Podróż z nieznajomym - część II

Copyright @ by Iwona Feldmann, 2024

Copyright @ by Krople czasu, 2024

Wszystkie wydarzenia przedstawione w tej powieści nie przedstawiają prawdziwych wydarzeń, a są jedynie wytworem wyobraźni autorki. Jakiekolwiek podobieństwo do osób czy zdarzeń może być tylko przypadkowe i niezamierzone.

Redakcja: Anna Jezierska

Korekta: Anna Jezierska

Korekta: Agata Bogusławska

Skład i łamanie: Mateusz Cholewiński

Projekt okładki: Justyna Fałek

Druk i oprawa: OSDW Azymut Sp. z o.o., Łódź, ul. Senatorska 31

Wydanie I

ISBN 978-83-67572-65-1

Kontakt:

feldmanniwona@gmail.com

www.sklepiwonafeldmann.pl

Blanka .1

Blanka z przejęciem spojrzała na zegarek. Wszystko było przygotowane. Stół zastawiony, kolacja już czekała w piekarniku, a Alisa i Clive właśnie otwierali wino.

Po tym, co stało się po południu, Blanka była zestresowana. Dzisiaj, w biurze Adama, nieoczekiwanie przekroczyła z nim pewną granicę, choć wcale tego nie planowała. Poszła tam, aby zrobić mu niespodziankę, przeprosić go, podziękować za to, co dla niej zrobił, i wreszcie rozliczyć całą podróż, tak jak obiecała. Niczego więcej nie chciała. Może jedynie pragnęła mu się podobać i zobaczyć to w jego oczach. Już w progu dostała od niego to wszystko i jeszcze więcej. Cieszył się z tej wizyty, a z jej serca spadł wielki ciężar. Nie odtrącił jej. Dopiero chwilę później poczuła się niekomfortowo. Jego bratu wystarczył moment, aby wszystko popsuć. Robert oskarżył ją o zatajenie tego, kto jest jej ojcem, a Adam nawet słowem się nie odezwał. Wiedziała, że przede wszystkim właśnie to będzie musiała z nim wyjaśnić, gdy przyjdzie na tę kolację. Nie unosić się i nie kłócić, a usiąść i porozmawiać.

Nie chciała, aby wszystko skończyło się tak, jak w biurze Adama. Poszli nie w tę stronę, w którą należało. Zamiast wszystko przedyskutować, zajęli się sobą. Blanka wiedziała, że nie powinna mu na to pozwolić, że to nie powinno się zdarzyć. Adam miał narzeczoną, a ona wchodziła w ich związek z butami. Gdzieś istniała kobieta, która będzie przez nią cierpieć, gdy to, co się stało, wyjdzie na jaw. Miała nadzieję, że Robert i Layla się nie wygadają. Ona przecież też będzie trzymała język za zębami, a Adama na dystans.

– Przyszedł! – Ucieszyła się, gdy zadzwonił dzwonek, i pobiegła do drzwi.

Adam opierał się niedbale o futrynę. Spojrzał na nią wygłodniałym wzrokiem, jakby w jego głowie kłębiły się kosmate myśli.

– Cześć, piękna – powiedział z zadowoleniem.

– Hej – odpowiedziała i odsunęła się w głąb korytarza, aby wpuścić go do środka.

Przygryzła dolną wargę, gdy mu się przyjrzała. Miał dopasowaną białą koszulę, której ostatni, górny guzik był odpięty, rękawy podwinął do połowy przedramienia i do tego włożył granatowe jeansy w stylu vintage. Przetarcia i przeszycia wyglądały na nim doskonale.

Ruszył za nią po tym, jak zamknął za sobą drzwi, i od razu chwycił ją w korytarzu, przyciągając do siebie. Wszystko falowało, gdy przez chwilę wpatrywali się w siebie jak zahipnotyzowani. Pocałował ją namiętnie, jakby chciał jej uzmysłowić, po co tu przyszedł. Skradł męskimi i namiętnymi ustami pocałunki i zrobił to tak zdecydowanie, że jej świat zawirował. Blanka zadrżała, bo obiecała sobie, że nie dopuści więcej do czegoś takiego. Nie chciała skrzywdzić ani siebie, ani tej kobiety, której nawet nie znała. Mimo że jego usta były zachłanne, a ona rozpływała się w jego ramionach, odsunęła się od niego z wielkim wysiłkiem.

– Uspokój się, Adamie, i chodź, przedstawię cię gospodyni.

Nic nie powiedział i splatając swoje palce z jej palcami, zadowolony poszedł za nią.

Alisa i Clive nadal dyskutowali nad kupionym winem, gdy Blanka i Adam weszli do kuchni.

– Dobry wieczór – przywitał się Adam, chociaż nadal było jasno, gdyż czerwcowemu wieczorowi daleko było do zachodu słońca.

Blanka zaraz zauważyła zainteresowanie Adama, gdy Alisa podeszła do nich z promiennym uśmiechem. Była naprawdę piękną kobietą. Falujące blond włosy, duże, niebieskie oczy, smukła, prawie dziesięć centymetrów wyższa od Blanki. Nic dziwnego, że jej kariera modelki dobrze się rozwijała.

– Chciałam wam przedstawić… – zaczęła Blanka i po chwili wahania kontynuowała: – …mojego przyjaciela, Adama.

– Witaj, Adamie. Miło cię w końcu poznać – powiedziała Alisa. – I przede wszystkim muszę ci podziękować, że przywiozłeś do mnie Blankę. To naprawdę miłe z twojej strony. Pozwól – mówiła dalej, kierując tym razem wzrok na drugiego mężczyznę – że przedstawię ci Clive’a, mojego chłopaka. Clive, to Adam, przyjaciel Blanki.

Clive wyciągnął do Adama dłoń. Był jeszcze wyższy od niego i potężnie zbudowany.

– Blanka nam opowiadała, jak się nią zaopiekowałeś. Faktycznie, dzięki za wszystko – zagadnął Clive. – Nawet nie wiesz, jaka tu była panika. Wszyscy jej szukali i za nią wydzwaniali. Pierwszego dnia telefony się urywały. Alisa prawie nie spała w nocy, tak się o Blankę martwiła. Dlatego jeszcze raz dzięki – powiedział, po czym podał Adamowi i Blance kieliszki z winem.

Blanka nawet się ucieszyła z ich gadulstwa, bo wiedziała, że Adam wątpi w ich przypadkowe spotkanie. Miała nadzieję, że słowa jej przyjaciół uzmysłowią mu, że nie było w tym celowego działania. Gdy na niego spoglądała, widziała na jego twarzy tylko zainteresowanie i skupienie na nowo poznanych ludziach. I niewielki cień zadowolenia.

Zastanawiała się, jak potoczy się ten wieczór.

– Za spotkanie! – zaproponowała Alisa i wszyscy czworo wznieśli toast i ze smakiem wypili smaczne wino.

– Ja też coś mam – przypomniał sobie Adam. Odstawił swój kieliszek na blat kuchenny i ściągnął z ramienia niewielki, biały plecak. – Przyniosłem coś do picia. – Wyciągnął z niego dwa białe merloty i dwa podłużne pudełeczka z logo Leman Cake Exclusive. – I coś na osłodę dla naszych pań – dodał i podał im białe bombonierki z pięknie wytłoczoną nazwą cukierni i niewielkimi kokardkami w tym samym kolorze.

Były zabójczo piękne i przez chwilę Blanka i Alisa nie wiedziały, czy w ogóle ich dotykać. W końcu obie otworzyły wieczka i aż westchnęły z zachwytu. Patrzyło na nie dwanaście czekoladowych torcików, a każdy był inny i zachwycający. Wprost same się prosiły, aby je zjeść.

– Jeszcze nie widziałam niczego tak pięknego. – Alisa westchnęła.

– Doskonałe – przyznała z zachwytem Blanka i spojrzała na Adama.

– Smacznego – powiedział tylko.

– Adamie, dzięki tobie mamy wino i podwieczorek – stwierdziła z werwą Alisa. – Proszę, siadajmy do stołu. Kolacja jest już gotowa. Czekoladki będą na później.

Blanka z czułością wlepiała spojrzenie w Adama.

– Dziękuję. – Zamknęła starannie wieczko i pociągnęła go za sobą.

– Liczę na to, że podzielisz się czekoladkami – szepnął, ruszając za nią do stołu.

– Jak będziesz grzeczny, to się zastanowię. – Uśmiechnęła się przekornie.

Adam pomógł zająć jej miejsce przy stole, przysuwając krzesło. Usiadł obok, po czym zwrócił się do Clive’a:

– Więc teraz wy opiekujecie się Blanką na co dzień? – zapytał, opierając się przedramionami o blat i spoglądając z zaciekawieniem na Clive’a.

Mężczyzna się zaśmiał, mrużąc swoje szarozielone oczy.

– Można tak powiedzieć, ale nie sposób jej upilnować – odparł rozbawiony. – Pojawia się i znika, a gdy jest w mieście, to biega za mieszkaniem lub tobą.

– Clive! – oburzyła się Blanka. – Nie mów takich rzeczy przy Adamie. Nie musi wiedzieć o takich szczegółach.

– Szukasz mieszkania, Blanko? – zapytał rozbawiony Adam.

– Szukam wszystkiego – odparła, spoglądając na niego poważnie. – Przecież postanowiłam przenieść tu całe swoje życie. Muszę znaleźć mieszkanie i pracę. Wprawdzie Alisa jest cudowna, ale nie mogę siedzieć jej na głowie. – Spojrzała na przyjaciółkę, która akurat podeszła do stołu z wazą aromatycznego kremu z borowików. – Dziewczyna ciężko pracuje i potrzebuje trochę swobody i odpoczynku.

Alisa ze swoim wielkim, firmowym uśmiechem na twarzy zaczęła rozlewać zupę do ozdobnych, ceramicznych miseczek, mówiąc spokojnie:

– Tak naprawdę to lubię, kiedy Blanka jest w pobliżu, bo zawsze dba o zawartość mojej lodówki, gdy ja pracuję.

– Czym się zajmujesz, Aliso? – zapytał Adam, podając jej swoją miseczkę.

– Modelingiem.

– Jesteś modelką? – zdziwił się.

– Tak się składa.

– A Clive pracuje z tobą? – dopytywał z zaciekawieniem, spoglądając to na nią, to na jej chłopaka.

– Nie, tylko raz pracowaliśmy razem i tak się zaczęło… – wyjaśniła, uśmiechając się skromnie i zerkając na Clive’a.

– Pracuję w Estée Lauder – wyjaśnił mężczyzna i szybko dodał: – Spotkaliśmy się na planie zdjęciowym i przez dwa miesiące nie chciała się ze mną umówić.

– Pracowałam – przypomniała mu Alisa. – Dobrze wiesz, że akurat zaczynały się przygotowania do Fashion Weeku, a zaraz potem podpisałam kontrakt z Beauty by Earth.

– Dałbym ci Clinique, gdybyś tylko wcześniej odebrała telefon – przekomarzał się Clive.

– To nawet nie odbierała od ciebie połączeń? – zdumiała się Blanka.

– Nie słuchaj go, Blanko – wtrąciła pospiesznie Alisa. – Zawsze do mnie wydzwaniał, gdy miałam sesję, a potem się dziwił, że nie odbierałam. Myślał, że przerwę zdjęcia, bo dzwoni do mnie zastępca dyrektora artystycznego Estée Lauder. Potem by mi wypominał, że przerwaniem zdjęć narażam firmę na straty.

Gdy wszyscy mieli już zupę w miseczkach, Blanka skosztowała popisowego dania Alisy i aż westchnęła z zachwytu.

– Jak zawsze idealna w smaku. Muszę się nauczyć tak ją przyrządzać. – Zaśmiała się i spojrzała na Clive’a. – Ale w końcu się wam udało, jak widzę – wróciła do poprzedniego tematu. – Spotykacie się i prawie mieszkacie razem.

Clive chwycił Alisę za rękę.

– Udało się, ale kosztowało mnie to sporo zachodu – wyznał z czułością i nagle zmienił temat. – A ty, Adamie, czym się zajmujesz?

– Głównie różnymi inwestycjami i trochę produkcją – odparł powoli i z zastanowieniem.

– Jesteś prezesem Lennox Corporation od prawie trzech lat – powiedziała Alisa, wskazując na niego swoją łyżką. – Obie z Blanką sporo się o tobie naczytałyśmy w Internecie. Jak to się stało, że tak szybko dochrapałeś się takiego stanowiska? Masz przecież starszego brata. Nie chciał być prezesem?

Adam zjadł kolejną porcję zupy.

– Może by i chciał, ale to ja jestem tym złym bratem i to mnie lepiej wychodzi papranie się w brudnej robocie i pożeranie ludzi na dzień dobry.

– Cholera, jesteś taki straszny? – zapytał Clive, zasłaniając się dłońmi i udając, że się boi.

Wszyscy parsknęli śmiechem.

– Tylko przy Blance zgrywam grzecznego chłopca – przyznał i przyjrzał się jej uważnie. – Nie mogę jej przestraszyć – dodał i pogładził delikatnie jej policzek wierzchem dłoni.

Nie cofnęła się.

– Masz rację – wtrąciła Alisa. – Ledwo uwolniła się od jednego drania, więc szkoda jej dla drugiego. Powinieneś być grzeczny.

– Cieszę się, że tak szybko udało ci się załatwić rozwód – stwierdził Adam, odrywając palce od policzka Blanki i chwytając ją za rękę.

Pomyślała, że to dobry moment, by w obecności przyjaciół zacząć wyjaśniać Adamowi, jak wygląda sytuacja.

– Moja przyjaciółka, prawniczka z Richmond – zaczęła – Imogen Reed, bardzo mi pomogła. Bez niej pewnie dalej żyłabym w przeświadczeniu, że jestem mężatką. Dziewczyna wszystko sprawdziła i okazało się, że nasze małżeństwo nie zostało zawarte.

Adam spoważniał i spojrzał na nią pytająco, marszcząc brwi.

– Jak to się stało? – zapytał ostrożnie. – Nie zostało zawarte i o tym nie wiedziałaś?

– Nie, nie wiedziałam. Najpierw była ceremonia, powiedziałam „tak”, a potem uciekłam.

– Nad jezioro Smith Mountain? – zagadnął po chwili, mrużąc niebieskie oczy i wpatrując się w nią z ciekawością. Czekał na odpowiedź.

– Tak.

Zdawała sobie sprawę, że Adam śledzi ją wzrokiem. Zadał jej trafne pytanie, a przede wszystkim łączył fakty.

Pokręcił głową z niedowierzaniem.

– Tak – odezwała się Alisa. – Problem w tym, że jej niedoszły mąż chce gigantycznego odszkodowania za czas, który z nią spędził. Chce jej zabrać cały fundusz powierniczy i jeszcze więcej. Cholerna świnia.

– Daj spokój, Aliso – powiedział Clive, gładząc ją po plecach. – Blanka da sobie z nim radę. Przecież widać gołym okiem, że to naciągany pozew. Nawet gdyby doszło do rozprawy, każdy sędzia przyzna rację Blance.

– Nie sądzę, aby doszło do rozprawy – wtrąciła stanowczo Alisa, prostując się nad swoją już pustą miseczką. – Warren to oszust i krętacz i tylko przez takie zastraszanie i oskarżanie coś wywalczy. Dokładnie wie, że w sądzie wszystko wyjdzie na jaw. Jestem przekonana, że zatrudni grono prawników i w drodze negocjacji będzie próbował wyrwać jak najwięcej.

Blance nie było w smak omawianie jej prywatnych spraw na forum publicznym. Wprawdzie Alisa była jej przyjaciółką, ale Clive’a poznała dopiero kilka dni temu. Nie bardzo też miała ochotę rozmawiać o swoich porażkach przy Adamie. Chciała, bardzo chciała mu o wszystkim powiedzieć, ale po swojemu. Na spokojnie, gdy będą sami.

– Wiem, o tym – przyznała Blanka – i na pewno mu nie odpuszczę.

– Czegoś nie rozumiem – zaczął poważnie Adam, siadając wygodnie. Odłożył łyżkę, gdyż już skończył jeść swoją porcję zupy. Była cholernie dobra. – Warren nie był twoim mężem, więc o co złożył ten pozew?

Blanka zbladła. Nie chciała się przyznawać do czegoś tak upokarzającego jak to, że Warren twierdzi, iż zmarnował z nią czas. Dlatego szybko wyjaśniła:

– To pozew o utracone zyski. Twierdzi, że przez mnie i moją ucieczkę stracił kupę kasy.

– To żenił się z tobą, aby zarobić? Liczył na zyski i mu się nie udało, a teraz chce to wydrzeć siłą? – dopytywał z zainteresowaniem.

– Tak, bo to przecież moja wina, że do transakcji nie doszło. Zawsze wszystko było moją winą. Na dodatek mu uciekłam. On nie toleruje takiej zniewagi.

– Nie, nie, nie. – Pokręcił głową, patrząc na nią z niedowierzaniem. – W ogóle tego nie rozumiem. Byłaś jakąś rękojmią, gwarantem dla jego transakcji? Coś mu obiecałaś?

– Nigdy niczego mu nie obiecywałam – odparła Blanka, spoglądając na Adama. W jej oczach były smutek i powaga. – Nawet nie było mi wolno pytać o jego interesy i wtrącać się do nich w jakikolwiek sposób. Nie mam pojęcia, co miał zamiar zrobić, do czego byłam mu potrzebna. Przecież nie dopuszczał mnie do niczego.

– Pamiętam pewną sytuację – wtrąciła się Alisa, nerwowo machając trzymaną w dłoniach łyżką. – Może sprzed roku, gdy zadzwoniłaś rozżalona, że ta świnia próbuje za twoimi plecami zarządzać twoim majątkiem.

– Kochanie, uspokój się – poprosił Clive.

– Dokładnie pamiętam, że chciał dysponować twoimi pieniędzmi i inwestować po swojemu. Chciał nawet od ciebie pełnomocnictw do zarządzania gruntami, które posiadasz, i tym twoim funduszem, którego się wyrzekłaś.

– Ale przecież nie byliście małżeństwem? – upewnił się Adam.

