Maja Wójtowicz-Kaim

Lapidaria myśli

* darmowy fragment *

© Copyright by Maja Wójtowicz-Kaim 2009

ISBN 978-83-7564-156-1

Wydawnictwo My Book
www.mybook.pl

Rodzicom – z szacunkiem i miłością
oraz Jankowi – za wspólną podróż
przez życie

I bądź mój
tak bardzo
jakbyś nie miał
własnego ciała…

(H. Poświatowska)

Do ciebie poprzez zakamarki dnia,

do ciebie przez

okruchy nocy – tak blisko

że trącam dzień obłokiem

Kiedyś –

uczynił, że skrzydła jej wyrosły… 

Teraz –

oczy zapłakane łzami

takie smutne

szare

bez życia

Usta

wykrzywione z bólu –

szminka rozmazana

Palce

poranione pasem

krew zaschnięta

lekko odbiła się na koszuli

Dłonie

roztrzęsione strachem

dygoczą

nie mogąc utrzymać szklanki  

Siedzi cicho schowana w kącie

skulona –

kobieta bez płci

z twarzą anioła –

prezentuje

samotność do wzięcia

w pustce jej codzienności  

Nie szlocha

Nie oddycha

Nie istnieje  

Nadchodzi kat – mąż

znowu zapomniała

umyć kubka

po herbacie…

Całe morze

samotności

i tylko

anioł

w nim jeden

o oczach pięknych

jak blask księżyca

na rozgwieżdżonym niebie

Rozebrałam różę

do naga

z płatków odarłam słowa

Drżały jej liście –

nie płakała

Eszeweria blada

Tylko ręce

tyko sny

tylko mowa

i te dni  

Nie umiem

nie wiem

jak żyć

Szeptem

ponieważ jestem jeszcze młoda, dla mnie jesteś ty. i dla mnie twój jasny uśmiech brzozy, krawat w te ładne groszki, misternie wykonane obłoki śnieżnych spojrzeń. to wszystko dla mnie dziś.

ponieważ jesteś jeszcze młody, dla ciebie jestem ja. i jedwab mojej sukni, wieczorem cichym jest.

a potem wszystko to, co było między nami, co nam się zdawać tylko mogło, przepoczwarzyło się w nieboskłon przeźroczysty, oddechy czyste, płytkie, tak doskonałe.

a potem wszystko to, co pozostałe, włożymy w pudełko kartonowe. na strychu schowane głęboko, poczeka na nowe dzieje.

ponieważ jestem już wiekowa, nie dla mnie jesteś ty. i nie dla mnie wargi, co łagodnieją na jedną choć chwilę w półuśmiechu. subtelnieją, wypełniają sobą przestrzeń. choć będę mogła zatańczyć, jestem tchórzem – wymknę się ręką na werandę.

Między narodzinami a śmiercią

między bólem istnienia

a bólem umierania –

jest krzyk

zwany życiem

i krótkie obrazy istnienia

przepływają przed oczami

duszy mojej

i proste słowa

i czynności banalne

i wschody słońc

i zachody księżyców

i radość i śmiech

i smutek i łzy

i wszystko to

co konstatuje zniecierpliwienie

i abominuje niechęć –

uprzedmiotowienie ludzi

manipulowanie ciałami

wulgaryzowanie gestów

ruchów

mimiki

Ach, bogowie wspaniali!

Czy wy to widzicie

surogat polskości

w zalążku kiełkuje

za chwilę jedną przeciągnę

granicę tego krzyku

nieskończonością wyobraźni

niedorzecznością sytuacji

zwyczajnych tak

A w oczach Waszych

rozpromienionych

i w twarzach

rumieńcem oblanych

naprzeciw obrazów

tak krótkich

tak zwyczajnych

oddech

spojrzenie

gest –

jest esencja treści

sens trwania

dobro i prawda zarazem

a na końcu samym –

samotność Pariasa

sól ziemi

zrozpaczone ruchy

stoi tak

wąska sylwetka

czarny kolor garnituru

szare odcienie pomarszczonych szat

wolno opływają zapachy

bibliograficznych szczegółów

które tak hojnie karmią

znajome wnętrze

codziennego gwaru ulic

szumu kawiarni i klubów

ciszy galerii

spokoju świątyń  

Nadsłuchuję ciszy –

spokojna jest

chwytam łapczywie

umykające dnie i chwile

garściami pełnymi zagarniam –

ból istnienia

ból umierania

rozproszony na liściu eskapizm

biorę  

Nie ma pewności niczego

istnienie jest tylko egzystencją

a bogiczność bogów –

fantazmatem dzieciństwa  

Alegoria moralno-dydaktyczna

coraz bardziej pulsuje

jak ziemia

Za tysiącem twoich rzęs

czas granic nie ma

czoło marszczy dumnie

kłos istnienia

włosy wiatr rozwiewa

suche usta bladych rąk

nie szepczą nic –

poszarpane lecą

grochem łzy  

Za tysiącem twoich rzęs

rdzawe liście spadają

na mą dłoń  

Za oczami zaszłymi mgłą

dywan uczuć ściele się

rozkłada –

pięknieje we mnie toń

a dalej tam –

wachlarz ogrodem

odsłania nam swą woń

kwiat ku twym oczom

śmieje się  

Za firaną twoich rzęs…

twoich rąk… 

Pod wieczornym parasolem

chmurnym czołem widnokręgu

czerwone języki

tańczyć skocznie chcą –

nie mówią nic  

Za kaskadą wonnego bzu

za girlandami słodkich malin

w miękkości dłoni twych

zatopić się chcę

prócz szumiącego trzepotu rzęs –

omamić cień  

Za kasztanem blasku źrenic

niebo z widokiem na niebo

kryje się  

A my –

usiądziemy pod drzewem

usiądziemy pod drzewem –

znikną ciała dwa…

Żebraczka

Siedząca

na kościelnych schodach

błagająca o jałmużnę

Rumunka żebraczka

tuli

do brudnego łona

niewinne

śpiące

dziecko