Podróż z nieznajomym

Copyright @ by Iwona Feldmann, 2024

Copyright @ by Krople czasu, 2024

Wszystkie wydarzenia przedstawione w tej powieści nie przedstawiają prawdziwych wydarzeń, a są jedynie wytworem wyobraźni autorki. Jakiekolwiek podobieństwo do osób czy zdarzeń może być tylko przypadkowe i niezamierzone.

Redakcja: Alicja Chybińska

Redakcja: Iwona Imiołek-Fidyk

Korekta: Anna Jezierska

Skład i łamanie: Mateusz Cholewiński

Projekt okładki: Justyna Fałek

Druk i oprawa: OSDW Azymut Sp. z o.o., Łódź, ul. Senatorska 31

Wydanie I

ISBN: 978-83-67572-62-0

Kontakt:

feldmanniwona@gmail.com

www.sklepiwonafeldmann.pl

Blanka, zmęczona i zadowolona, wyszła z wody i weszła na soczyście zielony brzeg jeziora Smith Mountain. Trawa przyjemnie łaskotała ją w stopy, a mokra skóra chłonęła każdy ciepły podmuch wiatru. Tego potrzebowała. Pływała, aby uspokoić myśli i oczyścić świeże rany na ciele.

Kilka kroków od brzegu leżały jej torba i ubranie. Schyliła się i wyciągnęła ręcznik, aby wytrzeć swoje długie, ciemne włosy. Przymknęła oczy i przez chwilę oddychała głęboko czystym majowym powietrzem. Po tym, co przeżyła rano, to popołudnie wydało jej się po prostu sielanką. Powoli zaczęła się wycierać, skrupulatnie omijając świeże zadrapania i siniaki na prawym łokciu, udzie i kolanach. Bolał ją też bark, a nawet pośladki. Jeszcze nigdy w życiu nie została tak pobita i poobijana, ale też po raz pierwszy w życiu włóczyła się sama po świecie, bo uciekła z domu.

„Ucieczka?” – pomyślała i uśmiechnęła się do swoich myśli. Miała dwadzieścia cztery lata i trudno nazwać jej zachowanie ucieczką. Tak się po prostu zdarzyło. Nie wytrzymała i zostawiła wszystko i wszystkich za sobą, przynajmniej na pewien czas. Po czterech dniach podróży przeżyła więcej niż przez ostatnie lata. Więcej wrażeń, radości i smutku, więcej strachu o własny los. Na razie nie potrafiła myśleć o powrocie i o problemach pozostawionych w domu.

Z rozmyślań wyrwał ją jakiś dziwny, nienaturalny dźwięk. Jakby dolatująca z daleka rozmowa. Odwróciła się i rozejrzała. Nie licząc znajomych siedzących w znacznym oddaleniu od niej, otaczający ją zielony, trawiasty brzeg był pusty. Mimo to jej ciało ogarnął dziwny niepokój. Taki sam, jaki zawładnął nią rano, gdy walczyła o własną wolność i życie. Spojrzała wyżej, na otaczające ją wzniesienia, i stwierdziła, że przyglądało się jej kilka par oczu. Powyżej stało czterech mężczyzn i trzy samochody. Przeszył ją dreszcz, żołądek boleśnie się skurczył, gdy zdała sobie sprawę, że oni już od dłuższego czasu przypatrywali się jej z daleka. Dwaj z nich rozmawiali między sobą i spoglądali w jej kierunku. Kolejny z nich stał do niej bokiem, prawdopodobnie z rękami w kieszeniach i przemawiał do mężczyzny ubranego w jasne spodnie i jasną koszulkę. Ci ostatni nie zwracali na nią uwagi, rozmawiali o czymś intensywnie, opierając się o obłędnie wielkiego, czerwonego pickupa. Miała wrażenie, że na masce rozłożyli jakieś papiery.

Nie znała ich. Nie znała tu nikogo, chociaż jej rodzina pochodziła z tych okolic, a ona stała na własnej ziemi. Mimo upału zmroził ją strach. Miała w pamięci poranne wydarzenia i swoje świeże rany. Schyliła się i wcisnęła ręcznik do torby i szybko włożyła niebieską, tiulową bluzeczkę i krótkie, jeansowe spodenki. Buty chwyciła w jedną rękę, a torbę zarzuciła na ramię. Szybkim, zdecydowanym krokiem ruszyła w stronę niewielkiego lasku, po drodze machając na pożegnanie znajomej rodzinie. Ludzie ci pomogli jej dojść do siebie po porannym wypadku, nakarmili ją, opatrzyli i dotrzymali towarzystwa.

Gdy tylko znalazła się w cieniu drzew, usiadła pod ich osłoną, oczyściła stopy i szybko założyła skarpetki i ulubione trapery w kolorze camel. Musiała zachować ostrożność. Wstała, otrzepała z drobnego igliwia mokre już spodenki i ruszyła w kierunku miasteczka. Powinna tam dotrzeć najpóźniej za jakieś dwie godziny.