– Adamie, Blanka ci tego nie powie, ale ten człowiek to nie tylko perfidny dupek i zboczeniec, który się nad nią pastwił i wykorzystywał ją psychicznie. Już dawno miała go zostawić, uciekać i o nim zapomnieć. Szczególnie po tym, jak chciał się dobrać do jej pieniędzy.

– Warren ma firmę, która dobrze prosperuje – zauważył Adam, marszcząc z niedowierzaniem brwi. Przyglądał się to jednej, to drugiej kobiecie. – Obraca naprawdę potężnymi pieniędzmi i trochę trudno mi zrozumieć, dlaczego miałby zabierać pieniądze Blanki.

– My też tego nie rozumiemy – przyznała Blanka, która w jednej chwili zrozumiała, że Adam dokładnie sprawdził ją i całe jej otoczenie.

– Więc na tym powinniśmy zakończyć naszą dyskusję – oświadczył stanowczo Clive. – Została nam zaledwie godzina do wyjścia na seans, a ja mam zamiar zjeść jeszcze zapiekankę z piekarnika i deser. Wyciągaj jedzenie, Ali – polecił i razem z nią wstał od stołu, aby jej pomóc.

– Wybieracie się do kina? – zapytała Blanka, wodząc za nimi wzrokiem, gdy oboje ruszyli do kuchni po jedzenie.

– Idziemy wieczorem na premierę tego nowego filmu Jamesa Camerona – odparł Clive.

– Na Avatara 2? – dopytała, uradowana zmianą tematu i zaciekawiona filmem. Nadal czuła, jak dudni w niej serce. Nie uspokoiło się, bo rozmawiali o jej sprawach.

– To jest już dwójka? – zdziwił się Adam, jakby wyrwany z zamyślenia.

– Tak, już po dziesięciu latach – zironizowała i roześmiała się, puszczając do niego oko.

Miała wrażenie, że Adam wziął głębszy wdech, a w jego oczach rozbłysły iskierki. Poczuła ciepło w żołądku. Takiego go uwielbiała. Błyszczące oczy, policzki znów pokryte delikatnie zarostem, ten sposób, w jaki na nią patrzył, i ruch ciała, jakby chciał się do niej przysunąć, spowodowały, że coś jeszcze silniej niż do tej pory ciągnęło ją do tego mężczyzny.

– Proszę, proszę. – Uśmiechnął się i wcisnął rękę między jej uda, przesuwając jej sukienkę lekko w górę. – Jaka z ciebie znawczyni.

– Avatara uwielbiam, więc się orientuję. – Ujęła jego dłoń pieszczącą wewnętrzną część jej nogi, aby nie zawędrował za wysoko, i splotła z nim palce.

Spojrzała na niego zalotnie, chciała się z nim poprzekomarzać na luzie. Poczuła się przyjemnie lekko, gdy odbiegli od ciężkich, dołujących ją tematów. Dłonie Adama i jego wbity w nią wzrok dodawały jej pewności, rozgrzewały ją. Uśmiechała się do niego.

Zapiekanka z kurczaka w dużym szklanym naczyniu trafiła na stół. Wszyscy natychmiast się nachylili, aby powąchać, jak zabójczo pachnie.

– Przypuszczam, że na premierę już nie ma biletów? – zwrócił się Adam do siadającej przed nimi pary.

– Nie, nie ma – odparł Clive. – Dostaliśmy je od mojego klienta wraz z zaproszeniem na bankiet po seansie – oznajmił i podał swój talerz Alisie.

– Więc może Blanka zaprosi mnie na inny dzień? – zaproponował Adam i zerknął na swoją partnerkę.

– Chcesz się wprosić na randkę? – zdziwiła się, ale w jej głosie brzmiała nieukrywana radość.

– Oczywiście. – Nachylił się i pocałował ją w policzek.

Nawet tak niewinny gest i krótki kontakt jej skóry z jego ustami robił na niej wrażenie. Budził jej zmysły i przypominał chwile, które razem spędzili. Chciała czegoś więcej. Jego palców sunących po jej udzie tak, jak teraz. Chciała go dotykać, sycić wzrok tym, jak wygląda, jaki jest męski i seksowny. Spoglądała na jego silne, opalone i odsłonięte przedramiona. Pomyślała, że sama chciałaby kiedyś wywijać rękawy jego koszuli i czuć, jak jego ręce potem zaciskają się na jej talii.

Próbowała otrząsnąć się z tych myśli, ale nie odleciały i dalej ją rozpalały. Wiedziała jednak, że powinna przystopować. Ona była wolna, on nie. Nie był jej, chociaż po cichu chciała go dla siebie. Musiała się opanować.

Kończyli kolację w dobrych humorach, opowiadając o swoich upodobaniach filmowych i teatralnych. Adam otworzył kolejne wino, to, które przyniósł, Alisa pudełko ekskluzywnych czekoladek, a Blanka po kolacji postawiła na stole i pokroiła czekoladowy tort, który kupiła, kiedy wracała z popołudniowego spotkania z Adamem. Kupiła go z myślą o nim. Nałożyła smacznie wyglądający wypiek na talerzyki i podała każdemu. Siadając, zupełnie nieświadomie oblizywała palce ubrudzone czekoladą przy krojeniu. Spojrzała na Adama i zastygła w bezruchu.

Siedział zwrócony przodem do niej i prezentował się wspaniale. Lewy łokieć opierał na stole, a jego oczy płonęły. Blanka miała wrażenie, że przygryza od wewnątrz dolną wargę i patrzy na jej usta. Oblizała je z resztek czekolady i dopiero wtedy spuściła głowę. W jednej chwili rozpalił jej oddech, płuca, serce i całą resztę.

Spojrzała na Alisę i Clive’a. Sprawiali wrażenie, jakby też byli zafascynowani tortem, i karmili się nim nawzajem. Uśmiechnęła się i zerknęła na Adama. Przyciągał ją do siebie pewną postawą i spojrzeniem. Wyciągnął prawą rękę i ujął ją pod brodę. Przytrzymał chwilę i zbliżył się do jej ust.

– Lubię czekoladę – oświadczył poważnie.

Ciepło jego oddechu porażało. Dotknął jej ust swoimi wargami. Poczuła słodki zapach warzyw i aromat wina, które pili, a wszystko to mieszało się teraz ze smakiem mlecznej czekolady. Zakręciło się jej w głowie. Czy musiał tak dobrze całować? Odsunął się i jakby nigdy nic zabrał się za jedzenie swojego kawałka tortu.

Blanka spojrzała na Alisę. Ta uniosła prawą brew i napiła się wina.

– Wolałabym, abyście zostali w domu – powiedziała do niej Blanka.

– Nie licz na to – odpowiedziała z zadowoleniem przyjaciółka. – Clive cieszył się jak dziecko na ten seans. Umówił się z przyjaciółmi w biurze, że jutro z rana wszystko im streści.

– Tak – potwierdził Clive, uśmiechając się szeroko. – Gdy się dowiedzieli, że mam bilety, próbowali mnie przekupić, abym im je odsprzedał.

– Nie wiedziałem, że jest tylu napaleńców, którzy czekają na ten film – wtrącił Adam.

– Ja też nie – zgodził się z nim Clive i przybili sobie żółwika przez stół na znak zgody.

Alisa rozlała resztę wina z drugiej butelki. Opróżnianie kieliszków coraz lepiej im wychodziło. Adam, nie pytając, poszedł po trzecią butelkę.

Alisa wyszeptała:

– Zajebisty.

Blanka tylko przytaknęła. Tak, Adam był cudowny. Podobał jej się nieziemsko i odkąd przekroczył próg ich mieszkania, ciągle o nim myślała. Spoglądała na niego, jak je, chociaż spędzili ze sobą tyle czasu i zjedli razem tyle wspólnych posiłków. Zerkała na zarys jego ramion pod koszulą, a gdy teraz dolewał wina sobie i Clive’owi, patrzyła na jego pasek, na schludną, prostą klamrę, i zastanawiała się, czy mogłaby go rozpiąć. Nie słuchała, o czym rozmawiają. To było nieprawdopodobne, jak mieszał jej w głowie samą swoją obecnością.

Musiała przyznać, że to był bardzo udany wieczór i cieszyła się, że Adam przyszedł. Nie miała pojęcia, co będzie dalej, i zaniepokoiła się, gdy Clive wstał, pozbierał parę talerzy i poszedł do kuchni. Adam również zebrał ze stołu kilka naczyń i ruszył za nim.

– Dasz sobie z nim radę, gdy pójdziemy? – zapytała Alisa, gdy panowie oddalili się na bezpieczną odległość.

– Jak zwykle – odparła, chociaż zdawała sobie sprawę, że nic nie było jak zwykle. Dużo się zmieniło. Wszystko się zmieniło.

– Myślałam, że to ty wlepiasz w niego wzrok – mówiła dalej przyjaciółka, nachylając się bardziej przez stół w stronę Blanki – ale widzę, że Adam też nie potrafi się od ciebie oderwać.

– Zapominam momentami, że ma narzeczoną.

– Zapomnij o niej na jedną noc – poradziła Alisa. – Poszalej.

– Super – mruknęła z powątpiewaniem Blanka. Trudno było jej oddychać, gdy myślała o Adamie i jego bliskości, a z drugiej strony pragnęła czuć pod palcami jego mocne, pociągające ciało. Odchrząknęła. – Pomyślę o tym.

Wstały równocześnie od stołu, pozbierały resztę naczyń i poszły do kuchni, by dopakować zmywarkę.

– Zostawcie to wszystko – zaproponowała Blanka – dam sobie z tym radę. A ty – zwróciła się do przyjaciółki – idź i wbij się w tę swoją nową kieckę. Chcę zobaczyć, jak w niej wyglądasz.

Alisa podskoczyła ze szczęścia, ucałowała Blankę w policzek, po czym pobiegła do swojej sypialni.

– Kobiety – westchnął z rozbawieniem Clive, odprowadzając wzrokiem swoją dziewczynę.

Blanka chciała jeszcze uporządkować stół, ale Adam opierający się o szafki kuchenne chwycił ją za biodra i przyciągnął do siebie. Przywarła do niego plecami i pośladkami. Objął ją w pasie i spokojnie, jakby to wszystko było zwyczajne i naturalne, dalej rozmawiał z Clive’em. Rozmawiali o pracy, o rynku kosmetycznym i modelingu. Dobrze się dogadywali, co bardzo ją cieszyło. Blanka się nie odzywała. Gdy wyszła z pierwszego szoku, oparła się o niego i poczuła się dobrze i bezpiecznie. Dotknęła jego dłoni, rozkoszowała się chwilą i dotykiem Adama.

Po dłuższej chwili Alisa wyskoczyła zadowolona ze swojego pokoju. Wyglądała zjawiskowo. Rozwiane, piękne blond włosy, roześmiana twarz i srebrna, połyskująca sukienka wiązana na szyi. Nawet w wysokich szpilkach nie była wyższa od Clive’a i Blanka wiedziała, że dziewczyna czuje się z tym doskonale. Zawsze miała na tym punkcie kompleksy. Clive ucałował ją, zachwycony jak dziecko, a potem zabrał z krzesła w kuchni swoją marynarkę.

– Mam wszystko. Ruszamy na podbój planety Pandory. – Spojrzał na Adama i podał mu rękę na pożegnanie. – Nie szalejcie za bardzo, dobrze?

– Tylko trochę poszalejemy – odparł Adam i wszyscy razem ruszyli do wyjścia.

Gdy tylko zamknęły się za nimi drzwi, Blanka pobiegła do kuchni i z nerwów szybko zaczęła sprzątać pozostałe rzeczy. Byli sami. Często bywali sami, ale teraz wszystko wiodło do jednego. Chciała go, pragnęła, ale nigdy nie czuła się na tyle atrakcyjna, aby zadawać się z takim mężczyzną. Tacy jak on nie zwracali uwagi na takie jak ona. Gdy byli przyjaciółmi, czuła się lepiej, pewniej. Kiedy udawali, miała wymówkę, że tylko się bawią. Teraz ich zabrakło i wiedziała, co się może stać. Czuła, jak na siebie działają, jak ich do siebie ciągnie, jakby niewidzialny klej zastygał i ich scalał.

Adam wszedł do kuchni i oparł się o futrynę drzwi.

– Lubię twoich przyjaciół – powiedział.

– Ja też ich lubię i dlatego tutaj jestem – wyznała i szczęśliwa spojrzała na niego.

Przepadła do reszty. Rozczochrane jasne włosy, iskrzące się oczy i ten tajemniczy uśmiech. Emanował męskością i seksem, tym, czego zawsze pragnęła, ale jeszcze nigdy nie dostała. Przypomniały jej się słowa Alisy: „Poszalej”. Stwierdziła, że przecież właśnie o czymś takim marzyła. Chciała spróbować, jak to jest być z kimś takim. Chociaż jeden raz zmierzyć się z takim niebezpieczeństwem jak on. Stanął na jej drodze, był przy niej blisko i wiedziała, że jeżeli się zdecyduje, może być pięknie, upajająco i boleśnie. Chciała tego i to właśnie z nim, z Adamem.

Podszedł do niej, odwrócił do siebie i przyparł biodrami do mebli kuchennych.

Jeny, skąd wiedział, że właśnie o czymś takim myślała, aby mieć go tak blisko?

Blanka czuła, jak z przejęcia serce wyrywało się jej z piersi. Podniosła wzrok. Wpatrywał się w nią intensywnie, a jego zapach wypełniał powietrze, którym oddychała. Blanka nic nie mówiła, nie była w stanie. Wiedziała, że jeżeli się nie sprzeciwi, wszystko potoczy się w wyznaczonym kierunku, tak jak tego pragnęła. Patrzyła na niego, w jego rozpalone oczy, i czuła, że oboje tego pragną.

Dłonie Adama spoczywały na jej biodrach. Ugniatał je i przyciskał do siebie, pieścił, jakby nic innego się nie liczyło. Przyglądał się jej ustom, policzkom, na których pokazał się delikatny rumieniec. Tak, do tej pory tylko udawali, ale musiała przyznać, że bliskość Adama ją upajała. Teraz zabawa się skończyła. Jej oddech przyśpieszył, a serce szamotało się tak, że czuła jego uderzenia o żebra.

Położyła drżące dłonie na jego przedramionach i powoli sunęła nimi w górę, dokładnie badając twardość jego mięśni. Jakże on jej się podobał. Wprost rozpływała się z zachwytu, gdy go dotykała.

Gdy Adam się nachylił i musnął ciepłymi, miękkimi wargami jej usta, wstrzymała oddech. Jego twarde ciało i upajająca stanowczość jego ust tworzyły tak wspaniałą mieszankę, że od razu się poddała i pozwoliła mu na więcej. Wyczuł to i naparł na nią mocniej, bardziej łapczywie. Nagle odsunął się odrobinę.

– Chyba ci jeszcze nie mówiłem, ale cholernie mi się podobasz – wyznał, rozkoszując się jej rozmarzonym wzrokiem. Dotknął jej policzka i przeciągnął kciukiem po jej dolnej wardze. Robił to już wcześniej, a ona za tym przepadała. – Uwielbiam te twoje usta, sarenko.

Blanka zapatrzyła się w jego oczy.

Podobała mu się? Nie, to on jej się podobał, ale przecież tacy faceci jak on nigdy się nią nie interesowali. Liczyła po cichu na to, że spędzi z nim przyjemne chwile, a potem on pójdzie w swoją stronę, do swojej narzeczonej.

– Nie musisz tego mówić. – Uniosła głowę i otarła się policzkiem o jego dłoń. – Oboje wiemy, że to tylko zabawa – dodała, aby nie pokazać mu, jak bardzo zaprząta jej myśli, jak rozpływa się pod wpływem jego dotyku.

Nie chciała, aby o tym wiedział. Gdy to wszystko się za chwilę skończy, będzie jej łatwiej wrócić do codzienności.

– Tak, zabawa… – wyszeptał jej do ucha.

Zaskoczył ją, gdy zacisnął usta na płatku jej ucha. Ugryzł ją!

– Auć! – oburzyła się, gdy tym ugryzieniem i swoim ciałem pobudził ją w sposób, w jaki jeszcze nikt tego nie robił.

A potem złagodził ból delikatnym ssaniem. Nie spieszył się. Sunął ustami po jej szyi, mruczał do jej ucha, a te wibracje wprawiały jej ciało w jeszcze większe podniecenie. Wszystko w niej szalało. Jego usta na jej szyi, język kosztujący skóry. Pobudzał jej zmysły i sprawiał, że oddech przyspieszał.

– Mówiłem ci już kiedyś, że gdybyś mi się nie podobała… – Przerwał, gdy wyczuł jej przyspieszony puls, i dotknął tego miejsca czubkiem języka.

Blanka drgnęła, a z jej gardła wyrwało się ciche westchnienie.

– Tak, Blanko… – wymruczał – gdybyś mi się nie podobała, nie wpuściłbym cię nawet do swojego samochodu.

Wspomniał o tym kiedyś, ale nie bardzo to do niej docierało. Teraz też ledwo kojarzyła, bo najbardziej na świecie chciała go dotykać i czuć tak, jak teraz jego usta na sobie. Przesunęła ręce na jego twardą pierś i odsunęła go od siebie odrobinę. Zsunęła dłonie nisko na jego brzuch, do paska, i znów podniosła je wyżej. Rozpięła guzik jego koszuli tuż pod wgłębieniem między obojczykami, a zaraz potem następny.

– Co robisz, Blanko? – zapytał zdziwiony.

Był poważny i zapatrzony w nią.

– Zgadnij – odparła z trudem.

Trzeci guzik.

Zaśmiał się i pozwolił jej rozpiąć następne guziki, do samego paska. Patrząc, jak wyciąga jego koszulę ze spodni, nawet trochę jej pomagał. Blanka nie była pewna tego, co robi i czy tak wypada, ale skoro zaczęła, musiała kontynuować. Nie chciała wyjść na tchórza w takiej chwili ani pokazać mu, jak niepewnie się czuje.

Przyjrzała się jego ciału. Robiło na niej szalone wrażenie. Dotknęła go ostrożnie. Gładka skóra, obojczyki, wyrzeźbiony tors. Jej palce ślizgały się po zagłębieniach między jego mięśniami, po wypukłościach. Zjechała nimi niżej, na przeponę. Przez chwilę badała to wgłębienie kciukiem i zsunęła dłoń nieco powyżej linii pępka. Wzięła głęboki wdech i dotknęła jeszcze niżej. Spoglądała w teraz ciemne oczy Adama i wiedziała, gdzie chce dotrzeć. On też wiedział. Przycisnął usta do jej czoła.

