Adam Nasielski

KORALOWY SZTYLET
I INNE OPOWIADANIA

Koralowy sztylet

I

Czy pan wierzy w duchy?

Przez otwarte okno bił do pokoju prąd rozgrzanego powietrza. Bo też żar i upał dosięgły zenitu i o normalnej pracy w takiej temperaturze nie można było nawet marzyć. Dosłownie – gorąco zabijało wszelką myśl.

Aspirant Adam Billewski siedział przy biurku oficera dyżurnego w gmachu Komendy Głównej w Warszawie i bezmyślnie oglądał trzymany w ręku papieros. Już trzy, a może piętnaście minut temu postanowił go zapalić, lecz ręka jego znieruchomiała w połowie „drogi" do pudełka zapałek leżącego obok kałamarza. Patrzył tedy na swój papieros i chciał myśleć – ale nie mógł. Oparł głowę na szklanej tafli pokrywającej biurko. Jeszcze chwila, a zdrzemnie się. Kto w takim dniu może pamiętać o subordynacji i urzędowej sprawności? Kto w takie gorąco może w ogóle o czymś pamiętać? Jeszcze godzina, dwie, a człowiek roztopi się jak woskowa świeca nad płomieniem i zostanie z niego tylko… knot.

– Panie aspirancie!

„Zdaje się, że ktoś mnie woła" – pomyślał trafnie i podniósł głowę ciężko, jakby ważyła co najmniej pud. Spojrzał w zmęczone oczy przodownika dyżurnego i siłą powstrzymał się od ziewnięcia.

– Tak…

– Jakaś pani do pana aspiranta…

– W takie gorąco! Chyba wariatka. Proszę powiedzieć, że szpital świętego Rocha jest naprzeciwko, o dwa domy za pomnikiem Kopernika, obok Uniwersytetu. A tu jest Centrala Służby Śledczej i my nie wiemy, jaka jest pierwsza pomoc przy udarze słonecznym.

Przodownik dyżurny uśmiechnął się. Znał przecież nie od dziś aspiranta.

– Ale… ta pani przyszła z zameldowaniem.

– Na taki upał! Co można zameldować w takiej temperaturze!?

– Czy mogę ją wpuścić?

– Trudno, wnieście ją… to jest, chciałem powiedzieć, poproście. Stara?

Odpowiedzią była sama nowo przybyła. Młoda, przystojna i wcale nie wyglądała na porażoną udarem słonecznym. Przeciwnie, uśmiechała się sympatycznie. Wesoły aspirant spróbował przyoblec twarz w maskę urzędowej powagi.

– Słucham panią…

– Czy nie poprosi pan przedtem, abym usiadła?

– Dla mnie… proszę. To jest… może pani spocznie. Tylko nie na biurku. Jeszcze się wyleje atrament.

Roześmiała się cicho i to go wreszcie otrzeźwiło. Nie wolno żartować – trzeba zachować powagę. Tak głoszą przepisy. Ale czy prawodawca mógł przewidzieć taką temperaturę?

– Więc… Pani chciała złożyć zameldowanie.

– Tak.

– Zatem… nóżki na… Pardon! O jakie przestępstwo chodzi?

– O żadne!

Teraz już się zdenerwował. Co to – kpiny w urzędowym miejscu?

– Tu jest Komenda Policji Państwowej, proszę pani.

– Wiem o tym.

– A ja rozmawiam z panią w tej chwili tylko w charakterze urzędowym. Jestem aspirant Adam Billewski.

– Bardzo mi przyjemnie. Nazywam się Ewa Tarnowska.

Nie wiedział, co na to odpowiedzieć. Wziął do ręki jeden z formularzy protokołów i zapisał w odpowiedniej rubryce: imię i nazwisko – Tarnowska Ewa. Chciał dopisać: ładna, lecz nie znalazł takiej rubryki. Chyba pod: znaki szczególne.

– Ile pani ma lat?

– Ależ… panie Adamie.

– Nie jestem dla pani żaden Adam. Zrozumiano? Aspirant Billewski. Ja pytam, pani odpowiada i gotowe. I proszę mi się tu nie uśmiechać tak pociągająco. Słyszane rzeczy! Przychodzi pani do Komendy Policji, żeby złożyć zameldowanie o „żadnym przestępstwie", nazywa mnie „panem Adamem" i mówi „bardzo mi przyjemnie".

Urwał i znów spoważniał:

– Pani wiek?

