Spis treści

PROLOG

CZĘŚĆ I

IMPREZA

Rozdział 1

Wtorek. Gabi

Rozdział 2

Środa. Daniel

Rozdział 3

Czwartek. Karol

Rozdział 4

Piątek. Marcin

Rozdział 5

Impreza

CZĘŚĆ II

MĘŻCZYZNA Z NIEBIESKIEGO DOMU

Rozdział 1

Powroty

Rozdział 2

Niedziela

Rozdział 3

Plan

Rozdział 4

Krótki. Wcześniej

Rozdział 5

Realizacja

Rozdział 6

Odkrycie

Rozdział 7

Dym

Rozdział 8

Seans spirytystyczny

Rozdział 9

Ciało

Rozdział 10

Wcześniej. Zbyszek

Rozdział 11

Reperkusje

Wcześniej. Wspomnienie dnia, w którym wszystko zaczęło się pierdolić

CZĘŚĆ III

WYROK ŚMIERCI

Rozdział 1

Nowy początek?

Później

Rozdział 2

Sen

Rozdział 3

Wizyta

Rozdział 4

Daniel. Wcześniej

Rozdział 5

Morderca

Rozdział 6

Zmiany . Trochę później

Rozdział 7

Śledztwo

Rozdział 8

Koniec

EPILOG

Dużo później

KACPER ŁUKOWICZ

ZŁE DUCHY

Liberum Verbum

Copyright © Kacper Łukowicz

Wrocław 2020

ISBN: 978-83-66358-51-5

Skład i korekta: Liberum Verbum

Redakcja: Zbigniew Zebar

Projekt okładki: Zbigniew Zebar

Autor zdjęcia wykorzystanego na okładce: Adrian Mechocki

instagram.com/gratyfixation

facebook.pl/Gratyfiksacja

Wydanie I

Liberum Verbum

50-078 Wrocław

ul. Leszczyńskiego 4

www.liberumverbum.com.pl

liberum-verbum.sklepypasejo.com.pl

wydawnictwo@liberumverbum.com.pl

„Chodź, ukażę Ci wyrok na Wielką Nierządnicę, która siedzi nad wielu wodami,

z którą nierządu się dopuścili królowie ziemi, a mieszkańcy ziemi się upili winem jej nierządu.”

(Ap 17,1-2)

Bądź swoją dziwką

 – katowicki artysta uliczny

PROLOG

Wszystko się ostatnio pojebało.

Czuł, że głos był dobry i bardzo mu bliski.

Niestety wydobywał się z daleka, więc tym razem nie miał co liczyć na jego pomoc.

Nie miał pojęcia, do kogo należał.

Wszystkie wnioski, które wokół niego wysnuł, pochodziły tylko i wyłącznie z wnętrza jego własnej podświadomości.

Zupełnie, jakby śnił, bo w snach takie rzeczy po prostu się wie.

To jednak nie był sen.

Przekonał się o tym, kiedy otworzył oczy.

Nie potrafił ani powiedzieć, gdzie się znajdował, ani określić, jaki był dzień tygodnia, ani tym bardziej przypomnieć sobie, w jaki sposób tam trafił.

Zaczął się rozglądać. Na pewno siedział na krześle. Drewnianym. Bolała go dupa. Było ciemno. Bardzo ciemno. Próbował mrużyć oczy, ale nie za wiele to pomogło.

Mimo tego, że jego wzrok od zawsze był perfekcyjny, widział tylko niewyraźne kontury. Nic nie słyszał. Tylko szumy. A może to właśnie tak brzmi cisza?

Słyszał ciszę. Bolała go głowa. Od ciszy? Od uderzenia? Raczej od uderzenia. Ból nie pochodził od środka, ale chyba od czegoś z zewnątrz. Był tępy i pulsujący.

Spróbował się podnieść. Jakaś siła go powstrzymała. Nie. To nie siła. To sznury, którymi był przywiązany. Teraz to poczuł. Wżynały się w jego nadgarstki i kostki. Zaczął się szarpać, ale nic to nie dało.

Gdzie on może być? Może to jakaś dziura? Poszurał trochę butem po ziemi. To nie ziemia. To na pewno coś stabilnego. Dosyć śliskiego, na pewno nie chropowatego. Kafelki? Może był w jakiejś piwnicy? Wziął głęboki wdech. Nie czuł stęchlizny. Chociaż może to jakaś zadbana piwnica? Albo dom? Może był po prostu w jakimś domu. Ale kto by przetrzymywał u siebie innego człowieka? A może to jakiś dziwny, sterylny pokój przesłuchań, jak w filmach? Taki z lustrem weneckim, stołem i dwoma krzesłami. Może zaraz wejdzie tu jakiś policjant i zacznie go przesłuchiwać? Albo jakiś agent CBŚ. Wejdzie do pokoju, zapali rażące światło i zacznie go torturować. Próżny trud. I tak nic by od niego nie wyciągnął.

