Originally published by HarperCollins Publishers under the title

“The Midnight Gang”.

Text copyright ©

David Walliams

2016

Illustrations copyright ©

Tony Ross 2016

Cover lettering of author’s name copyright ©

Quentin Blake 2010

Wydanie pierwsze, maj 2018

Korekta: Małgorzata Majewska

Copyright© for the Polish Edition by Dom Wydawniczy MAŁA KURKA, Piastów 2018

ISBN 978-83-62745-30-2

David Walliams and Tony Ross assert the moral right to be identified as the author and illustrator of this work.

Copyright © for the Polish translation by Karolina Zaremba

Skład i łamanie:

Trevo, Grażyna Martins

Przygotowanie do druku okładki i stron tytułowych:

Izabela Surdykowska-Jurek

Druk i oprawa: Opolgraf S.A.

www.opolgraf.com.pl

Wydawca: Dom Wydawniczy

MAŁA KURKA

wydawnictwo@malakurka.pl

www.malakurka.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Dla Wendy i Henry’ego,

dwojga zapalonych czytelników

i przyszłych pisarzy

David x

Do osób, którym dziękuję, należą:

Witajcie w świecie Gangu Godziny Duchów!

Oto SZPITAL IMIENIA LORDA FUNTA w Londynie, w Anglii. Nazwano go tak na cześć jego założyciela, świętej pamięci lorda Funta. Placówkę tę wybudowano wiele lat temu i także wiele lat temu powinna zostać zrównana z ziemią.

Poznajcie pacjentów oddziału dziecięcego mieszczącego się wysoko na czterdziestym czwartym piętrze szpitala.

To jest Tom. Ma dwanaście lat i uczęszcza do ekskluzywnej szkoły z internatem. Oberwał w głowę.

Amber to dwunastoletnia dziewczynka przykuta do wózka inwalidzkiego, odkąd połamała sobie ręce i nogi.

Robin jest w tym samym wieku. Dochodzi do siebie po operacji, która miała mu ocalić wzrok, i chwilowo nic nie widzi.

George ma jedenaście lat, pochodzi z dzielnicy East End w Londynie i jako chłopak z niższych sfer posługuje się gwarą londyńską. Kuruje się po operacji usunięcia migdałków.

Sally jest najmłodsza, ma dopiero dziesięć lat. Jest tak ciężko chora, że większość czasu przesypia.

Nieco niżej, na jednym z oddziałów dla dorosłych, przebywa najstarsza pacjentka szpitala — dziewięćdziesięciodziewięcioletnia Nelly.

W Szpitalu lorda Funta pracują setki ludzi. Do personelu należą między innymi:

Noszowy. Odludek, którego prawdziwe nazwisko pozostaje tajemnicą. Zadanie owego jegomościa polega na przenoszeniu ludzi i przedmiotów na terenie szpitala, którego chyba nigdy nie opuszcza.

Siostra przełożona. Chociaż nadzoruje oddział dziecięcy, wcale nie lubi dzieci.

Doktor Podwieczorek. Świeżo upieczony lekarz, którego łatwo nabrać.

Tootsie*. Wydaje w szpitalu posiłki. Rozwozi je pacjentom specjalnym wózkiem.

* Tootsie [czytaj: tutsi].

Siostra Szponisława. Wiecznie znużona pielęgniarka, która nigdy nie dostaje wolnego.

Snuja. Jedna ze sprzątaczek. Tam, gdzie sprząta, zawsze zostawia po sobie wyraźny ślad popiołu z papierosów.

Pan Wątłusz. Stary chemik, prowadzi szpitalną aptekę. Nosi aparat słuchowy i okulary o szkłach grubych jak denka od butelek.

Sir Quentin Strillers. Figura z wyższych sfer i szef szpitala. Rozporządza wszystkim i wszystkimi.

Szpital odwiedza również pan Tęgi, dyrektor Szkoły dla Chłopców imienia Świętego Willeta, do której chodzi Tom.

— Aaaaaaaaaaa! — wrzasnął chłopiec.

Pochylała się nad nim najpotworniejsza w świecie gęba. Twarz niby-ludzka, lecz okropnie powykrzywiana. Jedna połowa była wyraźnie większa od drugiej. Aby chłopca uspokoić, facjata wyszczerzyła w uśmiechu zepsute, wyszczerbione zęby i... wystraszyła go tym jeszcze bardziej.

— Aaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!! — krzyknął ponownie chłopak.

— Nic szanownemu panu nie będzie. Nie ma powodów do niepokoju — wybełkotał mężczyzna. Zniekształcona twarz utrudniała mu poprawne mówienie.

Kim był ten człowiek i co zamierzał zrobić?

Nagle chłopiec zdał sobie sprawę, że leży na plecach, gapiąc się w sufit. Miał jednak wrażenie, że unosi się w powietrzu. Tuż obok słyszał jakieś terkotanie... O, to on tak terkotał. Domyślił się, że przewożono go na jakimś wózku. Takim z rozklekotanymi kółkami.

W głowie kłębiły mu się pytania.

Gdzie był?

Jak się tu znalazł?

Dlaczego nic nie pamiętał?

A przede wszystkim kim jest ten potwór w ludzkiej skórze?

