First published in English in Great Britain by HarperCollins Children’s Books, a division of HarperCollinsPublishers Ltd. under the title THE WORLD’S WORST PARENTS.

Text © David Walliams 2020

Illustrations © Tony Ross 2020

Cover lettering of author’s name Copyright © Quentin Blake 2010

Translation © 2023 translated under licence from HarperCollinsPublishers Ltd

The author and the illustrator assert the moral right to be acknowledged as the author and the illustrator of this work respectively.

Copyright © for the Polish Edition by Dom Wydawniczy MAŁA KURKA, Piastów 2023

Copyright © for the Polish translation by Karolina Zaremba

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody wydawcy jest zabronione.

Wydanie pierwsze, listopad 2023

Korekta

Małgorzata Majewska

ISBN 978-83-62745-88-3

Wydawca

Dom Wydawniczy MAŁA KURKA

wydawnictwo@malakurka.pl

www.malakurka.pl

INNE KSIĄŻKI DAVIDA WALLIAMSA:

BABCIA RABUŚ

BABCIA RABUŚ WYDANIE JUBILEUSZOWE

PAN SMRODEK

CHŁOPAK W SUKIENCE

DEMONICZNA DENTYSTKA

WIELKA UCIECZKA DZIADKA

SZCZUROBURGER

CWANA CIOTUCHNA

MAŁY MILIARDER

GANG GODZINY DUCHÓW

TREFNY TATUŚ

POTWÓR Z ARKTYKI

CÓŚ

BESTIA Z PAŁACU BUCKINGHAM

GLUCIAK

BABCIA RABUŚ POWRACA!

ZBIORY OPOWIADAŃ Z KOLOROWYMI ILUSTRACJAMI:

NAJGORSZE DZIECI ŚWIATA

NAJGORSZE DZIECI ŚWIATA 2

NAJGORSI NAUCZYCIELE ŚWIATA

Dla Alberta i Eddiego

z wyrazami miłości

David x

Z dedykacją dla najlepszych rodziców na świecie –

MOICH!

T.R.

WAMDZIĘKOWANIA

Chciałbym podziękować…

Tony’emu Rossowi, mojemu ilustratorowi. Jego tata był iluzjonistą i często zapraszał syna na scenę, żeby wykonał kilka prostych sztuczek. Niestety ani razu nie wytłumaczył siedmioletniemu chłopcu, na czym polegały. Występ zawsze okazywał się kompletną porażką.

Wydawczyni, Ann-Janine Murtagh, której ojciec uwielbiał tańczyć i zwykł mawiać, że „jego stopy same rwały się do pląsów”! Szalał z córką na parkiecie, dopóki nie zakręciło jej się w głowie, co uważała za świetną zabawę, gdy miała lat sześć, ale za totalnie żenujące, kiedy miała szesnaście!

Dyrektorowi naczelnemu HarperCollins, Charliemu Redmayne’owi. Starszy Charliego uznał, że mówienie po angielsku głośno i z francuskim akcentem będzie wystarczająco skuteczną metodą komunikacji podczas pobytu we Francji!

Mojemu agentowi, Paulowi Stevensowi. Mama zmusiła go do zatańczenia z nią na jej przyjęciu urodzinowym, na którym wystąpiła przebrana za Scarlett O’Harę z filmu Przeminęło z wiatrem. „Cieszę się, że wpadła na ten pomysł, bo teraz uwielbiam tańczyć”, twierdzi Paul.

Mojej redaktorce, Harriet Wilson. Jej rodzicielka własnoręcznie szyła wszystkie ubrania Harriet, przekonana, że te domowej roboty będą lepsze niż ze sklepu. Nie były.

Dyrektorce artystycznej, Kate Burns. Dla uczczenia srebrnego jubileuszu rodzice Kate kazali jej założyć strój tancerki flamenco i przejechać przez wieś na malowanej platformie skleconej ze świńskiego chlewika. Na dodatek w deszczu.

Redaktorce prowadzącej, Samancie Stewart. Samanta miała przykaz chodzić spać o osiemnastej, nawet kiedy była już nastolatką! (Dlatego tak wiele książek przeczytała przy świetle latarki).