– Dwadzieścia dwa lata.

– Imiona rodziców?

Wypełnił tak cały blankiet, obserwując indagowaną. Wreszcie skończył i wstał:

– A teraz musimy w końcu przystąpić do sedna rzeczy. Żarty też mają swoje granice. Zatem: Po co pani tu przyszła?

– Aby prosić panów o pomoc w ważnej sprawie.

– Panów? Ja jestem tylko jeden.

– Miałam na myśli policję śledczą. Poza tym winnam pana przeprosić za uprzednie kpiny. Pozwoliłam sobie na nie tylko dlatego, że słyszałam przez uchylone drzwi pańską rozmowę z przodownikiem dyżurnym i chciałam panu dać nauczkę, aby nie nazywać nieznanej osoby wariatką.

– To tak… ha!

Nie umiał powstrzymać śmiechu – bo bardzo lubił się śmiać. Ku jego zdziwieniu panna Ewa została poważna i przeczekała, aż on się „uspokoił". Potem zapytała nagle:

– Czy pan wierzy w duchy?

– Cooo!?

Aż go „zatkało". Więc jednak wariatka! Autentyczna, okrąglutka, absolutna wariatka. Albo udar słoneczny. A wygląda tak niewinnie. Jak to pozory mogą złudzić. Mój Boże. Taka ładna, miła, młoda – a już… Chyba, że…

– Czy pani znów żartuje?

– Nie. Mówię zupełnie poważnie. Widzę, że pan znów uważa mnie za nienormalną, mimo to proszę o chwilę cierpliwości i o odpowiedź na moje uprzednie pytanie: Czy pan wierzy w duchy?

– Nie.

Ewa spojrzała mu prosto w oczy i rzekła również stanowczo:

– Ja też nie. Dzięki Bogu.

Rozumiał coraz mniej. Był już skłonny uwierzyć, że to on sam dostał udaru słonecznego i że to wszystko jest jedynie senną marą, halucynacją, Bóg wie czym… Wyciągnął rękę i odważnie dotknął ramienia widma. Nie – to jednak jest żywa kobieta…

– Czemu mnie pan łapie za rękę? Czy to należy do urzędowych czynności?

– Nie – uśmiechnął się. – Ale nic nie rozumiem i chciałem przekonać się, czy pani nie jest zjawą.

– Teraz ja powinnam spojrzeć na pana, jak na obłąkańca i zapytać: Więc pan jednak wierzy w zjawy, aspirancie policji śledczej?

– A to mnie pani zjadła z kościami. Brawo!

– Musimy jednak być poważni – umyślnie naśladowała jego poprzedni ton. – Chcę złożyć zameldowanie, po to tu przyszłam. A więc ja nie wierzę w duchy, policja nie wierzy w duchy, a jednak moje zameldowanie musi brzmieć: W moim domu grasuje duch i proszę władze o wzięcie mnie w obronę.

Patrzył na nią długo i poważnie tym razem. Nie przypuszczał, aby kpiła. Ale on nie mógł przecież zanotować w protokole zameldowania słowa: duch. Ono nie jest przewidziane w procedurze.

– Proszę o bardziej szczegółowe dane.

– Niestety, nie mogę nimi służyć. Musi ktoś z panów pojechać ze mną na miejsce, inaczej mi przecież nie uwierzycie. Powiecie znów, że zwariowałam, że dostałam udaru słonecznego. I ja czasem obawiam się o całość moich zmysłów i władz duchowych. Nie wierzę w duchy, ani w tym podobne banialuki, ale tam rozgrywa się coś dla mnie niezrozumiałego. Przez trzy dni namyślałam się, zanim zdecydowałam się przybyć tu z tym absurdalnym doniesieniem.

– Gdzie pani mieszka?

– Przecież już pan aspirant zanotował.

A to złośliwa osóbka. Odszukał odnośną rubrykę w protokole: Inżynierska 7.

– Idziemy tam teraz.

– Nic z tego, panie aspirancie. Duch grasuje tylko w nocy i ktoś z panów musi spędzić noc w mojej willi, aby uwierzyć, że moje zameldowanie nie jest absurdalne.

Namyślał się tylko przez chwilę. Wreszcie skinął głową:

– Dobrze. Będę u pani dziś wieczorem. Ale jeżeli ta cała historia okaże się zwykłą bujdą, aresztuję panią za wprowadzenie policji w błąd. My nie jesteśmy od kpin.