Słońce stało już nisko nad horyzontem, gdy Blanka wędrowała drogą biegnącą wzdłuż jeziora Smith Mountain prosto do pobliskiego miasteczka. Bacznie nasłuchiwała, czy nie zbliża się jakiś samochód, który mógłby ją podrzucić i skrócić jej drogę. Miałaby wtedy więcej czasu na odpoczynek, bo niestety noga bolała ją coraz bardziej i czuła, że chodzi już teraz jak kaleka. Niestety, ból po minionych wydarzeniach tylko narastał, a nie mijał. Znajomi z plaży twierdzili, że jutro może być nawet gorzej. Martwiła się tym bardzo, ale już niedługo później ucieszyła się, gdy z daleka do jej uszu doleciał dźwięk pracującego silnika.

Po paru dniach drogi doskonale wychwytywała te dźwięki i rozróżniała nawet rodzaj samochodu. Ucieszyła się i odwróciła głowę. Samochodu nie było jeszcze widać, szła więc dalej przed siebie i tylko wystawiła rękę, aby dać znać kierowcy, że chętnie skorzysta z darmowej podwózki. Nie pomyliła się. Za jakiś czas usłyszała, że zbliżające się do niej auto zwalnia. Odwróciła się i jej zadowolenie zgasło jak knot świecy narażony na podmuch silnego wiatru. Przerażenie ogarnęło jej całe ciało i umysł.

Pojazd zrównał się z nią.

– Witaj, śliczna! – Usłyszała z ust mężczyzny w średnim wieku, który siedział za kierownicą. – Myślę, że w końcu dokończymy to, co zaczęliśmy rano.

Blanka nie wierzyła w to, co widzi i słyszy. Nawet nie wiedziała, co odpowiedzieć. Spuściła tylko głowę i pospiesznie ruszyła poboczem przed siebie, uciekając przed porannym koszmarem. Chciała znaleźć się od niego jak najdalej.

– Zaczekaj! – zawołał mężczyzna i powoli ruszył za nią.

– Spadaj! – wyrzuciła z siebie wyraźnie, aby nie miał problemów ze zrozumieniem.

Człowiek ten był prawdopodobnie starszy od niej o jakieś dziesięć lat. Miał krótko i schludnie obcięte włosy i nosił drogie ciuchy. Może myślał, że dzięki temu jest atrakcyjny, ale jego twarz była bardzo przeciętna, a uśmiech sztuczny. Brak urody maskował zapewne swoim drogim autem, jednak niewiele mu to pomagało. Po porannych zajściach, gdy próbował się do niej dobrać i dotkliwie ją pobił, Blanka wiedziała już, że jest od niej wyższy i silniejszy. Na przegubach rąk, na karku i na nogach miała sińce pozostawione przez jego natrętne, szerokie dłonie, które wydawały jej się monstrualnie wielkie i obleśne. Na samą myśl o nich zrobiło jej się po prostu niedobrze.

„To jakiś koszmar” – pomyślała. Jak to możliwe, że dwa razy w ciągu dnia natknęła się na tego samego faceta i tym razem w towarzystwie drugiego osobnika siedzącego na miejscu pasażera? Przez jednego z nich była molestowana, pobita i poturbowana tak, że ledwo chodziła. A tym razem było ich dwóch! Dreszcz przerażenia szarpnął jej wnętrznościami. Takie historie zdarzają się przecież innym, nie jej. To opowieści o włóczęgach, a ona jest przecież panienką z dobrego domu, skończyła z wyróżnieniem świetną uczelnię i miała doskonałą pracę. Jej nie powinno się nic złego przydarzyć. Nie córeczce Davida Trentona!

Oddychała ciężko i intensywnie myślała nad swoją sytuacją, a w tym czasie mężczyźni jechali tuż za nią, głośno i dosadnie informując, co ciekawego mogliby razem robić. Nic z tych rzeczy jej się nie podobało, a wręcz przeciwnie, napawały ją obrzydzeniem.

– Czy twoja cipeczka jest już wilgotna?! – pokrzykiwał za nią ten pierwszy, dając jej jednoznacznie do zrozumienia, jakie mają wobec niej zamiary.

Musiała utrzymać ich jak najdłużej z dala od siebie i nie dać się wciągnąć do samochodu. Rano udało jej się ograniczyć skutki spotkania z tym obleśnym człowiekiem, ale teraz nie miała pojęcia, jak i dokąd uciekać. Miała przy sobie telefon, ale rozebrała go na części pierwsze, aby ojciec i narzeczony jej nie odnaleźli. Wygrzebanie urządzenia z dna nabitego plecaka stanowiło dla niej problem, ale już sobie przypomniała, gdzie dokładnie je schowała. Jej analityczny umysł matematyka sprężał się i intensywnie pracował. Potem będzie musiała złożyć telefon… zauważą to i co wtedy? Będą chcieli ją złapać, zabrać smartfon… Może jej się uda?

Prosiła w myślach Boga, aby przejeżdżał tędy jakiś inny samochód. Potem sama się skarciła, bo przecież od ponad godziny nikt tędy nie jechał, jak więc teraz liczyć na cud! W ostateczności postanowiła uciekać między drzewa, w kierunku jeziora. Była poturbowana i ranna, więc nie tak szybka, jak rano, ale miała nadzieję, że mężczyźni nie pobiegną za nią i nie zostawią swego drogiego, czarnego samochodu na poboczu.

