Marcin Lewandowski

Księga Światła. Tom II

* darmowy fragment *

© Copyright by Marcin Lewandowski 2017

projekt okładki: Marcin Lewandowski

ISBN 978-83-7564-531-6

Wydawnictwo My Book
www.mybook.pl

WIZJA Z KSIĘGI
Ostatnie zadanie

Dzień 26 kwietnia 1945 roku. Hermann Fegelein siedział na fotelu, przy ławie, w swoim mieszkaniu na Bleibtreustrasse 4. Rozmyślał o wojnie, swoich awansach, zdobytych dużych skarbach, odpowiednio ulokowanych i zabezpieczonych na nazwisko Berlinghoff, zgodnie z dokumentami, które „odziedziczył” po wyrachowanym, bezwzględnym warszawskim oszuście. W pewnym momencie naszła go chwila na uczuciowe wspomnienia, wiążące się jedynie z kobietą, którą wielbił ponad wszystko. Przypomniał sobie wspólne tańce w czasie zabaw organizowanych przez siostry Braun. Pamiętał, że gdy przyszedł upragniony czas po jego ślubie z Margaret, wtedy mógł oficjalnie zbliżać się do swojej lubej. W trakcie jednego z tańców obserwował Ewę, jak na niego nieśmiało zerkała. Zawsze wiedział, że liczy się on i ona, tylko jedno było przeszkodą: Adolf Hitler, który z tego, co mu wiadomo, nawet nie skonsumował tego związku, a ją samą traktował jak podopieczną, której zadaniem było podziwiać mądrość starszego, doświadczonego mężczyzny. Hermann w swoich kontemplacjach stawiał ponad wszystko lojalność wobec wodza, który sprawił, że teraz nosił z dumą generalskie epolety SS. Wiedział, że koniec wojny nastąpi lada moment, zaraz po samobójstwach i morderstwach w bunkrze, w którym teraz przebywali Ewa, Hitler, Goebbelsowie i inni wierni wodzowi ludzie.

Siedział tak do południa, potem wstał, zjadł coś i popił szklanką whisky. Rozmyślał nad tym: co z nim ma zamiar zrobić Adolf i czy w ogóle bierze jego osobę pod uwagę w swoich poufnych planach. Po drugiej wysączonej szklance dobrego alkoholu zebrał się na odwagę i wykonał telefon do bunkra Hitlera. Przedstawił się telefoniście i rozkazał połączyć rozmowę z Ewą Braun. Nie miał pojęcia, że Hitlera tego dnia już nie było w bunkrze.

Zanim radiooperator połączył ważną rozmowę, poinformował rozmówcę, żeby chwilę poczekał, a sam odszedł szybko z pomieszczenia centrali do pokoju doktora, który teraz służył za biuro ministra Goebbelsa, i wykonał gest, żeby minister podniósł drugą słuchawkę, by wysłuchać tajemniczej rozmowy. Polityk kiwnął głową, że zrozumiał, gdy tylko żołnierz połączył rozmowę z Ewą Braun, kazał mu wyjść z pomieszczenia centrali na korytarz i tam przeczekać.

Fegelein rozpoczął od delikatnego rozpoznania.

– Z tej strony Hermann.

– Wiem, od razu poznałam – odpowiedziała Ewa. – Ale może być jeszcze inny rozmówca.

– Nie odważą się. Informowałem, kto dzwoni.

– Ty nic nie wiesz.

– Wiem… Adolf u siebie?

– Nie. Nic nie mogę mówić.

– To wyjdź przez ogród. Tak jak stoisz, nic nam nie jest potrzebne.

W słuchawce z drugiej strony była cisza, którą przerywał lekki szloch.

– Każę podstawić samochód. Zdecyduj się. Jesteś taka młoda, nie czas umierać.

– Wracaj i o nic mnie teraz nie pytaj, szybko przychodź do bunkra.

– Mogę być tam dopiero jutro po północy, ale ja nie jestem gotowy, żeby umrzeć.

– To nie jest w porządku – powiedziała ciszej do siebie kobieta, a zaraz dodała: – Jak będziesz mógł, to wracaj tu natychmiast… dla mnie.

– Jeśli wrócę, to zginę. Dobrze o tym wiesz – powiedział drżącym głosem mężczyzna. – Jak umrzesz, ja sobie tego nigdy nie daruję. Wyjdź stamtąd, póki jeszcze jest szansa. Proszę… błagam… Obiecuję, że będziesz żyć do ostatnich swoich dni w szczęściu i z dala od tego wszystkiego.

W mowie niemieckiego oficera było wyraźnie słychać zniekształcenia.

– Piłeś… Nie rób nic, co może nas narazić na zgubę. Do końca musimy wszyscy być trzeźwi. Wróć… – Kobieta zaczęła głośno płakać.

– Ewa, proszę, nie płacz. Wyjdź z bunkra i uciekaj, a ja zaraz po ciebie będę. Zostawimy to wszystko.

Kobieta doskonale znała układ i nie mogła nic wprost powiedzieć, a Goebbels, który podsłuchiwał rozmowę, tylko czekał na moment, żeby rozmówczyni nadmieniła coś o obietnicy danej przez samego Hitlera. Wtedy minister miałby doskonały powód, żeby bez skrupułów obydwoje aresztować oraz zlikwidować zgodnie z umową, na którą Ewa się zgodziła, i przysięgła dotrzymać ustalonych warunków wodzowi.

– Nie płaczę z powodu tego, co się stanie, tylko dlatego, że ciebie tu nie ma. Wracaj, jak tylko będziesz mógł. Musisz tu być, jeśli jeszcze nie jest za późno.

Fegelein nie mógł dziewczyny przekonać do ucieczki z bunkra. Sam teraz nie wiedział, co o tym myśleć.

– Ewa, jak ty nie uciekniesz, to ja tam nie wrócę. Sama wybrałaś.

Goebbels rozłączył ich rozmowę, żeby nie doszło do nieplanowanej nielojalności pod wpływem silnych emocji ze strony dziewczyny. Po czym zawołał telefonistę i polecił, żeby już nikogo nie łączyć z Ewą Braun.

Fegelein trzasnął słuchawką i sam do siebie zaczął gadać:

– Sama tego chciałaś, naiwna dziewczyno. Zgnijesz przy swoim wybranku. Taka młoda jeszcze jesteś… Ja zadbałem o nasze szczęście, o mieszkanie w Monachium, o moją pracę, o naszą nową przyszłość.

Hermann nie mógł pogodzić się z odmową i spróbował połączyć się jeszcze raz.

– Mówi Hermann Fegelein…

W tym momencie głos z drugiej strony uprzedził generała i odpowiedział stanowczo:

– Przykro mi, Gruppenführer Fegelein, ale dostałem rozkaz i wykonanie takiego połączenia jest niemożliwe.

– W tej chwili mnie połącz, bo na mój wniosek na front pójdziesz, albo pod sąd wojskowy za odmowę wykonania rozkazu.

Po tych słowach nastała cisza w słuchawce.

Hermann spróbował jeszcze raz. Rozmowa przebiegała podobnie, z tym że na koniec oficer wykrzyczał:

– To rozkaz! Nie muszę przypominać, że rozmawiasz z generałem SS i Waffen SS.

– Wiem, panie generale, ale nie mogę wykonać tego rozkazu. – Po tym telefonista się rozłączył.

Fegelein siedział ze słuchawką w ręku, klął i odgrażał się, że żołnierz obsługujący centralę telefoniczną w bunkrze pójdzie pod sąd.

Czas uciekał, nadeszła noc, Hermann poszedł chwiejnym krokiem do pokojowego regału, wysunął szufladę, wyjął z niej pudełeczko, w którym znalazł małą strzykawkę z jakimś specyfikiem i gumkę do zaciskania na przedramieniu, wykorzystywaną podczas pobierania krwi. Podciągnął rękaw koszuli, zacisnął gumkę powyżej łokcia, założył wysterylizowaną igłę, którą wypełnił, lekko naciskając tłoczek strzykawki, i wbił w mocno nabrzmiałą żyłę, wtłaczając w nią kilka jednostek cieczy ze strzykawki. Po tym wyciągnął igłę i odrzucił do szkatułki cały sprzęt, a punkcik, który powstał w wyniku ukłucia, przycisnął przez chwilkę kawałkiem lnianego kompresu. Po czym wszystko złożył i pochował tak, jakby miał jeszcze kiedyś skorzystać z reszty pozostawionego płynu. Usiadł na fotelu i kończył dalej butelkę przedniej gorzały. Nie mógł sobie darować, iż wszystko w życiu dokładnie ułożył, że z najróżniejszych oskarżeń i podejrzeń się wywinął oraz pozbył się niepotrzebnych świadków zdobycia bogactwa, a nie mógł przedłużyć życia tak młodej i pięknej kobiecie, w której był zakochany na zabój czystą niewinną miłością bez obcowania cielesnego. Po tak bardzo wykańczającym emocjonalnie dniu zasnął.

Rano obudziło go pukanie do drzwi. Po wstrzykniętej dawce specyfiku poleconego przez Hermanna Göringa musiał być dobrze znieczulony, bo z dopitą butelczyną alkoholu nawet wojna w nocy nie była go w stanie obudzić. Zasnął tak mocno, że wydawało mu się, że Sowieci tę noc też przespali. Postanowił podnieść się z podłogi na którą musiał upaść, ale nie mógł sobie przypomnieć kiedy, bo stracił świadomość. Chwiejnym krokiem podszedł do drzwi wejściowych i przez wizjer zobaczył znajomego SS-mana. Nie chciał, żeby ktokolwiek oglądał go w takim stanie, dlatego uprzedził rozmowę i przez zamknięte drzwi zapytał żołnierza:

– Co cię sprowadza akurat w czasie kiedy biorę prysznic?

Młody SS-man najpierw się przywitał, a potem odpowiedział.

– Heil Hitler. Przysłali mnie z głównej kwatery Adolfa Hitlera. Mam przekazać, że Gruppenführer SS Hermann Fegelein jest proszony na pilne widzenie z Führerem.

– Dlaczego nikt nie zadzwonił?

– Bo linia została zerwana.

– Przekaż do Kwatery Głównej, że oficer łącznikowy Hermann Fegelein dzisiaj wieczorem wypełnia dalszą część rozkazu wydanego przez… – W tym momencie zawahał się, bo nie mógł nikomu zdradzić, że rozkaz był wydany osobiście przez Führera. – Przekaż, że zgłoszę się do centrum dowodzenia dwudziestego ósmego kwietnia w godzinach rannych po wykonaniu rozkazu. – Następnie nie słuchając, co ma do powiedzenia żołnierz, dodał na koniec: – Heil Hitler. – I wrócił do pokoju, w którym spędził na podłodze ostatnią noc. Jak rozejrzał się po pomieszczeniu, z wrażenia głośno powiedział:

– Ale nora… Przez dwa dni tyle się nazbierało pustych butelek, i ten odór… jak z szatni koszarowej po ciężkich ćwiczeniach.

Wstrzyknięta morfina z domieszką jakiegoś cuda już nie działała. Hermann poruszył głową i z bólu krzyknął:

– Uaaa! Łeb mi pęka…

Podniósł jedną z butelek, żeby ocenić, co ostatnio spożywał i czy się nie pomylił, ale butelka była po markowej whisky. Złapał za następną flaszkę stojącą na stole, żeby strzelić sobie klina na kaca, ale butla była pusta. Dziwił się, że jeszcze żyje po wypiciu takiej ilości alkoholu. Z opuszczoną głową poszedł do kuchni.

W jego domu nie brakowało najróżniejszych trunków. Zawsze dostawał coś w dowód wdzięczności od swoich żołnierzy. Przed jego oczami był stojak z winami, z którego bez zastanowienia złapał pierwsze pod ręką, szybko odkorkował i kilkoma łykami wypił połowę. Odstawił butelkę, wyjął z zamrażarki parę kostek lodu uszykowanych do drinków, zawinął je w ścierkę i poszedł położyć się do sypialni. Spoczął na łóżku, przyłożył zawiniątko z lodem do głowy.

– Ufff… lepiej… ale jeszcze chwilę muszę odczekać.

Leżąc w tej pozycji obmyślił cały plan na najbliższą przyszłość, a szczególnie na dzisiejszy wieczór.

Jeśli Ewa nie chce ze mną uciec, to trudno, trzeba się pogodzić. Dzisiaj wieczorem będzie u mnie Zuzen. Przekażę resztę zapłaty, następnie poprowadzę rozmowę rozluźniającą nasze relacje, po tym zaproszę do stołu i podam dobrą pieczeń, którą sam dzisiaj przyrządzę. Do kolacji parę kieliszków dobrego wina, po nich rozmowa, najlepiej na temat literatury. Powiedzmy, może coś z Szekspira, to dobrze działa na inteligentne kobiety. Następnie może jeszcze kieliszeczek jakiegoś wyjątkowego trunku z czystej ciekawości na spróbowanie i… dalej to tylko będę kierował „rozpędzoną kuleczkę”, wszak sama będzie chciała się zabawić.

A rano? Ja zmykam z łupem, nie mam zamiaru iść na śmierć do bunkra. Ryzykownym będzie pozostać w Berlinie, bo tutaj teraz bardzo niebezpiecznie się robi, a jak wejdzie Armia Czerwona, to nic nie będzie rządzić.

Dłuższą chwilę poleżał, a jak wino zaczęło działać przypomniał sobie Zuzen w jej mieszkaniu, dokładnie taką, jak widział w odbiciu lustra.

Och, Zuzen… Jesteś tak piękna, że mógłbym dla ciebie pozbyć się połowy wszystkiego, żebym tylko mógł z tobą miło spędzić jedną noc, ale tylko wtedy będę szczęśliwy, kiedy ty równie mocno będziesz tego chciała.

Doskonale wiedział, że ta kobieta jest warta każdych pieniędzy. Ma wrodzoną klasę, a jej ruchy i gesty mówią więcej niż ona, skromna, o sobie.

Nie dziwię się, że Churchill werbuje najlepsze i najbardziej atrakcyjne kobiety, jednak nie jestem przekonany, czy Zuzen jest ze strony brytyjskiej, bo może równie dobrze się okazać, że z amerykańskiej. No, nie wiem, bo nikt mi nie mówił, z czyim agentem mam spotkanie. Pewne jest, że dokumenty są od Brytyjczyków, ale nie mogę powiedzieć, że to ich agentka. Czyja jest…? To nie moja sprawa, ja bez względu, kogo ona reprezentuje, chcę ją zauroczyć i sprawić, że zbliży się do mnie. Przyznam, że takiej kobiety do tej pory nie poznałem. Jest w niej coś nieokreślonego i to „coś” bardzo mnie pociąga.

Kiedy już ból głowy ustąpił, Hermann wstał z łóżka. Był wesoły i z dużą werwą zabrał się za przygotowania do wyjątkowego ugoszczenia kobiety. Posprzątał, wywietrzył, wziął prysznic, ogolił się, przygotował wystawną kolację z wyjątkowymi, najlepszymi trunkami, rozstawiając do tego drogą zastawę na pięknym, białym, zdobionym obrusie. Kiedy stół był zastawiony i przybrany, a pieczeń dochodziła w piekarniku, pozostało ubrać się odświętnie w garnitur, użyć drogiej wody kolońskiej i oczekiwać wyjątkowego gościa.

Kiedy dopracowywał szczegóły, rozmyślał o przebiegu spotkania.

Strategia działania na dzisiejszy wieczór z mojej strony: umiar w spożywaniu trunków, bycie szarmanckim i zaskakującym, oczywiście dobry humor i pozytywna aura to podstawa skutecznego wpływu na kobiety. Czy mam jakieś obawy? Sądząc po ostatnim razie, są… Największą jest to, że przy Zuzen często mówiłem coś, czego nie chciałem, albo wypowiadałem pojedyncze słowa z dłuższymi przerwami, jakbym był upośledzony. Muszę się pilnować, bo od tego zależy dzisiejszy sukces, i to, czy wieczorem zapracuję na ten sukces, zależy tylko ode mnie. Ona tak na mnie działa, że za wszelką cenę muszę wyjątkowo spędzić ostatnią noc w Berlinie. Z takim aniołem to będzie dla mnie idealny i zasłużony koniec wojny, a dla niej rano niespodzianka.

Była godzina dwudziesta piętnaście. Fegelein doskonale znał się na ludziach. Jak kogoś mu przedstawiano i pierwszy raz miał okazję z tą osobą rozmawiać, to bez względu, czy to był mężczyzna czy kobieta, zawsze zwracał uwagę na schludność postaci. Jeśli na uroczystym przyjęciu od mężczyzny, który obracał się wśród ważnych osobistości i pięknych kobiet, było czuć zapach spoconego ciała, to oznaczało, że jest zwykłym przeciętniakiem, który dostał się na salony. Jak mężczyzna miał zadbane paznokcie, był dobrze ogolony, miał czyste uszy i wszystko na nim było dopięte, włącznie z rozporkiem, a do tego na umówione spotkanie przyszedł pięć minut wcześniej, to oznaczało, że nad wszystkim panuje i schludność wynika z jego charakteru.

Dziesięć minut przed spotkaniem Hermann zmodyfikował swój plan. W pokoju, w którym miał przyjąć dokumenty i dać torbę z kosztownościami, załączył po cichu gramofon ze spokojną, melancholijną muzyką, następnie przestawił zmrożonego szampana stojącego w pokoju na zastawionym stole do przedpokoju na szafkę oraz obok niego ustawił dwa kieliszki.

– Pierwszy trunek wypijemy tuż po wejściu Zuzen – skomentował głośno.

Po chwili zerknął na zegarek była godzina dwudziesta dwadzieścia pięć. Usłyszał pukanie do drzwi. Szybko je otworzył z pełnym zadowoleniem i rozluźnioną postawą, jakby witał najlepszego przyjaciela.

– Witam, witam. Nie spytam, jak ci minęła podróż, bo wiemy doskonale, jak teraz jest w Berlinie, ale cieszę się, że dotarłaś cała i zdrowa.

Dziewczyna weszła do czystego przedpokoju. Od razu zauważyła, że ten, kto tutaj mieszkał, równoważył przepych z ubogim pięknem. Kobieta wiedziała, że Hermann dołoży starań, ale nie spodziewała się, że drzwi otworzy jej superfacet w garniturze, z pięknym uśmiechem odkrywającym białe zęby, skropiony dobą wodą kolońską.

Jej bystrość umysłu powodowała, że momentalnie przyjmowała zachowanie, jakie jest pożądane w towarzystwie. Niewskazane było burzyć tak miły początek, dlatego szybko się dostosowała, wprowadzając w działanie małe elementy wyjścia przed szereg, żeby nie wyglądało na jakieś małpowanie.

– Witam… przystojnego generała Waffen-SS – powiedziała uśmiechnięta i rozpromieniona, z zalotnym spojrzeniem. Po tym stanęła naprzeciw gospodarza i podniosła lekko dłoń, żeby się przywitać. – Widzę, mój drogi, że dzisiaj wystąpiłeś bez epoletów. Jakie to ekscytujące – powiedziała, jakby to było coś wyjątkowego. W tym samym momencie Fegelein szarmancko całował jej rękę, a następnie zdejmował z niej czarny prochowiec.

Zauważyła, że gdy okręciła się, oswobadzając z płaszcza, Fegelein stał chwilę z uśmiechem na twarzy, jakby ktoś zatrzymał go w bezruchu. Potem ocknął się i zmierzył ją od dołu do samej góry. Najpierw dostrzegł piękne, długie, gładkie nogi i sukienkę przed kolana.

Kobieta wyglądała atrakcyjnie, a Fegelein, żeby nie wpatrywać się zbyt mocno w wyeksponowane elementy jej ciała, odebrał płaszcz, po czym chciał go powiesić na stojącym w kącie wieszaku.

Jego myśli podpowiadały jedno: przegrasz… nie dasz rady… plan nie zadziała… co będzie przy stole, jak usiądziesz naprzeciw…?

Z wielkiego mętliku w głowie i wrażenia, jakie wywarła na nim kobieta, sam do siebie szeptem powiedział:

– Tego nie przewidziałem…

Zuzen była tak zadowolona z wcześniejszych odwiedzin Michała, że mimo nadal trwającej wojny postanowiła dzisiejszy dzień spędzić sympatycznie i w dobrym nastroju. Odważyła się nawet założyć ładną sukienkę. Chciała przypodobać się niemieckiemu oficerowi, więc poszła krok dalej w ustalaniu swojego ubioru na dzisiejszy wieczór i… nie włożyła biustonosza. Jej postępowanie było odwetem za bezczelne wtargnięcie Hermanna do jej mieszkania i nachalne przyglądanie się, kiedy paradowała po domu owinięta kawałkiem materiału. Nie igrała z ogniem, bo było to nadal oficjalne spotkanie agenta z niemieckim kurierem, na którym włos z głowy nie mógł jej spaść. Jak tylko przekroczyła próg mieszkania Niemca, doskonale widziała, jak Hermann próbował prześwietlić jej wygląd i patrzył od samego dołu, kierując się ku górze, jednak jego wzrok utkwił na piersiach. Żeby tego nie zauważyła, zwrócił się w stronę wieszaka, na którym próbował zawiesić jej płaszcz, ale z mizernym skutkiem, bo nie trafiał zawieszką w haczyk.

– Coś do mnie mówiłeś, Hermann? – zapytała, stojąc blisko sztywno wyprostowanego faceta, kierując swój ciepły głos do jego ucha.

– Ja nie… Nic nie mówiłem, to pewnie jakiś szmer na klatce schodowej… to koty. Miauczą i miauczą, a człowiek nie wie, o co chodzi.

Dziewczyna była nadal uśmiechnięta, ale na to, co odparł oficer, nie wiedziała, co odpowiedzieć. Tym bardziej że po drodze do mieszkania nie zauważyła żadnego zwierzaka.

Fegelein od razu powrócił do bezwzględnego planu, którego miał się trzymać kurczowo, żeby osiągnąć sukces. Szybko otworzył butelkę schłodzonego szampana i rozlał do wysokich, wąskich kieliszków.

– Proszę, to niespodzianka, specjalnie na tę okazję postarałem się o francuskie bąbelki, którymi chcę cię poczęstować. – Podał kieliszek dziewczynie, po czym sam wziął drugi. – Pozwól, że pierwszy toast ja zaproponuję.

– Oczywiście – odparła rozpromieniona dziewczyna. – Jestem ciekawa, za co wypijemy.

– Żeby narody po zakończeniu wojny nie cierpiały. – Z uśmiechem patrząc w oczy kobiety, wypowiedział bardzo szczytne słowa.

Po Zuzen dało się widzieć zaskoczenie. To był przyjemny widok, bo jej euforia przygasła, ale na twarzy widniał delikatny uśmiech, który głaskał ego niemieckiego żołnierza. Nie chciała nawet tego analizować. Dlaczego tak powiedział i co go do takiego toastu skłoniło? Pozwoliła, żeby trwało to dalej, bo była ciekawa, jak rozwinie się scenariusz spotkania.

– O, to miłe, że nie tylko przeciwnik chce zakończyć wojnę. Dodajmy jeszcze: za wstrzemięźliwość do kobiet i dobre traktowanie przez armie zwycięskie.

– Liczę na to. Jak wypijemy do dna, to się spełni – odpowiedział Fegelein i zbliżył swój kieliszek do szkła dziewczyny. Po lekkim stuknięciu wypili szampana.

Agentka obróciła się przodem do wieszaka i lekko się pochyliła, wyjmując z kieszeni płaszcza półlitrową butelkę, po tym szybko się odwróciła i odruchowo spojrzała na jego twarz. Był zaskoczony.

– Przepraszam za roztargnienie, powinnam zrobić to na początku – wytłumaczyła się i wręczyła Hermannowi butelkę z czarnym napojem od sąsiadki. – Przywitałam się może zbyt oficjalnie.

Po tym stwierdzeniu podeszła do niego jak najbliżej mogła, złapała go lewą ręką za szyję i wolno zbliżyła się do jego policzka, dając delikatnego całusa. Jak poczuła, że dotknęła go piersiami, szybko odeszła i ponownie pochyliła się, wyjmując kopertę z drugiej kieszeni swojego płaszcza. Przyszło jej do głowy, że brak biustonosza na tym spotkaniu nie jest dobrym pomysłem.

– Tutaj planujesz przekazać mi zaległość? – zadała pytanie, żeby rozwiać jakiekolwiek emocje, których nagromadzenie wyczuwała od samego przekroczenia progu mieszkania. Czuła, że igra z ogniem i niepotrzebnie tak się ubrała, bo przecież sama nie jest ze stali, a kiedy otarła się przed chwilą o niego, to potwierdziło, że jest tylko kobietą i nieświadomie również docenia walory przystojnego, pachnącego mężczyzny.

– Zapraszam, moja droga, do pokoju.

Dziewczyna poszła przodem w kierunku, który wskazał jej wyprostowaną ręką Fegelein. Wyglądało to jak pokłon na dworze króla. Na stole leżała wypchana torba, tak jak ją pakował w jej mieszkaniu.

– Możesz wziąć całość z torbą – rzekł z uśmiechem.

Agentka w zamian położyła kopertę z dokumentami na stole i przysunęła do siebie torbę. Jego najwyraźniej nie interesowało to, co jest w kopercie, a tym bardziej to, co było w torbie. Stał z jej boku i zerkał z podziwem na piękny i wyjątkowo kształtny biust, który, miał wrażenie, był nienaturalnie podniesiony.

Zuzen zaciekawił wystający z torby narożnik książki, dokładnie tej, którą ostatnio widziała u niego podczas spotkania w jej mieszkaniu.

– A ten dodatek to po to, żebym sobie poczytała w wolnych chwilach? – Wskazała na wystający róg książki i spojrzała na SS-mana, chcąc się upewnić, czy to też jest do przekazania.

– Jak Führer dał mi trzy diamenty, które u ciebie zostawiłem, to wyjął też tę książkę i wymachując nią, powiedział: „To jakieś szaleństwo, żeby kawałek papieru miał wpływ na świat”. I dał mi, mówiąc: „Weź mi to z oczu i zrób z tym, co chcesz”.

Dziewczyna zbystrzała na te słowa i już wiedziała, że właśnie tego szukają alianci i przeciwnicy Adolfa.

– To mogę sobie wziąć? – zapytała zaciekawiona.

Fegelein, z uśmiechem wskazując na pokaźną bibliotekę w swoim pokoju, powiedział:

– Nie tylko tę, ale wszystkie inne też. Wierz mi, jeśli ta pozycja nie spodobała się Führerowi, to te, które tu widzisz, z pewnością mogą ci przypaść do gustu.

Zuzen wyjęła książkę z torby, po czym resztę odsunęła na poprzednie miejsce. Doszła do biblioteki, a za szkłem, rzeczywiście, same drogie wydania dobrych książek.

– Widzę. Williama Shakespeare’a Romeo i Julia, Hamlet, książę Danii. Czytałeś? – Była ciekawa, czy to zwykły, prosty SS-man czy może faktycznie oczytany, inteligentny człowiek.

Na jej słowa mężczyzna mało skromnie odrzekł:

– Wśród moich bliskich nie znam osoby, która nie zapoznała się z waśniami rodów Romea z Montekich i Julii z Kapuletich, ale na wtrącaną sentencję: „To be, or not to be, that is the question” nie każdy wie o co chodzi. Taki świat – skomentował. – Jedni wolą Tołstoja, a inni Szekspira. Nie wystarczy czytać.

To be, or not to be: that is the question:

Whether ‘tis nobler in the mind to suffer

The slings and arrows of outrageous fortune,

Or to take arms against a sea of troubles,

And by opposing end them? To die: to sleep;

No more;…¹

Zauważyła, że gospodarz specjalnie urwał, żeby sprawdzić swoją rozmówczynię. Dziewczyna była mile zaskoczona, dlatego powiedziała dalszą część kwestii, kończąc niedopowiedziany przez Hermanna wers.

…and by a sleep to say we end

The heart-ache and the thousand natural shocks

That flesh is heir to, ‘tis a consummation

Devoutly to be wish’d. To die, to sleep…²

– Nie wystarczy recytować, ważne jest pojąć – odparła kobieta.

Fegelein był pod wrażeniem, że Zuzen dalej po nim wyrecytowała monolog z początku pierwszej sceny, trzeciego aktu.

– Tak, zrozumieć… – powiedział zamyślony, zdając sobie sprawę, że życie jest pełne wyborów. Na chwilę odezwało się jego sumienie, podpowiadając myśl: z jednej strony przed kobietą błyszczy elokwencją, a z drugiej chce wykorzystać nadmiar alkoholu do realizacji swojego samczego planu. To był jednak tylko moment zawahania, bo spożyte do tej pory trunki skutecznie rozluźniały jego myślenie, a kiedy zerkał na odciskające się na sukience agentki dwa wyraźne, symetrycznie ułożone punkty w okolicy biustu, odpychał skrupuły i myślał o zamierzonym celu.

Kiedy mężczyzna zaniemówił, pochłonięty przez wewnętrzne rozterki, kobieta, żeby nie stać jak słup, otworzyła książkę, którą właśnie dostała od Hermanna.

– Hitler dał ci tę książkę, bo nie mógł jej przeczytać? – Odwróciła otwartą księgę w stronę mężczyzny. – Co to za pismo? – zapytała, sprawdzając wykształconego oficera, czy zna prawidłową odpowiedź.

– To może być sanskryt – odrzekł Fegelein.

Na te słowa była równie zaskoczona, jak cytowanym przez niego po angielsku fragmentem tragedii Szekspira. Jednak mimo zaskakującej wiedzy oficera sama sprecyzowała odpowiedź:

– Według mnie to jest wczesny sanskryt³. Wszystko wskazuje na to, że to jest sanskryt wedyjski, obecnie język martwy, ale można powiedzieć, że na pewno funkcjonował w dwutysięcznym roku przed naszą erą i rozwijał się do tysięcznego roku naszej ery.

Niemiec ze zdziwioną miną odpowiedział wprost:

– Jak dla mnie, nawet „wczesny” jest nieczytelny. Dlatego nic mi po tym. Hitlerowi pewnie też to, co mówisz, nie robiło różnicy, czy to późniejszy czy wczesny – skwitował SS-man. Jednak widzę, że ty więcej możesz o tej książce powiedzieć, dlatego jest twoja i żebyś była pewna, że jest dla ciebie… – Wziął pióro z biurka, podszedł do dziewczyny, zabrał z jej rąk książkę i na pierwszej pustej stronie na dole napisał: Na wieczną pamiątkę dla Zuzen – Hermann. Po tym wręczył prezent z dedykacją. – To dla ciebie. – Uśmiechnął się i poszedł odłożyć pióro na miejsce.

Na ten widok serce się krajało dziewczynie, że jak można tak po prostu zbezcześcić bardzo stare dzieło jakąś dedykacją.

– No tak… nie przewidziałam tego, to jest praktyczność Niemców, która nie zna granic…

Zuzen ochłonęła, bo najważniejsze, że księga była w jej posiadaniu, dlatego trzymając ją w rękach, powróciła do przeglądania. Zaciekawiła się, co jest na okładce. Wyjęła ją z pożółkłego papieru, którym była obłożona. Jej oczom ukazała się oprawa wykonana z ciemnego drewna, zaimpregnowanego jakimś specyfikiem. Materiał na okładkę był starannie wyszukany, nie miał sęków, a słoje były delikatnie zarysowane. Na podstawie wstępnych oględzin mogła stwierdzić, że drewno było bardzo twarde, sprężyste i stare. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziała. Na froncie w dolnym prawym narożniku zauważyła delikatne rzeźbienie albo wyrycie, które przedstawiało znajomy wzór. Tak, już teraz sobie przypomina, był identyczny jak na kwadratowych monetach znalezionych na terenach Indii, które potwierdzały, że istniała aryjska cywilizacja.

Moneta, którą sobie przypominała, miała ponad cztery tysiące lat, czyli była datowana na drugie tysiąclecie przed nasza erą. Poza wzorem na okładce był widoczny rysunek smukłej lewej dłoni, tak jakby była położona na książce i obrysowana. Pomyślała sobie: ciekawe znalezisko… a Hermann chciał to wyrzucić. Odłożyła księgę na bok.

– Widzę, że nowego właściciela fascynuje – zagadał oficer.

Jako ciekawostkę zaczęła opowiadać Hermannowi o tym, kiedy po raz pierwszy spotkała się z tłumaczonymi na język angielski starożytnymi eposami.

– Gdy studiowałam w Cambridge, to mnie i trzech kolegów z innych roczników wyróżniono w konkursie uczelnianym na temat: „Opis starożytnego przedmiotu”. Jeden z kolegów zajął miejsce pierwsze, a reszta z nas dostała wyróżnienia. Cała czwórka otrzymała osobistą nagrodę od starego profesora, który zabrał nas do pewnej biblioteki mieszczącej się w starym obiekcie sakralnym w okolicy Londynu. Tam można było skorzystać z różnych pism wedyjskich oraz eposu Mahabharata, przetłumaczonych na język angielski. W nich przeczytaliśmy o różnych niewyobrażalnych technologiach oraz nieznanej broni, nazywanej „Piorun Indry”, która była użyta dawno temu przez dwa starożytne klany Pandanów i Kaurawów przeciwko ludom Vrishni i Andhaka. Broń spowodowała dym i płomień porównywalny do siły światła i ciepła dziesięciu tysięcy słońc. Po jej wybuchu zapanowała cisza nad morzem, a ciała zabitych były tak zniekształcone, że nie przypominały swoim kształtem ludzi. Ci, co przeżyli, przekazywali potomnym o tragedii, która przyczyniła się do zniszczenia tamtejszej cywilizacji. W eposach została zawarta przestroga dla potomnych: „Nigdy wcześniej nie słyszeliśmy o takiej broni i nigdy wcześniej nie widzieliśmy broni równie okrutnej”.

Hermann stał jak zahipnotyzowany informacjami, których właśnie wysłuchał. To, co powiedziała dziewczyna, tylko potwierdzało, że wszelkie cywilizacje wraz z obecną miały wspólną, niezrozumiałą cechę. Powiedział to na głos:

– Człowiek występuje zawsze przeciw sobie.

– Powiedziałabym bardziej dobitnie: człowiek występuje zawsze przeciw ludzkości.

– Jak ładnie to sprecyzowałaś. To tak, jakby kilka mrówek chciało zniszczyć własne mrowisko. Powinno być odwrotnie, mrówki dbają, żeby ich mrowisko było jak największe, z wieloma podziemnymi korytarzami, połączonymi z innymi mrowiskami na wypadek przymusowej ewakuacji…

Tak zapędził się w swoim wywodzie, że zapomniał o wszystkim. Przerwał mu głos dziewczyny.

– Hermann…

– Słucham, Zuzen? – Myślał, że ma coś niezrozumiałego wyjaśnić.

Dziewczyna uśmiechnęła się do niego i powiedziała:

– Też często nasz cały świat przyrównuję do mrowiska. Szczególnie kiedy czasami nocą patrzę w niebo, wtedy wyobrażam sobie, jak stoję na księżycu i obserwuję naszą planetę. – Po tym pomrugała do niego zalotnie i dodała: – Ale czy będziemy tak tutaj stać?

– Nie. Oczywiście, że nie. To takie lekkie roztargnienie z mojej strony, dlatego że tak dobrze z tobą nawiązuję rozmowę. Przygotowałem się. Proszę za mną – oznajmił oficjalnym, dostojnym tonem, następnie pierwszy przeszedł do salonu, gdzie był zastawiony stół, a na nim różności do picia i coś do jedzenia. Gdy kobieta doszła do swojego miejsca, odsunął krzesło i bardzo elegancko powiedział: – Zapraszam do stołu.

Agentka była zaskoczona widokiem różności, jakie były na stole. Piękny, śnieżnobiały, zdobiony obrus, niesamowita zastawa, sztućce, trunki… I samo usługiwanie SS-mana przy wysuwaniu i dosuwaniu krzesła, gdy siadała, robiło wrażenie.

– Dziękuję – odpowiedziała.

– Pozwól, moja droga, że opuszczę cię na kilka minut i przyniosę niespodziankę.

Po tej informacji położył prawą dłoń na sercu i skinął w jej stronę głową. Było widać, że bywał w towarzystwie i trzymał fason. Po tym geście zniknął, ale nie czekała długo, bo po krótkiej chwili pojawił się w pokoju z tacą, na której leżała piękna, pachnąca pieczeń, a obok w sosjerce sos jałowcowy.

Postawił tacę na stole i fachowo odkroił kilka plastrów pieczeni, a jeden, najbardziej soczysty i miękki, wyjął ze środka i ułożył na talerzu gościa.

– Ummm. Jak pachnie. Sam upiekłeś?

– Tak. Lubię czasami coś wyjątkowego przyrządzić.

– Jestem pod wrażeniem, Hermann. Rzadko się zdarza, żeby mężczyzna interesował się robieniem posiłków.

Niemiec uśmiechnął się i skłonił delikatnie głową, patrząc w jej w oczy. Jednocześnie pomyślał: i o to chodzi, moja piękna. Następnie nałożył na swój talerz plaster dziczyzny i zaproponował jeden spośród trzech trunków do posiłku.

– Czerwone wino proponuję zgodnie z recepturą, ale może być „biała”⁴ lub jak zechcesz, brandy.

– Powinnam wybrać do takiego przysmaku wino, ale źle na mnie działa, dlatego proszę, nalej mi „białej”.

Przypomniała sobie, jak jedno ze szkoleń agentów miało na celu określenie utrzymania największej świadomości podczas spożywania różnego rodzaju alkoholi. Po winie szybko traciła kontrolę w nogach i mowie, natomiast spożywając „czystą” do ciężkich i tłustych mięs, mogła wytrzymać wiele dłużej, nie tracąc świadomości podczas testów. Nie leżało w jej zamiarze upijać się, bo musiała wrócić dzisiaj do swojego mieszkania – liczyła na to, że wieczorem może pojawić się u niej Viktor. Zanim się spostrzegła, pełny kieliszek stał przed nią, a SS-man trzymał w dłoni drugi, uniesiony do toastu.

– Teraz kolej na ciebie. Mów, za co pijemy.

Zuzen chwilkę zastanowiła się i powiedziała:

– Za szczęśliwy koniec wojny i normalne życie po niej.

Hermann dodał od siebie:

– Na zdrowie. – Nauczył się tej wstawki w Warszawie, pijąc samogon z ważnymi miejscowymi osobistościami.

Wypili i zagryźli pieczenią oraz chlebem.

– To, co wcześniej powiedziałaś o cywilizacji, która spowodowała, że ludzie wymyślili straszną broń tylko po to, żeby zgładzić całą ludzkość, to jest nielogiczne. Po co mieliby sami siebie niszczyć?

Zuzen od razu uderzyło, że to, co robili Niemcy wobec innych narodów, kłóciło się z jego wypowiedzią.

– A wojska niemieckie, Hitler, Trzecia Rzesza? Czynią to samo…

– Masz rację, niektórym to nawet się podoba, ale ja całą tę wojnę teraz trochę inaczej postrzegam. Nie wypieram się, bo też tak kiedyś myślałem, i pamiętam, jak kazałem dla siebie zrobić dodatkowe odbitki zdjęć ludzi powieszonych na strunach. Później miałem co pokazywać, chwaląc się zdjęciami przed Hitlerem i jego bliskimi współpracownikami. Wśród Niemców musieli być tacy, którzy własnoręcznie zabijali, mordowali i męczyli na rozkaz, oraz tacy jak ja, którzy nie brudzili sobie rąk i robili wokół tego wielki rozgłos. Kiedyś pokazałem te zdjęcia Hitlerowi, on wcale nie oglądał ich z euforią. Obejrzał i poklepał mnie po ramieniu, bo tak wypadało. Wnioskuję, że zachowałem się jak dobry pies, który przyniósł kość.

– Tak tylko, że przyniesiona przez „psa” „kość” nie była jadłem, w którym gustował „pan” – dokończyła wywód agentka.

Fegeleina zdziwiła tak trafna analiza umysłu dziewczyny. Czasem był zły na siebie, bo sam potrzebował aż kilku lat, żeby zebrać wszystko do kupy i stwierdzić, że każda wojna musi się zakończyć i najważniejsze dla człowieka jest przyszłe, powojenne życie. Wiele niekonsekwencji dostrzegł zbyt późno, a Zuzen… jakby wiedziała wiele więcej już przed wojną. Fegelein ponownie z wrażenia sięgnął do wnętrza siebie: dobrze się rozmawia, ale nie można odchodzić od planu, który ułożyłem. Kieliszek pięknej jest pusty… już napełniam.

Kiedy kobieta ze smakiem spożywała pieczeń, wstał od stołu, przeszedł z jej prawej strony i wlał czystej do kieliszka. Od Zuzen usłyszał rozbawionym głosem:

– Hermann? Chcesz mnie upić. – Ale nie protestowała, żeby nie polewać.

– Wiem, że to niemożliwe, bo wy, szkoleni przez Special Operations Executive, jesteście zaprawiani również w tym boju.

Dziewczyna nie dała poznać po sobie, że wymówienie przez SS-mana pełnej nazwy organizacji, której bezpośrednio podlegała, zaniepokoiło ją.

– E tam, bzdury jakieś mówisz. – Szybko dopowiedziała: – Siedzisz teraz przy stole ze zwykłym „kurierem politycznym”.

– Nie wierzę, że tylko „kurier polityczny”, jesteś zbyt inteligentna, żeby Churchill tylko do tego wykorzystywał twoje zdolności, z aktorskimi włącznie. – SS-man uśmiechnął się, komplementując agentkę.

– Skąd wiesz, czy to na pewno Churchill? Możesz być w błędzie – odrzekła spokojnie i zdjęła ustami z widelca soczysty kawałek dobrze doprawionej dziczyzny.

– Masz rację, nie wiem czy adresatem przesyłki jest znana ci osoba, ale na miejscu Churchilla starałbym się wydobyć z ciebie więcej niż tylko „kurierowanie”.

Zuzen wiedziała, że w sprawach diamentów i innych bezcennych przedmiotów Fegelein jest laikiem. Wskazuje na to nawet indoaryjska książka, którą parę chwil wstecz bez zastanowienia podarował dziewczynie, nie zdając sobie sprawy, że kolekcjonerzy z racji wieku pisma zapłaciliby mu za nią więcej sztab złota, niż w sumie przekazał. Nie mogła jednak bagatelizować noszonych przez niego epoletów generalskich, gdyż to wymagało dużej wiedzy o wojnie, żołnierzach, armiach, państwach i ich wywiadach, dlatego wolała być ostrożna. Nie musiała oszukiwać albo ukrywać informacji, bo to kim jest, nie było dla niego tajemnicą, a wszelkie nietypowe zachowania nie mogły między nimi zaistnieć, ponieważ byli z pochodzenia Niemcami i w tej chwili służyli sprawie wyższej. Nieistotnym było, kto z nich jest ważniejszy w czasie wojny. Obydwoje byli przekonani, że szczegółów rozkazów nie wolno zdradzać, ale kto gdzie był lub służył, w tej chwili nie robiło żadnej różnicy.

– Wiesz o mnie, Hermannie, więcej, niż mi się wydawało.

– Odrobiłem „pracę domową”. Też musiałem wiedzieć, z kim się powtórnie spotykam, żeby w razie niewykonania rozkazu wiedzieć, o kim raportować przełożonemu.

– Mówisz w liczbie pojedynczej, a to oznacza, że nad tobą jest jeden. Będąc u mnie w mieszkaniu, wspomniałeś o szkatułce z napisem „EB” i o tym, kto ci przekazał diamenty.

SS-man troszkę się zmieszał, że nieświadomie zwrócił uwagę dziewczyny na fakty, które połączyła w jednej sekundzie i już dokładnie wiedziała, od kogo konkretnie jest przekazywana przesyłka.

Hermann, żeby nie wyjść na ciapę, która kłapie bezwiednie jadaczką, pewnym i zdecydowanym tonem powiedział:

– Już wiesz, od kogo jest przesyłana zawartość torby. Jednak ja nie chcę znać adresata i zaufaj mi, lepiej jeśli ty również nie będziesz dociekać: „do kogo?” i „za co?”. – Pochylił się lekko w jej stronę i poważnie dodał: – Dla nas obojga lepiej będzie nie wiedzieć.

Wypowiadając te słowa, liczył na to, że skutek będzie odwrotny i agentka w obliczu końca wojny powie coś na temat odbiorcy skarbów.

– Zgadza się. Podoba mi się twoja postawa – grzecznie pochwaliła oficera. – A odnośnie SOE, to w tej chwili jestem kurierem – odpowiedziała krótko i wymijająco.

Mężczyzna aż przymrużył oczy z ciekawości, bo interesowało go, co miała za sobą, a konkretnie, bardziej interesowały go znajomości i układy, natomiast mniej był zaciekawiony specjalistycznymi szkoleniami, które przeszła, „bo co taka dziewczyna może”. Jednak mimo swoich poglądów, widząc, że nie dowie się o tym, kto konkretnie stoi za agentką, podpytał, co robiła i czym się zajmowała.

– A wcześniej „propaganda”? – Wypowiedziane słowa brzmiały sarkastycznie i od niechcenia, bo w tym czasie Hermann szykował sobie kawał mięsa do zjedzenia.

– Nie trafiłeś – odpowiedziała zupełnie spokojnie, mimo wyczuwanego szydzącego tonu. – W 1941 roku kursy zasadnicze.

Fegelein wiedział, co oznaczają słowa „kursy zasadnicze”, ale starał się ustawić dziewczynę w hierarchii pod sobą, dlatego powiedział bardziej w formie pytającej o alianckich szkoleniach, doskonale wiedząc, że rzadko kto je kończył. Zakładał w myślach: „Gdzie ci, kobieto, do takich szkoleń”.

– O ile się dobrze orientuję, a wiedzę posiadam z wiarygodnych źródeł, to przeszłaś kursy w pięciu zakresach zaprawy dywersyjno-minerskiej: dżu-dżitsu, perfekcyjnego strzelania z broni ręcznej, posługiwania się środkami minerskimi, hartowania fizycznego i nauki terenoznawstwa? – Z uśmiechem podniósł dzbanek z wodą, wlał w dwie szklanki. – Czysta, zdrowa, źródlana. – Następnie spokojnie usiadł i podniósł szklankę do ust, biorąc duży łyk chłodnej wody i oczekując przeczącej odpowiedzi.

Dziewczyna zaskoczona była tak precyzyjną wiedzą oficera.

– Tak, to było dawno, w pięknej okolicy w starym zamku. Miejsce nazywa się Inverlochy Castle na zachodnim brzegu Szkocji. To miejsce jest niesamowite, tam łączą się dwa jeziora morskie: Loch Linnhe i Loch Eil. Ta zieleń, klimat, kolor wód i to stare wielkie zamczysko, które daje wrażenie bezpieczeństwa i wielkości. Pamiętam, kiedy o świcie wychodziliśmy biegać, jak na tle gór wyglądał zamek, gdy mgły opadały. To był fascynujący widok, który miał w sobie coś demonicznego i przerażającego. Kursy odbywały się tam do 1942 roku, później były gdzieś przeniesione.

Fegelein był zaskoczony tym, co usłyszał, ale z lekką pogardą od niechcenia dodał:

– I to koniec przygody z wysiłkiem fizycznym, teraz pozostało „kurierowanie”.

Agentka widziała, że to nie było tylko wrażenie, że niemiecki oficer z niej odrobinę szydzi, bo ironiczny uśmieszek nie schodził mu z twarzy, ale skoro chciał się pośmiać, to niech ma świadomość, z kogo się naigrywa. I postanowiła więcej o sobie opowiedzieć.

– Odkąd zastrzelono mojego chłopaka, starałam się zapomnieć o miłym czasie spędzanym w miłości i stałam się niespokojnym duchem, który wciąż podnosi sobie poprzeczkę, dlatego po Inverlochy Castle zaproponowano mi kurs badań psychotechnicznych, który odbywał się na terenie Anglii w Guilford nad rzeką Wey. Dopiero po jego zaliczeniu można było przystąpić do kursu spadochronowego, w skład którego wchodziła zaprawa spadochronowa, a później skoki.

– I co? Skoczyło się „dwa razy” i zaliczone. – Im więcej Fegelein dowiadywał się o dziewczynie, tym bardziej próbował ironizować.

– Niestety nie, mój drogi, to nie było takie hop i skaczę, dopiero po jakimś czasie mogłam szkolić się w Largo Hause.

Fegelein zaniemówił, kompletnie nie wiedział, co powiedzieć, już teraz żałował, że przed chwilką próbował swoich uśmieszków. Poczuł gorąco na policzkach ze wstydu i żeby zatrzeć próbę wyszydzenia kursu spadochronowego ukończonego przez Zuzen, podniósł pełny kieliszek w stronę dziewczyny i generalskim, dumnym tonem powiedział w jej stronę:

– Za twój przeraźliwie perfekcyjny i zarazem ciężki kurs w Monkey Grove.

Przechylił kieliszek i przełknął wódkę, a ona zrobiła to samo, nie tylko dla towarzyszenia SS-manowi, ale ze zdziwienia, że aż tyle wiedział o ośrodku na wschodnim pograniczu Szkocji i Anglii, stworzonym głównie dla Polaków z organizacji „cichociemni”, których wyjątkowo i dokładnie szkolono w szerokim spektrum wiedzy i umiejętności.

– Naprawdę szkolili cię w Largo Hause? – zapytał mocno ciekawy, przy tym zagryzając pieczenią.

– Tak. – Odpowiedź z ust dziewczyny była zdecydowana, dlatego nie mógł się przesłyszeć i zaczął opowiadać historię, której osobiście doświadczył.

– Pamiętam, jak jesienią 1944 roku pojmaliśmy jednego z dwóch żołnierzy polskich, którzy próbowali zlokalizować nasze wyrzutnie rakiet V1, ostrzeliwujące terytorium Anglii. Pierwszy uciekł, a drugiego udało nam się zlokalizować przy pomocy psów tropiących. SS-mani znaleźli go na drzewie, idealnie zamaskowanego. Kiedy spostrzegł się, że wszyscy stojący pod drzewem żołnierze wycelowali w niego swoje karabiny, rozpoczął rozmowę w języku niemieckim, za chwilę zszedł i oddał się w niewolę. On mi wtedy osobiście opowiedział o specjalnym torze przeszkód, trapezie śmierci i lesie, w którym uczy się rekrutów przechodzenia z drzewa na drzewo tylko przy pomocy gałęzi, bez dodatkowego sprzętu. Chłopak musiał być świetnie wyszkolony, dobrze posługiwał się językiem angielskim, francuskim i słabiej niemieckim. Podczas przesłuchania był podłączony do wariografu, który za każdym pytaniem skutecznie oszukiwał, odpowiadając totalne bzdury. Zorientowałem się, że w ten sposób chciał świadomie udowodnić, że jest obłąkany. Nie wierzyłem w to, co mówił, a szczególnie jak opowiadał, że chodzi po drzewach jak małpa. Nie mogłem tego sprawdzić, bo żeby go wywieźć do lasu, musiałbym mieć specjalne dokumenty, a na to nie było czasu. Reszta oficerów i żołnierzy, którzy słuchali chłopaka, uśmiała się z tych jego odpowiedzi, jak nigdy od czasu rozpoczęcia wojny. Polski żołnierz sam zaproponował, żeby zezwolić mu na wyjście przez okno i nie strzelać do niego, jak będzie pokonywał ogrodzenie. Wszyscy wojskowi, którzy byli w sali, zaczęli śmiać się do rozpuku i ja też nieźle się wtedy ubawiłem. Wojskowi wiedzieli, że to był nasz wróg, ale chłopak nie zdradzał niechęci do Niemców; miałem wrażenie, że moi towarzysze nawet go polubili. Jeśli bał się, to zachowywał zimną krew, był uśmiechnięty, sympatyczny i oprócz śmiesznych głupstw, które wypowiadał, potrafił żartować w stylu niemieckim o aliantach. Po każdym kawale opowiedzianym przez polskiego żołnierza oficerowie podchodzili do niego i jak swojaka poklepywali. Nikt nie chciał go bić i nikomu nie przyszło do głowy, żeby wprowadzić powagę podczas przesłuchania, zabraniając wygłupów. Byliśmy na trzecim piętrze w starym budynku, czyli około dziewięciu metrów nad ziemią, a po tym, co usłyszałem, pomyślałem: skoro wszystko powiedział, a odczyty wariografu pokazują, że jest nienormalny, to niech idzie, i dałem słowo, że do ogrodzenia jest wolny, ale poza drutami ja go nie ochronię, a nasi żołnierze za ogrodzeniem go zastrzelą. Sam otworzyłem okno, a reszta stanęła w innych oknach, żeby zobaczyć, jak chłopak spadnie. Część oficerów podeszła do żołnierza, śmiejąc się i poklepując go, jakby wszyscy już żałowali, że taki fajny jest, a za chwilę zakończy żywot. Sam go dokładnie obserwowałem. Najpierw wychylił się za okno i rozejrzał się, patrząc od lewej części ściany budynku dokoła po linii widnokręgu do prawej strony ściany za oknem. Robił to tak wolno, jakby rejestrował wszystkie szczegóły terenu i każdy kluczowy element, który pasował do jego planu. Było po nim widać, że wszystko, co go zainteresowało, dokładnie zapamiętywał. Później spojrzał w dół, po czym odwrócił się, prosząc mnie o swój błękitny beret. Kiedy mu wręczyłem nakrycie głowy, założył je w charakterystycznym dla jego formacji stylu, zasalutował w moją stronę, skinął głową do innych żołnierzy, którzy byli w pokoju przesłuchań, i wyszedł za okno. Pierwszy raz w życiu widziałem, jak się schodzi po ścianie przy pomocy wystających parapetów i gzymsów. Dosłownie nie przesadzę, jak określę, że skakał jak kot ze zwinnością małpy przy użyciu samych rąk, którymi łapał się parapetu. Amortyzował siłę spadania i opuszczał się maksymalnie do dołu, prostując ręce, następnie znowu się puszczał parapetu i łapał wystającego niżej. Gdy już był na ziemi, przebiegł plac i jak dzikie zwierzę wbiegł na siatkowy trzymetrowy płot, zakończony skłębionym drutem kolczastym. Wtedy pomyślałem: „Już po nim”, bo przez druty nikomu bez dodatkowego koca nigdy nie udało się przejść. Wszyscy widzieliśmy, że chłopak na płocie odbijał się od siatki i ciągnął do góry swoje ciało, jakby nabierał prędkości, po czym przytrzymał się przez ułamek sekundy dłońmi wczepionymi w siatkę tuż pod drutami kolczastymi, co spowodowało, że jego nogi oderwały się od płotu i dużym pędem po łuku przerzuciły go nad skłębionymi drutami. Gdy jego ciało było w odpowiednio bezpiecznej odległości od ostrych drutów, odczepił ręce i poleciał dalej za swoimi nogami. Wszystko wyglądało tak, jakby złapał się tej siatki i zrobił salto do przodu, lądując w wielkim stylu za płotem, przykucając na dwie nogi, żeby wytracić prędkość spadania. Widziałem go od tyłu. Pozostał w tej pozycji około pięciu, może siedmiu sekund, jakby ponownie rejestrował teren. Pamiętam dokładnie, jak w tym czasie zrobił coś nietypowego: sięgnął lewą ręką do swojego prawego ramienia i zerwał naszywkę, kładąc ją tuż przy płocie. Następnie odwrócił się w moją stronę i wyraźnie skinął głową, dziękując za szansę, którą mu dałem. Potem pobiegł przed siebie co sił w nogach i nawet nasi żołnierze nie zdołali go w żaden sposób znaleźć, używając do tego psów tropiących. Przepadł, jak kamień w wodę.

Zuzen wysłuchała opowieści o polskim „cichociemnym” i spytała:

– Znaleźli wyrzutnie rakiet V1?

Fegelein zdziwiony, skąd to pytanie, odpowiedział:

– Następnego dnia bombowce RAF-u zrobiły z wyrzutni kupę złomu. To był pewny sukces Special Force.

SS-man wstał od stołu, otworzył szafę i z kieszeni swojego munduru wyjął naszywkę. Podszedł do Zuzen i położył ją przed nią na stole.

– Tę naszywkę pozostawił mi Polak, który sforsował wysokie siatkowe ogrodzenie, zabezpieczone drutem kolczastym.

Dziewczyna zaczęła klaskać w dłonie, ale jednocześnie stanęły jej łzy w oczach.

– Dlaczego klaszczesz, Zuzen? – zapytał SS-man.

– Nawet nie wiesz, co ofiarował ci żołnierz Special Force – odparła ze łzami w oczach.

– Nie wiem, o czym mówisz. Zostawił naszywkę w ramach propagandy, żebyśmy my, żołnierze Trzeciej Rzeszy, poczuli strach.

Agentka wstała, wzięła do rak butelkę z czystą i polała w dwa kieliszki, po czym podała jeden Hermannowi i nic nie musiała mówić, bo oboje, jakby się umówili, wypili do dna. Następnie usiadła i zaczęła opowiadać:

– Żołnierz, który oddał ci dobrowolnie swoją naszywkę Special Force, oddał ci największy możliwy honor, bo ten znak w przyszłości może uratować twoje życie – wskazała dłonią na kawałek materiału z symbolem formacji. – To, że wszystkich rozśmieszył i był jak dobry, sympatyczny kolega, to skutek bardzo efektywnego szkolenia. Jak już żołnierz oddaje się wam, Niemcom w niewolę, myślicie, że jest bez wyjścia, a dla Special Force to właśnie jest wyjście.

Fegelein zrobił bardzo zdziwioną minę, do dzisiaj był przekonany, że zuchwała ucieczka była dla Polaka szczęśliwym przypadkiem, a tymczasem okazuje się, że żołnierz skinął głową i oddał naszywkę nie za szansę od Hermanna, tylko za swoje życie. Zaczął intensywnie zastanawiać się nad tak długim pobytem dziewczyny ze Special Force w swoim mieszkaniu. Powątpiewał w to, kto w czyim planie dzisiaj występuje. Jego jest prosty i prymitywny bo chce zrobić wszystko, żeby się z nią przespać… Ale jaki jest jej plan, skoro tak chętnie tę wódkę chłepcze?

W tym momencie próbował odtwarzać wszystko, chwila po chwili, od momentu, jak agentka weszła do jego mieszkania. Przypomniał sobie, że też wolno się wszystkiemu przyglądała, jakby co chwila znajdowała lepszy przedmiot, którym można SS-mana ukatrupić.

Pomyślał: dość na dzisiaj wódki, idę po to ciemne winko, które przyniosła ze sobą Zuzen, i wezmę na wszelki wypadek pistolet.

Fegelein wstał od stołu, skinął głową w stronę Zuzen, mówiąc nerwowo:

– Przepraszam, ale muszę… – Nie wiedział, co wymyślić na poczekaniu, dlatego zwyczajnie wyszedł do sąsiedniego pokoju, w którym pozostawił butelkę z ciemnym trunkiem, i za chwilę wrócił. – Teraz napijemy się czegoś wyjątkowego.

Dziewczyna zauważyła, że wrócił z butelczyną zmieniony. Robił wrażenie, jakby odgrywał rolę w teatrzyku.

Agentka widząc męczącego się z zalakowanym korkiem Hermanna, uprzedziła go i pochyliła się nad stołem, wzięła butelkę z resztą wódki i rozlała końcówkę w dwa kieliszki.

Fegelein był przerażony jej postępowaniem, a widok jej pięknie opuszczonych piersi w tej chwili nie robił na nim większego wrażenia. Teraz już wiedział, że to jest część jej planu.

– Najpierw dopijemy to. – Stojąc nad stołem, wyciągnęła rękę i podała kieliszek mężczyźnie, ale zauważyła, że w jego spodniach coś dodatkowego się pojawiło. Nawet jej to pochlebiało, skoro taki dorodny facet podniecił się w jej towarzystwie, to znaczy, że pani Muler widząc ją nagusieńką przed lustrem, miała rację, że jest atrakcyjną kobietą.

Postanowiła wyjść zza stołu i podeszła blisko Niemca. Zbliżyła się na tyle, żeby ocierać się o jego tors swoimi… Fegelein cały niesamowicie drżał. Co jest? – pomyślała. Teraz powinien ją przytulić albo zagadać, albo dotknąć jej policzka, a on jak w febrze, albo co najgorsze, jak przy chorobie alkoholowej, potocznie znanej jako „delirka”. Dziewczyna postanowiła jeszcze bardziej przykleić się do mężczyzny, ale coś jej nie pasowało. To coś twardego, co wyczuwała na swoim brzuchu, powinno być niżej. Chyba że Fegelein jest inaczej zbudowany i to, co powinien mieć normalnie między nogami, jemu wyrosło w miejscu wyrostka robaczkowego… Wtuliła się w niego jeszcze mocniej i teraz poczuła: to jest za małe na takiego faceta. Pomyślała: trzeba to sprawdzić. Delikatnie przesunęła rękę po torsie telepiącego się Fegeleina i skierowała ją w stronę okolic wyrostka, gdzie od razu wymacała rękojeść od pistoletu, który szybko wyjęła i sprawnie odskoczyła, nie rozlewając nawet kropli wódki z trzymanego w drugim ręku kieliszku.

Sama zaskoczona znaleziskiem krzyknęła:

– Hermann! Co ty wyprawiasz? Po co ci odbezpieczony pistolet w portkach? Chcesz sobie krzywdę zrobić? I dlaczego, do cholery, tak się trzęsiesz?

– Nie zabijaj mnie. Nie rób tego. Chcę żyć, jak nikt inny na świecie… – Po tym, co powiedział, stał tak dalej z kieliszkiem w ręku w bezruchu.

Dziewczyna odpowiedziała:

– Ja też chcę żyć i nie mam zamiaru strzelać do ciebie. Przyszłam, bo musimy dokończyć wymianę, ale też dlatego, bo byłam ciekawa, jak się dla mnie postarasz. Ostatnio odgrażałeś się, nazywając mnie „księżniczką diamentową”. To dla ciebie się tak wystroiłam, żeby było miło – mówiła przerywanymi zdaniami, nie znajdując logiki w poczynaniach SS-mana – A ty, głupi, pomyślałeś, że mam cię zlikwidować? Przecież mogłam to zrobić, jak tylko przekazałeś torbę.

Dziewczyna zabezpieczyła pistolet i położyła na stole przy talerzu Hermanna, a sama poszła na swoje miejsce, usiadła i rzekła:

– Zapraszam do stołu. I nie psuj zabawy. Nie wiadomo, co nam koniec wojny przyniesie, dlatego bądź miły.

Fegelein usiadł. Nie wiedział, co powiedzieć, bo akcja, jaką zobaczył na własne oczy, jak dziewczyna sprawnie obchodzi się z bronią oraz jaka potrafi być perfekcyjna w swoich ruchach… to wszystko razem bardzo go onieśmieliło, ale zebrał się na odwagę i próbował się wytłumaczyć:

– Ja wtedy tego Polaka dokładnie obserwowałem, on zachowywał się w pewnym momencie tak jak ty po wejściu do mojego mieszkania. Na początku pomyślałem, że wystrój zrobił na tobie wrażenie, ale później, jak wspomniałem ci o Special Force i okazało się, że ty wywodzisz się z tego samego kursu, to sam skojarzyłem, że będąc w moim mieszkaniu, też sprawiałaś wrażenie, jakbyś uczyła się na pamięć całego rozkładu i wszystkiego, co tu jest.

– I dobrze zauważyłeś. Można powiedzieć o tobie, że jesteś bystry i spostrzegawczy, to bardzo przydatna cecha. Rzeczywiście, starałam się zapamiętać, co gdzie jest w twoim mieszkaniu, i dzięki temu dokładnie wiem, gdzie leżą zapałki i świece oraz jak są rozplanowane pomieszczenia. Zapamiętałam, które meble w ciemności można przypadkowo staranować. Potrafię zlokalizować wejście do ubikacji oraz gdzie stoją kwietniki, o które mogę się potknąć. Teraz w takim przyćmionym, intymnym oświetleniu można sobie poradzić, kierując się widokiem, ale w całkowitej ciemności przez zwykłe krzesło można stracić życie, a tak znam mapę twojego mieszkania i nic nie powinno mi tutaj zagrażać.

Słysząc to Hermann pomyślał: „kamień z serca” i pierwszy powiedział:

– Na zdrowie, „księżniczko” – cicho dodając: – ze Special Force.

Mężczyzna wypił do dna i roześmiał się, a ona zrobiła dokładnie to samo, po czym też zaczęła się śmiać z nieporozumienia.

– Ale sobie wymyśliłeś. Masz fantazję… powinieneś książki pisać.

– Uwierz, że miałem wiele przesłanek, które skłoniły mnie do takich wniosków i takiego działania, a co do pisania, to nie dla mnie. – Uśmiechnął się i dodał: – Zbyt czasochłonne, a w porównaniu do środków, jakie posiadam, nie wiem, czy opłacalne, ale może w przyszłości, przy wnukach. Kto wie? Nie chcę być wścibski, ale jest koniec wojny i myślę, że możesz mi więcej opowiedzieć o kursie w „małpim gaju”. Już nic nie zmieni wyniku wojny.

– Tyle mogę powiedzieć, że było ciężko i niewiele kobiet ze mną ukończyło kurs. Statystyki były takie, że z całego naboru ludzi, którzy nadawali się do udziału w kursie, w pełni go ukończyła tylko jedna czwarta żołnierzy, którzy byli przydatni do wszystkiego. Dlatego wspomniałam ci już, że teraz jestem „kurierem politycznym”.

– A wcześniej?

– „Specjalista wywiadu”, ale jakby tak wszystkie zadania złożyć w całość, to moja służba jest bardzo zróżnicowana.

Słuchając Zuzen, SS-man kończył otwierać butelkę z ciemnym napojem i przymierzył się do rozlania.

Dziewczyna od razu zaznaczyła dokładnie, ile chce mieć ciemnej substancji w kieliszku.

– Ja poproszę połowę tego małego, z którego piłam wcześniej czystą.

– Zrobię zgodnie z życzeniem.

Wlał połowę Zuzen, a sobie do pełna, również w kieliszek po wódce. Podniósł naczynie, żeby wypić, ale w tym momencie dziewczyna przerwała.

– Słuchaj, co powiedziała mi sąsiadka, jak podarowała mi tę półlitrową butelkę: „ile razy skosztujesz, tyle razy nie pożałujesz”. To za nasz „hatse”.

Fegelein nie był poliglotą, ale podstawowe japońskie zwroty znał i poprawił kompankę.

– Za nasz „hatsu”, bo po japońsku „początek” to „hatsu”.

– Po japońsku „początek” mówi się dokładnie tak, jak ty wypowiedziałeś „hatsu”, a ja powiedziałam po baskijsku, „hatse”.

– Po baskijsku jest bardzo podobnie jak po japońsku. Pomyśleć, dwa różne narody, a słowo prawie takie samo. Może Japończycy i Baskijczycy mieli wspólnych przodków? – spekulował Niemiec.

– Też tak myślę. Powiedziałbym odważniej, wszyscy możemy mieć wspólnych przodków, wywodzących się od Arian.

– Za Arian! – krzyknął wesoło Hermann i razem z dziewczyną przechylili kieliszki, pijąc do dna. – Dobre i bardzo delikatne – szybko ocenił ciemny płyn.

Zuzen skosztowała i po jej minie też było widać, że dobre. Trunek smakował jak słodki soczek z pewną nutą goryczki.

– Kto by pomyślał, że to takie smakowe, nie czuć alkoholu, ale po wypiciu rozgrzewa od środka. Proszę, nalej mi jeszcze do pełna, ale sobie musisz wlać dwa razy więcej. Taką receptę spożywania przekazała mi sąsiadka. Mówiła, że „kobiecie nalewać połowę”.

Fegelein nie rozdrabniał się i wlał sobie pełny mały kieliszek i od razu chlusnął go do ust, powtarzając dokładnie tak jak przed chwilą.

– Pyszne. Smak odrobinę orientalny, piłem coś podobnego w Indiach, ale było mocniejsze. Nie będę przedłużał, bo najważniejsze, że teraz możemy już napić się razem po jednym i w sumie będzie tak, jak nakazała sąsiadka.

Niemiecki generał był taki nieskomplikowany, a jego pomysły jak wypicie poza kolejką kieliszka płynu więcej czyniły go takim prostym, szczerym i przewidywalnym. Postępowanie mężczyzny tego wieczora sprawiało, że dziewczyna czuła się wyjątkowo i dobrze bawiła się w jego towarzystwie. Nie przeoczyła tego, że był dla niej bardzo miły.

Po wypiciu drugiego kieliszka czarnego płynu mężczyzna czuł, jak coś rozpala go od środka. Nie wiedział, czy to efekt wczorajszego picia i zażywania morfiny „z domieszką jakiegoś cuda”, czy efekt tej ciemnej, łagodnej w smaku gorzały. Bez względu na to, co go tak rozbierało, postanowił następną nalaną kolejkę wypić po zjedzeniu kawałka pieczonego mięsa.

Złapał za półmisek z pokrojoną pieczenią i przesunął w kierunku dziewczyny.

– Proszę, skosztuj, póki jeszcze ciepła. Ja co chwila zagryzam po wypiciu, a ty popijasz samą wodą – zwrócił uwagę oficer.

– Tak jestem nauczona, ale z chęcią spróbuję twojej pieczeni.

Zuzen nadziała cienki plaster na widelec. SS-man też zgarnął na swój talerz dwa pierwsze plastry mięsa i od razu po odstawieniu półmiska zaczął jeść, a ona przyglądała się na sposób, w jaki Fegelein spożywał pieczeń. Za każdym razem wykrawał nożem mały kwadracik i przenosił na widelcu do ust. Robił to wolno i mimo że upieczone mięso rozpływało się z kruchości w ustach, on je odpowiednio długo przeżuwał. Było widać po tym, że jadał z ważnymi osobistościami na salonach. Za każdym razem, gdy przerywał jedzenie, odkładał skrzyżowane sztućce i ocierał ułożoną przy talerzu białą chustką kąciki ust. Bywał w niejednym towarzystwie, bo rozlewanie trunków w kieliszki też miał dopracowane do perfekcji.

Zuzen dokładnie obejrzała jego biblioteczkę i zastanawiała się, czy Hermann należy do ludzi otwartych na nowe informacje, korzystających z dobrodziejstw, które zostały zawarte w starych książkach, czy tylko lubi mieć modne książki i tylko takimi wypełnia swój stylowy mebel. Postanowiła porozmawiać o tragedii i miłości. Zainspirowała ją do tego jej sytuacja, która w ostatnich dniach klarowała się, bo wychodziło na to, że jej ukochany żyje. Była ciekawa, jak radzi sobie w sprawach sercowych gospodarz i wprost go zapytała:

– Przeżyłeś nieszczęśliwą miłość?

Hermann spoważniał, bo nie spodziewał się takiego pytania, ale nic go nie hamowało, żeby być szczerym nawet w tak delikatnej sprawie.

– Można powiedzieć, że od dłuższego czasu ją przeżywam. Moja wybranka, którą kocham, albo kochałem, nie chce ze mną uciec z Berlina. – Smutnym głosem dodał. – Wybiera śmierć zamiast dalszego, dostatniego i szczęśliwego życia u mojego boku. Nie potrafię zrozumieć jej postępowania.

– Przepraszam za pytanie. Nie wiedziałam. Nie chciałam cię urazić. Miałam na myśli coś odległego, ale nie miałam pojęcia, że może to u ciebie ciągle trwać. Jak chcesz, to nic nie mów. Możemy zmienić temat.

– Wczoraj ciężko było mi o tym myśleć, ale czas i ciągłe rozmyślanie sprawiły, że nie robi to już różnicy. Wczoraj namawiałem ją przez telefon, żeby ze mną wyjechała z Berlina. Już wszyscy wiemy, że wojna będzie zakończona. Teraz ci, co tutaj zostaną i przeżyją, poddadzą się Armii Czerwonej i wojskom alianckim. Kto wie, czy nie będą mordowani. Ci, którym uda się uciec do Ameryki, spędzą spokojne życie po wojnie.

– Musi być jakiś powód, że twoja wybranka nie chce wyjechać z Berlina – zauważyła Zuzen.

– Nie wiem, co o tym myśleć. Byłem przekonany, że się kochamy. To było takie proste, bezcielesne uczucie, ale wnioskuję, że od wczoraj moje uczucie może być platoniczne.

Coś zacisnęło agentkę w środku z żalu na to, co usłyszała. Tu przed nią siedzi dorosły mężczyzna, który kocha bez zbliżenia cielesnego. To dopiero jest niewytłumaczalne. Może i miał inne kobiety, ale miłuje jedną. Prostym uczuciem, jak dzieciaki w piaskownicy, jak dwunastolatki na podwórku.

– Ja wiem dokładnie, jak się kocha tego jedynego mężczyznę. Jeśli taki stan się rozpocznie, to trwa nieprzerwanie i zawsze. Nawet jak się okazało, że mój jedyny zginął, to możesz mi wierzyć, wiem dokładnie, że miłość szybko nie przemija. Z tego, co mówisz, twoja wybranka nie może, bez powodu, zmienić swojego zachowania w stosunku do ciebie. Musi być jakieś realne wytłumaczenie takiego działania. Zobaczysz, jak się spotkacie, to wspomnisz sobie naszą rozmowę. Ja to wiem, jak kobieta przekona się do wybranego mężczyzny, to kocha całą sobą. Do zakochania trzeba czasu i odkochania też. Jestem pewna, że ona nadal darzy cię uczuciem, tylko w tej chwili jest jakaś przeszkoda, żeby to okazywać.

Gospodarz rozpromienił się, lekko uśmiechnął i było po nim widać, że rozmowa z agentką przywraca nadzieję w przyszłośc jego związku z Ewą.

– Nie mogę nie wierzyć. Wy, kobiety, wiecie najlepiej, jak to jest. To, co powiedziałaś, jest jak „miód na moje uszy”. Dobrze, że jesteś, bo twoja ocena sytuacji bardzo mi pomogła. Liczę na to, że nie skończę ze swoją ukochaną jak Romeo i Julia. Oni też bardzo się kochali i bez wiedzy swoich zwaśnionych rodzin potajemnie zawarli związek małżeński. Pewien franciszkanin, który chciał pomóc, udzielił im ślubu, bo myślał, że to pogodzi ich rody. Trzeba przyznać, miał na to jakiś plan, ale… – Po chwili ciszy oficer opowiedział o swoich odczuciach co do tej książki: – Ile razy przeczytałem tę tragedię, tyle razy zastanawiałem się, dlaczego to było takie skomplikowane i zawiłe. Młodzi przedstawiciele odwiecznie występujących przeciw sobie rodów zakochują się i wyrzekają się swoich korzeni w imię zaznania wspólnego szczęścia. Znajdują pomoc i zrozumienie u ojca Laurentego, który udziela im potajemnie ślubu. Później w ulicznej awanturze Tybalt, krewny Kapuletich, zabija Merkucja, przyjaciela Romea. Młody Monteki postanawia dokonać zemsty i w odwecie morduje zabójcę swojego przyjaciela, za co spotyka go sroga kara. Władca Werony skazuje go na wydalenie z miasta bez możliwości powrotu. Wszyscy w mieście mieli dość ciągłych waśni i potyczek Montekich z Kapuletami, dlatego Księże Eskalus posunął się do bardzo ostrych środków, skazując Romea na dożywotnie wygnanie. Śmiały plan franciszkanina bazujący na zawarciu nierozerwalnych więzów małżeństwa Romea i Julii, który miał położyć kres wrogości dwóch rodów, okazał się nieprzewidywalny w skutkach i tragiczny dla zakochanych. Zawsze zastanawia mnie: dlaczego plan nie prowadził bezpośrednio do szczęścia Romea Monteki i Julii Kapuleti, skoro już wcześniej wyrzekli się swoich korzeni?

Agentka uważnie słuchała wypowiedzi mężczyzny i stwierdziła, że to dzieło musiało w jego głowie zrodzić wiele wątpliwości. Postanowiła dodać coś od siebie.

– Doskonale wiemy, że tragiczne samobójstwo Romea było między innymi wynikiem niedostarczenia na czas listu napisanego przez ojca Laurentego do Romea. Też się zastanawiam nad tym, czy młodzi po zostaniu dla siebie mężem i żoną nie powinni uciec z Werony z dala od robaczywych relacji, jakie łączyły ich rodziny.

SS-man z wrażenia nic przez jakiś czas nie powiedział, jakby podziwiał wywód, który nie czynił go odosobnionym.

– Mówisz całkowicie poważnie, że od razu po ślubie powinni uciec? – zapytał oficer.

– Ja tak bym postąpiła.

– To jest ciekawe, jakby toczyły się dalsze losy rodów po ucieczce ich młodych przedstawicieli. – Niemiec chwilę analizował po czym stwierdził: – Młodzi zaznaliby szczęścia, a zamieszki w Weronie trwałyby dalej. Po tym sądzę, że plan ojca Laurentego skupiał się głównie na zawarciu ugody przez Montekich i Kapuletów, bo to miało zapewnić spokój w mieście. Kapłan nie brał pod uwagę sytuacji, w której podczas realizacji jego planu coś nie wyjdzie.

Agentka ze łzami w oczach wypowiedziała to, co jej w tej chwili przyszło na myśl:

– Albo jego bezwzględnym celem było zakończyć trwający konflikt między rodami, a wtedy Romeo i Julia w najgorszym scenariuszu jego planu wystąpiliby jako ofiary. Mój Boże… – powiedziała z przerażeniem wzruszona dziewczyna. – Precyzyjne wypełnienie planu zakładało szczęście dla młodych, a niewypełnienie wszystkich kolejnych elementów w odpowiednim czasie powodowało ich zgubę. Jakie to smutne i może to, co powiem, jest herezją literacką: ale poświęcić młodych dla dobra ogółu? – Szlochająca Zuzen ocierała łzy chusteczką.

Wypowiedź dziewczyny rozbudziła myślenie analityczne oficera SS, który znał kilka szczegółów mogących popchnąć dalej ich rozważania.

– Moja droga, nie wiemy, co tak naprawdę myślał ojciec Laurenty. Był osobą duchowną, która wypełniała święte posłannictwo Boga. Ojciec Laurenty jako przedstawiciel franciszkanów to człowiek dążący do życia w przyjaźni z każdą istotą, a szczególnie ze swoimi współbraćmi. Dla ich mentora, świętego Franciszka z Asyżu było ważne to, jak bracia traktują siebie i jak budują swoją wspólnotę. Mieli żyć, potocznie mówiąc, „jak w rodzinie”. Biorąc przykład z Montekich czy Kapuletich, nie byłoby ludzi, którzy byliby zdolni do życia w przyjaźni z zakonem ojców franciszkanów, a i oni nie mogliby wdrażać swoich założeń co do życia w przyjaźni z ludźmi.

– To wiele tłumaczy – zauważyła kobieta. – Wynika z tego, co powiedziałeś, że zaistniała sytuacja dla ojca Laurentego była niewygodna, bo będąc bliżej jednego z rodów, oddalał się od drugiego. W założeniu jego posłannictwo sprawiało, żeby być blisko wszystkich ludzi i żyć z nimi w zgodzie. – Po tym stwierdzeniu Zuzen na dobre się rozpłakała i dalej mówiła urywanym, szlochającym, podniesionym głosem. – To niemożliwe, żeby czternastoletnia Julia i młody szesnastolatek zostali poświęceni dla nadrzędnych celów społecznych. To niemożliwe! Gdzie sprawiedliwość! – wyrzuciła z siebie zapłakana dziewczyna.

Hermann był mocno zaskoczony emocjami, jakie wynikały z analizy książki. Nie wiedział, jak ma pocieszyć Zuzen, bo nigdy z nikim nie rozmawiał w ten sposób o tragedii Szekspira, dlatego zaczął naginać przed chwilą wyciągnięte przez dziewczynę wnioski.

– Może tragedię spowodowała chęć pomocy młodym, która najzwyczajniej wymknęła się spod kontroli.

– Nasza dyskusja, a szczególnie to, co powiedziałeś, coś mi uświadomiły. Może było tak, że Romeo i Julia nie zostali poświęceni dla dobra ogólnego, ale znając zachowania ludzkie, jest to możliwe.

Fegelein czuł się mało komfortowo, mając świadomość, że jeszcze przed tym spotkaniem myślał bardzo prosto i nieskomplikowanie o przesłaniu, jakie płynie z treści „Romea i Julii”, ale teraz, gdy osobiście nieświadomie wypowiedział się na temat założeń i dewiz, jakimi kierują się franciszkanie, i do tego dodał zachowania ludzkie, którym przyświeca jakaś idea to… lepiej nie drążyć tematu bo staje się niebezpieczny dla myśli zwykłego śmiertelnika.

Złapał za butelkę z ciemnym napitkiem i z uśmiechem powiedział:

– Kochana, musimy dać pokój takim rozważaniom, bo mogą być niebezpieczne, a póki co: „Chluśniemy bo uśniemy”. – Uniósł wysoko butelkę do góry, jakby obwieszczał jakieś zwycięstwo, i polał w kieliszki, mówiąc do siebie szeptem, ale tak, żeby dziewczyna słyszała: – Tak, wiem, co powiedziała sąsiadka. Tobie połowę, a dla mnie cały.

Po czym nalał dziewczynie cały kieliszek, a sam z ręki wypił jeden, stawiając puste naczynie przed sobą i napełniając je ponownie po brzegi.

Zuzen widząc to, roześmiała się przez łzy, że niemiecka precyzja w wykonaniu oficera SS wygląda nieco groteskowo. Po czym uniosła szkło z nalewką, mówiąc:

– A niech tam tragedie… Za lepsze jutro.

Od razu po wypowiedzeniu toastu, nie czekając na kompana, wypiła trunek, a za jej przykładem bez komentarzy postąpił identycznie gospodarz.

Fegelein po ostatnim kieliszku patrzył na Zuzen i momentami widział, jak jej twarz przybiera rysy Ewy Braun. Nic nie mówił, żeby nie wyjść na pomylonego, miał świadomość, że siedzi przy stole z agentką Zuzen. Nie miał pojęcia, co się dzieje, dlatego poprzestał tylko na przyglądaniu się dziewczynie, która zmieniała się chwilami w jego wybrankę Ewę.

– Coś się stało? – zapytała zaniepokojona kobieta.

Oficer odpowiedział z wyraźnie zaakcentowanym szczęściem na twarzy.

– Nie… a dlaczego pytasz…

– Dziwnie się bujasz, jak przy chorobie sierocej – powiedziała, podejrzliwie obserwując mężczyznę.

– Ja? Bujam się?

Gospodarz kiwając się do przodu i w tył, spojrzał na siebie, a raczej na rękawy swojego garnituru, w tym samym czasie unosząc na przemian ręce.

– Nie zauważam bujania się. Coś ci się wydaje… Ewa.

Dziewczyna nie wierząc własnym oczom i uszom, co dzieje się z oficerem, wstała, złapała za butelkę i wlała sobie i jemu po pełnym kieliszku.

– Wypij! Może to ci pomoże, „przyjmij na drugą nogę”, bo coś cię przechyla do przodu.

Mężczyzna za stołem robił niekontrolowane ruchy, obserwował swoje kończyny i uśmiechał się niezbyt przytomnie. Wydawał się dobrze wstawiony. Jednak jego dziwne zachowanie wskazywało, że to nie procenty tak działają.

Agentka podała kieliszek kompanowi, usiadła na swoim miejscu i wypiła do dna, a Hermann zrobił dokładnie to samo.

– Twoje zdrowie, Ewa. Jesteśmy sami… ja ciebie szanuję… i cię… kocham – wypowiadał się niespójnie, przy tym przewracając oczami, jakby zasypiał.

– Jaka Ewa? Co ty gadasz? Spójrz na mnie! – krzyknęła Zuzen, wstając zza stołu.

Wzrok przystojniaka utkwił na jej piersiach. Kiedy poderwała się do góry, jego głowa też podskoczyła za jej pięknym biustem.

– To już jest chamskie. – Usiadła ze zdziwioną miną, jakby ducha zobaczyła.

Mężczyzna w tym czasie zdejmował marynarkę, coś łapał w powietrzu i podstawiał twarz, jakby miał pić wodę ze spadającego strumienia. – Za gorąco, Ewa… trzeba się rozebrać… pij… tutaj woda spływa z liścia. Musimy przetrwać… jest ciężko, gorąco, ale musimy przetrwać. – Po tych słowach wstał i wykonywał ruchy, jakby kosą ciął zboże. – Jeszcze kawał drogi. Musimy się przedrzeć.

Zaczęła nerwowo przecierać oczy, ale nic to nie zmieniało. W pewnej chwili gospodarz odzyskał świadomość i usiadł na swoim miejscu.

– Dlaczego chamskie? – zapytał.

– Bo się gapiłeś bezczelnie, nawet pozorów nie zachowujesz – krzyknęła, ale zaraz zmieniła ton na bardzo miły. – Yyy… pamiętam, Viktor, ten twój wzrok… zawsze tak na mnie spoglądałeś. – Agentka zamknęła oczy, jakby coś się zmieniło, i zaczęła mówić: – Nie wiem, co się dzieje ze mną, ale gadam jakieś głupoty i może to zabrzmi niewiarygodnie, Hermann, ale ja chwilami widzę w tobie… – przerwała i sama do siebie cicho powiedziała: – To niemożliwe…

– Co widzisz? – odezwał się Hermann, ale głos dobiegał z boku, bo już nie siedział za stołem przed nią.

Dziewczyna otworzyła oczy, rozejrzała się dokoła i zobaczyła ze swojej prawej strony stojącego w samych slipkach Viktora.

– Wróciłeś! Mój kochany… – przetarła oczy i podniesionym głosem powiedziała: – Co się dzieje? Tu był niemiecki oficer. Gdzie jest Hermann? – zapytała, mocno zdezorientowana całą sytuacją.

– Nigdzie nie wychodziłem, dlatego nie musiałem wracać. Ewa, jestem tutaj.

– Co jest? – Zuzen zaczęła mówić z zamkniętymi oczami głośno sama do siebie: – Nazywam się Zuzen Petro, jestem kurierem w ważnej sprawie. Mam świadomość, że jestem w mieszkaniu niemieckiego oficera SS i siedzę z nim przy stole, zajadając smaczną pieczeń z dziczyzny, ale nie mam pojęcia, dlaczego gospodarz przemienia się w Viktora, mojego chłopaka.

– Ewa, wytłumacz mi, co łączy cię z tym mężczyzną. Nie wiem, o jakim Viktorze mówisz.

Zuzen zawirowało w głowie i powrócił stan normalnego myślenia.

– Nie mówię do ciebie – odpowiedziała do SS-mana i miała na tyle świadomości, co robi, że od razu tłumaczyła mężczyźnie, co się z nimi dzieje.

– Hermann… halo… mówię do ciebie, słuchaj mnie. To są złudne wizje… wynik spożycia czarnej nalewki… kręci mi się w głowie i zamiast ciebie widzę Viktora… a ty zamiast Zuzen Petro widzisz Ewę…

Nagle poczuła na swoim biuście dłonie mężczyzny. Stał za nią i coś mamrotał.

– Ewa, zawsze chciałem to zrobić. Nie wiedziałem, że masz takie przyjemne w dotyku piersi. – Mówiąc to, delikatnie ugniatał biust agentki.

Kobieta nie planowała bliższych kontaktów z kurierem. Zamierzała miło spędzić czas, pośmiać się i wrócić do domu. Jednak teraz musiała obronić się przed rozochoconym SS-manem oraz nie poddać się halucynogenowi, który robił spustoszenie w jej głowie, zmieniając realne wizje na bardzo upragnione bodźce wzrokowe.

– Zabieraj łapy, to ja, Zuzen. Tu nie ma Ewy, masz halucynacje po czarnym trunku. Przestań!

Próbowała się wyrywać, ale SS-man miał na tyle wprawy, że rozpiął jej przeźroczystą sukienkę i opuścił z ramion, odkrywając nagie ciało.

– Hermann, to ja Zuzen. Jestem agentką wypełniającą zadanie. Co ty wyprawiasz? Jesteśmy w trakcie wykonywania misji… łamiesz zasady… – Dziewczyna szybko wstała z krzesła, ale Hermann widząc jej gołe plecy, skorzystał z okazji i ściągnął z niej wszystko, przy okazji zaczepiając majtki.

– O tak, Ewa… jesteś piękna… – Niemiec patrzył na nią z szeroko rozwartymi powiekami, ukazującymi gałki oczne, które momentami uciekały w górę.

Kobieta nie chciała na to patrzeć. Miała wrażenie, że zrobiła krok do przodu i potknęła się, ale mężczyzna złapał ją pod rękę. Jej myśli przebiegały w zwolnionym tempie, a wszystkie bodźce, mimo że odbierała je bardziej intensywnie, docierały do jej mózgu z opóźnieniem. Czuła, jak facet ustami dotyka jej ciała i głaszcze brzuch. Mając jeszcze świadomość, że nietypowe zachowania są powodowane halucynacjami, krzyknęła:

– Hermann! Jak się nie uspokoisz, to ci przywalę.

On nie przestawał, skierował ją do siebie, objął mocno, przytulił i delikatnie całował po szyi. Zuzen dobrze się czuła, ale miała świadomość, że osoba, którą widzi, to nie jest Viktor, tylko SS-man, z którym miała dzisiaj zrobić wymianę. Nagle poczuła, że dotknął jej pleców. Kiedy przeszedł przez jej całe ciało dreszcz, miała wrażenie, że nie da rady i podda się pieszczotom mężczyzny. Przez cały czas zamykała oczy, może dzięki temu nie odpłynęła, bo zaprzeczając wizjom, ciągle w kółko powtarzała: „To nie jest Viktor… Nie poddam się… to nie jest Viktor…”.

Trunek, który wypiła, oszukał jej zmysł wzroku, ale nie zmienił jej uczuć i mocnej świadomości, która kurczowo trzymała się wersji, że „to nie jest Viktor”. Teraz wyczuła na swoim brzuchu, coś twardego… To nie była lufa pistoletu, ale też nie było to coś nie wiadomo o ile większego od tej lufy. Tym razem była pewna, że wyrastało w prawidłowym miejscu. Natychmiast krzyknęła na rozbuchanego Niemca:

– Hermann! W tej chwili przestań, bo pożałujesz!

Zanim się spostrzegła, czuła, że zatoczyła się i zrobiła parę kroków gdzieś w nieokreślonym kierunku. Wszystko jej wirowało, była zadowolona i chciało jej się śmiać, ale jej mocny umysł nie poddawał się złudnym odczuciom. Towarzysz jej nie odpuszczał i ciągle się podśmiewał.

Zuzen nie bała się, ale w głębi coś powodowało mocne zaniepokojenie, dlatego zaryzykowała i otworzyła oczy. Działo się coś dziwnego, bo od podjęcia decyzji o otworzeniu oczu do ich otwarcia minęło dużo czasu, jakby informacje docierały do mózgu pourywane albo spowolnione. Okazało się, że przeszli do innego pomieszczenia, teraz byli w sypialni SS-mana. Ona chwiejąca się na nogach, a on poruszał się jak nagie zombi, gotowe do dalszych igraszek, i najgorsze, że miał twarz Viktora z wytrzeszczem oczu. Zaczął obmacywać agentkę w intymnych miejscach, ale ta szybko zareagowała.

– Nie… zostaw… zabraniam tak… – dziewczyna wiedziała, że musi działać, bo pchał łapy, gdzie nie potrzeba. Dla niego pewnie też wyglądała jak zombi Ewy Braun, ale najwidoczniej jej wytrzeszcz oczu jemu nie przeszkadzał. Żeby zniechęcić sztywno bujającego się kochasia, zrobiła mu dźwignię na rękę. SS-man pochylił się nad łóżkiem, ale sprytnie wyswobodził się i złapał Zuzen za kark, jakby chciał ją przewrócić na łóżko. Jednak nie wykorzystał szansy i tego nie zrobił, tylko ją objął za szyję i się z nią bujał.

Dziewczyna pomyślała, że coś z nim nie jest dobrze, bo bujał się, wydając przy tym dźwięki zbudowane na samogłosce „y”. To bujanie wyglądało na jakiś prehistoryczny taniec godowy i mimo znieczulenia zapewnianego przez nalewkę sąsiadki, stawało się nudne i monotonne. Po tym, jak usłyszała po raz kolejny: „yyyyyy… yy… yyyyy… yy… yyyyy… yy…” nie wytrzymała bo już nie reagował na żadne prośby i wołanie, jakby kompletnie stracił kontakt z rzeczywistością. SS-man trzymał ją mocno ramieniem za szyję i razem kiwali się w rytm „yyyyyy… yy… yyyyy… yy… yyyyy… yy…”.

To ją bardzo wystraszyło, bo końca ciągłego kiwania się nie było widać, a bujanie do śmierci przekonało agentkę, że trzeba zacząć działać. Była nauczona, że sytuacjach krytycznych reaguje jak maszyna. Miała mocno zakodowane, jak się wyswobodzić z tego typu uścisku, dlatego błyskawicznie to zrobiła, po czym wykręciła się spod ramienia Fegeleina, tak że stracił równowagę i upadł, a Zuzen dociągnęła jego rękę do góry, żeby wprowadzić ciało SS-mana w obrót. To spowodowało, że nie obyło się bez przymusowego „salta” i bolesnego lądowania. Mężczyzna spadł na ziemię i momentalnie stracił przytomność. Agentka otworzyła oczy i ujrzała jak cały pokój wiruje, a w jej głowie dodatkowo pojawiły się świsty i zgrzyty. Wyobraziła sobie, że też buja się jak ten „Viktor z wytrzeszczonymi gałami”, który leżał teraz na podłodze nieruchomy. Złapała SS-mana za rękę, weszła na pościelone łoże i wciągała go na górę, używając przy tym całej swojej siły. Z wielkim trudem udało się połowę mężczyzny ułożyć na łóżku, ale jego nogi nadal leżały bezwładnie na podłodze. Czuła, że robi to ostatkami sił, ale zeszła z łóżka, złapała nogi bezwładnego Niemca i wrzuciła je na pościel, a sama poleciała za nimi. Wylądowała plecami na torsie SS-mana. Nie zwracała uwagi, jak leży, mogło być jej niewygodnie, ale w tej chwili, po szarpaninie i siłowych wyczynach, poczuła ulgę, która spowodowała, że zasnęła.

Minęło parę godzin, gdy obudziło ją mocne walenie do drzwi wejściowych. Spojrzała na zegarek stojący na komodzie, ale nie mogła złapać ostrości i cyfry wskazujące godziny zlewały się w całość. Z pewnością było grubo po północy, może godzina druga albo trzecia. Nagle usłyszała trzask wyłamywanych drzwi. Zuzen nie mogła się ruszyć i nadal leżała plecami na Hermannie. Halucynacje minęły, ale efektem ubocznym picia czarnego trunku w tym przypadku był całkowity bezwład. Nie mogła siłą poruszyć własnych rąk i nóg. Jedyne, z czego korzystała, to mało wyostrzony wzrok.

SS-mani weszli do mieszkania, było ich czterech albo pięciu. Jeden z nich wszedł do sypialni i krzyknął do reszty:

– Tutaj jest zdrajca. Leży sobie z jakąś dziwką.

Kiedy dwójka następnych przyszła, wycelowała w Zuzen karabiny, a ten, co znalazł oficera, zaczął rozpinać spodnie, żeby sobie ulżyć na niemrawej kobiecie.

Do sypialni wszedł dowódca grupy specjalnej i krzyknął do żołnierza:

– Ani się waż to brytyjska agentka, nazywa się Zuzen Petro. – Na dowód pokazał dokumenty dziewczyny, które przed chwilą znalazł w jej torebce. – Był rozkaz: jak ją tutaj spotkamy mamy zostawić, oszczędzić i włos z jej głowy nie może spaść.

Jeden z żołnierzy odezwał się, wskazując na to, jak leży na Fegeleinie.

– Spójrzcie, jak oni leżą. Albo go pobiła, albo nachlał się i zawiódł kobietę.

Ten, co opuścił spodnie, wcale ich nie podciągnął i dalej był chętny zabawić się z kobietą, ale dowódca na ten widok ponownie zareagował.

– Jak ją tkniesz, będę musiał ciebie tutaj zastrzelić za niewykonanie rozkazu.

To szybko przywołało żołnierza SS do porządku i zmotywowało do naciągnięcia portek.

– Jest koniec wojny, a dowódca mi żałuje odrobiny relaksu? – odparł zawiedziony i z wielkim niezadowoleniem wyszedł z sypialni.

Pozostali zsunęli dziewczynę z poszukiwanego oficera.

Kiedy zabierali Fegeleina z sypialni, wszystko widziała i słyszała. Mężczyźni rozmawiali o końcu wojny i samobójstwach, które miały odbyć się w bunkrze Hitlera. Patrzyła, jak poprawiali ją, żeby wygodnie leżała na pościeli. Po tym dowódca przyjrzał się dokładnie Zuzen i powiedział do reszty:

– W pokoju stołowym leży jej sukienka z majtkami. Ubierzcie ją, żeby problemów nie było, bo ktoś może pomyśleć, że to my ją rozebraliśmy.

Jeden z SS-manów przyniósł ubranie kobiety i zaczęli w dwóch ją ubierać.

– Czujesz, jak pachnie? Ale piękna! Takich cycków nie widziałem jak żyję. – Mówiąc to, dotknął piersi Zuzen, po czym spojrzał w dół. – Zobacz, jaka nowoczesna… cała wygolona.

Po tym obmacywaniu jej bardzo wymowny wzrok ściągnął spojrzenie SS-mana, który zaczął się tłumaczyć i podziwiać dziewczynę, patrząc w jej oczy.

– Przepraszam, jak to cię zabolało, ale masz ładne cycki i nie mogłem się pohamować. Myślę, że wybaczysz, za to gacie i sukienkę ci założymy, żeby sąsiedzi się do ciebie nie dobrali, bo drzwi są wyważone.

Następny żołnierz wszedł do sypialni, mówiąc w stronę Zuzen:

– Muszę cię zmartwić, stanika nie znalazłem, ale z piersiami na luzie będziesz wyglądać dużo lepiej, bo sukienka jest u góry dopasowana, dlatego te dwie twoje kropki będą ślicznie wyglądały.

Mówiąc to, myślał o sutkach dziewczyny, nabierając wielkich chęci, żeby ich dotknąć. Podszedł do niej i chwycił za jej pierś, cicho mówiąc:

– Dla twoich cycków mógłbym umrzeć. Jesteś tak śliczna, że kochałbym się w tobie do końca życia.

Kolega przerwał mu wywód, żeby zbytnio się nie rozpędzał.

– Daj spokój, to Brytyjka, ona cię nie rozumie – powiedział, zapinając guziki sukienki.

– Nie zgadzam się z tobą, na Brytyjkę zbyt ładna. I zobacz, jaką skórę ma.

– Rzeczywiście, Niemki są bardziej blade, a Brytyjki różowe, ona jakaś inna… ładna. – Mówiąc to, gładził jej nogę od wewnątrz uda. – Chyba się w niej zakochałem, chcę się z nią ożenić. – Po tych słowach powiedział do kolegi: – Wyobrażasz sobie, jak taka pani podaje ci śniadanko rano w samym fartuchu?

Na to drugi SS-man powiedział:

– Nie nakręcałbym się śniadaniem, tylko nocą poprzedzającą to śniadanie. Wykrzesałbym wszystkie swoje siły i czekał na więcej… a śniadanie sam bym osobiście zrobił i podał.

– W fartuszku byś podał? – zapytał kolega.

– Ty jakiś nieokreślony jesteś. Nie mów tak, bo zwymiotuję.

– Bez? – zapytał ponownie z szyderczym uśmieszkiem.

W tej chwili do sypialni wszedł dowódca grupy, poganiając chłopców.

– Zaraz ty będziesz chodził bez fartuszka, jak się nie pospieszysz. Szybciej, bo nie ma czasu. – Po tych słowach wyszedł z sypialni, wertując przyległy pokój w poszukiwaniu cennych rzeczy.

Po chwili wszedł ponownie do pomieszczenia, gdzie leżała Zuzen. Gdy zobaczył dziewczynę w sukience, leżącą na łóżku, nie mógł odmówić sobie komentarza.

– Jak amerykańska aktorka. Żebym wiedział, że taka piękna jesteś, to księdza bym przyprowadził, żeby się ożenić, a później sam bym cię na rękach do łoża zaniósł i… – Nie dokończył, bo wystarczyłoby, żeby tylko jeszcze on stracił głowę, a chłopcy już by na niej po kolei siedzieli.

Dziewczyna wszystko słyszała i widziała. Dowódca wyjął zza siebie torbę, którą miała zabrać od Hermanna, następnie pomachał do niej dokumentami w kopercie, które w zamian miała pozostawić.

– Nie szukaj zawartości torby i dokumentów, bo je zabieramy. – Po czym dodał: – Wiem, że będą cię na okoliczność zagubienia zawartości torby przesłuchiwać, ale nic nie poradzę, zabieram wszystko, bo mam takie polecenie. – Poklepał agentkę po łydce i wydał rozkaz żołnierzom: – Ubrać Fegeleina w mundur generalski i wychodzimy. Nie zapomnijcie drzwi przymknąć, żeby tu nikt nie wlazł, bo na nas będzie, jak jej ktoś krzywdę zrobi.

