K.A. Figaro, Alicja Skirgajłło

Sekretny kurort

Copyright © by K.A. Figaro, Alicja Skirgajłło MMXXII

Wydanie I

Warszawa MMXXII

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Dla Wszystkich Niegrzecznych Dziewczyn, które lubią pikantne historie!

Rozdział 1

– Mamy go, szefie! – odparł dumnie mężczyzna w garniturze. Siedzieliśmy w aucie i żaden z tych trzech gości, z którymi przyszło mi jechać na policję, nie wyglądał jak funkcjonariusz. Widziałem we wstecznym lusterku, że facet patrzył na mnie i uśmiechał się pod nosem. Miał obłęd w oczach. Próbowałem zachować spokój, ale wcale to nie było takie proste, tym bardziej że nie wiedziałem, w jakim celu zostałem zatrzymany.

– Jak się masz, Enzo?

– Nie będę z wami rozmawiał bez adwokata.

– Myślę, że będziesz – mruknął gość siedzący obok kierowcy i odwrócił się w moją stronę. Wyglądał na bandziora. Przypakowany, z kwadratową gębą i oczami jak u kota. – Jak nie będziesz z nami współpracować, to zaczniemy z tobą inaczej rozmawiać.

– Czego ode mnie chcecie? – Nie wytrzymałem. Ta niepewność mnie dobijała, to musiała być jakaś pomyłka.

– Wszystko w swoim czasie… – Tego mogłem się spodziewać. Nie otrzymałem żadnej odpowiedzi, co sprawiło, że poczułem jeszcze większy niepokój.

– Czemu nie jedziemy w stronę komisariatu? – syknąłem, zwracając uwagę, że nie kierowaliśmy się w stronę Florencji, tylko odbiliśmy na lewo do kompletnie innych okolic.

– Jak już powiedzieli moi koledzy, wszystko w swoim czasie – mruknął gość z mojej prawej strony i uśmiechnął się, błyskając złotym zębem. Miał wyłupiaste oczy. Wszyscy byli mocno zbudowani, przypominali posturą Arnolda Schwarzeneggera. Przy nich byłem maleństwem. Moja pozycja prezentowała się dość słabo.

Wjechaliśmy w las. Auto poruszało się z zawrotną szybkością. Żaden z nich się nie przejmował, że coś się może z nim wydarzyć. Nie jechali na sygnale. Czułem w kościach, że to może się źle skończyć. W głowie analizowałem, czy przez przypadek nie wszedłem w jakieś cholerne interesy z kimś, kto mógłby mi zaszkodzić? Ale nie. Nikt nie wiedział, poza stałymi bywalcami, że w kurorcie czasem odbywały się orgie za zgodą wszystkich uczestników. Nie mogli się do tego przyjebać. Kurwa. Gdybym mógł zadzwonić, zatelefonowałbym do Lorenza albo swojego prawnika i do Kai! Kurwa, to z nią teraz powinienem siedzieć i sączyć piwo, a przede wszystkim kochać się do upadłego i przekonywać, żeby została, dając nam szansę. Tymczasem jechałem w nieznane z trzema osiłkami i zastanawiałem się, o co im chodzi. Było ciemno, ponuro i nieprzyjemnie.

Po jakiś dwóch godzinach auto stanęło na cholernym zadupiu, jebanym pustkowiu, gdzie rosło tylko mnóstwo drzew i oprócz nas czterech nie było żywej duszy. Tu chyba nie zaglądało nawet żadne zwierzę. Przełknąłem ślinę ze zdenerwowania. Spojrzałem na drzwi. Zamknięte. Gdybym je zdążył otworzyć, wyskoczyłbym i może jakimś cudem udałoby mi się uciec.

Z samochodu wysiadł pierwszy z osiłków. Myślałem, że idzie się odlać, ale siedzący obok mnie gość szarpnął mną:

– Wychodź! – krzyknął.

W tym momencie w moje ciało wstąpiło nieludzkie wkurwienie. Nie miałem pojęcia, czego ode mnie chcieli ci goście, w jakim celu mnie wywlekli z kurortu do jakiegoś umarłego miejsca. Napiąłem wszystkie mięśnie, zupełnie nie reagując na słowa oblecha, który siedział obok. Znowu poczułem mocne szarpnięcie, a potem jego jeszcze głośniejszy krzyk. Spojrzałem w jego kierunku gniewnym wzrokiem, po czym sam do niego warknąłem:

– Nigdzie nie pójdę, dopóki nie dowiem się, o co chodzi. Nie jesteście z policji, a to wszystko już przestało być zabawne! – Na moje słowa potężny mężczyzna tylko się zaśmiał, lecz na jego ustach pozostał grymas niezadowolenia.