Spoglądał w jej uśmiechniętą, diabelnie piękną twarz i siłą zdobył się na zachowanie surowej powagi. Wyciągnęła zgrabną dłoń.

– A więc do wieczora.

Musnął ustami jej palce i przez długą chwilę siedział nad protokołem, który wypełnił tylko połowicznie. Dwadzieścia dwa lata, studentka medycyny. Zdecydowanym ruchem wyjął pióro, zamoczył je i dopisał w rubryce „Znaki szczególne": szalenie piękna. Potem złożył arkusz protokołu we czworo i schował go do kieszeni. Nacisnął guzik na tabliczce i oznajmił przodownikowi dyżurnemu:

– Dziś będę na służbie tylko do siódmej. Proszę zawiadomić następcę, aby był łaskaw przybyć o godzinę wcześniej na dyżur oficerski. Będę zajęty wieczorem.

– W jakiej sprawie? – wyrwało się przodownikowi. Lecz ku jego zdumieniu aspirant nie zwrócił uwagi na uśmiech podwładnego i odpowiedział niespodziewanie poważnie:

– W sprawie ducha… Hę, myślicie pewno, że wasz aspirant coś za bardzo odczuwa skutki upału?

– Nie śmiem, panie aspirancie.

– Sądzę, że nas tu okrutnie nabijają w butelkę. Ale wtedy panna Ewa będzie się miała z pyszna.

Podał rękę przodownikowi:

– Każcie mi przynieść flaszkę kwasu owocowego. Która to już dzisiaj z kolei? Dostanę rozedmy żołądka, jak nic. Lecz mam nadzieję, że przyjdziecie na mój pogrzeb i uronicie ze dwie łzy. O, rany, jak tu gorąco!

II

Głos w prózni

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

Adam Nasielski

Adam Nasielski, (1 lipca 1911, Warszawa – 23 stycznia 2009, Melbourne) – polski pisarz, prawnik i kryminolog, autor ponad 40 powieści kryminalnych.

Adam Nasielski ukończył studia prawnicze i seminarium doktorów kryminologii na Uniwersytecie Józefa Piłsudskiego (Uniwersytet Warszawski). Początkowo pracował jako recenzent operowy. W 1931 opublikował pierwszą powieść kryminalną – Strzał, którą rozpoczął błyskotliwą karierę pisarza powieści. Do 1939 napisał ponad 40 powieści kryminalnych, dzięki czemu stał się jednym z najbardziej płodnych polskich pisarzy tego gatunku przed wojną. Stworzył postać Bernarda Żbika, inspektora urzędu śledczego w Warszawie. Żbik wystąpił w ośmiu powieściach serii Wielkie gry Bernarda Żbika. Z powodu licznych inspiracji i nawiązań do Edgara Wallace’a Adam Nasielski był nazywany „Polskim Wallace’m”. Większość powieści Nasielski napisał we własnej willi w Zaleszczykach nad Dniestrem. Jego książki były tłumaczone na języki: angielski, czeski, francuski, holenderski i niemiecki.

Do Australii przybył w 1949. Pracował jako urzędnik w państwowym przedsiębiorstwie budującym tamy. Publikował sporadycznie minipowieści w „Wiadomościach Polskich” oraz reportaże, polemiki i listy w paryskiej „Kulturze”. Po przejściu na emeryturę rozstał się z powieścią kryminalną.

W PRL nie wydawano książek Adama Nasielskiego. Dopiero w 1991 wznowiono tytuł Awantura w Chicago. Książki Nasielskiego są wznawiane sukcesywnie dopiero od 2013 w serii Kryminały przedwojennej Warszawy. Wiele z niewznowionych dotychczas tytułów uchodzi za rarytasy wśród kolekcjonerów i osiąga bardzo wysokie ceny na rynku wtórnym.