Dyrektorce kreatywnej, Val Brathwaite. Mamie Val bardzo zależało na tym, żeby zarazić swoje dzieci miłością do opery, więc puszczała im tę muzykę na cały regulator, gdy tylko wracały ze szkoły. Val krępowało to zwłaszcza wtedy, kiedy koleżanki z klasy miały wpaść na podwieczorek.

Projektantce, Kate Clarke. Kate wspomina swojego tatę śpiewającego ulubioną piosenkę – The One and Only¹ Chesneya Hawkesa – w kółko przez wiele tygodni. Zarówno ją, jak i jej brata doprowadzało to do szału!

Projektantce, Elorine Grant, której mamusia wmuszała w nią owsianki. Po dziś dzień od samego zapachu tej potrawy Elorine robi się niedobrze.

Projektantowi, Matthew Kelly’emu. Matka Matta odbierała go ze szkoły różowym garbusem, tak zardzewiałym, że przez dziurę w podłodze można było zobaczyć jezdnię.

Projektantce, Sally Griffin. Kiedy Sally siedziała w ogrodzie ze swoim pierwszym w życiu chłopakiem, jej mama i siostra rzucały w nich mrożonym groszkiem z okna sypialni!

Redaktorce plików audio, Tanyi Hougham. W dzieciństwie Tanya była typem chłopczycy, jednak mamuś uparcie stroiła ją w największe, najbardziej drapiące i falbaniaste sukienki, czyli… NAJGORSZE NA ŚWIECIE!

Dyrektorowi do spraw marketingu, Alexowi Cowanowi. Mama Alexa uprała jego ulubiony golf w pralce ustawionej na program gotowania bielizny i skurczyła go do rozmiarów ubranka dla lalek.

Dyrektorce działu PR, Geraldine Stroud. Ze względu na oszczędności, zamiast prowadzać Geraldine do fryzjera, jej rodzicielka zwykła przycinać córce grzywkę nożyczkami do papieru! I zawsze źle się to kończyło…

List od mamy Davida Walliamsa

Drogie dzieci na całym świecie!

Cóż… Jak by tu zacząć? Hm… Co sądzę o nowej publikacji mojego syna zatytułowanej Najgorsi rodzice świata? Przyznam, że tym razem naprawdę na wiele sobie pozwolił. Opiekowałam się nim przez większość mojego dorosłego życia. Po dziś dzień piorę jego slipy! Wierzcie mi, dzieci, że to nic przyjemnego. O nie. Wręcz przeciwnie. Nieraz dostrzegłam na nich kleksy przypominające malarstwo abstrakcyjne. Do tego… aromatyzowane.

A mój David, nie bacząc na wieloletnie poświęcenie, ma czelność spisywać opowiadania o wstrętnych matkach i ojcach! Lepiej niech zabierze się do pisania książki o Najgorszych synach świata! Będzie mógł opisać sam siebie! W zasadzie powiedział i zrobił w życiu tyle strasznych rzeczy, że materiału wystarczy na sto tomów.

Albo jeszcze lepiej, niech opracuje zbiór Absolutnie najgorszych książek Davida Walliamsa! Chociaż lista tych tytułów zapewne okaże się zbyt długa. Mój syneczek napisał bowiem 937 książek! 937! I to zaledwie dziś rano. Wszystkie 937 zasługuje na miejsce w tej kompilacji, a zwłaszcza jego najnowsze dzieło. Namawiam Was, dzieci, żebyście go NIE czytały! Proszę natychmiast PRZESTAĆ!

Dziękuję.

O, wszyscy nadal pogrążeni w lekturze? No oczywiście, bo po co słuchać mamy, prawda?! Ale ja Was ostrzegałam! Ta książka jest najgorszą z najgorszych. Najgorsiejszą. Aby ją określić, trzeba było nawet zmyślić nowy wyraz. Nadaje się wprost do Waszych Walliamsowników!

Jednak najokropniejsze w całej tej sytuacji jest to, że wcale nie ja, mama Davida, piszę ten wstęp. David udaje, że jest mną! Cały mój synalek. Wstręciuch jeden!

