Marta Grzegorczyk

Stany

zjednoczonych

lęków

Liberum Verbum

Copyright © Marta Grzegorczyk

Wrocław 2022

ISBN: 978-83-66358-93-5

Skład i korekta: Liberum Verbum

Redakcja: Zbigniew Zebar

Projekt okładki: Zbigniew Zebar

Wydanie I

Liberum Verbum

50-078 Wrocław

ul. Leszczyńskiego 4

www.liberumverbum.com.pl

wydawnictwo@liberumverbum.com.pl

Tę książkę dedykuję sobie.

I Tobie

.

Na całych jeziorach ty,

o wszystkich dnia porach ty.

W marchewce i w naci ty,

od Mazur do Francji ty.

Na co dzień,

od święta ty.

I w leśnych zwierzętach ty.

I w ziołach i w grzybach

nadzieja, że to chyba ty.

We wróżbach i w kartach ty.

Na serio i w żartach ty.

W sezonie i potem,

przed ptaków odlotem,

na wielka tęsknotę ty

zawsze ty.

A w kącie kto stoi? Ja.

Kto się niepokoi? Ja.

W kuchennym lufciku ja.

W paskudnym wierszyku ja.

A rozum kto traci? Ja.

Kto łzą się bławaci? Ja.

I kto czeka z pieczenią mazurską jesienią? Ja.

Zielono od marzeń mych.

Na kładce i w barze my.

Do pary, nie w parze,

bezsenni żeglarze.

Na całych jeziorach my,

jednak My.

– Agnieszka Osiecka

I

Stan krytyczny

najsmutniejsza piosenka o rozstaniu

przypadek

od wschodu do zachodu

rany9

proces

myślę za tobą

wylew

bez

jedno serduszko

jesień 2015

wieszak

poczytalna niepoczytalność

to be or not

we krwi

na ślepo

życiobranie

insomnia

II

Stan stabilny

sznyty

głód

pięta Achillesa

noc

przyciąganie

maj

wiosna 2016

urwanie głowy

wieczór

przywracanie

spal

III

Stan stabilny

ale ciężki

blizny

fart

wyjście z mroku

inwersja

klucz

składak

strachy

wsiąkam

Warszawa 2017

IV

RozstaNie

gojenie

kredyt

szklane domy

mur

upadki

wierność

i nie wódź mnie

da się

plecy

decyzja

życie po życiu

epilog

to do list

V

ZmartwychWstanie

dorosłam w 2021

księga elgiebetów

wiatr zmian zaczął wiać

kiedyś cię znajdę

uwolnienie

pacierz

wartość

pachniesz

oczy

głęboko

przywiązanie

ślubowanie

pełnia

usta

chcę

jesteś

głębiej

rozbiór

czy też tak masz?

propozycja

kochajcie się

raj

dobranoc

nic a nic

moje wszystko

I

Stan krytyczny

najsmutniejsza piosenka o rozstaniu

odchodząc

nie zabrałaś mnie

przypadek

kogo czego

nie ma?

ciebie

mojego dopełniacza

od wschodu do zachodu

rozstałam się z tobą

ciałem

ale nie duszą

jestem niezależna

już mi na tobie nie zależy

od ciebie zależy czy uwierzysz

ja nie potrafię

rany

organ który utrzymuje mnie

przy życiu

bije we mnie

ale nie dla mnie

proces

umieram z tęsknoTy

a to proces gorszy od rozkładu ciała

bo się nie kończy

myślę za tobą

i wymyślić nie mogę

jak przestać

wylew

weszłaś we mnie

od nerwów aż po tkanki łączne

a jednak rozłączne

czuję cię w obiegu

w komorze

przedsionku

zatykasz tętnice

i znów mi się wylewasz do

myśli

bez

jestem jak bez

bezsilna

bez ciebie

jedno serduszko

tym serce piękniejsze

im więcej w nim noży

im więcej w nim noży

tym mocniej do ciebie bije