Polecamy również

KLASYKI POLSKIE KRYMINAŁY

Kryminały przedwojennej Warszawy

Marek Romański, Mord na Placu Trzech Krzyży. Tom 1

Stanisław Antoni Wotowski, Demon wyścigów. Powieść sensacyjna zza kulis życia Warszawy. Tom 2

Stanisław Antoni Wotowski, Tajemniczy wróg przy Alejach Ujazdowskich. Tom 3

Stanisław Antoni Wotowski, Upiorny dom w Pobereżu. Tom 4

Marek Romański, W walce z Arsène Lupin. Tom 5

Marek Romański, Mister X. Tom 6

Marek Romański, Miss o szkarłatnym spojrzeniu. Tom 7

Marek Romański, Szpieg z Falklandów. Tom 8

Marek Romański, Tajemnica kanału La Manche. Tom 9

Marek Romański, Pająk. Tom 10

Marek Romański, Znak zapytania. Tom 11

Marek Romański, Prokurator Garda. Tom 12

Marek Romański, Złote sidła, pierwsza część. Tom 13

Marek Romański, Defraudant, druga część. Tom 13

Marek Romański, Małżeństwo Neili Forster. Tom 14

Marek Romański, Serca szpiegów, pierwsza część. Tom 15

Marek Romański, Salwa o świcie, druga część. Tom 15

Marek Romański, Zycie i śmierć Axela Branda. Tom 16

Kazimierz Laskowski, Agent policyjny. Papiery po Hektorze Blau. Tom 17

Walery Przyborowski, Czerwona skrzynia. Tom 18

Walery Przyborowski, Widmo na kanonii (pierwsza i druga część). Tom 19

Antoni Hram, Upiór podziemi. Tom 20

Inspektor Bernard Żbik

Adam Nasielski

Alibi. Tom 1

Opera śmierci. Tom 2

Człowiek z Kimberley. Tom 3

Dom tajemnic w Wilanowie. Tom 4

Grobowiec Ozyrysa. Tom 5

Skok w otchłań. Tom 6

Puama E. Tom 7

As Pik. Tom 8

Koralowy sztylet i inne opowiadania. Tom 9

Najciekawsze kryminały PRL

Tadeusz Starostecki, Plan Wilka. Tom 1

Zuzanna Śliwa, Bardzo niecierpliwy morderca. Tom 2 

Janusz Faber, Ślady prowadzą w noc. Tom 3

Kazimierz Kłoś, Listy przyniosły śmierć. Tom 4

Janusz Roy, Czarny koń zabija nocą. Tom 5

Zuzanna Śliwa, Teodozja i cień zabójcy. Tom 6

Jerzy Żukowski, Martwy punkt. Tom 7

Jerzy Marian Mech, Szyfr zbrodni. Tom 8

G.R Tarnawa, Zakręt samobójców. Tom 9

I. Cuculescu (pseud.)/Iwona Szynik, Trucizna działa. Tom 10

Klasyka angielskiego kryminału

Edgar Wallace

Tajemnica szpilki. Tom 1

Czerwony Krąg. Tom 2

Bractwo Wielkiej Żaby. Tom 3

Szajka Zgrozy. Tom 4

Kwadratowy szmaragd. Tom 5

Numer Szósty. Tom 6

Spłacony dług. Tom 7

Łowca głów. Tom 8

Detektyw Asbjørn Krag

Sven Elvestad

Człowiek z niebieskim szalem. Tom 1

Czarna Gwiazda. Tom 2

Tajemnica torpedy. Tom 3

Pokój zmarłego. Tom 4

NOWE POLSKIE KRYMINAŁY

Kryminały Warszawskie

Wojciech Kulawski

Lista sześciu. Tom 1. 

Między udręką miłości a rozkoszą nienawiści. Tom 2.

Zamknięci. Tom 3

Poza granicą szaleństwa. Tom 4

Komisarz Ireneusz Waróg

Stefan Górawski

Sekret włoskiego orzecha. Tom 1

W cieniu włoskiego orzecha. Tom 2

Kapitan Jan Jedyna

Igor Frender

Człowiek Jatka - Mroczna twarz dwulicowa. Tom 1

Mordercza proteza. Tom 2

Tim Mayer

Wojciech Kulawski

Syryjska legenda. Tom 1

Meksykańska hekatomba. Tom 2

www.lindco.se

e-mail: info@lindco.se

lindcopl (facebook & instagram)

Tytuł oryginału:

Adam Nasielski

Koralowy sztylet i inne opowiadania

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Książka ani jej część nie może być przedrukowywana ani w żaden inny sposób reprodukowana lub odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Lind&Co.

Wydanie I powojenne, 2017. Oparto na wydaniu z 1938 r.

Wspołpraca: Wydawnictwo CM, Warszawa

Projekt okładki: Studio Karandasz

Zdjęcia na okładce: : dreamerve / AdobeStock, alekleks / AdobeStock

Copyright © dla tej edycji: Wydawnictwo Lind & Co, Stockholm, 2021

ISBN 978-91-8019-179-1

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek