Spis wierszy

Dygresje po biennale

We mnie kamienie

Spowiedź

sztos

wracając

singielka

białe zapiski

Przedstawienie pt. „Było sobie życie”

System abstrakcji

Romana

Cegielna-

-Szczuraszek

Kontro-wers

Liberum Verbum

Copyright © 2020 Romana Cegielna-Szczuraszek

Wrocław 2020

ISBN: 978-83-66358-44-7

Skład i korekta: Liberum Verbum

Redakcja: Zbigniew Zebar

Pomysł okładki: Romana Cegielna-Szczuraszek

Projekt plastyczny okładki: Barbara Zabłocka

Realizacja okładki: Zbigniew Zebar

Ilustracje:

– do wierszy: Dama z, Milczenie, Przedśmierć – Romana Cegielna-Szczuraszek

– do wiersza: Singielka – Borys Fiodorowicz (obraz i zdjęcie obrazu)

– do wierszy: Hipnoza, ach – Roma(ntyczne) – Marcin Kryjom

– do wiersza: No make up – Karolina Treska (obraz i zdjęcie obrazu)

– do wiersza: Koniec – Barbara Zabłocka (obraz i zdjęcie obrazu)

Liberum Verbum

50-078 Wrocław

ul. Leszczyńskiego 4

www.liberumverbum.com.pl

liberum-verbum.sklepypasejo.com.pl

wydawnictwo@liberumverbum.com.pl

Takie tam przed...

Skąd to? Z czego? I po co? Ano z potrzeb. Różnych. Człowieczych, zwyczajnie. Piłam, paliłam, tańczyłam, śpiewałam, płakałam, się śmiałam i... pisałam. Autopsychoterapeutyczne stwory.

Tak i oto jest, tomik, za co dziękuję wszystkim, którzy kopali mnie w tyłek, abym wreszcie to swoje pisanie ukazała światu. No to proszę, się stało ciałem.

Moim dzieciom tomik ten dedykuję, żeby im co po matce zostało, żeby i wnuki później nie tylko obcych czytały.

Siostrze Syli i kuzynce Agusi, dla nich to też. Speszyl kiss dla Rudaska i szwagierka-cukierka – kra, kra.

Mojemu Tatulowi.... szkoda, że tego nie przeczyta...

No i nadszedł czas na wielkie ukłony moim najbliższym przyjaciołom, dzięki którym jeszcze mnie ten świat nosi.

Mojej nowej rodzince – foto! Przytulasy.

A w sumie, co tam... piesiowi Lesiowi i kotom też podziękuję.

Ale Wy tu nie po to, by moje wstępy czytać. Zapraszam zatem w meandry moich potarganych myśli.

- Wiedźma Romanescou

Dygresje po biennale

Nie mów na mnie poeta,

jak na podobnych mi ludzi.

Ja zwykły wierszokleta,

co słowem kocha się trudzić.

Nie myśl też nie czytając,

że wierszy nic nie rozumiesz.

Nie możesz, nie wnikając,

pojąć mych myśli, ich treść.

Zasiądź zaś kiedyś w fotelu

przy papierosie i kawie,

me słowa wnikną wgłąb ciebie:

może cię trochę ubawię.

Ale jeszcze się wzruszysz,

nie jeden, ni dziesięć razy.

Gdy smutne wersy me pojmiesz,

łzy spłyną ci po twarzy.

Zaszlochasz może i strapisz się

tym, co przyjdzie ci czytać:

nie tylko o pięknu przyrody,

a i o trupach z chodnika.

O głodzie niechcianych dzieci,

o smutku psów ze schroniska,

o starości okrutnie samotnej;

bohema, gdy złotem błyska.

O poniżaniu innych drugości,

o konającej naszej planecie,

o bogactwie niekonieczności,

co jednak sławią w gazecie.

Poczytaj, ja piszę dość prosto.

Opowiem tu ja ci szczerze,

że jeszcze wierzę w człowieka,

choć w ludzkość już nie wierzę.

We mnie kamienie

Dlaczego burzysz się na język, którym do ciebie piszę,

w czasach, gdy „kurwa”

po salonach bryluje,

gdy „chuj” nie tylko w spodniach siedzi,

gdy „pierdolenie” bez użycia narządów płciowych

się odbywa?

Dlaczego oburzasz się na moje słowa,

gdy tak na wszystko masz

„wyjebane”?

Pomyśl, jaka przyczyna twego oburzenia,

gdy akceptują już niepoprawność językową,

wpisując ją do słownika.

Mnie na to serce boli,

gdy tobie „skurwysyńtwo” na ulicach obojętne,

gdy tobie ksiądz pod kołdrę zagląda,

gdy banda zakłamańców

i dewot terroryzuje twe dziecko

religią...

A Ty się burzysz na me słowa dosadne?

Bo ja tylko jedna jestem

i można we mnie kamieniem rzucić.

Przecież nikt w obronie poety

nie stanie!

Nikomu nie stanie odwagi

za prawdą się opowiedzieć, wstydliwą!

Lepiej ci w cichym upokorzeniu trwać...

Już nie wiem, czy ja dobrym carem być chcę,

czy Konradem być powinnam?

Więc będę jak ta „sosna rozdarta”,

jak Werter.

W końcu... jak ten „kamień rzucony na szaniec”.

Choć i tak wiem, że nad grobem moim zapłaczesz.

Bo słowa me utkwią w tobie po wieki,

jak te kamienie oburzenia i negacji,

które we mnie z lubością rzucałeś,

w tłumie baranów defilując.

Z tych kamieni kiedyś Polacy szaniec

przed złem zbudują,

a słowa takich jak ja

prowadzić ich będą ku wolności...