Może jednak nie jest tu sam?

Wrzasnął.

Ciągle cisza. Teraz poza głową bolało go gardło. Nigdy jeszcze się tak nie darł.

Znowu wrzasnął.

Znowu cisza. Nie miał nawet pewności, czy krzyczał. Nie potrafił usłyszeć nawet samego siebie.

Nagle zobaczył jakiś ruch. Wpadający do pokoju snop światła oświetlił drewnianą framugę i jego oczom przez ułamek sekundy ukazała się prosta, gazowa kuchenka. Na pewno był w jakiejś starej kuchni. Pewnie jeszcze takiej, która pamiętała czasy PRL-u.

Wrzasnął po raz kolejny. Jego gardło płonęło.

Ktoś wszedł do pomieszczenia razem z bijącym po oczach snopem światła.

Zmrużył oczy. To nie latarka. To telefon. Lampa błyskowa. Ktoś, kto go trzymał, nawet nie pofatygował się, żeby się przygotować. A może po prostu go nagrywał? Może ktoś chciał zabrać z ulicy jakiegoś losowego człowieka, związać i nagrać jego reakcję, jak w tych wszystkich internetowych prankach. Może ten ktoś tu przyjdzie i powie, że faktycznie bierze udział w jakimś programie. Może niedługo nagranie z nim w roli głównej wyląduje w Internecie. SZOKUJĄCE! PORWANY MĘŻCZYZNA KRZYCZY JAK ZARZYNANA ŚWINIA! ZOBACZ ZDJĘCIA!

Ktoś przed nim stał. Raził go po oczach tą cholerną lampą. Prankster? Policjant? Agent CBŚ? Seryjny morderca? Nie wiedział, kto to był. Zauważył, że ekran telefonu też trochę się świecił. Delikatnie oświetlał twarz oprawcy. To jakiś facet. Młody? Stary? Bez znaczenia. Na pewno zły. Zły do szpiku kości. Każdy, kto w biały dzień porywa innego człowieka, jest zły.

Ale właśnie, czy to był biały dzień? Może to było w nocy? Nie potrafił sobie przypomnieć, gdzie to się stało.

Pamiętał za to, że wszystko się ostatnio pojebało.

Nie wiedział nawet jak miał na imię i co tu robił.

Najstarszym wydarzeniem, które potrafił sobie przypomnieć, było obudzenie się w tym cholernym pokoju i ten głos, którego nie mógł przypisać do żadnej osoby. Może to przez stres? Na pewno nie miał amnezji. Może więc to przez uderzenie w skroń?

Zły człowiek chyba krzyczał. Na pewno ruszał ustami. Krzyczał do niego? Do samego siebie? Może gdzieś za tymi drzwiami jest ktoś jeszcze? Jak duży jest w ogóle ten budynek?

Człowiek prawie na pewno krzyczał. Krzyczał do niego. Patrzył mu prosto w oczy. Były puste. Nasycone przemocą? Strachem?

Człowiek już chyba się wykrzyczał, bo obrócił się i wyszedł.

On za to poczuł ucisk w żołądku. Musiał być głodny. Kiedy ostatnio jadł? Nie pamiętał. Kiedy ostatnio pił? Nie wiedział.

Wiedział tylko, że ostatnio wszystko się pojebało.

Wreszcie zebrał w sobie siły na jeszcze ostatni krzyk.

Wrzasnął.

Nikt nie odpowiedział.

CZĘŚĆ I

IMPREZA

Rozdział 1

Wtorek. Gabi

W pokoju było duszno i głośno. Dzieci nieustannie biegały w te i we w te, bawiąc się w wojnę, chowanego albo berka. Gabi siedziała przy stoliku i co chwilę poprawiała niedawno przefarbowane, spięte w kucyk włosy. Z zaciekawieniem obserwowała jedyne spokojne dzieci w pomieszczeniu. W ich bazgrołach stopniowo zaczynała dostrzegać znajome kształty drzew, motyli i chmur.

 – Łaaaaaaa!

Poprawiła okulary i rozejrzała się. Mały Filipek ściskał swoją rączkę. Wyglądał jak nadmuchany czerwony balonik w koszulce w paski. Nie płakał. Ryczał. Wył. Darł się. Wszyscy zamarli. Gabi ruszyła w stronę chłopca. Po chwili zauważyła, że stojącemu obok niego Jackowi też lecą łzy z oczu.

 – Co się stało, Filipku? – spytała. – Pokaż mi rączkę.