Żołnierze niezwłocznie zabrali się do wykonywania rozkazu, a dowódca poklepał jeszcze raz dziewczynę po łydce i powiedział:

– Twoje dokumenty zostawię w torbie i włożę tam również tę książkę, co dostałaś od Hermanna. Nie wiem, co braliście i czym się tak spiliście, ale jego nie można dobudzić, a ty leżysz jak sparaliżowana. Radzę szybko wrócić do możliwości ruchowych, bo jak Sowieci tutaj wpadną, to nie czterech będziesz dźwigała na sobie, tylko pokaźną część Armii Czerwonej.

Zza ściany było słychać słowa podwładnych:

– Jesteśmy gotowi. Możemy wychodzić z mieszkania.

– Muszę już iść, uważaj na siebie. – I zaraz dodał: – Chłopak powiedział, że „zdrajca jest z jakąś dziwką”, a ja zanim przeczytałem twoje papiery, wiedziałem, że to nie dziwka, bo nie wyglądasz na taką, i widzę po oczach, że rozumiesz, co mówię. Jedno mnie bardzo zastanawia. Nie wiem, co się tutaj działo, ale leżeliście ze sobą, jakby was ktoś z samolotu wyrzucił. To w sumie nie moja sprawa, ale dziwnie to wyglądało.

Dowódca założył czapkę, wyciągnął prawą dłoń przed siebie i pożegnał się z agentką:

– Sieg Heil! – Na koniec dopowiedział: – My też mamy dość tej wojny, a naród niemiecki ma prawo czuć się oszukany…

Kiedy wyszedł z sypialni, było tylko słychać, jak w sąsiednim pokoju wyrecytował do nieprzytomnego Fegeleina, że jest aresztowany za zdradę. Po tym słyszała, jak wychodzą, bo siłą domykali wyłamane drzwi. Nie wiedziała, co będzie dalej. Najbardziej bała się, że pozostanie w tym stanie do końca życia. Jej mózg wysyłał sygnał do kończyn, a te nawet nie drgnęły. W pierwszej chwili po przebudzeniu miała wrażenie, że nie może się ruszać ze zmęczenia, ale teraz wiedziała, że jej centralny układ nerwowy został w jakiejś części wyłączony. Zaczęła modlić się w myślach o szybki powrót do zdrowia i dziękowała Matce Bożej, że SS-mani jej nie zgwałcili. Próbowała odtworzyć po kolei, co działo się po jej wejściu do mieszkania SS-mana, i stawała zawsze w jednym punkcie, jak po rozmowie o tragedii Szekspira powiedziała: „pewnie Romeo i Julia nie zostali poświęceni dla dobra ogólnego, ale znając zachowania ludzkie, jest to możliwe…”.

Miała czas na przemyślenia i wnioski, że gdyby nie rozkaz z góry, że mają agentkę oszczędzić, byłaby leżącym, nieruszającym się narzędziem do zaspokojenia kilku SS-manów i nie ma gwarancji, czy by to przeżyła. Nawet po takiej sytuacji można sądzić, co jest warta jednostka dla ogółu. Co jest warta Rzesza dla uciekających i skutecznie kamuflujących się nazistów? Namawiają fanatyków do samobójstw, a sami… Postanowiła nie martwić się i dalej przespać noc, licząc na to, że jak się obudzi, będzie mogła o własnych siłach wrócić do swojego mieszkania.

Jeden z zegarów w mieszkaniu Fegeleina dał gong na godzinę czwartą rano, czyli minęła niecała godzina od wyjścia SS-manów. Zuzen próbowała zasnąć, ale mimo usilnych prób i chęci nie mogła. Powodem takiego stanu było to, że jej ciało nie reagowało na sygnały, które wysyłał jej mózg, a poza tym warunki stały się mniej komfortowe, gdyż zaczęło świtać. Jej rozsądne myślenie podpowiadało, że jak ktoś zobaczy wyłamane drzwi, to na pewno wejdzie do środka, a wtedy może się dla niej to niekorzystnie skończyć.

Nagle dało się słyszeć dochodzące głosy z korytarza. Ktoś mówił po niemiecku i próbował otworzyć drzwi wejściowe. Serce jej stanęło i modliła się do Matki Bożej, żeby wstawiła się za nią u swojego syna, by ją oszczędził. Głos stawał się coraz wyraźniejszy, mówili o cennych przedmiotach w mieszkaniu. Słyszała odgłosy wrzucanych do worków sreber: kielichy, świeczniki i inne rzeczy, które zauważyła zeszłego wieczora w mieszkaniu niemieckiego oficera.

To byli szabrownicy, ale jeden z wiodących głosów wydawał się znajomy. Nagle w drzwiach sypialni stanął jeden z SS-manów, którzy aresztowali Fegeleina. Tym razem był ubrany po cywilnemu, a zaraz za nim pojawili się dwaj kompani, obydwaj mieli twarze pokancerowane i brzydkie z natury. Z zachowania wynikało, że nie są żołnierzami.

Na widok cennych przedmiotów SS-man powiedział:

– A nie mówiłem, że się obłowimy?

Gdy jeden z kompanów ujrzał bezbronną dziewczynę, nie był zainteresowany szabrowaniem.

– Nic mi po tych skarbach, przez ostatni rok nie miałem kobiety. – Mówiąc to, przyglądał się biustowi Zuzen, jakby miał zjeść pyszną potrawę.

Dziewczyna była zaskoczona, że Niemiec odważył się przyjść tutaj ponownie, nie wypełniając rozkazu przełożonego. Takie zachowania wojskowych wskazywały, że w armii niemieckiej panuje nieporządek. Agentka pilnie śledziła poczynania intruzów, analizując sytuację.

Oni już wiedzą, że działania wojenne dobiegają końca. Każdy zaczyna dbać o własne interesy. To są moje ostatnie chwile… Nic nie czuję, nie będzie bolało.

SS-man podszedł do niej, chwycił za pierś i powiedział:

– Musisz na mnie poczekać, bo teraz sprawdzamy, gdzie Fegelein ma ukryty sejf, ale jak go znajdziemy, to obiecuję, przyjdę.

W pewnej chwili odezwał się jeden z cywili:

– Ja będę pierwszy… nie miałem kobiety od roku.

Z wypowiedzi wynikało, że cywil nie był wojskowym, tylko kryminalistą z dużym dorobkiem, bo wyglądał na takiego, co niczego się nie boi.

SS-man zdał sobie sprawę, z kim robi interesy, dlatego na zażegnanie sporu powiedział z wymuszonym uśmiechem:

– Nieważne, kto będzie pierwszy. Ważne, że miło spędzimy dzień. Ona nie będzie protestować, bo czegoś się naćpała i nie może się ruszać.

– Jak to, nie może się ruszać? – Podszedł do dziewczyny i po chamsku złapał za krocze, po czym zaczął je trzeć i klepać. – Rzeczywiście nie reaguje. To będzie trzeba ją brać, jak za kratami… – Nie zastanawiając się, odwrócił dziewczynę na brzuch, ściągnął swoje majtki i chciał się zabawić, jak to robił z kolegami pod celą.

Do pozostałych głosów dołączył jeszcze jeden, o wysokim tonie i donośnym brzmieniu. Dochodziło z pokoju obok, jak nowy kompan płynnym językiem niemieckim zadał pytanie szabrownikom, pakującym kosztowności.

– Przysłali mnie po dziewczynę, Zuzen Petro.

Jeden z szabrowników odpowiedział z ironią w głosie:

– Możesz się podłączyć, kolega właśnie będzie jej czyścił odbyt…

Nie zdążył dokończyć zabawnej odpowiedzi, jak było słychać dźwięk strzaskanego karku, po czym następne uderzenie całkiem uciszyło gwar w pokoju.

Kryminalista, który zabierał się do dziewczyny, stanął nieruchomo z powodu ciszy, jaka zapanowała w mieszkaniu. Był w gotowości do działania, ale ktoś śmiał mu przerwać.

Do sypialni wszedł właściciel donośnego głosu. Musiał być duży i silny, ale o niczym nie dyskutował, tylko zadał jedno pytanie:

– Co zamierzasz zrobić niewinnej kobiecie?

Odpowiedź była bardzo wulgarna. Dlatego po niej Zuzen usłyszała dźwięk dartego materiału, po czym przeraźliwy krzyk kryminalisty i chlupot czegoś, co uderzyło w ścianę, zachlapując ją krwią. Następnie usłyszała stłumiony krzyk bólu.

– Co ty mi zrobiłeś? Aaaa… yyyy… wyrwałeś mi jaja z przyrodzenieeem. – Twardziel siedział na podłodze, oparty o ścianę, i próbował uciskać krocze, żeby mu wszystka krew pod dużym ciśnieniem nie odpłynęła.

Zuzen pomyślała: już po mnie, najpierw jeden zboczeniec, a teraz? No właśnie, kto teraz, skoro jeszcze mnie nie obmacuje?

– Zuzen Petro? – zapytał spokojnie znajomy głos. Po chwili powtórzył: – Zuzen, nic ci nie jest?

Poczuła, jak poruszył jej ramieniem, jakby chciał ją wybudzić, mówiąc jednocześnie:

– Zuzen? Co ci?

Po tych słowach, gdy nie zauważył reakcji kobiety, ponownie złapał za ramię i powoli zaczął odwracać dziewczynę, żeby ułożyć ją na plecach. Robił to bardzo wolno, jakby obawiał się, że ma coś uszkodzone, żeby nie pogorszyć jej stanu.

Kiedy nieznajomy odwrócił ją na plecy, ujrzała mężczyznę z nienaturalnie rozrośniętymi ramionami. Gdy się poruszał, marynarka na nim trzeszczała, musiała być szyta na miarę. Mężczyzna był ostrzyżony na krótkiego jeża i miał ciemne okulary. Przypomniała sobie słowa Michała: „Kawał mięsa w garniturze… wystrzyżony na króciutkiego jeża i zawsze w przyciemnionych okularach”.

Stał tak, że nie widziała jego twarzy, ale już czuła, że to jej mężczyzna, z którym miała okazję widzieć się w zaciemnionym mieszkaniu na Motzstraße 15.

– Zuzen, dlaczego się nie ruszasz? – zapytał zaniepokojony.

Dziewczyna miała otwarte oczy, poruszała nimi w lewo i w prawo oraz na górę i na dół. Od niedawna mogła też wykonywać ruch powiekami i niczym więcej.

Kiedy agent pochylił się nad nią, zauważyła nad nim cień i zrobiła wielkie oczy, jakby chciała go ostrzec.

Chłopak szybko skojarzył zagrożenie, odsunął się w bok, chwycił lecące na niego krzesło i łokciem uderzył kryminalistę, który był przyczepiony do drugiej strony krzesła. Zrobił to tak silnie, że kość policzkowa napastnika została zmiażdżona i częściowo wyszła przez rozerwaną skórę twarzy. Po tym uderzeniu mężczyzna poleciał na ścianę i osunął się po niej, nie dając znaku życia.

Viktor nie zwracając uwagi na efekt swojego ciosu, podniósł delikatnie dziewczynę i podciągnął do góry, żeby mogła oprzeć się o ścianę. Kiedy ją usadził, usiadł tuż przy niej, patrzył prosto w oczy i mówił:

– Zuzen ja pytam, ty odpowiadasz. Jak patrzysz oczami z góry na dół oznacza TAK, a w lewo i w prawo oznacza NIE.

Dziewczyna zrobiła ruch oczami z góry na dół, czym potwierdziła, że rozumie.

– Jesteś cała i zdrowa.

Po jej oczach było widać zdecydowanie: tak.

– Skrzywdził cię ktoś? – z drżeniem w głosie spytał Viktor.

Na to dała znaki wskazujące: nie.

Chłopak delikatnie podniósł najpierw jedną jej rękę, którą dokładnie obejrzał, następnie drugą chciał podnieść, ale dziewczyna zorientowała się, że szuka śladu po wkłuciu, dlatego zaczęła poruszać oczami w lewo i w prawo.

– Aha… nikt ci nic nie wstrzykiwał, nie czuć też od ciebie papierosów czy innych spalanych specyfików, ale wyraźnie czuję odór alkoholu.

Na słowa Victora Zuzen przewróciła oczami i nie musiała dawać dodatkowych znaków.

– Rozumiem, piłaś coś. – Odszedł od niej na chwilę i udał się do pokoju, w którym był zastawiony stół z resztą jedzenia, po czym wrócił do sypialni z butelką, w której pozostała połowa czarnej nalewki.

Gdy stanął w świetle padającym z okna, dokładnie widziała jego twarz. Lewy policzek nosił bliznę rozchodzącą się w trzech kierunkach, poza tym bardzo zmężniał i nabrał ciała.

– To piłaś? – zapytał, podnosząc i dokładnie pokazując butelkę z jej zawartością.

Kiedy dostał potwierdzenie, że tak, od razu wziął na język odrobinę ciemnego alkoholu, rozprowadził po podniebieniu i rzekł:

– Czuję wyraźną goryczkę. To „halunka”, pochodzi z Indii, jest głównie zalecana dla znudzonych kochanków, par, którym ciężko się do siebie przełamać. W smaku jest wyczuwalny jad pająka, nie pamiętam jego odmiany, natomiast wiem, że jest wykorzystywany do produkcji trunku niskoprocentowego. Podczas picia czuje się, że rozgrzewa, ale to właśnie nie jest zasługa zawartego w nim alkoholu, tylko ziół i jadu. – Po chwili patrzenia na butelkę zapytał: – Piłaś coś jeszcze oprócz tego?

Zuzen potwierdziła.

– Dużo?

Dziewczyna ponownie przewróciła figlarnie oczami.

Na to Viktor tylko się uśmiechnął, bo to nie było w jej stylu, żeby mieszać trunki i utracić kontrolę nad sobą.

– Na stole jest pusta półlitrówka po czystej, to pewnie połowa z niej jest w tobie.

Nie czekając na odpowiedź, mężczyzna przybliżył działanie magicznej mikstury.

– Zwykle kochankowie dostają wytyczne co do spożywania nietypowej nalewki i spożywają ją w proporcjach: ona pół, on jeden, i w żadnym razie nie można zwiększać zawartości alkoholu. Gotowa nalewka ma w sobie ekstremalną zawartość alkoholu, dlatego znieczula, wywołuje halucynacje i wzmacnia nieprawdziwe bodźce wzrokowe i chęć bycia dobrym dla drugiej osoby. Natomiast jeśli dostanie się do organizmu większa ilość alkoholu, jad pająka wchodzi w silniejszą reakcję i może sparaliżować. Dobrze, że nie przestałaś oddychać i serce nie stanęło, bo wtedy nie miałbym kogo ochraniać.

Viktor wstał ze skraju łóżka, spojrzał na dziewczynę i tylko pokiwał głową.

– No cóż, stan jest, jaki jest, musimy jeszcze chwilę tutaj pobyć. Ja poruszam twoimi nogami jak przy rehabilitacji. Będę je podkurczał do ciebie i prostował, na przemian, raz jedną, raz drugą. Musimy ruszyć krwiobieg, a najlepiej zrobić to przy napinaniu dużych mięśni ud. – Viktor pogłaskał Zuzen w miejscu, o którym mówił, po czym poprawił się: – Mam nadzieję, że źle mnie nie zrozumiałaś, twoje uda zawsze mi się podobały i nie chciałbym, żeby były inne.

Na te słowa Zuzen przewróciła oczami, dając znak, że to jej pochlebia.

Chłopak przykurczał raz jedną, raz drugą nogę, przy tym podziwiał całe ciało swojej dziewczyny wraz z odznaczającymi się przez sukienkę piersiami.

– Miałem po naszym ostatnim spotkaniu mieszane uczucia, że ty o mnie już zapomniałaś… – Mówiąc to, spojrzał w oczy dziewczyny i zauważył, jak robią się szkliste i napełniają łzami. Wiedział, że Zuz zaczynała płakać tylko kiedy miała głęboki i poważny powód, dlatego nie wiedząc, czy to z litości czy ze szczęścia, postanowił mówić dalej: – Następnego dnia po naszym spotkaniu przyszła do mnie sąsiadka zza ściany i tłumaczyła się ze swojego nietypowego zachowania w spotkaniu z tobą. Chciała, żebym cię przeprosił. Dobrze, że przyszła, bo to w jakimś stopniu tłumaczy twoje zachowanie podczas naszego ostatniego spotkania. Swoją drogą, ja miałem rozkaz nie ujawniać się i może grałem trochę głosem, ale nie zauważyłem z twojej strony jakiegokolwiek zainteresowania moją osobą. Pomyślałem, że możesz mieć kogoś, bo nawet nie patrzyłaś na mnie.

Chłopak przerwał na chwilę podkurczanie nóg i zdjął okulary. Teraz było wiadomo, dlaczego ciągle w nich chodzi. Blizna, która rozchodziła się na trzy strony, dwoma rozgałęzieniami wchodziła na lewy oczodół. Wyglądało, jakby nikt nie szył rozerwania, tylko złożył i tak się rana zabliźniła.

– Ty wiesz doskonale, jaki jestem… „jak przyjaźń, to na wieki”. Nie musimy być razem, ale chociaż pozwól, żebym był blisko ciebie. Muszę ci powiedzieć, że nie przestanę, sama wiesz… „jak kochać, to całym sobą”.

Spojrzał na nieruchomą twarz dziewczyny. Łzy spływały po jej gładkich policzkach. Chciała, żeby nie tracili kontaktu wzrokowego i dalej zadawał pytania, ale on po tym, jak wyznał swoją miłość, nie miał śmiałości patrzeć na jej twarz. Kiedyś obiecywał miłość i bezpieczeństwo. Stało się tak, że został ranny, a ojciec chcąc jego dobra, odseparował syna od ukochanej i od całego środowiska, w którym przebywał. Viktor obwiniał siebie za to, co się stało, i był tak bardzo uczciwy w stosunku do swojej dziewczyny, że akceptował jej ostatnie zachowanie. To go nie dziwiło, bo zawiódł, ale pragnął być dalej jej przyjacielem.

Przez jakiś czas nic nie mówił, było słychać w sypialni jedynie ocieranie stóp dziewczyny o pościel, na której siedziała. Chłopak poruszał jej zgrabnymi nogami, jakby chciał jak najszybciej przywrócić ją do normalnego stanu. W pewnej chwili spojrzał na kobietę. Łzy po jej policzkach dalej spływały regularnymi strugami.

– Nie płacz… nic na to nie poradzę. Kocham… od pierwszej chwili. Przyznam, że to ja namówiłem profesora, żeby tak nas podzielił do robienia doświadczeń. Kiedy cię zobaczyłem pośród innych studentek na roku, czułem coś w sobie, w środku, że ty jesteś mi pisana. Jeszcze wtedy nie wiedziałem, że będziemy studiować razem na jednym roku i w tej samej grupie, ale czułem, że chcę być dla ciebie dobry. To nie było zwykłe pożądanie kobiety, tylko przed moimi oczami przemknęły chwile, jak jesteśmy razem szczęśliwi, a wokół nas nasze dzieci, ich dziadkowie i my pośrodku, zawsze szczerze i uczciwie spoglądający sobie w oczy. Gdy zgodziłaś się usiąść ze mną przy jednym stanowisku na ćwiczeniach z chemii, wierzyłem, że spełnia się mój sen o jedynej kobiecie, dla której będę podporą i oparciem, a ona dla mnie tchnieniem, które pomoże mi zdobywać wszystko, czego zapragnie nasza rodzina. Pamiętam nasz pierwszy pocałunek… całowałem ciebie tak, jak to czułem, i to upewniło mnie, że za moją czułość i dobroć oddasz mi tym samym.

Dziewczyna ciągle płakała i mocno mrugała oczami, jakby mówiła: „przestań, wystarczy” albo… wielokrotne „tak”.

Chłopak poczuł opór w podciąganiu jej nóg do torsu.

– Zuzen, będzie dobrze, opierasz się wymuszanym ruchom.

Po tych słowach wyprostował jej nogi, podłożył poduszkę pod głowę i plecy, żeby było jej wygodniej, i usiadł obok.

– Pięknie pachniesz… jak zawsze.

Kiedy patrzył na jej twarz, wzrok kobiety o coś prosił. Wyglądało to na: „zabierz mnie stąd”, lub „nie odchodź”, albo najzwyczajniej… „pocałuj!”.

Viktor był trochę zmieszany, ale wzrok dziewczyny był nieugięty.

– Chcesz, żebym… – Chłopak nie zdążył dokończyć, gdy Zuzen zaczęła mrugać powiekami i ruszać gałkami ocznymi w dół i w górę. – Mam cię pocałować?

Dziewczyna potwierdziła.

Viktor zbliżył się do jej twarzy trwającej w bezruchu i cicho powiedział:

– Nie wiem, co się między nami dzieje, ale miałem wielką ochotę zrobić to przy ostatnim naszym spotkaniu, gdy dyktowałaś mi meldunki, a później gdy powiedziałem: „do zobaczenja Zuz”. Zrobiłem to specjalnie, bo chciałem, żebyś zauważyła, kim jestem, i wróciła przytulić się…

Mężczyzna pochylił się mocniej i delikatnie dotknął ust dziewczyny, po czym patrzył jej prosto w oczy. Zauważył, że za każdym razem, jak kiedyś tulili się do siebie, to Zuzen patrzyła na niego właśnie w taki sposób, jak szczeniaczek, który prosi o więcej…

Kobieta przestała płakać, ale ciągle przyglądała się bardzo wymownym spojrzeniem.

– Jeszcze raz? – zapytał.

Dziewczyna patrzyła prosto w jego oczy i nie protestowała. Kiedy ponownie zbliżył się na tyle, żeby pocałować śliczne usta, w głuchej ciszy słyszał, jak mocno i szybko bije jej serce. Całował lekko i z wielkim umiarem. Kiedy się wolno odsuwał, dostrzegł, jak mruży oczy, a w maleńkich szparkach pokazują się wąskie kreski białek. Nerwy na jej twarzy zaczęły reagować, bo gdy zamknęła oczy, usta ułożyły się w delikatny uśmiech. Viktor znał ten wyraz jej twarzy, występował zawsze po czymś wyjątkowo smacznym i przyjemnym. Wstał z łóżka i rzekł:

– Czekałem na ciebie pod twoimi drzwiami, wiedziałem, że miałaś spotkanie oficerem niemieckim. Przybyłem do Berlina, bo ci z góry obawiali się, że coś może nie wyjść i ty możesz na tym ucierpieć, dlatego otrzymałem wszystkie informacje na temat niemieckiego kuriera, któremu miałaś przekazać dokumenty. Kiedy długo nie wracałaś do domu, udałem się pod ten adres, licząc, że cię tutaj zastanę… i cieszę się, że jesteś. Teraz chwilę poleż, a ja posprzątam szabrowników.

Gdy to mówił, dziewczyna nie otworzyła oczu, a jej delikatny, śliczny uśmiech utrzymywał się przez cały czas.

Viktor podszedł do mężczyzny, który siedział przy ścianie – to był ten, któremu najpierw oddarł rękaw, a później chwytając przez ten rękaw, wyrwał jądra z penisem, którym bezwzględny szabrownik chciał skrzywdzić Zuzen. Ciągnąc trupa za rękę do drugiego pokoju, był zdziwiony, że po jednym uderzeniu łokciem zrobił mu tak mocną masakrę na twarzy. To potwierdzało jego wcześniejsze obawy. Nie wiedział, jak zachowa się przy swojej kobiecie, bał się, że zastanie ją w tarapatach i wtedy może nie mieć umiaru w użyciu siły.

Kiedy ułożył trzech kompanów w drugim pokoju, w miejscu pod oknem, wrócił do sypialni. Zuzen spała, ale już było widać, że paraliż puszcza, ponieważ zmieniła pozycję. Teraz leżała skulona na boku, a jej twarz wracała do normy i zdradzała emocje. Mężczyzna założył okulary, usiadł przy łóżku i pilnował, dając jej czas na pełny powrót do normalności.

Było około szóstej rano, kiedy agentka wyciągnęła mocno nogi i wystawiła ręce do góry, przeciągając się, jakby trwała w jednej pozycji całą wieczność. Odwróciła się w stronę siedzącego przy łóżku z wyciągniętymi nogami i opuszczoną głową mężczyzny. Kiedy zobaczyła, że śpi, ostrożnie wstała z łóżka i wolno wymknęła się do drugiego pokoju w poszukiwaniu swojej torby. Kiedy ją znalazła, wzięła krzesło, które podstawiła pod klamkę przymkniętych drzwi wejściowych, trzymających się tylko na jednym górnym zawiasie, a sama udała się do łazienki. Gdy weszła do środka, własnym oczom nie wierzyła, że w zwykłym mieszkaniu w bloku można mieć taką łazienkę. Była wanna, natrysk, ściany pięknie wykończone zdobioną zagraniczną glazurą. Można było powiedzieć, że Fegelein miał styl.

Kiedy brała prysznic, miała przez dłuższy czas letnią wodę, ogrzaną naturalną temperaturą budynku. Podczas mycia miała wrażenie, że dotyka nie swojego ciała. To były pozostałości działania paraliżujących toksyn. Po kąpieli szybko się ubrała, wypachniła i pobiegła do sypialni, gdzie w pozycji siedzącej spał Viktor.

Nad niczym się nie zastanawiała, nie martwiła się, że zawartość torby, którą miała przyjąć od Niemca, została zabrana. To, że robi się bardzo niebezpiecznie w Berlinie, w tej chwili było mało ważne. Miała w głowie jedno: chciała być, bez względu na wszystko, blisko przy swoim mężczyźnie.

Agent wybudził się, kiedy okraczyła jego nogi.

– Co robisz? – zapytał rozespany i zaskoczony. Ale nie uzyskał odpowiedzi.

Zuzen usiadła na jego wyprostowanych nogach i zdjęła z jego nosa ciemne okulary, kładąc je na podłodze z boku. Następnie wzięła jego twarz w dłonie i patrzyła w oczy. Chłopak wybudzał się i czekał, co dalej.

Dziewczyna zbliżyła się do jego ust i pocałowała, tak jak on wcześniej to dla niej robił, po czym odsunęła się z uśmiechem.

– Dzień dobry.

– Witam cię, Zuz. Jak się masz?

– Dziękuję, mój drogi, u mnie wszystko już jest dobrze, a u ciebie?

– Już teraz też. – Po tym złapał ją w pasie i lekko odsunął od siebie, mówiąc: – Ale mi się podobasz. – Zaraz dopowiedział: – Jednak nadal nie wiem, czy jestem twoim przyjacielem.

– Pewnie, że jesteś – potwierdziła, lekko wzdychając. – Ech… takim jedynym. – Gdy pocałowała ponownie ukochanego, odsunęła się, bo nie reagował. – Widzę, że muszę się postarać.

Ponownie wpiła się w usta mężczyzny, który nie do końca wiedział, co ma począć. Zauważyła, że Viktor nie był tak aktywny jak kiedyś, dlatego przerwała swoje poczynania i zdziwiona biernością oblubieńca, zapytała:

– Czego pragniesz?

Odpowiedź była krótka:

– Od kiedy się poznaliśmy, chcę tylko ciebie.

– Dlaczego się powstrzymujesz? – zapytała, dotykając dłońmi twarzy mężczyzny.

– Bo z przyjacielem tak nie przystoi…

Dziewczyna ponownie wpiła się w jego usta, realizując śmiało swoje zamierzenia. Kiedy odsunęła się, pomogła Viktorowi zdjąć marynarkę i rzuciła ją na skraj łóżka. Po tym pocałowała szramę na jego lewym policzku i wtuliła się mocno w duży tors agenta.

– A czy żonie z mężem i mężowi z żoną wypada? – zapytała szeptem.

Na te słowa chłopak zrobił się pobudzony, jakby nowe siły w niego wstąpiły, ale dla pewności zapytał:

– Jesteśmy razem, jak kiedyś?

– Nigdy nie myślałam inaczej – odparła, czule spoglądając w oczy ukochanego, a na potwierdzenie wyrażonej opinii postanowiła wytłumaczyć się z ostatniego spotkania. – Podczas wykonywanego zadania na Motzstraße byłam w szoku, wywołanym niespodziewaną napaścią nieokiełznanej „czterdziestki” i jej dwóch kompanów. Tylko to spowodowało, że przy przekazywaniu depesz nie rozpoznałam cię w ciemności. Dopiero później, gdy się pożegnałeś, to dało do myślenia i nadzieję, że żyjesz. Przez całą drogę do domu słowa „do zobaczenja Zuz” nie dawały mi spokoju. Tego dnia to nie był pierwszy sygnał, który potwierdzał moje przypuszczenia. Jednak górę wziął zdrowy rozsądek, bo według informacji, które otrzymałam od twojego ojca, naziści zastrzelili cię w Londynie, nad Tamizą.

Chłopak zbliżył się do Zuzen, zaczął ją całować. Teraz jemu łzy do oczu napłynęły, ale nie płakał. Dotykał jej gładkich pleców, głaskał po szyi, aż w pewnym momencie lekko wyhamował, bo coś go krępowało.

Zuzen uśmiechnęła się porozumiewawczo do mężczyzny, gdyż czuła między swoimi nogami pulsujące wzniesienie, którego epicentrum kryło się w jego spodniach. Nie zwracając uwagi na konwenanse, przesunęła się lekko do tyłu, rozpięła guziki rozporka i wyjęła z ciasnych portek to, co ją tak bardzo uwierało.

– Jesteś pewna, że to czas i odpowiednie miejsce na takie poczynania? – zapytał szeptem chłopak.

Zuzen zawstydziła się i na usłyszane słowa rzuciła zalotny uśmiech, po czym ramionami objęła szyję kochanka i wyszeptała:

– Nie wiem, czy powinniśmy, ale tak to czuję.

Po magicznych słowach pocałowała chłopaka w ucho, przesunęła się tak blisko, że dotknęła pępkiem torsu mężczyzny. Patrzyła na niego z zadowoloną miną, jednocześnie rozpoczynając intymne zbliżenie. Mężczyzna mrużył powieki i wzdychał. Swoje doznania przekładał na jeszcze bardziej delikatne traktowanie dziewczyny, głaskał jej plecy, ledwo ich dotykając, a gdy już była całkiem nisko, przytuliła krótko wystrzyżoną głowę chłopaka i do ucha wyszeptała:

– Ty, ja… nasza mała dziewczynka… i jej dziadkowie.

Te słowa spowodowały, że oczy Viktora zrobiły się szkliste, ale z uśmiechem cicho dopowiedział:

– Co będzie, jak okaże się… my i mały chłopczyk?

Dziewczyna przechyliła się odrobinę do tyłu, żeby widzieć twarz kochanka, i głaszcząc go po krótkich włosach, szepnęła:

– Nic się nie stanie. Myślałam o tym, jak mi dzisiaj mówiłeś, że to, co do mnie czułeś, to nie było pragnienie kobiety, tylko jedyna wizja swojej ukochanej z rodziną. Jakoś tak nie wiem dlaczego, przyszła mi na myśl dziewczynka. – Zuzen nie przestawała się ruszać, ale jednocześnie szeptała: – Powiem więcej, nie jestem w stanie wytłumaczyć, jak to się stało… nawet pomyślałam o imieniu dla córeczki.

– Powiesz mi? Czy to będzie twoja słodka tajemnica?

Viktor żyjąc długi czas we wstrzemięźliwości, tylko ćwiczył, jadł, uczył się czegoś i tak w kółko, ciągle nie mając kobiety, a później praca po czternaście godzin przy deszyfracji i w terenie. Ten brak zbliżenia, jak to niektórzy określają, „dla normalnej higieny psychicznej”, spowodował, że teraz był niesamowicie podniecony, jakby miało go za chwilę rozerwać.

Przez okno sypialni wpadały promienie słońca, rozświetlające pomieszczenie; gdyby z zewnątrz nie dochodziły pojedyncze wystrzały, można by sądzić, że wojna już zakończona. Było słychać szelest i wzdychanie kochanków, a z korytarza budynku niosło słabo słyszalne rozmowy lokatorów, którzy postanowili nie uciekać z Berlina przed Sowietami. W takich okolicznościach postępowanie Zuzuen i Viktora wyglądało na szalone i nieodpowiedzialne, ale obydwoje czekali na tę chwilę parę lat i nic nie mogło przerwać ich namiętności. Gdy nastała cisza, obydwoje trwali wtuleni w siebie, jakby czas dla nich się zatrzymał, a szczęście miało trwać wiecznie.

Ciszę przerwał szept Zuzen.

– To nie jest tajemnica, zwyczajnie Katia… Katiusza… Katiuszka, nasza córeczka.

Viktor z poważną miną zapytał:

– Dlaczego Katia? – Był zaskoczony.

– Nie wiem. Ot tak, dzisiaj gdy leżałam przy tobie w bezruchu, przyszła mi na myśl córeczka o imieniu Katia.

– To wspaniale… bardzo ładnie. Nigdy ci o tym nie mówiłem, ale tak na imię miała moja babcia Petro.

Ta wiadomość jeszcze bardziej dziewczynę zadowoliła, bo nieświadomie pomyślała o imieniu babci Viktora, która urodziła Wiktorię – jak dotąd dla Zuzen najwspanialszą poznaną osobę, która mimo że straciła jedynego syna, to pomogła jej przejść przez ciężki czas utraty ukochanego.

Zuzen głaskała jego szyję, krótkie włosy i całowała każdy zakątek twarzy. Kiedy to robiła, momentalnie poczuła, że jej faceta wystarczy czule dotknąć i jest gotowy do dalszych poczynań. Wiedziała, że są w mieszkaniu Niemca, a ostatnie dni wojny były niebezpiecznym czasem z uwagi na żądnych łupów szabrowników, ortodoksyjnych nazistów czy rozjuszonych berlińczyków sowieckiego pochodzenia, którzy czuli się już bardziej ważni niż inni. Nie wiedziała, co im jest pisane: mogli stracić za chwilę życie, być pojmani do niewoli, zachorować lub inne nieszczęście mogło się przyplątać. Obydwoje wiedzieli, że od chwili rozłąki do tej pory żyli w swoich odrębnych historiach, dlatego chłopak poddawał się czułości dziewczyny, a ona nie przerywała spotkania, którego tak mocno w głębi duszy wyczekiwała.

Wykorzystując sytuację, zaczęła lekko i łagodnie się kołysać, robiąc wolne, koliste ruchy, które bardzo odpowiadały chłopakowi. Trzymał dłonie na talii dziewczyny. Kiedy po kilku minutach poczuł, że kobieta głębiej oddycha, a na jej twarzy wystąpił śliczny rumieniec, odwrócił ją, przyciskając jedną ręką do swojego torsu i układając na pościeli. W ten sposób znalazł się na niej. Rozpiął pasek i opuścił spodnie, które dziewczyna nogami obciągnęła do jego kostek, następnie rozpięła i ściągnęła z mężczyzny koszulę, po czym sama zdjęła przez głowę podciągniętą do szyi sukienkę.

Viktor znał się na wielu sprawach, był typem, który lubił się uczyć, wiedział, że mózg kobiety skrupulatniej przetwarza bodźce dotykowe od mózgu mężczyzny – to zasadnicza różnica między płciami, ale nie każdy miał pomysł, żeby skorzystać z tej cechy.

Kochanek opierał się na lewym łokciu i na kolanach. Delektował się czułymi chwilami, jakby robili to pierwszy raz. Ich ciała ocierały się momentami, a jego prawa dłoń głaskała wrażliwe punkty. Dotykał jej lewego biodra, uda oraz sięgał do kolan, które chwilami podciągał do góry. Zuzen leżała i poddawała się jego czułości. W najśmielszych chwilach nie myślała, że może być jeszcze przyjemniej niż w czasie ich weekendowych spotkań na studiach.

Gdy nadeszło spełnienie i trochę ochłonęli, Viktor usłyszał magiczne słowo, którego osobiście nigdy nie nadużywał.

– Kocham cię – wyszeptała Zuzen. – Co ja bez ciebie przeżyłam, ale cięgle była ta maleńka iskierka nadziei, że gdzieś jesteś.

Pocałowała chłopaka, a on za chwilę położył się wygodnie z boku po jej lewej stronie.

– Już cię nigdzie nie wypuszczę – powiedział. – Zawsze będę przy tobie. „Żona i mąż”, jak sama powiedziałaś. Jeśli zechcesz, możemy po wojnie przenieść się do Kuzek, tam jest cisza, spokój i z pewnością bezpieczniej niż w Berlinie. Podejrzewam, że nasza robota dobiega końca.

– Nie wiem, co nas czeka i jak będzie, ale chcę być blisko ciebie. – Położyła się na torsie mężczyzny. – Tak mi dobrze, mogłabym teraz usnąć. – Zaraz do tego dodała. – Ale ty jesteś duży. Słyszałam, że niezłe manto spuściłeś Leonowi w Kuzkach. Patrząc na twoje umięśnione ciało, mogę sobie wyobrazić, jak mocno wymierzyłeś sprawiedliwość koledze terroryzującemu wieś i okolice.

Viktor zaśmiał się i sprostował:

– Ja go trochę poobijałem, ale nie czuję się, że to za moją sprawą mógł być zmuszony do refleksji nad swoim postępowaniem. Tego dnia nigdy nie zapomnę, bo Leon dopiero co kochał się w stodole ze swoją Katariną, a za chwilę podczas naszej bójki walnął ją z całej siły. Uderzył ją dlatego, że chciała mokrą szmatą otrzeć mu krwawiący nos i łuki brwiowe. Bójkę przerwał stary Smirnof, który widząc pierworodnego chwiejącego się na nogach i mnie tylko czekającego, żeby wioskowy gieroj podniósł ręce do walki. Saszka stanął ze strzelbą wycelowaną we mnie. Serce mi waliło i poczułem, jakby miał na mnie wykonać wyrok, ale za chwilę lufę skierował na rozpieszczanego synalka, który ironicznie śmiał się mu w twarz. Za to lekceważenie duży ojczulek podarował mu taką fangę z wielkiej, zaciśniętej łapy, że nie mógł się podnieść, a później cucili go i cucili. Po tym nikt z okolicznych wiosek z Leonem nie gadał. Nie wiem, co było dalej, bo wyjechałem. A swoją drogą, skąd wiesz o mojej walce ze Smirnofem?

– Michał był u mnie. W czwartek rano przyleciał, a wczoraj przed piątą wyszedł z mojego mieszkania.

– Misiek Tews? – Mężczyzna uśmiechnął się na te słowa.

– Tak.

– Co tam u niego? Lubiłem chłopaka jak nikogo na świecie. I przyznam, że może on jeszcze o tym wtedy nie wiedział, ale miał charakter smarkacz.

– Młody Tews jest może z dziesięć kilogramów lżejszy od ciebie. Poznałam go po uśmiechniętej buźce, poza tym reszta jakby nie jego, rozrośnięty jak ty. – Dziewczyna dotknęła bicepsa jednej ręki Viktora i sprostowała: – No, może przesadziłam, ale trzy czwarte twojej ręki na pewno ma.

– Wiedziałem, że nie przestanie ćwiczyć. Jak byłem w Kuzkach, to za każdą zwadę wywołaną przez Miśka z Leonem dostawałem po pysku. To mnie motywowało, żeby włazić na drzewa po konarach tylko o własnych rękach. I potem bywało, że w każdej przegranej potyczce nie zostawałem dłużny, bo mimo tego, że wtedy w wiosce zwycięzca był tylko jeden, to nie raz swoją szczękę masował. Pamiętam po zimie, gdy „zawiesiłem broń” w stosunku do Leona, pewnego słonecznego popołudnia przeliczył się… i ja potem żałowałem, że dopuściłem, żeby ojciec syna pobił. Dopiero po długim czasie stwierdziłem, że jak miał terroryzować bezkarnie okoliczne wioski, to lepiej, że własny ojciec go utemperował, niżby miał ktoś gnojka zastrzelić albo zadźgać nożem. Tego popołudnia jeden raz w swoim życiu widziałem, jak duży facet po otrzymanym ciosie odrywa się od ziemi i kawałek leci… Ech… Ten Saszka to miał krzepę. Szczęście, że to było dawno i jest już za nami.

– Cieszę się, że nic się tobie nie stało, a to, co powiedziałeś o profesorze od chemii, że go namówiłeś, byśmy razem robili doświadczenia, to mi bardzo pochlebia. Nie mogę się doczekać naszej córeczki. – Zuzen spojrzała na chłopaka i poprawiła wypowiedź: – Naszego dzidziusia.

– A jak chłopczyk będzie? To jakie imię proponujesz? – spytał Viktor.

– Nieważne. Coś się wymyśli. – Zuzen śmiejąc się, pocałowała niespodziewanie mężczyznę w ramię, mówiąc: – Mój kochany człowieku, od dzisiaj będziemy zawsze razem.

Mężczyzna wyprostował się, patrząc na swoją śliczną kobietę.

– Trwałem, ale nie wierzyłem, że będziesz ze mną. Myślałem, że…

W tym momencie Zuzen przerwała wypowiedź, kładąc palec na jego ustach:

– Viktor. Nigdy tak o mnie nie myśl, jestem z tej samej gliny: „jak kochać, to całą sobą”.

Po tych słowach agent uśmiechnął się i przytulił prawą ręką swoją partnerkę, powtarzając po niej:

– Jak kochać, to całym sobą, ale oprócz tego obowiązki wzywają.

Pocałował ją w policzek i przyglądał się, jak wstała z łóżka. Teraz dokładnie widział dziewczynę w całej okazałości. Stała, po czym pochyliła się i podniosła jego okulary z podłogi. Była zgrabna, miała gładką skórę w ciemniejszym odcieniu niż typowi Niemcy. Jej kręcone blond włosy opadały na ramiona, a mocno wyćwiczone ciało podczas wykonywanych ruchów nie ukazywało żadnej niepotrzebnej fałdki.

Nie trzeba było się dopatrywać, żeby zauważyć błysk w oczach chłopaka. Agentka znała to spojrzenie, bo tak na nią ostatnio patrzył Fegelein, który przypadkiem wcześniej przyszedł na umówione spotkanie i miał okazję podziwiać ją bez ubrania.

Viktor dostrzegł, że Zuzen zauważyła jego skupienie i robiła wszystko, żeby mu się zaprezentować. Jak przed lustrem, kiedy naszła ją w mieszkaniu pani Muler. Stanęła naprzeciw niego, uniosła ręce do przodu, później do góry, skończyła robić pajacyka, po czym z powrotem złączyła nogi, nasuwając jedno kolano na drugie. Po krótkim pokazie zakryła piersi i z figlarnym uśmieszkiem powiedziała:

– Już się tak nie patrz, zawstydzasz mnie.

Mężczyzna wstał z łóżka, stanął przed nią i powiedział drżącym głosem:

– Przepraszam, nie wytrzymuję, jedynie hamuje mnie czas na obowiązki.

– Kochany, tego miodu już ci nie zabraknie – powiedziała z uśmiechem Zuzen.

– Uwielbiam cię, a po tych zapewnieniach już mi lepiej. Nie możesz wiedzieć, jaki jestem szczęśliwy.

– Wiem. Jesteś cudowny i przyznam, że los mi sprzyja, bo zjawiłeś się w porę. Parę minut później szabrownicy siedzieliby na mnie i miałabym wiele szczęścia, gdybym to przeżyła. Fegelein opowiadał o oszuście, który na początku wojny podszywał się pod Niemca, o nazwisku Berlinghoff. To nie był człowiek, to jakiś dewiant, zgwałcił studentkę i podczas kiedy to robił, bił dziewczynę kolbą pistoletu po głowie.

Na te słowa Viktor odpowiedział:

–„Ts-y” czyszczą społeczeństwa z takich popaprańców. Sami robią dochodzenie, wyciągają wnioski i rozwiązanie: albo karabinek snajperski, albo ukłucie zatrutą igłą w jakimś natłoku ludzi lub też preparowanie samobójstw. Mamy obowiązek likwidować skorumpowanych urzędników, wojskowych i polityków. Zresztą to wszystko jest wpajane na szkoleniach.

Zuzen z wielkim zdziwieniem zapytała:

– Viktor, dla kogo ty pracujesz? Nikt nic nie wie i nie może wiedzieć o „Tajnych selekcjonerach”. Nawet nie powinieneś o tym ze mną rozmawiać. Powiedziałeś: „mamy obowiązek…”.

– A ty nie powinnaś o tym nic wiedzieć.

Zuzen zrobiło się nieswojo, bo w sumie nie wiedziała, czym obecnie zajmuje się jej chłopak.

– Myślałam, że jesteś w SIS przy deszyfracji.

– A ja wiedziałem, że ty jesteś w SOE, a co robisz tutaj jako kurier?

– Wiesz sam najlepiej, to taka praca, dzisiaj tutaj, jutro tam. Ja na potrzeby agencji musiałam wziąć ślub z węgierskim dyplomatą, ale teraz ciągle używam swoich prawdziwych dokumentów ze zmienionym nazwiskiem.

– Wiem, jako Zuzen Petro. Cieszę się z tego, że masz moje nazwisko, ale nie o tym chciałem rozmawiać. Ubierzmy się, a ja będę mówił.

Kiedy dziewczyna zakładała bieliznę i sukienkę, Viktor, będąc w spodniach, stanął przed nią, podniósł lewą rękę za głowę, jakby na siłowni ćwiczył triceps.

– Jak nie zauważyłaś, to sam wolę pokazać, bo i tak się dowiesz.

Dziewczyna ujrzała mały tatuaż pod lewą pachą, były to dwa znaki alfabetu. Na dużą literę „T” była nałożona mała litera „s”.

– Rozumiem. „Ts”… pierwszy raz widzę taki znak i nie miałam pojęcia, że jesteście tatuowani.

– Jesteśmy. Każdy podczas akcji musi upewnić się, że obiekt nie ma tatuażu, bo bywa, że ma. Ten, kto ma i bierze udział w korupcji, oznacza, że jest wabikiem i musi robić swoją robotę, żeby grubszą rybę złapać. Dlatego można się ujawnić przed kolegą „Ts-em”, jednak nie należy się afiszować z nim i zbytnio zbliżać do siebie, ale ochrona wzajemna jest wskazana.

– Viktor, w co ty dałeś się wpakować, przecież my nigdy nie będziemy mogli być razem. – Dziewczyna od razu wyciągnęła wnioski.

– Twój ojciec też?

– Kocham cię, ale to mnie nie zwalnia, żeby ci o tym mówić. Ujawniłem się przed tobą, żeby nie było żadnych nieporozumień. Jesteś agentką i wiem, że to zostanie między nami, ale musisz wiedzieć, że jeśli nie masz symbolicznego tatuażu, a rozpoznasz i nazwiesz „Ts-a”, to jak on się o tym dowie, leżysz w grobie. Musiałem ci o tym powiedzieć. Ja dostałem propozycję szkolenia młodych. Wszystko będzie odbywać się ściśle tajnie.

– Dlaczego mówisz, że będzie?

– Bo część SOE zostanie wchłonięte, ale musisz wiedzieć, że w waszych szeregach jest zbyt wielu ludzi, którzy szkodzą. Można nawet to zaobserwować po planowanej akcji likwidacji Adolfa Hitlera. Niby wszystko dopracowane, a wódz nie pojawia się w miejscu, gdzie miało dojść do likwidacji obiektu.

– Mnie też to zastanawiało, ale nie mamy prawa nikogo obwiniać – przyznała dziewczyna.

– Wierz mi, Zuzen, że nie trzeba obwiniać, bo fakty mówią same: kto i dlaczego go chronił? Teraz będzie inaczej… Jeśli przywódca któregoś z państw świata będzie na tyle butny, myśląc, że jest bardziej przebiegły od innych, wprowadzając zamęt i strach pośród innych narodów, my mu pomożemy zakończyć jego pewnie nudne życie. Tymczasem zajmujemy się selekcją w SOE, niewielu pozostanie. Jedni będą mieli darowane i pozostanie emerytura albo jakiś mało odpowiedzialny etat urzędnika. Spośród was kilku będzie zlikwidowanych.

– Czy ty jesteś tutaj z własnych pobudek? – zapytała niepewnie Zuzen.

– I tak, i nie.

W pokoju nastała cisza. Mężczyzna założył marynarkę i wsunął na nos okulary.

Zuzen ubrała się w to, w czym przyszła do tego mieszkania, a Viktor podpowiedział jej:

– Jak nie możesz znaleźć stanika, to poczekaj, poszukamy go razem.

Teraz padły szczere słowa, których Zuzen nie powinna nigdy w swoim życiu wypowiadać.

– Ja nie miałam stanika.

Po minie chłopaka wywnioskowała, że dało mu to do myślenia i teraz nadinterpretuje fakty… A wszystko może w swojej Ts-owskiej głowie ułożyć tak, jakbym była bliżej z Fegeleinem.

– Cholerka… – przeklęła, chociaż nigdy tego nie robiła.

Chłopak zerknął w jej oczy, a ona uciekła wzrokiem, ale nie dlatego, że coś przed nim ukrywała, tylko dlatego, że sama uczciwie odpowiadając, dostarczała mu informacji do podejrzliwego myślenia. Słowo „cholerka” zabrzmiało, jakby dziewczyna była zła na siebie, że się dowiedział. Agentka postanowiła nic nie mówić, a Viktor dopytywał, żeby się upewnić w swoich domysłach:

– Poszukaj, może gdzieś znajdziesz.

Zuzen zastanowiła się nad odpowiedzią, ale stwierdziła, że jak będzie potwierdzać, że nie miała biustonosza, to wyjdzie źle, natomiast gdy znajdzie jakiś przypadkiem w mieszkaniu, to oznacza, że w jakimś celu musiała go zdjąć. Kobieta podeszła do swojego mężczyzny, złapała jego obydwie dłonie i powiedziała:

– Viktor, nie miałam na sobie biustonosza i założyłam na tę wizytę taką prześwitującą sukienkę. Hermann zaproponował kolację. Odgrażał się, że mnie dostojnie przyjmie, dlatego postanowiłam, że po naszym pierwszym spotkaniu to już go…

Pomyślała: Boże… co ja gadam… nie chcę niczego ukrywać i mówić, jak było, ale Viktor może sądzić, że robiłam to z Hermannem.

Po tym, co usłyszał, zaczął zgadywać i dopowiadać to, czego nie dokończyła dziewczyna.

– …nic nie zaskoczy… nic nie zdziwi… Mogę sobie dopowiedzieć: „już go blisko zdążyłam poznać…” – Chłopak patrzył w oczy Zuzen i nie odpuszczał, a ona się pogrążała w swoich zeznaniach.