Szła więc przed siebie dynamicznie, udając, że nie zwraca na nich uwagi, i próbowała sięgnąć lewą ręką do bocznej kieszonki plecaka. Grała najlepiej, jak potrafiła, nie chciała też im pokazać, że ciężko jej się poruszać i że wszystko ją boli. Wyostrzyła swoje zmysły i była gotowa do ucieczki, gdyby tylko ich auto się zatrzymało. Była gotowa ściągnąć szybko plecak i wydobyć w biegu telefon, aby go poskładać. Nie przewidziała jednak tego, co się stało. Usłyszała tylko głośny i groźny warkot silnika i wielki samochód wjechał w nią z impetem. Uderzenie w pośladki okazało się na tyle silne, że się przewróciła i potoczyła na trawiaste pobocze. Niestety znowu upadła na potrzaskany wcześniej bok i wręcz zawyła z bólu. Wszystko dookoła niej zawirowało. Ból przenikał każdy kawałek jej ciała i przewiercał mózg. Nim się pozbierała, mężczyźni podbiegli do niej i pierwszy z jej oprawców już chwycił ją za ramię i podnosił z trawy.

– Ale nam się trafiła sztuka! – zawołał z radością drugi nieznajomy, który też znalazł się już przy niej. – Dawno nie mieliśmy takiej lasencji – dodał z dziwnym obłędem w oczach.

Blanka stała już na poobijanych i drżących nogach, gdy i ten nowy próbował chwycić ją za drugie ramię. Miała wolną prawą rękę, więc wzięła zamach i odtrąciła dłoń gościa tak, że zupełnie niechcący trafiła w jego palce. Siła uderzenia była na tyle duża, że poczuła, jak zgrzytnęły jego kości. Napastnik zaklął, skrzywił się i spojrzał na nią tak, jakby chciał ją zabić. Jego ciemne oczy przepełniała wściekłość. Wydał jej się smuklejszy od tego pierwszego, ale Blanka wiedziała, że i tak nie da sobie sama rady.

Podnieśli ją i już stała z nimi na poboczu przy ich samochodzie. Szarpała się z nimi, jak mogła, i próbowała się uwolnić, ale oni przerzucali się nią jak workiem ziemniaków.

– Ty suko, chciałaś połamać mi palce! – wycedził przez zaciśnięte zęby ten drugi i uderzył ją w twarz tak, że prawie zobaczyła gwiazdki.

Gdyby nie ręce pierwszego mężczyzny, który ją trzymał, pewnie z impetem poleciałaby do tyłu, ale on utrzymał ją w pionie. Rozdarta wcześniej skóra policzka znów pękła, piekła i bolała. Jej mózg na chwilę przestał działać. Zatraciła się w bólu, a siła uderzenia odebrała jej przytomność. Potrząsana intensywnie przez obu napastników, na swoje nieszczęście szybko przytomniała. Czuła silne szarpnięcie za włosy i ciepły świszczący oddech na policzku.

– Już nie umiem się doczekać, jak będziesz skomlała…

Jak przez mgłę usłyszała jakiś dziwny hałas. Ledwo mogła otworzyć oczy, aby spojrzeć w tamtym kierunku, tak bardzo kręciło jej się w głowie. Nie wiedziała, gdzie jest góra, a gdzie dół. Zebrała jakoś siły i z trudem otworzyła najpierw jedno, a potem drugie oko. Wydało jej się, że szarpanina ustała. Rozejrzała się i za samochodem jej oprawców zatrzymał się właśnie drugi wóz. Wielki, ciemnoczerwony pickup wyglądał jak potwór. Drzwi się otworzyły i wysiadł z niego mężczyzna w okularach przeciwsłonecznych i w jasnym ubraniu.

– Coś się stało? Wypadek? – zapytał stonowanym głosem. – Mam wam pomóc?

Sekundy upływały, jej ciało i umysł przytomniały, a ona analizowała sytuację.

– Nie trzeba – odparł pierwszy z nich, a Blanka poczuła, że luzuje uścisk na jej ramieniu. – Pomagamy tej panience. Chyba jest ranna. Powinna trafić do szpitala.

– Damy sobie radę – dorzucił ten drugi.

Blanka czepiała się rzeczywistości najmocniej, jak umiała, i pomyślała, że jeżeli nie wyrwie się z tego amoku, to faktycznie wyląduje w szpitalu, o ile w ogóle to przeżyje. Musiała wykorzystać obecność drugiego samochodu i tego przygodnego mężczyzny i jakoś się uwolnić. Nie miała wyjścia, to jej jedyna szansa. Zebrała w sobie wszystkie siły, ustawiła się i tak jak uczył ją trener, wyprowadziła silny wykop przed siebie, a jej cios trafił prosto w podbrzusze drugiego mężczyzny. Zgiął się wpół i puścił ją tak samo, jak ten pierwszy, i nim zdążyli ją znów chwycić, odepchnęła ich i pobiegła w stronę czerwonego pickupa.