Chłopczyk powolnym ruchem puścił nadgarstek. Odsłonił tym samym ogromną, krwawiącą ranę. Krew leciała z miejsc, w których odcisnęły się malutkie zęby. Gabi nie mogła sobie wyobrazić, jak bardzo chłopiec musiał w tym momencie cierpieć.

 – Jacek mnie ugryzł – wybełkotał. Gabi obróciła się w kierunku oprawcy.

 – Jacek! Czyś ty na łeb upadł? Dlaczego to zrobiłeś?!

 – On powiedział, że moja… moja mama zabiera śmieci ze śmietnika, a potem je zjada – odparł powoli.

W tym momencie do sali wpadła pani Jadzia. Potężna kobieta o długich, kręconych i wypłowiałych włosach.

Dyrektorka przedszkola.

Pot lał się jej z całego ciała i osiadał na jedwabnej sukience.

 – Co to za piski? Jezus Maria! Gabrielo! Co to ma znaczyć?! Dzwońże natychmiast na pogotowie! Filipek się przecież za moment wykrw...

 – Pani Jadziu, bez przesady – przerwała jej Gabi. – Żeby od razu do szpitala? Wystarczy przemyć i opatrzyć. Wygląda groźnie, ale to przecież nic takiego.

Dzieci ciągle płakały. Wokół zaangażowanej czwórki zaczęło tworzyć się kółko. Obserwowały ich jak jakichś bokserów podczas nielegalnej walki odbywającej się gdzieś w podziemnym garażu.

 – Co ty możesz wiedzieć, dziecko!? On tu zaraz um...

 – Nie jestem dzieckiem – wycedziła oburzona. – A pani mogłaby mieć trochę ogłady. Zaraz opatrzymy Filipka i wyjaśnimy całą sprawę, prawda?

Chwila ciszy. Jadzia wrzała. Przygryzała wargę, żeby tylko nie wybuchnąć.

 – Tak, Gabrielo. Filip, przestań beczeć! Co się stało?

 – Jacek go ugryzł – wypaliła. – Powiedział, że jego mama zbiera śmieci i je zjada.

 – Filip! Co się stało?

 – Ugryzł mnie – wyjąkał.

 – Jacek, czemu go ugryzłeś?

 – Powiedział, że moja mama je śmieci…

 – Jacek, do kąta! Filip, ty idziesz ze mną. Zadzwonimy po rodziców. – Obróciła się do Gabi. – Jak wrócę – zaczęła cicho – ma cię tu nie być. Wiesz, co ty właśnie sobie zrobiłaś? Wiesz, jak trudno jest znaleźć dzisiaj robotę w przedszkolu nie mając kwalifikacji? Nie wrócisz tu już nigdy!

Jadzia wyszła, trzymając pod pachą płaczący balonik. Gabi podeszła do stolika, przy którym spędziła większość popołudnia. Zaczęła pakować swoje rzeczy. Notatki z biologii, rysunek na zajęcia artystyczne i książkę do polskiego. Nagle usłyszała głos jednej z dziewczynek:

 – To pani Gabrysia już nie wróci? – spytała zawiedziona.

 – Niestety, Marysiu. Pani Jadzia mnie chyba nie lubi, wiesz?

 – Ale my też nie lubimy pani Jadzi! To nie fair! – oburzyła się.

 – Nic w życiu nie jest fair, Marysiu. Nie martw się. Odwiedzę was kiedyś.

 – To ja nie chcę tak żyć nie fair.

 – Nie mów tak – zaczęła głośniej. – Nie jest fair, ale trzeba je przeżyć. Właśnie po to, żeby sprawić, że będzie trochę bardziej fair.

Gabi wstała i zawiesiła torbę na ramieniu. Dzieci podbiegły do niej, żeby pożegnać ją zbiorowym uściskiem. Liczyła na to, że przedszkolaki są jeszcze zbyt małe, żeby osądzić jej niepotrzebnie użyty w przemowie patos. Mimo wszystko chciała jednak, żeby faktycznie wyniosły z całej tej sytuacji jakąś lekcję.

Kątem oka dojrzała, że leżące na stoliku bazgroły przerodziły się z motyli w coś zupełnie innego. Na pomazanych długopisem kartkach zobaczyła niewyraźne postaci przypominające ludzi z pustymi czaszkami w miejscu głów. Być może jej się wydawało, ale mogłaby przysiąc, że niejasne kształty podpięte były do jakichś abstrakcyjnych narzędzi tortur. Nie zdołała jednak zwrócić uwagi na to, kto był autorem tych turpistycznych wizji.

