Jak Wiewiórek
przechytrzył ludzi
i ich stalowe potwory

Tom 2
Niezwykłe opowieści
z Dębowej Doliny

Andrzej Mathiasz

@lindcopl

e-mail: info@lindco.se

Tytuł oryginału:

Jak Wiewiórek przechytrzył ludzi i ich stalowe potwory

Tom 2. Niezwykłe opowieści z Dębowej Doliny

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Książka ani jej część nie może być przedrukowywana

ani w żaden inny sposób reprodukowana lub odczytywana

w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody

Wydawnictwa Lind&Co Polska sp. z o.o.

Ten e-book jest zgodny z wymogami
Europejskiego Aktu o Dostępności (EAA)

Wydanie I, 2026

Opracowanie redakcyjne: Katarzyna Pruska

Projekt okładki: Pola Rusiłowicz & Daniel Rusiłowicz

Ilustracje: Pola Rusilowicz

(Grafiki częściowo wygenerowane przy użyciu AI)

Copyright © dla tej edycji:

Wydawnictwo Lind&Co Polska sp. z o.o., Gdańsk, 2026

ISBN 978-83-68636-27-7

1
Klątwa zapomnienia

– Zjeść albo nie zjeść, oto jest pytanie…

Wiewiórek przyglądał się dorodnemu orzechowi w swoich łapkach i dziwił się, że nazywa się on włoski, choć na grzbiecie nie ma ani jednego włoska.

– Zjedz go wreszcie i lećmy pobawić się na dębie! – rozległ się nad jego głową znajomy cienki głosik.

– Biedronka! – Ucieszył się na widok swojej najlepszej przyjaciółki.

Odkąd Biedronka uratowała Dębową Dolinę przed wielką powodzią, którą chciały sprowadzić na nią bobry, wszyscy pragnęli się z nią kolegować. Nawet Zaskrończyk, który wcześniej zawsze jej dokuczał, nagle postanowił zostać jej przyjacielem. I to od razu najlepszym.

– Najlepszy przyjaciel może być tylko jeden i ja już go mam! – odpowiedziała mu wtedy Biedronka stanowczo i znacząco usiadła Wiewiórkowi na czubku ucha.

Wtedy Zaskrończyk spojrzał na niego zygzakiem i wysyczał:

– To się jeszszcze okażżże…

Do dziś na to wspomnienie po grzbiecie przelatywały Wiewiórkowi nieprzyjemnie mrówki. A przecież tamto zdarzyło się wiosną, a właśnie zaczynała się już jesień.

– Nie mogę zjeść tego orzecha – westchnął żałośnie Wiewiórek i opowiedział Biedronce, jak to wczoraj mama wręczyła mu ten twardy owoc z uroczystą miną i ze słowami: „Mój puchaty rudasek zakopie teraz swój pierwszy w życiu orzech w ziemi i wreszcie zostanie prawdziwą wiewiórką”.

– Hurra! – Biedronka aż podskoczyła z radości i zrobiła w powietrzu beczkę. – To twój wielki dzień, Wiewiórku!

Ale on, zamiast się ucieszyć, od razu posmutniał.

– Nic nie rozumiesz, Biedronko. – W jego głosie pobrzmiewała prawdziwa rozpacz. – Ja wcale nie chcę zostać „prawdziwą wiewiórką”. Nawet zwykłą nie chcę być. Wszystkim, tylko nie wiewiórką. Najlepiej… biedronką.

– Cooo? – Biedronkę zatkało.

– A kto jeszcze wczoraj wyśmiewał się, że biedronki są małe, gołe i czerwone, jakby ciągle się czegoś wstydziły? Zresztą… – Biedronka zająknęła się i momentalnie poczerwieniała. – Ja… Ja zawsze chciałam być wiewiórką.

– Naprawdę?

Wiewiórek spojrzał na przyjaciółkę podejrzliwie, sprawdzając, czy nie mówi tak, żeby go pocieszyć.

– Tak. – Pokiwała na potwierdzenie czułkami. – Chciałam nosić takie puszyste futerko, skakać z gałęzi na gałąź i… mieć pod uszami tyle zwariowanych pomysłów, co ty.

– Łatwo ci mówić. – Znów ciężko westchnął – Bo nic nie wiesz o…

Wiewiórek zamilkł nagle, jakby się udławił wielką tajemnicą, której właśnie omal nie wygadał.

– O czym nie wiem, Wiewiórku, o czym? – przepytywała go Biedronka z groźną miną. – Nie powiesz mi chyba, że mój najlepszy przyjaciel coś przede mną ukrywa?

– Ależ skąd… No nie… No… – zająknął się pod ciężarem jej groźnego wzroku.

– No więc o czym nie wiem? – drążyła. – O czym nie wie twoja najlepsza przyjaciółka? No? Zresztą… Nie chcesz powiedzieć, to nie. Cześć!

Obrażona Biedronka odwróciła się na skrzydełku i zaczęła odfruwać. Robiła to bardzo wolno, ale z każdą chwilą oddalała się od Wiewiórka. Jeszcze chwila, a ona zniknie za krzewami ostrężyn i on zostanie tu sam. Sam na sam ze swoim orzechem włoskim, który nie ma na grzbiecie ani jednego włoska i którego nawet nie może schrupać ze smakiem, bo musi go zakopać. Będzie samiuteńki, bez najlepszej przyjaciółki. Nie mógł na to pozwolić. Żadna tajemnica, nawet najboleśniejsza, nie była tego warta.

– Biedronko! Zaczekaj!

Nie musiał powtarzać dwa razy. Biedronka w mgnieniu oka znalazła się z powrotem przy nim.

– Nie wiesz o… – zawahał się jeszcze, ale pod wpływem jej groźnego spojrzenia poddał się ostatecznie. – O klątwie zapomnienia.

– O czyyym?

Biedronka z wrażenia zapomniała poruszyć skrzydełkami i prawie spadła na ziemię niczym dojrzała szyszka.

– Chodź, coś ci pokażę.

Wiewiórek wziął orzech w ząbki i kiwnął ogonem na przyjaciółkę. Nie oglądając się na nią, ruszył przed siebie. Całą drogę przez Dębową Dolinę przebyli w milczeniu. Minęli zagajnik brzozowy, przebiegli przez polanę pani Motylowej, przekroczyli ścieżkę znów zrytą przez dziki, aż w końcu doszli do ciemnego zakątka opanowanego przez kolczaste jeżyny.

– To tu – wyszeptał, po czym zniknął w krzakach.

Biedronka momentalnie zanurkowała za nim i po chwili przedzierania się przez zarośla oboje wydostali się na niewielką polanę. Biedronka aż pisnęła ze zdziwienia na widok młodych roślinek, które porastały ją w niemal równych rzędach. Jedne z nich miały po pięć, inne po trzy zielone listki, a niektóre dopiero wykiełkowały. Biedronka spojrzała pytająco na Wiewiórka.

– To jest – wyszeptał Wiewiórek złowieszczo – Tajemna Plantacja Zapomnienia!

DALSZA CZĘŚĆ DOSTĘPNA W WERSJI PEŁNEJ

Spis treści

1 Klątwa zapomnienia

2 Dzikie bestie z lasu

3 Gołe zgliszcza

4 Dziwna opowieść taty

5 Oko w oko ze stalowymi potworami

6 Wiewiórki „inaczej”

7 Wielka bitwa z ludźmi i stalowymi potworami

Epilog