Książki
Davida Walliamsa

BABCIA RABUŚ

BABCIA RABUŚ. WYDANIE JUBILEUSZOWE

PAN SMRODEK

CHŁOPAK W SUKIENCE

DEMONICZNA DENTYSTKA

WIELKA UCIECZKA DZIADKA

SZCZUROBURGER

CWANA CIOTUCHNA

MAŁY MILIARDER

GANG GODZINY DUCHÓW

TREFNY TATUŚ

POTWÓR Z ARKTYKI

CÓŚ

BESTIA Z PAŁACU BUCKINGHAM

GLUCIAK

BABCIA RABUŚ POWRACA!

Zbiory opowiadań z kolorowymi ilustracjami:

NAJGORSZE DZIECI ŚWIATA

NAJGORSZE DZIECI ŚWIATA 2

NAJGORSI NAUCZYCIELE ŚWIATA

NAJGORSI RODZICE ŚWIATA

First published in English in Great Britain by HarperCollins Children’s Books, a division of HarperCollinsPublishers Ltd. under the title MEGAMONSTER.

Text © David Walliams 2021

Illustrations © Tony Ross 2021

Cover lettering of author’s name copyright © Quentin Blake 2010

Translation © 2024 translated under licence from HarperCollinsPublishers Ltd.

The author and the illustrator assert the moral right to be acknowledged as the author and the illustrator of this work respectively.

Copyright © for the Polish Edition by Dom Wydawniczy MAŁA KURKA, Piastów 2024

Copyright © for the Polish translation by Karolina Zaremba

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody wydawcy jest zabronione.

Wydanie pierwsze, maj 2024

Korekta

Małgorzata Majewska

Skład i łamanie

Trevo, Grażyna Martins

Przygotowanie do druku okładki

Izabela Surdykowska-Jurek

Wydawca

Dom Wydawniczy MAŁA KURKA

wydawnictwo@malakurka.pl

www.malakurka.pl

ISBN 978-83-62745-89-0

Dla mojego najdroższego Alfreda.

Dziękuję, że wymyśliłeś tytuł tej książki.

Kocham Cię nieskończenie.

Tata x

WSTĘP

en daleko, w nieznanej nikomu i spowitej mgłą czasu krainie, na szczycie ogromnej czarnej skały wyrastającej spośród spienionych morskich fal stoi stare zamczysko. Kamienna twierdza przycupnęła niepewnie na wierzchołku wulkanicznej wyspy. Nikt nie wie, kiedy wulkan wybuchł po raz ostatni ani kiedy znowu się przebudzi.

Wzniesiony w zamierzchłych czasach zamek służy teraz jako szkoła – i to nie byle jaka. Tutaj właśnie posyła się najniegrzeczniejsze dzieci na świecie. Zwie się ją AKADEMIĄ BEZLITOSNĄ.

Wyspę od stałego lądu dzielą dziesiątki kilometrów, a w otaczających ją głębinach roi się od wygłodniałych rekinów, gotowych pożreć rozbrykane dzieciaki jednym kłapnięciem. Stamtąd nie ma ucieczki.

W AKADEMII BEZLITOSNEJ czyhają na uczniów same okropności. Nauczyciele sieją postrach, szkolne obiady budzą wstręt, a lekcje wywołują senne koszmary.

Jeśli jeszcze nie obleciał Cię strach, czytaj dalej.

POZNAJCIE BOHATERÓW TEJ OPOWIEŚCI…

DZIECI

HECA

Nasza bohaterka zasłużyła sobie na ten przydomek ciągłymi wygłupami. Po prostu nie umie się powstrzymać przed psotami! Uwielbia płatać figle, a rozśmieszanie innych sprawia jej największą radość.

KLOC

Uczęszczający do AKADEMII BEZLITOSNEJ wielki chłopak, któremu brak kilku zębów. Ma również złamany nos i ucho jak kalafior. Czy przerażający swoim wyglądem olbrzym jest tak naprawdę dzieciakiem o gołębim sercu?

SKOREK

Najmniejszy i chyba najwredniejszy łobuz w całej szkole.

FANGA

Dziewczynka o największych pięściach. Ciągle w kiepskim humorze.

ŚWIRKA

Prawdopodobnie pochodzi z innej planety. Zawsze palnie coś odjechanego.

SWĄDEK

Ten chłopiec stara się utrzymać status najsmrodliwszego ucznia w całej szkole — o ile nie na całym świecie. Gdzie się ruszy, tam w ślad za nim podąża cuchnąca brązowa chmura.

WRZAWA

Dziewczynka, która zawsze ma coś do powiedzenia i mówi to NIEZWYKLE GŁOŚNO!