Wasza, chociaż podrabiana,

Pani Kathleen Walliams²

¹ W polskiej wersji językowej wykonuje ją Stachursky.

² Także i to jest kłamstwem. Nazywam się Kathleen Williams, ale mój niespełna rozumu syn zmienił sobie nazwisko na jakieś błazeńskie.

WALERY WONIEJKO

RODZICE POTRAFIĄ WPRAWIĆ DZIECI w zakłopotanie swoim zachowaniem na

SETKI SPOSOBÓW:

Ślinią chustkę do nosa, żeby wytrzeć potomkowi brodę.

— PTFUJ! NIE RUSZAJ SIĘ!

— FUUU! ZOSTAW!

Wożą dzieci w wózkach, mimo że dawno z nich wyrosły.

— MÓJ śliczny DZIDZIASEK!

— NIE JESTEM NIEMOWLAKIEM! MAM TRZYNAŚCIE LAT!

Zmuszają je do popisów za każdym razem, gdy babcia przyjeżdża z wizytą.

— NO DALEJ! ZATAŃCZ DLA BABUNI!

— NIE JESTEM MAŁPĄ Z CYRKU!

— NO DALEJ, MAŁPECZKO, TAŃCZ!

Obcałowują latorośl przed wejściem do szkoły.

— CMOK!

— PRZESTAŃ MNIE OBŚLINIAĆ!

Na ślub krewnych przebierają pociechy w żeglarskie mundurki.

— WYGLĄDASZ przeuroczo!

— WYGLĄDAM, JAKBYM SZEDŁ NA DNO WRAZ ZE STATKIEM!

Do znudzenia opowiadają, jak to za ich czasów było o wiele trudniej.

— Za moich czasów nie było słodyczy. Kiedy chwycił nas głód, ssaliśmy kamyki.

— OJ, TATO, DAJ JUŻ SPOKÓJ! TWOJA MAMA JEST KRÓLOWĄ!

Przycinają dziecku grzywkę nożyczkami do paznokci.

— NIE KRĘĆ SIĘ!

— MAMO! BĘDZIE KRZYWO!

— WYSTRZĘPIONA BĘDZIE COOL!

— KRZYWA GRZYWKA NIGDY NIE JEST COOL!

A na urodzinach dwunastoletniej córki ze szczegółami opowiadają wszystkim zaproszonym gościom, jakie prezenty dawniej zostawiała im w swoich pieluszkach.

— Kiedy wyjęłam ją z łóżeczka, myślałam, że zrobiła tylko numer jeden, ale po jej uśmieszku od razu poznałam, że to musi być dwójka…

— MAMO!

Jednak naprawdę niewielu rodziców zdoła narobić dziecku tyle wstydu, co ten mężczyzna.

Waleremu i jego żonie, Wandzie, urodziła się córka, której dali na imię Waleria. Waleria Woniejko.

Ale to nie fakt, że nazywała się identycznie jak ojciec, był powodem wiecznego utrapienia. Chodziło o stopy. Walery Woniejko miał najsmrodliwsze stopy na świecie³.

Niewysoki Walery był gigantem w świecie odorów.

Gdyby ktokolwiek z was miał stopy jak sery mazdamery, pewnie staralibyście się jakoś to tuszować, na przykład zakładać grube skarpety, a na nie kryte buty, najlepiej takie za kostkę.

Ale nie pan Woniejko, o nie. Mężczyzna wręcz szczycił się rozsiewanym smrodem. Wiedział, jaką potęgą są jego smrodastyczne⁴ stopy i chciał dzielić się nimi z całym światem.

Dlatego niezależnie od pogody Walery Woniejko chadzał w sandałach. Nawet podczas śnieżnych zim! Nosił skórzane sandały z odkrytymi palcami, żeby wszyscy wokół, a zwłaszcza ci znajdujący się zwykle bliżej gruntu, mogli podziwiać jego odciski, pęcherze i paskudne paznokcie oraz, oczywiście, rozkoszować się smrodem.

Ludzie niscy przeżywali katusze.

A co to właściwie był za zapach?

Serowy.

I to nie aromat łagodnego cheddara czy królewskiego.