Wychodząc, nałożyła jeszcze skórzaną kurtkę. Trzasnęła drzwiami. W korytarzu z daleka zobaczyła panią Jadzię. Kobiety zmierzyły się wzrokiem, jakby były gotowe do wyciągnięcia rewolwerów i wymierzenia sprawiedliwości. Gabi uśmiechnęła się. Pomachała dyrektorce i wyszła z budynku.

Na zewnątrz było dosyć ciepło. Dziewczyna od razu wyciągnęła swojego iPhone’a i włożyła słuchawki do uszu. Z głośników wybrzmiał jeden z jej ulubionych koreańskich wokalistów. Nie znała tekstu, ale bardzo podobał jej się sam fakt słuchania k-popu. Znała połowę istniejących zespołów i tytuły ich kawałków tylko po to, by pokazać innym swoją odmienność. Z kieszeni kurtki wyciągnęła prawie pełną paczkę mentolowych papierosów i zapalniczkę. Niezdarnie zapaliła jednego, lecz zdarła sobie skórę z kciuka, nieumiejętnie pocierając nim o krzesiwo. Zaciągnęła się i od razu zakrztusiła. W końcu ruszyła w drogę do domu.

Powoli wypalając papierosa, szła do swojego bloku. Przeklinała w myślach tę starą prukwę, przez którą pewnie nie będzie miała teraz wzorowego zachowania. Przechodząc osiedlem ogródków działkowych, zatrzymała się na moment przy domku należącym do jej rodziców. Zza płotu widać było wybite szyby chatki i niedbale poukrywane, porozbijane szklane butelki po piwie.

Pokłosie zorganizowanej przez Gabi kilka tygodni temu osiemnastki.

***

Stała pod drzwiami pięciopiętrowej kamienicy. Wpisała czterocyfrowy kod przypisany specjalnie do numeru jej mieszkania i weszła do środka. Na klatce schodowej powitał ją znajomy głos oraz nieznośny smród.

 – Pani Gabriella! – wykrzyknął znany wszystkim mieszkańcom osiedla menel. – Da pani wiarę, że właśnie na panią czekałem?

 – Dam wiarę, panie Zbyszku. Niestety nic przy sobie nie mam.

 – Aaale nie w takim kontekście myślałem, no pani Gabriello! Był tu pani Gabrielli koleżka. Walił w te drzwi i walił. No wpuściłem go, no bo co miałem zrobić?

 – Jaki koleżka, panie Zbyszku?

 – No wie pani, no... Ten taki, co tu czasem z panią chodził. Brunet taki, no. Wysoki dosyć, ale nie za bardzo. James Dean taki albo młody Cybulski.

 – Czego chciał?

 – Powiedział, że nie moja sprawa. No ale chciał się z panią Gabriellą zobaczyć, to przekazuję. Powiedziałem mu, że pani nie ma, to poszedł.

Gabi podziękowała panu Zbyszkowi i ruszyła na górę. Po drodze przeszukała kieszenie. Znalazła w nich trochę drobnych.

 – Panie Zbyszku!

Zbiegła po schodach, lecz już go tam nie było. Prawdopodobnie wyszedł na spacer, ale może po prostu zmienił sobie kamienicę.

Gdy weszła na czwarte piętro, postanowiła, że dokładnie przemyśli, w jaki sposób będzie wyglądała jej rozmowa z rodzicami.

 – Cześć rodzice! Dostałam dzisiaj w szkole dwie piątki i jedną czwórkę! Widzicie, że umiem się przyłożyć do tego, co robię? Nie musicie już się na mnie gniewać!

 – Gratulacje! Jesteś najwspanialszą córką na świecie! Wiedzieliśmy, że drugi raz nas nie zawiedziesz!

 – Wiecie…bo w piątek Bartek i Marcin organizują osiemnastkę... Myślicie, że będę mogła się wybrać? Nic mi nie będzie, zostanę tam do rana.

 – Oczywiście, córeczko! Odkupiłaś już swoje grzechy!

Gabi wiedziała, że nie było najmniejszych szans, aby rozmowa potoczyła się w taki sposób. Mogła co najwyżej liczyć na to, że obędzie się bez większych konfliktów.

Włożyła klucz do zamka i obróciła go dwukrotnie. Weszła do mieszkania.

 – Cześć rodzice!

Cisza.

Położyła torbę na ziemi. Zdjęła kurtkę i odwiesiła ją na wieszak, zaraz obok marynarki ojca i panterki matki. Buty zaś postawiła na ziemi, obok lakierek i koturnów.

 – Halo! Jesteście?

Weszła do salonu. Ojciec bawił się iPadem. Zaciskał swoje spocone dłonie na delikatnym sprzęcie. Wyglądał, jakby miał go za chwilę złamać. Kątem oka zerkał co jakiś czas na ekran telewizora, który zwykle wydawał się mieć tylko dwa kanały.