– To nie tak. Nie chcę o tym rozmawiać, bo czuję, że moje próby dają odwrotny skutek, ale jeśli nadal jestem dla ciebie tą jedyną, to proszę, zaufaj. Ty dla mnie byłeś, jesteś i będziesz najważniejszy i nigdy nie przestałam tęsknić za tobą. Nasze poprzednie spotkanie odbyło się po wielu sytuacjach, które zaburzały moje myślenie. Wtedy chciałam wejść, przekazać informacje radiotelegrafiście i najszybciej powrócić do swojego mieszkania. Nawet cię nie rozpoznałam, a po nietypowym spotkaniu na korytarzu z dwoma facetami i kobietą miałam wszystkiego dosyć. Dlatego na ciebie nie patrzyłam. Nie wiem, jak ci to przedstawić, żebyś nie rozprawiał jak podejrzliwy detektyw. Uwierz, proszę, nie masz podstaw, żeby po usłyszeniu takich błahostek sądzić coś, czego nie było.

– A książka z dedykacją? To też nic nie znaczy? A halki, której nie masz na sobie w tej chwili, też nie znalazłaś…

– Spokojnie – odparła dziewczyna, widząc podenerwowanie Viktora. – Wytłumaczymy sobie wszystko. Tej książki nikt nie potrzebuje, a Fegelein zwyczajnie pozbył się jej. Jak ją oglądałam, będąc tutaj na spotkaniu, zabrał mi ją z rąk i napisał dedykację, a halki… nie ma.

Chłopak wiedział, że gdy byli razem w czasie studiów, Zuzen nigdy nikogo nie okłamywała, wolała nic nie powiedzieć, żeby uniknąć kłamstwa. Petro schylił się i pocałował jej usta, ale atmosfera już nie była taka jak wcześniej.

Kiedy opuścili sypialnię, Zuzen przechodziła obok zastawionego stołu, na którym żołnierze SS oraz szabrownicy zdążyli zrobić duży bałagan. Butelki były poprzewracane, talerze potłuczone. Pośród tego nieładu dostrzegła wystającą spod półmiska po pieczeni plakietkę, którą prezentował jej Fegelein po opowiedzeniu historii o niesamowitej ucieczce Polaka z „Cichociemnych”. Pomyślała, że Fegelein został aresztowany i jemu naszywka się nie przyda, dlatego żeby ktoś nie zrobił z niej nieuczciwego użytku, niepostrzeżenie podniosła naszywkę i wsunęła do małej kieszonki letniej sukienki. Widząc butelkę z czarną wódką, bez namysłu podniosła ją i wylała na stół, żeby sobie ktoś przypadkiem krzywdy nie zrobił. Następnie włożyła czarny prochowiec i udała się za Viktorem.

Po wyjściu z mieszkania Viktor przymknął drzwi wejściowe, tak żeby wyglądały na zamknięte. Kiedy wyszli z bloku, przedzierali się pośród gruzu zalegającego na ulicach. Gdy droga stała się mniej uciążliwa, mężczyzna zaczął rozmowę.

– Część przekazanych kosztowności przez Niemca ukryłaś w swoim mieszkaniu?

– Tak, a dlaczego pytasz? – odpowiedziała zaskoczona.

– Muszę wiedzieć, co ci zostawił.

– Kilka sztabek złota, kilka zwitków pieniędzy.

– To wszystko? – zapytał, odruchowo spoglądając na twarz dziewczyny.

– Nie. Zostawił również tę książkę, w której napisał dedykację, a resztę zabrali żołnierze, którzy przed świtem wtargnęli do mieszkania Fegeleina i go aresztowali.

Mężczyzna uważnie słuchał tego, co mówiła, i zadawał następne pytania.

– Stawiał opór w trakcie pojmania?

– To nie było możliwe, bo był w takim stanie jak ja, może nawet poważniejszym. Wynieśli go nieprzytomnego.

Kobieta zrównała krok z mężczyzną, żeby spojrzeć mu w oczy. Kiedy się odwrócił, zapytała:

– Po co to przesłuchanie?

– To nie przesłuchanie – odpowiedział. – Zbieram informacje, bo jestem tutaj nie tylko, żeby ciebie chronić, ale przy okazji moim zadaniem jest kontrolować przesyłkę od Hermanna, żeby nie zaginęła.

Ta wypowiedź spowodowała, że agentka nie wiedziała, które z zadań było priorytetowe, a które przy okazji. Zastanawiała się, czy może nadal ufać Viktorowi w sprawach służbowych i doskonale orientowała się, że chodzi o diamenty. Najgorszym było niewiadome dalsze jego działanie, bo chłopak był „Ts-em”, a brak wiedzy o jego rozkazach powodował niepewność. Pomyślała: działał dokładnie tak, jak określił, że są grupą do zwalczania korupcji i nieuczciwości, dlatego znalazł się przy tej transakcji.

– Złoto, które mam w mieszkaniu razem z pieniędzmi, stanowi duży majątek. Wiesz, do kogo będzie należała przesyłka po wojnie?

– Nie moja sprawa i ty lepiej też nie dociekaj. Podejrzewam, że i bez tego będziesz miała spore problemy – oznajmił o tym jak przyjaciel, który chce ją chronić przed komplikacjami.

– O czym mówisz? – Zuzen spojrzała na chłopaka z niedowierzaniem i zaraz żartobliwie dodała: – Ja się nie boję, mam najlepszą ochronę na świecie. – Złapała mężczyznę za rękaw marynarki, a w chwili, gdy na nią spojrzał, mrugnęła do niego okiem.

– Mówię poważnie, Zuz, ja ciebie przed nimi nie ochronię. Kocham cię i nie liczy się to, co do tej pory robiłaś. Wiem, że chcę być z tobą, ale już mam świadomość, że to nie będzie nam dane. W mieszkaniu niemieckiego oficera nie znalazłem ważnej rzeczy z zawartości jego torby. Faktycznie, zabrali resztę ze zdrajcą.

Kobietę przeraziła ta wypowiedź, a szczególnie niechlubne określenie zaufanego człowieka kanclerza Trzeciej Rzeszy. Nawet nie miała śmiałości spojrzeć na chłopaka, bo by się zorientował, że zwróciła uwagę na słowo „zdrajca”. Cały czas krążyły w jej głowie myśli: skąd Viktor wie, że żołnierze aresztowali Hermanna za zdradę? Przecież jego tam nie było.

Gdy byli już przy drzwiach wejściowych do kamienicy rodziców Zuzen, przystanęli, a dziewczyna z grzeczności zapytała:

– Wejdziesz na chwilę?

– Nie wiem, czy to ciebie zmartwi, ale od teraz będziesz musiała znosić moje towarzystwo. Mam rozkaz nie spuszczać cię z oczu.

– Oczywiście, tak tylko powiedziałam, bo myślałam, że masz jeszcze coś do załatwienia.

Kiedy weszli do mieszkania, Zuzen zdjęła prochowiec, a Viktor nie zdejmując marynarki, powiedział:

– Otwórz sejf w piecu.

Doskonale wiedział, gdzie jest rodzinna skrytka, ale był jednocześnie świadomy, że dziewczyna i jej matka żadnych bogactw oprócz tej kamienicy nie posiadają, dlatego skrytka przydawała się do ważnych dokumentów, a ostatnio do wypełnienia jej połową skarbu od Niemca.

Na nic nie zwracała uwagi, tylko zgodnie z prośbą przyjaciela wyjęła worek z zawartością pozostawioną przez Fegeleina i położyła go na stole, przy tym od razu uprzedziła:

– I do tego jest jeszcze książka…

Mężczyzna wysypał wszystko z worka. Wypadły trzy sztaby złota, dziesięć zwitków pieniędzy i dziesięć małych diamentów. Po tym zajrzał do środka, jakby czegoś szukał.

– A reszta?

– Pozostałą część miał dzisiaj przekazać Fegelein. – Mówiąc to, dorzuciła na stół książkę. – Ci, co go aresztowali, zabrali złoto i kosztowności, sama dokładnie widziałam, ale nie mogłam się ruszyć i nic powiedzieć.

Viktor rzucił workiem o stół i poważnie powiedział:

– Nigdy nie byłem w takiej sytuacji. Oni tego nie darują. Musisz mi powiedzieć, gdzie jest reszta.

– Wszystko powiedziałam.

Zuzen świadomie sama nic nie wspominała o trzech starożytnych diamentach, które zabrał ze sobą Michał, żeby nie narobić kłopotów Hubertowi i reszcie z trójki przyjaciół.

– A diamenty?

– Leżą przed tobą. Może miał ich więcej, ale pewnie powróciły do nadawcy.

Chłopak usiadł na fotelu, tu, gdzie zawsze lubiła siedzieć Zuzen. Po chwili podniósł się i spomiędzy poduch wyjął mały pistolet.

– Jak zawsze przezorna i zabezpieczona. – Trzymając pistolet w ręce, dodał: – Kochana, nie ma żartów. Mów teraz, co wiesz. Chcę uchronić ciebie przed torturami i całonocnymi przesłuchaniami. Zaufaj mi, tak będzie dobrze dla nas. Jak dowiem się, gdzie są diamenty, może uda mi się coś zaradzić i je odzyskać, a to sprawi, że wszyscy będziemy mieli spokój i upragnioną wolność bez wojen.

Przez krótką chwilę mężczyzna nic nie mówił, rozmyślając, jak jeszcze może przekonać dziewczynę do współpracy.

– Pomyśl o nas. My będziemy szczęśliwi z Katiuszką, a córeczka będzie miała dwie babcie i… dziadka w Londynie.

Zuzen była bardzo poirytowana, ale nie dawała tego poznać po sobie, bo nie umknęło jej uwadze, że chłopak w uzyskaniu informacji o diamentach pomaga sobie grą na głębokich emocjach.

– Pewnie, że razem będziemy szczęśliwi – odparła z uśmiechem.

Viktor był w sytuacji patowej, z jednej strony nie mógł pisnąć słowa o trzech starożytnych kamieniach, a z drugiej chciał uchronić dziewczynę przed niepotrzebnymi problemami. Był przekonany, że jeśli je posiada, to sama dla siebie ich nie zatrzyma, bo to nie było w jej stylu. Jednak nie miał pewności, czy je w ogóle widziała, bo SS-man mógł wyjąć z torby to, co uważał, i tu pozostawić, a reszty nie pokazał. Tak czy siak „Ts” nie miał pomysłu na sprecyzowanie tych informacji.

Zuzen już w tej chwili wiedziała, że jest „ugotowana”. Wymyśliła sobie, że przysłuży się ludzkości i tym oszczędzi niepotrzebnych zabójstw i waśni między narodami na punkcie drogocennych przedmiotów, przekazując je Hubertowi. Wyszło, że miłość do historii sztuki może pokrzyżować jej przyszłość, ale mimo to miała nadzieję, że wskazana zawartość torby Fegeleina będzie skutecznie funkcjonować jako sugerowane miejsce pozostałej części skarbów. Liczyła, że dzięki takiej wersji wszystko pozytywnie się ułoży.

Mężczyzna wsypał z powrotem do worka klejnoty ze złotem i pieniędzmi, po czym zwrócił się do dziewczyny:

– Odpocznij sobie, rano lecimy do Antwerpii, a stamtąd statkiem do Anglii. Ja jeszcze muszę coś załatwić, a potem mam odebrać szyfrogram i o godzinie dziewiętnastej ostatni raz nadać. Będę po dwudziestej. Nigdzie nie wychodź, mam nadzieję, że zdążymy z naszym wylotem. Nawet nie chcę myśleć, co będzie, jeśli nam się nie uda opuścić Berlina.

Podszedł do dziewczyny, objął ją w talii i pocałował w czoło.

– Uważaj na siebie, nie chcę cię drugi raz stracić.

Po tych zapewnieniach wyszedł z mieszkania, zamykając za sobą drzwi.

Był słoneczny dzień, a ona stała przez kilka minut w promieniach słońca padającego przez okna stołowego pokoju. Nie wiedziała, co robić. W ostatnich dniach wojny spotkało ją wielkie szczęście, bo okazało się, że jej mężczyzna żyje i czekał na tę chwilę przez całe ich rozstanie. Do głowy przychodziły jej różne scenariusze, dlatego nie miała pewności, czy może mu w stu procentach zaufać. Był wybrany spośród najlepszych, żeby dostąpić werbunku do specyficznej służby, jaką jest „Tajny selekcjoner”. Z tego, co mówił jej zwierzchnik, to nowa tajna organizacja, skupiająca ludzi wyjątkowo inteligentnych, wrażliwych, ale jednocześnie bezwzględnych. Wtedy te określenia wydawały się sprzeczne, ale jak bliżej poznała nowego Viktora, zrozumiała, że dwie cechy jak wrażliwość i bezwzględność nie wykluczają się. Teraz wiedziała, że funkcja „Tajny selekcjoner” to twór, o którym nic nie można powiedzieć. Wszystko z tym związane było ściśle tajne, a ludzie bali się rozprawiać o strzępach informacji, jakie mieli. Kobieta wiedziała, co go zmieniło, zauważyła to, jak Viktor opowiadał, co działo się w Kuzkach że był poniewierany przez Leona i przyglądał się, jak zwyrodnialec pastwi się nad mężczyznami z okolicznych wiosek. To mogło zmienić jego psychikę, powodowało, że wytrwale ćwiczył i nabierał ciała, żeby wyrównać rachunki z młodym Smirnofem oraz chronić innych przed terrorystą. Chwilami jest wspaniały delikatny i cudowny, ale często używa tonu i słów, które dowodzą, że nie znosi sprzeciwu, a jego analizy są niepodważalne. Pewność siebie to dobra cecha, ale nadużywana może prowadzić do pozornej nieomylności, która może zgubić.

Poszła do kuchni pozmywać po wczorajszym wczesnym śniadaniu. Już wtedy zwróciła uwagę na to, że jej gość kulturalnie odniósł naczynia po pysznej jajecznicy do kuchni, ale dopiero teraz zauważyła, że obmył szklanki, wyczyścił patelnie i umył jeden z talerzy. To dało jej do myślenia, bo drugi leżał przy zlewie do umycia.

Dlaczego nie umył jednego talerza? Miał czas, nigdzie się nie spieszył, ale ten pozostawił brudny na blacie szafki. Może u Soni i Huberta w domu każdy myje po sobie? Nie. Byłam u nich długo i tam zmywał naczynia każdy. „Michowi” też się trafiało…

Kiedy podniosła talerz z zaschniętymi resztkami jajecznicy, żeby go umyć, znalazła pod nim kawałek oddartego papieru z napisem „Szlifierz” i kilka cyfr. Był to numer kontaktowy do Huberta.

– To cwana bestia. Nawet nie wiesz, Misiek, jak mi pomogłeś – powiedziała na głos z wielkiego szczęścia. Złapała kartkę i pobiegła do telefonu w pokoju. Przystawiła krzesło do małego stoliczka, na którym stał aparat telefoniczny, niezwłocznie zaczęła wykręcać numer.

Zaraz usłyszała głos w telefonie:

– Słucham, tu Sonia Szmelberg.

– Cześć, Sonia. Z tej strony Zuzen. – Agentka, żeby nie przedłużać, przeszła do konkretów. – Czy jest dziadek?

– Cześć, Zuzka, kiedy mnie odwiedzisz, kochana? Jak długo się nie widziałyśmy – odparła ucieszona z rozmowy z przyjaciółką.

– Sonia, pewnie spotkamy się po wojnie. Ściskam cię mocno, ale czy mogę rozmawiać z dziadkiem?

– Jest, już go proszę. Coś się stało? – zapytała zaniepokojona. – Mogę w czymś pomóc?

Zuzen krótko odparła:

– Może się stać… ale tylko dziadek możne mi pomóc.

W słuchawce nastała cisza i po chwili odezwał się Hubert.

– Dziadku… – Nie zdążyła się przedstawić, bo rozmówca ją uprzedził.

– Wiem. Mówiła mi Sonia, kto telefonuje. Witam, Zuz. Co się stało?

– „Piter Szrama” z Kuzek jest moim chłopakiem ze studiów, o którym ci kiedyś opowiadałam, że go zastrzelili…

– No tak pamiętam. Jakbyś wtedy podała jego nazwisko, od razu powiązałbym z moim siostrzeńcem Johanem. – Zaskoczony informacją dodał: – Ale zbieg okoliczności. To gratuluję, że ukochanego znalazłaś, to świetna wiadomość. Sońka z Miśkiem też się ucieszą.

– Dziękuję. – Dziewczyna przeszła szybko do konkretów. Dziadku, nie wiem co robić, bo dopytuje o „delipki”. On jest tutaj, żeby dopilnować przesyłki i chronić mnie, ale odniosłam wrażenie, że ma pilnować w szczególności tego, co zabrał Michał do ciebie.

W słuchawce nastała cisza. Po dłuższym namyśleniu Hubert odpowiedział:

– Przed chwilą została nadana z Berlina informacja w tej sprawie. Już do mnie dzwonili, w razie jakby ktoś chciał sprzedać. Wiedzą, że trzy najważniejsze sztuki pozostały z resztą małych. – Po tych słowach upewnił się, że dziewczyna słucha: – Wiesz, o czym mówię?

– Tak, ale co ja mam robić?

– W Antwerpii zostaniesz aresztowana i muszę cię zmartwić, bo nie pozwolą wam razem płynąć łodzią. Jego też będą przesłuchiwać, ale nie on będzie podejrzany. Wiem tyle, że już się kontaktowali z bunkrem w Berlinie, ale kurier jeszcze sparaliżowany. Już wiedzą, że nie mają wszystkiego.

Nastała cisza w słuchawce.

– Dziadku, mówić jak do tej pory, czy…

– Dziecko – przerwał mężczyzna. – Mogę poprosić, żeby ustawili dla ciebie samolot na Tempelhofie, którym z międzylądowaniami polecisz do Yazaevki, a stamtąd zabiorą cię do Kuzek. To wyjście na krótką metę i musisz wiedzieć, że to lot w jedną stronę. W tej sprawie osoby zainteresowane są w stanie postawić cały świat na nogi, żeby cię wydobyć z najdalszego zakątka.

Zuzen zaczęła płakać.

– Dziadku, dopiero co go znalazłam… i mamy być osobno? To jest nieludzkie…

– Opowiedział ci o jedynym tatuażu? – zapytał Hubert.

– Tak – odparła Zuzen i przestała płakać.

– To już wiesz, kim jest, a to może komplikować wiele i nie chcę cię martwić, że może dojść do konfliktu, bo oni wiedzą co robi się z ludźmi, którzy zawiodą, a ty jesteś bliska ich człowiekowi. I najważniejsze, że tu chodzi o „dwa dni wydatków całego świata”. Może się okazać, że życie jednego ludzkiego istnienia jest niezauważalnym pyłem w porównaniu do tak ogromnych wartości. Zobaczę, co da się zrobić. W sumie to ja ciebie do takiej sytuacji doprowadziłem. Za piętnaście minut oddzwonię.

Zuzen odłożyła słuchawkę, opuściła głowę do kolan, przykryła ją dłońmi i płakała jak nigdy w życiu, na głos mówiąc:

– Dlaczego jak jest już lepiej, to zawsze się psuje. Rano z Viktorem było tak wspaniale… Jestem w stanie zostawić wszystko dla niego…

Dziewczyna zanosiła się od płaczu, a jej sukienka była mokra na kolanach od wylewanych łez.

– Dlaczego… Co ja mam teraz począć?

Spoglądała co chwilę na zegarek wiszący na ścianie w pokoju. To było najdłuższe piętnaście minut w całym jej życiu. Czas leciał nieznośnie wolno, wskazówka sekundnika jakby z premedytacją zwalniała. Słyszała tykanie zegara i powtarzała:

– Co ze mną będzie? Co z nami? Czy Viktor mi pomoże?

Minęło piętnaście minut, idealnie w czas zadzwonił telefon. Dziewczyna otarła łzy i zmobilizowała się do rozmowy. Podniosła słuchawkę i odezwała się pierwsza:

– Jestem przy telefonie.

– Zuz, wiesz, co ludzie robią dla tak cennych rzeczy – powiedział Szmelberg. – Dlatego najbezpieczniej będzie, jak pozwolisz się aresztować przy wejściu na statek w Antwerpii. Przewiozą cię samolotem do Hanslope Park i tam zamkną w areszcie. Będziesz dobrze traktowana, przynajmniej tak przyjaciel mnie zapewnia. Wiemy, że przy takich trzech sztukach nikt nie jest władny i pewny swoich obietnic, bo tu o dużą wartość idzie. Będziesz żyć, ale trzymaj się swojej dotychczasowej wersji, bo inaczej wszyscy zginiemy. Pamiętaj, nie zawahają się zlikwidować kilkunastu świadków wraz z ich najbliższymi. Jak będę mógł, to osobiście cię odwiedzę, a jak będzie ktoś w moim imieniu, to wiesz jak mówimy na kamyki. Tylko jemu będziesz mogła zaufać bezgranicznie. Pamiętaj, tylko temu jedynemu, który nazwie kamyki podczas rozmowy w cztery oczy dokładnie tak, jak my na nie mówimy. – Po chwili ciszy dodał: – Trzymaj się, dziecko, zrobię wszystko, żebyś z tego wyszła.

– Dziadku, jak mi pomożesz, to będzie najlepsze, co mi się przytrafiło w życiu.

– Najlepsze już cię spotkało, to Viktor Petro, i uwierz mi, że będzie przy tobie, ale musisz być cierpliwa, bo gra toczy się teraz nie o przesyłkę, którą przywiózł Michał, tylko o twoje życie.

Zuzen zaskoczyło, że użył pełnego imienia i nazwiska „Pitera Szramy”, którego nigdy nie wymawiała ze względu na bezpieczeństwo. Zawsze opowiadała o utraconym chłopaku, posługując się samym imieniem. To dało jej do myślenia, że tajemniczy dziadek, jeden z trzech przyjaciół, którzy „oczyszczali” ziemie na Syberii z kamieni szlachetnych, był przez wszystkich niedoceniany ze względu na zdobywanie informacji i poważne znajomości.

– Kocham cię, dziadku… Jakby mi coś się stało, to miej pieczę nad moim dzieckiem i jego ojcem Viktorem.

– Czy to znaczy, że…

– Nie wiem, ale rano mówiliśmy o tym z Viktorem.

– Wnioskuję, że nie tylko mówiliście – odparł wesoło Hubert. – Jesteście dorośli, życzę wam wszystkiego dobrego.

– Dziadku, ufam ci. Wypełniłam twoją wolę, jak chciałeś, i teraz powierzyłam nasze najskrytsze marzenie. Jeśli mi już nic nie pomoże, to nie pozwól, żeby to samo zrobili z moim dzieckiem.

– Zuzen, cała sprawa zostaje między nami. Ja ciebie w to wciągnąłem, ale chcę to odkręcić bez niechcianych pogrzebów. Bądź silna, trzymaj się jednej wersji i nic nie może cię złamać, a o resztę się nie martw.

Nastała cisza w słuchawce, ale rozmowa z Hubertem pozwoliła wierzyć Zuzen w lepsze jutro i nadzieję w spędzenie dalszego życia razem ze swoim mężczyzną i wymarzoną córeczką Katią.

Po godzinie dwudziestej przyszedł Viktor. Usiadł na fotelu, gdzie agentka chowała pistolet. Wyjął go jak ostatnim razem, żeby nie uwierał w dół pleców. Miał czas na przemyślenie własnego postępowania wobec swojej dziewczyny, którą nadzorował w przekazaniu kosztowności, dlatego bez pobocznych tematów przeszedł do konkretów.

– Nadałem wiadomość do Hanslope Park, że nie otrzymałaś części zapłaty, bo resztę kosztowności zarekwirowali przy aresztowaniu kuriera. Nasi już skontaktowali się z bunkrem Führera. Wódz Trzeciej Rzeszy nie mógł dzisiaj osobiście rozmawiać, a telefonista nie potrafił do końca powiedzieć, co jest powodem, że kanclerz nie może osobiście podejść do telefonu.

– Może był zajęty – odpowiedziała dziewczyna.

– Zuzen, nie chciałem o tym mówić, ale w torbie znajdowały się trzy diamenty, które osobiście przekazywał Hitler. Skoro on sam dał ważne klejnoty oraz wskazówki, jak o nich mówić, żeby ten, kto podsłuchuje rozmowy telefoniczne, nie wiedział, o czym jest rozmowa, to jak wytłumaczyć, że Hitler nie ma czasu na kontakt w swojej ważnej sprawie? – Viktor przechylił się do siedzącej naprzeciw dziewczyny i cichym głosem rzekł: – Jego tam nie ma, a wszyscy, którzy od wczoraj odbierają telefony w bunkrze, są bardzo zdenerwowani, bo nie mają możliwości powiadomienia kanclerza. Według mnie, informacja do niego dotrze, ale za kilka dni, bo teraz sobie siedzi gdzieś na drugim końcu świata i opływa w luksusie. Kiedy dotarło do mnie, że na kuriera jest wybrany szwagier Hitlera, Fegelein, który jest znany z kolekcjonowania fortun, od razu pomyślałem, że może coś nie pójść. Najpierw Himmler szybko skontaktował się z naszymi, żeby wstrzymać część dokumentów, bo kosztowności miały być podzielone na pół, ale od naszych poszły dyspozycje, że trzy diamenty muszą za pierwszym spotkaniem zostać u ciebie, a okazało się, że generał SS coś pomieszał, bo w torbie z innymi klejnotami ich nie było, a samego Hermanna nie są w stanie dobudzić, leży sztywny, ale oddycha.

– Co z tego wyjdzie? – zapytała Zuzen.

– Nie wiem, kochana. Boję się o ciebie. Nakazali bezwzględnie dotrzeć do Antwerpii i wejść na łódź, którą przedostaniemy się bezpośrednio do Anglii.

– Zrobiłam ci jajecznicę. Wczoraj rano robiłam Michałowi, ale zostało jeszcze parę jajek i pomyślałam, że jak wrócisz, będziesz głodny.

Zuzen wyszła do kuchni i za chwilę wróciła z ciepłą patelnią, na której była pachnąca potrawa. Potem przyniosła dwie szklanki z ciepłą herbatą.

Kiedy się posilili, nadchodził zmierzch. W pokoju zrobiło się szaro. Gospodyni rozłożyła wersalkę stojącą w końcu pokoju za fotelami, posłała na niej pościel, po tym udała się do łazienki. Za chwilę wróciła w krótkiej koszuli nocnej i wskoczyła pod kołdrę.

Viktor widząc w słabym świetle śliczną dziewczynę, zaproponował:

– Może ja prześpię się na fotelu. – Powiedział tak, żeby nie prowokować siebie i Zuzen do nieprzespania nocy.

– Nie mam dla ciebie pidżamy, ale jak wskoczysz pod kołdrę, będzie nam cieplej. – Odkryła pościel, pokazując przy tym wiele atrakcyjnych elementów swojego ciała.

– Za chwilę przyjdę – odrzekł chłopak i wyszedł do łazienki. Wziął w półmroku zimny prysznic, następnie wrócił do Zuzen, okręcony ręcznikiem w pasie. Kiedy wchodził pod kołdrę, ręcznik rzucił na fotel i zapytał:

– Zamknęłaś drzwi wejściowe?

– Tak – odrzekła dziewczyna. – Nic już nie mów. Połóż się i odpoczywaj, bo też jesteś wyczerpany.

Chłopak położył się, podsunął swoją rękę pod głowę dziewczyny i leżał, nic nie mówiąc.

Ciszę przerwała Zuzen.

– Kochasz mnie? – zapytała.

– Sama doskonale wiesz, że bardzo kocham – pewnie odpowiedział szeptem mężczyzna.

– To bądź przy mnie zawsze.

– Będę.

Zuzen wzięła jego drugą rękę i położyła na swoim brzuchu.

Viktorowi się spodobało, głaskał ją i cicho się śmiejąc, powiedział:

– Katiuszka śpi i ty też zaśnij. Mam nadzieję, że nie będziesz się gniewała, jak pójdziemy spać.

Dziewczyna położyła rękę na jego twarzy i odrzekła:

– Wystarczy mi, że jesteś przy mnie. Rano dałeś mi więcej, niż kiedykolwiek w ostatnim czasie się spodziewałam.

– Podobało ci się?

– Zawsze to lubiłam. Pamiętasz minę swojej mamy, gdy rano dowiedziała się, że zostałam u was na noc?

– Była zadowolona.

– Tak… i przytuliła mnie czule. Zawsze mnie przytulała. Straciła syna, ale zadbała o to, żebym ja swoją stratę łagodnie przechodziła. Jest wspaniała. Powiedziałam jej kiedyś, że ją kocham, a ona, że choć nie ma syna, to ma wspaniałą córkę. – Po tych słowach dziewczyna wspomniała o swoim rodzicu, którego wysłała z Berlina do Torunia. – Martwię się o moją mamę.

– Kiedy dotrzemy do Anglii, niezwłocznie zajmę się uzyskaniem informacji o Oksanie Kiriłow.

Po usłyszeniu nowego imienia i nazwiska swojej mamy Zuzen stwierdziła:

– Tyle o mnie wiesz…

– Odkąd opuściłaś Duxford, dowiedziałem się przypadkiem, że pracujesz w SOE. Znajomy powiedział, że na jakimś kursie była jedyna dziewczyna i pytał mnie, czy to nie jest przypadkiem moja siostra. Kiedy wymienił twoje imię i użył przy tym nazwiska Petro, to mnie mocno zaskoczyło. I tutaj zacisnęło. – Wziął jej prawą dłoń i położył na środek swojego torsu, gdzie znajduje się splot słoneczny. – Tutaj mnie coś mocno zabolało… Od tamtej pory dużo o nas myślałem, zastanawiałem się, czy będzie między nami tak, jak bywało wcześniej. Nie liczyłem na wiele, ale jak już powiedziałem, byłem w stanie zadowolić się rangą przyjaciela, bo trwając przy tobie, miałbym nadzieję, że może przyjdzie czas, kiedy coś cię ujmie w moim zachowaniu i wszystko wróci do stanu sprzed mojego wypadku nad Tamizą.

– Nie znam drugiego takiego mężczyzny i nie chcę znać, ale musimy sobie ufać, nawet jak to będzie na granicy naszych obowiązków.

– Już wiem, że będzie ciężko, bo oni nie odpuszczą zaginięcia unikatowych diamentów.

Zuzen nie zdejmowała dłoni z jego torsu, przytuliła się do chłopaka i powiedziała:

– Nie martw się tym, mam Anioła Stróża. – Następnie uśmiechnęła się i pocałowała chłopaka w policzek. – Jak wrócimy do Anglii, zajmę się tłumaczeniem mojej nietypowej sytuacji, a ty zastanów się, jak dać znać swojej mamie, że żyjesz. Musisz to zrobić bardzo delikatnie, bo ona pogodziła się ze stratą jedynego syna. Było jej ciężko, sama niejednokrotnie przypadkiem widziałam, jak rano wstawała i każdy dzień pobytu w Duxford zaczynała od płaczu. Nigdy nie robiła tego przy mnie, a jak czasem wcześniej rozpoczynałam dzień i zastałam ją siedzącą samą w kuchni, to zawsze na moje pytanie: „Czy coś się stało?” brała chustkę do ręki i ocierając oczy, mówiła: „Tak… coś do oka mi wpadło”. Nigdy nie przyznała się, że płacze. Tak było co rano przez pierwsze miesiące naszego wspólnego mieszkania razem.

– Wyobrażam sobie – odpowiedział zasmucony Viktor. – Odkąd ojciec ukrył mnie na Syberii, cały czas zastanawiam się, jak to zrobić, bo on jej nie powiedział. Ja go rozumiem, takie czasy, ale im dłużej to trwa, tym gorzej dla mojej mamy. Tata tłumaczy to bardzo prosto i zawsze na moje sugestie odpowiada ciągle to samo: „Jak Wiktoria nie wie, to się nie martwi, i obiecuję ci synu, że przyjdzie czas na dobrą wiadomość dla twojej matki, ale póki co, teraz jest lepiej dla niej nie wiedzieć”. Ufam ojcu, on nas uratował, dlatego twierdzę, że wszystko musi się ułożyć.

– Bardzo chcę, żeby twoja mama wiedziała, że żyjesz. Ona zawsze była dla mnie taka dobra. Często występuje stereotyp relacji między synową a teściową, który powoduje, że szukają sytuacji do oczerniania się wzajemnie. To tak jakby rywalizowały, która lepsza jest dla jej synusia. – Zuz poklepała chłopaka po klacie, wskazując, że był dla mamusi właśnie takim synusiem. – Ja kocham Wiktorię i gdy ciebie nie było, bardzo się zbliżyłyśmy do siebie. Tego nie można nazwać „jak matka z córką”, bardziej odpowiadałoby określenie „jak przyjaciółki”, z tym że starsza bardziej opiekowała się młodszą i wyznaczała jakiś kierunek. Po twojej „śmierci” miałam paru wielbicieli, ale nigdy nie czułam do nich tego co do ciebie. Twoja mama niejednokrotnie mnie namawiała, żebym oprócz studiów i udziału w szkoleniach dbała o swoją higienę psychiczną i umawiała się z chłopakami. Kiedy pytałam ją, dlaczego sama ze swoim atrakcyjnym wyglądem i niesamowitą formą fizyczną nie rozejrzy się za jakimś kawałkiem portek, zawsze odpowiadała: „Kocham tylko jednego i nie wyobrażam sobie, żeby ktoś inny mnie dotykał”. Jednak pewnej nocy słyszałam, że był ktoś u niej, ale nie wiem kto. Z jej późniejszych zwierzeń nadal wynikało, że kocha tego jedynego.

– To mój ojciec, spotykali się z matką potajemnie. Nawet gdy byłem nastolatkiem i nie mieszkał z nami, to czasem słyszałem, jak w naszym domu skrzypiało łóżko. Zawsze myślałem, że mama ćwiczy na łóżku brzuszki nocą, bo pewnie w dzień nie miała czasu. Kiedyś się zawziąłem i przez kilka nocy pilnowałem, czy wchodzi do naszego domu ktoś obcy. I ujrzałem faceta, którego od razu rozpoznałem. Wtedy pomyślałem, że jeśli w domu nie mogę się widzieć z własnym ojcem, to znaczy, że nie mogę też wiedzieć o tym, że rodzice się spotykają.

– Może twój tata jej powiedział, a jeśli jeszcze o tym nie wie, to chciałabym, żeby wyznał jej tę tajemnicę.

– Też tego pragnę. Marzenie o mojej Zuzen ziściło się, dlatego jeśli czegoś mocno pragniemy, to się spełni. Zawsze trzeba mocno wierzyć.

– Dobranoc, Viktor – odparła na koniec kobieta. – Uspokoiłeś mnie, mówiąc, że twoją mamę potajemnie odwiedzał jej mąż. Cieszę się.

– „Do zobaczenja”, Zuz.

Te słowa sprowokowały komentarz.

– Kiedy ostatnim razem usłyszałam twoje nietypowe „do zobaczenja”, podejrzewałam, że to nie może być przypadek. Dałeś mi wtedy iskierkę nadziei. Kocham cię, Viktor, i jestem szczęśliwa, że przy mnie jesteś.

Chłopak pochylił się nad ustami dziewczyny, delikatnie je pocałował i szeptem powiedział:

– Pragnę cię, Zuz… Ale śpij i odpoczywaj, bo jutro nas czeka ciężki dzień i noc też może kryć niespodzianki, bo wciąż słychać walki. Żeby tylko samolot mógł wylądować na Tempelhofie i oby nam szczęście dopisało w przejściu pięciu kilometrów do lotniska.

Te informacje rozbudziły następną wymianę zdań.

– Jak chcesz tam dotrzeć? – zapytała dziewczyna. – Berlin jest systematycznie ostrzeliwany z dział oraz możemy spodziewać się bombardowania przez samoloty RAF. Zdaję się na twoją pomysłowość. – Ziewnęła mocno i ułożyła się wygodnie w łóżku.

– Mam pomysł na dotarcie do lotniska – powiedział Viktor, nakreślając słabsze strony próby opuszczenia miasta. – Najbardziej niebezpieczny będzie pierwszy odcinek drogi. Musimy przejść około dwustu pięćdziesięciu metrów od twojej kamienicy do przecznicy Kurfürstenstraße, następnie na skrzyżowaniu skręcimy w lewo i przebędziemy około siedmiuset metrów. Po pokonaniu tej odległości wejdziemy do tunelu metra przez stację o tej samej nazwie jak ulica. Stamtąd pod ziemią skierujemy się pieszo około dwóch kilometrów na wschód do stacji Hallesches Tor w dzielnicy Kreuzberg, a następnie udamy się na południe niecałe półtora kilometra, przechodząc stację Mehringdamm, udając się do Platz Luftbrücke. Z tej ostatniej stacji metra, po przejściu tunelem około pięciuset metrów na południowy wschód, dojdziemy do płyty lotniska Tempelhof, gdzie będzie czekał na nas biały samolot ze znakami Czerwonego Krzyża, którym udamy się do Antwerpii i stamtąd łodzią na wyspy.

Kobieta była bardzo zmęczona i słuchając szczegółów o sposobie opuszczenia Berlina, zasnęła. Viktor przestał mówić, przykrył ją kołdrą pod szyję, po czym ułożył się na boku z twarzą skierowaną ku dziewczynie, obejmując ją i tuląc do siebie lewą ręką.

– Śpij spokojnie, moja droga. Jestem przy tobie.

Po niedługim czasie chłopak też zasnął.

* * *

Ucieczka z Berlina przebiegła zgodnie z planem, bez niespodzianek. Kiedy wylądowali na lotnisku w Antwerpii, czekał na nich człowiek od Huberta Szmelberga, który bez problemu zidentyfikował parę.

Mężczyzna, który miał przywitać Zuzen i jej chłopaka, zbliżał się do nich. Dziewczyna rozpoznała dobrego znajomego i złapała kurczowo swojego ochroniarza za przedramię, po cichu do niego mówiąc:

– Zbliża się twój ulubieniec.

Kobieta była ciekawa, czy jej partner rozpozna swojego młodszego przyjaciela z Kuzek. Gdy mężczyzna podszedł bliżej, zaskoczony Viktor po cichu powiedział:

– Misiek? Dzieciak z wioski? – Po tych słowach sam z wrażenia zaprzeczył. – Niemożliwe…

Zuzen kiwnęła głową i potwierdziła:

– Tak, to Michał Tews.

Jako pierwsza podbiegła i rzuciła się na szyję młodszego kolegi, krzycząc i śmiejąc się.

– Cześć, Michu. Miło cię widzieć, jak się cieszę, że jesteś cały i zdrowy.

Chłopak poderwał dziewczynę do góry i okręcił się z nią o cały obrót.

– Opuść mnie i przywitaj się z Viktorem.

Na te słowa postawił Zuzen na ziemi, spoważniał i podszedł blisko do „Pitera Szramy”.

Mężczyźni stali naprzeciw siebie i patrzyli dłuższą chwilę, nic nie mówiąc. Przez ten czas Michałowi przed oczami przeleciały wszystkie zdarzenia, z których ratował go na Syberii starszy przyjaciel, a Viktor wzruszył się widokiem, jak to z chudego nastolatka za jego sprawą wyrósł duży przystojniak z uśmiechem na twarzy.

Zuzen przyglądała się rosłym mężczyznom i zrozumiała, co mogło dziać się w Kuzkach. Viktor dla Miśka był jak mistrz dla ucznia, ale teraz patrzył na niego inaczej, jakby podświadomie wyczuwał męską konkurencję.

– Michał? – zapytał, nie kryjąc zaskoczenia Petro, wspominając sobie, jak to chłopak kiedyś planował być jak Leon Smirnof, który nosił się z pychą i głupawym uśmieszkiem, ignorującym innych.

Stojący przed nim mężczyzna wydawał się być pogodnym facetem w garniturze, posturą przypominającym lustrzane odbicie agenta, a do całości brakowało mu ciemnych okularów. Po pierwszych słowach, jakie wypowiedział Viktor w stronę młodego Tewsa, złapał przewieszoną przez swoje ramię torbę ze wspólnymi rzeczami oraz skarbami od Fegeleina i wolno odłożył ją na ziemię.

– Tak, to ja, „Misiek”. – I zaraz dodał. – Parę lat uciekło… ale starałem się i ćwiczyłem nie tylko mięśnie.

– Widzę – odparł Viktor, zdjął okulary, złożył je i wolno wsunął w butonierkę. Po tym rozszerzył ramiona w stronę chłopaka, mówiąc: – Miło cię widzieć i uściskać po tylu latach.

Mężczyźni uścisnęli się mocno i poklepywali na znak dobrej, nieprzemijającej znajomości. Ich zażyłość była widoczna, bo nie krępowali się dłużej ściskać. Viktor był poważny, a Michałowi łzy w oczach stanęły. Kobieta dostrzegła, że młodszy kamrat nie tylko był ulubieńcem Viktora. Ich spotkanie było bardzo wymowne, a mężczyzną, który wychowywał Michała, nie był stryj Artur, zgodnie z wolą jego zmarłej w 1935 roku matki, tylko stał się nim „Piter Szrama”, który jako pierwszy pokazał nastolatkowi, że trzeba swoje cele samemu wyznaczać i tak dążyć do ich realizacji, żeby je skutecznie osiągać. Dziewczyna obchodziła dokoła mężczyzn i poklepywała ich, zanosząc się przy tym ze szczęścia od płaczu, bo też miała swój mały wkład w życie młodego Tewsa.

– Dobrze, już wystarczy – powiedziała wzruszona Zuzen. – Panowie, idziemy, bo się za chwilę rozpłaczę.

Chłopcy puścili się, a ich twarze były uśmiechnięte. Obydwaj zrobili duży zamach, podając sobie prawe dłonie, jakby mieli się na ręce siłować. Od mocnego złączenia dłoni aż trzasnęło. Po tym Viktor mrugnął okiem do Michała i poderwał do góry Zuzen w taki sposób, że wsadził sobie jej tors na prawy bark, a Michał ustawił się przed „Piterem” i złapał dziewczynę za nogi, opierając jej kolana na swoim prawym barku.

– Idziemy, Misiek, prowadź – powiedział zadowolony Viktor. Zanim ruszyli, agent wolną ręką podniósł torbę i zarzucił ją na lewe ramię.

Dziewczyna zaczęła chichotać i się wiercić, bo taka pozycja ją łaskotała.

– Przestańcie, niewygodnie mi w takiej pozycji.

– Robimy to dla ciebie, żebyś się nie rozpłakała – powiedział Michał, nadając marszowe tempo.

Chłopcy wyglądali, jakby nieśli pień drzewa, a że byli tego samego wzrostu, to dziewczyna była ułożona w poziomie, opierając się o ich barki lewym bokiem. Prawą rękę miała zarzuconą na szyję swojego chłopaka, a druga zwisała za jego plecami. Była przez cały czas napięta, żeby mogli ją w ten sposób nieść. Jednak pozycja nie była na tyle komfortowa, żeby w niej wytrzymać dłużej. Gdy tylko wyszli z lotniska, Michał kierował się w stronę jedynego terenowego wojskowego samochodu stojącego przy ulicy. Kiedy do niego doszli, powiedział:

– Opuścimy Zuz, pewnie już jej przeszła ochota na płacz – mówił, stawiając nogi dziewczyny na ziemi, a „Piter” pochylił się, żeby mogła swobodnie złapać pionową pozycję.

– Jeszcze chwila i sama wyrwałabym się, bo jak długo można trwać w takim napięciu. Poza tym od rana wszystko mnie boli od miednicy do żeber. Chyba mam zakwasy.

– Przed końcem wojny na salę gimnastyczną się wybrałaś? – ze śmiechem zapytał Michał.

– To nie kwestia ćwiczeń. Ale długo nieużywane partie mięśniowe po ich sforsowaniu bolą.

– Aaa, rozumiem. – Spojrzał porozumiewawczo na starszego przyjaciela. – Piter, Piter… wojna jeszcze nie skończona, a wy chwilkę dla siebie znaleźliście. I dobrze, bo ci, co doprowadzili do takiego stanu na świecie, o nas nie myślą. Musimy sami o siebie zadbać, żeby przeżyć. – Kiedy zauważył, że Viktor szykuje się do odpowiedzi, dodał: – Nie wnikam, co robiliście, to nie moja sprawa.

Uśmiechnięty chłopak otworzył drzwi od gazika i zaprosił przyjaciół pod szmacianą plandekę.

– Panie przodem – oznajmił i wskazał dłonią wejście.

Zuzen wsiadła na tylne siedzenie, a obok niej usadowił się Petro. Zaraz za nimi młody Tews zajął przednie siedzenie pasażera i wydał polecenie kierowcy:

– Teraz do portu. Tam czeka na nas łódź wojskowa.

W porcie było widać duży ruch rozładowywanych statków, które dostarczały broń oraz żywność dla wojsk alianckich.

Zuzen zastanawiała się nad statkiem, o którym wspominał Hubert. W pewnej chwili kierowca zatrzymał samochód przy nabrzeżu portowym, gdzie stała biała łódź patrolowo-ratownicza.

– Gdzie nasz statek? – zapytała zaniepokojona kobieta.

– Stoi przed nami – szybko odpowiedział Michał.

– Mówiłem ci wczoraj przed zaśnięciem, że przepłyniemy łodzią na wyspy – nadmienił Viktor.

Dziewczyna nic nie odpowiedziała, bo wczorajszej nocy nie doczekała końca opowieści o planie opuszczenia Berlina i zasnęła. Jednak po rozmowie telefonicznej z Hubertem była przekonana, że tutaj zostaną wylegitymowani. Dziewczyna miała być aresztowana, a Viktor doprowadzony do statku, którym popłynie do Anglii.

Kiedy podeszli do nabrzeża, z pokładu łodzi zeszło czterech uzbrojonych żołnierzy RAF-u. Trzech stanęło wokół nich z odbezpieczona bronią, wycelowaną i gotową do użycia.

Viktor wiedział, że spotka tutaj „komitet powitalny z RAF-u”, ale ich przejęcie miało wyglądać inaczej i nie tego się spodziewał. Wyjął pismo potwierdzające, jego oficjalną misję i próbował wręczyć żołnierzowi.

– Proszę to schować – odpowiedział na gest agenta. – Wiem, kim pan jest. – Po tych słowach zwrócił się do dziewczyny: – Panią też poznaję z Duxford, ale papiery muszę zobaczyć.

Zuzen wyjęła z kieszeni dokument potwierdzający jej tożsamość i podała go mężczyźnie. To, że chłopak ją rozpoznał z czasów, kiedy mieszkała niedaleko bazy RAF razem z Wiktorią, trochę ją uspokoiło, ale po tym, jak dokumenty zostały sprawdzone, mężczyzna udał się na pokład łodzi, z której wrócił z trzema mężczyznami w takich samych garniturach jak ten Viktora. Okazało się, że mężczyźni ubrani po cywilnemu znają się z „Piterem Szramą”, ale mimo że przywitali się serdecznie, reszta wojskowych nie opuściła karabinów. Po chwili padły słowa od jednego z cywilów:

– Petro, mamy rozkaz aresztować Zuzen. Z korzyścią dla wszystkich wyjdzie, jak nie będziesz przeszkadzał w wykonywaniu powierzonych nam rozkazów.

Na te słowa rosły chłopak z blizną na twarzy bez zastanowienia zrobił krok do przodu, żeby wyjaśnić zaistniałą sytuację. W tej samej chwili dwóch z trójki żołnierzy wycelowało karabiny w „Pitera”. Ponownie padły słowa od cywila:

– Nie rób głupstw, Petro, znasz procedury.

– Wiem, że macie aresztować agentkę, ale ja płynę z wami – odpowiedział poirytowany Viktor.

– Tylko Zuzen Petro poleci z nami. – Wskazał ręką na stojący kilkaset metrów dalej, przy nabrzeżu, biały samolot ze znakiem Czerwonego Krzyża, wyposażony w dwa pływaki, które umożliwiały lądowanie na wodzie. – Ty z kolegą od Szmelberga płyniesz łodzią motorową. – Teraz zwrócił wzrok na łódź, z której pokładu przed chwilą zszedł.

Z wypowiedzi wynikało, że dowódca grupy przejmującej Zuzen był doskonale poinformowany o całej sytuacji i wszystkich, którzy znaleźli się w tej chwili przy wojskowej łodzi.

– Mam zadanie chronić agentkę Zuzen Petro i nie zgodzę się na to, żeby poleciała z wami sama.

– Nie widzę różnicy. Kiedy dotrzemy do wybrzeży Anglii, Zuzen i dwóch moich ludzi przesiądzie się do podstawionego wojskowego samochodu, a ty i tak będziesz musiał sam sobie poradzić – wytłumaczył opanowanym tonem dowódca.

Petro wiedział, że nic nie ugra, dlatego postanowił podłączyć się do grupy, używając innego argumentu.

– Rozumiem, rozkazów nie można łamać – potwierdził Viktor. – Sprawowałem ochronę nad agentką do Antwerpii, teraz wy ją przejmiecie, ale nie możesz odmówić lotu do Anglii oficerowi ewakuującemu się z terenów wroga po wykonaniu zadania. – Mężczyzna był przekonany, że nie mogą odmówić w takiej sytuacji.

– Rozumiem twoje położenie, Petro, ale jeśli mamy być skrupulatni, to teraz stoisz na terenach wyzwolonych przez aliantów ostatniej jesieni, dlatego włos z głowy ci tutaj nie spadnie. – Mężczyzna odwrócił się do jednego z dwóch kolegów, szepnął mu coś do ucha i kiedy tamten zaprzeczył, ponownie rzekł do Viktora. – Niestety, dla ciebie podstawiona jest biała łódź. Jakbyś nie miał innego transportu, to z pewnością coś bym zaradził, a tym czasem bez urazy, kolego. Zawsze się dogadywaliśmy i dobrze nam się pracowało, dlatego proszę: nie traktuj tego osobiście. – Mężczyzna podszedł do Viktora, podał rękę i poklepał po ramieniu, mówiąc: – To tylko zadania i rozkazy, do zobaczenia w Hanslope Park.

– Ona też tam będzie? – zapytał Viktor, lecz w czasie gdy pozostali dwaj mężczyźni podeszli do niego, podając prawe ręce na pożegnanie, cywil odwrócił się i przez ramię dodał:

– Nie mogę o tym mówić. Ale przywieź jej torbę z rzeczami osobistymi i tym, co miałeś ochraniać.

Po tych słowach Zuzen zastanawiała się, czy jej chłopak był przy niej z jej powodu, czy bardziej chodziło o zadanie, które określono nie wprost, tylko „tym, co miałeś ochraniać”. Pewnie coś im zwierzchnicy powiedzieli, ale bez szczegółów.

– Dlaczego to robisz? Doskonale wiesz, że nie ma przeszkód, żebym z wami poleciał – zapytał Petro.