– Nie marudź! Wychodź! – Chwycił mnie za ramię, próbując wypchnąć, ale nie dawałem się. Ten z przodu musiał się wkurwić, bo w pośpiechu wysiadł, obszedł samochód, otworzył drzwi i dosłownie mnie z niego wyciągnął. Szarpnął mną jak kukłą i uderzyłem plecami o zimną stal, aż jęknąłem. Kutas.

– Gdzie my, do cholery, jesteśmy?! – dopytywałem.

Nie wiedziałem nic oprócz gęstego poszycia leśnego. Gość, który mnie wyciągnął z auta, teraz uderzył mnie w twarz. Głowa aż mi odskoczyła i na chwilę mnie zamroczyło, jednak szybko się mu zrewanżowałem. Nie myśląc o jakichkolwiek konsekwencjach, zacisnąłem dłonie w pięści, po czym uderzyłem go prosto pod żebra. To jednak nie zrobiło na nim większego wrażenia. W odwecie ponownie oberwałem. Tym razem prosto w kręgosłup. Na chwilę zabrakło mi powietrza w płucach. Osunąłem się na ziemię, czując potworny ból.

– Ja pierdolę, Marco, nie baw się z nim, do cholery! – usłyszałem głos drugiego z nich, a po chwili we włosach poczułem jego silną, masywną łapę. Pociągnął mnie mocno, na co aż przymknąłem oczy.

Usłyszałem kroki. Nagle w okolicach brzucha poczułem przeszywający ból, a w ustach metaliczny posmak krwi. Ten kutas zajebał mi kopa.

Ja pierdolę, co się dzieje, gdzie ja jestem? – pytałem w duchu. – Kim są ci popaprańcy? Kim, do jasnej cholery?!

– Dobra. Dość zabawy. Bierzcie go i idziemy – usłyszałem.

Dwóch gości uniosło mnie, jakbym był jakimś małym nic nieznaczącym robaczkiem. Trzymali mnie po obu stronach pod pachami. Trzeci, który chyba prowadził całą akcję, wyłączył światła od auta, a potem silnik. Zapadła totalna ciemność. Nie miałem siły iść. Podtrzymywany pod pachami, powłóczyłem jedynie nogami.

Szliśmy wąską ścieżką przez las, mijając po drodze jakieś niewielkie jezioro. Zdążyłem w tym czasie złapać oddech i przestać pluć krwią. Nogi także wróciły do sił.

– Już z nim lepiej. Możemy go puścić?

– Tak. Przypnijcie go tylko do siebie, żeby nie zwiał.

– Jasne.

Po chwili stałem już o własnych nogach, przypięty kajdankami do nadgarstka jednego z mężczyzn. Już wiedziałem, że jestem w dupie. Wspinaliśmy się pod jakąś niewielką górkę i po jakimś czasie moim oczom ukazał się drewniany dom, w którego oknach świeciło się światło. Przełknąłem ślinę. Ten z przodu odwrócił się i mruknął.

– Dochodzimy do celu, sprzedawczyku.

– Nie wiem, kim jesteście ani czego chcecie, ale na pewno do policji wam daleko.

Ten po prawej, z wyłupiastymi oczyma i zębem ze złota, się zaśmiał.

– Bez urazy, ale to tylko interesy.

– Nic złego nie zrobiłem!

– Każdy tak mówi. Gdyby nie wy, nie mielibyśmy roboty.

Wzruszył ramionami.

– Czego chcecie? – zapytałem ponownie, mając nadzieję, że tym razem usłyszę jakieś wyjaśnienie.

Ten z przodu odwrócił się i dźgnął mnie w brzuch spluwą. Kiedy się zorientowałem, że ma broń, wytrzeszczyłem oczy, przełykając z trudem ślinę. Brzydziłem się brudnymi interesami.

– Jeszcze raz odezwiesz się nieproszony, a odstrzelę ci łeb. Nie żartuję – syknął. – Rozumiesz?

W odpowiedzi kiwnąłem jedynie głową. Próbowałem zapamiętać ich twarze, w razie gdybym mógł kiedyś przeciwko nim zeznawać.

– Marco, nie strasz nam kurczaczka, bo jeszcze nic nie powie! – zarechotał jeden z nich.

Poczułem dreszcze na plecach. Postanowiłem się już nie odzywać. Tylko kodować. Nie wiedziałem, gdzie się znajduję, z kim jestem ani czego ode mnie chcą, nie wziąłem ze sobą nawet jebanego telefonu komórkowego, żeby móc do kogokolwiek zadzwonić w razie samobójczej ucieczki, bo naprawdę zaczynałem brać taką ewentualność pod uwagę.

Obiekt znajdował się dalej, niż przypuszczałem. Musieliśmy wchodzić pod dwie górki, aż w końcu znaleźliśmy się przy posesji. Weszliśmy po schodach do środka.