– To ja chciałem cię uwieść – szepnął.

– Nie uwodzę cię, tylko robię to, na co mam ochotę – powiedziała cicho, podnosząc głowę i podając mu swe usta.

Musnął je lekko jak skrzydełka motyla.

– Blanko… – wymruczał, gdy krążyła palcami wokół jego pępka i po twardym podbrzuszu.

Była tu już kiedyś, dotykała go w tym miejscu. I wtedy, i teraz czuła pod palcami tę twardość oraz gładkość i wprost płonęła z ciekawości i podniecenia, chciała sunąć coraz niżej po linii włosków, w dół. Zastanawiała się, co napotka.

Adam, ciężko oddychając, musnął kącik jej ust swoimi rozgorączkowanymi wargami.

– Tęskniłem za tobą, wiesz o tym? – wyznał podniecony.

– Za mną czy za moim tyłkiem? – droczyła się, wierząc w to, że po prostu chciał się z nią przespać.

– Za twoim tyłkiem też – przyznał z wielkim zadowoleniem.

Rozpięła jego spodnie i sięgnęła do bokserek. Dotknęła tego, czego tak pragnęła, i poczuła, jak wszystkie mięśnie Adama się spięły, jak drgnął i przywarł do niej i do jej ust, mocno się w nie wpijając. Przez chwilę nie umiała się ruszyć, ale gdy poluzował uścisk, oderwał się od jej warg i spojrzał rozgorączkowany w jej wygłodniałe czekoladowe oczy, czuła, jak jego penis pulsuje w jej dłoni, jak jeszcze bardziej twardnieje i drga. Zastanawiała się, czy jemu podobało się to tak, jak jej.

Przesunęła dłonią w górę i w dół.

– Przecież oszaleję przez ciebie, Blanko… – wyszeptał w jej usta, po czym podciągnął jej sukienkę, sunąc dłońmi po miękkich udach aż na biodra.

Pozwalała mu na to. Celowo nie zmieniła sukienki. Chciała, by na nią patrzył i przypominał sobie, co robili w jego biurze. Ona o tym myślała. O jego ramionach, pocałunkach, palcach między nogami. Był jak marzenie i jej pragnął. Tak, czuła to.

Spojrzał jej w oczy, mocniejszym pociągnięciem zadarł jej sukienkę do pasa i ściągnął ją przez głowę. Rzucił ją na podłogę i ogarnął wzrokiem ich oboje. Jej cudowne ciało stykające się biodrami z jego ciałem, jej dłoń przesuwającą się po jego penisie i doprowadzająca go do szaleństwa. Koronkowy, granatowy stanik okrywający jej piersi. Te piersi, które wcześniej podskakiwały przed jego oczami. Marzył o nich.

Blanka doprowadzała go na skraj tak szybko, że dopiero po chwili zauważył pewien szczegół.

– Nie masz majtek, Blanko – stwierdził, dotykając jej gładkiej skóry między nogami, z wąskim paseczkiem krótkich włosów pośrodku.

– Nie mam, zabrałeś mi je – wyszeptała tak zwyczajnie w jego usta. Z trudem oddychała, gdy ją tam dotykał.

Widziała w jego oczach, jaką bitwę stacza z samym sobą, bo ona przeżywała to samo. Chciała, aby przegrał, aby dał się ponieść, dlatego odrobinę szybciej zaczęła pieścić jego fiuta, aby dać mu jeszcze więcej przyjemności.

– Dosyć – zarządził po chwili twardo.

Odtrącił jej dłoń, podciągnął bokserki i spodnie i wziął ją na ręce. Blanka aż krzyknęła. Była zdezorientowana.

– Gdzie jest twoja sypialnia?

– Ta po lewej. – Wskazała. Przez ułamek sekundy nie wiedziała, co się dzieje.

Wniósł ją do jej pokoju i rzucił na łóżko. Patrzyła na niego z ciekawością i zniecierpliwieniem. Przygryzła dolną wargę, gdy wyciągnął resztę koszuli z tyłu spodni i ją z siebie zrzucił. Zachłannymi oczami wpatrywała się w jego porażająco piękną sylwetkę i grę mięśni. Rozpiął spodnie i ściągnął je razem z bokserkami. Jego penis stał na baczność i prezentował się imponująco. Teraz wiedziała, że był większy, niż jej się wydawało.

Adam wszedł na łóżko, ukląkł między jej nogami i powoli na nią wpełzł, ocierając się ciałem o jej ciało. Wpatrywał się w nią z dziką namiętnością, w jej rozpalone oczy oraz usta, i przeniósł wzrok na piersi. Nachylił się, przez koronkę odszukał ustami jej sutek i go przygryzł. Wsunął dłoń pod jej plecy i rozpiął jej stanik. Powoli ją pieszcząc, odsłonił dojrzałe, piękne piersi.

Blanka zobaczyła w jego spojrzeniu ogień, taki jak wtedy, gdy rzucił ją na łóżko u Beckerów. W tamtej chwili się opanował, ale teraz nie musiał. Ujął w dłoń jej prawą pierś, a jej ciężar go oszołomił. Poddała się temu uczuciu, gdy zagłębiał palce w krągłej miękkości, gdy pieścił stwardniały sutek. Chciał to czuć, oddać się temu doznaniu i je pochłonąć.

Wygięła plecy, aby mu siebie podać. Jej pierś idealnie wypełniła jego dłoń. Z zapałem przywarł do ciemnoróżowego sutka, pieścił i ssał go zapamiętale. Blanka wiła się w jego uścisku, a z jej ust wyrywały się rozgorączkowane westchnienia. Bawił się nią, drażnił ją. Czuła na swej skórze jego zachłanność, badawczy dotyk i pomruki zadowolenia.

Dorwał się do lewej piersi. Szalał i aby złagodzić ból odciśniętych na niej zębów, lizał, otaczał ustami i językiem stwardniały pączek. Blanka nawet nie marzyła, że może jej sprawić tyle przyjemności, zajmując się jej piersiami, a teraz także ustami. Znała już smak jego pocałunków, ale na swych wargach. Były doskonałe, upajające. Teraz poznawała żar jego ust na swoim ciele, podniecające ugryzienia i szorstkość jego zarostu.

Jego ręce zapamiętale badały jej ciało, usta odkrywały każdy zakamarek. Smakował jej, powodując, że momentami czuła się bezsilna. Nie potrafiła go zatrzymać. Pachniał tak nieziemsko, że syciła się nim jak najlepszym winem. Czy była pijana? Miała nadzieję, że to wszystko jest rzeczywistością, że język tego mężczyzny faktycznie po niej sunie, a jego palce badają jej żebra i powoli podążają za językiem, którym teraz błądził już dookoła jej pępka. Drżała, gdy Adam lekko w niego dmuchnął.

Z jej gardła wyrywał się jęk rozkoszy, gdy palce Adama zanurzyły się w jej fałdkach i odnalazły wejście do jej wnętrza.

– Adamie… – westchnęła, ale nie była w stanie nic więcej powiedzieć, gdy nagły dreszcz ogarnął jej ciało.

Dotknął kłębka jej kobiecości i pieścił go kciukiem, naciskał i zataczał małe kółka. W tym szaleństwie czepiała się pościeli i zaciskała palce na materiale, a po chwili szukała swymi dłońmi Adama. Chciała go dotykać.

– Jesteś mokra, sarenko – stwierdził, przesuwając palce do jej wejścia. – Tak mokra jak w moim biurze.

Nie była w stanie nic powiedzieć. Trudno było jej uwierzyć, że ta bliskość niszczy jej dotychczasowe doświadczenia. Namiętność pocałunków, dotyku i ruchu powodowała, że wszystko przeżywała dynamicznie. Adam działał na nią tak pobudzająco, że ledwo myślała. A może nie myślała? Czuła, była i oddawała się jego pieszczotom. Zaciskała palce na jego twardych ramionach. Zerkała na niego zachłannie.

Przesunął się znowu nad nią, pocałował spragnione usta i usadowił się pewniej między jej nogami. Naprowadził nabrzmiałą żołądź penisa na wejście do jej pochwy i przesuwał nim w górę i w dół jej fałdek, rozprowadzając dookoła wilgoć.

– Tak, rób tak dalej… – wyszeptała.

Słyszała, jak rozrywa opakowanie prezerwatywy, i spojrzała na niego. Jego ciało było idealnie wyrzeźbione, miejscami błyszczące, a widok członka sterczącego dumnie w jego dłoni rozpalił ją jeszcze bardziej.

– A może wolisz tak…? – zagadnął, gdy założył prezerwatywę i nachyliwszy się nad nią, pchnął w nią swoją wielką męskością.

Zachłysnęła się i instynktownie wygięła ciało tak, aby ułatwić mu dostęp. Ruszała biodrami i wiła się pod nim, aby zwiększyć przyjemność.

– Spokojnie, damy radę – wyjęczał z trudem, ale Blanka niewiele słyszała.

Rozpierało ją coś wielkiego, apetycznego, coś, co wypełniało ją i rozpalało rozkosz między jej nogami. Pchnął drugi raz i wszedł w nią do końca. Oboje zastygli w bezruchu. Spoglądali na siebie i oddychali tym samym powietrzem. Blanka czuła, że jeszcze tylko chwila i dojdzie, ale on chyba wiedział, co się z nią dzieje, bo przestał się w niej ruszać. Przygwoździł ją mocno do materaca, unieruchomił swoim ciężarem jej drobne, seksowne ciało. Całował ją – jej usta, szyję, pieścił piersi. Dopiero gdy opanowali to szaleństwo, zaczął ją posuwać. Najpierw wchodził w nią powoli, za każdym razem głęboko. Fantastycznie. Czuła, jak fala emocji, tarcia i doznań ją unosi. Wzdychała i się prężyła. Nie rozumiała, dlaczego akurat on dostarczał jej tyle wrażeń, dlaczego to on sprawiał jej tyle przyjemności.

Wchodził w nią i z niej wychodził, prowadząc na skraj czegoś pięknego, szalonego. Wiła się pod nim, a z jej ust wyrywało się głośne błaganie:

– Rób tak. Tak dobrze…

Doprowadzał ją do coraz większego szaleństwa. Pewnie miał wiele kobiet i większe doświadczenie, a ona chciała właśnie takiego upajającego seksu. Siły i zdecydowanych pchnięć, palących ruchów tam na dole. Faceta, który choć raz w życiu doprowadzi ją do obłędu. Chciała Adama!

Poprawił się i natarł na nią pod innym kątem. Jej biodra odpowiadały jego uderzeniom, szukając spełnienia, aż fala błogości wstrząsnęła nią intensywnie. Wybuchając, zacisnęła się na nim. Adam pochłaniał każdy jej dźwięk i się nim rozkoszował. Chwilę później sam prężył się w spazmach orgazmu, wlewając w nią spełnienie. Ocierali się o siebie i się pieścili, zasypując się wilgotnymi pocałunkami. Powoli wracali do rzeczywistości.

ADAM .2

Nie potrafił się obudzić. Nie chciał. Pamiętał jej ciało i nie chciał otworzyć oczu. Ten sen był tak realistyczny, że zwyczajnie pragnął w nim zostać. Jednak gdy poczuł pod palcami miękkie ciało, zrozumiał, gdzie jest i czyj tyłek przyciska w tej chwili do swych bioder. Pochylił głowę i poczuł jej zapach. Delikatny, przesycony wanilią i seksem, który niedawno uprawiali. Tyle wystarczyło, by jego poranna erekcja momentalnie dała o sobie znać. Ogarnęła go chęć, by znowu posmakować Blanki.

„Boże, nie mam już prezerwatyw” – pomyślał z żalem.

Idąc do niej, zabrał jedną na wszelki wypadek, ale wrócił po jeszcze jedną. Zużył je obie, bo przy niej nie był w stanie nad sobą zapanować. Nie liczył na wiele. Może na szybki numerek, ale nie na tyle. Nie na upojną, szaloną noc i nie na takie zaangażowanie.

W kolejnym zbliżeniu Blanka na nim usiadła. Jej piękne ciało wiło się nad nim. Pieściła go, przesuwając swoją wilgotna cipką po jego wacku w przód i w tył. Wślizgnął się w nią bez przeszkód, tak była mokra. Wprost utonął w jej ciasnym, ciepłym wnętrzu. Zapamiętale pieścił ulubione, fantastyczne miejsca, jej piersi, które podskakiwały z każdym pchnięciem.

Pieprzyli się, kochali i całowali. Trudno mu było znieść tak wiele emocji, tę intensywność i szalony orgazm. Co ona z nim robiła? Pragnął jej jak szaleniec od chwili, gdy ją zobaczył, gdy przerażonymi oczami spoglądała na niego i szukała w nim oparcia. Chciał jej pomóc, chciał być blisko przy niej i wreszcie mógł się nią sycić. Przecież poznał ją tak niedawno. Ta dziwna intensywność i upojenie go przerażały. Były chwile, gdy z nowo poznanymi kobietami od razu szedł do łóżka. Blankę znał chwilę, ale czuł, że to coś innego. To ona władała jego myślami i ciałem. Dla niej tu był. Teraz też. Ledwo o niej pomyślał, a już był gotowy, a przecież przyszedł tu, bo miał z nią tyle do omówienia.

Jej oddech był równy i spokojny. Odsunął na bok jej włosy i miejsce po miejscu całował szyję, ramię, przygryzał jej skórę, aby zostawić na niej swój ślad. Nawet teraz, leżąc do niego plecami, idealnie wpasowywała się w jego ciało. Jakby była dla niego stworzona. To było tak proste i doskonałe, że nie potrafił w to uwierzyć. Jakże mógłby dać jej spokój, skoro tak jej pragnął?

Dotknął jej piersi. Najchętniej by je ssał, ale spała, więc tylko pobudzał jej sutki dłonią. Skręcał je między palcem wskazującym a kciukiem i czuł, jak twardnieją. Blanka westchnęła sennie, więc przesunął ją tak, żeby bardziej się o niego oparła. Prawą rękę wsunął pod nią i dłonią pieścił jej piersi, a drugą zsunął niżej. Przeczesał palcami wąziutki pasek krótkich, delikatnych włosków na jej wzgórku łonowym, a potem odnalazł łechtaczkę.

Drgnęła i poruszyła całym ciałem tak seksownie, że jego kutas nabrzmiał jeszcze bardziej. Powędrował ręką między jej uda i zarzucił sobie jej lewą nogę na biodro. Otworzył ją dla siebie, aby ułatwić sobie dostęp do wszystkich miejsc na jej ciele.

Nie spała już. Współpracowała. Teraz mógł jej dotykać tak, jak chciał. Pobudzać, drażnić.

– Wejdź we mnie – poprosiła rozmarzonym głosem. – Proszę…

– Nie mam prezerwatywy – wymruczał jej do ucha – ale nie martw się. Będzie ci dobrze. Zadbam o ciebie.

– Wejdź we mnie – powtórzyła głosem pełnym erotycznej wibracji. – Biorę tabletki.

Przylgnął do niej tak mocno, że prawie ją zgniótł. Już sama wizja wbicia się w nią bez lateksu wywołała w nim dreszcze. Zmienił odrobinę pozycję, podniósł jej nogę wyżej i chwycił swoją nabrzmiałą męskość. Odnalazł jej wejście i pchnął.

– O tak – westchnął, sycąc się jej jękiem i ruchem niemożliwie seksownego ciała.

Setki wrażeń zawładnęły jego umysłem. Brała tabletki, uwierzył jej na słowo i zachwycał się tym uczuciem, gdy jego kutas, pierwszy raz od niepamiętnych czasów, gościł bez gumki w aksamitnym cieple. Nie słuchał głosu rozsądku. Co by było, gdyby nie brała tabletek? Był w niej, w jej ciasnej dziurce, której wnętrze go oszołomiło, i tylko to się liczyło. Jakby odkrył coś nowego, wspaniałego. Ona była wspaniała i gdyby nawet coś im się przytrafiło, nie miałby nic przeciwko. Z nią wszystko wydawało się naturalne i cudowne.

Nie bał się, nie miał wątpliwości i chciał od niej wszystkiego. W pozycji bocznej było coś frywolnego, co lubił, gdy brał ją od tyłu i szeroko dla siebie otwierał. Krótkie, ograniczone ruchy dostarczały mu silnej rozkoszy i wiedział, że Blanka przeżywa to równie silnie, jak on. Uwielbiał to tarcie i z zapamiętaniem dążył dalej. Była wspaniała, miękka i ekscytująca. Do końca życia mógłby się z nią tak zabawiać, ale chciał jej intensywniej i mocniej. Chciał ją widzieć całą.

Wyszedł z niej i odwrócił twarzą do siebie. Była piękna z tymi rozespanymi oczami i rumieńcami na twarzy. Położył się na niej, biorąc w posiadania jej usta i całe ciało. Wszedł w nią znowu, powoli, z rozmysłem obserwując, jak wyraz jej twarzy się zmienia, gdy się w niej zagłębia. Uwielbiał patrzeć, jak przyjemność odbiera jej oddech. Chciał, aby krzyczała z rozkoszy, więc już nie czekał, przyspieszył i szalał, zaspakajał swe potrzeby i sycił się jej jękami.

– Tak, tak, Blanko…

Przyśpieszył i jeszcze intensywniej w niej operował, aż oboje oszaleli z rozkoszy. Oszołomieni, chłonęli siebie wszystkimi zmysłami. Wiercili się i posuwali niezmordowanie, aż spektakularne skurcze jej macicy i spazmatyczne zaciskanie się jej mięśni na jego fiucie doprowadziły do tego, że wytrysnął w rozognionym, łakomym wnętrzu, zostawiając tam każdą kolejną falę ejakulacji.

Gdy fala podniecenia powoli opadła, Adam przetoczył się na plecy i pociągnął za sobą Blankę. Przytulił ją do siebie. Gładził jej plecy, a drugą ręką dotknął jej dłoni leżącej na jego torsie. Miała na palcu jego pierścionek. Należała do niego i niczego więcej w życiu nie chciał. Otworzył gwałtownie oczy, gdy tylko o tym pomyślał. To trochę komplikowało jego postanowienia. Musiał z nią porozmawiać.