Dowódca odwrócił się i odparł poważnym tonem:

– W pracy nam się dobrze funkcjonuje i nic do ciebie nie mam, ale prywatnie ja ciebie nawet nie lubię – powiedział z uśmieszkiem i po chwili dodał: – Masz wytłumaczenie. Niby dlaczego miałbym pomagać agentowi, który daje sobie radę we wszystkich warunkach i uchodzi za superżołnierza, zawstydzając naszych chłopaków.

Na słowa dowódcy jeden z jego ludzi zaczął potakiwać z ironicznym uśmieszkiem na otłuszczonej twarzy, dopowiadając od siebie:

– Jeśli nadal jesteś niezniszczalny, to z tego również wyjdziesz.

Dowódca spojrzał na podopiecznego i pokiwał przecząco głową, dając sygnał, że nie ma co rozjuszać Viktora. Drugi podległy człowiek w garniturze był poważny i nie wtrącał się w utarczki słowne.

– Pozwólcie mi się pożegnać z moim chłopakiem i z przyjacielem – poprosiła Zuzen.

Cywil wyraził zgodę, ale jednocześnie dał znak w stronę żołnierzy z karabinami, żeby byli czujni, bo znał umiejętności całej trójki, a szczególnie agentki Petro – wiedział, że potrafi się obronić, a nawet uciec z większej opresji.

Zuzen podeszła do Michała, założyła mu ręce na szyję, zbliżyła się do jego ucha i szeptała:

– „Szrama” nie wie, że zabrałeś „delipki”, a jest tutaj głównie z ich powodu. Już szukają kamieni wszędzie. Jak mu ufasz, to opowiedz o wszystkim, a jak nie, to poczekaj na decyzję Huberta.

– Nie martw się tym, nastąpiła mała korekta planów nie lecę do Kuzek – odpowiedział cicho Tews. – Płynę z „Piterem”, będziemy przy tobie, bo to jest teraz najważniejsze dla mnie i Szmelberga. Myślę, że dla „Szramy” też nie jest obojętne. Lecisz prosto na przesłuchanie. Bądź tak silna jak do tej pory, nic cię nie może złamać, bo… – Chłopak trochę się zawahał, ale delikatnie dokończył: – Nie będzie przyszłości… Pamiętaj, dla nas to tylko szlachetne kamienie, a dla innych: majątek, władza i wpływy.

Po cichej wymianie zdań pocałował dziewczynę w policzek, jakby żegnał się z młodszą siostrą, a ona uścisnęła obydwie jego dłonie i patrząc mu prosto w oczy, skomentowała usłyszane wskazówki jednym słowem.

– Wiem. – Uśmiechnęła się, mrugając oczami na znak, że będzie dobrze. Następnie z rękoma opuszczonymi do dołu podeszła do swojego chłopaka, oparła policzek na jego klatce piersiowej, jakby słuchała bicia jego serca, a później wspięła się na palce i pocałowała jego usta, cicho mówiąc: – Nie zapomnij o mnie i Katiuszce.

Na te słowa Viktor rozpromieniał, bo to było takie ich naiwne, słodkie marzenie, a po chwili usłyszał szept:

– Przywieź prezenty od Fegeleina do aresztu w Hanslope. – Dotknęła prawą dłonią jego zabliźnionego policzka i zamyśliła się.

Viktor zrobił poważną minę, bo agentka już wiedziała o zatrzymaniu na dłuższy czas. Czuł się, jakby jego serce miało wyskoczyć ze środka. Przypomniał sobie własną, bezwzględną lojalność w stosunku do swojej pracy, gdy szedł wczoraj nadać ostatnią wiadomość. Wtedy jeszcze nie łączył swojej dziewczyny z problemami, jakie mogą wystąpić po zaginięciu cennych kamieni. Zachował się mało przewidująco i zbyt mocno ufał zwierzchnikom, bo nie dopuszczał myśli sądzenia Zuzen na tę okoliczność. Ostatnim nadanym meldunkiem sam skierował podejrzenia na dziewczynę. Czuł się źle, bo wszyscy w organizacji dobrze ją znali i wiedzieli, że jest rozsądnym i lojalnym pracownikiem, a teraz sami będą temu zaprzeczać. Patrzył na emocje wypisane na ślicznej twarzy i już wiedział, że ponownie ją traci. To było wszystko, na co do tej pory czekał i czego bardzo pragnął, z nadzieją, że będą razem. Łzy w jej oczach oddawały więcej, niż słowa mogły powiedzieć. Darzyła jego osobę większą miłością, niż kiedykolwiek sobie to wyobrażał.

– Dziękuję, że mnie uratowałeś, ale to nie koniec.

Jej ostatnie słowa zabrzmiały jak zapowiedź walki o szczęście, wolność i przyszłość oraz nadawały kierunek dalszego działania „Pitera Szramy”, który musi w imię swojego uczucia ratować wybrankę nie tylko przed szabrownikiem szykującym się do gwałtu, nie tylko przed samotnością i potrzebą bliskości, ale przed zagładą ze strony bezwzględnej machiny systemu, dla którego razem ciągle ryzykowali życie.

Agentka odeszła w stronę czekających na nią cywili w garniturach, którzy wrednie z radością rozprawiali, widząc, że wreszcie ulubienicy ich szefa noga się powinęła. Niektórzy bardzo zazdrościli Zuzen stylu jej bycia, który powodował, że wszędzie, gdzie tylko się pojawiała, wnosiła ze sobą uśmiech i zadowolenie oraz optymizm związany z wykonywaniem każdego zadania. Zazdrośni mężczyźni kpili z inteligentnej dziewczyny o nieskazitelnej opinii. Wydawało im się, że jeśli teraz aresztują koleżankę, to im wszystko wolno i mogą robić i mówić, co chcą, nie zwracając uwagi na jej dotychczasowe dokonania.

Ze strony dwójki panów padały różne stwierdzenia:

– Niezły tyłek ma – krzyknął gruby.

– Odstaw swoje żądze na umilenie podróży – odparł dowódca, patrząc z premedytacją na Viktora.

– Ha, ha, ha… Ciekawe, który jest jej chłopakiem, bo się z obydwoma żegnała – dodał rozbestwiony grubas w przyciasnej marynarce. Następnie widząc, jak Zuzen wchodzi między nich, ponownie krzyknął: – Szybciej, okres dostałaś czy ledwo chodzisz po upojnej nocy z kolesiami? – W czasie chamskiej odzywki klepnął dziewczynę w tyłek i spojrzał na „Szramę”, który zrobił ruch w jego kierunku, ale tym razem wszyscy trzej żołnierze wycelowali w niego swoją broń na gest dowódcy łodzi RAF-u, żeby powstrzymać mężczyznę przed wymierzeniem sprawiedliwości.

Zgodnie z procedurą cała trójka aresztująca Zuzen ustawiła się w trójkąt: na szpicy stał najważniejszy. Mówili na niego „Duch”. Jego przezwisko było związane z tym, że pojawiał się w najmniej ryzykownych sytuacjach, jakby miał ochronę wśród tych, którzy przydzielali zadania. Nie odznaczał się zbyt wielką odwagą, ale robił wszystko, żeby mu przypisywać nie wiadomo jak wielkiej rangi działania. Za nim ustawił się po lewej stronie grubas, na którego mówili „Ślizgacz”. Jego ksywka mówiła swoje: nic nie robił, tylko „lizał tyłek” każdemu, kto miał wpływ na jego przydziały. Nie lubił, podobnie jak „Duch”, przebywać na terenach objętych działaniami wojennymi. Tutaj zdecydowali się przylecieć, bo Antwerpia od pół roku była w rękach aliantów. Trzeci był nowy, zachowywał się najpoważniej z całej trójki. Wszystko dokładnie obserwował i zwracał uwagę na szczegóły. Był wyważony w opiniach, a z docinków wymyślanych przez pozostałych dwóch kompanów śmiał się bardziej przez grzeczność. Viktor też znał tego ostatniego, ale tylko z widzenia.

Kiedy Zuzen weszła w środek trójkąta, najważniejszy ruszył, a za nim obstawa z dziewczyną pośrodku. Tak przeszli kilka kroków kiedy gruby korzystając z okazji, że dziewczyna zwalnia tempo krzyknął po niemiecku.

– Schnell, Hündin⁵. – Śmiał się z tego sam, aż się za brzuch trzymał, jakby miało go rozerwać.

W tym momencie „Duch” odwrócił się i podniesionym głosem rzekł w stronę podopiecznego:

– Nie przesadzaj. To nasza agentka.

Na to rozbestwiony grubas zerkając do tyłu na „Pitera”, chciał ponownie uderzyć Zuzen prosto w tyłek, ale dziewczyna go ubiegła. Była ciągle uświadamiana podczas szkoleń dla „cichociemnych”, jak ma przywalić atakującemu z największym skutkiem. Wykonała pełen obrót i uderzyła go piętą w mostek. Cios był na tyle mocny, że tłuścioch legł jak kłoda, nie mogąc złapać powietrza.

Duch widząc samowolne poczynania jednego z podległych mu ludzi, próbował przywrócić go do normalnego funkcjonowania, a żołnierze, którzy trzymali pod bronią „Pitera” i młodego Tewsa, zrobili wielkie oczy na zgrabny i precyzyjny cios agentki, który skutecznie powalił dużego, otłuszczonego mężczyznę na ziemię.

– Mówiłem, że to nasza agentka. Ostrzegałem cię, „Ślizgacz” – powiedział podniesionym tonem do niesfornego podopiecznego. – Czytałem jej akta. Ona jest po „Monkey Grove”. Mam ci to na czole napisać, żebyś przestał pajacować?

Wszyscy dokładnie słyszeli, że z ust „Ducha” padła nazwa ośrodka znajdującego się na wschodnim pograniczu Szkocji i Anglii, stworzonego głównie dla Polaków z organizacji „cichociemni”, których tam szkolono w szerokim spektrum wiedzy i umiejętności.

Szczególnie żołnierze pilnujący Viktora nie kryli zdziwienia, a zarazem fascynacji, że tak niepozorna dziewczyna, która bardziej powinna aspirować do konkursów piękności, ukończyła szkolenie w „Małpim gaju”. Viktor i Michał też byli zaskoczeni.

Dowódca grupy ograniczającej działania „Pitera Szramy” nie musiał wydawać rozkazu, bo jego ludzie sami opuścili lufy karabinów następnie, rozładowali je i zabezpieczyli, oczekując dalszego rozwoju sytuacji. Ich szef pokiwał głową, aprobując samowolne poczynania podwładnych. Następnie zwrócił się do dużego agenta w czarnych okularach:

– Możesz pomóc wstać grubasowi.

Chłopcy, którzy przed chwilą jeszcze celowali w Viktora, zaczęli rozmawiać między sobą.

– Chamstwo i niesprawiedliwość trzeba tępić w armii.

– Idź, strzel mu w mordę za swoją dziewczynę.

Ten, co sprawdzał dokumenty, dodał:

– Idź, Viktor, pomóż mu wstać, bo jak ty nie pójdziesz, to ja się do niego wybiorę, ale nie gwarantuję, że będzie żył. – Po tym dodał: – Idź, bo dowódcy nie przystoi, żeby mu nerwy puszczały. Jak nie pomożesz mu wstać, to może się tak co chwila przewracać, a my nie wiemy, czym skończy się to dla twojej kobiety podczas lotu.

Wiktor nie potrzebował zachęty. Zdjął marynarkę podał Michałowi i nad niczym nie rozmyślając, ruszył do biegu na około sto sześćdziesiąt metrów. Wszyscy żołnierze z RAF-u podziwiali, że tak duży mężczyzna może niesamowicie szybko biegać. Jego wszystkie kończyny ciągnęły z maksymalną siłą do przodu, jakby wciąż się rozpędzał. Biegł wyjątkowo lekko, a jego ruchy były konkretne, precyzyjne i nie zmieniały prędkości. Kiedy dobiegł do leżącego na ziemi zapasionego mężczyzny, podniósł go jedną ręką, ustawił sobie, żeby się nie przewrócił, i mocno chlasnął go otwartą dłonią w pysk. Po uderzeniu puścił tłuściocha, który stał niepewnie, chwiejąc się na nogach, a Viktor odchodząc od niego, krzyknął do pozostałych kolegów grubasa:

– Poczekajcie chwilkę, bo wasz kolega agent ma problem z rozruchem.

„Duch” wyjął kajdanki, przypiął swoją rękę do ręki Zuzen, po czym nerwowo wyszarpnął pistolet z kabury umieszczonej pod pachą i polecił trzeciemu pozbierać leżącego agenta. Następnie krzyknął do Viktora:

– Nie rób głupstw, Petro. Nie podchodź więcej do niego. Twoja dziewczyna chce się z tobą jeszcze kiedyś spotkać, a jak sobie narobisz kłopotów, to tatuś ci nie pomoże.

Viktor zignorował złośliwość, która padła w jego kierunku, bo to, czym się w tej chwili zajmował, było w jakimś stopniu zasługą ojca, ale bez wstępnej oceny predyspozycji fizycznych i psychicznych nikt nie odważyłby się wskazać swojego syna jako obiektu, który nadaje się do pracy w tajnych służbach, bo tam, gdzie pracował, był wysyłany na misje i ciągle igrał ze śmiercią. Chłopak miał dobrą pamięć i nieprzeciętnie rozwinięte logiczne myślenie, a siła i sprawność fizyczna, jakich nabrał przebywając na Syberii, pomogły mu przejść cały proces rekrutacji, a po tym wyczerpujące kursy i szkolenia. Nie zwracając uwagi na bełkot kolegi z pracy stojącego obok Zuzen, wrócił do czwórki żołnierzy, którzy z Michałem komentowali zdarzenie. Kiedy do nich dochodził, chłopcy klepali go po plecach i mówili:

– Chamstwo w armii trzeba tępić, a dziewczyna odważna i solidnie gnojowi przywaliła. Dobrze, że to poprawiłeś, bo mogliby ją dalej męczyć w samolocie.

– Obawiam się, że może się na tym nie skończyć – wtrącił Michał, wskazując w kierunku grupy tajniaków z aresztantką.

Grubas nie zwracając uwagi na ostrzeżenia ze strony swojego przełożonego, chwiejącym krokiem rozpędził się, krzycząc:

– Sowjetische Hündin⁶, za chwilę będziesz skamleć i przepraszać. – Biegiem kierował się w jej stronę z zaciśniętą pięścią. Dziewczyna widząc, że nie ma co liczyć na reakcję mężczyzny, do którego była przyczepiona kajdankami, cofnęła się o krok, wytrąciła pistolet „Duchowi” z ręki, żeby kogoś przypadkiem nie postrzelił, a sama wyskoczyła w górę, kopiąc grubasa prosto w żuchwę. To uderzenie miało znokautować rozjuszonego agenta, ale niestety tylko go na chwilę zatrzymało i jeszcze bardzie sprowokowało. Grubas potrząsnął łbem jak otrzepujący się pies i zrobił krok do przodu, wydzierając z siebie obelgi.

– Sowjetische Affe⁷. Zaraz w samolocie pierwszy poskaczę na tobie, ale zanim to się stanie, skuję ci ten piękny radziecki ryj i żaden „Małpi Gaj” mnie nie przestraszy.

Widząc to, żołnierze RAF-u sami ruszyli, żeby dokopać grubasowi, ale wyhamowali, widząc, jak trzeci z ludzi w garniturach, ten najbardziej opanowany, sprawnie doskoczył do otyłego kolegi, złapał za rozmachaną rękę i okręcił mu ją wokół własnej szyi, po czym zaciągnął.

– Szef mówił ci, że dziewczyna potrafi się bronić, a do ciebie to nie dociera. Czy mam cię udusić, żebyś zrozumiał, że to jedna z naszych najlepszych agentek?

W pierwszej chwili grubas szarpał się, jakby próbował się obronić, ale widząc mizerne skutki, poklepał po nodze kolegę, jak w walkach sumo, sygnalizując, że ma dość, po czym widząc, że to nie skutkuje, pokazywał wskazującym palcem jak matka gestem do małego dziecka: „tak się nie robi”.

Kolega puścił grubasa i powiedział do niego:

– Jak ordery i chwałę, to każdy chce przyjmować, ale przeczytać akt dziewczyny się nie chciało.

W tej chwili trzymający się za szyję i kaszlący grubas odpowiedział:

– Czytałem, ona nie nasza, tylko od Sowietów.

Kolega przerwał mu bełkot.

– Jakbyś czytał, to byś wiedział, że dziewczyna jest rodowitą Niemką, i wielki szacunek dla niej, że zdobyła się na odwagę stanąć w naszych szeregach i wspomagać neutralizację chorego nazizmu. Ona przeszła ciężkie szkolenie w ośrodku stworzonym głównie dla Polaków i ukończyła je na równi z innymi mocnymi mężczyznami. Mogła zamiast tego wybrać ciepłe zakątki świata, które wojna omijała, i w wolnych chwilach od pracy opalać się na plaży. Wolała ciężkie szkolenie, do którego ciebie by nie dopuścili, bo w czasie selekcji okazałoby się, że do tego się nie nadajesz – upomniał „Ślizgacza”, a na koniec dodał: – Ja jestem od Sowietów. I co z tego? Masz z tym problem, że po jednej stronie walczymy?

Grubas po cichu odpowiedział:

– Nie, ale Sowieci z Niemcami przed wojną zawarli pakt o nieagresji „Ribbentrop-Mołotow” i najpierw razem na Polaków najechali, a później ze sprzymierzonymi w kupę się wzięli.

– To nie nasza sprawa. Są zasady, których się przestrzega albo nie. Nie można czemuś służyć i przeciw temu występować, a ty teraz tak robisz. Moją matkę po porodzie wilki zeżarły. Jak się o tym dowiedziałem, to myślałem, że już mnie nic w życiu nie zadziwi, ale ty, „Ślizgacz”, tak głupi jesteś, że aż mi żal tego, kto ciągle za twój gruby tyłek w agencji karku nadstawia. Spójrz – wskazał dłonią na żołnierzy z RAF-u. – Oni się tobie przyglądają i widzieli, jak się z piękną dziewczyną chcesz mocować. Jak taki odważny jesteś i twoja wielkość nie ogranicza się tylko do wielkiej, zapasionej dupy, to możesz się ze mną sprawdzić. Odważ się, tutaj, na nabrzeżu. Pokaż wszystkim, jaki wyszkolony jesteś. – Mężczyzna podniósł ręce do boksowania i czekał na reakcję grubasa, ale w tej chwili wtrącił się „Duch”.

– Daj spokój, Jaslen. „Ślizgaczowi” poprzestawiało się we łbie. Myśli, że jak liże dupę szefowi szefów, to jest nietykalny. Jedno mogę ci, gruby, gwarantować, ja już nie chcę z tobą pracować. To nasz ostatni raz. – Spojrzał w stronę zapasionego agenta i rzekł: – Stawiam swoją roczną wypłatę, jak wygrasz na pięści, ale nie z Jaslenem tylko… z Zuzen. – Podniósł do góry rękę z przypiętą do niej kajdankami ręką agentki. – I wiesz co? Obstawiam z pewnością, że podniósłbym drugi raz jej rękę, ale nie czas i miejsce na rozstrzyganie: kto lepszy, poza tym nie wypada walczyć z dziewczyną. – Teraz zwrócił się do Zuzen: – Nie wiem, co mnie napadło, ale przepraszam za podsycanie docinków wymyślanych przez tłuściocha. Nie wiedziałem, że tak mocno brakuje mu żołnierskiej ogłady i hamulców.

– Nie ma sprawy, mnie takie gadanie nie prowokuje, dopóki nie narusza mojej prywatności cielesnej – odpowiedziała Zuzen.

– Koniec zabawy, robota czeka. Zabieramy się z nabrzeża – krzyknął „Duch”.

Na to Jaslen opuścił pięści i rzekł do „Ducha”:

– Daj mi chwilkę. – Po tym podszedł do żołnierzy z RAF-u, podając po kolei każdemu rękę i mówiąc: – Dziękuję za to, że jesteście, bo gdyby nie wy, „czarna robota” nie byłaby zrobiona. Tutaj nie liczy się, kto nosi mundur czy garnitury, ważne jest, że wykonujemy swoje zadania, które prowadzą do celu.

Kiedy mężczyzna zbliżył się do Michała, ten od razu rozpoznał bratanka Huberta.

– Jaslen? Jaslen Szmelberg? Nie wierzę… Zmieniłeś się, ale teraz, z bliska cię poznałem.

– Tak, dokładnie ten sam. Pozdrów stryjka Huberta i moją siostrzyczkę stryjeczną Sońkę.

Jaslen podszedł do Viktora, nic nie mówiąc, spojrzał prosto w oczy i po chwili rzekł:

– Wiele o tobie słyszałem, Petro. – Wyciągnął do niego rękę. – Witaj i żegnaj, bracie.

„Piter Szrama” z wrażenia nic nie powiedział, lekko się uśmiechnął i stał jak słup.

– Nie wiesz, kim jestem? – zapytał Jaslen.

– Wiem. Wiktoria… to znaczy moja mama opowiadała mi o starszym bracie, jak byłem mały, ale nie znałem twojego imienia. Zorientowałem się, gdy kazałeś pozdrowić Miśkowi stryjka Huberta i… Nie wiem, co powiedzieć. Jedno mi tylko przychodzi na myśl. Naprawdę wilki zjadły twoją mamę?

– Tak, w chwilę po moim porodzie. Kiedy zwierzęta ciągnęły matkę do lasu, to ja przesuwałem się za nią, bo pępowina nas łączyła, ale jedna z samic ze stada dała mi życie i przegryzła pępowinę.

Wiktor nie wiedział, co odpowiedzieć, ale wyciągnął rękę do Jaslena i rzekł:

– Współczuję, ale życzę powodzenia i mam nadzieję, że się spotkamy.

– Raczej nie, bo tutaj jestem tymczasowo, chcę być lekarzem w Polsce, tam będę miał bliżej do rodziny ojca. Jeszcze trochę mi zostało, ale ukończę studia. Widywałem twoją dziewczynę w Cambridge. Ona może mnie nie kojarzyć, ale ja ją rozpoznałem, podobnie jak kolega z RAF-u. Wiedziałem, że ty żyjesz, a ona poza kilkoma nieznaczącymi znajomościami była wciąż sama. Dobrze, że już jesteście razem.

– Teraz, jak ją zabieracie, nie wiem, co o tym wszystkim myśleć – odpowiedział Viktor i na chwilę przerwał, zastanawiając się, czy może mówić o swoich prywatnych sprawach, ale w końcu to był brat, dlatego kontynuował wypowiedź: – Czy ja i Zuzen będziemy jeszcze kiedyś razem?

Jaslen poklepał wyższego o pół głowy młodszego brata.

– Podejrzewam, że będziecie. – Po tym zwrócił się do Michała:

– Prawda, Misiek, że Viktor będzie w przyszłości razem z Zuzen?

– Jasne – odpowiedział niepewnym tonem młody Tews. – Sama mi o tym mówiła. Opowiadałem jej o Viktorze, ale tytułowałem go jak w Kuzkach: „Piter Szrama”, bo nie miałem pojęcia. – Przestał mówić, bo to w tej chwili nie było ważne.

– Trzymajcie się, chłopaki. Czas na nas. – Po tych słowach odszedł w stronę swojej grupki, ustawiając się za „Duchem” i Zuzen po ich prawej stronie.

Agentka szła w ciszy pośrodku między grubasem a Jaslenem. Kiedy przeszli kilkaset metrów i byli niedaleko samolotu, odważyła się zapytać:

– Dlaczego nie przytuliłeś brata?

Jaslen nie wiedział, co powiedzieć, bo jak tylko dostał teczkę Zuzen Petro do zapoznania się z informacjami przed wzięciem udziału w jej aresztowaniu, od razu skojarzył, kim ona jest dla jego brata oraz kim on jest dla ojca Viktora. Poczuł się smutny, że jemu wilki życie darowały, a Viktor co prawda wychowywał się bez ojca, ale chociaż matkę miał. On sam po bidulu mógł liczyć tylko na Huberta, który nigdy go nie zawiódł i jednego mundurowego, który go systematycznie odwiedzał w domu dziecka.

– Myślałem, że nie wiesz. Nie przytuliłem go tylko dlatego, żebyś się nie dowiedziała.

– Dlaczego miałabym nie wiedzieć – zapytała Zuzen?

Mężczyzna nic nie odpowiedział, a gdy już wchodzili do samolotu, Jaslen przyglądając się dziewczynie, rzekł:

– Usiądź przy mnie na bocznej ławce. Jak wejdziesz, skieruj się w stronę ogona ja pójdę za tobą. – Wskazał na pozostałych członków ekipy i dodał: – Bo oni mają do pogadania, dlatego usiądą po przekątnej bliżej pilota.

W tym czasie Viktor, Michał i czwórka żołnierzy rozmawiali o całym zajściu, a głównie o podejściu grubasa do powagi wykonywanych zadań podczas trwania wojny. Po wielu sugestiach i opowieściach z obydwu stron dowódca trójki żołnierzy oznajmił:

– Fajnie się rozmawia, ale czas nas nagli, musimy płynąć.

– Dziękuję za miłą pogawędkę, ale resztę dokończymy na pokładzie Seaplane Tender – odpowiedział Viktor, dodając: – Wsiadamy i szybko płyniemy do Anglii.

Komendant trzyosobowej grupy specjalnej odwrócił się do mężczyzny ze szramą i wyciągnął rękę, przedstawiając się:

– Mam na imię Ien.

Po nim kolejno mundurowi przedstawili się oficjalnie Viktorowi i Michałowi.

– Skąd wiesz, że to łódź patrolowo-ratunkowa ST-206? – zapytał Ien agenta.

– Na burtach przy dziobie obok namalowanego czerwonego krzyża przebijają okrągłe znaki RAF i oznaczenie 206. Poza tym to jedyna około dwunastometrowa łódź, która jest adoptowana do najróżniejszych zadań precyzyjnych na morzu. Nie zmyli mnie namalowany czerwony krzyż na pokładzie z przodu przed wyższą kabiną ani bandera „Czerwonego Krzyża” na flagsztoku⁸. Wprawne oko nawigatora niemieckiego myśliwca może nam przysporzyć kłopotów podczas powrotu do Anglii. Oni wiedzą, że to szybkie łodzie ratownicze RAF-u, ale miejmy nadzieję, że się uda.

Michał słysząc to, zapytał:

– Mówisz, że możemy zginąć?

– Niekoniecznie to miałem na myśli. Powiedziałem o wprawnym oku nawigatora, a żeby takie oko się pojawiło, musi temu sprzyjać spokój, skupienie i rozkaz: „Niszczyć wszystkie statki i łodzie alianckie”.

W tym momencie w oddalony o kilkaset metrów od nich statek towarowy uderzył pocisk z granatnika. Niedaleko tego miejsca był zacumowany samolot, który właśnie teraz, po rozpędzeniu się po tafli rzeki Skalda, odrywał się od wody i kołował nad nimi.

– Ech. Ale mieli szczęście – westchnął Michał.

Ien widząc, że niemieccy fanatycy nie odpuszczają i robią co chwila takie niespodzianki, podkładając na statki ładunki wybuchowe albo ostrzeliwując je z granatników, wydał rozkaz:

– Szybko wypływamy. Musimy na pełnej prędkości płynąć wzdłuż rzeki, żeby ktoś się nie zorientował, że to przemalowana łódź RAF-u z wojskowymi na pokładzie.

Samolot w tej chwili kołował, a Jaslen wskazał Zuzen przez okno małą łódź, którą płynął do Anglii jego młodszy brat z Michałem Tewsem.

– Patrz, to ta biała z namalowanym czerwonym krzyżem na pokładzie dziobowym.

– Tym maleństwem mają przepłynąć Morze Północne?

– Tak, to solidne i szybkie łodzie. Są bardzo zwrotne, co utrudnia trafienie w taką z samolotu. Jednak my będziemy wcześniej w Anglii, niż oni szybką łodzią.

– Nie odpowiedziałeś na moje pytanie – powtórzyła ponownie. – Dlaczego nie chciałeś, żebym dowiedziała się o bracie Viktora?

– Moja droga Zuzen, w tej chwili to jest nieważne. Musimy skupić się na tym, co dalej z tymi diamentami.

Siedzieli na tyle daleko od pozostałej dwójki i pilota, że nikt oprócz nich nie mógł słyszeć, o czym rozmawiają.

– Masz jakiś pomysł? – zapytał Jaslen.

Chłopak był odważny i konkretny, zwracał się do niej, jakby znał ją całą wieczność. Był miły i bardzo spokojny, a w rozmowie traktował ją z szacunkiem, jak rodzinę. Zuzen była trochę zaskoczona i próbowała ignorować temat diamentów, bo przecież dopiero co go poznała.

– Nie bardzo wiem, o czym mówisz – odparła.

– Hubert powiedział, że jesteś nieprzeciętnie inteligentna, i jak trzeba, potrafisz mocno skołować.

Zdziwiona kobieta odparła:

– Nie wiem, o co ci chodzi.

– Nie udawaj, lepiej zastanów się, co dalej masz mówić i w jakim kierunku pójdą zeznania. – Zaraz dodał: – Ja to dzisiaj muszę wiedzieć.

– Nie chcę być niemiła, ale daj spokój. To, że przeczytałeś moją teczkę, nie upoważnia cię do wymuszania na mnie, o czym mam z tobą rozmawiać.

Chłopak też był bystry, dlatego szybko dopowiedział:

– Nie upoważnia też ciebie do tego, o czym masz ze mną nie rozmawiać. – I spokojnie dopytał: – Hubert podczas rozmowy telefonicznej nic ci nie wspominał?

Już na początku ich rozmowy w samolocie Zuzen zastanawiała się, kiedy ma się pojawić osoba, której może w stu procentach zaufać. Miłe i odważne podejście Jaslena do niej zdradzało taką możliwość, że to on, ale nic nie wskazało konkretnie na taki stan.

– Znam Huberta, ale nie wiem, co on ma z tym wspólnego – odpowiedziała oficjalnym tonem.

– Widziałem trzy diamenty, które przywiózł Misiek z Berlina, teraz jest problem, co z tobą. Oni już sprawdzili, że w rzeczach Fegeleina ich brakuje.

– Jestem zmęczona, a ty jakieś bajki opowiadasz. – Dziewczyna czekała na konkrety i zwodziła, jak tylko mogła, żeby omijać niepotwierdzony temat rozmowy.

– Zuzen, nie wygłupiaj się, tu chodzi o twoje życie, ja jeszcze studiuję w Cambridge. To ja stałem za tym, żeby rekrutowali ciebie na kursy, a jednocześnie wiedziałem, że ty przeżyłaś tragedię, a mój ojciec ukrył brata w Kuzkach, żeby go nie wytropili.

Zuzen mało myśląc, spoliczkowała Jaslena.

– Nie miałeś prawa. Czy ty wiesz, jak mi go brakowało? Jestem kobietą, a on był moim jedynym mężczyzną, z którym byłam blisko fizycznie i emocjonalnie.

Jaslen pogładził się po szczypiącym policzku, mówiąc:

– Przepraszam. Wtedy myślałem tylko o sobie.

– Jak to o sobie, a co ty do mnie masz? Ja ciebie nie znam. Jedyny raz jako ciekawostkę Wiktoria mi wspomniała, że jej mąż ma dwóch synów. – Zamilkła na chwilę, po czym krzyknęła: – Gadaj! Co ty do mnie miałeś, albo co nadal masz.

Mężczyzna spojrzał na nią z wielkim bólem i zaczął tłumaczyć spokojnie opanowanym głosem.

– Zuzen, to nie moja wina. Jak tylko młodszy poszedł studiować chemię, od razu ojciec mi opowiedział o tobie, że Viktor się zakochał i świata poza tobą nie widzi. Później kiedyś kazał mi pójść do jakiejś knajpy, gdzie spotkam mojego brata. Normalne… byłem ciekawy, jak wygląda i z kim się zadaje. Wtedy ujrzałem po raz pierwszy ciebie. Często opowiadałem mojej dziewczynie, że mój brat jest bardzo szczęśliwy, ma kobietę, dla której można wyskoczyć z pędzącego pociągu za jedno jej spojrzenie. Wtedy ona powiedziała, że ja świruję, i wszystko między mną a nią zaczęło się psuć. Nie mam pojęcia, dlaczego tak się działo. Później, kiedy dowiedziałem się, że mi ktoś brata zastrzelił, już jej nigdy nie zobaczyłem. Wyprowadziła się z Londynu i…

– Co było dalej? – zapytała poważnym, zatroskanym głosem Zuzen.

– Nic. Jej już w moim życiu i sercu nie było, a mnie odwiedził ojciec, ku mojemu zdziwieniu, bo częściej widywałem stryja niż własnego starego. I pamiętam dokładnie, jak mi opowiedział, że ty będziesz nosiła nazwisko Wiktorii i zamieszkasz z nią w Duxford. Powiedział też, że z moimi umiejętnościami mogę być w życiu, kim będę chciał, i przy odrobinie chęci mogę nawet zastąpić w przyszłości premiera albo szefa SOE. Wtedy mu powiedziałem, że chcę być zwykłym lekarzem, najlepiej internistą. I on wymyślił, że jadę na studia do Cambridge i mam być twoją i Wiktorii ochroną. Widywałem ciebie często na uczelni i przez chwilę pomyślałem złamać zakaz ojca i zbliżyć się do ciebie… bo jak Viktor nie żył, to…

– Co ty sobie wyobrażałeś, że możesz sobie wziąć coś, co nie jest twoje? Ot tak, bo brat nie żyje… A moje wybory? A moje uczucie?

– To nie tak, Zuzen, ja jedyny widziałem, jak się męczysz. Wokół ciebie zawsze pełno chłopaków z iskrami w oczach i buzujących hormonami. Ja widziałem, jak między zajęciami specjalnie spóźniałaś się i w ciszy przez kilka minut patrzyłaś w niebo, jakby stamtąd miał dać ci jakiś znak. To nie był jedyny raz, jak to widziałem, było ich wiele i nikt tego nie dostrzegł.

Słysząc te słowa, kobieta była bardziej zaskoczona niż na wieść o żywym Viktorze. Wszystko, o czym teraz się dowiedziała, dowodziło, że był obok niej oprócz Wiktorii ktoś, kto dostrzegał to, czego nikt wtedy nie widział. Drżała cała w środku, bo kochała nad życie tego jedynego, a mimo to poczuła sympatię do Jaslena.

– To niemożliwe – powiedziała po cichu. – Czy to się dzieje naprawdę?

Rozmyślała o czasach, kiedy spotykała się z chłopakami, którzy zauważali rozpięty jeden guzik więcej przy jej koszuli albo ładnie ułożone włosy, ale nikt nigdy nie dostrzegł tego, co nosiła w sobie… a to było widać, i tylko Wiktoria i Jaslen…

– Kim ja dla ciebie jestem? – zapytała, żeby nie bawić się w dodatkowe dedukcje.

Jaslen siedział i nic nie mówił.

– Czy ty do mnie coś czułeś? – zadała bezpośrednie pytanie.

– Był taki moment, że po śmierci Viktora dużo myślałem o sobie, swoim życiu i… wtedy stało się. Nie mogłem żyć, jak cię nie widziałem. Katorgą dla mnie było, jak wyjeżdżałaś na szkolenia i kursy, bo ojciec mimo usilnych moich próśb mi nie powiedział. On już wtedy zauważył, że jestem tobą zainteresowany, ale reagował na to bardzo dziwnie. Dlatego mi jako pierwszemu wyjawił, gdzie jest Viktor. Bardzo to przeżyłem i nie chcę przechodzić tego po raz drugi. Z jednej strony szczęście i ulga, że bratnia dusza, krew z krwi żyje, a z drugiej katastrofa emocjonalna. Kładłem się spać z zaciśniętym gardłem i ogromnym żalem spowodowanym tragiczną tęsknotą za jedyną kobietą… – powiedział, patrząc jej w oczy. – Za tobą.

Zuzen słuchała i podziwiała, że mężczyzna mówi o tym niesamowicie spokojnie.

– Dlaczego nie wykorzystałeś sytuacji, że Viktor nie żyje? Mogłeś to wykorzystać w tamtym czasie z powodzeniem. Po tym, co mówisz, byłabym twoja. Ja też wtedy kładłam się spać ze ściśniętym gardłem i budziłam się pobita przez niesprawiedliwy świat. Los był dla mnie bezlitosny, a z moich uczuć zostały strzępki, z których ostatnio udało mi się uskładać w całość to, co czuję do twojego brata.

Jaslen miał łzy w oczach, bo jej ból był jego bólem, a jej cierpienie jego. Ponownie spojrzał w oczy Zuzen i wolno powiedział:

– Nie mogłem tak postąpić. Zbyt wiele widziałem w „bidulu” i w późniejszym życiu. To nie tak, jak myślisz, że jakbym był z tobą blisko cieleśnie, to już wystarczy. Mój przypadek rozpatrywał miłość do ciebie, która nie ruszała sfery fizycznej. Wszystko odbywało się w mojej głowie. Ciągle miałem dylemat: być z nią czy być przy niej… Viktor żył, dlatego nie mogłem mu odebrać tego, co dla niego zawsze było najważniejsze. To tak jakby świadomemu dziecku odebrać któreś z rodziców. Nie wolno tak postępować.

Po tych krótkich chwilach i paru zdaniach zamienionych ze starszym bratem Viktora Zuzen stwierdziła, że obydwaj mają w sobie coś bardzo podobnego, co czyni ich honorowymi i uczciwymi wobec siebie i osób im bliskich. Agentka złapała pod ramię Jaslena i wtuliła się w niego, mówiąc:

– Sam widzisz. Niby taką miłością byłam otaczana, a nikt mi wtedy mojej zmory cierpienia nie przerwał. Pomyśl, o ile życie byłoby prostsze, jakby można było robić to, co się chce. Jakie szczęście gwarantuje wybór, który jest najlepszy dla ciebie. – Mówiąc to, była ciekawa, co na to odpowie jej wielbiciel.

– Wybory muszą mieć jakieś odniesienie. Nie można wyrwać na placu zabaw dziecku batonika, bo ja chcę go zjeść… bo mały człowiek też czuje, a skoro już spróbował tej słodyczy, to zna jego smak i wie, jaki jest pyszny. Pohamować się może ten, kto nigdy nie skosztował…

Słowa, które wypowiedział, spowodowały mętlik w jej głowie. Nie wiedziała, co ma powiedzieć, ale czuła, że niewielu tak potrafi wytłumaczyć i z pewnością znaleźliby się tacy, którzy próbują każdego batonika i wybierają najlepszy. W sumie nic nie jest zabronione i można. Czemu nie? Jednak tylko wtedy, kiedy nie odbieramy tego innym.

– Zakochałeś się w cierpiącej dziewczynie. I ty jeden to zauważyłeś, ale szanuję, że nie doprowadziłeś do samolubnego postępowania. Kiedyś powiedziałam: „kocham cię, Wiktorio”, ale teraz powiem… Ciebie nie mogę kochać, ale po tym, co usłyszałam, bardzo ciebie szanuję, bo wyzbyłeś się namiętności, by nie krzywdzić innych. Tego nie można się nauczyć, to trzeba przeżyć. Wszystko, co mówiłeś o swojej mamie do „Ślizgacza”, traktowałam jako pokazówkę przed kolegami, ale to się odbyło. Twoją mamę zjadały wilki na oczach własnego, nieświadomego zagrożenia syna, jednak wśród nich znalazł się taki, który nie pozwolił maleństwa skrzywdzić.

– Tak było – potwierdził Jaslen. – Znam to z opowiadań Huberta, a on usłyszał od naocznego świadka, ale nie o tym mieliśmy rozmawiać, tylko o diamentach.

Zuzen zaczęła mówić jak zahipnotyzowana.

– Skontaktowałam się z Hubertem Szmelbergiem, nakreśliłam swoją sytuację, a później on oddzwonił i powiedział: „Trzymaj się, dziecko, zrobię wszystko, żebyś z tego wyszła”, ale padły też takie słowa: „A jak będzie ktoś w moim imieniu, to wiesz, jak mówimy na kamyki… tylko jemu będziesz mogła zaufać bezgranicznie. Pamiętaj, tylko temu jedynemu, który nazwie w rozmowie kamyki dokładnie tak, jak my na nie mówimy”.

Przestali przez chwilę rozmawiać. Zuzen podejrzewała, że osoba, której może zaufać, siedzi właśnie obok niej i nawet cieszyła się, że nie musiał wymawiać nazwy, którą posługiwał się Hubert, bo to oznaczało, że Jaslen jest szczery w stosunku do niej i swojego brata, którego praktycznie nie zna.

– To jest nielogiczne, bo znamy się bardzo krótko, ale czuję, że mogę ci zaufać – powiedziała, patrząc chłopakowi głęboko w oczy.

– Jesteś przekonana? – zapytał z uśmiechem mężczyzna.

– Mój instynkt agenta podpowiada mi, że nie mylę się co do ciebie.

– „Delipki”. Chciałaś na pewno to usłyszeć na samym początku, ale ja wolałem, żebyś mi ufała bez haseł i zapewnień. Znam cię od dawna i chcę, żebyś wiedziała, że nie zmieniam tak łatwo zdania. – Zaraz zacytował dewizę swojego młodszego brata: „Jak przyjaźń…”.

– „…to na wieki” – dokończyła dziewczyna. – A co u ciebie, masz kogoś obecnie? Kochasz? – zapytała Zuzen.

– Mam, a co do uczuć, o które pytasz… Wyzbyłem się tego, sama na pewno zauważyłaś. Siedzi w tej chwili przy mnie kobieta moich najskrytszych marzeń, a ja opanowany, bez emocji, mówię, co mam przekazać. A jeśli chodzi o sprawy damsko-męskie, to mam przyjaciółkę. Wiesz, ona ciągle w pracy i ja ciągle gdzieś poza miejscem zamieszkania. Spotykamy się od czasu do czasu i wtedy dajemy upust naszym nagromadzonym napięciom – mówił, uśmiechając się do dziewczyny. – A u ciebie?

– Kocham tylko twojego brata. Czuję, że z wzajemnością, on jest moim jedynym i warto było czekać – odpowiedziała szczerze z wielką tęsknotą w oczach.

– Jesteśmy od kilkudziesięciu minut w powietrzu, a ty już za nim tęsknisz – zauważył Jaslen.

– Aż tak widać?

– Tak, ale to nic złego. Taki już jest mój brat, kocha i zrobi dla ciebie wszystko, żebyś wyszła cało z opresji. – Za chwilę dopowiedział: – Nawet nie wiesz, jakim służbistą potrafi być. Ojciec mówi, że idealnie nadaje się do tej roboty, jest bezwzględny i precyzyjny, podobnie jak ja. Praca to jedno, a wnioski z przewidywanej przyszłości to drugie. Ja rozumiem, co zrobiłaś z kamieniami, ale nie jestem w stanie przewidzieć reakcji twojego chłopaka. Teraz nas wszystkich może uratować to, że jemu na tobie bardzo zależy, i może ze względów rodzinnych i dobra społecznego ustali coś konkretnego z Hubertem.

– O jakiej pracy mówisz, że się do niej nadajecie? Też jesteś radiotelegrafistą? – Kobieta specjalnie podpytywała Jaslena, doskonale wiedząc, kim jest jego brat.

Mężczyzna roześmiał się na głos, aż zwrócił uwagę dwóch pozostałych pasażerów samolotu. Po chwili, żeby nie wzbudzać jakichkolwiek podejrzeń, Jaslen przybrał poważną minę, a jego koledzy zajęli się swoją rozmową.

– Tak… mój brat oprócz podstawowego zajęcia nauczył się nadawać i odbierać wiadomości, ma też doświadczenie w deszyfracji, ale nie do tego jest szkolony…

Dziewczyna wiedziała, że może ufać Jaslenowi, dlatego bez obaw zasugerowała profesję Viktora:

– Podejrzewam, że „Tajny selekcjoner”.

Mężczyzna zrobił się bardzo poważny i mniej dostępny niż jeszcze przed chwilą i wymijająco odpowiedział:

– Nie wiem, o czym mówisz.

Zuzen spojrzała mu w oczy, ale Jaslen za chwilę uciekł wzrokiem.

– Ty też? – zapytała wprost.

– Nie rozmawiajmy w ten sposób. Stryj Hubert powiedział, że jesteś naszym człowiekiem. Ja więcej zapewnień nie potrzebuję, dlatego powiedz szczerze, skąd to wszystko wiesz.

Stuprocentowo szczera rozmowa nie wchodziła w grę, ale Zuzen nie chciała okłamywać Jaslena, dlatego lojalnie nie wydała swojego chłopaka, że o wszystkim jej opowiedział.

– Viktor ma pod pachą tatuaż „Ts”.

– Zauważyłaś…

Kobieta nic nie powiedziała, ale Jaslen mówił dalej:

– Cieszę się, że to ty powiedziałaś, i mam nadzieję, że Viktor wspomniał ci, czym ta wiedza grozi.

– Nic nie musiał mówić. Jest mi wiadome, że nie wolno z nikim na ten temat rozmawiać, ale nie wiem, dlaczego ty ze mną o tym mówisz.

– Bo też mam wytatuowane identyczne dwie litery jak u mojego młodszego brata.

Zuzen nie była zaskoczona. Skoro młodszego syna ojciec pokierował zgodnie z jego predyspozycjami, to starszego też.

– Tak sobie pomyślałam… Czy mówiąc, że „wyzbyłeś się” uczuć do kobiety, to za sprawą szkolenia, żeby zostać „Ts-em”?

– Tak. Dzięki temu stałem się z jednej strony miły, sympatyczny, pomocny, a z drugiej jak sęp, który wszystko widzi i czeka na odpowiedni moment, żeby pożreć mięso. Można w skrócie powiedzieć: robię swoje, a przy tym dbam o moje potrzeby.

– To znaczy, że jeśli dziewczyna, z którą rozmawiasz, okaże się malwersantem, który nadużywa stanowiska i możliwości z niekorzyścią dla innych, to…

– Po prostu zaginie, dostanie niespodziewanego ataku serca, potocznie nazywanego zawałem, albo zostanie otruta przez osobę, która jej pomagała i okazała się równie pazerna jak ona. Wszystko jest skrupulatnie i perfekcyjnie fabrykowane. – I dwie pieczenie…

– Tak. Jedna do ziemi, a druga do więzienia – przerwała jego wywód dziewczyna.

– Lepiej bym tego nie powiedział.

– Jaslen, mam do ciebie pytanie, ale jak nie chcesz, to nie odpowiadaj.

– Pytaj – odparł mężczyzna. Spoglądał na Zuzen i szykował się do odpowiedzi.

– Kto to wymyślił… i kto za tym stoi?

Po minie rozmówcy było widać, że nie było to łatwe pytanie, ale po chwili padła odpowiedź:

– Nie wiem.

– Jak to? Nie wiesz, kto cię szkolił?

– Tego też nie wiem. Ktoś mądry to wymyślił. „Ts-y” między sobą mogą się ujawniać, ale nie mają obowiązku. Natomiast żaden z nas nie wie, kto za tym stoi. Byliśmy szkoleni pojedynczo, a ci, którzy mieli z nami zajęcia, nie znają nas, bo w trakcie wykładu ja miałem maskę, a mój wykładowca był za mleczną szybą. Precyzyjniej powiem, to byli „wykładowcy”, bo się zmieniali. Zasada prosta: wynajdują ludzi z wyuczoną, najlepiej prestiżową profesją, jak lekarzy, prawników, urzędników państwowych, po czym robią o nich wywiad do tego stopnia, że jeśli uprawiając miłość ze swoim partnerem, potrafisz w trakcie kilkukrotnie dać mu szczęście, to takie informacje też są brane pod uwagę. Jeśli nie masz wyuczonej profesji, jak ja, to dają ci możliwość studiowania na najlepszych uczelniach. Wracając do weryfikacji, odbywa się w sposób, że obiekt o tym nie wie. Jeśli dowiedzą się, że masz dobrą pamięć, szybko się uczysz, nie masz ciągot do pieniędzy, a pełnią szczęścia nie jest dążenie do awansów, stanowisk i innych „parć”, to wtedy cię rekrutują. Ważne jest myślenie krytyczne, przyczynowo-skutkowe i umiejętność wyciągania odpowiednich wniosków i podejmowania trafnych decyzji. Powiedziałem to w wielkim skrócie, bo weryfikacja kandydata jest bardzo skrupulatna i oprócz wywiadu są używane również inne techniki, które za pomocą zaaranżowanych sytuacji czy rozmów z przypadkowo poznanymi osobami prowadzą do zebrania maksymalnie największej ilości informacji o obiekcie.

– I co później?

– Później… Jedno jest wiadome, i to już wiem, że SOE będzie zlikwidowane, bo zbyt wielu wykazywało mocno ukrytą nielojalność. Oczywiście ci nielojalni nie poniosą żadnych konsekwencji, przynajmniej przez jakiś czas. Może później, po siedmiu czy dziesięciu latach dostanę informację, że na przykład mam zająć się Zuzen Petro i… wypadnie z okna podczas wieszania nowych firanek w swoim małym mieszkanku na drugim piętrze.

– To nie było zabawne, ale nie o to pytałam. Chciałam wiedzieć, co dalej z „Ts-ami”. Czy mogą zakładać rodziny? Jak w wieku „poprodukcyjnym” wygląda ich emerytura? – zapytała mocno zaciekawiona dziewczyna.

– Pewnie, że mogą zakładać rodziny i żyć w centrum uwagi, ale można też skromnie i miło spędzać wolny czas w małym domku na przedmieściach. Co do emerytury, to nie wiem, bo tak jak wcześniej powiedziałem, ktoś mądry to wymyślił. Jest ustalony system porozumiewania z różnymi alternatywami. Na wypadek, jak jedna możliwość nawali, każdy ma ułożone życie, wykonując swój zawód i mając z tego dochód. „Tajni selekcjonerzy” między sobą się nie znają i nie znamy tych, którzy nami kierują. Można rzec, że emeryturę masz taką, na jaką sobie zapracujesz w wieku produkcyjnym, no, poza jednym. Pieniędzy ci nie braknie, bo każdy z nas ma założone konto w szwajcarskim banku na hasło, albo skrytki, do których ktoś dokłada systematycznie pieniądze za wykonaną robotę. Oprócz sporadycznych zleceń podstawowym zajęciem jest dbanie o to, żeby zbyt wiele „chwastów” na „społecznym trawniku” nie było… to taka misja.

– Pomysłodawca idei „Ts-ów” robi wiele dla społeczeństwa, aby szło w stronę lepszego świata. Może dzięki temu w przyszłości nie będzie wojen. Powiem szczerze, że obiło mi się o uszy, że to jest antidotum na nazistowską organizację „Odessa” – powiedziała cicho Zuzen.