Nic z tych rzeczy!

Naprawdę smrobrzydliwego⁵, roztopionego sera, który w dodatku poleżał na słońcu okrągłą dekadę i zjełczał na wskroś.

Fetor bijący od Walerego Woniejki nabrał takiej intensywności, że stał się widoczny. Z sandałów wydobywał się żółtawo-zielonkawo-brązowawy gaz.

PUFFFFF!

Córka Walerego usiłowała maskować odór poprzez pitraszenie smakowitych potraw. Po ich mieszkanku rozchodziły się aromaty pysznych składników, które prawie… PRAWIE… zabijały smród ojcowskich stóp.

Z biegiem tygodni, miesięcy i lat Waleria doszła do prawdziwego mistrzostwa w gotowaniu. Co wieczór przyrządzała dla rodziny coś wyśmienitego: zapiekanki, gulasze, curry, budynie i kruszonki. Dziewczynka marzyła o tym, żeby pewnego dnia wyrwać się z cuchnącego domostwa i dołączyć do grona światowej sławy kucharzy, mieć własną sieć restauracji i wydawać książki kucharskie trafiające prosto na szczyty list bestsellerów.

Umiejętności Walerii osiągnęły poziom tak wysoki, że jej mama, Wanda, zaproponowała córce udział w teleturnieju kulinarnym zwanym Mistrzowie rondla. Był to bardzo popularny program, w którym amatorzy rywalizowali o tytuł Megakucharza. Wygrana gwarantowała uczestnikowi bogactwo, sławę i uznanie w oczach milionów telewidzów.

Mistrzów rondla kręcono w ogromnym różowym namiocie cyrkowym. Do zawodów zwykle stawali tylko dorośli, ale Waleria tak zachwycała swoim talentem, że dopuszczono ją do konkursu, mimo że miała dopiero dwanaście lat.

Dziewczynka wiedziała, że śmierdzące stopy ojca zrujnują jej szanse JUZ. NA STARCIE, dlatego zabroniła mu przychodzić na nagrania. Tym sposobem, wolna od stoposmrodu, doszła do finału! A jako młodziutka i wyjątkowo zdolna uczestniczka stała się faworytką publiczności w ostatecznej walce o tytuł.

Gospodarzem programu Mistrzowie rondla był Tomasz Trufla, postawny, wesoły mężczyzna, który lubił dobrze zjeść. Trufla słynął z rzucającej się w oczy, sztucznej, brązowej czuprynki, okularów z pstrokatymi oprawkami i kwiecistych koszul. Tymi rekwizytami starał się maskować brak wyrazistej osobowości.

Teleturniej miał dwóch jurorów. Pierwszy z nich to Bogdan Bollywood, właściciel słynnej indyjskiej restauracji Tadż Mahal 2. Bogdanowi wydawało się, że jest fajny i ma styl, ale tylko mu się wydawało. Drugą jurorką była dama Penelopa Powidło. Leciwa kobieta, tak wytworna i wyniosła, że przy niej sama królowa wychodziła na prostaczkę.

Sędziowie co tydzień smakowali potrawy przygotowane przez uczestników, a pod koniec całego sezonu programu, po dłuższej naradzie, wspólnie ogłaszali, kto został nowym Megakucharzem.

Zdecydowano, że finałowe danie tej edycji wywodzić się będzie z kuchni włoskiej. Poza Walerią do ścisłej czołówki kucharzy amatorów zakwalifikowały się jeszcze dwie osoby.

Piorunujące wrażenie na widzach zrobił Gaweł Głaz. Pokryty tatuażami olbrzym nosił sfatygowaną czarną kurtkę motocyklową z namalowaną na plecach trupią czaszką. Głaz zaimponował sędziom swoimi ptysiami z bitą śmietaną.

Kolejną finalistką była poważna i milcząca Otylia Ocet. Kobieta miała wiecznie skwaszoną minę, ubierała się w szare golfy i spódnice do kostek, a fryzurę chyba stylizowała sobie sama za pomocą nożyczek i garnka. Panna Ocet oczarowała jury gotowanymi jajami.