Dzisiaj był wtorek, więc to ojciec miał władzę nad pilotem i zmuszał domowników do oglądania telewizji publicznej.

Matka, ignorując w tym czasie program informacyjny, który zwykle przyrównywała do Dziennika Telewizyjnego z czasów PRL-u, robiła coś na cienkim laptopie z gigantycznym, świecącym, białym jabłkiem na obudowie.

 – Co tak wcześnie? – spytał ojciec.

Tego nie przemyślała.

 – Wiesz… Wyrzucili mnie z wolontariatu. Ale to nie moja wina!

 – Oczywiście! – wypaliła matka, podnosząc głowę znad ekranu. – Nie obchodzi mnie, co się stało! Jutro masz tam wrócić i przeprosić panią Jadzię!

 – Możesz mnie chociaż raz wysłuchać? Ta wredna baba zaczęła straszyć dzie...

 – Ej! – przerwał ojciec. – Jak ty się dziewczyno wyrażasz o starszej kobiecie?

 – Zaczęła straszyć dzieci, że chłopczyk się wykrwawi, bo drugi go ugryzł! To nie jest kompetentne zachowanie!

 – I co w związku z tym? Faktem jest, że zachowała się niepoważnie. Mimo to nie wolno ci jej tak nazywać. Poza tym, naprawdę powinnaś ją przeprosić, jeśli chcesz jeszcze kiedykolwiek wrócić do jakiegokolwiek przedszkola! Wiesz przecież, jak teraz pilnują wszystkich, którzy chcą tam pracować...  –  Chwila ciszy. Ojciec wyłączył tablet.  – Czy chcesz nam powiedzieć coś jeszcze, Gabrielo?

 – Idę w piątek na imprezę... Nie będzie mnie całą noc.

 – Nigdzie nie idziesz – powiedziała matka. – Masz zakaz chodzenia na imprezy za to, co zrobiłaś z działką.

 – Spokojnie, mamo – Gabi ruszyła w stronę swojego pokoju – umiem o siebie zadbać. Przecież jestem pełnoletnia.

Gabi trzasnęła drzwiami. Jej rodzice obrzucili się spojrzeniami, pokręcili głowami i wrócili do przerwanych czynności. Matka do nieustannego grzebania w papierach swojej firmy kosmetycznej, a ojciec do namiętnego przeglądania stron informacyjnych, przerywanego krótkimi partiami w prostą grę zręcznościową.

***

Zapis rozmowy Gabi z Karolem.

G: co jest z tobą nie tak? chyba wszystko sobie wyjaśniliśmy.

K: Cześć.

G: ?

K: Po prostu chciałem Cię zobaczyć.

G: ehh. nie możesz robić takich rzeczy.

K: Mieliśmy zostać przyjaciółmi.

G: tak. ale to nie znaczy, że możesz sobie przychodzić pod mój blok kiedy ci się podoba.

K: Sorry.

G: po prostu więcej tak nie rób.

K: Ok. Co tam u Ciebie?

Gabi dokładnie opisała Karolowi wcześniejsze wydarzenia.

K: Kurde... Kiepsko. Ale będziesz w piątek?

G: tak. mam w dupie czy mnie puszczą.

K: Well... Ty nie masz tego problemu.

G: dzieciak xd ciebie twoi puszczą, nie?

K: Oby. No ale raczej tak. Puścili mnie do Ciebie, to do nich pewnie też.

G: chyba nie wiedzą, jak się skończyło u mnie.

K: Pewnie, że nie. Umarliby, jakbym miał im powiedzieć, że idę na imprezę roku.

G: no to powodzenia.

K: Przyda się.

***

Stała bezradnie nad umywalką i wpatrywała się w lustro. Wokół niej walały się ubrudzone podkładem i tuszem do rzęs płatki kosmetyczne. W odbiciu widziała niezbyt urodziwą dziewczynkę o różowych włosach i nieproporcjonalnie wielkim nosie. Gaba Jaga! Gaba Jaga! – krzyczały dzieci kiedy była zbyt mała, by się malować. Makijaż nadawał jej siły, był dla niej jak zbroja. Pozwalał ukryć tę gorszą Gabi. Brzydką, nieporadną, w gruncie rzeczy smutną, a przede wszystkim, według niej samej – nikomu niepotrzebną. Zbyt wrażliwą, żeby przeżyć zetknięcie z otaczającym ją światem.

Nie miała wady wzroku. Nosiła zerówki. Trochę odwracały uwagę od nosa. Rozpuściła włosy. Nie mogła uwierzyć, że mimo pełnoletności wciąż była bezradna i zależna od innych.

Spojrzała sobie w oczy i rozpłakała się.