– Ruszaj! Szybko! Uciekamy! – krzyczała w stronę nieznajomego w okularach i potykając się na chwiejnych i obolałych nogach, szybko zmierzała w jego kierunku. – Nie gap się tak! Wsiadaj i uciekaj!

On jednak stał oparty o otwarte drzwi samochodu, jakby nie rozumiał, co do niego mówi. Czyżby nie docierało do niego, o co tutaj chodzi? Jeśli tamci ją dopadną, to dopadną również jego!

Nie było czasu, aby go okrążyć, więc przecisnęła się pod jego ramieniem opartym o drzwi samochodu i wgramoliła się na siedzenie kierowcy. Zaciskając z bólu zęby, przeszła przez wysunięty podłokietnik, usiadła na siedzeniu pasażera, krzycząc:

– Szybko! Ruszaj, bo i ciebie pobiją!

Przybysz, nadal opierając się o drzwi swego wozu, schylił się, by spojrzeć na niespodziewaną pasażerkę. Był zdziwiony. Potem palcem wskazującym lewej ręki poprawił okulary przeciwsłoneczne na nosie, wyprostował się i spojrzał na obu mężczyzn. Blanka widziała, że wzrusza ramionami.

– Ruszaj, do cholery! – ponagliła go.

Ociągając się, wsiadł za kierownicę, zatrzasnął drzwi i ruszył, powoli omijając tamtych bandytów i ich samochód.

Blanka zerwała się z miejsca i odwróciwszy się prawie całym ciałem na fotelu, spojrzała do tyłu.

– Stoją! Nie jadą za nami! – krzyknęła podnieconym głosem i po chwili znów usiadła na siedzeniu. Zapięła pas i skuliwszy się w kłębek, zerknęła przelotnie na swojego wybawiciela i w boczne lusterko. – Dziękuję – szepnęła. – Nie wiem, co by się ze mną stało, gdyby nie ty.

Nie odezwał się i nawet na nią nie spojrzał. Skuliła się więc jeszcze mocniej i przytuliła do bocznej szyby. Czuła jednak, że jej policzek pulsuje od uderzenia, i sięgnęła do osłony przeciwsłonecznej. Otworzyła ją, by dostać się do ukrytego tam lusterka.

– Cholera – zaklęła, zobaczywszy rozciętą skórę na kości policzkowej, i dotknęła jej delikatnie opuszkami palców. – Ale mi przywalił.

– Jak to, ci przywalił? – zdziwił się kierowca i spojrzał na nią.

Blanka widziała jego uniesione ze zdumienia ponad oprawę okularów brwi i swoje zniekształcone i niewyraźne odbicie w jego lustrzanych szkłach.

– A co myślałeś? – oburzyła się. – Że sama się tak załatwiłam? Masz może jakieś chusteczki? Nie chcę poplamić ci tej białej tapicerki – powiedziała i rozejrzała się po wnętrzu samochodu. Ekskluzywna, skórzana i lśniąca czystością tapicerka wprost uśmiechała się do niej, a ona mogła tylko ją zabrudzić i poplamić.

– Sprawdź w schowku pasażera – odburknął gniewnie.

„Tak – pomyślała Blanka, sięgając do wspomnianego miejsca. – Pewnie, że się boi o ten wprawdzie nie biały, a kremowy materiał. Kto by się nie bał. Wyciaciana superbryka i jakaś wariatka, która tu wpada. I tak dziwne, że tylko tak to skomentował” – rozważała, przekopując schowek w poszukiwaniu chusteczek. Znalazła i wyciągając je, zauważyła coś jeszcze. „Cholera, pudełko prezerwatyw!” – pomyślała i zacisnęła zęby. Wydobyła z opakowania jedną wilgotną chusteczkę i zamknęła delikatnie schowek. Miała nadzieję, że nie trafiła na kolejnego zboczeńca. Sięgnęła po osłonę przeciwsłoneczną i zerkając w lusterko, ostrożnie wycierała poobijaną twarz.

Spojrzała na mężczyznę, ale nie bardzo umiała wyczytać cokolwiek z jego twarzy i ust. Okulary zasłaniały jego oczy, a wargi, okolone parodniowym, jasnym zarostem, były zaciśnięte. Poderwała się znowu, aby sprawdzić przez tylne okno, czy tamci nie jadą za nimi, i poczuła silne szczypanie w zranionej rano nodze. Syknęła z bólu.

Mężczyzna spojrzał na nią i rzucił zwięźle:

– Obserwuję, czy jadą za nami. Gdy się pojawią, od razu dam ci znać.

Wzięła głęboki wdech i patrzyła na uciekającą drogę.

– Nie chcę się już z nimi spotykać.

– Zatem gdzie cię wysadzić? – zapytał spokojnie i powoli. – Na najbliższym posterunku policji?

– Nie, nie trzeba. Po prostu wysadź mnie jak najdalej od nich – odparła i powoli przekręciła się i usiadła na fotelu, podciągając nogi pod siebie.