DOROŚLI

DOKTORKA DOKTUR

Tajemnicza nauczycielka o ptasiej urodzie wykłada w AKADEMII BEZLITOSNEJ przedmioty ścisłe. Kobieta o przenikliwych oczkach i haczykowatym nosie ubiera się w powiewającą niczym ogromne skrzydła pelerynę. Wzbudza w uczniach paniczny strach. Każdy, kto zostanie z nią po lekcjach, zmienia się nie do poznania.

MRUK

Asystent doktorki Doktur. Porozumiewa się z otoczeniem samymi pomrukami. HMM! Jedno mruknięcie na tak. Dwa na nie. Więcej niż dwa mruknięcia i nikt nie rozumie, o co mu chodzi, nawet on sam. Mruk jest łysy jak kolano i nosi bardzo osobliwą perukę – jednonogą kotkę o imieniu Licho, która siedzi mu na czubku głowy.

WŚCIUB

Upiorny dozorca. Wysoki i barczysty, z brodą sięgającą aż do pępka. Ma przypięte do pasa największe pęki kluczy, jakie kiedykolwiek widzieliście.

PROFESORKA DOKTUR

Profesorka Doktur to leciwa matka doktorki Doktur. Od niepamiętnych czasów pełniła funkcję dyrektorki AKADEMII BEZLITOSNEJ, ale – co dziwne – od lat nikt jej nie widział. Niektórzy twierdzą, że dawno temu zniknęła ze szkoły w niewyjaśnionych okolicznościach.

POPŁUCZYNA

Szkolna bufetowa z piekła rodem. Szczyci się serwowaniem posiłków, które wyskakują z żołądków zaraz po zjedzeniu.

PANNA UMOCZEK

Bibliotekarka AKADEMII kochająca nie książki, lecz herbatniki.

PANNA CZŁAPALSKA

Paskudna nauczycielka z poprzedniej szkoły Hecy. Nienawidzi dziewczynki z całego serca.

PRZEWOŹNIK

Zakapturzona postać, której zadaniem jest dowożenie dzieci na wulkaniczną wyspę, gdzie mieści się AKADEMIA BEZLITOSNA.

CYFERKA

Nauczyciel matematyki. Jedna z jego dłoni wykonana jest z metalu i ma sześć palców. Pan Cyferka dysponuje w sumie jedenastoma palcami u rąk, ale wydaje mu się, że jest ich tylko dziesięć. Dlatego za każdym razem, kiedy przy rozwiązywaniu zadań liczy na palcach, myli się w rachunkach, przez co jego biednym uczniom też nic nigdy się nie zgadza.

PAN SMOŁA

Nauczyciel plastyki. Jego znaki rozpoznawcze to: czarne jak smoła włosy, czarna spiczasta bródka i czarne stroje. Uczniom pozwala malować wyłącznie czarną farbą.

PANNA KULKA

Organizowane przez nią zajęcia WF-u są tak brutalne, że uczniowie trafiają po nich prosto do gabinetu pielęgniarki.

PAN GĄSZCZ

Brodaty pan od geografii, którego niezawodną metodą nauczania jest wprowadzanie niebezpieczeństw czyhających w otaczającym świecie bezpośrednio do klasy.

PANNA GLĘDZIK

Nauczycielka prowadzi lekcje w języku, który sama wymyśliła – języku paplańskim. Sęk w tym, że paplańskiego nijak nie da się zrozumieć, bo to zwykła paplanina. Każdy uczeń piszący sprawdzian z tego przedmiotu jest z góry skazany na porażkę.

I ostatni, choć nie mniej ważny

ROBAK

Niechlujny ogrodnik nosi przezwisko Robak, bo zawsze ma poutykane w kieszeniach robaki. Większość czasu spędza w szopie na rozsadzaniu roślin do doniczek i nie rozmawia z nikim poza swoimi żyjątkami. Sam kiedyś był uczniem AKADEMII BEZLITOSNEJ i całe życie przebywał właśnie tutaj.

BESTIARIUSZ

LICHO

Najpodlejsza kotka, jaka chodziła po świecie. Licho ma tylko jedno oko i jedną łapę, ale za to zakończoną najdłuższymi, najostrzejszymi i najgroźniejszymi pazurami, jakie można sobie wyobrazić. Kocica nie zawaha się ich użyć. Mieszka na łysej głowie Mruka.

SKRZEK

Skrzek to pelikan przykuty łańcuchem do najwyższej baszty zamczyska. Ptak zastępuje szkolny dzwonek, który zepsuł się wiele lat temu. Swoim skrzekiem oznajmia rozpoczęcie oraz zakończenie szkolnego dnia.