Rozdział 2

Środa. Daniel

Właśnie kończył tuszować kontur tygrysa na ramieniu Marcina. Dźwięk pracującej maszyny hipnotyzował go do tego stopnia, że całkowicie zatracał się w sztuce. Zupełnie ignorował jęki swoich klientów. Skupiał się na pracy. Nie obchodziło go, że boli.

Pewnie, że boli! Przecież wbijam ci igły w rękę. Co, myślałeś, że jest tylko jedna? Nic nie myślałeś. Co ty chciałeś, żebym ci ten atrament tam strzykawką wstrzyknął? Teraz już za późno, zacząłem – to muszę skończyć.

 – …i mówię ci, mordo. Siedzimy u Bartusia i ona zaczyna nawijać jakieś te swoje katolskie czy tam żydowskie pierdy. Tam, że oni są sobie przeznaczeni, że są jak dwie połówki czegoś tam, no i zaczyna go lizać. A ja tam próbuję to zignorować, nie wiem, temat zmienić czy coś, no ale się nie da. Potem zaczęła pieprzyć coś o swojej matce, że jej nienawidzi, że – mówi – jej ojciec nie żyje, a ona w to nie wierzy, i takie inne. No i nie wiem, chciałem im powiedzieć, że co mnie to, ale w sumie dosyć zabawne to było. Też byś mógł tego posłuchać, wyjaśniłbyś ją na miejscu jakoś, nie?

 – Mhm.

 – Mordo, masa rzeczy cię omija, jak cię nie ma. Wiedziałeś, że chciała się zabić?

 – Jej matka?

 – Nie noo... mordo... ona... Miriam, no. Popieprza teraz po szkole z bandażami na łapach. Wygląda jak jakiś karateka! – Wybuchnął śmiechem. – Albo! Ha! Jakiś mistrz Jedi! Dobre, mordo, nie? Ha!

 – Mhm. – Uśmiechnął się pod nosem.

 – Ej, ale będziesz w piątek, no nie? Mordo, nie, musisz być!  – przekonywał.

 – Mhm.

 – Noooo i ślicznie, mordeczko! Ej... a co myślisz, żebyś Bartusiowi też takiego zrobił, co?

 – Mhm...

 – No i pięknie, mordo! Zawsze można na ciebie liczyć, no!

 – Czekaj... Co? – spytał, zastanawiając się, na co właściwie wyraził zgodę.

 – No, weźmiesz mu zrobisz takiego tatuaża na urodzinki, nie?

 – To ja mam niby w plecaku cały sprzęt przynieść?

 – Nie no, ziomuś! Przywiozę cię! Tylko weź to zapakuj jakoś, nie?

 – Nooo... Niech będzie... Dobra. Zbieraj się. Za tydzień cieniowanie.

 – Dzięki wielkie, mordo! Ile?

 – Prezent.

 – No mordeczkooo... Dziena, ziomuś!

Marcin spakował się i po drodze jeszcze kilka razy podziękował za obniżenie kosztów tatuażu. Daniel przekręcił zamek dwa razy na górze i dwa razy na dole. Schował maszynę do szafy, wyłączył lampę i odsłonił rolety, wpuszczając do domu światło słoneczne.

***

Siedział przed laptopem. Oglądał „Grę o Tron” na jakiejś nielegalnej platformie streamingowej. Nagle zadzwonił do niego nieznany numer. Po chwili zastanowienia odebrał.

 – Halo?

 – Witam, moje nazwisko Wurczak. Jestem dyrektorem I Państwowego Liceum Ogólnokształcącego im. Żołnierzy Wyklętych. Czy dodzwoniłem się do rodziców… Daniela Puszczyńskiego?

Zaniemówił. Nie spodziewał się, że jeszcze będą go ścigać za nieobecności.

 – Tak.

 – Wspaniale! Ze smutkiem pragnę państwu oznajmić, że na zebraniu rady pedagogicznej zapadła decyzja o skreśleniu państwa syna z listy uczniów. Owa decyzja podyktowana została zachowaniami Daniela, takimi jak: częste nieobecności, palenie tytoniu na terenie szkoły, spożywanie alkoholu na terenie szkoły, wandalizm, nadużywanie wulgarnego języka, lekceważący stosunek wobec nauczycieli, niszczenie mienia szkoły oraz niegodne reprezentowanie szkoły poza jej budynkiem. W najbliższym czasie otrzymają państwo list z naszą decyzją. Od decyzji mogą się państwo spróbować odwołać, ale nie wiem, czy ma to w ogóle sens... Czy wyraziłem się jasno?

 – Tak.

 – Wspaniale! Dziękuję i życzę miłego dnia!

Rozłączył się. Jeden problem mniej.