Skuliła się znowu i przytuliła do szyby. Nie wiedziała, czy to zmęczenie, czy adrenalina przestawała działać, ale zaczęła dygotać. Mężczyzna przyglądał się jej przez jakiś czas, a potem sięgnął do tyłu i podał jej chyba swoją marynarkę. Miała sportowy krój i uszyta została z miękkiego, beżowego materiału. Spojrzała na niego, jakby nie rozumiała, o co mu chodzi.

– Przykryj się – powiedział oschle. – Będzie ci cieplej. Przykręcę klimatyzację.

Blanka podziękowała, chwytając marynarkę i okryła się nią. Była zadowolona, że zasłoniła jej posiniaczone i poobijane uda i szybko poczuła ogarniające ją ciepło. Bała się tylko, że pobrudzi jasny materiał. Poza tym marynarka pachniała nieziemsko, chyba tym meżczyzną, który wiózł ją w nieznane. Zrobiło jej się przyjemnie ciepło i odniosła wrażenie, że jej powieki robią się ciężkie.

– Skrzywdzili cię? – zapytał poważnym tonem nieznajomy, ale gdy jej milczenie znacznie się przeciągało, spojrzał na nią przelotnie i stwierdził, że dziewczyna śpi.

*

Blanka podskoczyła jak oparzona i rozejrzała się dookoła. Siedziała w samochodzie, tym samochodzie, a siedzenie kierowcy było puste. Została sama, a wóz stał na stacji benzynowej przy dystrybutorze. Nadeszła noc. Przerażenie w jednej chwili ścisnęło jej serce, gdy nagle przypomniały jej się wszystkie nieprzyjemne wydarzenia minionego dnia. Krzyk, ból, walące ze strachu serce, szum krwi w uszach i bieg po życie, wprost do tego samochodu. Nie chciała zostawać sama, bo bała się, że za chwilę zza rogu wyskoczą jej oprawcy. Panicznie rozejrzała się dookoła, a cisza i pustka okolicy ją przerażały. Skuliła się, nakryła mocniej marynarką i najbardziej na świecie zapragnęła stać się niewidzialna. Samochód stał przecież na oświetlonym podjeździe. Tu nie czuła się bezpiecznie. Chwyciła za klamkę i już chciała wysiąść z auta, gdy ze sklepu wyszedł chyba jej znajomy kierowca, był uśmiechnięty i niósł mnóstwo jedzenia, rozmawiając z kimś przez telefon. Blanka przyglądała się mu z zainteresowaniem, gdy przystanął na chwilę i z uśmiechem na ustach kończył rozmowę telefoniczną. Nie patrzył nawet w jej stronę, więc mogła mu się spokojnie przyglądać. Okulary założył na głowę, jego blond włosy zostały schludnie przycięte po bokach, a te dłuższe na górze falowały na delikatnym wietrze. Miał oczy lśniące i radosne, gdy się uśmiechał do swojego rozmówcy. Biel jego zębów wyraźnie odcinała się na tle opalonej skóry i kilkudniowego zarostu.

Dziewczyna na moment przestała oddychać. Nie pamiętała, że jej wybawca był taki przystojny.

„Cholera – pomyślała z pewnym zakłopotaniem. – Tacy nie powinni chodzić po ziemi”.

Emanował męskim wdziękiem i wprost nie potrafiła się na niego napatrzeć, na jego ramiona, szerokie i kształtne, na pracę mięśni poruszających się pod bawełnianą, poszarpaną koszulką z postrzępionym dekoltem w serek. Podobało jej się też to, jak wiatr owiewa dół jego koszulki uwydatniając jego płaski brzuch. Nawet telefon trzymał tak, jakby wiedział, jak czarować widownię całym sobą.

Spojrzał na nią. Jego oczy spochmurniały w jednym momencie, ściągnął gniewnie brwi i w paru słowach zakończył rozmowę, a następnie ruszył do auta.

Blanka śledziła go z zapartym tchem. Z boskiego anioła o idealnych rysach w jednej chwili zmienił się w osobę groźną i bezwzględną, ale nadal pozostał diabolicznie atrakcyjny i pociągający. Natomiast ona wcisnęła się do jego auta, narobiła zamieszania i kazała mu jak najszybciej odjechać. Prawdopodobnie zmieniła plany jego podróży. Bała się tego, co za chwilę usłyszy z jego ust, i wiedziała, że mężczyzna będzie miał rację. Nie była buntowniczką czy osobą, która bryluje w towarzystwie i nakręca zabawę. Jeżeli robiła coś wbrew wyznaczonym kanonom, to kończyło się to tak, jak jej aktualna przygoda. Raczej nie za dobrze. Była zwykłą dziewczyną z Richmond i zawsze wiedziała, jak się zachować. Miała świadomość, że dzisiaj kogoś wykorzystała i zmusiła do zrobienia czegoś, czego ten ktoś nie planował.

Mężczyzna otworzył drzwi i rzucił zakupy na swoje siedzenie.

– Do kogo dzwoniłeś? – zapytała nagle i z pretensją w głosie. Zachowywała się podejrzliwie i w chwili, gdy zadała mu to pytanie, pożałowała tego. Nie powinna być taka wścibska.