– Rusz się! – ponaglał mnie Marco, czy jak mu tam było.

Skierowali mnie do pomieszczenia przypominającego ogromny luksusowy salon. Na środku stało krzesło, a na białym puchatym dywanie rozłożono przezroczystą folię.

– To tak na wszelki wypadek, jakby krew zaczęła tryskać po mieszkaniu. Żeby nie zostało za wiele śladów – mrugnął do mnie szef akcji.

Wypuściłem powietrze. Ktoś mnie pchnął, raz, drugi, trzeci. Posadzili mnie na krzesło, odpięli kajdanki z prawej ręki, ale gdy tylko poczułem luz i cofnąłem rękę w swoją stronę, bydlak chwycił za nią znowu.

– Nie tak szybko, kurczaczku.

Przypiął mi ręce do krzesła, na którym siedziałem. Chwilę później w identyczny sposób związał mi nogi, nie dając szansy na jakikolwiek ruch. Byłem przygwożdżony do jebanego drewnianego krzesełka. Wściekły zacząłem krzyczeć. Poniekąd z bezradności, nerwów, lecz przede wszystkim ze strachu, jaki mnie w tamtym momencie ogarnął. Krzyk nie zrobił wrażenia na moich oprawcach, a jedynie wywołał u nich gromki śmiech.

Zakleili mi usta taśmą. Dwóch z nich wyszło z pomieszczenia i zaczęli coś do siebie gadać, Trzeci siedział na krześle naprzeciw i patrzył na mnie z niewyobrażalnym obłędem w oczach. Wyjął z marynarki jakąś plastikową torebeczkę, założył rękawiczki, ze środka wyciągnął przedmiot. Mój telefon komórkowy. Pomachał nim przede mną zadowolony. Przełknąłem zdenerwowany ślinę.

– Ciekawe, jaki masz pin? – mruknął.

– Data urodzin? Nie. Data imienin? Nie. Ej, jaki on ma pin?

– Czekaj, przyjdę z laptopem – krzyknął jeden, cały ten jebany szef akcji. Podłączył mój telefon do komputera i już po chwili zobaczyli na nim nagrania z kamer w kurorcie. Kaję z Lilką uprawiające seks pod prysznicem, pieszczącą się na łóżku Kaję, a potem Kaję ze mną. Widać było, że jemy sobie z dziubków. Jaki ze mnie idiota. Mogłem to wszystko skasować, ale chciałem mieć po niej pamiątkę, no oprócz tego nagrania z Lilką. Nie wiem, po co to trzymałem. Wypuściłem powietrze z płuc.

– No. No. No. Nasz kogucik zakochany. Wyszukaj ją, Filippo – zwrócił się do swojego człowieka. Słysząc jego słowa, cały się spiąłem, a na czole poczułem kropelki potu.

Nie zrobi tego, nie zrobi! Kurwa! Numer do Kai miałem w telefonie, więc namierzenie jej nie stanowiło dla nich najmniejszego problemu. Nadal jednak nie miałem bladego pojęcia, po co im do niej numer. Pojęcia również nie miałem, w jakim celu się tu znalazłem i czego te zakazane gęby ode mnie chcą.

– Przyda nam się to – mruknął szef ekipy, kiedy nagle rozbrzmiała jego komórka. Mężczyzna wyszedł w pośpiechu, jednak już po chwili wrócił. Omiótł swoich towarzyszy wrogim spojrzeniem, by na końcu wzrok zatrzymać na mnie. – Mała zmiana planów. Szef pojawi się jutro o dwunastej. Musimy czekać.

Zacząłem się szamotać. To był jakiś, kurwa, żart. I niby tak miałem spędzić noc? Jak przykuty więzień?

– Czego się panoszysz? – mruknął jeden. – Chcesz coś? – zapytał.

Przytaknąłem.

– Filippo, odklej mu taśmę.

Podszedł i zrobił to jednym stanowczym ruchem, aż poczułem pieczenie i kurewski ból.

– Ja pierdolę, kim wy jesteście?! – zapytałem na wdechu.

– Odkleiłem ci z gęby taśmę tylko po to, żeby znowu słuchać tego pierdolenia? – Filippo już zamierzał zakleić mi usta z powrotem, kiedy się odezwałem.

– Chcę się odlać – oznajmiłem. Uśmiech na jego gębie się poszerzył.

– To lej – powiedział znudzony – Po to masz folię.

– Bez jaj! – obruszyłem się. – Nic na mnie nie macie.

– Yhm. Jasne. Marco, rozkuj go i skocz z nim do klopa. Tylko go pilnuj, żeby nasza perełka nie spierdoliła. Przykuj go do siebie na ten czas.

