POETA POŚLUBNY

Copyright © 2018 Jakub Domoradzki

Wrocław 2018

ISBN: 978-83-952119-5-9

Skład i korekta: Liberum Verbum

Projekt i wykonanie okładki: Zbigniew Zebar

Redakcja: Zbigniew Zebar

Autor zdjęć na okładce:

Justyna Domoradzka

Wydanie I

Liberum Verbum

50-078 Wrocław

ul. Leszczyńskiego 4

www.liberumverbum.com.pl

liberum-verbum.sklepypasejo.com.pl

wydawnictwo@liberumverbum.com.pl

POETA POŚLUBNY

Jakub Domoradzki

Poeta Poślubny jest zbiorem zapowiadanym pośrednio w marcu br. w II wydaniu tomiku Nie przysypuj gruszkami popiołu, w którym niczym forpoczta znalazł się pomieszczony i tu wiersz Modlitwa górska. Na ile różnią się te tomiki? Na ile poeta stał się dojrzalszy? Na ile twórczo się rozwinął? To pozostaje już Państwa domeną. My zaś usuwamy się z pola widzenia, życząc jedynie Czytelnikowi bogactwa przeżyć.

Liberum Verbum

Spis wierszy

Monolog spod ziemi

*

*

Ostatni raz

*

Monolog spod ziemi

Kamień spadł z serca

i migoce:

A gdybym tak nie spadał?

I pozwolił mu

nacieszyć się cierpieniem?

A gdybym tak wrósł się

do tego serca

i patrzył, jak staje się kamienne?

A gdybym tak,

zamiast spadać,

poszedł do góry

i zamienił jego myśli

w skorupy?

A gdybym tak moją bryłę –

masywną, skalistą, zesztywniałą –

ogołocił z surowości

i zasnął przy nim snem głębokim?

Może by mnie nawet

nie zauważył?

Kamień spadł z serca

i lamentuje,

że stracił przyjaciela.

*

A gdy przyjdzie już

ostatnia godzina,

człowiek się miota, jakby zapomniał,

ile to końców przeżył bez szwanku,

ile to za nim już odejść.

Ile to razy klepsydrą potrząsał,

by czas szybciej płynął.

Po co walczysz,

nieszczęsny,

skoro obiecywałeś,

że z dumą to przyjmiesz,

albo chociaż z milczeniem?

Po co się miotasz,

dziecino?

Na co złorzeczysz?

Książkę już przeczytałeś –

pięćset stron z górą –

to prawda,

ostatnie kartki dopiero ciekawe.

Taka ironia Autora.

Odłóż na półkę

zszargany pergamin –

spokojnie, cierpliwie –

weź pióro z szuflady

i zacznij na nowo.

*

Wiatr grał mi na włosach

swój wiosenny blues,

smagał mnie po twarzy

jak czardaszem,

a ja oklaskiwałem te uwertury,

jakby to grali na moim weselu.

Panna Młoda

kryła się w tych majowych żniwach

jak w jakiejś czaszy,

a ja cichutko,

tylko dla jej przyjemności,

bo wiatr dudnił za mnie wszystko,

welon plotłem

z tych nocnych przypływów rosy.

A kraina brązu jej oczu

siedziała jak starszy odźwierny

przy pustym polu,

dostawiając swoje hebanowe włosy

do wiatru.

Może i ją osmaga...

J.

Ostatni raz

Chodźmy

napić się kieliszka wódki,

bo nie wiadomo,

ile mi jeszcze zostało.

Widzisz to drzewo,

tam w oddali,

jak pąki wypuszcza?

Zazdroszczę mu dumy.

Chodźmy,

nie daj się prosić

dwa razy.

Kieliszek stygnie.

Bo nawet jeśli

długie jeszcze lata przede mną,

to może

nie będzie już za co wypić.

A gdy nadejdą już

takie czasy,

adieu

się krzyknie –

bez żalu.

*

Kawałkiem tamtego

zardzewiałego klucza

otworzyłem zamczysko

z bramami

bez ani jednej klamki.

A ty pomyślałaś pewnie,

że w złodzieja się zamieniłem.

Dzień chylił się ku zachodowi,

a to ze wschodu

słychać było twoje powroty.

Twa czerwień

podchodziła pod moje palce

tak blisko,

że każdy pomyślałby,

że robisz to w jednym celu.

Każdy.

Tylko nie ty.

Pamiętam,

jak dryfowałaś

na tamtym płytkim morzu

i rozglądałaś się

we wszystkie strony

w poszukiwaniu mężczyzny.

A ja akurat

po żadnej stronie

nie stałem.

Zakryłem się czymś

na kształt mandoliny.

Może choć to

skłoni cię

do poruszenia moich strun? –

myślałem bezczelnie.

Po latach czekania

ktoś wrzucił monetę

do mojej kieszeni.

Czemu nie grasz? –

zapytał.

Bo czekam –

odrzekłem rozczarowany.

Ona nie przyjdzie. –

Westchnął proroczo

z polnym kwiatem za uchem.

Nie wiem skąd wiedział

ani kto to był.

Ale kimś być musiał.

Bo wiedział.