***

Zapis rozmowy grupy „niedźwiedzie!”

Blacha: grill. dzis 18.5 na 5 kto bezdie?

Krótki: Jo

Czacha: Ja. Co grillujemy?

Łysy: Ja

Blacha: kurczaki. daniel bediesz?

Daniel: Tak.

***

Utworzyli ściśnięty krąg. Pięciu jeźdźców apokalipsy miało zasiać spustoszenie w szeregach wroga. Daniel, Blacha, Łysy, Czacha i Krótki przeciw reszcie świata.

 – Dobra, panowie, zasady są proste – zaczął Blacha, łysy, siwobrody guru, za którym każdy „Niedźwiedź” skoczyłby w ogień. – Lejemy ich łokciami, tak? Wtedy ich boli, a nas nie. Jak już będą leżeć, to nie skaczemy po nich. Nie kopiemy ich po jajcach, bo sami nie chcemy tam dostać. Pełna kulturka, panowie, tak? Jak któryś z naszych padnie, to pomagamy mu wstać. Bez gadania. Jak, któryś z nich padnie i zobaczycie, że wstaje, to zasadzacie mu łokciem, tak? Ale jak tylko któryś zobaczy, że któryś z nich coś za długo nie wstaje, to nie uciekacie, tylko wyjaśniacie sprawę. Kulturka, tak?

 – E, Blacha, a mogę na jakiego nacharać?

 – Czacha… Jesteśmy kulturalnymi ludźmi, tak?

 – Nooo… tak.

 – No, to możesz na jakiego nacharać czy nie?

 – Nooo… nie.

Poklepał go po plecach.

 – Dobrze, Czacha. Nie możesz. Pełna kulturka. To zaczynamy, tak? Ej! – krzyknął do sąsiedniego kręgu. – Koniec cyrtolenia. Zacznijmy taniec!

Oba kręgi rozproszyły się i utworzyły równoległe do siebie linie. Wszyscy mieli na sobie tylko dresowe spodnie w pasy. Daniel przetarł czoło i spojrzał na wrogów – kibiców konkurencyjnego klubu piłkarskiego KS Śląsk. Zlewali się w jedną, zwierzęcą masę. Pojedyncze osoby dało się rozróżnić co najwyżej po rysach twarzy i to tylko po dogłębnym przypatrzeniu się. Byli ścianą, którą KKS Przymierze musiał zniszczyć.

-TERAAZ! – wrzasnął wrogi dowódca.

Obie ściany zaczęły zbliżać się do siebie w zastraszającym tempie. Daniel zamachnął się i wbił wrogowi pięść w twarz. Kątem oka zobaczył, że Krótki kopnął jakiegoś gościa z wyskoku. Usłyszał nieprzyjemne chrupnięcie. Blondyn, którego uderzył, nie trzymał gardy. Musiał być nowy, niedoświadczony. Jego dłoń zaczęła pulsować. Bolała. Musiała rozkruszyć mu zęby. Blondyn upadł na ziemię.

Nagle ktoś przyłożył Danielowi w skroń. Stracił równowagę i padł twarzą na asfalt. Miał mroczki przed oczami. Czuł, że skądś leci mu krew.

Wokół trwała rzeź. Walka była zacięta i wyrównana.

Obrócił się na plecy. Powoli wstał. Czacha i Łysy leżeli. Blacha i Krótki okładali się z dwoma ostatnimi stojącymi wojami.

Chłopak, którego zaatakował na samym początku, powoli się podnosił. Kiedy Daniel do niego dotarł, blondyn już stał. Tym razem trzymał gardę i był gotowy na drugą rundę. Z nosa i z ust wypływała mu krew.

Przez kilka sekund okładali się po dłoniach. Oboje byli wycieńczeni.

Wróg na krótki moment opuścił gardę. Ta chwila wystarczyła, żeby zadać mu ostateczny cios. Daniel przyłożył blondynowi w tchawicę.

Zapowietrzył się.

Nie mógł oddychać.

Padł na ziemię, a Daniel usłyszał wyraźne przeszywające chrupnięcie.

Rozejrzał się. Blacha zwijał się z bólu, a Krótki kończył rozprawiać się z ostatnim Kurczakiem. Siedział na nim. Bez opamiętania walił go po twarzy. Na czole Krótkiego dumnie widniał symbol Polski Walczącej, który prawdopodobnie dodawał mu odwagi i siły.

Daniel spojrzał na powalonego blondyna, który już zrobił się cały siny. Wydawał z siebie tylko dziwny, świszczący dźwięk.

Nie mógł oddychać.

Daniel poklepał go po policzku. Mocno.

 – Wstawaj!

Blondyn ostatni raz wypuścił powietrze.

Coś z niego wyleciało.