– Do narzeczonej – odparł krótko, nawet na nią nie patrząc, tylko grzebiąc w zakupionych rzeczach.

– Przepraszam, nie powinnam cię tak przepytywać – odparła, złoszcząc się na siebie.

Miał przecież prawo dzwonić, gdzie chciał. Mieszkali w wolnym kraju, ale ona bała się, że tym telefonem mężczyzna niechcący zdradzi, gdzie się ukrywała. Poza tym miał narzeczoną! Tak, a czego się spodziewała, że ktoś tak rewelacyjny i apetyczny pozostanie samotny, że nikt nie będzie się za nim oglądał?

– Jesteś głodna? – zapytał i wyciągnął w jej stronę rękę. – Kupiłem ci kawę. Słabą z mlekiem. Nie wiem, czy taką lubisz.

Blanka spojrzała na kubek w jego dłoni i nie wiedziała, co powiedzieć.

– Dziękuję – odparła po chwili, odbierając od niego napój. Jej głos brzmiał szorstko i zdecydowanie potrzebowała przepłukać gardło czymś ciepłym. – Przeproś ode mnie narzeczoną. Nie chciałam sprawiać ci kłopotów.

– Za późno – powiedział od razu ostro i zaczął czytać etykiety na kupionych rzeczach, które leżały teraz na siedzeniu.

Napiła się kawy i od razu zrobiło jej się lepiej. Jednak gdy spoglądała na towarzyszącego jej nieznajomego, czuła się strasznie głupio.

– Wysiądę tutaj. Nie będę już nadużywała twojej gościnności – oznajmiła i już chciała chwycić za klamkę, gdy usłyszała:

– I co, będziesz włóczyła się nocą po ulicach tego miasteczka i znów wpadniesz w kłopoty? – wtrącił, rozrywając dużą paczkę chipsów. Szybko zjadł jednego i podał jej opakowanie, aby skosztowała. – Chyba że wolisz kanapki z szynką, serem i takimi tam badziewiami? – dodał bezbarwnie.

– Kanapkę, jeżeli mogę prosić – odparła po chwili i wyprostowana i zakłopotana siedziała w swoim fotelu.

Podał jej posiłek w plastikowym pudełku i spojrzał na nią przenikliwymi oczami. Okazały się ciemniejsze, niż na początku sądziła, i zdecydowanie większe. Odniosła wrażenie, że przygląda jej się intensywnie i chce ją o coś zapytać, lecz zamiast tego oznajmił:

– Pytałem w sklepie i tu niedaleko jest motel. Prześpimy się i rano podrzucę cię w jakieś bezpieczne miejsce.

Blanka już chciała przystać na ten pomysł, ale nagle sobie o czymś przypomniała i wstrzymała oddech.

– Cholera, gdzie mój plecak?! – wykrzyknęła i zaczęła panicznie rozglądać się po samochodzie. – Tam były wszystkie moje rzeczy, telefon, pieniądze! Gdzie on jest? – Nagle usiadła przerażona. Chciało jej się płakać. – Wszystko zostało przy drodze w mojej torbie – wykrztusiła, spoglądając na swojego wybawiciela wielkimi pełnymi paniki oczami. – Chyba nie pojadę z tobą do motelu. Muszę jednak powłóczyć się po mieście – przyznała, spuszczając wzrok i wpatrując się w swoją kanapkę. – Oj! – sapnęła przerażona i zakryła ręką usta. – Jeżeli ci mężczyźni znaleźli moją torbę, to wszystkiego się o mnie dowiedzą. Rany, co ja teraz zrobię?!

Nawet nie zauważyła, kiedy jej towarzysz przerzucił zakupy na tylne siedzenie, usiadł za kierownicą i delikatnie położył rękę na jej ramieniu.

– Nie wiedzą przecież, gdzie jesteśmy. Pojedziemy do motelu, prześpimy się, a jutro coś postanowimy – zapewnił ją spokojnie, odpalając silnik samochodu.

Stała przy okienku recepcjonistki i czekała na klucz do pokoju. Zerkała nieśmiało na swego wybawcę, bo dopiero gdy wysiadła z auta, zauważyła, jaki jest wysoki i jak drobna się przy nim czuje, a przecież nie należała do niskich kobiet. Patrzyła na niego, na jego opalone, silne przedramiona, na lewy nadgarstek z pięknym, drogim zegarkiem i dwiema skórzanymi bransoletkami, bardzo męskimi, z wplecionymi platynowymi elementami. Już dawno nie widziała tak ładnej męskiej biżuterii, a może po prostu on tak dobrze w niej wyglądał?

– Nazwisko! – zagrzmiał w jej uszach skrzekliwy głos recepcjonistki.

– Adam Lennox – odpowiedział jej szybko, a Blanka spojrzała na jego twarz.

Miał doskonały profil i w końcu dowiedziała się, jak się nazywa. W ogóle się sobie wcześniej nie przedstawili, a doszła do wniosku, że to imię bardzo do niego pasowało.