Powoli wstał, wziął prysznic, a gdy po pewnym czasie wyszedł z łazienki ubrany i gotowy na kolejny dzień pracy, odnalazł Blankę w kuchni. Usiadł i dokładnie się jej przyjrzał. Była rozespana, miała nie do końca uczesane włosy, a na sobie krótki, jedwabny szlafroczek. Wiedział, że niczego pod niego nie włożyła, i najchętniej położyłby ją na tej kuchennej wyspie i przeleciał. Jednak w nocy słyszał, że do mieszkania wrócili Alisa i Clive, więc kuchnia odpadała. Musiał się opanować i skupić. Patrzył zachłannie na Blankę i chłonął jej piękno i ciepło. Taki poranek był idealny.

Usiadła przy nim z kubkiem pełnym kawy i spojrzała na niego zaspanymi oczami, w których dostrzegł radość. Widział, że była zadowolona i szczęśliwa.

– Oczy same mi się zamykają – powiedziała, jakby chciała się wytłumaczyć, a przecież oboje byli w tej samej sytuacji.

Adam też musiał się obudzić, bo o ile w pracy mógł pojawiać się później, to tego dnia o jedenastej miał spotkanie, którego nie mógł opuścić.

– Pójdę do firmy, a ty wskakuj do łóżka i odeśpij tę noc.

– Muszę się obudzić i zacząć szukać pracy.

– Mogę znaleźć ci coś u siebie – rzucił odruchowo, ale zdał sobie sprawę, że Robert będzie temu przeciwny.

Nie mógł jej tego powiedzieć, ale i nie mógł się wycofać w pół słowa.

Blanka jednak pokręciła głową.

– Ani ty, ani mój ojciec nie bylibyście z tego zadowoleni – powiedziała nagle, totalnie zaskakując tym Adama.

Dokładnie rozumiała sytuację, w której się znaleźli.

Spoglądał na nią zdziwiony, po czym powoli się odchylił i oparł o krzesło. Potrzebował chwili, aby nabrać dystansu do jej odpowiedzi. Już wczoraj chciał poruszyć ten temat, ale było tak przyjemnie, że postanowił zaczekać z najważniejszym pytaniem. Zastanawiał się przez chwilę, czy Blanka celowo poruszyła ten wątek, czy po prostu tak wypadło.

– Nie chcę wchodzić między was. Wy macie swoje sprawy, a ja wolę na razie stać z boku – dodała.

– Nie powiedziałaś mu o nas? – zapytał.

– Nie było żadnych „nas” – odparła, spuszczając wzrok. – A poza tym miałam na głowie zupełnie inne sprawy, na tamtą chwilę ważniejsze niż przekazywanie ojcu wiadomości, kto mnie podwiózł do NYC.

– Co będzie, gdy się dowie? – drążył. Skoro sama zaczęła ten temat, musiał wykorzystać okazję i dowiedzieć się tego, czego chciał.

Uśmiechnęła się znad kubka i go odstawiła.

– Wiesz o tym, że nie będzie zadowolony – powiedziała, spoglądając na niego bardzo przytomnie. – Pewnie oskarży mnie, tak jak ty, o jakąś zmowę.

Adam głośno wypuścił powietrze.

– Blanko… – Chciał zaprzeczyć, ale na szczęście mu przerwała.

Była świadoma, że nadal ją o to podejrzewa i właśnie tego chciał się od niej dowiedzieć.

– Oskarżyłeś mnie – podkreśliła twardo.

– Muszę znać prawdę.

– Już ci powiedziałam. Chcesz dalej brnąć w ten temat?

– Tak. – Spostrzegł, że jego odpowiedź ją zaskoczyła. – Mówiąc szczerze – odezwał się, a w jego głosie czuć było spokojny racjonalizm – tak jak tu siedzę, po prostu wierzę ci, że to był przypadek. Po tym wszystkim, co z tobą przeżyłem, chcę w to wierzyć i chcę się z tobą spotykać.

Widział, że jego słowa robią na niej olbrzymie wrażenie. Po raz pierwszy w życiu bał się tego, co za chwilę miał powiedzieć, chociaż siedział przed jednoosobowym audytorium, a nie przed radą nadzorczą jakiejś firmy. Struchlał ze strachu, gdy uświadomił sobie, że Blanka może się za chwilę na niego obrazić. Odchrząknął i spojrzał na nią niepewnie.

– Blanko, jestem odpowiedzialny przed akcjonariuszami i tysiącami pracowników, którzy dla mnie pracują, i jako prezes Lennox Corporation muszę zadać ci pewne pytania. – Właśnie tak niezgrabnie wszedł na niepewny grunt.

Blanka spojrzała na niego groźnie.

– Chcesz zadać mi pytania? Ilu pytań niby potrzebujesz, aby się upewnić?

– Trzech – odparł stanowczo.

Już dawno je sobie przygotował. Nie myślał jednak, że przyjdzie mu je zadać w takich okolicznościach. Był pewien, że po kolacji usiądą, napiją się wina i porozmawiają. Ale on jednym pocałunkiem wszystko zniweczył i podążył za pożądaniem.

Blanka wstała i podeszła do zlewozmywaka. Zdecydowanym ruchem wylała do niego zawartość kubka.

– Jakoś kawa przestała mi smakować – wyjaśniła, stojąc tyłem do niego.

Adam milczał. Nie wiedział, co powiedzieć. Czuł jednak, że jeżeli teraz się odezwie, to straci wszystko.

– Pytaj zatem – ponagliła, odwracając się do niego i zaplatając ręce na piersi.

„Postawa obronna” – pomyślał.

Tak, on atakował, a ona miała się bronić. Pozwoliła mu na ten atak.

– Jesteś pewna? – zapytał, wstając z miejsca.

– Ja tak, to przecież ty mi nie wierzysz – odparła, wbijając mu w serce wielką szpilę. Uderzyła celnie i zachwiała jego pewnością, a to przecież on był specjalistą od tego typu zagrywek. – Pytaj, potem zakończymy ten temat raz na zawsze i nie będzie miało dla mnie znaczenia, co pomyślisz. Albo zostaniesz, albo wyjdziesz i już nigdy nie wrócisz. Takie są moje warunki. Trzy pytania, Adamie, nie więcej.

Mimo że już wcześniej przygotował się do tej rozmowy, teraz miał w głowie jeden wielki mętlik. Nie wiedział, jak zacząć.

– Blanko, nasze spotkanie było przypadkowe, ale czy w czasie tych kilku dni rozmawiałaś z ojcem i zwierzałaś mu się, że ze mną podróżujesz? Czy kazał ci mnie śledzić i zdobyć jakieś wiadomości o działaniach, które prowadzę?

– Na oba pytania odpowiedź brzmi: nie.

„Spryciula” – pomyślał Adam.

Momentalnie wychwytywała jego potknięcia. Kłaniała się matematyka stosowana.

– To jedno pytanie przedstawione w rozbudowanej formie.

– Gramatycznie to dwa pytania – odbiła.

Zrobił krok w jej stronę.

– Czy w czasie tej podróży dowiedziałaś się czegoś o Oil Park Future? – kontynuował.

– Nie.

– Więc pozostało nam tylko ostatnie pytanie.

– To było ostatnie pytanie – oznajmiła twardo.

– Nie, kochanie. – Uśmiechnął się i znów zrobił krok w jej stronę. Stał prawie przy niej i spoglądał z zaciekawieniem w jej brązowe oczy. Wiedział już wszystko, ale musiał postawić na swoim. – To moje pytania i ja decyduję o ich formie.

Prychnęła i chciała odejść, ale położył rękę na blacie, zagradzając jej drogę.

– Ostatnie pytanie brzmi…

– Oszukujesz!

– Trzymam się swoich zasad. – Nachylił się nad nią. – Urwę się dzisiaj z pracy i przyjadę po ciebie o trzeciej po południu – powiedział szybko, aby nie miała okazji mu przerwać. – Pojedziesz ze mną do mojego domku na plaży na cały weekend?

Podniosła głowę i spojrzała na niego zdziwiona.

– Żartujesz?

– Nie – odparł z wielkim uśmiechem na twarzy. – Mamy weekend i nie wyobrażam sobie, abyśmy spędzili go osobno. – Przygarnął ją do siebie i musnął jej policzek. – Powiedz, że też tego pragniesz.

Patrzył na nią nienasyconym wzrokiem, z rozbujałą fantazją w głowie i marzeniami o tym, że znów będą razem przez te parę dni.

Blanka .3

Adam pomógł Blance wysiąść ze swojego ulubionego samochodu. Przyjechali do East Hampton czerwoną bestią – jak nazywała to wielkie bmw double cab. Stanęła na podjeździe wyłożonym szarą kostką granitową i spoglądała na domek na plaży, który okazał się piętrową willą. To był piękny, ogromny budynek stojący na sporej działce. Sąsiadów nawet nie było widać.

Biała fasada nowoczesnego domu przyciągała wzrok, a wielkie, przyciemniane okna po obu stronach dwuskrzydłowych drzwi wejściowych intrygowały i zachęcały, by zajrzeć, co się za nimi kryje.

Weszli do środka. Na twarzy Blanki pojawił się szeroki uśmiech, gdy nad głową zobaczyła otwartą przestrzeń, aż po sam dach. Parter przedzielony był na dwie części ścianką, w którą wbudowano przeszklony kominek. Z prawej strony mieścił się salon ciągnący się na całą długość domu. Pośrodku stała olbrzymia beżowa kanapa i dwa wyglądające na wygodne, jasnoniebieskie fotele zwrócone bokiem do kominka.

Z drugiej strony ścianki dostrzegła piękną otwartą kuchnię z wyspą i wysokimi krzesłami barowymi, również z jasnoniebieskiej skóry. Z kuchni wychodziło się na oszklone patio z białym stołem, przy którym mieszkańcy prawdopodobnie jadali posiłki.

– Chodź, wejdź dalej i się rozgość – powiedział Adam, ujmując ją za rękę i ciągnąc do kuchni.

– Domek, co? – zapytała z ironią Blanka.

– Tak, domek – potwierdził i zaczął się śmiać. – Na górze są tylko cztery niewielkie sypialnie i dwie łazienki. Moja matka dostałaby klaustrofobii.

– Moja pewnie też – przyznała.

Jej matka miała dom podobnej wielkości i oczywiście już od dawna narzekała, że jest za mały. A mieszkała w tej chwili sama, bo Blanka już jakiś czas temu się od niej wyprowadziła.

Adam wszedł do kuchni i położył na blacie jedzenie na wynos, które zamówili w miejscowej restauracji i które odebrali po drodze. Było już dosyć późno i oboje zrobili się głodni. Przyjechał po nią o szesnastej, bo wcześniej nie mógł wyrwać się z pracy. Cała podróż z przystankami i odbiorem kolacji w restauracji zajęła im prawie cztery godziny – takie były korki.

– Podgrzeję to w piekarniku, a ty przygotuj talerze. Gdzie chcesz zjeść?

Blanka nie potrafiła się zdecydować.

– Nie znam domu – odparła niezdecydowana, po czym rozejrzała się po kuchni, a następnie zajrzała na patio. – Może ty masz jakieś preferencje? Wiesz, gdzie jest najwygodniej.

– W takim razie zjemy przy basenie – zadecydował i nastawił czas na zegarku w piekarniku.

Blanka zerknęła do lodówki.

– Ojej! – krzyknęła zdziwiona. – Jest tak pełna, że zaraz ją rozsadzi.

Adam podszedł do niej i zajrzał jej przez ramię.

– Tak myślałem – powiedział. – Gdy powiesz naszej gospodyni, że przyjeżdżasz, zaopatrzy lodówkę jak dla armii wojska, ale to dobrze. Nie będziemy musieli robić zakupów.

Blanka sięgnęła na półkę z winami.

– Zacznijmy w takim razie opróżniać jej zawartość – podsunęła z zawadiackim uśmiechem i zaczęła się rozglądać za korkociągiem i kieliszkami.

– Dobry pomysł. Po takiej podróży należy nam się coś dobrego. Polej. Kieliszki powinny być w górnych szafkach, a korkociąg na blacie – poinformował i pocałował ją w policzek. – Ja pójdę po bagaże.

Adam wyszedł, a ona postawiła kieliszki na blacie i otworzyła wino. Cieszyła się z tego wyjazdu, cokolwiek miał jej przynieść. Chciała spędzić z nim te parę dni i dobrze się bawić.

***

Po kolacji Blanka, objedzona i szczęśliwa, siedziała na tarasie w wygodnym fotelu i opierała się ramieniem o Adama. Z zachwytem wpatrywała się w zachód słońca i popijała wino. Zerkała na plażę leżącą nieopodal, zaraz za niewysokim ogrodzeniem, doskonale widoczną z podwyższonego tarasu. Patrzyła na ruch fal ozłoconych blaskiem ostatnich promieni słonecznych. Zastanawiała się, jak to się stało, że tak szybko zmieniła swoje życie. Dwa tygodnie temu nie znała Adama, a teraz szczęśliwa siedziała u jego boku. Jedna noc spędzona z tym mężczyzną dała jej więcej przyjemności i satysfakcji niż wszystko, co do tej pory przeżyła. Emocje temu towarzyszące były silniejsze i bardziej intensywne.

Gdy zobaczyła go pierwszy raz, rozmawiającego przez telefon na stacji benzynowej, zaliczyła go do typu mężczyzn, którzy wszystko mają na skinienie palca. Wchodził do pomieszczenia i każdy się za nim oglądał. Tak, za Adamem podążały liczne spojrzenia, a ona była święcie przekonana, że tacy mężczyźni nie zwracają na nią uwagi. Nawet gdyby wtedy nie miała tylu siniaków, nie uwierzyłaby, że Adam może się nią zainteresować.

Cały dzień rozmyślała o tej szalonej nocy, o tym, co robili i jak fantastyczny może być seks, gdy ma się odpowiedniego mężczyznę. „Poszalej” – słyszała nadal słowa Alisy i poszalała, chociaż idąc z nim do łóżka, czuła się niepewnie pod wieloma względami. Zadawała sobie odwieczne kobiece pytania: „Czy mu się spodobam?”, „Czy dobrze to robię?”, „Co on o mnie pomyśli?”. Jednocześnie tego pragnęła. Nie myślała tylko, że będzie to takie upajające i intensywne. Seks sprowadzała do samego aktu cielesnego i najczęściej szybko kończyła tę zabawę. Musiała się przyznać sama przed sobą, że cieszyła się, iż Warren zrobił, co miał zrobić, i po wszystkim wychodził lub zasypiał. Adam pokazał jej coś innego. Dodał do tego namiętność i pasję. Czuła jego podniecenie i gorącą fascynację jej ciałem. Było intensywnie, bo w tak krótkim czasie przeżyli tak wiele, że nie mogło być inaczej. To się musiało zdarzyć.

Adam nachylił się i pocałował ją w usta, wyrywając z rozmyślań. Westchnęła, upajając się jego smakiem i zapachem.

– Jak tam, mój aniele? – zapytał. – Masz ochotę na mały spacer po plaży?

– Nie bardzo, ale jeśli się nie ruszę, to pęknę z przejedzenia.

– No tak, zjadłaś mi wszystkie marchewki – wymruczał uwodzicielsko w jej usta i delikatnie się uśmiechnął. Znowu ją pocałował. – Potrzebujesz odrobiny ruchu po kolacji?

– Tak… – wyszeptała z trudem, gdy poczuła jego rękę między udami.

– Potrzebujesz spaceru czy mnie? – dopytywał. Całował jej brodę, po czym powoli zsunął się na szyję.

– Ciebie na mnie – odparła, odpływając na fali przyjemności.

– Dostaniesz wszystko, o co poprosisz, ale po spacerze – powiedział i nagle zaczął ją łaskotać.

Krzyknęła i w momencie zerwała się na równe nogi. Wiedział, że tego nie lubi!

– Na plażę! – zarządził.

Nie spodziewała się, że zwykły spacer po plaży z mężczyzną, w którego towarzystwie dobrze się czuła, może być tak odprężający. Szli brzegiem, fale omywały im stopy, przytulali się i całowali, a potem chlapali się wodą.

Szczęśliwi i przemoczeni wrócili do domu. Robiło się chłodno. Od północy wiał zimny, przenikliwy wiatr, a Blanka mimo szczęścia, które malowało się na jej twarzy, zaczynała szczękać zębami. Faktycznie, spacer bardzo jej się przydał, a chwile, które spędziła z Adamem na plaży, na pewno zapiszą się głęboko w jej pamięci. Podobało jej się to, że mieli dla siebie czas i nawet milcząc, czuli się dobrze w swoim towarzystwie.

– Ściągaj ubranie – nakazał Adam, zamykając drzwi na taras, a potem zbliżył się do kominka. – Na co czekasz? Jesteś przemoczona. Wyskakuj z ciuchów – dodał, przechodząc zdecydowanym krokiem na środek salonu, by rozpalić ogień.

Płomienie buchnęły i paliły się na całej długiej powierzchni paleniska. Delikatny szum tańczących złotych języków przyciągnął bliżej również Blankę.

– Myślałam, aby na górze przebrać się w coś suchego – odparła, zmieszana stanowczością Adama.

Naprawdę chciała pójść na piętro. Może wziąć gorący prysznic i wskoczyć w coś wygodniejszego. Właściwie taki plan kiełkował w niej, gdy już schodzili z plaży.

Adam wyregulował płomień w kominku, ominął Blankę i usiadł przed nią na beżowej kanapie.

– Czekam – powiedział, rozkładając ręce na oparciu kanapy i patrząc wyzywająco na kobietę, która stała przed nim.

– W coś muszę się przebrać.

– Kominek cię ogrzeje, kochanie, a w ostateczności, jeśli ładnie się rozbierzesz, dostaniesz nagrodę.

– Czy ta nagroda ma coś wspólnego z tobą? – zapytała, kojarząc powoli, o co może chodzić Adamowi.

– Dokładnie. – Uśmiechnął się.