Nie był już człowiekiem.

Był tylko kukłą.

Daniel spojrzał na Krótkiego, który stał jako ostatni. Od jego skropionego potem czoła odbijało się światło zachodzącego już słońca, które oświetlało tatuaż Polski Walczącej. Podniósł wysoko pokryte krwią wroga dłonie, zupełnie jak Sylvester Stallone po pokonaniu rosyjskiego mistrza w ringu.

Innymi słowy, „Niedźwiedzie” wygrały.

 – Nakopaliśmy im, co nie, Danon? – Krótki wziął głęboki wdech. – Zbladłeś, mordo… co ci jest?

Zaczął iść.

 – Ej, co ty, Danon? Pomóż mi chłopaków pozbierać.

Zaczął iść trochę szybciej.

 – Danon, debilu! Wracaj tu!

Zaczął biec. Już go nie słyszał.

***

Było ciemno. Szedł przez most, potykając się o własne nogi. Krew cieknąca z rozbitego łuku brwiowego zalewała mu oczy.

Zatrzymał się i oparł o barierkę. O tej porze po mieście nie jeździły już żadne samochody. Spojrzał na rzekę, której szum trochę go uspokajał.

Czuł jej odrażający zapach. Zapach śmieci i zanieczyszczeń, które trafiały do Rawy praktycznie codziennie. Ta rzeka gniła. Z łatwością mógłby do niej wskoczyć. Leciałby pewnie kilka sekund i na pewno nie przeżyłby upadku, a nawet gdyby przeżył, zgniłby razem z nią.

Splunął. Raz… dwa… trzy. Leciałby trzy sekundy.

Z oddali ktoś zaczął się do niego zbliżać. Śmierdział. Daniel postanowił się ruszyć. W końcu poznał znajome rysy twarzy.

 – Daniel! – wykrzyknął zadowolony.

 – Nie.

 – Ej, no… kolego… Musimy poga...

 – Nie – przerwał mu.

 – Płaszcza chociaż nie chcesz? Zimno tu…

Przystanął.

 – Zbychu… nie zbliżaj się przez jakiś czas do mojego domu.

 – No, ale jak to? Daniel, no! Kumplu! – odparł zdziwiony całą sytuacją.

 – Zaufaj mi, Zbychu. Po prostu nie przychodź.

 – Daniel… coś ty zrobił? – spytał niepewnie.

 – Nie przychodź, Zbychu.

Przetarł czoło i zaczął iść. Odliczał drogę od jednej latarni do drugiej.

Szedł przez Chorzów jeszcze jakieś pół godziny. Miał dość. Chciał położyć się na drodze i poczekać na jakikolwiek przejeżdżający samochód, który mógłby zakończyć jego życie,

W końcu dotarł do domu.

***

Otwarcie drzwi sprawiło mu wiele problemów. Nie mógł trafić kluczem do zamka, ale po kilku próbach wreszcie wszedł do środka.

Od razu ruszył do kuchni. Nalał wody do garnka, postawił go na gazowej kuchence, odkręcił gaz, przekręcił pokrętło na dziewiątkę i odpalił zapałkę.

Zabiłem go. Zabiłem. Zabiłem. Kurczaki mnie zniszczą. Zabiłem go. Wjadą na chatę... Zabiłem go. Ukręcą mi łeb... Zabiłem go. Czemu uciekłem? Zabiłem go.

Z szuflady w swoim pokoju wyciągnął zestaw do szycia. Spojrzał w lustro i przyłożył palec do rany.

Zabiłem go. Przestał oddychać. Nie żyje.

Wrócił do kuchni. Woda bulgotała. Wrzucił do garnka najmniejszą igłę, jaką znalazł. Nitka była już przewleczona. Nie wiedział, czy też powinna się odparzyć, ale przecież nie zaszkodzi. Poczekał jeszcze chwilę i przekręcił pokrętło na zero.

Matka zawsze kazała mu uważać na gaz. Była to jedna z niewielu jej nauk, które faktycznie wykorzystał, więc od razu po odparzeniu igły zakręcił całkowicie dopływ gazu do kuchenki.

Wreszcie wylał wodę z garnka, ubrał robocze rękawiczki, wziął do rąk sprzęt i udał się do łazienki.

Nie mogę się teraz poddać. Już uciekłem. To był impuls. Muszę z tym żyć. Znają mój adres? Nie. Nie znają. A Niedźwiedzie? Chyba nie. Nie, oni też nie. Poznaliśmy się przecież na tym czacie na Kibicowo.net. Nie znają adresu.

Spojrzał w swoje zielone oczy. Cała prawa strona twarzy była zalana zaschniętą już krwią. Przygryzł wargę i zaczął zszywać swoją ranę.