Mateusz Nocek

Emocje niepokorne

albo ściąga w razie zapomnienia

Liberum Verbum

Copyright © Mateusz Nocek, Wrocław 2022

ISBN: 978-83-67395-11-3

Skład i korekta: Liberum Verbum

Redakcja: Zbigniew Zebar

Projekt okładki: Zbigniew Zebar

Autor obrazu na okładce: Krystyna Baczewska

Autor zdjęcia obrazu wykorzystanego

na okładce: Lisia

Autor zdjęcia-ilustracji: Lisia

Wydanie I

Liberum Verbum

50-078 Wrocław

ul. Leszczyńskiego 4

www.liberumverbum.com.pl

wydawnictwo@liberumverbum.com.pl

Spis treści

DZIEŃ 1

Ranek

Południe

Wieczór

DZIEŃ 2

Ranek

Południe

Wieczór

DZIEŃ 3

Ranek

Południe

Wieczór

Lisi

Przyjechałem do niej nocą, autobusem,

i niechaj każdy się dowie,

co się tam pięknego wówczas stało.

Złączyło się w duszę jedno z drugim ciało.

DZIEŃ 1

Ranek

Leżymy z Lisią, no i mamy wyjebane

Dosłownie na wszystko, no i jest zajebiście.

Trwa jesień kochana i żołędzie, kasztany,

Leżą także za oknem wraz z klonowym liściem.

Godzina dziewiąta, mamy wolne, więc można

Pospać sobie dłużej, kto nam tego zabroni?

Okolica spokojna i chwila rozkoszna,

Kiedy da się tę szarość żaluzją zasłonić.

Gdy jestem sam, uwielbiam szarugę jesienną;

Wówczas włącza się artyzm szeroko pojęty.

Najbliżej wtedy sztuka i nauka ze mną

Jest, i o ich, nie kobiece, walczę ja względy.

Zapalić się chce, jakże to pozbyć się ciężko

Tego syfu, co jednak czasami pomaga

Na ból istnienia, stres, czy uwolnienie tęsknot.

Ja też, Adasiu, bardzo nie chciałbym mieć raka.

Przecież paliłem jak smok, strasznie i odważnie;

Szczególnie przy alkoholu przyjemne jest to,

Ale przyglądam się ciału swemu uważnie.

Od lat atakuje mądry organizm to zło.

Zabójczy nadmiar samotności, jesień, wino;

Spoglądanie przez okno z chłodem bez wyrazu.

Nokturnom Chopina bez trudu w chandrę wpłynąć;

Każdy dźwięk ci wspomnieniem o życia bagażu.

Z przemyśleń tych wyrwała mnie ruda Lisiczka.

I tak wspólnie poranny zaczął się dialog.

Gdy tylko wycałowałem ją po policzkach,

Zaczęła pierwsza w trzech słowach:

— Ty mój mądralo!

O czym myślałeś na późnojesienną słotę

Patrząc? Szkoda, że tutaj nie mamy kominka.

Już ja dobrze znam tę spojrzenia mizerotę,

Która gości w ciągłości w oczach bez przecinka.

— A tam, daj spokój, Beth. No właśnie, przecież znasz mnie.

Zaraz zacznę z melancholią filozofować;

Ale stopuj me wywody, niekiedy straszne,

Bym się doszczętnie przez nie w sobie nie chciał schować.

— Będę Twoją witaminką na wszelkie dołki,

A Ty moją i to najlepsze są lekarstwa,

Działające nawet w czasie dłuższej rozłąki,

Którą dzieli pięćsetkilometrowa warstwa.

Za moment włączę plazmę; z łóżka tylko wstanę.

Niech działa na Twą odporność, gdy u mnie witasz.

Zrobię nam śniadanie, może jajeczko z chrzanem?

Kawusię z gryczanym miodem. Jest wyśmienita!

Do tego szyneczkę, papryczkę, pomidorek;

Pieczywo mamy, po piwko pójdzie się później.

Taki plan, niż niewiadomą na pewno wolę,

Bo jak sam wiesz, z człowiekiem też bywa przeróżnie.

— Kochanie. Cokolwiek zrobisz, będzie przepyszne.

Ja może wstanę i wykąpię się wcześniej, wiesz?

Jak zjemy, i tam jeszcze trochę sobie wyschnę,

To skoczę do sklepu po piwa, nim lunie deszcz.

— Naturalnie, mój Drogi! To jest jakiś pomysł.