W dniu realizacji rozstrzygającego odcinka Waleria pognała z rodzicami do pobliskiego supermarketu, żeby kupić składniki na makaron w kremowym sosie grzybowym. Gdy poprosiła Tatę o podanie z górnej półki kawałka włoskiego parmezanu, Walerego na moment rozproszył odór własnych nóg. Podskoczył, żeby sięgnąć wyżej, a wtedy uwolnił porcję spodsmrodu. Spodsmród jest najgorszy, ponieważ pochodzi ze spodniej części stopy. Fetor podpełzł mu od palców wprost do nosa. Walery sam był zaskoczony tą SMRODOSMAGORIĄ⁶.

Podczas gdy jego żona i córka walczyły z odruchem wymiotnym, Walery na kilka sekund został wręcz oślepiony. Od gryzącego zapachu oczy nabiegły mu łzami i omyłkowo sięgnął po kostkę margaryny. Przez długi czas jego błąd pozostał niezauważony.

Po skompletowaniu wszystkich niezbędnych produktów rodzina Woniejków pospieszyła do namiotu, który ekipa telewizyjna rozstawiła w malowniczym otoczeniu angielskiej wsi.

Ostatni odcinek programu transmitowano na żywo do każdego zakątka świata.

— GOTOWANIE CZAS ZACZĄĆ! — oznajmił Tomasz Trufla, a troje finalistów zabrało się do pracy.

Gaweł Głaz zaczął kręcić bakaliową babę zwaną panettone, a Otylia Ocet zamierzała ugotować kolejne jajo.

— Czy istnieje sposób, aby ugotować je po włosku, panno Ocet? — spytał Tomasz.

— Zniosła je włoska kura — wyjaśniła mu Otylia.

Nie był to jednak czas na czcze pogawędki! Uczestnicy mieli tylko pół godziny na upichcenie czegoś tak fenomenalnego, co wywoła podziw jurorów.

Walerii od początku szło gładko. Usmażyła grzyby, dodała je do kremowego sosu i polała nim perfekcyjnie ugotowany makaron spaghetti. Nie za twardy, nie za miękki, lecz w sam raz. Danie miało być wykończone tartym parmezanem. Efekt wow gwarantowany! Dziewczynka wyjęła tarkę i uśmiechnęła się do siebie. Sukces był tak pewny jak piernik na Boże Narodzenie. Ale gdy sięgnęła po ser, z przerażeniem odkryła, że trzyma w ręce

— TATO! — krzyknęła. Dumni rodzice, którzy zaglądali do namiotu przez dziurę w płótnie, czym prędzej podbiegli do córki.

— Coś nie tak, kochanie? — spytała zmartwiona Mama.

— SAMA ZOBACZ! — denerwowała się dziewczynka.

— Walery, wziąłeś nie to, co trzeba! — zbeształa męża Wanda, kiedy zobaczyła tłuszcz zamiast sera.

— To nie moja wina, że akurat wtedy coś wpadło mi do oka — zaprotestował.

— Tato, oberwałeś po oczach własnym smrodem!

— ZOSTAŁA JUŻ TYLKO MINUTA! — poinformował wszystkich Tomasz Trufla.

— NIE! — przeraziła się Waleria. — Wszystko na nic! Teraz na pewno straciłam szansę na pierwsze miejsce!

DING!

Pan Woniejko otrząsnął się, jakby powąchał sole trzeźwiące.

— Mam pomysł! — rzekł radośnie. — Wiem, skąd możemy wziąć WYŚMIENITY ser!

— Czas już się kończy! — syknęła Waleria.

— TRZYDZIEŚCI SEKUND! —< zawołał Trufla.

— A NIE MÓWIŁAM?!

— Nic się nie martw! Tatuś to załatwi! — rzekł Walery, po czym chwycił miskę oraz tarkę i wybiegł z namiotu.

To, co zrobił później, przyprawi was

o SENNE KOSZMARY.

A nawet gorzej! O NOCNE SMRODOMARY!

Najgorsze z możliwych

KOSZMARY CAPIĄCE

STĘCHŁYM SEREM.