Blanka zmrużyła oczy. Chciał, aby się przed nim rozebrała! Wydało się jej to dziwne, krępujące, chociaż zdawała sobie sprawę z tego, że już widział, jak wygląda bez ubrania. Nie robiła jeszcze czegoś takiego. Striptiz? Rozbieranie się przed kimś i pozwalanie na to, aby ją oglądał, nie leżało w jej naturze. A co, jeśli ją wyśmieje? Rozmyślając o tym wszystkim, nieświadomie przejechała palcem wskazującym po dolnej wardze, po brodzie i gładkiej szyi.

– Dobrze, Blanko… – wymruczał gardłowo, obserwując jej ruch. – Nadal jednak jesteś w ubraniu.

– Rozkręcam się.

– Nie, ty nakręcasz mnie – poprawił, poruszając odrobinę biodrami.

Tak, teraz była pewna, na czym polega gra. Sama myśl, że ma się tu przed nim rozebrać, ją rozgrzewała. Wzięła głębszy wdech. Rozpięła guzik spodenek i powoli zaczęła wyciągać z nich bluzkę, która opadła aż do ud. Wtedy sięgnęła pod nią i ściągnęła szorty. Podeszła o krok bliżej do Adama. Czuła, jak ogrzewa ją kominek i jak rozpala ją wewnętrzne ciepło. Patrzyła na mężczyznę, w jego rozmarzone oczy. Rozpięła pierwszy guzik bluzki, kładąc stopę na kanapie, między jego nogami. Podobało jej się, jak na nią patrzy, jak delikatnie gładzi palcami jej skórę, uśmiecha się i mruczy. Rozpięła kolejny guzik i kolejny, aż wreszcie ostatni. Odsunęła się o krok i odwróciła się tyłem. Powoli zaczęła zsuwać bluzkę, odsłaniając plecy przecięte linią stanika.

– Czy właśnie o to ci chodziło? – Obniżyła tembr głosu, aby dopasować się do nastroju.

Powoli odsłoniła biodra i pośladki w stringach. Przypomniał jej się poranek u Beckerów, gdy Adam widział ją prawie nagą w różowej bieliźnie. Jakaż była wtedy przerażona. Wydawało się jej, że takie rzeczy z Adamem są nie do pomyślenia. A jednak zażenowanie zmieniło się w podniecenie.

Poczuła jego palce na biodrach. Pociągnął ją w swoją stronę i gładził jej pośladki. Wszystko, co do tej pory robili, wydawało jej się nowe i szczególne, a jego zainteresowanie jej tyłkiem i zdecydowany dotyk wprowadzały ją w inny świat doznań. Całował ją i pieścił, a ona po prostu musiała odpuścić skrępowanie i poddać się przyjemności. W tej niezmąconej chwili westchnień i nierównych oddechów Adam wymierzył jej klapsa. Krzyknęła i odwróciła się do niego. Była zdziwiona, gdy zadowolony, z cudownym uśmiechem na twarzy, siedział na kanapie, jakby nic nie zrobił.

– Pokaż mi swoje cycki, sarenko – rozkazał lekko zachrypniętym głosem, trzymając ręce tuż nad jej kolanami. – Chcę je zobaczyć – dodał.

Powoli odpięła stanik i zsunęła go z ramion. Musiała przyznać, że ten klaps wywołał w niej dziwne uczucie. Ciepło spłynęło w dół jej brzucha, a oddech gwałtownie przyśpieszył.

Ściągnęła biustonosz i rzuciła go w stronę Adama. Chwycił go z zadowoleniem i podniósł, aby go powąchać. Widziała, jak wciąga powietrze i syci się jej zapachem pozostawionym na materiale. Ujęła w dłonie piersi z zamiarem zakrycia ich, ale gdy uchwyciła jego wzrok, głodny i dziki, zaczęła pieścić miękkie i jeszcze zimne półkule. Jej sutki, nierozgrzane, skurczyły się i stały twarde. Wpatrując się w niego, w to, co robi i jak wygląda, nieświadomie oblizała usta i znowu się do niego przysunęła.

Adam nachylił się w jej stronę. Odłożył na bok koronkowy stanik, a dłonie położył tuż pod jej pośladkami i pocałował ją nad linią majtek, potem niżej. Jego palce wkradły się między jej nogi, pod koronkowe, czarne stringi, powodując, że Blanka od razu zaczęła ciężej oddychać. Rozdzielił jej fałdki i wkradł się do gorącego wnętrza. Jęknęła, gdy Adam muskał ją palcami tam na dole, gdy całował jej brzuch i go lizał. Rozpalał ją i kusił, a ona odkrywała piękno i moc jego dotyku.

– Cudowna – wymruczał, gdy wiła się na jego palcach i ruszała biodrami, szukając rozkoszy.

Nawet nie wiedziała, kiedy to się stało – pociągnął ją w swoją stronę i nagle leżała na brzuchu, na jego kolanach. Od razu dostała kolejnego klapsa. Znów krzyknęła, kiedy skóra ją zapiekła, a dziwne podniecające uczucie wstrząsnęło zakamarkami jej ciała. Adam masował rozognioną uderzeniem skórę na jej pośladku. Czuła, jak ta pozycja ją podnieca. Leżała z głową i ramionami na kanapie, a jej sutki ocierały się o materiał siedziska. Z biodrami na jego kolanach i wypiętą pupą czuła się dziwnie, ale mu na to pozwalała. Adam masował jej pośladki, uda i znów uderzył, tym razem mocniej i niżej, ale zaraz pocałował ją w miejsce blisko jej dziurki.

Czuła, jak przesuwa palce tuż pod jej pośladkiem, a potem delikatnie pieści jej wejście do pochwy. Próbowała je pochwycić, nadziać się na nie, zaspokoić swoje pragnienie. W końcu wcisnął w nią dwa palce – w jej śliskie, rozpalone wnętrze.

Z jej ust wyrwał się jęk zadowolenia.

– Dobrze, tylko tak dalej… – wymruczał z zadowoleniem.

Ruszał się w niej dynamicznie, a ona wiła się na jego kolanach, wypychała do tyłu biodra i pozwalała mu się wsunąć jeszcze głębiej. Nagle wyciągnął palce. Przerzucił ją na plecy i oparł jej nogi na swoich ramionach. Znowu wsunął w nią palce, a kciukiem masował łechtaczkę. Wygięła się w jego stronę.

„Boże, jak pięknie tak mu się oddawać!” – pomyślała, rozpalona, gwałtownie łapiąc powietrze. Przecież dopiero zaczęli, a ona szalała z rozkoszy i podniecenia.

– Widzę, że ci się podoba – stwierdził, po czym zaczął mocno i intensywne pracować, aż zaczęła raz za razem jęczeć.

Dawał jej tyle przyjemności.

– Tak… Ach… Głębiej… Proszę… – mówiła urywanymi słowami.

– Blanko, podoba ci się? Potwierdź – zażądał. – Bo przestanę.

„Nie, tylko nie to!” – pomyślała, podniecona, i szybko, chociaż z wielkim trudem, się odezwała:

– Podoba mi się…

Czy to za to, że leżała przed nim prawie naga? On był ubrany, a ona w skąpych majteczkach pozwalała mu penetrować palcami swoje wnętrze. Ciągnęła za jego koszulę, pragnęła jego ciała. Zrzucił jej nogi z ramion i rozłożył je na boki. Blanka czuła, jak unosi jej biodra wyżej i układa się między jej udami. Zagubiona w intensywności doznań, nie bardzo wiedziała, co się dzieje, dopóki nie zaczął lizać i intensywnie ssać jej łechtaczki, wywołując w niej gwałtowne spazmy.

Wsunęła palce w jego włosy, była na skraju szaleństwa i czuła, jak wzbiera w niej nieokiełznane doznanie. Łapczywie chwytała powietrze, a po chwili wybuchł w niej potężny orgazm. Jednak Adam nadal ją ssał, aby mogła rozpalić się i wybrzmieć w tej rozkoszy do końca, by mógł podziwiać jej wijące się pod jego ustami ciało i podskakujące doskonałe cycki. Delikatnie przesunął wilgotnym językiem po całej długości jej mokrej szparki, powodując, że wprost oszalała.

Podobała mu się ta gwałtowna reakcja, jej jęki i ruch ciała. Patrzył na nią zachłannie i z zadowoleniem. Gdy już wracała do siebie, zapytał:

– Chcesz jeszcze?

– Chyba bym umarła – skwitowała z rozmarzeniem.

Adam podniósł się powoli i stanął obok kanapy. Patrzył na Blankę, podziwiając jej niemoc po tym, co jej zrobił, i rozkoszował się tym widokiem. Sycił się nim, ściągając koszulę, pozbywając się spodni i bielizny. Jego penis, twardy i pulsujący, stał okazały, bo ona na niego patrzyła, bo tak na niego działała. Adam ujął go i zaczął przesuwać dłonią od nasady w górę i z powrotem, i znowu, i znowu, powtarzał ten ruch, aż Blanka, zachwycona i podniecona tym widokiem, podniosła się powoli, usiadła naprzeciw niego i go dotknęła.

– Mogę spróbować? – zapytała, bo spodobała jej się ta zabawa.

Podobał jej się Adam i każdy szczegół jego ciała, a najbardziej ten. Cieszyła się, że może go dotykać, jego całego i każdego fragmentu z osobna. Siedziała na kanapie i miała przed oczami jego ogromny członek. Skoro on dotykał ją w taki sposób jak nikt do tej pory, ona też chciała go dotykać. Pozwolił jej otoczyć palcami swojego fiuta. Wstrząsnął nim dreszcz rozkoszy.

– Blanko… – wyszeptał po chwili i położył na jej dłoni swoją rękę, pokazując jej, jak ma to robić.

Przesuwali się razem po sztywnym, twardym członku. Był aksamitny w dotyku. Jego żołądź lśniła wilgocią, więc Blanka, urzeczona tym widokiem, zlizała ją z ciekawości i pragnienia, a potem przyłożyła do niej język, by lepiej poczuć Adama. Pragnęła tego.

– Cholera… – Drgnął spazmatycznie i zatrzymał ruch jej ręki na swoim penisie. Chwycił jej twarz w dłonie i spojrzał głęboko w te piękne, gorące oczy. – Nie rób tak, bo na ciebie wytrysnę. Ledwo się hamuję.

Popchnął ją na kanapę. Pochylił się nad nią i powoli i dokładnie przyglądał się jej całej. Podniecał ją swoim spojrzeniem, pożerając ją łakomie. Pomógł jej ściągnąć majtki i usiadł między jej nogami. Miał zamiar włożyć w nią ten wielki, gorący organ. Pochwycił jej spojrzenie i wiedział, że ona też tego chce. Przysunął się bliżej.

Blanka czuła żar jego ciała i pulsujące ruchy przy swym wejściu. Spragniona, pocałowała jego usta. Boże, jakie były gorące i namiętne! Mogłaby w nich utonąć. Wtedy Adam pchnął i wszedł w nią do połowy, a potem jeszcze raz, wzbudzając w niej wulkan emocji. Oboje zachłysnęli się tym uczuciem, jakby wyczekiwali od wieków tego zespolenia. Blanka czuła go głęboko, w takim miejscu, że gdyby się poruszyła, pewnie za chwilę miałaby orgazm. Chciała tego, to on ich wstrzymywał i pieścił jej ciało dłońmi, szczypał sutki i je wykręcał. Oboje rozkoszowali się wydawanymi przez siebie dźwiękami i pobudzającymi ruchami.

– Tak, jeszcze… – szeptała urywanie.

Krew w jej żyłach się burzyła, serce waliło jak opętane, a jego pomruki i stęknięcia powodowały, że drżała z rozkoszy. Zagłębiał się w niej, tam i z powrotem, i znowu, i jeszcze… Przygniótł ją mocniej, rozszerzył jej nogi, aby wejść głębiej, i teraz gwałtownie ją posuwał, wiedząc, że oboje są już na krawędzi, że za chwilę eksplodują i zatracą się w sobie całkowicie, jak jeszcze nigdy w życiu.

Świat wirował, a oni jeden po drugim, razem, rozsypywali się i wstrząsani spazmami rozkoszy, krzyczeli z ekstazy.

***

Blanka otworzyła oczy, ale zaraz jej zamknęła. Poraził ją blask dnia, jednak nie to ją obudziło, a raczej jakiś pojedynczy cichy dźwięk.

Spali w sypialni na górze. W nocy Adam ciasno oplótł jej ciało ramionami. Nie było szans, by mu się wymknęła, ale teraz nie czuła go przy sobie. Dźwięk się powtórzył. Nie miała wyboru, więc niespiesznie otworzyła oczy.

Siedział oparty o wezgłowie łóżka, przykryty ledwie do pasa. W ręce trzymał swój telefon.

– Dzień dobry – powiedział zadowolony, wpatrując się w nią z czułością.

– Dzień dobry – mruknęła sennie. – Pracujesz? – zapytała, ruchem głowy wskazując telefon.

Na jego twarzy pojawił się promienny uśmiech. Zsunął się i położył obok niej.

– Spałaś tak pięknie, że nie umiałem się oprzeć…

– Oprzeć? Czemu? – Dotknęła jego twarzy i przesunęła palcami po szorstkich od zarostu policzkach.

– Zrobiłem ci zdjęcie – wyznał cicho i łagodnie, jakby zdradzał jej jakiś sekret.

– Rany… chyba postradałeś zmysły – zamarudziła, krzywiąc się. – Nie rób mi zdjęć…

Objął ją w pasie i przyciągnął do siebie.

– Tak, postradałem zmysły – wyszeptał i pocałował ją w usta. – Chcę cię mieć przy sobie. Blisko. W telefonie też. – Drażnił się z nią, przygryzając z wyczuciem jej wargi i brodę. – Lubię, gdy masz mój pierścionek na palcu.

– Wariat – parsknęła, wsuwając mu palce we włosy. – Poza tym myślałam, że to teraz mój pierścionek.

Uśmiechnął się i odsunąwszy kołdrę, położył się na niej. Zamruczała, gdy ich ciała znów się zetknęły. Uwielbiała czuć jego ciężar. Przesunęła dłońmi po jego torsie. Gładka skóra, twarde mięśnie. Zaciskał na niej silne, szerokie ramiona, a ona błądziła palcami po jego plecach, po kręgosłupie i rozkoszowała się chwilą i każdą wypukłością, i zagłębieniem.

Adam wpasował się w nią, układając się lekko z boku, oparł się na łokciu i wpatrując się w nią z uwagą, pieścił ją wolną ręką.

Blanka westchnęła, wpatrując się w jego jasne, niebieskie oczy.

– Spodobałaś mi się już na drodze. Biegłaś do mnie, a ja byłem tobą tak urzeczony, że aż mnie zatkało – powiedział.

Blanka się zaśmiała.

– Taka zmaltretowana i pobita? Spodobałam ci się? – zapytała z niedowierzaniem, mrużąc oczy.

Jak mógł tak o niej pomyśleć? Przecież ona nawet nie zarejestrowała w tamtym momencie, jak on wygląda. Kojarzyła go raczej z kołem ratunkowym niż z jakimś amantem.

– Tak… – odparł, pochylił się nad nią i pocałował w policzek. – Widziałem twoje piękne oczy, włosy… W pierwszym momencie nie wiedziałem, co tak naprawdę się dzieje, i myślałem tylko o pięknej i zadziornej kobiecie, która do mnie biegnie.

– Nie wyglądałeś na zadowolonego.

– Byłem zły na siebie, że tak mi się podobają twoje uda i tyłek, gdy się wierciłaś na siedzeniu mojego samochodu – powiedział, spoglądając jej w oczy.

Pieścił jej udo. Czuła na swym biodrze jego podniecenie.

– Więc od razu chciałeś mnie przelecieć? – zażartowała, przeczesując palcami jego włosy tuż nad uchem.

– Tak. Szczególnie po tym, jak wyszłaś z łazienki w motelu pani Olsen.

– Dobrze, że miałam ręcznik.

– Niewiele zakrywał – stwierdził z zadowoleniem. – Widziałem wszystko, co chciałem, i gdyby nie pani Olsen, pewnie padłbym z tobą na łóżko, gdy na mnie wtedy skoczyłaś.

– Rany, jakie to żenujące. – Blanka się zawstydziła i ukryła twarz w zagłębieniu jego szyi. – Dlaczego mi to mówisz?

– Chcę, żebyś wiedziała, że nie jesteś moim kaprysem. Jesteś moim marzeniem.

– Adamie… – wyszeptała, słysząc z jego ust te słowa, i podniosła głowę.

Spojrzała na niego i zrozumiała, że mówi poważnie. Nie spodziewała się takiej deklaracji. Nie wiedziała, co powiedzieć. Bała się mu otwarcie przyznać, że on też jej się podoba, ale po tym, co robili w nocy, trudno było to ukryć.

– Wiem, dopiero niedawno się rozwiodłaś – zaczął, gdy zbyt długo milczała.

– Masz narzeczoną.

– Mam – potwierdził, wpatrując się w nią z uwagą. – I uwielbiam się z tobą pieprzyć.

Blanka westchnęła.

– Przecież nie mówimy o mnie – sprostowała. – Ja tylko ją udaję – dodała. Dotknęła opuszkami palców linii jego szczęki i przesunęła się na brodę.

W głębi duszy bardzo by się jej podobało, gdyby to wszystko było prawdziwe. Przyjemnie było się do niego tulić, czuć jego ciało, widzieć roziskrzone oczy. Była jego marzeniem i upajała się tymi słowami, ale nie potrafiła pogodzić się z tym, że to nie ona jest jego kobietą. Szkoda, że powiedział jej zbyt wiele. Gdyby nie to, pewnie w poniedziałek by się rozstali, a ona powoli wróciłaby do równowagi. Byliby tylko ludźmi, którzy po prostu się ze sobą przespali.

Adam chwycił jej nadgarstek i podniósł jej rękę nad głowę. To samo zrobił z drugą. Blanka spoglądała na niego pytająco. O co mu chodziło? Jedną dłonią przytrzymał jej nadgarstki, po czym schylił się i z upodobaniem zaczął całować jej piersi. Lizał jej sutki, ssał je i przygryzał, pociągając intensywnie.

– Są moje – wymruczał i wolną ręką sięgnął między jej nogi. – To też jest tylko moje.