– Dwójka dla was – oznajmiła znów skrzekliwie recepcjonistka i położyła klucz na czymś, co można nazwać kontuarem.

– Potrzebujemy dwóch jedynek – sprostował szybko Adam.

– Nie ma. Wszystko zajęte.

– To dwie dwójki proszę. – Szybko podjął decyzję. Było już późno i on też wyglądał na zmęczonego.

– Dla ciebie, sarenko? – zadrwiła recepcjonistka.

Blanka skinęła głową.

Umówiła się z Adamem, że gdy tylko dotrze do domu, prześle mu pieniądze, by wszystko mu oddać.

– Mam pieniądze – mówiła w drodze do motelu ze stacji benzynowej. – Ale jak sam widzisz, są chwilowo poza moim zasięgiem. Poza tym mogę podać ci numer telefonu do mojej matki jako gwaranta spłaty. Ona za mnie zapłaci, jeżeli natychmiast potrzebujesz zwrotu.

– Nazwisko! – zagrzmiał znowu w jej uszach ten drażniący uszy ton recepcjonistki, wyrywając ją z zamyślenia.

– Blanka Trenton-Palmer.

– A! Mężatka! – wykrzyknęła kobieta, jakby odkryła coś nieprzyzwoitego, i podała jej klucz, wpatrując się w nią chytrze.

Podziękowali jej i ruszyli do swoich pokoi. Żwir pod ich butami chrzęścił, noc była ciemna, a parking oświetlała tylko jedna latarnia. Adam zabrał zza siedzenia kierowcy swoją torbę podróżną i pokrowiec na garnitur lub jakieś eleganckie ubranie.

– Faktycznie jesteś mężatką? – zapytał nagle, gdy przy niej stanął.

Uniosła głowę i spojrzała na moment w jego zmrużone, pytające oczy. Nawet teraz, tak poważny i skupiony, wydawał jej się nieziemsko przystojny.

– Tak jakby – odparła, spuszczając wzrok, i już więcej na niego nie spojrzała. Co miała mu powiedzieć, skoro sama nie była tego pewna? Okłamać? Nie chciała obciążać go swoimi problemami i zbędnymi historiami. Był dla niej obcy, chociaż niezwykle pomocny. Tak wydało jej się jednak lepiej, dla niej i dla niego.

Przystanęli przed jej pokojem. Adam podrzucał klucze w ręce, jakby się nad czymś zastanawiał. Czuła, że taka odpowiedź mu nie wystarcza i że jest mu coś winna. Przede wszystkim była mu winna szczerość za to, że ją tu podwiózł i zaopiekował się nią, ale jeszcze nie teraz. Może za chwilę.

– Śniadanie wydajemy od szóstej trzydzieści do dziesiątej – zabrzmiał w nocnej ciszy głos recepcjonistki, która ruszyła za nimi, zapewne aby sprawdzić, gdzie będą spali.

Małomiasteczkowe sensacje były z pewnością w cenie i rano mogłaby o nich opowiadać wszystkim swoim koleżankom.

– Jemy po przeciwnej stronie ulicy w Zajeździe u Lindy – dodała i oparłszy się o futrynę, patrzyła na nich z daleka.

Adam skinął tylko w jej kierunku głową, a potem przekręcił klucz, który głośno zgrzytnął w zamku, i otworzył pokój.

– Wejdź i sprawdź, czy wszystko jest w porządku i czy masz ręcznik i coś do mycia, a jak nie, to ci pożyczę – zapewnił. – Poczekam.

Blanka gdzieś pod skórą wiedziała, że powinna mu wszystko wytłumaczyć. Ociągając się, przekroczyła próg. Sprawdziła wyposażenie łazienki i tylko skinęła Adamowi głową na potwierdzenie, że wszystko jest i niczego nie potrzebuje.

– Jakby co, jestem pod szóstką, tuż obok – dodał i rzucił jej klucz na łóżko, a potem zamknął za sobą drzwi.

Stała chwilę na środku pokoju, a potem ciężko usiadła na materacu. Miała mętlik w głowie. Tyle się dzisiaj wydarzyło, że potrzebowała tej ciszy nocnej dla siebie, na przemyślenia. Przede wszystkim miała ogromne wyrzuty sumienia w stosunku do Adama. Namieszała dzisiaj w jego rozkładzie dnia. Nic nie mówił, nie narzekał i nie wytykał jej tego, co się stało, ale widziała na jego twarzy niezadowolenie i zniesmaczenie sytuacją, w jakiej się znalazł. Na pewno zwróci mu pieniądze, ale zupełnie nie miała pomysłu, jak wynagrodzić mu jego fatygę. Może jutro, gdy dowie się o nim czegoś więcej, do głowy wpadnie jej jakiś pomysł.