Wózek powoli sunął korytarzem. Chłopiec zarejestrował jeszcze jeden dźwięk — jak gdyby ktoś wlókł coś po podłodze. Albo z piskiem szurał podeszwą.

Spojrzał w dół. Rzeczywiście, nieznajomy mężczyzna utykał. Połowę ciała miał nieproporcjonalnie mniejszą, dlatego podczas chodzenia ciągnął drobniejszą nogę za sobą. Wyglądało na to, że każdy krok sprawiał mu ból.

Wysokie drzwi otworzyły się z trzaskiem. Wózek wtoczył się do jakiegoś pomieszczenia, gdzie zasłonięto chłopca kotarą.

— Mam nadzieję, że nie było szanownemu panu zbyt niewygodnie — odezwał się mężczyzna. Chłopcu wydało się dziwne, że zwracał się do niego per pan. Nikt wcześniej nie traktował go w ten sposób. Miał dopiero dwanaście lat. „Proszę pana” mawiało się jedynie do nauczycieli w jego eleganckiej szkole. — Proszę tu zaczekać. Jestem tylko noszowym, ale zaraz wezwę pielęgniarkę. Siostro!

Chłopak czuł się dziwnie, leżąc tak bez ruchu. Jakby stracił kontakt z własnym ciałem. Było bezwładne. Bez życia.

Za to bardzo bolała go głowa. Pulsowała. Płonęła żywym ogniem. Gdyby to uczucie miało barwę, z pewnością przedstawiałaby ją wściekła czerwień. Jaskrawa, płomienna czerwień.

Ból był tak silny, że chłopiec zacisnął powieki.

Kiedy otworzył oczy, okazało się, że spogląda wprost w rozświetloną jarzeniówkę. Głowa rozbolała go od tego jeszcze bardziej.

Naraz usłyszał czyjeś kroki.

Chwilę potem odsunięto kotarę.

Nad głową chłopca pochyliła się postawna starsza kobieta ubrana w niebiesko-biały fartuch i czepek. Miała cienie wokół przekrwionych oczu. Na głowie sztywne siwe włosy, a twarz tak czerwoną, jakby szorowała ją przy pomocy tarki do sera. Mówiąc krótko, wyglądała jak ktoś, kto nie spał od tygodnia i był z tego powodu wściekły.

— Ojej! Ojejej. Ojejejejej... — mamrotała do siebie pod nosem.

Otumanionemu chłopcu chwilę zajęło, zanim wreszcie rozpoznał w kobiecie pielęgniarkę.

Dotarło do niego, że znalazł się w szpitalu. Ostatni raz był w podobnym miejscu w dniu swoich narodzin. Czego zresztą nie pamiętał.

Na fartuchu siostry dostrzegł plakietkę z napisem: SIOSTRA SZPONISŁAWA, SZPITAL IM. LORDA FUNTA.

— Masz tu guza. Porządną bulwę. Wielką jak strusie jajo. Boli? — spytała i mocno stuknęła chłopca palcem w głowę.

— Auaaaa! — Jego rozdzierający krzyk odbił się echem po korytarzu.

— Pacjent odczuwa dyskomfort — mruknęła pielęgniarka. — Zaraz zawołam lekarza. Doktorze!

Zasłonka znowu poszła w ruch.

Ze wzrokiem wbitym w sufit chłopak słuchał dźwięku oddalających się kroków.

— Doktorze! — huknęła jeszcze raz kobieta.

— Momencik, siostro! — przemówił głos z oddali.

— Prędzej! — wrzasnęła.

— A tak, przepraszam!

W korytarzu rozległo się pospieszne dreptanie, a zaraz potem kotarę wokół łóżka rozsunął młody szczupły mężczyzna ubrany w powiewający za nim, długi, biały fartuch.

— O rety. O rety, rety — oznajmił z idealną dykcją, choć lekko zasapany przebieżką.

Chłopiec zerknął na plakietkę z nazwiskiem: doktor podwieczorek.

— Całkiem spory guz. Boli? — Mężczyzna wyjął z kieszonki ołówek i postukał nim chłopca po głowie.

— Aaauuaaaaa! — Tym razem nie było aż tak źle, jak kiedy dźgnął go stary kostropaty paluch, ale i tak bolało.

— Przepraszam, przepraszam! Proszę nie wnosić skargi. Dopiero co skończyłem medycynę.

— Nikomu nie powiem — obiecał chłopak.

— Na pewno?

— Na pewno!

— Wielkie dzięki. Zatem przejdźmy do rzeczy, wystarczy, że wypełnimy ten formularzyk przyjęcia na izbę chorych, i wszystko będzie jasne od „Z” do „A”. — Młody lekarz rozwinął dokument, którego wypełnienie mogło zająć cały tydzień.

Chłopiec westchnął.

— Zacznijmy od tego, jak się nazywasz, młody człowieku? — spytał doktor śpiewnym głosem, w nadziei, że tym sposobem nudny obowiązek stanie się miłą rozrywką.

Ale pacjent miał w głowie tylko pustkę.

Nigdy dotąd nie zdarzyło mu się zapomnieć własnego imienia.

— Jak ci na imię? — spróbował raz jeszcze doktor Podwieczorek.

— Nie wiem — wybąkał chłopak.

Koniec wersji demonstracyjnej.