ROBALEK

Robalek to zwierzątko domowe ogrodnika Robaka. Jak łatwo zgadnąć, jest zwykłym małym robaczkiem.

I wreszcie…

MEGAMONSTRUM!*

* Stwór ten na razie pozostanie tajemnicą…

Rozdział 1
HECA

Dawno, dawno temu gdzieś w odległej krainie stare molo wyciągało swe długie drewniane ramię w morską toń. Nasza przygoda rozpoczyna się pewnej niespokojnej nocy, kiedy ciemności rozpraszało tylko blade światło księżyca, a ciszę przerywało jedynie chlupotanie wzburzonych fal pod deskami pomostu.

Na tle srebrnej tarczy dało się dostrzec dwie postacie stojące na molo, niską i wysoką. Obie wpatrzone w rozkołysane morze.

Jedna z nich to dziewczynka, niska jak na swój wiek, z promiennie psotnym uśmiechem. Pojawiła się tam w znoszonej budrysówce, narzuconej na podarty szkolny mundurek. W butach miała tyle dziur, że prościej należałoby powiedzieć, że są dziurami w kształcie butów.

Była sierotą. Nosiła imię Heca. Właściwie nie jest to jej prawdziwe imię, ale skoro wszyscy tak na nią wołali, my też będziemy ją tak nazywać. Przezwisko wzięło się stąd, że Heca stale prowokowała jakieś hece.

— Dlaczego ośmiornica nie może klapnąć sobie na taborecie? — spytała i uśmiechnęła się pod nosem.

— Starczy już tych durnowatych żartów, Heco. Chyba dostałaś nauczkę! — warknęła wyższa postać, pani nauczycielka, niejaka Człapalska. Kobieta przycisnęła do oka swój monokl. Jej głowę zdobiła fryzura wyglądająca tak, jak gdyby została wystylizowana za pomocą nożyc i odpowiedniej wielkości garnka.

— Bo nie ma zadniej strony!

— Mało śmieszne! — prychnęła Człapalska.

— Myślę, że każdy żarcik będzie bawić, jeśli znajdzie się w nim coś wspólnego z „zadkiem”!

— ZABRANIAM CI UŻYWAĆ SŁOWA „ZADEK”!

— „Zadek”? — upewniła się Heca z zawadiackim uśmiechem.

— TAK! „ZADEK”!

— Ale, proszę pani, sama pani go użyła!

— Owszem, powiedziałam: „zadek”, ale tylko po to, żeby przypomnieć ci, że masz nie mówić: „zadek”!

— Właśnie powtórzyła pani „zadek” kolejne dwa razy!

— PRZESTAŃ MÓWIĆ: „ZADEK”! — Człapalska aż tupnęła nogą z irytacji.

TUP!

Nadgniłe drewniane deski molo zatrzeszczały od uderzenia.

SKRZYP!

Kobieta mocno oparła się o ramię dziewczynki, żeby nie stracić równowagi.

PACH!

— Proszę pani…?

— Co znowu?

— Wie pani, co odróżnia nauczycieli od słodyczy?

— Nie wiem i mam to gdzieś!

— Dzieci lubią słodycze!

— ZATKAJ DZIÓB!

— Mama i tata nauczyli mnie, że trzeba się śmiać, nawet w ciężkich czasach!

— Ale ich tu nie ma, prawda? Ani słowa więcej!

Heca smutno spuściła głowę. Każdego dnia czuła w sercu ból po stracie rodziców. Dlatego tak bardzo lubiła żartować. Wiedziała, co to smutek, i starała się innym go oszczędzić. Kiedy kogoś uszczęśliwiała, sama czuła się szczęśliwa.

Nagle spośród mgły, która otulała morską otchłań niczym ciężka zasłona, wyłoniła się długa, napędzana wiosłami, drewniana łódź.

Człapalska zerknęła na zegarek.

— Aha! W samą porę. Co noc, punktualnie o północy, przypływa tu łódź z AKADEMII BEZLITOSNEJ, żeby odebrać niesforne dziecko.

U wioseł siedziała tajemnicza zakapturzona postać.

Heca wstrzymała oddech.

— Strach cię obleciał, co? — ucieszyła się nauczycielka.

— Nie, nie! — skłamała dziewczynka. — Tylko czuję się deczko bekastycznie. — To powiedziawszy, wydusiła z siebie mały beczek. — BEK! Od razu lepiej! — dodała i postukała się pięścią po klatce piersiowej. — Bardzo się cieszę na tę wyprawę. Wprost nie mogę się doczekać! AKADEMIA BEZLITOSNA! Zapowiada się dobra zabawa. Mam jedno małe pytanko.

— Tak?

— Długo tam pobędę?

Człapalska uśmiechnęła się upiornie.

— Tylko do końca życia!