Jednak teraz musiała przemyśleć swoją sytuację. Sprawa wyglądała następująco. Blanka weekend spędziła w Charlotte, odwiedzając ojca i macochę w ich nowej willi w dzielnicy Myers Park. Chcieli się pochwalić nowym domem, a ona pragnęła odbudować poważnie nadwyrężone więzi rodzinne i poznać swego ośmioletniego przyrodniego brata, którego znała tylko ze zdjęć. Wszystko układało się znakomicie. Dom okazał się zachwycający, zdecydowanie wart pozycji, jaką zajmował jej ojciec wśród społeczności Charlotte i w świecie biznesu. Osiem sypialni, siedem łazienek, niesamowita kuchnia z kucharką i olśniewające wejście. Dwa przestronne salony wprost powalały, a okazały hol prowadził do obszernego gabinetu ojca.

Blanka cieszyła się, że w końcu ich odwiedziła.

Scarlett, druga żona ojca, okazała się bardzo mądrą i praktyczną kobietą. Dbała o to, aby spędzała z ojcem wystarczająco dużo czasu. Mogła z nim wtedy prowadzić długie, wyczerpujące rozmowy na temat przyszłości jego firmy. Bawiła się z małym Johnem – swoim przyrodnim bratem. Głęboko wierzyła, że wszystko można jeszcze naprawić i czuła, że jest szczęśliwa. Odzyskiwała wiarę w rodzinę i z wielką przyjemnością bawiła się w basenie ze swoim braciszkiem. Raz zabrała go nawet do miasta na lody, i spacerując z nim od karuzeli do karuzeli, od jednego kramu do drugiego, odnajdywała w sobie uczucia, o które się nie posądzała. Uwielbiała tego małego urwisa.

Sielanka trwała dopóty, dopóki nie pojawił się Warren, jej narzeczony. Przyjechał w niedzielne przedpołudnie, zachwycająco szczęśliwy i wypoczęty. Blanka spojrzała na niego, a jej serce mocniej zabiło. Był przystojny. Uwielbiała jego ciemne, schludnie przystrzyżone włosy i przenikliwe spojrzenie. Jednak jego zaciśnięte męskie usta, które namiętnie ją całowały, budziły w niej również niepokój.

Nie chciała o tym myśleć, więc przy ojcu nie okazywała zaniepokojenia. Postanowiła cieszyć się tymi chwilami. Kawa, drinki, rozmowy z tatą, czegóż mogło jej brakować? Wiedziała dokładnie czego – spokoju ducha i pewności siebie. Przy narzeczonym jej samocena i pewność siebie spadały w zastraszającym tempie. Warren zawsze intensywnie zmieniał jej życie! Nawet teraz się wtrącał. To miał być jej weekend z ojcem, a nagle zjawił się on. Kochała go, więc na początku ucieszyła się z tej niespodzianki, a potem uciekła z willi, ale nie do końca przed ojcem. Z nim dogadywała się nawet dobrze. Liczyła się z tym, że będzie próbował ściągnąć ją do pracy, do swojej firmy, nie raz przecież o tym wspominał.

Blanka wiedziała, że kiedyś przyjdzie jej pracować w rodzinnej firmie, ale na razie dawała sobie czas i radziła sobie sama. Chciała zdobyć jak najwięcej doświadczenia w innych działach gospodarki. Te rozmowy z rodzicem były trudne, ale dało się to przewidzieć. Stały się elementem jej życia, subtelnie tkaną nicią strategii, wizją, jaką roztaczał przed nią tata.

Czuła się szczęśliwa, widząc, że Warren doskonale dogaduje się z takim biznesmanem jak David Trenton. Jednak Warren niespodziewanie oznajmił, że już tak długo są narzeczeństwem, że powinni się w końcu pobrać, i to jak najszybciej. Niestety dwie godziny później zjawili się jego rodzice i ksiądz. Uciekła przed swoim narzeczonym i jego szalonym pomysłem.

Wzięła głęboki wdech i pomyślała, że to wszystko, co stało się potem, było dla niej po prostu koszmarnym snem. Uciekła w nieznane, bo nie dała sobie rady z emocjami, byle dalej od Warrena i jego niespodzianek. Szła drogą, aby zrobić na złość ojcu za to, że wsparł decyzję Warrena o ślubie. Wiedziała, że to, co zrobiła, będzie jednoznaczne z zerwaniem zaręczyn, a przecież tego nie chciała.

Szła dalej przed siebie, aby zastanowić się, w jakim kierunku zmierza jej życie. Przecież wcale nie było takie złe. W Richmond miała rewelacyjną pracę, przyjaciół i piękne mieszkanie. Przy Warrenie czekała ją stabilna przyszłość wspierana przez jej ojca. Niczego jej nie brakowało. Wszystko miała poukładane i zaplanowane, a jednak w tamtym jednym jedynym momencie, gdy wystarczyło powiedzieć „tak”, ona wypowiedziała to słowo, jak zaklęcie, a potem uciekła.

Była zadowolona ze swojej decyzji i z przygody, którą przeżywała, aż do dzisiaj. Dzisiaj lękała się o swoje życie i zastanawiała nawet, czy go nie straci. Co byłoby lepsze, życie takie, jak było jej przeznaczone, czy przeżycie koszmaru na drodze, o ile w ogóle zdołałaby przetrwać?

Spis Treści

ebook

Blanka .1

Blanka .2

Punkty orientacyjne

Cover