Spis wierszy

może kiedyś z tobą o tym porozmawiam

internat

w zielonych rękawiczkach

wczoraj wracałyśmy

przejść samemu

szkielet

krzesło

w błękicie

do babci

do docenta neurologii

do studentów medycyny

wykładowcy

do pani doktor która kiedyś podała mi chusteczkę

do Bunina

do Pana z Radia Katowice

głośno potem cicho

śpiewaj mi

linie

ambona

subtelny

upodmiotowienie

tak cię widziałam

nasze światy

za mgłą

za daleko

mimo ogrodzenia

oddech

(po)rachunki

prąd

błyszczące oczy

widowisko

poznałam wiersz

z kalendarza

podróż

***

Szklane posłowie…

AGNIESZKA RYKOWSKA

SZKLANY STÓŁ

Liberum Verbum

Copyright © 2023 Agnieszka Rykowska

Wrocław 2023

ISBN: 978-83-67395-26-7

Skład i korekta: Liberum Verbum

Redakcja: Zbigniew Zebar

Projekt okładki: Maria Kuczara

Autor zdjęcia na okładce: Maria Kuczara

Zdjęcia–ilustracje: ze zbiorów Autorki

Zdjęcie na okładce: Maria Kuczara

Wydanie I

Książka niniejsza powstała przy finansowym wsparciu darczyńców na zrzutka.pl, którym za to niniejszym serdecznie dziękuję.

Agnieszka Rykowska

Tym, których kochałam,

z którymi rozmawiałam.

może kiedyś z tobą o tym porozmawiam

gdy co roku ubieraliśmy choinkę tato

bałeś się by gałązki świerku nie poraniły moich rączek

delikatnie wyjmowałeś igiełki z dziecięcego swetra

pozwalałeś tańczyć wokół kolorowego drzewka

śpiewałam choineczka w chacie i szczerzyłam

zęby do bombek bawiąc się w czarownicę

bo wiedziałam że dla ciebie jestem

małą ukochaną królewną

dziś w Boże Narodzenie już nie tańczę

ale rodzi się teatr umarł król niech żyje król

internat

ojciec zostawił wiele obrazów

czasem wyjdź stąd matki

czasem fotel książka

przed śmiercią Bunt żołnierzy Kirsta

po jego pogrzebie ciocia Agnieszka

powiedziała żebym się zbierała

siedząc w pokoju

usłyszałam hałas

w kuchennym zlewie

leżał pęknięty talerz

zrozumiałam

że nie można długo siedzieć

w piekle

w zielonych rękawiczkach

jak zwykle pierwszego listopada

zastanawiam się co nas łączy

tylko nazwisko pod krzyżem

nawet nie jesteśmy do siebie podobne

w dzieciństwie robiłam śliczne domki dla lalek

jednak to ty stworzyłaś w życiu trwały związek

pamiętasz jak namalowałaś Mikołaja?

myśl o jego zielonych rękawiczkach ogrzewała

moje dłonie

nie jesteś aniołem ale potrafiłaś

stworzyć anioła dla przyjaciółki chorej na raka

chodź siostrzyczko pobawimy się w chowanego

odkryjemy siebie na nowo

wczoraj wracałyśmy

nie odważyłam się powiedzieć

że dla ojca zawsze byłaś

najpiękniejsza najzdolniejsza

niczego ci nie żałował

nie piszę o tym z zazdrości

bo prawdziwa miłość

jej nie podlega

widziałam ojca po raz ostatni

siedzącego przy stole w kuchni

uśmiechnięty powiedział:

daj buzi

był podpity i odpowiedziałam

że dopiero jak zobaczę go trzeźwego

później marzyłam by powtórzyć tę scenę

gdy czekał na dziecięcą jeszcze czułość

pragnęłam obdarować pocałunkiem

każdego z moich mężczyzn

ale oni nie chcieli zasiadać przy stole

przejść samemu

siedziałam obok ojca

i oglądałam horror

w pewnym momencie

chwyciłam go ze strachu za rękę

gwałtownie ją odtrącił

lepszy mój ból niż jego wstyd

szkielet

nad stawem leżała

nastolatka w białej sukni

tam ją uśmierciłam

w opowiadaniu grozy

grała bardzo znaczącą rolę

dźwigała zbyt duży ciężar rodzinny

od niej nauczyłam się wierzyć w sny

oraz tego że wszystko może pęknąć

nawet szklany stół podczas

popołudniowej herbaty