Jaslena zatkało z wrażenia. Kaszlnął kilka razy, jakby się czymś zakrztusił.

– Zuzen! – krzyknął, a za chwilę ciszej dodał: – Skąd to wiesz i z kim rozmawiałaś na ten temat?

Dziewczyna wiedziała, że trafiła w sedno. U swojego szefa na biurku znalazła raport, w którym wywiad opisał grupę „Odessa” i jej funkcjonowanie, a zaraz obok tego pisma leżały dokumenty opatrzone klauzulą „ściśle tajne”, w których była opisana grupa złożona z „Tajnych selekcjonerów” jako antidotum na wszelkie zło na świecie, a szczególnie na nazistowską „Odessę”.

Mężczyzna zignorował te informacje. Nie chciał nic więcej mówić w tej sprawie, bo doskonale wiedział, że dziewczyna ma rację.

– Wojny będą, bo jeden wyrwany dorodny „chwast” rozsiewa setki nasion. To jak choroba, ludzie się nią zarażają i w imię bogacenia się robią wszystko, żeby mieć jeszcze więcej. Majątek jest krokiem do dobrego życia, dlatego bogaci ludzie spełniają swoje zachcianki, ale mogą również zaspokajać potrzeby innych. Taki bogaty mężczyzna może mieć, a raczej kupić sobie żonę swojego najlepszego przyjaciela. Przyjaciel z uwagi na to, że ma mniej pieniędzy, będzie zawsze miły i nadskakujący dla „kury, która znosi złote jajka” i nawet nie zauważy, że mu żona gdzieś na „różaniec” czy „spotkania biznesowe” systematycznie wybywa. Mój młodszy brat nie ma zapędów do posiadania bogactw, bo ma tę jedyną, która potrafi o niego zadbać, a najważniejsze w tym, że lubią ze sobą rozmawiać i przy tym dobrze się bawić.

– Czy ja mogłabym zostać „Ts-em”?

Wszystko to, co chciał teraz Jaslen osiągnąć, nie miało na celu zrobienia z Zuzen „Tajnego selekcjonera”, dlatego dech mu zaparło na to pytanie.

– Chyba zbyt wiele ci powiedziałem. Zapewniam, że nie chodziło mi o to, żeby usłyszeć to pytanie. Opowiadam ci o tym, o czym mogę, bo chcę, żeby mój brat był z tobą szczęśliwy. Sama z pewnością zauważyłaś, że Viktor nie jest taki, jaki był kiedyś. Już nie ma tego chłopięcego wdzięku i prostego myślenia. Szkolenie sprawiło, że jest bardziej kanciasty i konkretny w działaniach. W zwykłym sąsiedzkim obejściu tego nie zauważysz, ale ty byłaś z nim wcześniej i możesz dostrzegać rażącą różnicę. Przybliżę ci to na moim przykładzie. Kiedy ujrzałem pierwszy raz moją znajomą, o której już ci wspomniałem, to zrobiłem wszystko, żeby ją zdobyć i tak potem ustawić nasze życie, żeby mi z niczym nie kolidowało. Jest nam dobrze, spotykamy się, mówię jej czułe słówka, jestem dla niej miły, kochamy się, ona często wyznaje mi swoją miłość, a ja często powtarzam: „nie zamieniłbym ciebie na żadną inną”. Nigdy do mojej partnerki nie czułem tego, co do ciebie w Cambridge… bo teraz jest inaczej. Jestem bardziej świadomy zachowań ludzkich, wiem, jak je prowokować i niwelować. Jakby Viktor poznał inną dziewczynę, też by tego więcej nie poczuł, ale los sprawił, że jesteście razem, i to może być dalej piękne.

– Odpowiedz na pytanie, które ci zadałam – powiedziała dziewczyna, szarpiąc za rękaw marynarki Jaslena.

– Nie potrafię – powiedział zakłopotany mężczyzna. – Powtórzę jeszcze raz: nie o to mi chodziło.

– Skoro grupa „Ts-ów” powiększa się ,to znaczy, że to nikt inny, tylko wy wskazujecie obiekty do weryfikacji – wydedukowała kobieta.

– Nic o tym nie wiem. Znam procedurę z wykładów. Każdy ma to dokładnie i szczegółowo przedstawione, żeby nie węszyć i nie komplikować sytuacji. Jesteśmy uświadomieni, kim jesteśmy i jak się znaleźliśmy w tym gronie.

– Ilu was jest?

– Zbyt wiele pytań zadajesz – odparł agent. – A ja naprawdę na niektóre nie znam odpowiedzi.

– To ilu? – ponownie zapytała Zuzen.

– Obecnie zmieścimy się wszyscy na palcach jednej ręki.

– Jak mogę do was dołączyć?

– Zuzen, nie słuchasz mnie. Mówiłem już, że to nie my… i nie wiem kto. Mogę ci powiedzieć tylko tyle, że więcej może wiedzieć…

– Twój ojciec – dopowiedziała kobieta.

Mężczyzna był wyraźnie podenerwowany, bo nie chciał nikogo sugerować.

– Tak, nie zaprzeczam, że on może wiedzieć więcej ode mnie, ale nie jego miałem na myśli. Chcę ci powiedzieć, że nie każdy się do tego nadaje. Wiem, że jesteś typem człowieka, który słysząc, że język rosyjski jest trudny, za trzy miesiące będzie rozmawiać po rosyjsku. Nie o to mi chodziło, szkolenie jest na tyle niemoralne i skutecznie pozbawia uczuć, że nie każdy się do tego nadaje. Był podobno przypadek, że rekrut po ukończonym kursie zatracał świadomość rzeczywistości. Usiadł w pokoju na krześle i nie wstał, dopóki nie umarł. Nie spał, nie jadł, nie pił, po prostu tylko siedział i miał mocno rozwarte oczy, jakby intensywnie o czymś rozmyślał. Powtórzę jeszcze raz: nie chcemy robić z ciebie „Ts-a”… i rekrutacja nie zależy od mojego ojca.

Mężczyzna przestał mówić. Był pochylony, trzymał łokcie oparte o kolana, miał złączone dłonie i patrzył w jeden punkt przed siebie.

– Dlaczego zamilkłeś?

Na jej słowa odwrócił głowę i spojrzał w oczy dziewczyny.

– Boże, co ja zrobiłem… Wkładam ci do głowy informacje i traktuję jak niezwykłą kobietę, której wszystko udaje się z uśmiechem na twarzy. Ty też się zmieniłaś i już żałuję tej rozmowy – powiedział przerażony mężczyzna i zaraz dodał: – Jeśli mi ufasz, zmień swoje zamiary, bo jak pójdziesz z tym do Johana Szmelberga, to z pewnością prędko z tego aresztu nie wyjdziesz. Tylko tego brakuje, żeby do niego dotarła twoja zachcianka. Ty nic nie rozumiesz, oni wszyscy są bezwzględni, a ty myślisz sobie: skoro Viktor i Jaslen zdobyli taką sprawność, to ja też. To nie jest żadna organizacja charytatywna, niosąca tajną pomoc staruszkom, którym kopie się ogródek nocą albo zbiera śmieci z podjazdu. Zejdź na ziemię, zanim się zorientujesz, że nikt do twojego szczęścia nie będzie ci potrzebny. Potrafią wywołać takie zachowania, że krzywda własnego dziecka cię nie ruszy. Opamiętaj się, ostrzegam. Jeśli nie zmienisz zdania, skrzywdzisz mojego brata, jego matkę, swoją mamę Oksanę. – Spojrzał na dziewczynę. – Tak, wiem, że to nie jest jej prawdziwe imię, ale zapamiętaj, jak nie odpuścisz, to ich mocno skrzywdzisz. Wydaje mi się, że Wiktorii jesteś winna zupełnie coś innego, ona wciąż wie, że Viktora nie ma wśród żywych. Zastanów się, jeszcze tego brakuje, żeby dowiedziała się o twojej śmierci.

Ostatnie słowa poskutkowały. Łzy stanęły w oczach Zuzen w chwili, kiedy agent wymieniał jej bliskich. Mężczyzna nie krył zakłopotania. Pochylił się bardziej i złapał dłońmi swoją głowę, po tym przegarnął czuprynę i dalej mówił, wracając do pierwotnie rozpoczętego tematu.

– Hubert wskazał w waszej rozmowie telefonicznej, co masz zeznawać. Ja jestem tutaj tylko po to, żeby się upewnić, co zeznasz.

– Nic innego nie powiem. Część kosztowności, które dostałam od Fegeleina, to trzy sztaby złota, dziesięć zwitków pieniędzy i dziesięć diamentów wielkości ziarnka fasoli… i książka, która z tego, co zauważyłam, nikogo nie interesuje.

– Dobrze – potwierdził agent. – O to chodziło i tego się trzymajmy.

Dziewczyna nie była pocieszona tym, co usłyszała. Najbardziej przeraziły ją słowa: „krzywda własnego dziecka cię nie ruszy”. Rozmyślała w milczeniu: „Viktor i Jaslen… Kim są ci ludzie?”. Za chwilę niespodziewanie krzyknęła:

– Jest! Mam! – po tym powiedziała ciszej, żeby pozostali się nie zorientowali, o czym rozprawiają z Jaslenem: – Dlaczego wcześniej na to nie wpadłam?

Pomyślała: Hubert przez telefon powiedział takie słowa: „Jak jest »Ts-em«, to nie chcę cię martwić, ale to może komplikować wiele, bo oni wiedzą, co robi się z ludźmi, którzy zawiodą, a tu chodzi o dwa dni wydatków całego świata”. Hubert o wszystkim wie…

Po dojściu do sedna niespodziewanie zmieniła temat:

– Wasz ojciec jest pionkiem. Już wiem, kto stoi za wszystkim.

Mężczyzna zbladł. Zrobił duże oczy i dobitnie jej powiedział:

– Nie chcę tego słyszeć. Jak coś wiesz albo podejrzewasz, zachowaj tylko dla siebie. Ja już zakończyłem tamtą rozmowę.

– Hubert jest już w Anglii? – zapytała, obserwując reakcję Jaslena.

Nie patrzył w oczy, ale w trakcie pytania nawet nie próbował. Jego wzrok na te słowa zrobił się trochę rozbiegany. Kto by pomyślał, taki twardziel wyzbyty z emocji, a tak dał się podejść, ale po chwili wrócił do normy i również ze spokojem zapytał:

– Jest. Do czego ci to potrzebne? Staruszek musi rozmawiać z Viktorem, dlatego jest też z nim Michał. Twierdzisz, że Michał jest tam potrzebny, bo Hubert sobie nie da rady? – Powiedział to tak nienaturalnie, że przedszkolak zauważyłby, że coś jest nie tak.

– Nie dlatego. Michał będzie twoim szefem.

Jaslen wsiadając do samolotu, był pewny siebie, wyprostowany, gotowy na każdą sytuację. Teraz siedział spokojnie z opuszczonymi ramionami i wzrokiem skierowanym w dół.

– Nie wiem, o czym mówisz. Coś sobie ubzdurałaś.

Dziewczyna była pewna swego, ale chciała to usłyszeć od niego.

– Hubert zadaje sobie trud, żeby znaleźć się w Anglii, zapewnia mnie w rozmowie telefonicznej, że spotkam się z kimś, komu mogę bezgranicznie zaufać. On ciebie odnalazł i uratował, był trzeci po samicy wilka, bo świadek, który cię ocalił, oddał cię, a Hubert, jak odnalazł, tak nikomu nie oddał. Jest dla ciebie ważniejszy niż twój biologiczny ojciec. Musisz mu ufać, a on bezgranicznie tobie. Zostałeś „Ts-em”, a Hubert wie, że Viktor też nim jest. Dalej nie muszę tłumaczyć. Twój ojciec jest urzędasem ze znajomościami, ale za sznurki ciągnie Hubert. – W myślach dodała: teraz już wiem, w co całe życie inwestował swoje części wydobywanych diamentów i złota.

– Zuzen, twoje myślenie i łączenie faktów mnie męczy.

– Michał będzie twoim szefem? – pytała uparcie dziewczyna.

– Odpuść. Igrasz z ogniem i chcesz za wszelką cenę dostarczyć Wiktorii negatywnych wrażeń, ale musisz wiedzieć, że stratę syna przeżyła, ale twojej nie zniesie.

– Michał będzie nadzorował i programował „Ts-ów”?

– Daj spokój – powiedział Jaslen podniesionym głosem i wyjął pistolet z kabury ukrytej pod marynarką.

– A jak podczas przesłuchania niechcący powiem… nie o diamentach, tylko o tym, co mi się teraz uroiło. Sam wiesz, że podczas mozolnych długich przesłuchań możemy pomieszać fakty z fikcją, a to, co powiedziałam o Miśku, to według ciebie fikcja.

– Tak, to on będzie następcą Huberta – odparł niezadowolony mężczyzna.

– „Ts-em” jesteś ty, twój brat, Sonia, Misiek, i jednego mi brakuje.

– I na razie nikt więcej. Wszyscy mieścimy się na palcach jednej dłoni… nie powiedziałem, że na wszystkich palcach.

– Pięknie. To dlaczego ja nie mogę zostać?

– To prawda. Hubert wszystko wskrzesił i stoi za wszystkim, ale nic nie może, bo system rządzi się swoimi ustalonymi prawami. Nie Hubert stoi za selekcją i rekrutacją, to sztab sowicie opłacanych, niejawnych specjalistów. Najlepsi z całego świata: wojskowi i cywile, stratedzy, ekonomiści. Jest ich wielu, ale system działa tak, że nikt o niczym nie wie, i niech tak zostanie. Błagam. – Chłopak spojrzał w oczy dziewczyny i powtórzył: – Błagam cię, nie zepsuj tego i odpuść ten „tatuaż”. Jak będą chcieli, to sami cię zwerbują, ale przysięgam, mój ojciec i stryj Hubert nie mają na to wpływu i nie wiem, jak będzie w przyszłości, jak Huberta zastąpi Michał, ale na razie jest jak jest. Obiecaj mi, że odpuścisz tatuaż. – Po krótkiej chwili pomyślał: nie znałem Zuzen z tej strony. Boże, w kim ja byłem zadurzony, to jakaś pomyłka.

Jego myślenie przerwała deklaracja dziewczyny.

– Obiecuję. Wcześniej nie wiedziałam, że wasz ojciec ma na imię Johan, ale to imię i nazwisko przewinęło się już, jak był u mnie Michał Tews po kamienie.

Dziewczyna powiedziała to z uśmiechem, ale Jaslen siedział ponury, jakby ktoś z niego wypuścił powietrze. Czuł się obnażony i żałował, że prowadził rozmowę w ten sposób. Mógł najzwyklej powiedzieć hasło: „delipki” i załatwić sprawę, ale on myślał, że jest mocniejszy, lepszy i da radę pokierować jej myślami tak, żeby dziewczyna nie rozczarowała się po bliższym obcowaniu z Viktorem. Robił to tylko dlatego, żeby młodszy brat dostał od życia chociaż w połowie taką pomoc, jak on sam otrzymał. Za pierwszym razem wilczyca ze stada, za drugim świadek, a za trzecim Hubert i jego sowiecki mundurowy przyjaciel, który odwiedzał chłopca w „bidulu”. Od nich dostał szansę na życie i bycie potrzebnym innym. Za to, co otrzymał od losu, chciał pomóc bratu w odbudowaniu wielkiej miłości, żeby Zuzen patrzyła na swojego chłopaka z większą tolerancją i zrozumieniem. Pewnie mu się to udało, ale odniósł wrażenie, że rozbudzona chęć dziewczyny do bycia zabójcą była większa.

Co wojna zrobiła z wrażliwych i zdolnych ludzi? Co oni robili sami z siebie? To spotkanie wymknęło się spod kontroli Jaslena. Na agentce wojna też odcisnęła swoje piętno, które spowodowało, że dziewczyna stała się mniej wrażliwa.

Po przybyciu na miejsce do Hanslope Park „Duch”, „Ślizgacz” i Jaslen zostali odsunięci od aresztantki. Miał do niej dostęp tylko Viktor, który systematycznie przychodził na wyznaczone spotkania.

WIZJA Z KSIĘGI
Tajny areszt w Hanslope Park – Anglia

Agentka była w odosobnionym pokoju w areszcie, w którym miała stolik z dwoma krzesłami, stojącymi przy nim naprzeciw siebie oraz bardzo niewygodne, twarde łóżko. Do jej pomieszczenia nie dochodziły żadne dźwięki z zewnątrz, a światło wpadało przez niewielkie, nieotwierane okno, umieszczone tuż pod sufitem, wyposażone w kilka warstw szyb, z których pierwsza i ostatnia były taflami pancernymi, zbrojonymi drobną metalową siatką. Okno było tak skonstruowane, żeby zachować dźwiękoszczelność i zniekształcać to, co może być widoczne na zewnątrz. Po miejscu usytuowania okna można było sądzić, że jest to kondygnacja piwniczna. W pokoju dołem nadmuchiwano letnie powietrze, które uchodziło przez kratkę wentylacyjną, umieszczoną na przeciwległej ścianie tuż przy suficie. Cyrkulacja powietrza umożliwiała regulowanie temperatury w pomieszczeniu. Niestety termostat służący do ustawiania ilości wdmuchiwanego ciepła był poza lokalem, na zewnątrz. Pośrodku sufitu zainstalowano oświetlenie. Oprawa osłaniająca żarówkę miała solidną konstrukcję, była hermetyczna, wyglądała na niezniszczalną i niemożliwą do rozkręcenia bez specjalnych narzędzi. Ściany, podłogę i sufit wyłożono czymś, co przypominało spienioną gumę, dzięki temu skutecznie tłumiły dźwięki oraz amortyzowały uderzenia. Całe pomieszczenie było w kolorze ciemno-grafitowym, oprócz małej wnęki, białej, dla łatwiejszego utrzymania w czystości. Jasny zakątek był małym sanitariatem, na jego boku zainstalowano muszlę, z której wodę spuszczano z zewnątrz celi. Z sufitu wystawała rura z przytwierdzoną małą deszczownią, a ze ściany wychodził tylko jeden zawór z kurkiem, podający wodę o temperaturze, jaką ustalano poza pomieszczeniem. Na przesłuchania dziewczyna była przeprowadzana wąskim korytarzem; na jego końcu znajdowało się dwuizbowe pomieszczenie, którego nikt w tej części podziemi nie odwiedzał. Było ono skrupulatnie przystosowane do ciągłej pracy nad podejrzanymi. W jednym pokoju znajdowało się biurko, za którym na wygodnym obrotowym krześle siadał jeden z „detektywów”, a naprzeciw biurka stał drewniany taboret, niższy od normalnego. Drugie pomieszczenie wyposażono w łóżko, szafki na rzeczy osobiste, metalową zamykaną szafę na dokumentację oraz mały stół do przyrządzania posiłków, z imbrykiem do kawy i czajniczkiem do herbaty. Tutaj też też był zakątek z sanitariatami, które mimo że nie zajmowały wiele miejsca, wyglądały jak w najlepszym hotelu.

Dwie osoby prowadzące dochodzenie nie dawały dziewczynie odpoczynku w areszcie, prawie bez przerwy zabierały ją z „gumowej komnaty” i poddawały męczącym przesłuchaniom. Jedna pracowała nad nią od wczesnego rana przez czas około jedenastu godzin z przerwami na posiłek do późnego południa. Był to człowiek z SOE, Jeremi Bosowski, pseudonim „Bos”, którego aresztantka nie mogła znać mimo służby w tej samej organizacji. Drugim był Joachim Getz, pracownik tutejszego Secret Intelligence Service, który przejmował podejrzaną od razu po swoim koledze i przesłuchiwał od godziny trzynastej czasem nawet do drugiej w nocy. Próbowali najróżniejszych sposobów, żeby maksymalnie zmęczyć jej mózg, wyczekując wypowiedzi niezgodnej z poprzednimi. Mężczyźni byli zorganizowani, dzieląc pracę między sobą nad prowadzeniem tajnego dochodzenia w sprawie zaginionych diamentów. Chcąc usilnie złamać dziewczynę, sami po dwóch tygodniach byli tak zmęczeni, że gubili się w pytaniach oraz mylili fakty, które agentka prostowała w swoich odpowiedziach.

Problemy, jakich doświadczali śledczy, były spowodowane utajnieniem śledztwa. Konspiracja operacyjna powodowała brak co najmniej dwóch ludzi, obsługujących spłukiwanie fekaliów w klozecie „gumowej komnaty” oraz regulację temperatury powietrza w jej wnętrzu i wody pod prysznicem. Dzięki tym dodatkowym czynnościom oraz przebywaniu ciągle z podejrzaną panowie doszli do wniosku, że to ponad ich siły i dalej tak nie mogą funkcjonować. To spowodowało, że Getz udał się dwa piętra wyżej na rozmowę do swojego zwierzchnika, którego wszyscy w brytyjskich służbach specjalnych nazywali „Tenor” albo „Sopran”. Powodem takich przezwisk był jego bardzo piskliwy głos. Miał również nietypowy pseudonim „Borys Karłof”, ze względu na wygląd. Tę ksywkę akceptował, a nawet pochlebiało mu, jak ktoś go w ten sposób nazwał, bo kojarzyło się ze sławnym brytyjskim aktorem, urodzonym w Londynie, Williamem Henrym Prattem, który po wyjeździe do Kanady zmienił imię i nazwisko na Boris Karloff. Sławę zdobył w 1931 roku dzięki roli potwora Frankensteina w filmie „Frankenstein”. „Tenor” wyglądał dokładnie tak samo jak monstrum grane przez Karloffa w amerykańskim horrorze, dlatego wszyscy szybko się przyzwyczaili do oficjalnego określania ważnego funkcjonariusza.

Gdy „Sopran” zobaczył w drzwiach swojego gabinetu Getza, był podekscytowany i zaczął rozmowę podniesionym głosem:

– Złamałeś dziewczynę?

– Witam. Szefie, aresztantka nic innego nie powiedziała poza tym, co usłyszeliśmy razem pierwszego dnia.

– To po co mi tutaj przyłazisz, żeby pracownicy cię widzieli. Umawiałem się z wami jak z dorosłymi ludźmi, że schodzicie na jakiś czas do podziemi i nie wychodzicie do skutku. Na kogo wychodzę, jak wszystkim mówię, że Getz jest na wyjeździe? Czego wam brakuje? Lodówka pełna, ubranie prane systematycznie, herbaty i jedzenia pod dostatkiem. Zasady były proste: jeden z nią przebywa, rozmawia, gra w karty, w słówka czy inne zabawy, a drugi odpoczywa w pokoju obok, słuchając radia albo śpi. Dwa tygodnie dzisiaj będzie, jak ją u siebie mamy. I nic?

– „Borys”, nie wiem, kto to zlecił. Sprawa musi być załatwiona w sposób ściśle tajny, ale my nie dajemy rady.

– Jak to, „nie dajecie rady”? Jedna kobieta, a wy dwóch dożywionych i wyspanych mężczyzn. Okazujecie się słabsi od dziewczyny? – Mężczyzna wstał zza biurka i przeszedł się po swoim gabinecie. – Kto zlecił? Nie wasza sprawa. Zadanie trzeba wykonać.

– Nie damy rady, szefie. – Mówiąc to, zaczął się trochę podśmiewać, bo gdy „Karłof” chodził, rzeczywiście wyglądał jak monstrum z filmu „Frankenstein”. Miał wielkie dłonie i za krótkie rękawy marynarki, jego górne kończyny wydawały się nieprzeciętnie długie. Całości dodawały widocznie lekko krzywe nogi w przykrótkich spodniach i pociągła, duża głowa z płaską twarzą.

– Skoro jest ci do śmiechu, to nie jest tak tragicznie z tym twoim przemęczeniem – powiedział z ironią Karłof. – Kompromitujemy się, ona jest zaufaną osobą w SOE. Szczególnie szef Jeremiego o dziewczynę wypytuje. Nie utrzymamy tego dłużej w tajemnicy – dodał zaniepokojony, na koniec rzucając pytanie: – A Petro przeszkadza?

– Nie. Absolutnie nie. Viktor współpracuje, ale zgodnie z umową nie dopuszczamy go do żadnych spotkań z Zuzen. Ona jest zmęczona. Teraz wygląda i zachowuje się, jakby tydzień piła wódkę, ale mimo to jest bardziej wyluzowana niż my. Ona nic nie wie. Ludzie w stanie mocnego niewyspania i zmęczenia mówią wszystko. Ona nas poprawia przy odczytywaniu zeznań, bo my czasem notując, przekręcamy słowa czy mylimy nazwiska. – Mężczyzna spojrzał odważnie na przełożonego i zdecydowanie powiedział: – Ona nic nie wie.

– Nie rób ze mnie osła. Jeśli do bunkra Hitlera nie dotarły trzy drogocenne diamenty, to pomyśl, gdzie mogą być?

Getz ponownie podniesionym głosem powiedział:

– Ona nic nie wie! A my nie mamy pewności, czy Niemcy z nas osłów nie robią.

Zwierzchnik ponownie usiadł za swoim pięknym, wypolerowanym jak lustro mahoniowym biurkiem i rzekł w stronę podwładnego:

– Znalazłeś się w nietypowej sytuacji. Jeśli nie dowiemy się, gdzie to jest, możecie czuć się jedną nogą na tamtym świecie. – Mężczyzna oparł ręce na blacie, pochylił się w stronę pracownika i wolno dopowiedział: – Joachim, ja nie żartuję, doskonale wiem, kto nam każe. Podkreślam, to nie jest prośba ani przysługa grzecznościowa. To jest bezwzględny rozkaz od osoby, która wiele może. Jeśli zechce, to ty i twoja rodzina zostaniecie zgładzeni, a informacje zostaną wymazane ze wszystkich akt, jakbyście w ogóle nie przyszli na świat.

Getz wyraźnie się wystraszył, ale dalej upierał się przy swoim.

– Ona nic nie wie, a im dłużej to trwa, tym gorzej dla mnie, bo ile czasu mogę być na urlopie czy delegacji. Poza tym bardzo brakuje mi mojej żony i dzieciaków. Nie dam rady. „Borys”, okaż odrobinę empatii. Jeremi na papierosa na zewnątrz może sobie wyjść, bo go tu nikt nie zna, a ja nawet do twojego gabinetu nie mam jak przyjść, bo każdy na mnie zwróci uwagę.

– Weź to pod uwagę, że to jedna z lepszych agentek. Jak czytam jej teczkę, to skóra cierpnie. Jakbym jej nie widział, to bym sobie wyobrażał, że wygląda tak jak ja – powiedział poważnym tonem „Karłof”.

Getz nie wytrzymał i zaczął się śmiać pełną parą, bo wyobraził sobie „Karłofa” z cyckami i w krótkiej spódniczce.

– Co cię tak rozśmieszyło?

– Przepraszam, szefie, ale jakby ta Zuzen wyglądała jak pan, to byłby z niej kawał zbudowanej baby. – Dalej zaczął się śmiać, ale „Tenor” nie zorientował się, że to z niego.

Szef Getza wyprostował się, żeby podkreślić swoją nieprzeciętną figurę, i piskliwym głosem zapytał:

– Myślisz?

Widząc prężącego się za biurkiem przekoślawionego brzydala, piskliwym głosem szukającego potwierdzenia swojej nieprzeciętności, Getz aż usiadł ze śmiechu.

– Sorry, sorry, przyjacielu… to znaczy szefie. Musisz mi wybaczyć takie zachowanie, bo to są oznaki mocnego zmęczenia.

Gdy śledczy opanował śmiech, słyszał dalsze piszczenie, ale od tej chwili skutecznie powstrzymywał się od niekontrolowanych napadów wesołości.

– Teraz idziesz do swojej rodziny, ale jutro w południe masz być tutaj i nie zapomnij, że nie wolno ci rozmawiać o dochodzeniu. – Położył palec na ustach, po czym wskazał na drzwi.

– Naprawdę, mam wolne do jutrzejszego popołudnia? – upewnił się zaskoczony decyzją przełożonego.

– Tak jak słyszałeś. Jutro wracasz.

– Szefie, mogę zadzwonić do żonki? – zapytał uradowany Getz.

– Dzwoń – odparł „Tenor”.

Mężczyzna podniósł słuchawkę telefonu, wykręcił numer i rozpoczął rozmowę.

– Kochana to ja. Jak się masz? – Przez chwilę nic nie mówił, wysłuchując odpowiedzi kobiety, po czym rzekł: – Weź jutro urlop, cukiereczku, chciałbym do południa spędzić trochę czasu z wami. – Po wysłuchaniu, co żona ma do powiedzenia, dalej mówił: – Proszę, wymyśl coś, może któraś z koleżanek przyjdzie za ciebie do pracy od rana, a ty zastąpisz ją na drugiej zmianie.

Gdy odłożył słuchawkę, podszedł do „Soprana” i klepiąc go po ramieniu, powiedział:

– Dzięki, „Karłof”, to dla mnie wiele znaczy. Ja pędzę do domu, może jakiś samochód z bazy będzie jechał w moim kierunku, to się zabiorę. – I zaraz dodał. – Szefie, nie chcę być samolubny, ale obawiam się, czy Jeremi wytrzyma do jutra bez snu.

– Nie martw się, jedź do żony i dzieciaków. Ja już schodzę do piwnic. Osobiście będę miał okazję przesłuchać dziewczynę i pogadać z naszym kolegą z SOE. Razem coś wymyślimy, żeby się przyznała i wskazała miejsce ukrycia cennych przedmiotów.

Kiedy Getz kierował się do drzwi, „Borys” rzucił mu jeszcze jedno pytanie:

– Czy ten podsłuch w celi Zuzen Petro założony?

– Zgodnie z rozkazem, szefie, od tygodnia nasłuchujemy – odpowiedział Getz. – Magnetofon, który zdobyliśmy od Niemców, też jest podłączony i działa, ale aresztantka przebywając w „gumowym pokoju”, nic nie mówi. Liczyliśmy, że z braku snu pomyli się w zeznaniach albo powie coś więcej.

– To nie jest zwykły cywil czy wyszkolony do boju żołnierz. Ona jest agentką, bardzo twardą i obowiązkową. U takiego człowieka solidność połączona z nieprzeciętną inteligencją nie pomogą nam w uzyskaniu celu – oznajmił szef pouczającym tonem i po krótkim zastanowieniu dodał: – Tutaj trzeba użyć większej ilości skutecznych środków, jakimi dysponujemy.

Getz na te słowa okazał zdziwienie, a za chwilę na jego twarzy odmalowało się współczucie, bo doskonale wiedział, co miał na myśli jego przełożony. Na samą myśl, ile ludzie w czasie wojny wycierpieli, robiło mu się niedobrze. Wiedział wszystko z jej tajnej teczki, w której były zawarte spisane wypowiedzi nauczycieli ze szkoły podstawowej i średniej. Były zeznania opiekunów tajnych szkoleń, opinie bezpośredniego przełożonego oraz wyniki specjalistycznych testów, którymi byli poddawani niektórzy pracownicy wywiadu i kontrwywiadu. Mężczyzna nie mógł traktować dziewczyny jak wroga, bo za każdą misją ryzykowała swoje życie i perfekcyjnie wypełniała zadania, występując przeciw swojemu narodowi. Jego sumienie podpowiadało, że nie można dopuścić do sytuacji, żeby jej heroiczne postępowanie było „nagrodzone” torturami.

– Szefie – z powagą wtrącił Joachim. – Nie dawaliśmy jej spać przez dwa tygodnie. Skoro my we dwójkę czujemy się zmęczeni, to proszę wyobrazić sobie, co ona przechodzi. Dziewczyna nie jest wrogiem, to nasz człowiek. Musimy zachować odrobinę lojalności wobec naszych.

Dla „Tenora” były to słowa słabego człowieka, który został wskazany z góry do przesłuchiwania dziewczyny podczas tajnego dochodzenia.

– Zaraz mnie rozczulisz i pójdę jej pod główkę poduszeczkę podłożyć – wycedził z ironią.

– „Karłof”, ty nic nie rozumiesz. Mimo że Zuzen jest narodowości niemieckiej, to jest nasz człowiek mocno oddany sprawie. – Na koniec krzyknął: – Wiem coś o torturach! – Rozpiął koszulę i pokazał zabliźnione rany po oparzeniach, cięciach i biciu twardymi przedmiotami.

– Gdzie ci to zrobili? – zapytał „Karłof”, zaskoczony widokiem.

– Miałem pecha i nie zdążyłem uciec. Naziści mnie pojmali i zanim zorientowałem się, że biorą mnie za Żyda, już mnie tłukli czym popadnie, a ja miałem wrażenie, jakby obdzierali mnie żywcem ze skóry. Robili to tylko dlatego, że moje imię i nazwisko kojarzyło im się z Izraelem. Gdyby nie Johan Szmelberg, byłoby po mnie. To on sam opracował bardzo skrupulatny, a zarazem ryzykowny plan odbicia mnie z rąk oprawców. Chciał, żeby poszli od nas chętni, ale takich nie znalazł. Za pośrednictwem swojego stryja Huberta zebrał czteroosobową grupę. Dwóch najlepszych Polaków z „cichociemnych” i jeden od nas…

– Dlaczego przestałeś mówić? – rzekł zaskoczony i jednocześnie ciekawy „Tenor”. – Gadaj wreszcie! Kto jeszcze brał w tym udział? – dopytywał, ciekaw, kto spośród kolegów jest taki bardzo odważny.

– Viktor.

W pokoju nastała cisza, a niespodziewana informacja dała dobitnie do myślenia głównemu śledczemu. Już wiedział, że Getz mimo lojalności wobec służby jest jedną nogą po stronie Zuzen, bo to była Viktora kobieta. Długo nie musiał czekać, żeby potwierdziły się przypuszczenia.

– Żebym, szefie, wiedział wcześniej, że dochodzenie dotyczy bliskiej osoby Viktora Petro, to bym po prostu odmówił, ale teraz, jak słyszę twoje zapędy w kierunku użycia wszelkich środków do uzyskania pożądanych informacji, to cieszę się, że tutaj jestem, bo będę mógł cię hamować. Nie wiem, czy to zrozumiesz, ale podczas ciężkich nazistowskich tortur myślałem tylko o szybkiej śmierci, a kiedy zjawiła się grupa ratunkowa, ja byłem półżywy. Kiedy mnie odbili, to postanowiłem, że jeśli przeżyję mój powrót do Anglii, to nigdy nie dopuszczę, żeby niewinni ludzie cierpieli. Teraz przyglądając się moim bliznom, doskonale wiesz, dlaczego mnie do tego przydzielili.

– Bo jesteś dobry w tym, co robisz, i niczego od ciebie nie wyciągną.

– Tak. Taki jestem, słowa nie pisnę nawet na torturach – odpowiadał i wskazywał palcem blizny na swoim torsie. – Tobie też radzę, zastanów się, kogo chcesz gnębić i kto w związku z tym będzie przeciw tobie. Ja z pewnością będę pierwszy, a za mną Viktor Petro, któremu jestem wdzięczny, że dźwigał moje zmasakrowane ciało na swoich silnych barkach przez kilkanaście kilometrów marszu, a później opatrywał mnie i karmił własnym przydziałem pożywienia. Johan Szmelberg będzie trzeci.

– A co do tego ma Johan? Zgoda, zorganizował grupę, poszli żądni zaszczytów ochotnicy, ale nie wiem, co ten człowiek może mieć wspólnego z młodym Petro.

– Szmelberg jest ojcem Viktora.

Po tych słowach nastąpiła cisza, ale zaskoczony „Tenor” nie krył zdziwienia. W końcu piskliwym głosem po cichu powiedział.

– To wszystko komplikuje sprawę. Nie wiedziałem, myślałem, że tylko Jaslen jest jego synem, byłem przekonany, że młodszy brat ma innego ojca – wypowiadał się z dużym podenerwowaniem, jakby to wiele miało zmienić. – Przyznam, że wpakowałem się w wielkie gówno, ale to teraz nic nie zmienia, bo bez względu na te informacje nie mogę odpuścić Zuzen. Są naciski z góry.

– Ostrzegam cię, „Karłof”, nie wiesz, z kim zadzierasz. Mówią o Viktorze i Jaslenie, że są jedynymi ludźmi najmowanymi do trudnych, samodzielnych zadań przez amerykański OSS⁹. Możesz pomyśleć, że naszymi ludźmi się wysługują, bo szkoda im swoich. Tak jest, szkoda im swoich ludzi, bo nasze chłopaki zawsze wracają, a ich niestety nie mają tyle szczęścia. Jednak nie chodzi tu o fart, tylko o różnice w działaniu. Ta dwójka nigdy nie pracowała razem, ale mają coś wspólnego: potrafią się wtopić w środowisko, wytropić obiekt oraz przemyślnie zlikwidować. Robią to dla naszego kraju z wielkim zaangażowaniem. Wszyscy Szmelbergowie to mają. Nie wiem, kim oni są, bo jako bracia słabo się wzajemnie znają. Miałem możliwość osobiście widzieć, jak Petro funkcjonował, kiedy przemierzaliśmy odludne lasy, i ile uczyli się od niego dwaj pozostali koledzy z „cichociemnych”. Mam za co być wdzięczny Viktorowi, bo on mnie uratował, gdy byłem strzępkiem życia, dlatego na mnie nie licz. Osobiście nie zgodzę się na bardziej nieludzkie traktowanie dziewczyny, która wspomagała naród, żebyśmy w tej wojnie jak najmniejsze straty ponieśli. Poza tym kto ją aresztował, skoro wszyscy o Zuzen wypytują i rozpowiadają, że nie powróciła z berlińskiej misji. Jakieś pierdzistołki nawet podejrzewają dezercję swojej agentki! – Joachim puknął się w głowę i skomentował: – To jest chore działanie!

„Tenor” wstał zza biurka, podszedł do Getza, stanął naprzeciw niego i poważnym tonem powiedział:

– Ty mi tutaj nie wykrzykuj. Ja od samego początku wiem, że ta sprawa śmierdzi, i mam świadomość, że wszelkie działania wokół Zuzen Petro zostały utajnione tylko dlatego, żeby nie wtrącał się SIS, SOE czy amerykański OSS. Przynajmniej tak mi wytłumaczono, że wszyscy mają teraz na głowie rozliczenie pojmanych nazistów i węszenie za resztą, która uciekła i skutecznie się ukryła. Za naszym dochodzeniem stoją pojedyncze osoby, które nie chcą, żeby sprawa Zuzen i wartościowych diamentów zepchnęła proces w Norymberdze na drugi plan. Mnie wszyscy znają, jestem zawsze konkretny i bezwzględny, ty ze swoimi bliznami też się do tego idealnie nadajesz, a kolega z SOE to mam wrażenie, że został przydzielony dla równowagi, w razie gdyby coś nie poszło. Wtedy więcej osób będzie zaangażowanych w zamiatanie sprawy pod dywan i zacieranie jakichkolwiek śladów związanych z aresztowaniem dziewczyny. Jak sam słusznie zauważyłeś, jeszcze nie wiedzą, że wróciła do Anglii, i Viktor też trzyma język za zębami. Ten twój zmiennik z SOE też pracuje z nami nie bez powodu, a na pewno nie tylko dla równowagi, jak mnie uświadomiono. Widzę, jak potrafi dokładnie powtórzyć w swoim opisie to, co mówi agentka. Jest nieprzeciętnym, naturalnym rejestratorem zeznań, to pewnie na wypadek, jakby niemiecka technologia zawiodła. – „Karłof” podparł brodę palcem wskazującym, po czym rzekł: – I już dokładnie masz wytłumaczone, Getz. Ja służbista, ty zawsze dochowasz tajemnicy, a trzeci ma dobrą pamięć i wszystko dokładnie odtwarza, przenosząc zeznania na papier. – Po tych słowach szef odwrócił się i udał w stronę biurka, mówiąc: – Dość tego gadania, ty jedź do rodziny, a ja schodzę na dół ustalić dalszą strategię z Bosowskim.

– Nie wiem, czy Jeremi nadaje się do jakiegokolwiek myślenia, ale niech szef spróbuje. – Wychodząc, powiedział: – Do jutra „Borys”. – Następnie zamknął za sobą drzwi.

– Do widzenia – odpowiedział po cichu „Tenor” i szybko sprzątnął dokumentację z biurka, wkładając ją do szuflady. Potem popędził do piwnicy. Kiedy był na dole, udając się do gabinetu przesłuchań, przechodził koło „gumowego pokoju”, w którym mieszkała aresztantka. Postanowił zajrzeć do środka przez mały wizjer. Widok był bardzo dokładny i obejmował szeroki kąt widzenia. Obserwator mógł dokładnie widzieć wszystko, co dzieje się w pomieszczeniu, włącznie z widokiem zakątka sanitarnego. W tej chwili dziewczyna była przesłuchiwana, dlatego „Tenor” postanowił sprawdzić warunki, w jakich mieszka. Kiedy wszedł do środka z ciepłego korytarza, zastał przyjemną temperaturę pokojową, letnią wodę w kranie i czyściutką muszlę klozetową. Wewnątrz dobrze działała wentylacja, bo czuło się świeże powietrze.

Warunki, jakie zastał w pokoju, trochę go poirytowały i zaczął się zastanawiać, czy osoby przesłuchujące dziewczynę nie traktują jej zbyt delikatnie.

Kiedy wyszedł z pomieszczenia, skierował się w lewą stronę w głąb korytarza, gdzie na jego końcu znajdowały się drzwi do pokoju przesłuchań. Gdy tam wtargnął bez pukania, przesłuchujący Bosowski momentalnie poderwał się zza biurka, oddając szacunek przełożonemu.

– Nie spodziewałem się szefa tutaj – powiedział zaskoczony.

„Tenor” bez zbędnych słów wydał rozkaz:

– Wyprowadź aresztantkę.

Dziewczyna podniosła się z niskiego taboretu. Była ubrana w cienką sukienkę przed kolana. Mogła być tak lekko ubrana, bo była upalna połowa maja. Przy tak wysokich temperaturach nawet w podziemiach robiło się gorąco. Kiedy wychodziła, „Tenor” zauważył, że zbyt małe siedzenie odcisnęło się kwadratem na pośladkach dziewczyny. To wyraźnie poprawiło mu samopoczucie.

– Przynajmniej zadbali, że siedzisko ma bardzo niewygodne – powiedział szeptem sam do siebie.

Jeremi wpuścił dziewczynę do „gumowej komnaty”, zamknął zasuwę i przekręcił klucz, jakby kobieta miała zaraz próbować forsować metalowe zamknięcie. Następnie wrócił do pokoju przesłuchań. W pomieszczeniu zastał rozgoszczonego „Karłofa”, siedzącego za biurkiem z nogami zarzuconymi na blat.

– Widzę, że brakuje wam tutaj porządnego wentylatora, bo trochę duszno – nadmienił z odrobiną ironii główny śledczy.

– To dobry pomysł, szefie, przydałby się, ale już nie śmieliśmy prosić – odpowiedział podwładny.

– Jasne, skoro Zuzen Petro ma chłodniej u siebie niż wy tutaj… – odparł współczującym tonem. I zaraz krzyknął: – Żarty sobie robicie z Getzem! Jesteśmy w przedszkolu czy na wakacjach, bo tylko z tym kojarzy mi się farsa, jaką tu uprawiacie. To miały być profesjonalne przesłuchania!

Mężczyzna podszedł bliżej biurka, pochylił się nad znanym ze złośliwości przełożonym i zmęczonym głosem powiedział:

– Jesteśmy sami, a podsłuch teraz jest wyłączony. Ja się tutaj nie pchałem. Macie z Getzem sprawny magnetofon, dlatego moja robota jest zbędna. Wszystko, co mówi podejrzana podczas przesłuchań oraz wszystkie dźwięki dochodzące z jej pokoju, są rejestrowane. Macie prawo mnie odesłać. Moi zwierzchnicy martwią się o mnie, bo pańska farsa trwa już dwa tygodnie i nic z przesłuchań nie wynika, oprócz tego, co przekazał Viktor w swoim ostatnim meldunku z Berlina.

– Jasne, że „farsa”. Chłodno w pokoiku, letnia woda i czyściutkie sanitariaty. Lepiej niż w niejednym hotelu – skomentował ironicznie „Karłof”.

– Co pan sugeruje? Mamy w stosunku do jednego z lepszych agentów stosować bardziej drastyczne środki? Według mnie już z brakiem snu przesadziliśmy, bo musisz, „Karłof”, wiedzieć, że przesłuchujemy lojalnego i zaufanego pracownika.

– Po pierwsze, bez spoufalania, a po drugie… Przeczytałeś jej teczkę, mądralo? – spytał przełożony.

– Znam ją na pamięć i jestem pod wrażeniem umiejętności tak kruchej i sympatycznej dziewczyny – odparł bez zastanowienia.

– „Kruchej i sympatycznej”? Ona zabiłaby cię w tym pomieszczeniu w ciągu kilku sekund. Spójrz, ile ma pod ręką rzeczy, które ułatwiłyby jej ucieczkę z tego pokoju: zdjęcie w oszklonej ramce rodzinki Getza. – Wziął do ręki ramkę i z bliska przyjrzał się osobom na fotografii. – Nie dziwię się, że pędził tak do żonki, sam bym ją… – Kiedy „Tenor” zorientował się, że komentarz jest zbyt nieprzyzwoity, wrócił do tematu. – Mogła to stłuc, a kawałkami szkła wyfiletować was jak rybki. Pióro z ostrą stalówką położone w zasięgu jej rąk. Mogę sobie tylko wyobrazić, jak jest wbite w twoje oko i skutecznie nadziewa twój mały mózg. Jedynie z tego, co widzę, taboret jest w miarę niewygodny. Może wytłumaczysz mi, dlaczego jest odkręcony od podłogi? Zuzen mogła jego nogami przedziurawić ci klatkę piersiową i najzwyklej ewakuować się z pokoju przesłuchań, bo do samego wyjścia z budynku nie ma żadnej straży. To są jakieś kpiny! – wykrzykiwał piskliwym głosem „Karłof”.

– Jestem zmęczony – powiedział Bosowski. – Ale nie brakuje mi wyobraźni. Po tygodniu niezmiennych zeznań wpadliśmy na pomysł, żeby sprowokować dziewczynę do ucieczki, ale ona nie ma zamiaru uciekać. Przeżyliśmy z Getzem mimo wystawionego oprawionego zdjęcia, pióra i odkręconego od podłogi taboretu, nie zabiła nas i nie uciekła. Jeśli nie skorzystała z zabójczych rzeczy, to oznacza, że nie ma nic do ukrycia. – Po tym dodał: – Ja twierdzę, że nie tutaj szukamy.

– To gdzie mamy szukać i jak to robić? – podniesionym głosem zapytał „Tenor”.

– U Niemców trzeba szukać. Według mnie i Getza to jedyne wnioski, jakie nasuwają się po dwóch tygodniach ciężkiej pracy. Sam widziałeś, że ona ledwo gada.

– Dostrzegłem zmęczenie, ale na jej twarzy maluje się zadowolenie i jest bardziej wyluzowana niż wy dwaj – skomentował „Karłof”.

– To też z Getzem zauważyliśmy. Ten stan trzyma ją od kilku dni. – Na dowód włączył magnetofon i rzekł: – Szef słucha. To się wczoraj nagrało, jak się myła pod prysznicem.

Z szumu padającej wody było wyraźnie słychać: „Zaśnij, kochana Katiuszko… mamusia nie śpi, ale ty zaśnij…”.

Po tym wyłączył magnetofon i powiedział do „Tenora”:

– Nie mam pojęcia, kim jest ta Katiuszka. Na pytania: „Kim jest Katiuszka?” odpowiadała grzecznie: „Dla was? Nikt ważny”. Wymawiając te słowa, uśmiechała się i poprawiała fryzurę.

Na twarzy szefa wystąpiło zaciekawienie, a jego wzrok zrobił się bardziej podejrzliwy.

– Musimy to zbadać, wyczuwam wątek sowiecki. – Po krótkim rozmyślaniu dodał: – To musi być jakaś działaczka, która zwraca się do naszego obiektu: „Mamusiu”. Widzisz, Bosowski, mamy trop, ale tym razem zrobimy to po mojemu. – „Karłof” pochylił się nad biurkiem, skrzyżował palce rąk i kontynuował: – Obniżamy maksymalnie temperaturę, podając duże ilości powietrza z zewnątrz. Noce są zimne, temperatura powinna spaść do około dziewięciu stopni. Pod prysznic dajemy tylko zimną wodę, a spłuczka do jutra rana niestety nie zadziała. Będzie fetor po dzisiejszym wypróżnieniu i zimno. To, razem z brakiem snu, rano da nam pozytywny efekt. Będziemy purpurowi od nadmiaru informacji. – Aż uśmiechnął się na myśl o własnym geniuszu.

– Szefie, nie zapominamy się? To przecież nasz agentka i przez naszych najlepszych szkolona. Skoro dopuścili ją do tajnych akcji, to znaczy, że nigdy Brytyjczyków nie sprzedała i zwierzchników nie zawiodła. Zawsze miła, pomocna i uśmiechnięta. – Po chwili ciszy dodał: – Ja jej tego nie zrobię, ona jest tutaj bezpodstawnie.

– Jak nie zawiodła! – krzyknął „Tenor” piskliwym głosikiem. – A niby dlaczego została aresztowana?

– No właśnie, skoro nikt w SOE nie wie, że wróciła z Berlina, to szef mi wytłumaczy, kto ją oskarża, skoro wszyscy mają nadzieję, że przeżyła i wróci.

Mina „Karłofa” po usłyszanych słowach była warta wszystkie diamenty świata.

– Yyy, no tak, przecież wiemy, że… yyy… – Główny śledczy nie mógł wydobyć z siebie potwierdzenia, że agentka jest zatrzymana za jakieś konkretne przewinienie.

– Co, brakuje powodów? Jak szef chce yyy… to tam jest kibel. – Bosowski wskazał dłonią na pomieszczenie sypialne, w którym był aneks z sanitariatami.

– Ochłoń, a jutro rano pogadamy o powodach. Teraz ty mi pokażesz, gdzie się to wszystko ustawia, a sam przed pójściem na odpoczynek poinformujesz Viktora Petro, żeby zameldował się tutaj jutro o szóstej rano.

– Szefie, pójdę wezwać Petro, ale nie możemy jej robić krzywdy.

– My nie możemy, bo to twoja koleżanka z SOE, ale ja jej nie znam – powiedział z uśmieszkiem „Karłof”.

– Zuzen każdy zna. Jak się chłopcy dowiedzą, będzie gorąco, a jak dowie się Viktor, że ją tak szef śledczych potraktował, to…

– To co? – przerwał „Karłof”. – Nawet ręka mu nie drgnie, bo doskonale zna procedury. Podnieść rękę na mnie równa się piętnaście lat więzienia. I każdy o tym doskonale wie. Rozumiemy się? – wykrzyczał głośnym sopranem ostatnie pytanie do podwładnego.