Marco zrobił tak, jak tamten mu kazał. Zero alternatywy. Nawet w klopie prywatności ani na chwilę. Musiałem pomyśleć. Wdech, wydech. Wdech, wydech. Nie mogłem się skupić, kiedy obok stał obcy facet, a do tego patrzył, jak leję.

– Pospiesz się! – warknął na mnie.

Gdy się już w końcu odlałem, wróciliśmy do salonu. Myślałem, że znowu zostanę przykuty do krzesła, ale ich „szef” miał dla mnie nieco inną alternatywę na tę noc.

– Zaprowadź go do gościnnego. – Uśmiechnął się przy tych słowach. – Niech chłopina się wyśpi, bo jutro czeka go ciężki dzień.

Zostałem pchnięty w stronę drzwi, następnie schodami w dół. Poczułem chłód i zapach wilgoci. Marco otworzył drzwi, a Filippo uwolnił mnie z kajdanek. Wepchnęli mnie do pokoju, gdzie mieściła się prycza i cuchnący kibel, po którym chodziły karaluchy. Zachciało mi się rzygać.

– Przyjemnej nocy! – odparł Filippo z wyłupiastymi oczyma.

Zapadła ciemność. Po chwili zapalili mi ledwo świecącą lampkę. Nie słyszałem ich kroków. Chyba wnętrze było dobrze wygłuszone. Podszedłem do kibla, a na widok chodzących po nich karaluchów aż się wzdrygnąłem. Nie wiem, jak długo wpatrywałem się w robale, kiedy w ciele poczułem potworną złość. Adrenalina zaczęła rozsadzać mi żyły. Zacisnąłem dłonie w pięści, z gardła wydobył się głuchy ryk. Zaraz potem zacząłem butem zgniatać całe robactwo. To wszystko wydawało się głupie, jednak tylko w ten sposób mogłem dać upust negatywnym emocjom, przechodzącym jak tornado przez moje ciało. Nie mając już siły, usiadłem na pryczy. Zacząłem się modlić, by przeżyć tę pieprzoną noc i nie zjeść robaka, który mógłby się wydostać z kibla. Byłem wykończony, wkurwiony, zirytowany, spanikowany i roztrzęsiony. Cały, kurwa, wachlarz emocji. Długo myślałem o tym, co mogło się wydarzyć, że tu trafiłem, jednak w głowie miałam kompletną pustkę. Powieki same mi opadły, a pod nimi rysował mi się obraz mojej Kai. Kobiety, dla której dałbym się pokroić.

– Enzo, kochanie – wychrypiała. – Nie bój się, wszystko się poukłada… – Pogładziła mnie po policzku, delikatnie całując usta. – Nie opuszczę cię – mruknęła i podgryzła lekko moje ramię. Uśmiechnąłem się.

Nagle poczułem, jak siada na mnie i oplata udami moje biodra. Poruszała się na moim sprzęcie w górę i w dół. Poczułem przyjemne pragnienie.

– Mmm! Już jesteś gotowy? – zachichotała. Matko, jak ja uwielbiałem jej śmiech, ciepły, bezinteresowny, lekki, który dawał ukojenie i jednocześnie pobudzał. Przesunęła dłońmi po mojej klatce piersiowej. Chwyciła za sutki i lekko je skręciła, a potem opadła ustami prosto na moje wargi.

– Enzo. Kochanie, nie daj się sprowokować – usłyszałam w jej głosie zdenerwowanie, aż poczułem ciarki. Przed chwilą błądziłem dłońmi po jej tali i trzymałem piersi, a teraz nastała pustka.

– Romeo, obudź się! – krzyknął Marco, a wtedy poczułem okropny ból głowy oraz boleść w okolicach nóg. Musiałem zostać na nowo skuty, a kiedy otworzyłem powieki, powitało mnie siarczyste uderzenie w szczękę.

– Kutas! – syknąłem, wypluwając krew. Zaśmiał się. – Która jest godzina?

– A po co ci to wiedzieć?

– Która? – powtórzyłem.

– Dwunasta dochodzi. A co głodny jesteś? Chciałbyś zjeść obiad?

Kaja już opuściła Toskanię. Była bezpieczna. Odetchnąłem z ulgą, że nic już jej nie mogą zrobić.

– Ruszaj się! Szef na ciebie czeka! – warknął któryś, ruszając moją nogą.

Redaktor prowadzący: Milena Buszkiewicz

Redakcja: Kamila Recław

Korekta: Robert Narloch

Projekt okładki: Anna Czasak

Zdjęcia wykorzystane na I stronie okładki: © Andrey Kiselev/Adobe.com

Skład i łamanie: pagegraph.pl

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. (22) 828 98 08

faks (22) 395 75 78

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-9989-0

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.