Kąp się spokojnie, bez problemu się wyrobisz.

No i żebyś tam ładnie wszystko sobie domył,

Bo na miłosnym warsztacie będziesz miał co robić.

— Och! Ależ oczywiście moja, Elokwencjo!

Spod prysznica raz dwa wyjdę, bo nie mam włosów.

Zwykle przez nie (o! łazienkowa egzystencjo!)

Tam piłem kawę, paliłem i jadłem rosół!

Z przesadą, z przesadą! Różnie przecież to bywa.

Wysuszyć kłaki trzeba, poczesać, pogłaskać.

Zajmuje czas, i to jest wada niewątpliwa,

A teraz, gdy krótkie, na czas ten... Mogę klaskać!

Wchodzę. Jakieś minut pięć. Wychodzę z łazienki.

Czekam na nią przy stole, aż cieknie mi ślina.

W nozdrza me uderzają zapachy z kuchenki,

A ona wtem, podając do stołu, zaczyna:

— Ja do tej chwili chyba nie dożyję, w której

Będziesz chodził jak Adonis, albo rzucisz mnie.

Do miłości boga w zasadzie już się tulę,

Ale jeszcze dłuższy blond Twój w palcach kręcić chcę.

Siedzimy już oboje, łechcąc podniebienia;

Jak na przesłuchaniu, światło w oczy mi pada.

Dzień dziś nie dozna promiennego przebudzenia,

Dlatego rozbawiam ją i tak odpowiadam:

— Ach! Najmilsza! Z pewnością Ciebie nie porzucę.

Z tą boskością nie przesadzaj. Chociaż lubię tę

W sobie narcystyczność; z nią nigdy się nie nudzę.

To przedziwne może, lecz ja walczę tak ze złem!

— Cha! Cha! Cha! No jasne! Ilekroć tak powtarzasz,

To słysząc schlebianie, diablik kurczy się w sobie.

Słusznie zatem, mój Niesamowity, uważasz,

Że ja Afrodytą, a Ty mi młodym bogiem.

— Właściwie teraz rzekłaś, moja Afrodyto.

Tyle razy mówiłem; jesteś jak bogini.

Jaja niezłe solimy, nam powagę wryto

Pomiędzy ćwierćnuty w D, gdzieś na pięciolinii.

— No, no! Nie dziwota, Kochany Mój Poeto;

Żeby Ciebie tak nazywać, ująłeś pięknie.

Wiesz, że wyrozumiałą jestem Ci kobietą

I serce, żeś przystojniak w krótkich, mi nie pęknie.

— No widzisz, metamorfozy. Me! Ta! Mor! Fo! Zy!

Dopiero co ściąłem, a już zapuszczam włosy.

Niech rosną mi one, bo lato już nie straszne,

Gdyż zimniej niż goręcej, przez rok cały w czaszkę!

Nie twierdzę, że raz ostatni tchu dałem głowie,

Ale, do diaska! długi blond mnie musi zdobić.

Zdzierżę, wytrwałym będąc w danym sobie słowie,

Iż się wszak w łba nakrycie trzeba przysposobić!

— Tak, kochanie. Tak. Ależ się najadłam, dzięki.

— I ja dziękuję — rzekłem. Dwie postaci wstały.

TV włączyłem, a z niego jazzowe dźwięki

Po mieszkaniu całym nużąco się walały.

W kuchni ona. Odsłoniłem wszystkie firanki.

— Kochanie, kup szpinak, czosnek, piwka, makaron. —

Zbierając się do wyjścia od mojej wybranki,

Posłyszałem, wychodząc w świata smutek z wiarą.

W dwudziestym pierwszym wieku nie czuję się dobrze.

Tak samo jak ty i też paru nam podobnych;

Że my, to ci, ten głos, doskonale wiesz, Piotrze.

Szkoda jeno, że w tych czasach przestał być modny.

Z porażek miłosnych pomykałem w ryzyko.

Jadąc, nieraz przekroczywszy śmierci granicę,

Wracałem do żywych z jakąś bytu logiką;

Trupy moje też zmartwychwstawały na życie.

Osady bezsilności wciąż we mnie kiełkują,

Że będę bezsilny wobec słowa „odchodzę”.

Tym razem w mym trupie byt nie zaowocuje,

I na nowo się Stedzie chyba nie narodzę.

Uwielbiam w ogóle dźwięk motorowej piły.

Haratanie drzewa, szczególnie na jesień.