– Wiem, szefie, i znam regulamin, ale dziewczyna na to nie zasłużyła, a jak Johan Szmelberg się dowie… On ją polecił do werbunku, wszyscy jednogłośnie stwierdzili, że jest idealna, to typowy, książkowy agent. Sprawność fizyczna bez zastrzeżeń, czas reakcji i analiza zdarzeń prawidłowa, nie popada w skrajne nastroje i zawsze wyważa decyzje, i kamuflaż perfekcyjny. Szefie, nie możemy.

– Co mi jakiś Szmelberg? Kim on jest, żebym respektował ten bełkot?

Po tym, co usłyszał, Jeremiego ogarnęło przerażenie.

– Szmelberg może zniszczyć twoją karierę, szefie, a jego młodszy syn na Syberii zabił jednym uderzeniem dorosłego niedźwiedzia. Także można odpowiednio dostać prywatnie po pysku.

– Żarty. Kto ci tych głupot nagadał? – odpowiedział pewnie nieustraszony „Karłof”.

– Aresztantka opowiadała. Mówiła też, że matkę jej przyjaciela Michała sowieccy obłąkańcy zjedli. Nie kłamała. Dokładnie obserwowałem oczy, znam się na tym.

– Pierdoły! Idź wezwać na jutro rano tego „zabijakę niedźwiedzi”. I żeby ci na rozum nie padło, bo już gadasz od rzeczy, to idź do waszego apartamentu i wyśpij się! – krzyczał „Karłof”.

Mężczyzna nie zdążył wyjść, kiedy ten ponownie krzyknął.

– Gdzie jest sterownia temperatur jej pokoju i gdzie jest mechanizm uruchamiania spłuczki?

Chłopak wskazał na metalową zamykaną szafę, której drzwi wychodziły na korytarz tuż przy pokoju Zuzen, ale nie miał zamiaru nic otwierać i pokazywać, co jak się uruchamia.

– Idź już, a ja wszystko ustawię.

Kiedy Bosowski wyszedł, „Tenor” udał się do szafy i zaczął nastawiać inne parametry. Po piętnastu minutach doszedł do wizjera i widział, jak dziewczyna z nadmiaru ciepłego powietrza w pomieszczeniu rozbiera się i wchodzi pod prysznic, puszczając letnią wodę. Kiedy „Karłof” to zobaczył, wgapiał się, rozwierając mocno oczy i przyglądając się pięknej nagiej istocie. Jednak ten widok wyzwalał u niego nieznane mu reakcje jego nieforemnego ciała. Wszyscy wiedzieli, że był służbistą, ale niektórzy podejrzewali, że nie ma jąder oraz wszystkiego co normalny mężczyzna nosi w portach. To miało powodować, według jego znajomych, że był tak bardzo oddany pracy, a po każdej pochwale i zakończonym trudnym śledztwie niektórzy twierdzili, że szczytował jak Hitler w czasie swoich przemówień. „Karłof” patrzył na myjącą się dziewczynę i czuł, że w jego portkach ciasno się robi, to nie było dla niego normalne uczucie. Nagle oczy wywróciły mu się białkami do przodu, zaczął dziwnie dyszeć i drżeć, jakby go paraliż chwycił, a po chwili ze szczęśliwą miną półprzytomnie rozglądał się w korytarzu, jakby go widział pierwszy raz. W tym czasie mówił do siebie:

– Co ja tutaj robię? Po co przyszedłem? Ale tyłeczek… Jakie ciałko…

Nagle doskoczył jak dziki do szafki i bez zastanowienia przekręcił kurek temperatury wody na maksymalnie gorącą. Kiedy dziewczyna krzyknęła po oparzeniu gorącą wodą, on uśmiechnął się, że wszystko działa zgodnie z planem, i ponownie zrobiło mu się dobrze.

Jak już Bosowski wrócił do piwnic, „Tenor” kazał mu pójść spać, a sam bawił się ustawieniami parametrów w szafce. Raz dawał dużo gorącego powietrza pod ciśnieniem, że wszystko fruwało w jej pokoju, następnie, gdy tylko nastąpił zmierzch, dawał zimne powietrze, a jak mimo to zasypiała, walił w metalowe drzwi, mówiąc, żeby przygotowała się do przesłuchania. Po tej komendzie dziewczyna podchodziła tyłem do drzwi i oczekiwała na założenie kajdanek na ręce. On tego nie robił, tylko po kilkunastu minutach kazał jej wracać na łóżko, i tak prawie całą noc, aż sam osunął się na ziemię ze zmęczenia i zasnął.

Nad ranem obudził go Jeremi, krzycząc:

– Szef zwariował! Przez noc dziewięć stopni w jej pomieszczeniu, a ona w samej zwiewnej sukience. Siedzi przy sanitariacie z dala od nawiewu, skulona i trzęsąca powtarza to, co wtedy pod prysznicem: „Zaśnij, kochana Katiuszko, mamusia nie śpi, ale ty zaśnij…”.

Rozbudzony „Tenor” z zadowoleniem powiedział:

– To oznacza, że złamaliśmy twardą agentkę. Udało się! – wykrzyczał z zadowoleniem.

Nie mieli jednak czasu na sprawdzenie, bo właśnie do piwnicy wszedł Viktor. W korytarzu zrobiło się ciemno, bo jego szerokie ręce i przerośnięte barki odziane w garnitur skutecznie zasłaniały światło dochodzące z początku korytarza. „Karłof” szybko doszedł do siebie i wskazał, żeby rosły mężczyzna wszedł od razu do pokoju przesłuchań, a sam kazał Jeremiemu podnieść o dziesięć stopni temperaturę w „gumowej celi”.

Kiedy cała trójka weszła do pokoju przesłuchań, „Tenor” zaczął rozmowę z człowiekiem w czarnych okularach i blizną na lewym policzku.

– Mamy punkt zaczepienia – mówił wolno, z grobową miną. – Pojawił się sowiecki wątek. Znasz niejaką Katiuszkę?

To pytanie wyraźnie zaskoczyło mężczyznę, ale od razu zorientował się, o czym mówi piskliwy śledczy. Zaskoczenie Viktora było mocno widoczne, dlatego Bosowski zapytał:

– Petro! Masz coś z tym wspólnego?

Rosły mężczyzna nie wiedział, co powiedzieć.

– Powiem wam wszystko, ale muszę się z nią widzieć. Macie podsłuch w jej pokoju i nic tym nie ryzykujecie.

Viktor wybiegł na korytarz, szybko otworzył pomieszczenie i wszedł do Zuzen. „Tenor” pobiegł za nim i zatrzasnął zasuwę za mężczyzną.

W pomieszczeniu siedziała skulona kobieta.

– Chodź do mnie. – Wyciągnął ręce i utulił zmarzniętą, drżącą dziewczynę. – Co tu się dzieje? Dlaczego jesteś taka zimna?

Mimo niedogodności związanych z pogorszeniem warunków Zuzen była bardzo spokojna i wyglądała na szczęśliwą. Spojrzała na swojego chłopaka, przyłożyła palec do ust, sugerując rozmowę na migi, po czym dotknęła swojego brzucha i zaczęła go gładzić.

Viktor na to z uśmiechem zapytał:

– Katiuszka?

Zuzen potwierdzająco poruszała oczami, jak wtedy, kiedy ją odnalazł w mieszkaniu Fegeleina.

Chłopak pocałował dziewczynę w czoło, następnie krzyknął do „Tenora” i Jeremiego:

– Otwórzcie celę. Chcę mówić o Katiuszce! – Po cichu powiedział do swojej dziewczyny: – Zabiję gnoja za męczenie ciężarnej kobiety…

Drzwi otworzył Bosowski. Mężczyzna wybiegł, złapał Jeremiego za klapy marynarki i podniósł do góry, przyciskając do ściany jak smarkacza, który nabroił.

– Dlaczego ją tak wymroziłeś? Nie macie prawa, to wasz człowiek, popaprańcu!

Jeremi wykrzesał z siebie chrapiące dźwięki:

– To nie ja… ja nie godziłem się na takie traktowanie aresztantki… to szef.

Viktor puścił mężczyznę i krzyknął w jego stronę:

– Podnieś temperaturę w pomieszczeniu, daj jakieś koce i ciepłe rzeczy, żeby ją ogrzać, albo zaraz sam zimny będziesz. – Po tych słowach wbiegł do pokoju przesłuchań, gdzie siedział „Tenor” z pistoletem wycelowanym w rosłego gościa.

– Siadaj i nie rób głupstw. Jeśli chcesz żywy wyjść z piwnicy, to odpowiadaj na pytania. Kim jest „Mamusia”?

Viktor zrobił duże oczy i jeszcze nie dotarło do niego, co sobie wymyślił śledczy. Nagle został włączony magnetofon. W pomieszczeniu rozbrzmiał głos jego dziewczyny: „Zaśnij, kochana Katiuszko… mamusia nie śpi, ale ty zaśnij…”. Po tym zostało odtworzone nagranie sprzed chwili, na którym był wyraźnie słyszalny głos Viktora: „Katiuszka?”.

– Powtarzam ostatni raz: kim jest „Mamusia” i „Katiuszka”? Słyszałem. Przed chwilą nagrało się, jak rozmawialiście o swoich kontaktach w ZSRR. Czy to sowiecka działaczka nazywana jest „Katiuszką”, a „Mamusia” to aresztantka? Wszystko wiemy, mów.

Nie było słychać odpowiedzi. Mężczyźnie w garniturze łzy napłynęły do oczu. Wstał z krzesła, podszedł blisko biurka, po czym niespodziewanie kilkoma szybkimi ruchami wytrącił mężczyźnie pistolet z ręki oraz w jednej chwili zebrał prawą dłonią z biurka pióro i zdjął skuwkę, po czym złapał mężczyznę lewą ręką za szyję i wyciągnął jak piórko zza biurka, sadzając go na blacie przed sobą. Zacisnął rękę na jego szyi, a drugą dłoń z piórem przyłożył na tyle blisko, że stalówka znajdowała się kilka milimetrów od oka „Tenora”.

– Słuchaj mnie, bezwzględny gnoju. Jak bym chciał, to leżałbyś martwy, rozerwany na pół ze zdziwioną miną, ale to dla ciebie zbyt mało za ten mróz w jej pomieszczeniu. Powiem, co planuję zrobić: wolno przez oczodół wepchnę ci do środka łba całe pióro i poszukam mózgu. Liczę, że będę miał szczęście i w tym wielkim saganie znajdę jakieś szczątkowe ilości którejś półkuli. Jak trafię, będziesz dygotał jak Zuzen na zimnie, a ja w tym czasie będę kręcił piórem, rozdrabniając ci to, co masz we łbie, na konsystencję dżemu, aż przestaniesz się ruszać…

W tej chwili wszedł Jeremi, podniósł z ziemi pistolet szefa i zaczął grozić agresorowi.

– Viktor, odłóż pióro i puść „Soprana”. Nie chcę używać broni, ale nie zawaham się. Proszę, puść go.

Chłopak nie wytrzymał, odrzucił pióro i walnął sadystę z otwartej dłoni w twarz, następnie powiedział:

– Idioto… Ona jest w ciąży, a ty ją torturujesz? Jesteś złomem, skoro się nie zorientowałeś, kim jest Mamusia i Katiusza, która miała zasnąć w jej brzuchu. Jak jej teraz nie wypuścisz i nie zakończysz niebezpiecznej zabawy, popamiętasz…

W tej chwili wszedł do pokoju Getz, mówiąc:

– Jestem wcześniej, bo żona nie mogła wziąć urlopu i niestety poszła od rana do pracy.

Jak tylko zobaczył plecy dużego faceta, trzymającego jedną ręką za szyję siedzącego na biurku „Karłofa”, szybko wyciągnął z kabury pistolet, odbezpieczył i krzyknął:

– Na ziemię, nie ruszać się.

Viktor rozpoznał głos i nie odwracając głowy, wolno odpowiedział:

– Strzelaj, Getz, ale musisz wiedzieć, że twój szef pozwolił, żeby aresztantka spędziła noc w cienkiej sukience w temperaturze około dziewięciu stopni. Idiota torturował niewyspaną ciężarną kobietę…

Słysząc to, Joachim podszedł do szefa, mówiąc:

– Puść piskliwego sadystę, ja to załatwię. Proszę, Petro, zostaw mi śmierdziela, ja teraz z jego koślawym ryjem porozmawiam.

– Ostrzegam cię, Getz, nie pozwalaj sobie – odburknął „Karłof”.

Duży agent puścił śledczego i odszedł, ale w jednej chwili dobiegł do „Tenora” Joachim i zaczął z furią okładać „monstrum” po krzywym pysku. Miał mocne ciosy, bo po piątym jego szef stracił przytomność.

Widząc całą sytuację, Viktor krzyknął:

– Getz! Zostaw łachmana, bo piętnastkę dostaniesz. Wy go tutaj ocućcie, a ja idę do Zuzen.

Kiedy wyszedł przed drzwi pomieszczenia przesłuchań, zobaczył otwartą celę i dziewczynę stojącą przy niej, rozcierającą brzuch, żeby zrobiło się jej cieplej. W tej chwili odwrócił się do mężczyzn i krzyknął:

– Macie tutaj jakieś ciepłe ubranie?

– W ostatnim pokoju jest ciepło – odparł Getz. – Tam jest łóżko, ułóż w nim Zuzen i przykryj pierzyną.

Viktor szybko podszedł do kobiety, wziął na ręce i zaniósł do wskazanego pokoju. Ułożył ją na łóżku, a sam zrzucił z siebie marynarkę, koszulę oraz zdjął okulary, następnie przytulił zziębniętą dziewczynę do swojego rozgrzanego ciała. Przez noc temperatura w jej pomieszczeniu musiała spaść poniżej odczytanej nad ranem. Tuląc się do Viktora, wypowiedziała tylko jedno słowo: „ciepło”, po tym zasnęła.

Getz założył kajdanki nieprzytomnemu „Borysowi Karłofowi” i usadził na krześle za biurkiem. Gdy tylko „człowiek monstrum” doszedł do siebie, zaczął krzyczeć:

– Już nie żyjecie! Zlecenia na was wystawię i sam zastrzelę.

Uspokoił się dopiero, jak Getz wyciągnął pistolet i z grobową miną głośno powiedział, żeby Viktor i Zuzen również to słyszeli w drugim pokoju:

– Jak będziesz krzyczał, strzelę ci prosto w twój pusty, kanciasty łeb i będzie spokój. Za to odsiedzę piętnastkę, bo reszta zezna, że po wyczerpujących przesłuchaniach rzuciłeś się na Zuzen i chciałeś ją zgwałcić, a ja chroniąc ją przed tobą, w szamotaninie przypadkiem wystrzeliłem z pistoletu. – Joachim zbliżył lufę do skroni szefa i precyzyjnie określił, co go czeka, jeśli nie będzie respektował zaleceń: – Strzelę w twoją skroń pod odpowiednim kątem, żeby kula wyleciała z okiem. W ten sposób drasnę twój mózg w okolicy płata skroniowego. Przeżyjesz, ale bez rozumienia mowy oraz bez funkcji rozpoznawania twarzy; w najgorszym scenariuszu będziesz nierozłączny z wieczną kupą w majtkach. Nie będziesz nawet miał świadomości, kto ci to zafundował.

– Za coś takiego wylądujesz w więzieniu – krzyknął rozwścieczony „Karłof”.

– Tak pójdę za kraty, ale nie można porównywać piętnastu lat odsiadki do ocalonego życia. Likwidując ciebie, przysłużę się niewinnej dziewczynie i spłacę dług wobec przyjaciela.

Po tych informacjach „Tenor” uspokoił się, bo wizja, jaką przybliżył mu Getz, była prawdopodobna i realna do wykonania. To spowodowało, że zamknął się i nic nie mówił, a w tym czasie podwładni przywiązali go do krzesła, na którym w ciszy przesiedział do wieczora. Jeremi zasnął na podłodze, a Getz, dopóki Zuzen się nie obudziła, czuwał z wyjętym pistoletem, obserwując zachowanie szefa.

Dziewczyna obudziła się późnym wieczorem. Było jej ciepło, bo Viktor mocno tulił ją do siebie.

– Viktor? – cicho wypowiedziała jego imię, próbując nawiązać rozmowę.

– Nie śpię. Czego potrzebujesz? Może chcesz coś zjeść? Ja jadłem rano, jedynie pić chcę. – Sięgnął po butelkę z wodą stojącą przy łóżku.

– Chcesz pić? – zapytał dziewczynę.

– Dziękuję, nie jestem głodna, a ty się napij, wodę dla ciebie przyniosłam.

Chłopak przechylił butlę i wziął parę łyków, a Zuzen w tym czasie opowiadała:

– Wstałam po południu. Wszyscy spali, a ja poszłam do pokoju obok i zjadłam resztkę kanapek chłopaków. Ty też spałeś, ale cię nie budziłam, bo widzę, że jesteś zmęczony całą sytuacją.

– A co oni teraz robią? – zapytał mężczyzna.

– Wszyscy śpią jak zabici. Musiał głód ich obudzić za dnia, pojedli i z powrotem poszli spać.

– Dlaczego masz taki smutny głos? Coś cię trapi? – wyszeptał chłopak.

– Bo nie wiem, co będzie dalej. Nie chcę uciekać, dlatego pewnie tutaj trochę posiedzę. Hubert Szmelberg obiecał, że pomoże, muszę poczekać.

– Nie wiem, czy to dobre rozwiązanie. Ja jestem za tym, żeby cię porwać i przetransportować do Kuzek na Syberię. Tam w spokoju możesz urodzić i wychować nasze dziecko.

– A co w tym czasie będzie z tobą? – spytała zaniepokojona.

– Ja musiałbym wrócić tutaj. Mam zadania i obowiązki – odrzekł Petro.

– Marzę o czasie, kiedy będę z dala od tego wszystkiego w cichym zakątku, ale bez ciebie nigdzie nie jadę. Zbyt długo byliśmy osobno. Teraz muszą pozwolić nam się widywać.

– To już na twoim głównym śledczym wymusiłem – zapewnił agent.

– Wymusiłeś? – powtórzyła zdziwiona dziewczyna.

– Tak. O twoim przetrzymywaniu wie tylko „Karłof” oraz przydzieleni mu ludzie: Jeremi z SOE oraz Getz, który tu pracuje na co dzień. Dlatego Joachim musi się ukrywać w podziemiach, żeby koledzy go nie widzieli. Poza nimi wie mój brat Jaslen, stryj Hubert i młody Tews, i jeszcze ktoś.

– Mój przełożony z SOE. Jemu miałam dostarczyć przesyłkę – powiedziała szeptem Zuzen.

– Teraz grono się zamknęło – odpowiedział Viktor, po czym podniósł się z łóżka i siedząc na jego skraju, zakładał koszulę. – Ten twój szef jest następnym pionkiem po tobie. Jednak jemu dali spokój, bo do niego unikatowe diamenty nie dotarły. Zakładają, że ty byłaś ostatnia, ale nie mają dowodów, a Fegelein podobno został osądzony za zdradę i rozstrzelany. Ciała nikt nie widział, a inne zwłoki, które znaleźli w bunkrze Hitlera i w okolicy, jeszcze nie są zidentyfikowane. Na razie tylko na podstawie zeznań naocznych świadków, czyli niektórych współpracowników Hitlera, wiadomo, że wszyscy nie żyją, włącznie z wodzem Rzeszy i jego kochanką, którzy podobno popełnili samobójstwo. To wszystko jest niejasne i mocno nie trzyma się kupy, ale nie ja jestem od wydawania publicznych opinii.

– Hermann cenił sobie życie i sądząc po wyposażeniu jego mieszkania, był obrzydliwie bogaty. Według mnie, on nie mógł zginąć, bo liczył na lepsze życie po wojnie. – Dziewczyna przez chwilę przestała szeptać.

– Was coś łączyło? – zapytał niespodziewanie mężczyzna.

Zuzen odwróciła się do Viktora i z pełnią szczęścia w oczach odpowiedziała:

– Nie… nigdy nic… był tylko miły, nic poza wykonywanym rozkazem przekazania dokumentów i odebrania kosztowności. Co cię skłoniło do takich wniosków? – wyszeptała.

– Może lepiej, jak nie będziemy o tym rozmawiać – zaproponował mężczyzna.

– Co ty mówisz? Chcesz pozostawić jakieś niedomówienia, które w przyszłości będą się namnażać i wpływać na nasze wzajemne relacje? Nie zgadzam się, mów – skomentowała Zuzen propozycję Viktora.

– Zanim przyszedłem dziś rano na umówione spotkanie, skorzystałem z możliwości wejścia do budynku kilkanaście minut wcześniej. Postanowiłem nie iść do piwnicy, tylko poszedłem odwiedzić gabinet „Karłofa”. Zabezpieczenie i zamki nie były zbyt skomplikowane, żeby tam niepostrzeżenie wejść. W jego biurku jest cała dokumentacja z przesłuchania Fegeleina, zeznania dowódcy oraz jednego z jego żołnierzy, którzy byli w mieszkaniu Hermanna podczas jego aresztowania.

– Jednego z żołnierzy zatłukłeś w pokoju obok, a drugiego kompana, który wyglądał na kryminalistę, zabiłeś, odrywając mu penisa. Mężczyźni przyszli szabrować ze swoimi kolesiami bogato wyposażone mieszkanie, ale głównym powodem było znalezienie sejfu Hermanna.

– Ten, który chciał cię zgwałcić, nie był SS-manem. Na górze w gabinecie „Karłofa” są zeznania dwóch ludzi. W tej dokumentacji znalazłem dokładny opis, jak was zastali w sypialni. Padły tam słowa: „nie można było nazwać pozycji leżących, nagich ciał kobiety i mężczyzny »dwuznaczną«, bo były ułożone, jakby wypadły z samolotu…”. Nie wiem, co tam się stało, ale daje do myślenia w jedną, jak i w drugą stronę.

– Widziałeś, co było. Napiliśmy się czarnej nalewki, po której wystąpiły halucynacje. Następnie, nie będę ukrywać, dobierał się do mnie, nie wiadomo kiedy mnie rozebrał, ale potem padł, jakby mu ktoś zasilanie odłączył, a ja wciągnęłam go sama na łóżko, po czym gdy stanęłam na nogi, przewróciłam się plecami na tors Hermanna. Później oni przyszli. Jeden z nich chciał mnie już za pierwszym razem zgwałcić, bo leżałam dosłownie „do wzięcia”, ale wszedł ich dowódca i nie pozwolił robić mi krzywdy, bo ma taki rozkaz. Założyli mi ubranie, zabrali Hermanna, a mnie położyli na łóżku w jego miejsce. Dalej sam wiesz, jak było, przyszli szabrownicy.

Mina agentki zdradzała zaniepokojenie, ale nic dalej nie mówiła i pozwoliła na wypowiedź chłopakowi:

– Wszystko, co mówisz, idealnie zgadza się z opisem. Nawet ułożenie ciał jest tak określone, jak powiedziałaś. Ja nie mam powodów, by ci nie wierzyć, ale ktoś, kto zorganizował twoje przesłuchanie, robi to bardzo ostrożnie i utajnia wszelkie możliwe działania z tym związane. – Viktor przerwał wypowiedź, jakby ciężko mu było ją dokończyć, ale zaraz kontynuował: – Wszystko, co tutaj się dzieje, jest oparte na zeznaniach, które przyszły z Berlina. Tylko na ich podstawie można sądzić, że byłaś z Hermannem bardzo blisko. Między innymi powołują się na twój ubiór: przeźroczysta, krótka sukienka, zadbane, ogolone nogi oraz brak biustonosza. To według nich wskazuje, że nie była to zwykła schadzka kurierów. W zeznaniach sądzą po twoim ubiorze, wykwintnej kolacji zakrapianej dobrymi trunkami oraz miejscu i stanie, w jakim was znaleźli, że byliście kochankami, a twoja ciąża przechyli szalę. – Viktor mówił o tym z przekonaniem, jakby nie dowierzał, że dziecko jest jego. – Żebyś mnie dobrze zrozumiała. Kocham cię i bez względu na wszystko kocham nasze dziecko, ale musimy podjąć jakieś działania, bo oni nie dadzą nam odejść. – Wskazał ręką na sąsiedni pokój przesłuchań, w którym przebywała obecnie trójka mężczyzn uczestnicząca w dochodzeniu.

– Viktor, jak możesz mówić w ten sposób. Jeśli mi nie wierzysz, nie ma nas i nie musisz kochać nie swojego dziecka – odpowiedziała i zaczęła cicho płakać. – Co ja pocznę, że wszystko tak się złożyło. Chciałam tylko ładnie i pociągająco wyglądać, on też dla mnie się ładnie ubrał. Nie wiedziałam, że tak to się skończy. A dziecko. Jest tylko… – Chciała powiedzieć słowo „nasze”, ale wiedziała, że im bardziej będzie zapewniać ukochanego o swojej lojalności i wstrzemięźliwości, tym większe obawy będzie wzbudzać. – Obiecaj mi już teraz, że będziesz się maleństwem opiekował, na wypadek, jeśli po porodzie nie poradzę sobie z nową sytuacją. Proszę, obiecaj!

Viktor miał wszystko przedstawione i wytłumaczone, ale pozostawała w nim odrobina niepewności.

– Będzie dobrze, będę do ciebie przychodził co dzień, a jak dziecko przyjdzie na świat, przyrzekam ci, że zaopiekuję się nim i nie pozwolę zrobić krzywdy.

Dziewczyna słysząc to, przytuliła się do jego szerokich pleców, pocałowała je i powiedziała:

– Mój kochany…

– Twój… na zawsze – dodał Viktor. Po tym wstał i zwrócił się ponownie do dziewczyny: – Korzystając z okazji, musimy coś ustalić, bo teraz nie dadzą ci spokoju. Twoja ciąża będzie niestety śledczych utwierdzać w mylnym przekonaniu, że ty i Fegelein byliście kochankami.

– Rozumiem moją sytuację. A czy dziadek zna ludzi, którzy za tym stoją? – zadała oficjalnie pytanie, żeby nikt nie skojarzył, o kim mowa.

– Rozmawiałem z nim, ale on mimo swoich rozległych znajomości nie wie, kto pociąga za sznurki. Nie możemy przewidzieć, jak dalsze losy się potoczą. Odpoczywaj, bo niebawem wrócisz do swojej celi – odrzekł Viktor, podszedł do dziewczyny i lekko potargał jej włosy.

– Uratuj mnie. Chcę do Kuzek. Tam będziemy mieli spokój – oznajmiła, jakby była zdecydowana na szybki wyjazd z Hanslope Park.

– Jak już mówiłem, mogę to spełnić i wywieźć cię do Kuzek, ale ja wrócę tutaj. Jednak przyznam, patrząc na całą sytuację z boku, twierdzę, że to jest zbyt poważna sprawa, bo za wartość „około dwóch dni wszystkich wydatków świata” warto na nogi postawić wszelkie służby, żeby odnaleźć agentkę Petro. – Patrzył na dziewczynę z wielką powagą i wyczekiwał reakcji na dalsze słowa: – Za te „delipki” przekopią cały świat, żeby cię znaleźć, a ucieczka podważy twoją niewinność.

Zuzen uśmiechnęła się na użyte słowo „delipki”, ale żeby upewnić się, że mężczyzna ma być osobą, której może bezgranicznie ufać, postanowiła dopytać:

– Kto ci kazał tak powiedzieć?

– Twój przyszywany dziadek – odpowiedział Viktor i rozłożył ręce, żeby ją mocno przytulić. Ani się spostrzegł, jak dziewczyna wyskoczyła z łóżka, stanęła przed nim i ściskała go w pasie.

– Kocham cię – wyszeptała. – Mam szczęście, że ciebie wskazał dziadek. Wiedziałam, że mnie nie zostawisz. Teraz mi lżej z tym wszystkim, bo będziesz zawsze przy mnie.

– Tak, będę. Tylko wytłumacz mi, dlaczego postanowiłaś przekazać kamienie Szmelbergowi i Tewsowi? – zapytał cicho.

– Bo oni są uczciwi.

– Dobrze zrobiłaś, ja też monitorowałem tę transakcję nie bez powodu, dlatego wystraszyłem się, że cenne klejnoty mogły zaginąć, a teraz, kiedy wiem, że są w odpowiednich rękach, kamień z serca, mój „delipku”.

Tulił dziewczynę i głaskał jej plecy, a ona całą postacią była mocno wtulona w swojego partnera, ściskając go w pasie, jakby chciała wejść do jego środka. Czuła się pewnie i przyjemnie. To mogło być spowodowane specyficznie działającą gospodarką hormonalną jej organizmu, który przestawił się na taki stan od pierwszych dni ciąży. Ogromny wpływ na jej lepsze samopoczucie miała wiadomość od Huberta, że osobą, której może ufać, jest jej ukochany Viktor.

– Nie wiem, czy bym sobie poradziła, gdyby dziadek przysłał zamiast ciebie jakiegoś obcego służbistę. Teraz mogę czekać na oczyszczenie z podejrzeń nawet dwadzieścia lat. – Po tych słowach westchnęła, bo poczuła się bezpieczna i bliska ukochanemu mężczyźnie, a więź wzajemnego zaufania sprawiała, jakby nieoficjalnie przypieczętowali swój związek.

– Nie przesadzaj. Jakie dwadzieścia? Mam nadzieję, że po niedługim czasie cię wypuszczą, a jak mnie nie będzie w pobliżu, to Getz jest po mojej stronie.

– Nie przepadam za Joachimem. Za każdym razem, jak mnie przesłuchiwał, pochłaniał mnie wzrokiem. – Zaraz dopytała: – Na ile mogę mu zaufać?

– Uratowałem mu życie, więc myślę, że bez wtajemniczania go w twoje sprawy służbowe, a szczególnie te związane z kamieniami, wszystko możesz mu powiedzieć.

– Cieszę się, ale wolę sympatycznego Jeremiego, to swój chłopak z SOE – odrzekła Zuzen.

– Solidny pracownik. Sprawdziłem już Bosowskiego. Nikt o nim złego słowa nie mówi i wszyscy dziwią się, czemu jeszcze nie wrócił do pracy.

Kobieta poklepała szerokie plecy swojego mężczyzny, pocałowała masywne ramię i wtuliła się ponownie w duży tors.

– To idę do „gumowej celi”, żeby śledczy mogli stwierdzić, że zamieszki piwniczne zostały stłumione. – Spojrzała w oczy chłopaka i dodała: – Żadne zimno mi teraz niestraszne, a temperatura w mojej celi była niższa, bo termometr się zaciął.

Pocałowała chłopaka w policzek, a po tym uniosła głowę, kierując swoje rozchylone usta w jego stronę. Na ten gest Viktor bez namysłu pocałował jej ślicznie wykrojone wargi, po czym powiedział:

– Dwa tygodnie męczysz się bez snu. Mamy całą noc przed sobą, dlatego wskakuj do łóżka spać.

– Spać? – zapytała bardzo powabnym głosem i złapała mężczyznę za pośladki.

– Nic nie kombinuj. Mówię to wbrew swoim chęciom, ale idziemy spać. Katiuszka tego potrzebuje.

– Katiuszka też dostanie, co jej potrzeba – odparła wyraźnie rozochocona kobieta.

– Kochana, przez dwa tygodnie spałaś może dwadzieścia pięć godzin. Wobec tego proszę, kładź się i korzystaj ze snu, póki możesz. Nie wiem, czy jutro dogadam się ze śledczymi, ale ważne jest, że na Getza trafiło, a ten drugi może okazać się w porządku. Oprócz przeprowadzenia wywiadu przeczytałem jego teczkę, zanim tutaj przyszedłem. Największa kanalia to ten wielki łeb, sadystą mu z ryja patrzy, i najgorsze, że w moim odczuciu jest wredny. Ortodoksyjny służbista, a praca, którą wykonuje, to całe jego życie. Może siedzieć godzinami i układać sobie w tym wielkim saganie jakieś pierdoły. Przyznam, że czasami mu się udaje, dlatego robi wyniki. Jak dzisiaj usłyszałem o wątku sowieckim, to myślałem, że go ubije.

– Jaki wątek sowiecki? – zapytała zaciekawiona Zuzen, mając wrażenie, że coś przeoczyła, albo chłopaki są tak zmęczeni, że dodali coś od siebie.

– Kładź się, to ci opowiem.

Dziewczyna ułożyła się wygodnie w łóżku, a Viktor obok niej.

– Wyobraź sobie, że „Karłof” po odsłuchaniu twojej piosenki spod prysznica wykombinował, że ty masz pseudonim operacyjny „Mamusia”, a twoja łączniczka to „Katiuszka”. Przyznasz mi, że fantazja tego człowieka jest nieskończona. Powinien pisać książki, a nie nadzorować dochodzenie.

Na to dziewczyna zaczęła się śmiać.

– Ciszej, bo ich pobudzisz – powiedział szeptem Viktor.

Dziewczyna śmiała się cicho, ale bez opamiętania. Gdy nie mogła wytrzymać i jej głos stawał się donośniejszy, przykryła się poduszką, żeby stłumić śmiech. Dopiero po jakimś czasie uspokoiła się, mówiąc do przyjaciela:

– Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła. Chcę zawsze być przy tobie. – Wtuliła się w mężczyznę i szybko usnęła.

Viktor jakiś czas rozmyślał o tym, co stało się u Fegeleina przy przekazywaniu kosztowności i dokumentów, następnie sam zasnął.

Minęła noc, był wczesny ranek. Zuzen otworzyła oczy i mocno się przeciągnęła. Obok siebie zobaczyła twarz ukochanego. Chłopak nie spał, leżał na lewym boku, zwrócony przodem do dziewczyny. Głowę miał podpartą ręką i tylko patrzył.

Ona też postanowiła nic nie mówić i przyglądali się sobie wzajemnie do momentu, kiedy ręka dziewczyny pogładziła jego zarośnięty policzek.

– I co u ciebie, moja księżniczko? Dobrze się spało?

Dziewczyna dotykając twarzy mężczyzny, uniosła głowę i pocałowała jego usta. Po tym rzekła:

– Wspaniale się sypia ze swoim królewiczem. Marzę o tym, żeby co rano budzić się przy tobie.

– Masz na coś ochotę? – zapytał mało precyzyjnie Viktor.

– Wczoraj miałam – odrzekła z figlarnym spojrzeniem dziewczyna.

– Nie o tym mówię. Coś ci przynieść? Czegoś ci brakuje?

– Nic mi nie przynoś, a brakuje mi tylko jednego.

– Proś, a będzie ci dane, moja droga. – Viktor uśmiechnął się do swojej ukochanej.

– Twojej czułości i delikatności mi brakuje.

Viktor nic nie mówiąc, włożył rękę pod kołdrę i zaczął delikatnie masować piersi i brzuch kobiety. Następnie pochylił się i najczulej, jak tylko potrafił pocałował jej usta.

Zuzen przymknęła oczy i nie przerywała upojnego całusa. Kiedy chłopak odchylił się od niej, uśmiechnęła się i pomrugała zalotnie powiekami.

– Ummm… Tego mi brakowało, królewiczu Petro.

Viktor jeszcze raz musnął jej usta, po czym wstał z łóżka i poprawiał wygniecione ubranie.

– Cudownie było, ale trzeba wracać do obowiązków aresztantki.

– Też tak sądzę – odpowiedział chłopak, zawiązując buty. – Musimy zacząć działać, kochana. Nie tylko Szmelberg robi wszystko, żeby cię stąd wyciągnąć, ale najgorsze w tym jest, że nie wiadomo, z kim rozmawiać, bo nikt nic nie wie. Powiem więcej, u ciebie w SOE ten młody Jeremi został oddelegowany, ale nic nie jest wspomniane gdzie. Często praktykują takie działania dla zachowania poufności, dlatego poza wpisem jest ustnie przekazywana informacja o miejscu przydziału. O tobie dowiedziałem się, że nie wróciłaś z ostatniej berlińskiej misji, ale mają nadzieję, że przeżyłaś.

Zuzen spojrzała na Viktora z zaniepokojeniem.

– To może oznaczać: im mniej osób wie, tym więcej możliwości, żeby zlikwidować…

– Dokładnie tak, ale nie mam pomysłu, jak trzem panom za drzwiami to wytłumaczyć, bo oni są w identycznej sytuacji jak ty i my.

– Mówiąc „my” kogo masz na myśli? – zapytała zaciekawiona Zuzen.

– Jak ciebie zlikwidują, to wezmą się za niepotrzebnych śledczych, czyli całą trójkę zza drzwi. Do nich dołączę ja, Jaslen, który jest moim bratem, ale widziałem go raz, jak ciebie aresztowali na nabrzeżu w Antwerpii. Z tego co słyszałem, jego też Amerykanie najmują do swoich tajnych specjalnych działań, tylko dziwię się, że nigdy nie krzyżowały się nasze drogi. Oprócz nas dobiorą się do Huberta, Soni i młodego Tewsa.

– Skąd to wiesz? – zadała pytanie i usiadła na skraju łóżka, oczekując w skupieniu odpowiedzi.

– Jeden ze współpracowników mojego ojca nieciekawie wypowiadał się o Borysie Karłofie. Musimy uważać na niego. A Hubert nadmienił, że teraz nie wiadomo, kto przyjaciel, a kto może zaszkodzić. Sytuacja jest tak napięta, że nawet żaden bakszysz nie pomoże.

– Co zrobimy?

– Przysiągłem sobie, że za wszelką cenę wyciągnę cię z tego. Nawet jeśli będę musiał umrzeć, ale ty musisz żyć dla naszego dziecka. Tak mocno cię kocham, że bez ciebie nie ma dla mnie miejsca na ziemi.

Zuzen na te słowa wstała objęła Viktora za szerokie ramiona i patrząc w jego oczy, powiedziała:

– Nie możemy dopuścić do tego, żebyś przypłacił to życiem. Obiecałeś mi, że zajmiesz się Katiuszką, i wiem, że będzie miała w tobie przyjaciela i ochronę. Nawet jak to będzie miało trwać dwadzieścia lat, przeczekamy, a później spotkamy się we trójkę i będziemy sobie o wszystkim długo opowiadać.

– Rozumiem cię, ale nic nie mogę zrobić. Dzisiejszej nocy przyszło mi do głowy, że to nie jest dla mnie problem. Wejdę do pokoju obok, zneutralizuję całą trójkę. Jeśli dochodzenie jest tak bardzo dyskretnie zorganizowane, to ci z góry mogą wydać polecenie ścigania wszystkich, którzy cokolwiek wiedzą o sprawie cennych diamentów. Wtedy nie dadzą nam spokoju do końca życia, a ledwie co narodzona Katia będzie musiała ciągle uciekać.

– Dasz sobie radę, Viktor. Masz mocny argument przetargowy, którym możesz przekonać śledczych. Musisz im uświadomić, że obecna sytuacja nie gwarantuje im bezpieczeństwa po zakończeniu śledztwa. Trzeba to tak przedstawić, żeby „Karłof” sam dostrzegł różnicę, jak jest w przypadku prowadzenia przez wydział zwykłego tajnego śledztwa, a jak jego zleceniodawcy zorganizowali to w moim przypadku. Główny śledczy nie jest głupi, zobaczysz, że szybciej zaskoczy, niż może się wydawać, a wtedy będzie po naszej stronie. Jest jednak pewne ryzyko, że w przypadku „Karłofa” należy brać pod uwagę jego niespodziewane zachowania. Sam widziałeś, jaka byłam rano.

– Zasięgałem opinii ludzi, którzy go znają i mieli okazję z nim pracować. Każdy z nich powiedział, że może być skuteczny, jednak jest nieprzewidywalny.

– Może powstać ryzyko, że jak się wystraszy, to swoją skórę będzie chciał ocalić kosztem wszystkich – dodała kobieta.

– Rozsądnie mówisz, Zuzen. Muszę być ostrożny i gdzie trzeba, delikatny. Myślę, że dam radę, ale za skutki nie gwarantuję. – Mówiąc to włożył marynarkę i ciemne okulary.

Dziewczyna wstała z krawędzi łóżka i wtuliła się w mężczyznę.

– Już za tobą tęsknię, i przyznam, że jesteś bardzo przystojny.

Viktor objął ją mocno, szepcząc jej do ucha.

– Wyciągnę ciebie z tej chorej sytuacji, nawet jeśli miałbym oddać im te „delipki”. Zabiorę kamienie Hubertowi i najzwyczajniej wyśledzę z kim się „Karłof” spotyka, i oddam je tym, którzy ich chcą.

– To miłe, że jestem dla ciebie warta więcej niż stare kamienie, ale nie rób głupstw. Mnie ocalisz, a ciebie zamordują. Przy tak wartościowych rzeczach sami się będą obawiać, bo ty jedyny będziesz wiedział, kto je ma, a to wystarczy, żeby snajper kulkę w twoją głowę posłał albo wypadniesz przypadkiem z autobusu. Nie rób głupstw, Viktor. Musi się tak ułożyć, żeby nikt nie ucierpiał. – Dziewczyna przytuliła mocno chłopaka.

– Dobrze, że ja ciebie mam – powiedział Viktor i dodał z uśmiechem: – Idź już. Uzależniłem się od ciebie… i przyznaję, że to bardzo mi się podoba. – Mrugnął okiem do dziewczyny, która zadowolona odeszła w stronę drzwi. – Zuz? – zwrócił się do niej tak jak kiedyś.

– Tak.

– Poczekaj. – Otworzył szafę z ubraniami funkcjonariuszy, wyjął z niej letnie wojskowe spodnie od dresu oraz koszulkę z krótkim rękawem i podał dziewczynie. – Zanim wyjdziesz, przebierz się, bo w tej sukience bardzo ich męczysz, a jak się rozpraszają, to wolniej pracują.

Dziewczyna stanęła na tle zamkniętych drzwi wejściowych, zdjęła z siebie zwiewną, przeźroczystą sukienkę i wystąpiła przed Viktorem w majteczkach oraz za małym staniku, który kazali jej założyć, jak tylko przybyła do aresztu. Patrzyła na niego z uśmiechem. Nie czuła wstydu, bo on jeden mógł przyglądać się do woli.

– Mogę się podobać? – zapytała dziewczyna. Po tych słowach stanęła bokiem, głaszcząc płaski brzuch. – Przyjrzyj się, bo za kilka miesięcy będę gruba i brzydka.

– Będziesz jak zawsze piękna i zapewniam cię, twój urok osobisty i aura, jaką wokół siebie roztaczasz, nigdy nie przeminą.

Po tych słowach wciągnęła na siebie za duże spodnie i koszulkę, którą wpuściła w dresy. Kiedy związała ściągacz w pasie, Viktor skomentował jej nowy ubiór:

– Całkiem ładnie wyglądasz. Umówisz się ze mną? – zażartował.

– Pewnie, że tak – odpowiedziała Zuzen. – Podaj godzinę, dzień i miejsce.

– Jutro wieczorem, powiedzmy o dwudziestej, u ciebie. To znaczy w korytarzu są drzwi do małego pomieszczenia z prysznicem. Tam na mnie czekaj – odparł Viktor z miłym uśmiechem, wskazując, że nieważne jest miejsce spotkania, tylko liczy się możliwość bycia razem.

Na to Zuzen posłała w jego stronę buziaka i mrugnęła z promiennym uśmiechem. Następnie wyszła z pomieszczenia sypialnego i przechodząc przez pokój przesłuchań, mówiła do swoich znajomych:

– Jak się macie?

Trójka mężczyzn, mimo długiego wypoczynku, nie wykazywała oznak zadowolenia. Aresztantka nie przejęła się stanem funkcjonariuszy, ponieważ wszystko, co dotyczyło śledztwa, było wpisane w ich obowiązki, a to, czego doświadczyli w ostatnim czasie, było wynikiem nadgorliwości ich szefa. Nie słysząc odpowiedzi dodała:

– Dziękuję za użyczenie ciepłego łóżka i odpowiedniego ubrania – wskazała na swój wojskowy ubiór. – Teraz pozwólcie, że pójdę do siebie, tylko proszę, żeby ktoś poszedł za mną zaryglować drzwi mojej komnaty.

Getz poderwał się, niemrawo mówiąc:

– My też witamy. Widzę panią agentkę w dobrej formie – skomentował. – Obiecuję, że komfort w pokoju po mroźnej nocy już jest podniesiony. Będzie tak jak wcześniej: letnia woda pod prysznicem, odpowiednia temperatura otoczenia oraz spłuczkę odblokujemy, bo coś podobno się zepsuło. – Mówiąc to, patrzył na szefa, pytając się go dobitnie: – Prawda, szefie, że to awaria?

„Karłof” z niezadowoloną miną odburknął:

– Prawda…

– A czemu pan „Karłof” taki związany? – zapytała z uśmieszkiem Zuzen.

– Bo lubię. Niech szanowna podejrzana wraca do siebie.

– A to ciekawe hobby – powiedziała z ironią. – To do zobaczenia na przesłuchaniu.

Viktor stał w drzwiach między pokojami i przyglądał się kolegom. Wszyscy jak jeden odprowadzili wzrokiem zgrabną postać, a Bosowski z wrażenia skomentował:

– Ja wolałem panią w sukience. Wtedy lepiej mi się pracowało, ale tak też jest dobrze. Postaramy się z Getzem załatwić letnie spodnie wojskowe w odpowiednim rozmiarze.

– Oooo, jakie to miłe, będę miała drugą parę na zmianę, żeby je co jakiś czas wyprać.

Po tym agentka udała się do korytarza i weszła do swojego pomieszczenia, przymykając za sobą drzwi.

Wszystkie spojrzenia skierowane na atrakcyjną Zuzen szybko wróciły do rzeczywistości, gdy odezwał się agent Petro, zmieniając temat.

– Może któryś go odwiąże? – zaproponował, wskazując dłonią na „Tenora”.

– Po co? Tak mi dobrze – odburknął z sarkazmem główny śledczy.

Na to Getz skomentował obie wypowiedzi:

– Proponuję, żeby najpierw wyjaśnić całą sytuację i ustalić jakieś postępowanie, które wszyscy teraz tutaj zaakceptujemy.

Nastała chwila ciszy, bo to zabrzmiało jak połączenie i wspólne działanie Zuzen ze śledczymi. Getz nie lubił zwierzchnika. I nie miał pojęcia, kto go wskazał do pracy pod nadzorem „Tenora”, a po spartańskich, śmierdzących warunkach, jakie wczorajszego ranka zastał w „gumowej celi”, upewnił się w swoich podejrzeniach, że szef jest nieprzewidywalny i ma skłonności sadystyczne. Smród, z  pomieszczenia aresztantki było czuć w całej piwnicy, gdyż pomysłowy „Tenor” zablokował dopływ wody do spłuczki oraz zamknął zawór ciepłej wody, puszczanej pod prysznic.

Zawzięty służbista z koślawym ryjem – dumał Joachim. Gdyby nie rowiązanie siłowe, „Karłof” sprawiał wrażenie, że nie cofnie się przed wprowadzeniem „próby żelaza”. Wtedy dziewczyna musiałaby przejśc gołymi stopami trzy kroki po rozpalonym metalu i na podstawie gojących się ran dowodzić swojej niewinności. Ech… – westchnął, patrząc na obezwładnionego szefa.

– Jak mówi, że mu tak dobrze, to niech sobie posiedzi w tej pozycji jeszcze dobę albo dwie – oznajmił Bosowski.

Nikt tego nie skomentował, bo pewnie należałoby gbura w ten sposób nauczyć ludzkiego myślenia, ale po chwili ciszy jako pierwszy odezwał się Getz i powtórzył to, co wcześniej powiedział:

– Ustalmy coś, a dopiero potem „koślawego ryja” uwolnimy.

– Napiszę na ciebie raport za niesubordynację w stosunku do przełożonego – spokojnie skomentował „Karłof”.

Viktor szybko uświadomił uwięzionego śledczego:

– Do jakiego przełożonego? Ty nie wiesz, co mówisz, dlatego na razie jeszcze nie zabieraj głosu. Tak będzie lepiej dla ciebie i dla nas. – Później skierował swój wzrok w stronę Getza i rzekł: – Co tu ustalać, Joachim? Sprawa jest dziecinnie prosta, dlatego pozwól, że jako osoba będąca poza czynnościami śledczymi, pierwszy wypowiem swoje zdanie. – Zanim zabrał głos podszedł do głównego śledczego i postawił sprawę bardzo uczciwie. – Słuchaj mnie, „Tenor”, „Sopran”, czy jak tam cię nazywają, „Borys Karłof”. Jeśli nie zdobędziesz się na okazanie empatii swoim współpracownikom oraz agentce, która narażała swoje życie podczas wojny, żeby takie gnidy jak ty nie musiały służyć pod wodzą Hitlera i narodu niemieckiego, to ja postaram się, żebyś przyjął nasze warunki. Pomyśl, ile to kosztowało Zuzen, żeby wystąpić przeciw swoim rodakom, a konkretnie nazistom, bo nie wszyscy Niemcy pochwalali zapędy Führera. Jest wielu takich, którzy w tej chwili po zakończeniu wojny przechodzą gehennę narodu przegranego tylko dlatego, że Hitler ich oszukał. Poza tym nie rób krzywdy koleżance po fachu, przesłuchuj ją z godnością, tak jak sam chciałbyś być traktowany. Jak się do tego zastosujesz, z naszej strony nic ci nie grozi. – Po kolei przeszedł wzrokiem po mężczyznach i ponownie zatrzymał się na „Tenorze”. – Rozumiemy się?

„Borys Karłof” z ironicznym uśmiechem zapytał:

– A jak nie spełnię tych warunków?

Viktor wyjął pistolet z kabury swojego kolegi Getza, sprawdził, czy jest naładowany, odbezpieczył broń, dał krok w przód, by być jeszcze bliżej „Tenora”, następnie przystawił do jego głowy lufę, wolno mówiąc:

– Widzisz, „Karłof”, nawet nikt tutaj nie kwestionuje użycia broni, ale ja w przeciwieństwie do Joachima nie będę kombinował, żebyś przeżył. Jak niewinna dziewczyna ma pójść za kraty, to pójdzie, a my postaramy się, żeby przekonać naszych faktycznych zawodowych zwierzchników, co tu się stało. Jednogłośnie zeznamy, że jako jedyny wykazywałeś się wyjątkową agresją i osobistą niechęcią do aresztantki podczas przesłuchań, a ona po kilku dobach bez snu w pijanym widzie wyciągnęła ci podstępem broń z kabury i strzeliła do ciebie w obronie własnej. Nikt nie będzie zagłębiał się w szczegóły prowadzące do prawdy o zajściu, bo żaden z twoich zleceniodawców nie zgodzi się, żeby sprawę odtajnić. Sam wiesz dlaczego.

