Antoni Jerzy Hartman

Szarłat

Liberum Verbum

Copyright © 2020 Antoni Jerzy Hartman

Wrocław 2020

ISBN: 978-83-66358-60-7

Skład i korekta: Liberum Verbum

Projekt okładki: Julia Helena Bogdan

Wykonanie okładki: Zbigniew Zebar

Redakcja: Zbigniew Zebar

Wydanie I

Liberum Verbum

50-078 Wrocław

ul. Leszczyńskiego 4

www.liberumverbum.com.pl

liberum-verbum.sklepypasejo.com.pl

wydawnictwo@liberumverbum.com.pl

www.liberumverbum.com.pl

liberum-verbum.sklepypasejo.com.pl

wydawnictwo@liberumverbum.com.pl

Spis wierszy

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

1

niebo powinno być dla wszystkich

urodzeni by kochać

niebo powinno być dla wszystkich

urodzeni by szlochać

z każdą pomyłką mierzymy się

wiesz co to znaczy? chyba nie

pozwól mi że ci pokażę

pozwól że z tobą pomarzę

zatańczysz kolejny piekielny taniec?

patrzcie to idzie kolejny wybraniec

kolejny bóg kolejna religia gdyby tylko

jeden bóg jeden raj och jedna wizja

przez most do gwiazd w ekscytacji

dążymy do kolejnej pustej supremacji

kawior i cygara jedyny zysk to styl

wystawne przyjęcia wódka ten styl

ubrania bezczelność ekstrawagancja

i znowu cudowna boska ekscytacja

niebo powinno być dla wszystkich

urodzeni by kochać

niebo powinno być dla wszystkich

urodzeni by szlochać

urodzeni by kochać urodzeni królowie

(wódka się leje) „na zdrowie na zdrowie”

a potem gdy sam w domu zostajesz

urodzeni by szlochać już nic nie dostajesz

samotność trwoga przygnębienie

żal smutek niezrozumienie

tylko jedna rada osłupienie

no dalej tyle razy to miejsce już miało

i co? jak za każdym nic się nie stało

dla czarnych dla białych dla innych

dla brzydkich dla ładnych grubych i zwinnych

niebo powinno być po prostu dla wszystkich

bo jeśliś człowiek bo jeśli myślisz choć czasem

niebo powinno być dla wszystkich

niebo powinno być dla wszystkich

urodzeni by kochać

niebo powinno być dla wszystkich

urodzeni by szlochać

2

jak to jest być na własnym pogrzebie
naprawdę powiem wam że nie wiem
kto by przyszedł kto by płakał?
gdybym nagle umarł
czy by Boga chciał przebłagać
bylebym wstał i nie leżał w ziemi zimny
kto by pozostał wciąż spokojny i niewzruszony
kto by przeprosił w duchu skruszony
kto by mnie prowadził w ostatnią podróż
czy stałabyś tam ty w eleganckim płaszczu?
czy poszłabyś płakać na bok do haszczów?
i czy tęskniłabyś naprawdę w wierze
że wcale nie umarłem tak szczerze?
i czy szukałabyś gdzieś mnie albo
nadziei na życie lepsze i niebo
i odwiedzała grób mój pierwszego
by mi postawić kwiatka nowego?

3

smutno mi bo gdzieś tam w oddali

siedzi ona sama upatrując dali

sama bez wsparcia ramienia ciepłego

w chwili tak ciężkiej tak potrzebnego

smutno mi choć nie z mej winy

nie ma pocieszenia dla dziewczyny

smutno mi bo strata wielka

musi nawiedzać tak dobre serca

smutno mi było i jest i będzie

bo choć staliśmy w tym samym rzędzie

nie ma ratunku dla źródła smutku

smutno mi bo pomalutku

strata dochodzi znowu do skutku

znowu musimy się z kimś rozstawać

znowu nie mamy z kim o tym pogadać

smutno mi bo nic nie mogę

smutno mi bo czuję trwogę

jak dawniej by życie mogło płynąć

czemu coś musi w nas zginąć

czemu tracimy czemu umieramy

czemu z tym rady sobie nie damy

dlaczego nie ma dla nas ratunku

czy nie możemy w prostym rachunku

zapewnić sobie wieczności

smutno mi

bo nie mam pewności

4

naszły mnie teraz wątpliwości

kto chce żyć wiecznie wśród takiej wrogości

boję się nieskończoności bo kto by chciał żyć wiecznie

kto chce żyć wiecznie

nie ma tu dla takich miejsca

nie pasujemy do reszty

kilku odszczepieńców śmierci piewca

nie należymy do rzeszy

chciałbym móc się czuć w pełni wolny

rozwinąć skrzydła polecieć jak ptak

jak inni ni mniej ni więcej być zdolny

nie chcę zawsze trwać tak

jestem samotny czuję wiszący nade mną dług

nie chcę się zadłużać bardziej

i choćbym był odkopnięty w sam róg

muszę stawiać czoła hardziej twardziej

nie ma przyszłości nie ma przeszłości

jest tylko teraz

śmierć z nami gra w kości konieczności

jak było już nieraz

konieczności kiedy to było

tylko czy to wszystko się skończyło?

kto chce żyć wiecznie kto no kto?

kiedy miłość musi umrzeć

krzykną setki chórów jak to

prawdzie w oczy trzeba spojrzeć

nie chcę jej smutku jej robić przykrości

nie mogę ich zawieść

muszę dowieść swej godności

nie mogę zawieść

więc kto chciałby żyć wiecznie?

znów dalej i dalej do rozmaitości

imprezy zabawa wszyscy wódka i trawa

a ja chcę inaczej ja książka i film ze znajomymi

ja wiem to nie moja sprawa

ale co ze znajomymi starymi?

jak można pozwalać im sięgać dna

jak można patrzeć na upadek aniołów

jak można być wyżartym do cna

to wszystko w rękach bogów

więc kto chciałby żyć wiecznie

tylko po to by żyć wiecznie

wieczność – to was nie przeraża

dwieście minie lat od waszej śmierci

a ludziom pamiętać się o was zdarza

od środka strach we mnie wierci

przedstawienie musi trwać dalej

z nami czy bez nas

wkuwamy się w nie trwalej

tak mi pusto jest bez was

gdzie jest czas dla nas?

marzenia czemu tak łatwo się spełniacie

a gdy tak mi na was zależy

jawą stać się nie staracie?

czy to co dostaję mi się należy?

więc kto chciałby żyć wiecznie?

wieczność jest dziś nasza!

tylko kto chce żyć wiecznie?

wieczność

wieczność nasza jest od dziś

5

widzę ten dzień

ten świt jutrzenki

drzewo rzuca swój cień

nie niepokoją go jęki

jak piękny to dzień

tak idziemy w stronę słońca

bez smutnych tchnień

razem aż do końca

daj Bóg więcej takich dni

lub ten niech nie mija

nie zabija go noc

podstępna zła żmija