Z kominów mi dymy myślenie ożywiły;

Egzystencjalnie ja wtedy chodzę po lesie.

W dolinie pod lasem dojrzewałem przez lata;

Niczym niegdyś naprzeciwko w sadzie owoce.

Rzeka nieopodal, dziś przez mój obraz świata

Przepływa, niosąc białawe od śniegu noce.

Biblioteka jest dla mnie (jesienią i zimą)

Świątynią o specyficznym zapachu liter.

O szóstej w domach się pali, kominy dymią.

Bywało też, że książki czytałem przed świtem.

Pamiętam, grzałem plecy przy piecu kaflowym,

Obserwowałem przy nim ostatnią śnieżynę.

Po dwudziestu dwóch latach w jego miejsce nowy,

Ekskluzywny, z płaszczem wodnym stanął kominek.

Błahe to, wiem, lecz tego mi nikt nie zabierze,

Jak gry na gitarze, albo bycia wybitnym.

Ja wciąż mam miłość i wartości, w które wierzę,

Dzięki nim kocham i nie poddaję się nigdy.

Takie refleksje głowę moją podgrzewały,

Że nie pamiętam, kiedy znalazłem się w sklepie;

Gdy na moment wszelkie rozważania ustały,
Już wracałem z zakupami w myśli kalekie.

Tak bardzo do dzieciństwa szarpią mną tęsknoty.

Nigdy nie lubiłem nektaru z pomarańczy.

Miłuję wspomnienia, te myślowe powroty

Do czasów bez trosk, gdy każdy łakoć mnie niańczył.

Tego jednego nektaru, nie polubiłem,

Lecz do dziś inne soki i nektary piję.

Taki moment ze wspomnień teraz odwiedziłem,

W którym dziwnie zdałem sobie sprawę, że żyję.

Sok ciepły lubiłem, matka go podgrzewała.

Ojciec grał mi Stachurę, nie chciałem dorastać.

Nim spostrzegłem… (wszak niezła pamięć mi została)

Dalej rosnę i też to wszystko mnie przerasta.

Kiedyś rok w rok bliźniaczo wyglądały lata:

Wiosny, zimy, i jesienie czerwono-złote.

W maju śniegiem wali, w grudniu deszcz harata;

Tak to wygląda teraz i mi jest kłopotem.

Bom się przyzwyczaił w szóstego grudnia białość:

Wolne, sanki, słodycze, prezenty, bałwana.

Gdzie te zaspy, co były? Co się kiedyś działo,

Gdy w święta śnieżyce napieprzały od rana!

Obecnie na Facebooku ludzie się znajdują,

A nie chcę może, kurwa! żeby mnie ktoś znalazł.

Co ja tu będę... Gdy relacje się budują,

We wszystkim umiar... Tak, tak. Nie od razu, zaraz... [!]

Nie będę sobie takim gównem głowy brudził;

Jestem młody, gdy tak myślę, lat — dwadzieścia sześć,

Lecz starej daty, jak to mówi się wśród ludzi;

No i pewnych spraw mój umysł nie potrafi znieść.

Do kamienicy dochodzę — wskoczyły inne

Myśli, co stanowczo wyparły rozważania.

Poza tym, powietrze zasysałem już zimne,

To mnie ratowało od umysłu przegrzania.

Łeb włożyłem w torbę — czy jest wszystko kupione?

Kupione! Więc: domofon, drzwi, schody, drzwi, ona.

Nadal dziobały mnie wyobraźnie szalone,

Nie mogłem narzutu tego w sobie pokonać.

Buty ściągnąłem, płaszcz powiesiłem i słucham.

Liśka mówi do mnie w tle muzyki jazzowej.

Od kuchni do salonu wolno się przesuwam,

I tak oto zaczynamy naszą rozmowę.

— No i jak tam? Zimno już, prawda? To ja robię

Obiadek, zjemy i będziemy leniuchować:

Piwko, film, lub ot tak, porozmawiamy sobie,

No i oczywiście będziemy się całować!

— Ależ oczywiście, kochana. — Najważniejsze!

Przecież wszystko to zastąpią nam pocałunki!

Wystarczą nam miłości, głowy najmądrzejsze,

Bo po cóż nam tam jakieś z górnej półki trunki?!

Zironizowałem, a ona język mi — ciach!

W kuchni roześmiana, jej delikatnym głosem.

To ja usiadłem wygodnie i pilotem — bach!

Włączyłem ti-wi z herbatą ciepłą pod nosem.