Blanka upajała się jego dotykiem, oddech jej się rwał, chociaż nadal próbowała trzeźwo myśleć. Była z nim w łóżku i powiedział jej, że mu się podoba. Może kłamał? Może tak mówił, bo chciał się z nią tylko pieprzyć? Powinna zachować jasny umysł i nie poddawać się emocjom, które w niej wyzwalał. Powinna na chłodno sycić się chwilami z nim, cieszyć się nimi, bo nie potrwają długo. Sam przyznał, że ma narzeczoną i do niej wróci. Ona była tylko jego marzeniem, które się ziściło, ale na krótko.

Była jego przygodą i podobało jej się to, co z nią robił za pomocą ust, jak doprowadzał ją nimi do rozkoszy. Natychmiast zareagowała na pieszczotę, poruszając pod nim całym ciałem. Syknął, wtulając twarz między jej piersi, a zaraz potem odnalazł jej usta i szepnął w nie:

– Jesteś mokra i tak cholernie gorąca.

Oczy Adama szkliły się pożądaniem i uwielbieniem. Widziała to jak przez mgłę, bo rozkosz, którą jej dawał, prawie całkiem nią zawładnęła.

– Blanko, czy wieczorem mogę ci pokazać, co lubię najbardziej?

– Co lubisz… – wyszeptała nieprzytomnie.

– Gdy jesteś taka namiętna, jak teraz – wyjaśnił. – Gdy mogę z tobą robić różne rzeczy… – dodał.

Blanka podniecona ruchem jego palców w swoim wnętrzu i na łechtaczce, pobudzona jego słowami, oddychała z coraz większym trudem. Traciła kontrolę nad swoim ciałem i czuła, jak nieznośny ból podniecenia skrada się, nadchodzi i ogarnia całe jej ciało. Jak rzuca w odmęty potężnego orgazmu.

***

Po tym, jak zjedli późne śniadanie, Blanka usiadła w salonie w jednym z błękitnych foteli. Filiżanka kawy spoczywała na stoliku obok, a ona rozkoszowała się widokiem, który miała przed sobą. Taras, basen, złoty piasek plaży i ledwie widoczna linia oceanu. Siedziała i wpatrywała się w to wszystko, a jej głowę wypełniały rozmaite myśli.

Przede wszystkim upajała się dynamiką i intensywnością tego, co robiła z Adamem. Jego pięknym, męskim ciałem, które całkowicie ją zdominowało. Nawet nie myślała, że może być tak cudownie.

Obudził ją rano, przeleciał tak, że ledwo żyła, i znowu zasnęli. Po tym wszystkim wstała pierwsza i przyszła tu pomyśleć. Chciała z nim tylko poszaleć, nie liczyła na coś więcej, tym bardziej że Adam nigdy nie był skory do opowiadania o swej narzeczonej i o tym, co ich łączy. Nie chciał rezygnować z Hope. Natomiast z nią chciał się tylko przespać, a ona mu na to pozwoliła. Pozwoliła mu również zabrać się tutaj, do domku na plaży. Jednak, ku jej zdziwieniu, oprócz seksu były też i ciepłe słowa, które bardzo ją zdziwiły.

Podobała mu się! Od pierwszej chwili, gdy tylko ją zobaczył! Czy to w ogóle było możliwe? Ucieszyła się, przypominając sobie to, co jej powiedział, ale chwilę później zdała sobie sprawę, że mężczyźni mówią różne rzeczy, aby dostać od kobiety to, czego chcą. Ona oddała mu siebie na ten weekend i myślała, że wyjdzie z tego bez szwanku. Teraz wiedziała, że tak nie będzie. Nie powie mu w poniedziałek: „Do widzenia, Adamie”. Nie zatrzaśnie drzwi i nie odetnie się od tego, co przeżyli. Może się rozstaną, ale ona nie zapomni o tym, co robili i mówili, bo to wszystko w niej zostanie. Trochę potrwa, zanim się pozbiera. I na pewno będzie to boleśniejsze niż rozstanie z Warrenem.

Oprzytomniała, gdy Adam zszedł po schodach prosto do salonu. Wykąpany, uśmiechnięty, w krótkich spodenkach, bez koszulki. Aż zaparło jej dech, kiedy przez moment obserwowała ruch jego mięśni, gdy się do niej zbliżał.

– Zobacz, co znalazłem, Blanko – powiedział radośnie i dopiero wtedy skoncentrowała wzrok na tym, co niósł. – Wiedziałem, że gdzieś tu będzie, i był. – Podał je aparat fotograficzny.

– Piękny – stwierdziła, oglądając jego kształt, obiektyw i sprawdzając funkcje.

Pocałował ją w czubek głowy i ruszył do kuchni, by wrzucić coś na ruszt. Blanka wstała z fotela i poszła za nim.

– Co jadłaś? – zapytał, oglądając zawartość wypchanej lodówki.

– Ciemny chleb, pomidor, ogórek i kawałek tej szynki z drugiej półki.

– Zjesz ze mną jajka z bekonem?

– Nie dam rady – odparła. – Ale mogę zrobić ci kawy. Rozpracowałam ekspres – powiedziała dumnie. To naprawdę był sukces.

Adam się roześmiał i złapał ją w pasie. Przyciągnął do siebie i powiedział:

– Wiedziałem, że sobie poradzisz. – Przytulił ją mocno, wtulił twarz w jej szyję i oddychał głęboko, wciągając w nozdrza jej zapach.

Serce Blanki od razu przyśpieszyło, gdy znalazła się w jego ramionach i dotykała jego nagiej skóry. Poczuła świeży aromat żelu pod prysznic i kosmetyków, których używał. Była pewna, że w nich pomyszkuje, aby się dowiedzieć, co to takiego.

„Czy to takie straszne, że z tym facetem jest tak dobrze?” – pomyślała i westchnęła, starając się odepchnąć od siebie obawy.

Adam zrobił śniadanie. Nabałaganił w kuchni i wreszcie się najadł. Ogarnęli wszystko razem i wyszperali z pomieszczeń za kuchnią sprzęt plażowy. Zabrali ze sobą kilka rzeczy i poszli w kierunku oceanu. Dzień był słoneczny, ciepły, więc od razu ruszyli do wody. Blanka bardzo się napracowała, aby wygrać z Adamem. Popłynęli do boi i z powrotem. Jak się okazało, Adam był w tym doskonały, miał większy zasięg ramion, lepsze warunki fizyczne i doskonałą technikę. Dobra kondycja Blanki nie wystarczyła, aby go przegonić. Pokonała go na ostatnich metrach. Gdy Adam już wstał, myśląc, że wygrał, ona popłynęła dalej do brzegu, prawie szurając brzuchem po płyciźnie. Pierwsza wypadła na plażę.

– Oszukujesz! – zawołał za nią Adam. – Zobaczysz, zapłacisz mi za to, mała oszustko.

Blanka ze śmiechem padła na koc w kolorze pistacji. Była szczęśliwa i patrzyła, jak Adam do niej podbiega.

– Wygrałam! – rzuciła te słowa jak wyzwanie.

Usiadł przy niej. Zanim cokolwiek powiedział, wyciągnął rękę i odgarnął z jej twarzy niesforne, mokre kosmyki. Ujął jej brodę i pocałował ją w usta. Z niechęcią się od niej oderwał.

– Mógłbym cię zjeść – stwierdził, wpatrując się w nią intensywnie.

Zaśmiała się.

– Chcesz mnie przekupić, abym powiedziała, że to ty wygrałeś? – zapytała przekornie.

Pokręcił głową z niedowierzaniem.

– Oszukiwałaś. Musisz za to zapłacić.

– Nie oszukiwałam i za nic nie będę płacić – oznajmiła uradowana i pewna siebie.

Adam chwycił ją i przewrócił na koc. Położył się na niej i całował zapamiętale, jakby nic na świecie się nie liczyło. Słoność wody na ich wargach i ciepłe oddechy mieszały się z sobą.

– Zapłacisz. Wieczorem – wtrącił, zsuwając się ustami na jej szyję. – Już ja się o to postaram.

Blanka była usatysfakcjonowana obietnicą wieczornych igraszek, więc nie zaprotestowała. Wiedziała, że będzie to ich ostatnia noc, więc postanowiła wykorzystać okazję.

Adam powoli się od niej oderwał i spojrzał w jej ciemne oczy.

– Nie wierzę, że nic nie powiedziałaś o nas ojcu – stwierdził nagle, nadal na niej leżąc. – Myślałem, że nasze spotkanie coś dla ciebie znaczy.

– Znaczy, i to bardzo wiele – powiedziała urażona i zmarszczyła gniewnie brwi, wpatrując się w Adama.

– Więc dlaczego mu o mnie nie wspomniałaś?

– Wtedy byłeś moim wybawcą, kolegą, przyjacielem, towarzyszem podróży – odparła, przesuwając palcami po jego ramionach. – Nic nas nie łączyło. – Patrzyła na niego i zastanawiała się, ile powinna mu zdradzić.

– Tylko tyle dla ciebie znaczyła nasza podróż? – zapytał zawiedziony i zmrużył oczy.

– Adam! – oburzyła się Blanka i mocno się do niego przytuliła, oplatając ramionami jego szyję. – Przecież wiesz, jak było – dodała cicho i powoli odsunęła się odrobinę, aby znów spojrzeć mu w oczy. Jej ręce nadal spoczywały na jego ramionach. Lubiła czuć pod palcami jego gładką skórę. – Każde z nas wracało do rzeczywistości. Ja chciałam i chcę zacząć od nowa, a ty wracałeś do pracy i swojego życia. Przecież rozmawialiśmy o tym – przypomniała, celowo nie wspominając o jego narzeczonej. Przecież nie był na tyle głupi, aby o tym zapomnieć. – O czym miałam wtedy myśleć? Co mu powiedzieć? Że poznałam faceta… – Umilkła.

– Zatem po co pojechałaś do ojca? – zapytał łagodnie i przesunął się lekko na bok, aby uwolnić ją od swojego ciężaru.

Jednocześnie był tak mocno do niej przyklejony, jakby nie było miejsca na tym dużym kocu, na którym leżeli. Wpatrywali się w siebie z zainteresowaniem, jak gdyby za każdym razem odkrywali w sobie coś nowego i cudownego.

– Z kilku powodów. – Westchnęła z zawstydzenia i uciekła wzrokiem na bok.

Adam się nie śmiał, nie poganiał jej. Czekał.

– Musiałam przeprosić ojca za to całe zamieszanie, którego narobiłam, i wszystko mu wytłumaczyć – oznajmiła. – To nie była rozmowa na telefon. Musiałam mu wyjaśnić, dlaczego uciekłam.

– A dlaczego uciekłaś? – zapytał, przebiegając wzrokiem po linii jej nosa i obrysie górnej wargi. – Nigdy nie rozmawialiśmy o tym, co cię skłoniło do takiego postępowania.

Blanka zastanowiła się przez chwilę. Pamiętała wszystko. Oczami wyobraźni widziała tamte zdarzenia i każde po kolei przemyślała, każdy szczegół tego feralnego dnia, każde słowo i zachowanie, wszystko, co doprowadziło do zerwania zaręczyn z Warrenem i ucieczki sprzed ołtarza.

Będąc u ojca i siedząc z nim oraz dwoma jego prawnikami, przeanalizowała wszystko i tak naprawdę było to dla niej krępujące. Spowiadała się przed ojcem i przed obcymi ludźmi. Nie była jednak w stanie opowiedzieć Adamowi o tych wszystkich upokarzających słowach, które Warren kierował do niej w pozwie.

Wzięła głęboki wdech i zaczęła:

– Pojechałam na parę dni do ojca, aby poznać w końcu swojego brata. – Uśmiechnęła się. – Mówiłam ci, że już jakiś czas temu mu wybaczyłam. Dużo rozmawialiśmy. Chciał, jak zwykle, abym się wreszcie zdecydowała i dla niego pracowała. – Spojrzała niepewnie na Adama. Przecież niedawno właśnie o to ją oskarżył. – Wtedy nie wyobrażałam sobie życia poza Richmond, więc odkładałam tę decyzję. Jednak zawsze wiedzieliśmy, że ta chwila kiedyś nastąpi. – Spojrzała badawczo na Adama. Była ciekawa jego reakcji.

– Chciałaś sama zapracować na swoje nazwisko – stwierdził.

Nie widziała na jego twarzy złości czy kpiny. Po prostu patrzył na nią czule i bawił się jej mokrymi włosami rozrzuconymi na kocu.

– Tak – potwierdziła, mając nadzieję, że Adam wreszcie przyjął do wiadomości, że nie pracuje dla Trenton Power. – Ojciec to rozumiał, ale zawsze wracał do tego tematu. Wtedy w Charlotte też o tym wspomniał, ale na spokojnie. Każde z nas wiedziało, że ten czas kiedyś nadejdzie. Jednak było jakoś inaczej, cieszyliśmy się sobą. Ja mnóstwo czasu spędzałam z małym Johnem. Żona ojca, Scarlett, nie wydawała mi się takim potworem jak wcześniej. Nawet nie wiesz, jak było przyjemnie. Rodzinnie. – Uśmiechała się do tych wspomnień. – Gdy pewnego dnia niespodziewanie zjawił się mój narzeczony, też byłam szczęśliwa. – O pewnych sprawach nie chciała mówić, więc gładko prześlizgnęła się po temacie. – Warren powiedział, że skoro jest tak cudownie i nastrojowo, to powinniśmy wziąć ślub w domu mojego ojca. Jego rodzice i kuzyn ksiądz mieli lada chwila nadjechać.

– Co tam robili jego rodzice i ksiądz? – zdziwił się Adam i aż usiadł.

Blanka również się podniosła.

– Moja przyjaciółka, prawniczka z Richmond, twierdzi, że Warren to wszystko ukartował. Chciał mnie zaskoczyć, poślubić i nie podpisywać intercyzy.

Adam się zaśmiał.

– Tak, teraz go rozumiem – powiedział, kręcąc głową z niedowierzaniem. – Intercyza odcięłaby go w przyszłości od majątku twojego ojca, a tak… miałby wszystko.

– Myślisz, że robił aż tak dalekosiężne plany? – zapytała naiwnie. Ona i Imogen myślały podobnie, ale opinia osoby postronnej bardzo by się jej przydała. – Przecież Warren ma dobrze prosperującą firmę.

– Tak, ale twój ojciec ma wielkie imperium – wyjaśnił w prosty sposób. – Po co pracować na coś przez całe życie, skoro można to dostać? Ja i Robert też dostaliśmy od ojca potężną firmę. Dzięki temu, że miała tak ugruntowaną pozycję, udaje nam się robić transakcje, o których Warren prawdopodobnie nie może jeszcze nawet marzyć. Gdyby przez małżeństwo z tobą miał dostęp do firmy Davida, mógłby z nami konkurować.

Blanka się zdenerwowała.

– Cholera, on ma kupę kasy, a pozwał mnie o dwadzieścia pięć milionów!

– Ile? – zdziwił się. – Przecież mówiłaś, że nie robiliście wspólnych interesów?

– Nie, nic – odparła i wtedy rozplótł jej się język. – Ja nawet nie mogłam go zapytać, co słychać w pracy, gdzie był, co robił, bo uważał, że się wtrącam i niepotrzebnie wypytuję. Byłam dla niego tylko kobietą. Nie było mowy o żadnych wspólnych interesach, tak samo jak nie było mowy o tym, aby opowiadać mi o inwestycjach i o tym, co ciekawego robi w pracy! Gdybym go odwiedziła w biurze, rozpętałby burzę, że w ogóle tam przyszłam. – Spuściła wzrok i dopiero po chwili niepewnie spojrzała na Adama. – Dlatego tak bardzo bałam się do ciebie przyjść. On by mnie wyrzucił, gdybym mu coś takiego zrobiła. – Zamilkła.

Adam wstrzymał oddech.

– Blanko… – wyszeptał i chwyciwszy ją w pasie, przyciągnął do siebie i przytulił. – Nigdy bym cię nie wyrzucił – powiedział, mocno ją trzymając. – Nawet nie wiesz, jak mnie uszczęśliwiłaś, gdy przyszłaś do mojego biura, sarenko. Przychodź, kiedy tylko będziesz miała ochotę.

Blanka sama nie wiedziała, dlaczego tak się wzruszyła, gdy usłyszała w jego ustach to jedno słowo: sarenko. Czuła jego ciepłe ciało, a wszystkie troski nagle odleciały.

– Pojechałam do ojca z powodu tego pozwu – wyznała, siedząc między nogami Adama i wtulając się w jego pierś.

– Czego on dotyczył?

– Pozwał mnie o utracone zyski.

– Jak: o utracone zyski? Skoro nie robiliście wspólnych interesów, to nie rozumiem, o co mu chodzi. Co na to twój ojciec?

– Ojciec i jego prawnicy są zdania, że taki pozew nie ma sensu – wyjaśniła Blanka. – Pozwól, Adamie, że nie będę wchodzić w szczegóły tego, co napisał Warren. Chciałabym zachować trochę godności.

Adam westchnął, ujął ją delikatnie pod brodę i uniósł jej głowę.

Blanka spojrzała na niego i wyszeptała:

– Proszę…

– Skrzywdził cię, prawda? – zapytał delikatnie i pocałował drżące usta. – Nie martw się. Teraz masz do pomocy również mnie.

Uśmiechnęła się. Bardzo chciała, aby to była prawda.

– A co z tym księdzem? Dojechał? – zagadnął nagle Adam, przypominając sobie, o czym mówiła wcześniej.

– Dojechał – odparła ze smutkiem – a ja stanęłam przed nim i powiedziałam „tak”. – Głośno przełknęła ślinę.

– Czyli jednak wzięliście ślub?

– Tak.

– Więc mówiłaś prawdę, że byłaś mężatką.

– Nie byłam tego pewna, bo gdy tylko powiedziałam „tak”, natychmiast uciekłam, wołając, że wcale tego nie chcę.

– Dosłownie zostawiłaś go przed ołtarzem?! – zdziwił się Adam. – Dlaczego to zrobiłaś? Coś się stało?

Wpatrywał się w nią z niedowierzaniem i dziwną fascynacją, jakby opowiedziała mu jakąś ekscytującą historię.