Walery Woniejko zrzucił sandały i zaczął ścierać do miski zrogowaciały naskórek z podeszew stóp.

SKROB! SKROB! SKROB!

Smród rozniósł się fantazmosmrodogigantuiczny⁷.

— ZOSTAŁO DZIESIĘĆ SEKUND! — usłyszał głos Trufli z wnętrza namiotu.

Walery popędził do córki, żeby zdążyć, zanim Trufla skończy odliczanie.

— DZIESIĘĆ, DZIEWIĘĆ, OSIEM, SIEDEM, SZEŚĆ, PIĘĆ, CZTERY, TRZY, DWA…

Tata tak się spieszył, że potknął się o jeden z rondli i wywinął orła. Starty ze stóp ser wyfrunął w powietrze i zanim Waleria zdążyła go powąchać, opadł i obsypał jej makaron.

— JEDEN! — oznajmił Tomasz. — KONIEC PRACY, KUCHARZE! Nadeszła chwila prawdy. SĘDZIOWIE! PORA NA DEGUSTACJĘ!

Bogdan Bollywood i dama Penelopa Powidło niezwłocznie rozpoczęli test. Najpierw skosztowali ciasta, które upiekł Głaz.

— O tak, zdecydowanie aprobuję! — oświadczyła dama znad swojego kawałka.

— Pyszniutkie ciacho! — stwierdził

Bogdan, jednocześnie pochłaniając resztki deseru. — Zupełnie jak ja!

Jego koleżanka przewróciła oczami. Nie znosiła tego, że ten wiecznie opychający się bufon wpychał się na siłę przed kamerę.

Waleria powąchała ser na swoim daniu. Pachniał naprawdę BRZYDKO.

— Tato, skąd wziąłeś ten ser? — szepnęła, żądając wyjaśnień.

— Zapewniam cię, że jest świeżutki! — odpowiedział.

Tymczasem prowadzący program i jurorzy podeszli do stanowiska, jak zwykle posępnej, Otylii Ocet.

Penelopa Powidło spróbowała potrawy jako pierwsza.

— Mmm. Należą się pani gratulacje. Podręcznikowy przykład jaja o smaku i kształcie jaja. Jajowość w każdym calu!

— Bez wątpienia jest to jajo! — mruknął Trufla.

— Idealne! Tak jak ja! — dodał Bogdan i wrzucił sobie pozostałości jajka do ust wraz ze skorupką.

— Niechże się pan nie ośmiesza — bąknęła pod nosem pani Powidło.

— TATO! — syknęła Waleria. — Czy ten twój ser jest tym, czym myślę, że jest?

— Walery! Nie! — pobladła Mama.

— Ciii! — uciszył je Tata. — Nikt się nie zorientuje!

Jury dotarło do stanowiska Walerii Woniejko.

— Wow! — skomentował Tomasz. — Aromat sera jest tu wyjątkowo… dominujący.

— To parmezan! — skłamał Walery. — Czyli szczególny rodzaj sera włoskiego.

— Co pan nie powie! Akurat na serach się znam! — warknął oburzony prezenter i poklepał się po krągłym brzuchu.

³ WALLIAMSONOTKA: Przez wiele lat rekord świata w smrodliwości stóp należał do dziewczynki — Celinki Capik. Kiedy przyszła do szkoły w klapkach, budynek opustoszał w zaledwie kilka sekund. Nauczyciele i uczniowie, którzy nie zdołali w porę dopaść do drzwi, odurzeni przebrzydłą wonią, stracili przytomność. W rezultacie Celinkę ominęło kilka lekcji! Hura!

⁴ Walliamsownik podaje następującą definicję słowa ”smrodastyczny” — bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo śmierdzący.

⁵ Walliamsownik podaje znaczenie„”smrobrzydliwy” jako bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo śmierdzący.

⁶ Kolejne słowo wpisane do Waszych Walliamsowników, z których każdy zawiera ponad trylion zmyślonych wyrazów.

⁷ Ten termin również wyjaśnia Walliamsownik, dlatego już dziś postarajcie się o własny egzemplarz. Jest o wiele lepszy niż prawdziwe słowniki, w których nie ma żadnych zmyślonych słów.