Kazimierz

Hruzik-Mazurkiewicz

Koronaświrus

Protokół

Liberum Verbum

Copyright © Kazimierz Hruzik Mazurkiewicz

Wrocław 2020

ISBN: 978-83-66358-58-4

Skład i korekta: Liberum Verbum

Redakcja: Zbigniew Zebar

Projekt okładki: Bartłomiej Gościński

Autor zdjęcia wykorzystanego na okładce: Bartłomiej Gościński

Wydanie I

Liberum Verbum

50-078 Wrocław

ul. Leszczyńskiego 4

www.liberumverbum.com.pl

liberum-verbum.sklepypasejo.com.pl

wydawnictwo@liberumverbum.com.pl

www.liberumverbum.com.pl

liberum-verbum.sklepypasejo.com.pl

wydawnictwo@liberumverbum.com.pl

Spis treści

człowiek

wir(us)

(w)kręt

kwadratura koła

taniec z gniazdami

tajniki

niewola

w pełnym świetle jupiterów

kordon

ustawiony przez wszechświat

jęzor podplemienny

w karuzeli pajęczyn

armagedon

człowiek

wiecznie pisana

książka – powszechność

wyroczni

tłok poglądów i wniosków

wklejonych w jedną mądrość

Lem – Herodot – Tolkien –

poczet wieszczący

SŁOWO

kalejdoskop mozołu

i trosk –

protokół spisany z atomów

poza świadomością

człowiek człowiekowi –

ludzka wszak postać

z pozoru

napięcie wciąż rośnie

co dzień co noc –

czy siedzisz biegniesz

czy stojąc

w urzędzie w komendzie

czy w votach

w domu przy telewizorze

na polu czy w wodzie

w zdrowiu czy w chorobie –

gdziekolwiek jakkolwiek

człowiek człowiekowi

zew spoza ustroju

korona bez głowy

do końca nigdy nie dotrze(sz)

wiedząc o tym

nie pozna(sz) treści

następnych strof

przed otwarciem kolejnej

strony

nie ma na to sposobu

nawet przy najtęższym

kośćcu

majstersztyk sam w sobie

samosiej... bez autorstwa

w strukturze ponadczasowej

Aldous

„nowy wspaniały...” – przyszłościowy

człowiek człowiekowi

na bieżąco…

wir(us)

znaleźć sens człowieczeństwa

zaniechać tekstów co dzielą

nie grać w stęchłego wieszcza

przepędzić świerzba od siebie

odnaleźć właściwą ścieżkę

według wskazówek odwiecznych

oddychać porywem wierzb

w kaplicy promieni powietrza –

bez interwencji mędrków

bez kłów co niszczą piękno

kochać i nie mleć wiedzy

że rozum nie może być szpetny

przywołać strukturę pędu

istotę szeptów materii

może i można

bezwzględnie należy

same dowody na po(d)gląd

że żyć jak teraz to nie żyć

czarta łowy ab ovo

w głowie się już nie mieszczą

ciągła agonia słowa

przybliża ten dzień na tknięcie

na wyciągnięcie dłoni

na mgnienie łzawiącej powieki

potem jedynie już zmora

donikąd stamtąd odejścia

żadnego prawa do głosu

bo nie być to znaczy nie mieć

(w)kręt

a było to bardzo dawno

temu

i bardzo daleko i światło świeciło

przez ciemnię

i ciepło nie ziębło

za siódmą górą za siódmym wzniesieniem

za dziewiątym kręgiem

za wiedzą o świecie

przed objawieniem na ziemi

człowieka

czas pantofelków ameby

w trakcie tworzenia

okrągła przedwczesność albo po nieco

nie wiem raczej bez znaczenia

co było to będzie

bo jest czego nie ma lub nie istnieje

w kodeksie

i co z tego?

trudno powiedzieć – może kromka chleba

kęs poezji

butelka ciepłej powieści

legenda

może jedynie sen powszedni

albo cień w koncercie świerszczy

albo system gier Kalego

pręgierz zmęczenia lub coś jeszcze

z wewnątrz

jak to pękło – energia potężne trzęsienie

wyzwolenie potencji

a potem po kolei do dnia dzisiejszego

jedziemy

tracimy dech i przestrzeń – do klęski

kolejne tąpnięcie i kolejny etap

już bez nas

kwadratura koła

91 divoc

dziwy nad dziwami

bo co to za (s)twór...

pojawił się nagle

choć leżał u stóp

dwa tysiące z hakiem

porzucony smutny

na półkach w księgarniach

albo jak ten mól w czeluściach

szuflady

ktoś wreszcie się ruszył

tak między świętami

położył na stół

przy większym sprzątaniu

i rozjuszył wór

pytajnik w pytajnik

czy to pszczeli rój

czy może zabawa

czy to wiary nurt

przypadku ornament?

odpowiedzi multum –

każdy wariant w prawie

COVID 19

jest i daje radę

teraz to rozumieć

to algorytm bajek

wiele było dróg

i sporo przykazań

teraz wielki bój

nie tylko z zarazą

walczy także gul

z własnym swoim śladem

by w następnym dniu

nie pytać o skazy

by w następnym dniu...

oby dzień ten nadszedł

taniec z gniazdami

bać się...

strach nie zna strachu –

zna siłę własną...

niewidzialny... sklonowany

w dywizjony straszków

niepoliczalnych

bawi się... tarza w wyobraźni

drażni cząstki elementarne

karmi uszkodzony nastrój

swojskim nektarem

bezbarwny... bez smaku

bez masy

krąży jak czad na straży

trupiarni

aura naszego świata

atomy naszych kojarzeń

czara odpowiedzialna

za płochość czasu

za płacz bez tarcz

pan i władca... tyrania

dla tyranii

tajniki

w człowieku się człowiek

wybudził

zdarzył się cud...

ludzie potrafią się porozumieć

nawet uśmiechnąć bez bólu

nikt nikogo nie trafia piołunem

nikt nikogo nie stawia pod mur

jedna maleńka komórka

i czas wydobył się z hucpy

dal koniec upartej porucie

i odszedł z dezynwoltury

jeden maleńki instrument –

strach umie nawracać umysł

chciałoby się by został na dłużej

zbyt droga wszak cena usługi

chciałoby się by wszyscy ludzie

lecz cóż...

wszystkiego nie można pokruszyć

wulkan ma ten argument

że lepiej nie wchodzić do rusztu

może odpuści...

póki co cieszmy się ułudą

i jednoczeniem dusz