– W zasadzie nic takiego się nie stało – powiedziała, prostując się i spoglądając na Adama. – Gdy to powiedziałam, zdałam sobie sprawę, że życie z Warrenem malowało się przed moimi oczami w szarych barwach i pod jego dyktando. Uświadomiłam sobie, że wcale nie chcę tego ślubu. Najpierw uciekłam do swojego pokoju, aby wszystko przemyśleć. Potrzebowałam tylko chwili, by zrobić analizę. Rozpisać wszystko…

– …matematycznie? – wtrącił.

– Tak, rozpracować to na drobne „za” z jednej strony i „przeciw” z drugiej. Potrzebowałam czasu. Chciałam odwlec tę chwilę, a nie z nim zrywać i przewracać wszystko do góry nogami. Nie miałam takiego zamiaru. Jednak on się wściekł. Nie spodziewałam się tego po nim. W ogóle nie myślałam w tamtej chwili o tym, co mogą pomyśleć lub czuć inni ludzie. Myślałam samolubnie, tylko o sobie, o swoich uczuciach. Rodzice musieli uspakajać Warrena i odciągać go od drzwi mojego pokoju. Myślałam, że je rozwali, gdy zaczął się w nie dobijać. Tak się przestraszyłam, że przypomniały mi się wszystkie złe chwile i strachy, które mnie dopadały przez te lata, gdy z nim byłam. Spakowałam się i uciekłam z domu ojca. Nie myślałam, że zawędruję tak daleko i tyle zmienię w swoim życiu. – Spojrzała na Adama i uśmiechnęła się promiennie. – To miał być mały krok, chwilowa odskocznia i czas na przemyślenia, a pokonałam własne lęki. Zobaczyłam, że można żyć inaczej. Dziękuję, że dostarczyłeś mi tyle atrakcji. Podobał mi się każdy dzień z tobą – oświadczyła i całym ciężarem oparła się o Adama, śmiejąc się i całując go czule. Tak jak lubiła.

Adam rozchylił usta i dotknął jej dolnej wargi językiem. Blanka zamruczała. Oderwał się od niej z wysiłkiem i poważnie na nią spojrzał.

– Blanko, nie wypytywałem cię o ojca bez powodu.

Patrzyła na niego z zaskoczeniem.

– Dlaczego nie lubicie się z moim ojcem? – zaciekawiła się, bo skoro on zadał jej tyle trudnych pytań i usłyszał odpowiedzi, ona też chciała prawdy.

– Nie chodzi o to, że się nie lubimy – odparł poważnym głosem. Miał zatroskany wyraz twarzy. – Szanuję go, choć niestety nigdy nie spotkałem. Tak się złożyło, że akurat mamy te same cele biznesowe. Jesteśmy konkurentami w bardzo poważnym przedsięwzięciu i po prostu oboje możemy urazić twojego ojca, gdy się dowie, że się spotykamy.

– Wiem… – wyszeptała tylko i położyła głowę na jego piersi.

Wiedziała, co Adam miał na myśli. Póki ta sprawa się nie skończy, nie powinni się spotykać. Miała już starcie z Robertem w tym temacie. Nie chciałaby tłumaczyć się przed ojcem. Może dobrze, że nie miała okazji mu wspomnieć o Adamie.

– Znajdziemy jakieś kompromisowe rozwiązanie, Blanko – pocieszył ją Adam, gładząc jej włosy, które były już tylko nieco wilgotne.

Westchnęła.

– Mam nadzieję.

Wystawiła twarz do słońca, by przez chwilę nacieszyć się ciepłem promieni. Jednak słowa Adama kazały jej się chociaż trochę zastanowić nad przyszłością. Czyżby oznaczały, że chciał się z nią spotykać? Była pewna, że po tym weekendzie wszystko się skończy, chociaż dopiero się zaczęło. Po powrocie planowała poszukać pracy, mieszkania i chciała jakoś ułożyć sobie życie. Adama jeszcze niedawno w nim nie było, a teraz, gdy się pojawił, zdawała sobie sprawę z tego, że on ma narzeczoną i do niej wróci – albo jutro, albo za chwilę. Ona zaś nie powinna się wikłać w jakikolwiek związek z nim, gdyż ciągnęły się za nią niedokończone sprawy z Warrenem. Na dodatek, jak się okazało, Adam i jej ojciec byli konkurentami w pewnym bardzo intratnym przedsięwzięciu. Ona, tak czy owak, może znaleźć się w bardzo nieciekawym położeniu i utknąć między nimi.

Chociaż te myśli ciągle pojawiały się w jej głowie, dała sobie czas i nadal się opalała. Adam należał do niej do końca weekendu. Lepiej, aby to wykorzystała. Druga taka okazja zapewne się nie przytrafi.

Blanka przez cały dzień słyszała szum migawki aparatu Adama. Bez przerwy robił jej zdjęcia. Na początku protestowała, ale potem się przyzwyczaiła. Wiedziała, że uparciuch nie odpuści, ona zaś i tak wszystkie zdjęcia skopiuje, a szczególnie te, które robili sobie razem. Może pominie te, gdzie Adam rozwiązał jej stanik i próbował sfotografować jej piersi, a potem tyłek. Oburzyła się i na niego krzyczała, że nie życzy sobie takich zdjęć.

– To tylko dla mnie, pani matematyczko! – wyjaśniał, uciekając przed nią z aparatem.

– „Matematyka jest alfabetem, przy pomocy którego Bóg opisał świat” – zacytowała w odpowiedzi Galileusza.

– A jak opisał piękną kobietę? – zapytał, łapiąc ją, po czym pocałował w szyję.

Blanka się zaśmiała.

– W tym wymiarze kobieta jest abstrakcją – odpowiedziała, upajając się jego bliskością.

Tym razem wieczorem pojechali na kolację do centrum miasteczka, a Adam nadal robił wiele zdjęć. Pogoda i jedne z dłuższych w roku dni mu sprzyjały. Właśnie zaczął się czerwiec. Spacerowali w cieple i w blasku już zachodzącego słońca, a potem znaleźli przyjemną restaurację, gdzie na rozległych tarasach ustawiono stoliki. Usiedli przy jednym z nich, skryci przed światem.

Blanka przyglądała się Adamowi. Cieszyła się i śmiała z jego dowcipów i przygaduszek. Jakże inne było to życie przy nim od tego, które do tej pory wiodła. Szkoda, że na co dzień nie mogła być z nim tak szczęśliwa. Ten przywilej należał do kogoś innego. Musiała korzystać z chwili. Wyciągnęła ze swej małej podręcznej torebki długopis i zaczęła pisać na wewnętrznej stronie lewego przedramienia Adama:

B. Trenton-Palmer

Adam przez dłuższą chwilę przyglądał się, jak sunie długopisem po jego skórze, a gdy skończyła, zapytał:

– Co robisz?

– Podpisuję, cię, abyś się nie zgubił – odpowiedziała, spoglądając na swoje dzieło i zastanawiając się, czy nie przegięła.

Pewnie Adam pomyśli, że jest wariatką, bo chyba pozwoliła sobie na zbyt wiele.

– Wiem, do kogo należę, Blanko, ale to…

Odwrócił przedramię tak, aby mógł lepiej je widzieć, i chwilę patrzył na napis. Potem ujął jej twarz i mocno przylgnął swoimi ustami do jej ust. Stanowczy pocałunek, dotyk warg, ciepło i zapach tej drugiej osoby. To było tak pełne czułości i łagodności.

– Cholernie mi się podoba – dokończył.

Blanka złapała oddech. Czyżby faktycznie mu się podobało?

Spoglądali sobie z bliska w oczy, czując niezwykłość tej chwili i jej urok.

– Podoba ci się mój podpis? – zapytała naiwnie, myśląc o kształcie liter.

– Tak, twój podpis na mojej skórze – odparł Adam i znów ją pocałował. Chwycił delikatnie jej dłoń i poprowadził w dół swojego ciała. – Zobacz, co ze mną zrobiłaś, Blanko Trenton-Palmer.

– B. Trenton-Palmer – poprawiła go, dotykając palcami tego, co chciał jej pokazać. – Tylko tak się podpisuję – dodała, obejmując jego twardego penisa. – Nigdy inaczej – wyszeptała w jego pożądliwe usta. – Czy ten narząd też mam podpisać?

Roześmiał się głośno i radośnie.

– Przecież wiesz, że on za tobą szaleje – odparł, ale ostatni wyraz wypowiedział już poważnie. Bardzo poważnie.

Nie martwili się, czy ktoś ich zobaczy. W półmroku restauracyjnego tarasu z widokiem na ocean, zasłonięci przez stół i gęstą roślinność, mogli spokojnie oddawać się namiętnemu szaleństwu. Nikogo to nie interesowało. Inni też nie byli od nich grzeczniejsi.

– „B.”? – podłapał Adam, przesuwając usta na jej policzek. – Masz piękne imię, a ukrywasz je pod jedną literką.

– Ale w ten sposób jestem bardziej anonimowa w dokumentach, wśród tych wszystkich facetów w garniturach, z którymi współpracuję – wyjaśniła, rozpinając rozporek jego spodni. – Wygląda to poważniej, gdy czyta je klient.

– Mnie by to nie przeszkadzało – wtrącił, tracąc oddech, gdy palce Blanki objęły jego kutasa. – Co ty ze mną robisz? – zapytał, kładąc dłoń na jej dłoni, by zatrzymać na sobie jej ruch. – Zaraz przez ciebie zwariuję. Chyba tracę zmysły. Zobacz – zwrócił się do niej, wtulając się w jej włosy. – Jestem tak spragniony twojego dotyku, że byłbym w stanie pozwolić ci na to tu, w restauracji. Jakbym nie miał łóżka czy domu.

– Ale tu jest bardziej podniecająco. – Zachichotała i delikatnie zacisnęła na nim palce.

Jęknął cicho.

– Tak, Blanko, tu jest bardziej podniecająco, ale poczekamy – zdecydował i pomógł jej wyciągnąć rękę ze swoich spodni.

Było sporo po północy, gdy wrócili do domku na plaży. Blanka nawet nie myślała, że jeszcze tego wieczoru tak się pobawi. Do ich stolika przysiadła się para, kobieta i mężczyzna, z którą – jak stwierdził – Adam spędzał na plaży prawie każde wakacje. Potem na niewielkim podwyższeniu za nimi pojawiła się kapela, a oni zaczęli z nimi śpiewać, a nawet tańczyć. Tak, wieczór był cudowny.

Jednak oni świadomie opuścili doborowe towarzystwo, które jeszcze się powiększyło, i wrócili do siebie.

Adam złapał ją zaraz za progiem, gdy drzwi wejściowe się za nimi zamknęły.

– Myślałam, że już ci przeszło – rzuciła zadziornie, gdyż przez cały pobyt w restauracji, gdy się bawili i tańczyli, szeptał jej do ucha, jak bardzo jej pragnie.

– Przy tobie? Nie da rady, Blanko – stwierdził, ciągnąc ją za sobą.

Zerknęła na Adama. W samochodzie był małomówny, a teraz tak zdecydowany w swoich ruchach, że wprost ją zadziwiał i podniecał. Na plaży obiecał jej przecież, że wieczorem coś jej pokaże, coś, co lubi, a ona od tego całodziennego dotykania i całowania się przez cały czas była mokra. Myślała o nim i o tym, co chciałaby z nim robić.

W połowie salonu między dwoma oknami wisiało lustro w rzeźbionej białej ramie. Adam przystanął przed nim i odwrócił Blankę przodem do tafli szkła.

– Chcę coś zrobić – stwierdził poważnie. – Pozwól mi się dotykać.

Blanka spojrzała w lustro i zobaczyła siebie, dziewczynę o płonących oczach, oczekującą z nadzieją na dotyk kochanka. Tak, tą jedną wypowiedzią oznajmił jej, że on też jej pragnie. Przeniosła wzrok na jego odbicie. Stał tuż za nią. Widziała w lustrze jego roziskrzony wzrok i czuła jego ciepło na plecach. Przylgnął do niej całym sobą, obejmując ją w pasie. Pochylił głowę, zatapiając twarz w jej włosach.

– Pachniesz tak niesamowicie… – powiedział drżącym głosem, który aż zawibrował w brzuchu Blanki. – Tak seksownie i odurzająco, że już w tej chwili chciałbym cię mieć.

Przytrzymał ją jednak i powoli sięgnął do guzika jej szortów. Rozpiął go, a potem zamek. Spodenki zsunęły się z jej bioder na podłogę. Wyszła z nich, a Adam odkopnął je nogą w kierunku ściany. Potem sięgnął po brzeg jej T-shirtu i bawił się nim przez chwilę. Drażnił się z nią. Drugą ręką odgarnął na bok jej włosy i powoli zaczął całować jej szyję, przygryzając delikatnie skórę i zsuwając w dół ramiączka koszulki oraz stanika. Z wyczuciem pieścił jej brzuch.

– Mówiłem, jak bardzo mi się podobasz? – zapytał, sunąc ustani i dłońmi po jej ciele.

– Z tysiąc razy, ale wolę, gdy mi to pokazujesz – odparła rozmarzonym głosem.

Podniósł wyżej T-shirt i ściągnął go z niej. Potem chwycił ją za ramiona i odciągnął je do tyłu.

Blanka natychmiast oprzytomniała, zdziwiona jego zachowaniem.

– Ściągnij łopatki i stój tak. Nie ruszaj się – polecił. – Ciii – dodał, gdy chciała się odezwać.

Blanka poczuła się dziwnie, chociaż z drugiej strony była niesamowicie podniecona. Odciągnięcie ramion do tyłu spowodowało, że jej i tak spore piersi wypchnęły się do przodu jeszcze bardziej. Adam nieco się odsunął, a potem obszedł ją dookoła. Stanął przed nią, wpatrując się w jej twarz, pożerał ją wzrokiem. Podniósł rękę i delikatnie objął jej policzek. Obrysował kciukiem jej usta, gładził szyję, a potem odstąpił tylko na pół kroku, aby nie wpaść na lustro, i wpatrywał się w jej piersi.

Blanka stała przed nim w samej bieliźnie i poczuła żar jego spojrzenia. Zachłannie przyglądał się jej piersiom, wzbudzając w niej ogień pożądania. Powiew powietrza wpadającego przez otwarte okno tarasowe musnął jej sutki i sprawił, że stwardniały. Ruszyła się, aby go dotknąć.

– Nie! – rzucił zdecydowanie. – Ręce do tyłu.

Blanka gwałtownie wciągnęła powietrze. Ten niepokój i niepewność, co się za chwilę stanie, nie dawały jej spokoju. Zastanawiała się, co ten mężczyzna chce z nią zrobić.

Adam powoli ściągnął z siebie koszulkę. Blanka z zachwytem patrzyła, jak na jego wypracowanej klatce piersiowej poruszają się mięśnie. Doskonały zarys żeber i brzucha, który uwielbiała. Chciała go całować i lizać w tych miejscach, ale on najwyraźniej wolał, aby stała tu w bezruchu. Oczekiwała, aż Adam opalonym czerwcowym słońcem ciałem otrze się o nią, ukoi ją i rozpali jej pragnienia. On jednak obszedł ją i stanął za jej plecami.

Obserwowała go w lustrze. Jego gorący, zwierzęcy wzrok, szelmowski uśmieszek dosłownie ją spalały.

Pochylił głowę i delikatnie pocałował jej ramię w miejscu, gdzie łączyło się z szyją.

– Zrobię coś, ale tobie nie wolno się poruszyć – oświadczył.

Wyprostował się i sięgnął zza jej pleców do biustu. Wsunął dłoń pod koronkową miseczkę, odsunął materiał i wyeksponował pierś, a potem to samo zrobił z drugiej strony.

– Adamie… – westchnęła Blanka, czując podniecenie tak silne, że nie miała pojęcia, co ze sobą zrobić, i chciała odwrócić się w jego stronę. To było dla niej trochę zbyt ekscentryczne.

– Stój grzecznie, kochanie, i się nie bój – powiedział łagodnie, gdy palcami obejmował jej piersi, drażnił i ocierał się o brodawki.

Tak pragnęła tego dotyku, że od razu się uspokoiła i przymknęła oczy. Oparła się o niego. Adam pociągał i delikatnie wykręcał jej sutki. Starała się ustać, ale przy tej rozkoszy, którą jej serwował, trudno było jej zachować równowagę. Jęczała cichutko. Ciepło i gorączkowe skurcze rosły w jej podbrzuszu, w niej całej.

Czuła się dziwnie wyeksponowana.

– Chciałem to zrobić już w sklepie w Pittsburghu, gdy zauważyłem, jak stoisz naga przed lustrem… – oznajmił niskim, drżącym głosem, który zawibrował w całym jej ciele.

Pamiętała tamtą chwilę. Dobrze ją pamiętała i myślała wtedy o nim. Spojrzała w lustro i natknęła się na jego zamglony pożądaniem wzrok. Chciała mu się rzucić na szyję, tak bardzo pobudziły ją te słowa.

– Te piersi – powiedział i ujął je obie od dołu, aby czuć ich ciężar i miękkość w dłoniach. Zamruczał. – I te pośladki…

Oderwał dłonie od jej biustu, a ona poczuła się zawiedziona. Znów spojrzała na niego w lustrze. Sunął dłońmi w dół po jej ciele, po biodrach. Uklęknął za nią i przez chwilę pieścił jej tyłek. Gdy ją pocałował, a potem delikatnie ugryzł w prawy pośladek, prawie krzyknęła, a potem westchnęła przeciągle, wypinając się w jego stronę.

– Podoba ci się… – stwierdził zadowolony.

Wstał i sięgnął drugą ręką między jej nogi, prosto do szparki. Gdy wsunął w nią palec, oboje jęknęli w szaleństwie i wymruczeli niezrozumiałe słowa rozkoszy. Blanka poczuła na ramieniu, jak przygryza jej skórę, jak ją ssie, a potem pieści językiem.

Wsunął w nią drugi palec.

– Tak… – wyszeptała i westchnęła, odchylając głowę, by położyć ją na jego barku.

Stanął lekko z boku i wtedy kciukiem zaczął pieścić jej szczególne miejsce.

– Tak? – zapytał przekornie. – Tego chcesz, zachłanna dziewczynko?