Spowiedź

Z grzechów zaniechania

tak pięknie się potraficie spowiadać.

Jakże pięknie wam, do twarzy,z pokutą w kieszeni

upchniętą.

Jak ładnie podkreśla wam rysy twarzy - żal za grzechy

oczy wstydem zasnute - do jutra...

a potem ulga.

Wór ciężarów zrzucony z garba,

ale garb zostanie

wypełniony treścią spleśniałą,

tą, która rozsiała korzenie po katolickie wieczności.

Lepiej nie widzieć,

lepiej udawać ślepość.

Zaćmieni wygodą i pragmatyzmem,

zaprzysiężeni

obojętności na bliźniego nie-swego.

sztos

na stos rzucili ćmy

ich życie i los

wiedźm

które w światło wiedzy

jak w płomienie kaganka

które jak ćmy

nocy najmroczniejszą moc wiedzy ukochały

ukryte przez wieki

by zadać cios

wiedźmi sztos pod postacią

córek już się nie da ukryć

ich

ni spalić się nie da

ich sowich wylęgów

jedne córkami Minerwy

jedne z Ateny łona

częściej im tarcze nosić

niźli miecze

poznać je nietrudno

one najczęściej z gałązką oliwną do ludzi

lecz serce zabezpieczone

w klatce ostrożności

wracając

odliczając kostkę brukową

idę

oddalając się od dźwięków

ignorując znaki

idę

wyższe idee starają się przebić

tu nic

nic więcej poza głodem

stopy ukierunkowane

spożyję niepatriotycznie

kebab wygrywa

praca ludzkich rąk

krzywe „dobry wieczór”

zapite ayranem

miło że chce ktoś pracować w kraju

który gardzi ludźmi...

singielka

już nie powołam cię na świat

już ma świadomość większa

i nie dam za NICH zabić cię -

idea niedzisiejsza

ochronię tak istnienie twe

niech sobie nadal wierzą

nikogo dziś co martwe jest

nie zbawi nawet będąc

zabiliby i setny raz

by zmazać grzechy swoje

dla wszystkich nich i po wsze-czas

zatrzasnął raj podwoje

białe zapiski

zapisałam dziś białą kartkę

na biało zupełnie

słowami znanymi

niewidzialnymi słowy

tymi których nikt nie chce

a czyta codziennie we własnych myślach

w lustrze swoich natręctw

w ludziach czyta

w każdym niechcianym zdarzeniu na ulicy

w każdym barbarzyństwie sławionym na ekranach gazet

w większości niedoinformacji telewizyjnej

zapisałam białą kartkę waszym niemym krzykiem

waszym strachem przed karą

paniką przed negacją tłumów

wyartykułowanych oczywistości zaniechaniem

powielę te kartki w tysiącach

rozdam jak reklamy pizzerii

a wy wszyscy przeczytacie i będzie wam przykro

może wstyd

może żal?

każdy z was przeczyta tam siebie

zobaczy o sobie

bo o oczywistym nie trzeba pisać

szkoda że tak bardzo się boicie mówić...

słowo

biały kruk czarnych dusz

Przedstawienie pt. „Było sobie życie”

Reżyseria - Świadomość, Podświadomość i Nadświadomość

Scenariusz - Przeznaczenie

Koprodukcja - Pan Przypadek

Kierownik produkcji - Siostry-geny i Wujek Wybór

Miejsce akcji - Życie

Dwupokojowe mieszkanie

(mordor i sanktuarium)

Plus łazienka

(kawałek na płacze, rzyganie, zmycie gówien świata,

kamuflaż na twarz)

Plus kuchnia

(wszyscy spierdalać - teraz pochłaniam dietę)

Plus piwnica

(schowane, ukryte, tylko moje, niepotrzebne, niezbędne, przydasie, może komuś się przyda, wpuszczam... błąd,

już nie wpuszczam, samotność na życzenie)

Strych -

(tam straszy i ciekawość)

Osoby:

Ja - Nadwrażliwość

Matka - Obawa

Ojciec - Rozsądek

Starsza siostra - Wątpliwość

Młodsza Siostra - Rezygnacja

Starszy brat - Opanujsię

Brat młodszy - Jawampokażę

Kuzyn - Achujztym

Przyjaciółka I - Olejto

Przyjaciółka - Jakjaciwspółczuję

Przyjaciel - Sięnieprzejmuj

Kumpel - Damyradę

Sąsiadka - Aleocochodzi

Pani ze sklepu - Aludziemówią

Barmanka z pobliskiego pubu - Acomnietoobchodzi

Pani z parku - Acoludziepowiedzą

Pan z parku - Wykurwylewackie

Ciocia z przedmieścia - Bójciesięboga

Biznesmen - Potrzebujękurwakasy

Epizodystka 1 - Aletenfacetjestprzystojny

Epizodystka 2 - Aletenfacetjestinteligentny

Epizodystka 3 - Aletenfacetmagłos

Epizodystka 4 - Wdupiezfacetami

Diabeł - Jesteśzajebista Chodźrozpierdolimysystem

System abstrakcji

chciałoby się w uczuciach

system zerojedynkowy

żeby na to były jakieś

Cyfry liczby i wzory

a tu się nie da nic wyliczyć

ani wystawić faktury

tu i czarno na białym

i szaro na burym

i daltoniści uczuć

nie odróżniający

czerwieni miłości

od zieleni fascynacji kuszącej

to wszystko...

niedorobione

bo ludzie niedojrzali

niepoliczalne

bo ludzie nieobliczalni

niepewne

bo ludzie niezdecydowani

nieszablonowe

bo ludzie niedefiniowalni