Przygryzła dolną wargę. Z trudem kojarzyła, co się z nią dzieje, i z jeszcze większym trudem pokiwała głową. Tak, chciała tego. Szarpała biodrami, zataczała kółka na jego palcach i próbowała zaspokoić ciało przyjemnością, której jej dostarczał.

– Nie wytrzymam – szepnęła z przerażeniem, gdy czuła, że coś dzieje się z jej ciałem, jakby nagle miała ją pochłonąć otchłań pożądania.

– Wytrzymasz i będzie ci się szalenie podobało.

Gdy to powiedział, Blanka już nie wytrzymała. Intensywny, potężny i odurzający orgazm szarpnął jej ciałem tak, że aż się zachwiała. Szukała dłońmi Adama i wsparła się o niego, czując, jak ją obejmuje. Była bezpieczna. Mężczyzna tulił ją do siebie, gładził i szeptał uspakajające słowa.

Nigdy nie doszła tak szybko i tak intensywnie. Była cholernie zdziwiona swoją reakcją. Zazwyczaj orgazm narastał stopniowo i długo albo nie przychodził wcale. Tu jednak, w tak dziwacznej sytuacji, wprost oszalała! Co się z nią działo? Czy to przez Adama?

Gdy wyczuł, że jej oddech wraca do normy, odsunął się lekko.

– Ustoisz? – zapytał. – Potrzebuję chwilki.

Skinęła głową. Wiedziała, że da radę.

Adam odszedł na trzy kroki. Wziął krzesło z oparciem, przyniósł je i postawił zaraz za Blanką.

Obserwowała go. Z przyjemnością patrzyła, jak rozpina spodnie i je ściąga. Jego penis prężył się dumnie, jakby oznajmiał światu, że teraz jego kolej. Blanka była zachwycona. To nie był koniec igraszek, ale ich początek.

Adam usiadł na krześle.

– Usiądź na mnie. Chcę, abyś mnie ujeżdżała, Blanko.

Tak, ta pozycja jej pasowała.

Odwróciła się do niego. Adam ujął jej biodra i przyciągnął ją do siebie tak, aby stanęła między jego nogami, po czym zaczął całować i pieścić jej brzuch. Wsunął palce pod cieniutkie paski jej majtek. Ściągnął je i rzucił za siebie. Rękoma powędrował wyżej na jej plecy, a ustami muskał szyję. Rozpiął jej stanik i całkowicie uwolnił jej piersi. Wymruczał coś niezrozumiałego i przyssał się do spragnionych dotyku brodawek.

Blanka wsunęła palce w jego miękkie włosy. Uwielbiała go dotykać. Była szczęśliwa. Zanurzał się w niej, a ona pozwalała mu rozkoszować się swoim ciałem.

– Odwróć się do mnie tyłem – zakomunikował i pomógł jej to zrobić.

Teraz to Blanka stała w rozkroku nad nim. Ujął ją za biodra, a ona objęła jego sterczącego kutasa i naprowadziła na swą dziurkę. Ciepła i cholernie wilgotna zaczęła powoli się na niego nabijać. Za każdym razem wchodził głębiej, rozciągając jej wnętrze i zagłębiając się w jej ciele, w miejscu, w które doskonale się wpasowywał. Rozciągał ją swoją wielkością. Za każdym razem i z każdym centymetrem z ich ust wydobywały się westchnienia i pomruki rozkoszy. Nagle Adam pchnął i wszedł w nią do końca. Blanka wygięła się w łuk, aby dobrze się do niego dopasować. Przylgnął dłońmi do jej żeber i poruszył biodrami, aby całym sobą wpasować się w to idealne miejsce. Objął ją i ujął w dłonie jej wypięte i sterczące piersi.

– Są wspaniałe – wymruczał jej do ucha. – Uwielbiam ich wielkość – dodał i nadal je gniotąc, masował, pobudzając sutki.

Blanka przytrzymała jego dłonie i zaczęła najpierw zataczać biodrami małe kółka, a potem uniosła się lekko i na niego opadła. Jeszcze raz. Adam przesunął ręce na jej talię. Pochyliła się i złapała się jego kolan, aby nie stracić równowagi. Zaczęli poruszać się bardziej rytmicznie w akompaniamencie swoich jęków rozkoszy, które wydawali, gdy jej ciasna cipka zaciskała się na nim. Za każdym razem, gdy na niego opadała, z jej gardła wyrywał się jęk rozkoszy.

Adam przyciągnął ją do siebie zdecydowanym ruchem. Przylgnęła do niego plecami, a on błądził po całym jej ciele dłońmi, rozkoszując się miękkością skóry i pięknymi kształtami.

Spojrzała w lustro. To, co zobaczyła, przestraszyło ją i podnieciło. Napotkała jego wzrok skoncentrowany na jej podskakujących piersiach.

– Spójrz w dół – polecił. Zaraz się zorientował, że spojrzała w lustro. Wyczuł jej drgnięcie, jej niepewność. – Jesteś idealna, sarenko. Jesteś moja – wyszeptał i wbił się w nią mocniej, jakby chciał podkreślić słowa czynami.

Blanka jak zahipnotyzowana wpatrywała się w miejsce, gdzie ich ciała się łączyły i wsuwały jedno w drugie, tam, gdzie koncentrowała się cała ta przyjemność.

– Adamie, tak… – wyjęczała. – Rób tak dalej.

Jego ruchy stały się bardziej agresywne, sterował nią, pomagał jej się poruszać w narzuconym przez niego tempie.

Gdy patrzyła w to jedno szczególne miejsce, czuła, jak się pobudza, jak rozkosz i potężne napięcie ją rozpala i w niej narasta. Adam powędrował dłonią w dół i zatańczył palcami na jej łechtaczce. Była stracona. Wszystkie jej myśli się rozpierzchły, głowa opadła jej do tyłu, a on palcami i męskością pieprzył ją najmocniej, jak umiał. Wydobywał z niej całą rozkosz, oszałamiający orgazm.

Blanka wiła się na nim wprost szaleńczo, a jej śliskie od potu ciało ocierało się o jego spoconą skórę. Ta dawka rozkoszy, skurcze jej cipki i krzyki doprowadziły go na skraj i wytrysnął w nią z siłą, która rozsadzała całe jego jestestwo i szarpała jego ciałem w spazmach ekstazy.

– Kurwa! Jak dobrze! – zdołał z siebie wyrzucić i niemal zgniótł ją w uścisku.

Było im tak dobrze, że tej nocy nie skończyło się na jednym tak cudownym zespoleniu ich ciał.

***

Blanka czuła oddech Adama tuż nad swoim uchem. Nie potrafili wyjść z łóżka, choć w nocy nie mogli do niego dotrzeć. Już drugi raz tego ranka kochali się do upadłego i znów zasypiali w swoich ramionach. Tym razem, gdy się obudziła, poczuła silny skurcz żołądka. Była głodna. Spojrzała na zegarek i od razu usiadła, zdziwiona.

– Cholera, Adamie, jest już jedenasta?

Adam przeciągnął się leniwie i odrobinę otworzył oczy.

– I co z tego? – zapytał niewzruszony.

– Jak to co? Zanim się zbierzemy…

– A kto powiedział, że wracamy?

– Nie żartuj! – rzuciła szybko.

Błyskawicznie wstała z łóżka, zarzuciła na siebie krótki, jedwabny szlafrok i pomaszerowała do łazienki. Umyła zęby i już chciała wskoczyć pod prysznic, gdy wierzchem dłoni przetarła wargi, bo pasta była dla niej zbyt ostra. Poczuła zapach Adama na swej skórze. Cała nim pachniała. Zakryła dłońmi usta, jakby wstydząc się tego, co wczoraj z nim robiła. Jednak było jej tak dobrze… Tak nieziemsko jeszcze nigdy się nie czuła. Jakoś podświadomie mu ufała, że nie zrobi jej krzywdy, nie upokorzy jej, ale doprowadzi ją do rozkoszy. Nigdy nawet nie marzyła, że będzie uprawiała taki seks z mężczyzną, na którego widok każdej kobiecie wprost cieknie ślinka. Uśmiechnęła się smutno.

Może Adam był zmęczony po tak intensywnej nocnej gimnastyce i chciał jeszcze pospać, ale ona wolała się umyć i przeanalizować swoją sytuację, a ta była nijaka. Poszła do łóżka z zajętym już facetem. Dobrze się bawiła, przeżywała nieziemskie rozkosze i uwielbiała go, ale co z tego? Rzeczywistość wyciągała do niej ręce. Wiedziała, że Adam kiedyś powie: stop, a ona znów zostanie sama. Nie należał do niej. Ten czas bardzo szybko się kończył, a do tego coraz silniej odzywał się jej żołądek.

„Czy to ze strachu przed nieuniknionym, czy z głodu?” – zastanowiła się.

Weszła pod prysznic, aby zmyć z siebie wszystkie troski i strachy. Udało jej się to może w połowie. Reszta została.

Wyjechali dosyć późno. Blance wydawało się, że dokądś się spieszy, ale leniwie ciągnące się niedzielne popołudnie z Adamem uświadomiło jej, że przecież nikt na nią nie czeka. On był jej opcją na nudę.

Dochodziła już dwudziesta, gdy przekroczyli administracyjne granice miasta. Spojrzeli na siebie i się uśmiechnęli.

– Dom – powiedziała Blanka, chociaż krótko i z przerwami mieszkała w tym mieście. Zaakceptowała jednak fakt, że nie wróci do Richmond, mimo że zostawiła tam pracę, znajomych, przyjaciół i oczywiście matkę.

– Śpij u mnie – zaproponował nagle Adam, wyrywając ją z rozmyślań.

Roześmiała się.

– Alisa na mnie czeka. Mówiłam jej, że wrócę w niedzielę.

– Od czego są telefony? – rzucił Adam i sięgnął po jej komórkę leżącą między fotelami. – Dzwoń.

Blanka była oszołomiona, a jednak wzięła smartfon z jego rąk. Zastanawiała się, czy faktycznie dobrze słyszała.

– Mam spać… u ciebie? – upewniła się.

– Tak, u mnie – potwierdził. – Przecież nie u mojego brata.

Cholera. Zapraszał ją do siebie! Powinna być szczęśliwa, a była przerażona.

– Nie, Adamie – powiedziała smutno. – Nie chciałabym wpaść na twoją narzeczoną.

Adam zerknął na nią jakoś dziwnie, ale szybko wrócił wzrokiem na drogę. Miała wrażenie, że intensywnie nad czymś myśli, ale po krótkiej chwili potrząsnął głową, jakby z czegoś zrezygnował, a zamiast tego wyjaśnił:

– Ona ze mną nie mieszka i na pewno nikt jej nie wpuści do mojego mieszkania. Będziesz tam bezpieczna. Zaufaj mi. Przecież nigdy cię nie okłamałem.

Wciągnęła głęboko powietrze.

– Nie…

– Proszę, tę jedną noc – wszedł jej w słowo. Czuła w jego głosie powagę i błaganie. – Nigdy więcej nie będę nalegał. Zaoszczędzimy sporo czasu, jeśli nie będę cię dzisiaj odwoził do domu.

Blanka patrzyła na niego zdumiona. Miała wejść do jego mieszkania? Zostać tam na noc? To dla niej zbyt duży krok albo po prostu jedna noc. Tak, jakby spotkali się w klubie, a on zaprosił ją na numerek do swego mieszkania. Trudno było jej stwierdzić, czym było to dla niej, a czym dla niego. Nie należała do kobiet, które bez skrupułów wchodziły w czyjś związek i rozrywały go na kawałki. I tak już za bardzo się w to zaangażowała, a tu jeszcze taka propozycja.

– Blanko. – Adam wyrwał ją z zamyślenia. – Jedziemy prosto do mnie. Po co jeździć po mieście i tracić czas? Będziemy razem, a juto rano wyjdziemy zaraz po śniadaniu. Zawiozę cię do Alisy, a sam pójdę do pracy.

– Dobrze… – zgodziła się cicho i niepewnie.

Chęć przebywania z Adamem była silniejsza niż zagrożenie, którego starała się uniknąć. Z pełną świadomością kierowała się na bardzo niebezpieczną i niepewną ścieżkę.

Mknęli autostradą i jakiś czas później znaleźli się w centrum miasta. Wjechali na podziemny parking jednego z drapaczy chmur. Wysiedli i przeszli do windy. Adam otoczył Blankę w ręką pasie i przytulił do siebie. Uniósł drugą dłoń, palcami ujął jej brodę i odwrócił do siebie jej głowę.

– Jesteś taka milcząca – powiedział, spoglądając uważnie w jej oczy. Zmarszczył brwi, a pod krótkim zarostem Blanka zauważyła, jak zaciska szczękę. – Nie wiedziałem, że tak cię zestresuje moja propozycja.

– Tak, trochę – przyznała. – Zabierasz mnie przecież do swojego mieszkania.

Adam nachylił się i delikatnie pocałował jej usta.

– I co z tego? – rzucił rozbawiony. – Chcę cię mieć przy sobie. Spać przy kimś ciepłym i miękkim, a nie w pustym i zimnym łóżku. Co to za różnica? Pokój hotelowy, domek na plaży czy mieszkanie. Najważniejsze, że jesteś ze mną, Blanko. Ja byłem w twoim mieszkaniu i nic się nie stało. – Uśmiechnął się frywolnie. – No, może coś się stało, ale ten etap mamy już za sobą.

– Wiesz, co mnie martwi – powiedziała smutno.

– Wiem – stwierdził poważnie – ale mamy tę jedną dodatkową noc i nie będziemy ciągle do tego wracać, zgoda? – zaproponował i wpatrując się w nią, wyczekiwał potwierdzenia.

– Zgoda – odparła w chwili, gdy winda się rozsunęła i wyszli na korytarz.

Adam otworzył drzwi, przepuścił Blankę pierwszą i wciągnął bagaże do środka.

Jego salon był dwa razy większy od lokum, w którym teraz mieszkała z Alisą. Doskonale oświetlony, z dwoma przepięknymi kanapami stojącymi naprzeciwko siebie i ustawionym pomiędzy nimi abstrakcyjnym stolikiem kawowym.

– Pięknie tutaj – stwierdziła Blanka, wychodząc na środek i rozglądając się dookoła. – Ciepło, przytulnie. Podoba mi się.

– Oprowadzić cię? – zaproponował, zachwycając się jej naturalnym zachowaniem. Lubił patrzeć na nią taką zaaferowaną nowym miejscem.

– Pewnie! – ucieszyła się i zobaczywszy kolejne pomieszczenia, pobiegła tam jeszcze przed Adamem. – Kuchnia! Boże, jaka śliczna! Moja nie jest… – Spojrzała na mężczyznę. – To znaczy moja kuchnia w mieszkaniu w Richmond nie była tak duża jak ta – wyjaśniła i zbliżyła się do wyspy, na której stały torby z logo znanej restauracji.

– Chyba przynieśli nam kolację – stwierdził.

Promienny uśmiech rozświetlił twarz Blanki. Podeszła do niego i zarzuciła mu ręce na szyję.

– Cieszę się, że tu przyszłam. Będę mogła cię objeść.

– Dla ciebie wszystko, sarenko – powiedział i ucałował jej gorące usta. – Zwiedzanie odłożymy na później, a skoro sama weszłaś do kuchni, to pomożesz mi, skarbie, przy kolacji. Chodź – polecił, wskazując jej, gdzie ma czego szukać. – Talerze są tam, w szufladzie. Ja wezmę sztućce.

Blanka wykonywała wszystkie polecenia automatycznie, bo w głowie miała to, co do niej mówił chwilę wcześniej: dla ciebie wszystko, sarenko, skarbie, kochanie. Wcześniej też mówił do niej czule i był dla niej dobry, ale to, co powiedział teraz, było tak prawdziwe i poważne, że nie potrafiła się skupić. Czuła, że od początku ich do siebie ciągnęło, jak na siebie reagowali i poddawali się sobie. Od paru dni ze sobą sypiali, ale niewiele mówili o uczuciach, tak jakby miłość fizyczna miała im wszystko zastąpić. Widocznie nie zastępowała, bo Adamowi jako pierwszemu coś się wymknęło. Spodobało jej się to tak bardzo, że aż oniemiała.

***

Po skończonym posiłku oboje byli w doskonałych humorach. Przeszli przez salon. Długim korytarzem dotarli do kolejnych pomieszczeń: gabinetu Adama i pokoju gościnnego. Na górze były dwie mniejsze sypialnie gościnne i jedna duża, do której Adam niemal wepchnął Blankę.

– To nasza.

– Twoja, nie moja – sprostowała, rozglądając się dookoła.

– Nasza – wyszeptał i przyciągnął ją do siebie. – Twoja i moja – dodał i objął dłonią jej policzek, przyglądając się dokładnie jej twarzy. Gładził jej skórę z czułością i z powagą zaglądał w oczy. – Blanko… – szepnął i łagodnie przylgnął do jej ust.

Oddychał głęboko, sycąc się jej zapachem. Blanka delikatnie rozchyliła usta, a on chwycił jej dolną wargę swoimi. Ssał przez chwilę, ale gdy dotknął jej językiem, nagle stracił kontrolę. Wpił się w nią, wydając przy tym niskie, wibrujące dźwięki. Blanka nie potrafiła się opanować. Uwielbiała tę jego zachłanność. Wsunęła palce w jego jasne włosy i otworzyła usta, by wpuścić go do środka, aby mógł ją pożreć, penetrować i doprowadzić do szaleństwa. Chciała go czuć każdym kawałkiem swojego ciała.

Oderwał się od niej i spojrzał na nią z żarem w oczach, tak jakby pragnął tylko jej, jakby była całym jego światem. Jego wzrok przeszywał ją na wskroś i docierał w najdalsze zakamarki jej ciała.

„To cudowne i magiczne” – pomyślała Blanka.

Patrzyła na niego, na jego wspaniałą twarz, męskie, idealne usta, którymi sprawiał jej tyle przyjemności, twarz pokrytą lekkim zarostem, cudowne oczy i proste brwi… i miała wrażenie, że należy do niej. Pragnęła tylko jego i z trwogą zdała sobie sprawę, jak niebezpieczne jest to uczucie i jak wiele szkody może wyrządzić w jej życiu. Ta myśl ją przytłoczyła – przecież teraz był w stanie złamać jej serce.

Spis treści

Początek

Blanka .1

Adam .2

Blanka .3