Po wypowiedzi agenta Petro mina głównego śledczego nie była już tak perfidnie ironiczna.

Na zmianę w zachowaniu szefa zareagował Getz.

– Viktor ma rację. Wojna się skończyła, a ty, „Karłof”, taki głupi jesteś, żeby robić sobie wrogów i nadstawiać tyłka za jakieś diamenty? Doskonale wiesz, że dziewczyna sobie ich nie przygarnęła. Choćby z jednego powodu, że nie znalazłaby kupca na coś tak unikatowego i niebotycznie drogiego.

Jeremi przez cały czas przytakiwał i też włączył się do rozmowy:

– Powiem coś ważnego. Miałem kiedyś taką pozasłużbową pracę, którą zlecał mi okazjonalnie mój szef w SOE. Moje zajęcie polegało na sprawdzaniu i poprawianiu jego niektórych wstępnych raportów. Często nadarzała się okazja przeczytać raport z zadań wykonywanych przez Zuzen Petro. Nie znałem jej wtedy osobiście, ale wiele wiem o jej poczynaniach i powiem, że podejrzenia, jakie w jej stronę kierujemy, są bezsensowne. Ona często miała dostęp do dzieł sztuki, sztab złota, cennych przedmiotów, które sama opisywała i określała, ile czego jest. Jakby podczas tamtych działań okazała się nieuczciwa, to my pierwsi wychwycilibyśmy takie postępowanie. Za każdym razem sprawdzenie krzyżowe porównywało jej zeznania z tym, co było raportowane z wypowiedzi świadków. Zawsze wszystko się zgadzało. Nie mamy podstaw i powodów, by tak bestialsko podchodzić do sprawy, jak zademonstrował nam przedostatniej nocy „Karłof”, ale patrząc na powierzone zadania, nie mamy takiej władzy, żeby uwolnić dziewczynę.

Główny śledczy patrząc w blat biurka, cicho dopowiedział:

– My nie tylko nie mamy takiej władzy, ale dziewczyna ma być przetrzymywana w Hanslope Park do odwołania. Gdy zadałem pytanie: „Do kiedy ma być u nas?”, odpowiedź brzmiała: „To się okaże, ale nie mniej niż rok, dwa, a może pięć”.

– Nie łżesz, „Tenor”? – zapytał Petro.

„Karłof” podniósł głowę, patrząc na rosłego mężczyznę w garniturze i odważnie odrzekł na sugestię:

– Nie kłamię, mówię prawdę. Mam świadomość, jakie niebezpieczeństwo czai się na osoby wtajemniczone w śledztwo, szczególnie po tym, jak ustalimy, gdzie są drogocenne kamienie.

Gdy wypowiadał te słowa, przyglądał się mężczyznom, oczekując ich reakcji.

W pokoju nastała cisza. Słowa głównego śledczego dały do myślenia o powadze sytuacji.

– Mam wrażenie, że już wiadomo, co spotka aresztantkę – przerwał milczenie Viktor, zwracając się do przedmówcy. – Dla twoich zleceniodawców nie będzie problemu zlikwidować Zuzen. Nikt nie wie, poza paroma nieznaczącymi osobami, że dziewczyna przebywa na terenie Anglii. Po jej usunięciu mogą utrzymywać, że nigdy tu nie dotarła z terenu Niemiec. Teraz powinniśmy zadać sobie pytanie, co z niebezpieczeństwem, o którym przed chwilą wspomniał „Karłof”. – Mężczyzna dodając powagi wypowiedzi, zmierzył wszystkich wzrokiem, po czym kontynuował: – My, tutaj zgromadzeni, jesteśmy jedynymi niewygodnymi świadkami dla przełożonych „Borysa”, dlatego po zakończonym śledztwie możemy spodziewać się ataku serca albo ulec niespodziewanemu wypadkowi komunikacyjnemu. Mogą nas wysłać do kraju, z którego nie będzie powrotu. Tam znajdą nasze zwłoki i zakopią w ziemi bez identyfikacji.

– Skąd u ciebie tak pesymistyczne myślenie? – zapytał wystraszony Getz.

– Uwierz mi, przyjacielu. Wiem, co mówię – odparł Petro.

– Nie poświęcą dla jakichś kamieni pięciu istnień – oznajmił Joachim. Ten komentarz dawał nadzieję podległym śledczym, że Viktor i „Karłof” demonizują sytuację.

Wypadało teraz podać wartość zguby, ale agent Petro wahał się z tą decyzją, bo nie wiedział, czy może dzielić się informacjami uzyskanymi od Huberta na temat szlachetnych kamieni. Po krótkim przemyśleniu stwierdził, że jak śledczy wykażą odrobinę chęci, to i tak sami znajdą wzmianki w starych księgach określające wartość nietypowych diamentów. W tej chwili bez opinii fachowców i analizy starożytnych indyjskich opisów nikt nie miał pojęcia, że kilka kamieni pochodzi od jednego nieoszlifowanego diamentu, nazywanego „Wielki Mogul”, który został pocięty, mimo zakazu cesarza Shaha Jehana, przez Ortensja Borgia. Wiedzę o pocięciu kamienia Viktor był obowiązany zachować dla siebie, ale ich orientacyjną wartość musiał ujawnić, żeby sprawa nabrała dużej rangi w oczach wszystkich tutaj zgromadzonych.

– Kamienie mogą być wyceniane na równowartość około dwóch dni wydatków całego świata.

Wszyscy trzej śledczy zrobili duże oczy, a „Karłow” odruchowo zaczął ruszać żuchwą, jakby chciał coś powiedzieć, ale jego głosu nie było słychać.

– Yyy… nie wiem, ile to… ale… yyy… kilka milionów funtów to mało na dzienne wydatki samej Anglii. Co ja mówię? Więcej! W tej chwili jest około dwa i pół miliarda ludzi na świecie. Jeśli na każdego w ciągu jednego dnia wyda się jednego funta, to wydatki całego świata wyniosą dwa i pół miliarda funtów, ale wiemy, że to nie wszystko, bo oprócz wydatków samej ludności są firmy, instytucje i urzędy, które wydają dużo więcej. Dlatego wydatki całego świata to jest cholernie dużo, a wiadomo, że ludzie dziennie wydają więcej niż jednego funta, dlatego te pięć czy dziesięć istnień przy tak ogromnych kwotach to może być niestety nic… – powiedział jeniec i spojrzał na kolegów błagalnym wzrokiem. – Odwiąże mnie ktoś? Bo w takiej pozycji nie mogę myśleć, a chciałbym coś też dodać od siebie do naszej konstruktywnej dyskusji.

Nikt nie wykazywał inicjatywy, żeby uwolnić głównego śledczego.

– Panowie, przy takich wartościach to nie są żarty – rzekł poważnie „Karłof”.

Viktor spojrzał na „Tenora”, chcąc coś dopowiedzieć, ale ten ubiegł go i opanowanym tonem dodał:

– Obiecuję, że nie będę pastwił się nad agentką Zuzen Petro. Dotarło do mnie, że sama poszła do celi i nie ma zamiaru stąd uciekać. Musisz mi uwierzyć, że wasze zachowanie i wspomniana wartość kamieni zmieniły moje myślenie. Do tej pory nie zdawałem sobie sprawy z wielkości finansowej, która nakręca całe parcie na dochodzenie. Nie chcę nawet myśleć o sytuacji, jak się dowiemy, gdzie są diamenty. Oby to nigdy nie nastąpiło.

Petro podszedł do tyłu krzesła, na którym siedział „Tenor”, i kilkoma ruchami ostrza składanego noża sprężynowego przeciął więzy, oczekując od niego większej aktywności w dyskusji.

– Dzięki, ale się zastałem.

Kiedy wstał i przeciągnął się po długim pobycie w jednej pozycji, okazał się niemałym człowiekiem i sądząc po jego topornej postaci, musiał być silny. Po tym podsunął swoje krzesło do biurka, poprosił, żeby Jeremi przyniósł jeszcze dwa dodatkowe siedziska z pomieszczenia, gdzie było łóżko, a następnie wskazał, żeby wszyscy usiedli. Gdy wszystko z blatu zgarnął do szuflady, sam zajął główne miejsce, gdzie siadali zwykle śledczy.

– Panowie, na początku tej rozmowy chcę przeprosić za moją krótkowzroczność. Po uświadomieniu sobie skali wartości zaginionych diamentów mogę sądzić, że osoby naciskające na efekty śledztwa z pewnością nie zadowolą się informacją, że dziewczyna w kółko zeznaje to samo. Uważam, że to nie zmieni dociekania osób zainteresowanych, gdzie mogą się znajdować szlachetne kamienie, dlatego biorąc pod uwagę stwierdzenie Getza: „wojna za nami i nie ma sensu dalej narażać własnego życia”… Zgadzam się z tym w pełni. Ale co dalej? – Po tym pytaniu przyglądał się wszystkim, oczekując konstruktywnej odpowiedzi.

– Według mnie powinniście nieprzerwanie prowadzić śledztwo do momentu, aż im się znudzi otrzymywanie w kółko tych samych informacji – zaproponował agent Petro. – Potem odpuszczą.

Zgodnie z tym, co powiedziała Zuzen, Viktor teraz udawał naiwniaka, żeby usłyszeć z ust śledczych potwierdzenia, że wiedzą, jaka jest skala niebezpieczeństwa prowadzonego dochodzenia dotyczącego niewyobrażalnego bogactwa.

– Nic z tego, Viktor, też chciałbym, żeby było, jak mówisz.

Szef grupy śledczej był bardzo podekscytowany, a po jego zachowaniu można było wnioskować, że podchodzi do rozmowy z dużym skupieniem i powagą.

– To są ludzie, którzy nie darują. Powiem więcej: jeżeli nic nie wykażemy i wyjdzie, że agentka jest bezpodstawnie aresztowana, a co najgorsze, że nie ma nic z tym wspólnego, to najzwyczajniej zostaniemy wszyscy zlikwidowani.

Na usłyszaną koncepcję zabrał głos Petro.

– „Tenor”, musisz mi powiedzieć, kto za tym stoi. Wtedy wyswobodzę nas z niepewnego położenia – wysunął propozycję Viktor, opierając łokcie na biurku i ze spokojem dodał: – Im później się dowiem, tym gorzej dla nas, bo czas będzie uciekał, a sprawa ciągle będzie stała w miejscu.

– Nie mogę o tym mówić – zaprotestował „Karłof”. – Sam dobrze wiesz, że nagiąłem procedurę, godząc się, żebyś usiadł z nami do tej rozmowy. Zrobiłem to tylko dlatego, bo można ci ufać, a obietnice przez ciebie dawane zawsze są realizowane. Wiem, że nie bierzesz udziału w dochodzeniu, ale sytuacja dotyczy ciebie w równym stopniu jak nas. Nie jest tajemnicą, że jeśli ktoś będzie planował zlikwidować ludzi, którzy wiedzą o przyjeździe Zuzen do Anglii, to zaczną od ciebie, później agenci, którzy przechwycili aresztantkę: „Duch”, Jaslen i ten idiota, damski bokser „Ślizgacz”. Mogą oszczędzić jedynie Iena z żołnierzami RAF-u, bo o nich nikt nie pamięta, ale nie mam pewności i może być, że oni więcej razy nabrzeża w Antwerpii nie ujrzą. – Nakreślając obecne położenie, spojrzał na Viktora. – Później pozostanie zająć się naszą trójcą i samą podejrzaną. W ten sposób wszystkie ślady zostaną zatarte.

– „Tenor”, musisz mi powiedzieć… a ja upewnię się, że nad twoim zleceniodawcą nikogo nie ma i sprawa będzie załatwiona.

– Nie wiesz, co mówisz – odpowiedział mężczyzna. – Rozumiem, jesteś bardzo ambitny, jednak daj sobie spokój z poznaniem tych informacji. Osobiście proponuję dalej prowadzić śledztwo. Viktor co dzień będzie przychodził i rozmawiał z Zuzen na różne tematy, a my będziemy to nagrywać. Taśmy będę przekazywał dalej i niech sobie słuchają i analizują. Jeśli nasza aresztantka nic nie wie o diamentach, to nic więcej nie powie. Musimy za każdym razem bardziej zwracać uwagę na sytuację, w jakiej jesteśmy. Możemy czuć się wyjątkowi z powodu, że to my zostaliśmy wytypowani do takiego śledztwa, ale trzeba realnie patrzeć na zagrożenie, jakie za tym idzie.

Getz z lekko zaniepokojoną miną zwrócił się do swojego szefa:

– Co masz na myśli, mówiąc: „trzeba realnie patrzeć na zagrożenie, jakie za tym idzie”?

Odpowiedź padła szybko z ust „Karłofa”:

– Zastanówmy się nad naszym położeniem. Śledztwo jest tajne, każdy z nas jest oddelegowany do ważnych zadań, zdjęto z nas część obowiązków, albo wszystkie, jak w przypadku moich dwóch podwładnych. Mam pozwolenie do opuszczania placówki w każdej chwili, nie tłumacząc się przed nikim. Moi ludzie właściwie są poza czyjąkolwiek jurysdykcją, podlegają tylko mnie. – Spojrzał i wskazał po kolei na Getza i Bosowskiego.

– Nie jest tajemnicą to, co chcesz nam przekazać – wtrącił Viktor. – Dochodzenie w takiej formie skutecznie was trzech separuje od organizacji wojskowo-rządowych, którym do tej pory podlegaliście, a to sprzyja waszej…

„Tenor” chciał usłyszeć więcej, ale Petro przerwał, jakby zastanawiał się, czy od niego powinno wyjść to stwierdzenie.

– Dobrze kombinujesz, kolego, wyduś to z siebie – zwrócił się w stronę tajnego agenta. – Tak, sprzyja naszej likwidacji. Błędem w twojej wypowiedzi jest wskazywać tylko nas trzech, pracowników operacyjnych, bo to dotyczy również ciebie, Viktor, oraz bliskiej ci Zuzen Petro, twojego przyrodniego brata Jaslena Szmelberga, którego praktycznie nie znasz, Michała Tewsa, jego dziewczyny Soni Szmelberg i…

Twarz agenta mimo przysłoniętych okularami oczu zdradzała zaniepokojenie i zdziwienie, bo usłyszał w tej chwili nazwiska, które nie powinny paść z ust głównego śledczego.

– „Karłof”, chcesz mi coś powiedzieć na osobności? – zapytał Viktor. – Bo co ja mam do tego oraz ludzie, których wymieniłeś obok mojej dziewczyny?

– Masz wiele – odparł tajemniczo główny śledczy. – A precyzyjniej będzie, jak powiem konkretnie: macie więcej wspólnego, niż chcesz tutaj teraz okazać. – Mówił to z uśmieszkiem, jakby jego to nie dotyczyło. – Bez względu czy znajdziemy miejsce, gdzie zostały ukryte unikatowe diamenty, czy też w najgorszym scenariuszu nie uda nam się tego dowiedzieć, i tak wszyscy zginiemy.

Rosły agent chciał ustalić, czy „Tenor” nie podpuszcza wszystkich w jakimś swoim wymyślonym celu.

– Powtórzę pytanie, „Karłof”. Masz mi coś do powiedzenia na osobności? – zapytał Viktor.

– Widzę, panie Petro, a może poprawniej byłoby tytułować: panie Szmelberg, że się nie rozumiemy. Przed nikim z tego pokoju nie muszę nic udawać. Mówię w tej chwili o tym, co dotyczy nas wszystkich, i nie mam zamiaru robić tajemnic w sprawach, które dotyczą naszej przyszłości.

– No tak, ale co ma z tym wspólnego Jaslen, Michał Tews, Sonia i ta ostatnia osoba, której nie wymieniłeś – spokojnie zapytał Viktor, nie zdradzając żadnych emocji.

– Widzę, mój drogi, że już wiesz, o kogo chodzi – odpowiedział pewnie „Tenor”.

Mężczyzna w ciemnych okularach doskonale wiedział, że brakowało do kompletu tylko ojca Soni, ale chciał to usłyszeć z ust głównego śledczego. Dlatego nic nie odpowiedział na jego sugestie.

– Jak nam tak ciężko idzie i udajesz, że nie wiesz o kogo chodzi, to przyspieszę: Hubert Szmelberg, i to nie ostatnia osoba, bo za nim miałem wymienić twojego ojca.

Na te informacje Petro poczuł gdzieś w środku, że coś miesza się w ich planach, ale nie wychodził przed szereg, tylko w myślach pocieszał się stanem faktycznym: jak dobrze, że nie wie nic o Igorze Tewsie i jego bracie Arturze mieszkającym w Kuzkach na Syberii, bo to oznacza, że odrobił niecałą „pracę domową”. Wie tylko to, że wszyscy wymienieni interesowali się sprawą Zuzen, ale nie jest w stanie udowodnić, że wymienione osoby łączy coś z diamentami.

– I co z tego wynika dla nas, tu siedzących, na przyszłość? – zapytał Viktor.

– Sam wiesz – odburknął „Tenor”, jakby tracił opanowanie, ale po tych słowach mówił normalnie: – Czysto hipotetycznie mogę sądzić, że dojdzie do sytuacji, gdzie wszyscy wymienieni zostaną zlikwidowani. Oczywiście każdy zejdzie z tego świata przypadkiem – mówił to z dużą ironią.

– Nie wiem, dlaczego to cię cieszy, skoro ty też „przypadkiem” możesz zginąć.

To stwierdzenie nie zaskoczyło „Tenora”, który szybko odpowiedział:

– Jesteś przekonany o tym, co powiedziałeś?

Nastała cisza, jakby zorientowali się, że nie wszyscy siedzący przy biurku są w identycznej sytuacji. „Tenor” dopowiedział jeden szczegół, który mógł im umknąć:

– Zauważyliście, że ludzi zainteresowanych sprawą Zuzen i diamentów można wymienić z imienia i nazwiska, nawet jeśli nie posługują się nazwiskiem rodowym ojca, tylko nazwiskiem swojej matki, jak to ma miejsce w przypadku kolegi Viktora. – Przeleciał wzrokiem po wszystkich i dodał: – A czy ktoś z was jest w stanie wymienić dokładnie moje nazwisko i imię?

Żaden z mężczyzn nie zrobił zaskoczonej miny, bo wiedzieli wcześniej o tej, wydawałoby się, przewadze „Tenora”.

Getz z poważną miną odpowiedział:

– Nie. Nikt cię nie zna z imienia i nazwiska, ale wszyscy wiedzą, że „Borys Karłof” to twój pseudonim operacyjny i już wcześniej zdałem sobie sprawę, że nie ma wzmianki o twoich prawdziwych danych. Nawet jak byłeś czyimś przełożonym, to jako „Karłof”, a na drzwiach twojego gabinetu też widnieje pseudonim operacyjny.

– O co w tym wszystkim chodzi? – powiedział podniesionym głosem słuchający rozmowy Bosowski.

– Jak to o co? – odrzekł Getz. – Wystawili nas, a „Karłof” przez ten czas, kiedy my męczyliśmy się z aresztantką, ustalił, kto dopytuje i interesuje się Zuzen, a przez nią… diamentami.

Viktor bacznie przysłuchiwał się ostatniej wymianie zdań. Był spokojny i nie uwierzył w przedstawioną prymitywną powiastkę o samoocaleniu „Tenora”, dlatego postanowił podsumować rozmowę:

– Siedzimy tutaj i rozprawiamy w kółko o tym samym. Jedno, co mi przyszło teraz do głowy, to ostrzec głównego śledczego. – Po tym zwrócił wzrok na „Tenora” i dodał: – Uważaj, „Karłof”, bo ze swoimi mocnymi zleceniodawcami możesz wpaść do dołka, który razem kopiecie. Musisz wiedzieć, że przez twoją pychę i ślepe przekonanie w niezniszczalność czy niedotykalność swojej osoby możesz zginąć.

Słuchający wypowiedzi „Tenor” zareagował rozbawieniem, ale ten nie przestawał mówić i dalej ciągnął wywód:

– Zgodzimy się z tobą wszyscy, że jesteś tutaj totalnie zakonspirowany, bo my ciebie nie znamy z imienia i nazwiska, ale to nie zmienia jednego, że „Karłof” to ty, a do likwidacji obiektu nie trzeba nic więcej jak jego identyfikacja. W twoim przypadku może być tylko jeden ratunek… Jak ktoś twój krzywy pysk z obłędnie piskliwym głosikiem będzie chciał przyporządkować do Calineczki, to wtedy powiem: „Udało ci się, Karłof, i wywiodłeś wszystkich w pole”. Jednak wszyscy tutaj wiemy, że ten duży niezgrabny gość to nie jest Calineczka. Jeśli twój likwidator dostanie zdjęcie do obejrzenia i zapamiętania, to czy będzie podpisane „Tenor”, „Sopran”, „Calineczka” czy „Borys Karłof”, tobie niestety nie zrobi różnicy.

Na te słowa wszyscy roześmiali się, nawet twarz „Tenora” była uśmiechnięta, ale bardziej było to wynikiem zaskoczenia, bo dobitna wypowiedź Viktora uświadomiła mu, że nic nie stoi na przeszkodzie, żeby podzielił los z pozostałymi zainteresowanymi. Zwykle po takich niemiłych wypowiedziach „Tenor” zmieniał swoje zachowanie, ale teraz dostrzegł niebezpieczeństwo, które skłoniło go do współpracy, gdyż dotarło do niego, że nie ma różnicy w tym, czy ktoś ma być uśmiercony po nazwisku czy po przezwisku.

– Tę „Calineczkę” mogłeś sobie darować, ale racja, potrafisz myśleć i widać, kto z nas tutaj siedzących naciska na spust, a kto siedzi przy biurku. Nawet jakbym uciekł i przestał legitymować się pseudonimem, to nietrudno odszukać mężczyznę z moim nieprzeciętnym wyglądem i charakterystyczną barwą głosu.

Po szczerym wyznaniu „Karłof” zamyślił się przez chwilę. Nie wiedział, co go skłoniło, żeby być tak nieprzewidującym, że ukryte imię i nazwisko uchroni go przed ewentualnymi przykrymi skutkami prowadzonego tajnego dochodzenia.

– Uświadomiłeś mi, że tak jak wy, wcale nie jestem bezpieczny. Co w związku z tym proponujesz?

Petro szybko przeszedł do konkretów:

– Musimy przeanalizować wszystko od początku, ale zanim to zrobimy, trzeba zawrzeć porozumienie, a raczej układ. – Zmierzył wszystkich poważnym spojrzeniem, sprawdzając, czy ktoś chce coś w tej kwestii powiedzieć. Nikt nic nie mówił, dlatego Viktor kontynuował: – Jesteśmy w tym pomieszczeniu we czwórkę. Jeśli któryś z nas zdradzi informacje ujawnione tutaj w ramach naszych działań zapobiegawczych, to akceptuje konsekwencje, jakie poniesie.

– Czyli co akceptuje? – zapytał Getz. Następnie dokładniej powtórzył: – Jakie mogą być konsekwencje zdrady? W takim wypadku tylko jedna kara może obowiązywać – śmierć.

– Też tak sądzę – dopowiedział Bosowski.

– Nie mogę nie zgodzić się ani nic łagodzić. To na wypadek, jakby ktoś kombinował na własną rękę – powiedział „Tenor”, przyglądając się swoim podwładnym i mężczyźnie ze szramą na policzku.

Wzrok „Karłofa” ściągnął na siebie poważne spojrzenie mężczyzny w czarnych okularach, który dodał kilka słów do jego wypowiedzi:

– Sądzę, że Joachim i Jeremi zdają sobie sprawę z powagi sytuacji, ale czy ty nie będziesz naginał się pod naciskami z góry, żeby oszczędzić siebie? Jakby ci po głowie chodziły złe myśli, żeby swój tyłek ochronić za wszelką cenę, to uświadom sobie, że jeśli my zginiemy, to ty też. Doskonale wiesz, że jak nas zlikwidują, ty pozostaniesz jedynym świadkiem uczestniczącym w tajnej akcji. Według mnie, nikt z twoich zleceniodawców przy tak niewyobrażalnie ogromnych pieniądzach nie pozwoli sobie na najmniejsze ryzyko wydostania się poufnych i delikatnych informacji dotyczących tajnego dochodzenia w sprawie klejnotów. Resztę pozostawiam do przemyślenia, a wracając do tematu, zastosujmy pewną spójność i analizę. Po pierwsze, ustalmy, w jakiej sytuacji teraz jesteśmy. – Petro wiedział, jak przemówić, żeby jego słowa nie szły w powietrze, i jak aktywizować grupę, żeby skutecznie wypracowała plan działania. – Który z panów nakreśli to krótko?

Getz rozpoczął bez ponownego nakłaniania:

– Jesteśmy wybrani i przydzieleni do przeprowadzenia tajnego śledztwa pod dowództwem „Karłofa”. Nasze działania dotyczą zebrania największej ilości informacji odnośnie zaginięcia drogocennych przedmiotów podczas przekazywania ich wraz z innymi rzeczami i kosztownościami naszej agentce przez oficera łącznikowego Hermanna Fegeleina. Ze strony niemieckiej mamy informacje, że zaginionych diamentów nie było w torbie po aresztowaniu kuriera. Wiemy też, że nie dotarły do bunkra Hitlera wraz z Fegeleinem i specgrupą, która go eskortowała.

– Streszczasz nam to, co już wiemy – powiedział Viktor.

– Skąd ty możesz o tym wiedzieć skoro dzisiaj jesteś tutaj pierwszy raz? – zapytał „Karłof”.

– Nie baw się w podchody. Doskonale wiesz, kto i czym się interesował – wtrącił Getz, który po tych słowach zwrócił się do Viktora: – Wiem, chciałeś, żebym przedstawił naszą sytuację. To tak jak już wspomniałeś: czy będzie śledztwo zakończone bez ustalenia pożądanych informacji, czy zakończone sukcesem dla nas, pewne jest, że będą chcieli nas zlikwidować.

– Tak – potwierdził Viktor. – Natomiast, żeby dalej dokładnie zauważyć nietypowe działanie, trzeba sobie uczciwie odpowiedzieć: jak wasze śledztwo powinno wyglądać w standardowych warunkach naszej pracy?

„Tenor” włączył się, nie czekając na zaproszenie do rozmowy.

– Byłoby utajnione, ale dokumentacja z wszystkich działań, podobnie jak w innych przypadkach, jest udostępniona specjalistom i zwierzchnikom. W tej sytuacji ja jestem najwyżej, a nade mną zleceniodawcy, którzy jako jedyni przechwytują i analizują całą dokumentację. Moi i wasi zawodowi zwierzchnicy wiedzą tylko, że jesteśmy oddelegowani do tajnej misji i nic poza tym.

– Dokładnie tak, „Karłof”. Możesz nam jeszcze coś powiedzieć?

Viktor nie zdążył dokończyć, kiedy jego rozmówca wtrącił się:

– Masz konkretny powód, oczekując ode mnie odpowiedzi? – zapytał podejrzliwym tonem główny śledczy.

Wszyscy wiedzieli, że „człowiek monstrum” był idealny do tego zadania jako prowadzący, bo nie miał rodziny, lubił długo pracować, a do domu wracał co kilka dni, a czasem raz w tygodniu. Poza tym został słusznie wskazanym szefem zespołu, bo dzięki swojej dociekliwości i podejrzliwości potrafił dostrzec to, czego inni nie widzieli. Czasami były to wielkie nadinterpretacje faktów, ale miał też sławne chwile dzięki swoim trafnym spostrzeżeniom i wnioskom.

Viktor skomentował to pytanie bardzo prosto, tak jak to czuł.

– Jak ty mi odpowiesz, będę spokojny, że nie wykręcisz naszej czwórki.

Szef zespołu nie chciał wyjść na skłonnego do niecnych czynów, dlatego spojrzał na reakcję kolegów i od razu rzekł:

– Dobra, zgadzam się. Mów, czego ci brakuje w tej układance.

– Zastanawia mnie, dlaczego działania związane z ustaleniem faktów nie są prowadzone przez szerszą grupę ludzi, tak jak zwykle bywa, co słusznie sam zauważyłeś, w innych prowadzonych sprawach. – Petro podparł palcem wskazującym brodę, po czym zapytał jeszcze raz: – Zastanawiałeś się nad tym?

– Hm… – „Karłof” zrobił zdziwioną minę. Na podstawie tego, co usłyszał i sam powiedział, pojawił się w jego myślach konspekt funkcjonowania „diamentowego dochodzenia” oraz przejrzyste cele zleceniodawców. – Nie prowadzimy dokumentacji dla szerszej grupy ludzi, bo śledztwo jest całkowicie utajnione. Nasze działania są bardziej niedostępne dla naszych wydziałów niż planowany zamach na Hitlera w Berghofie. Niestety to powoduje, że nasi zwierzchnicy nie wiedzą, czym się zajmujemy w tej chwili, a to powoduje, że jesteśmy zdani tylko na siebie.

Przez moment nic nie mówił, jakby sobie coś układał w głowie, a następnie sam do siebie głośno powiedział:

– Majstersztyk… dobrze sobie to wykombinowali. Ja oddaję im całą dokumentację do dalszej weryfikacji, a oni mają gwarancję, że nie będzie śladów po dochodzeniu. Więcej nie trzeba rozmyślać.

Następnie zaczął dostrzegać skrupulatność w powierzanych zadaniach i zalecaną dyskrecję w ich wykonywaniu, o czym postanowił powiedzieć pozostałym kolegom zgromadzonym przy biurku.

– Od początku wszystko pięknie uszyte: nikt nie wie, że jest prowadzona tutaj jakaś akcja. Kiedyś nazywano te pomieszczenia „cudowną komnatą”. I rzeczywiście jest cudowna, bo nie było przesłuchiwanych agentów czy żołnierzy, którzy stawili skutecznie czoła zmiennym warunkom, jakie można w niej ustawić. Później, gdy zaniechano zaawansowanych przesłuchań, zalęgły się w piwnicach szczury. Nie trwało to długo, bo w krótkim czasie przez kilka dni pracowali tutaj cywilni specjaliści z okolic Londynu. Jak szczury zostały wytępione, to zwróćcie uwagę, że na potrzeby dochodzenia sami musieliśmy z Jeremim i Joachimem wykonać całą robotę, żeby akcja ruszyła. Nie chcieli słyszeć, żeby zrobili to ludzie z obsługi budynku, a na moją propozycję, żeby żołnierzy sprowadzić, to aż krzyczeli, że „nikt nie może wiedzieć o planowanych przesłuchaniach w podziemiach”. Rozkaz był, że sami musimy posprzątać i doprowadzić „komnatę” do stanu używalności, modernizując niektóre sprzęty. We własnym zakresie musieliśmy dla nas zabezpieczyć pomieszczenie socjalne i wyposażyć je w łóżko oraz zapełnić spiżarnie wojskowym jedzeniem, na wypadek, gdyby jadłodajnia miała przestój. Mamy tutaj żywność na długi czas, ale niezależnie od tego co dzień Bosowski chodzi do stołówki po porcje obiadowe oraz stertę kanapek i świeży chleb dla trzech osób. Ja jem w stołówce na górze. Ta część budynku jest wyłączona z eksploatacji, a młodzi pracownicy nawet nie wiedzą o jej istnieniu. Jestem jedyny, który zarządza wszystkim, co dzieje się w piwnicach, i nikt nie ma tutaj wstępu bez mojej wiedzy. Teraz wiele wskazuje na to, że jeśli nie ustalimy planu działania, a będziemy brnąć w monotonne dochodzenie, mogą dojść do wniosków, że aresztantka nic nie wie i wszyscy, zaczynając od Zuzen, dostaniemy tutaj w piwnicy po kulce, następnie wsadzą nas do jakiegoś nieużywanego małego pomieszczenia, nasze ciała poleją kwasem i zamurują drzwi. Jak nas ktoś przypadkiem znajdzie za kilkanaście lat, nawet nie będzie w stanie zidentyfikować czyje to resztki. Nikt nie będzie dochodził, w jakich okolicznością i dlaczego zginęliśmy, bo wezmą nas za jakichś jeńców, którzy nie wytrzymali przesłuchań.

– Brawo, widzę, że kolega wziął do siebie to, o czym wcześniej mówiłem – rzekł z uśmiechem agent ze szramą na policzku, po czym odwrócił się do pozostałych dwóch śledczych. – Czas na ostatni element. Co trzeba zrobić, żeby zapobiec realizacji skrajnej wizji naszej przyszłości, jaką trafnie nakreślił „Karłof”?

– Śledztwo należy prowadzić bez przerwy, ale na warunkach wspólnie ustalonych – orzekł krótko Bosowski. – Mam tutaj głównie na myśli dobro Zuzen, bo ona jest jedną z nas i nie możemy jej robić krzywdy. – Widząc, że nikt nie podtrzymuje tematu, wymieniał dalej argumenty. – Za oszczędzeniem dziewczyny przemawia jej ciąża. Jeśli nie możemy przełamać się do koleżanki po fachu, to chociaż okażmy litość dla przyszłej matki.

Jeremi mówiąc o tym, patrzył przez cały czas na swojego szefa, bo tylko on z pozostałych mężczyzn przebywających w pokoju przesłuchań odznaczał się niepohamowaną chęcią torturowania podejrzanej.

– Nie będę zgadywać, do kogo ta wskazówka, ale nie musisz się obawiać. Ja nie nawalę i potwierdzam, że trzeba działać według wspólnych ustaleń – odrzekł „Karłof”.

– Są jakieś propozycje? – zapytał Viktor.

„Karłof” podsunął swój plan.

– Według mnie, dobrze będzie funkcjonować tak jak do dzisiaj, z tym że ja częściej będę schodził pod ziemię, żeby być na bieżąco z zeznaniami. Do rozmowy z Zuzen wykorzystamy ciebie – wskazał Viktora. – Możesz zacząć opowiadać o swoim dzieciństwie: jak to ci wtedy dobrze czy źle było w twojej rodzinie, a przesłuchiwana też niech rozpocznie jakieś opowieści z palca wyssane, albo jak chce, mogą być bajki, które nam tutaj opowiadała. Podobno Petro jednym uderzeniem w czaszkę zabił niedźwiedzia. Niech gada cokolwiek, co będzie wskazywało, że jej się w głowie poprzewracało.

Żeby nie pozostawiać żadnych niedomówień, Viktor odrzekł do „Karłofa”:

– Zabiłem niedźwiedzia jednym uderzeniem, a w twoim biurku leży raport, w którym jest opisane, co pozostało w mieszkaniu Hermanna Fegeleina. Jest tam opis kryminalisty, który siedział przy ścianie z wyrwanymi narządami płciowymi i zmasakrowaną twarzą.

– Skąd to wiesz, Petro? Podejrzewam, że jestem inwigilowany.

– O to się nie martw, nie jestem po przeciwnej stronie, ale chcę ci powiedzieć, że kryminalistę uderzyłem jeden raz w twarz zaraz po tym, jak wyrwałem mu jaja i wszystko, co miał koło nich. Z niedźwiedziem też prawda. Gdy zostałem postrzelony w policzek, mój ojciec po faszystowskim zamachu wywiózł mnie koleją transsyberyjską na Sybir, żeby mnie ponownie nie dopadli w Londynie. Podczas podróży mieliśmy wiele czasu, żeby porozmawiać. Opowiadał mi, jak szkolą w „Largo Hause”, że rekruci poruszają się po drzewach przy pomocy rąk. Wtedy wziąłem sobie to do serca i będąc na Syberii, zmotywowałem się, żeby ćwiczyć walkę, uderzenia i poruszanie się po drzewach tylko przy pomocy górnych kończyn. – Mężczyzna podniósł rękę i zgiął ją w łokciu, napinając ogromny biceps. – Stąd to mięso urosło, a jak uważasz, że twoja aresztantka opowiada bajki, to zawsze mogę sprawić, żebyś uwierzył, ale wtedy możesz wyjść na tym jak kryminalista w mieszkaniu Fegeleina.

– Przepraszam – spokojnie odpowiedział „Tenor”. – Brzmiało to mało prawdopodobnie, ale jak ty potwierdzasz, to nie mam powodów, by nie wierzyć. Wracając do mojej wcześniejszej wypowiedzi, nie możecie z Zuzen zapomnieć o jednej bardzo ważnej kwestii: musicie często poruszać temat dziecka. – Mężczyzna wstrzymał swoją wypowiedź, jakby obawiał się sprawy, której nie powinien poruszać, ale od razu uprzedził Viktora, że nie ma złych zamiarów i bezpośrednio zapytał: – To dziecko jest Fegeleina?

Z ust mężczyzny w garniturze padła natychmiastowa odpowiedź:

– Sam wiesz czyje. I masz dokładne informacje, w jakich nietypowych pozycjach ich znaleźli. On sztywny i ona też. Tak zadziałała nalewka „halunka”. Nie wiem, co by się stało, jakby nie mieszali tego trunku z innymi różnymi alkoholami, ale na dobre wyszło i Zuzen przeżyła.

– Miała umrzeć od wypicia ciemnej wódki? – zapytał zdziwiony „Tenor”.

– Jestem z wykształcenia chemikiem i mam ogólne pojęcie, czym może grozić spożycie mikstury zawierającej toksyny pochodzące z jadu rzadkiego gatunku pająka, zioła i alkohol. W składzie „halunki” jest ściśle określona ilość alkoholu. Oni wtedy, na spotkaniu u Fegeleina, domieszali dodatkowe procenty spożyte w innych trunkach. Tego wieczoru oprócz „halunki” wypili szampana oraz próbowali różnych markowych wódek. U niego w mieszkaniu nie brakowało drogich i wyszukanych trunków, dlatego cieszę się, że chwilowy paraliż jej organizmu nie spowodował zastoju serca. W takim przypadku dochodzi do niedotlenienia mózgu i jeśliby przeżyła, to jej funkcjonowanie mogło ograniczać się do fizjologii, czyli oddychania, wydalania, a dalej nic już nie funkcjonuje do tego stopnia, że robisz bezwiednie pod siebie. Kiedy ją znalazłem, taki scenariusz był prawdopodobny, bo poruszała tylko gałkami ocznymi oraz mogła mrugać powiekami, poza tym leżała jak mumia, całkowicie nieruchomo. Nadzieja przyszła po kilkudziesięciu minutach przykurczania i prostowania jej nóg. Wtedy poczułem opór związany z jej naturalnym napięciem mięśniowym. Po tych oznakach byłem spokojny i czekałem, aż jej krwiobieg pozbędzie się toksyn i wszystko wróci do normy.

– Kto by pomyślał, że nalewka mogła tak obezwładnić dwie dorosłe osoby – stwierdził Bosowski.

– To nie była zwykła nalewka. Z tego, co wiem, receptura pochodzi ze starożytnych Indii i tylko nieliczni potrafią ją prawidłowo wykonać. Jak uda ci się zdobyć taki trunek, to polecam wypróbować z żoną, ona w mężczyźnie widzi to, czego brakuje facetom, a on w niej najpiękniejszą kobietę na świecie. Kiedyś oficerowie wywiadu wykorzystywali ją do przesłuchań. Byłem świadkiem takiego zadania. Pamiętam, że uśmiałem się wtedy za wszystkie czasy, bo żołnierz, któremu zapodano kilka kieliszków ciemnego trunku, widział w osobie stenotypisty swoją kochankę. Wyobraźcie sobie, co się działo, kiedy w pewnej chwili podsunęliśmy pytania jego „kochance”, a sami przejęliśmy notowanie. Mężczyzna, który wydawał się żołnierzowi osobą bardzo bliską, przyjmował jego umizgi i czytał pytania, na które otrzymywał wyczerpujące odpowiedzi. My nie nadążaliśmy notować, a stenotypista nieźle się siłował, broniąc przed rozbuchanym żołnierzem.

– Ciekawe – powiedział Jeremi. – Słyszałem, że niektórzy agenci od nas z SOE uczyli się zachować świadomość po wypiciu jakiejś mikstury. Podejrzewam, że to było to, co Zuzen piła feralnego wieczoru.

Viktor potwierdził, kiwając głową.

– Tak. Od razu widać, że czytałeś całą dokumentację z teczki agentki.

– Skąd wiesz, że miałem akurat na myśli twoją dziewczynę?

– Bo nieliczni to przechodzili. Pierwsze ćwiczenia w nauce zachowania świadomości były wykonywane przy wódce. Dopiero ci, co najlepiej zachowywali kontakt ze światem po dużym spożyciu, mogli ćwiczyć na ciemnym trunku.

– Szkoda, że nie mamy tutaj „halunki” – uśmiechnął się Bosowski.

– Dlaczego tak mówisz? Mówiłem ci, że z Zuzen to nie przejdzie. Ona prędzej legnie, ale nic nie piśnie. Taki charakter – odparł Viktor.

– Tak, jest idealna na agentkę. To też wyczytałem z jej papierów, ale nie chodzi mi o nią, tylko o „Karłofa”. Po kilku kielonkach wiedzielibyśmy, co mu w głowie siedzi.

Getz ze śmiechem bez zastanowienia dodał:

– Ciekawi cię, który z nas podoba się szefowi?

Na to „Tenor” z oburzeniem skwitował słowa Joachima piskliwym głosikiem:

– Fuj, świnie…

Wszyscy zaczęli się śmiać, a po chwili „Tenor” dołączył do kolegów i śmiał się z nimi jak norka po kastracji. Biedak nie zaskoczył, że nie śmieją się już z sytuacji, jaką nakreślił Getz, tylko z jego piskliwego śmiechu.

– Wracajmy do ustaleń – odezwał się rozbawiony Jeremi. – Widzę, że z tajnego przesłuchania wychodzi niezła zabawa.

– Taki stan bez „halunki” to wyczyn – wypiszczał zanoszący się od śmiechu „Tenor”.

Na jego słowa wszyscy ponownie zaczęli się śmiać.

Kiedy przestali, ponownie jako pierwszy zabrał głos Bosowski:

– Przepraszam, że zapytam tak bezpośrednio, ale czyjego dziecka spodziewa się twoja dziewczyna?

Viktor spoważniał i bez namysłu odpowiedział:

– Mojego.

Na to rozbawiony „Tenor” bezmyślnie dodał:

– Brałeś ją na sztywniaka!

Na te słowa tylko on nie mógł opanować się ze śmiechu, a reszta miała grobowe miny, bo znali Viktora wyczyny z opowiadań Zuzen, ale głównym powodem było to, że często głośno było w SOE i SIS, jak chłopak sam szedł na akcję i wychodził z każdej opresji dzięki swojej nieprzeciętnej sile i skutecznemu myśleniu.

Viktor zauważył grobowe miny Jeremiego i Joachima, dlatego żeby nie wprowadzać atmosfery grozy, z uśmiechem odpowiedział:

– Może ty byś wykorzystał niewinną kobietę, ale musisz mi uwierzyć na słowo, że jakbyś zobaczył ją bez ubrania, to ci gwarantuję, że spaprałbyś swoje porty.

„Karłof” odruchowo spojrzał między swoje nogi, czy coś widać z jego doświadczeń, jak podglądał aresztantkę i poparzył ją gorącą wodą.

Wszyscy widząc jego wzrok skierowany na własny rozporek, zaczęli się śmiać, ale tym razem „Tenorowi” nie było do śmiechu.

W tym czasie Jeremi wstał od biurka, podszedł do Petro, poklepał go po ramieniu i rzekł:

– Ty to masz fart, Viktor. Ja nie znałem Zuzen wcześniej, mimo że razem jesteśmy z SOE. Uwierz mi, że było wielu takich, którym nogi drżały, jak się pojawiała. Chłopaki o niej mówili „świetna dziewczyna” i niejeden interesował się jej osobą. Przez te dwa tygodnie miałem okazję poznać Zuzen Petro i potwierdzam to, co mówili inni: „zawsze zadowolona i uśmiechnięta”. Nawet jak była totalnie niewyspana, nie zmieniała swojego sposobu bycia. Lubię z nią rozmawiać, nie znam drugiej takiej kobiety. Gratuluję, że jesteście razem, i z całego serca życzę, żeby Zuzen wyszła z tej opresji cała i szczęśliwa.

Twardziel ze szramą spojrzał na chłopaka, mówiąc:

– Dzięki, Jeremi. W SOE nie brakuje porządnych ludzi, ale niestety wasze struktury będą rozwiązane i zlikwidowane. Co do drugiej takiej kobiety, to zdecydowanie jest to moja mama. Z nią też można rzeczowo pogadać.

– Nie wszyscy wiedzą, ale ja podejrzewałem, że czarne chmury zbierają się nad SOE – powiedział zakłopotany Jeremi. – Szef mi o tym wspomniał zaraz po wręczeniu nieoficjalnego przydziału do „grupy dochodzeniowo-śledczej w Hanslope Park”. Po tym powiedział: „Nie obiecuję, że będziesz miał gdzie wracać”. Szkoda, że tak się stanie, bo to jest całe moje życie.

– Nie martw się tym. Masz duży potencjał, dlatego takim specom jak ty nikt nie da odejść ze służb specjalnych. Nie każdy zapamiętuje czternaście samoistnych określeń na piętnaście wypowiedzianych. Pamięć wzrokowa u ciebie też dużo ponad przeciętną.

Jeremi podniósł wzrok, bo właśnie dostał potwierdzenie tego, co podejrzewał: Viktor nie znalazł się tutaj przypadkowo, o wszystkich zbyt wiele wie. To tak jakby miał rozpracować intencje grupy śledczej.

– Viktor, powiedz mi, z której strony stoisz? – zapytał z dużym zainteresowaniem chłopak z SOE.

– Z pewnością po Getza i twojej – odparł nieco zaskoczony, ale to właśnie był czas na nurtujące pytania.

Te słowa wywołały zaniepokojenie na twarzy „Karłofa”.

– Nie ufasz mi? – wypiskał „Tenor”.

Siedzącym przy biurku mężczyznom nie było do śmiechu, bo opinia Viktora miała kluczowe znaczenie, czy będzie narażał całą grupę, ufając bezgranicznie ich szefowi.

– W tych sprawach nie okłamuję współpracowników, dlatego powiem krótko: nie ufam ci, „Karłof”, ale doceniam to, co sam zauważyłeś i o czym nam opowiedziałeś. Twoje dedukcje dają sygnał, że nie powinienem tak myśleć, ale ja zachowam powściągliwość co do twojej osoby.

Po minach Jeremiego i Joachima było widać jedno: „Ufff, całe szczęście nie jesteśmy sami”.

– To nie jest w porządku, Petro. Zawarliśmy układ, musimy sobie wierzyć.

– Zastanów się, co gadasz. Jak ci mamy wierzyć, skoro pozostawiasz przez cały czas jedną niewiadomą – oburzył się Getz.

– O nie, nie… nie dam się namówić. Jak wam powiem, kto jest wyżej, to zaraz po tym możecie wpakować mi kulkę w głowę i upozorować samobójstwo bo to już będzie wiadome, że zginę pierwszy.

– To nie będzie trudne – skwitował Viktor. – Ale na razie nie ma takiej potrzeby. Układ jest zawarty i nie ma nic wspólnego z zaufaniem. Według mnie wszystko proste: kto zdradzi, ten zginie.

Zaniepokojony „Karłof” ostrożnie wtrącił.

– Wiecie, że jeśli mi włos z głowy spadnie, to wy też nie będziecie bezpieczni

– Może tak, ale nie masz pewności na to, co mówisz. Natomiast jeśli chodzi o ciebie, to w czasie pierwszych dziesięciu sekund, kiedy cię ujrzałem, nie odniosłem wrażenia, że możemy być kumplami, dlatego w stosunku do ciebie zdaję się na swoją intuicję, co nic nie zmienia w zawartym tutaj układzie – wytłumaczył wyczerpująco agent.

– Twoja wola, to już jak ty chcesz – powiedział niepocieszony „Tenor”, a za chwilę dodał, wracając do głównego wątku rozmowy: – Podczas spotkań z Zuzen często pytaj, jak się czuje ona i dziecko, możecie wspominać, jak to razem zrobiliście, jak było wam dobrze, jak mocno do tego tęsknicie…

– Nie rozpędzaj się, szefie. To nie nasza sprawa, a na pewno nie moja i Getza.

Na to Viktor zwrócił się do kolegi z SOE:

– Twój szef ma rację. Muszę dostarczyć dowodów, które nagrają się na taśmy i będą potwierdzać, że dziecko jest moje. – Zakłopotany mężczyzna podrapał się po głowie, bo nie chciał chłopaka w niczym strofować, a tym bardziej wychwalać swoimi opiniami „Tenora”, dlatego nie odrywając wzroku od rozmówcy, powiedział: – Spokojnie, Jeremi, nie mam problemów z opowiedzeniem kilku pikantnych scen, mogę też trochę ubarwić opowieści, tylko nie wiem czy słuchacze wytrzymają. Ale dzięki za troskę, bo w sumie intymność każdego z nas to osobista, prywatna sprawa. – Po tym Petro spojrzał na „Tenora” i rzekł: – Rób tak dalej, a pewnie zmienisz moje dziesięciosekundowe wrażenie o tobie.

– Miło to słyszeć. Odbieram to jak sygnał, że dajesz mi szansę.

Nikt nie komentował ostatniej wypowiedzi, dlatego Petro wstał od biurka, mówiąc:

– Nic więcej nie ustalimy, musimy przeczekać. Może przez ten czas będziemy mieli szczęście i okaże się, że Sowieci albo Amerykanie wyłapią nazistów, którzy mieli coś wspólnego z zaginionymi diamentami. Zobaczymy, co nam przyszłość przyniesie.

– Ile będziemy czekać? Miesiąc, dwa? – zapytał zaniepokojony Getz. – Nie chcę, żeby moje dzieciaki za jakiś czas mówiły do mnie „wujku”.

– Myślę, że dłużej niż dwa miesiące. Nie możemy na taśmach od razu nagrać tego, co mają usłyszeć. To byłoby nierozsądne z naszej strony.

– Viktor, ja mam rodzinę. Moje dzieciaki i żona czekają na mnie w domu, a ja przez ostatnie dwa tygodnie widziałem ich wczoraj wieczorem. One dzisiaj od rana pojechały na jakąś wycieczkę, a żona do pracy, bo niestety nikt z jej znajomych nie mógł zamienić się na zmiany. Ja przybyłem od rana tutaj.

– To kwestia organizacji, ale nie wiem, co powie na to wasz szef. Według mnie wszystko, o czym tutaj dzisiaj rozmawialiśmy, wiele zmienia i też chciałbym o tym pogadać. Według mnie Getz i Bosowski powinni opuszczać Hanslope Park co jakiś czas, załatwiając swoje sprawy. W tym czasie „Tenor” i ja możemy być tutaj. „Karłof” będzie obsługiwać magnetofon, zmieniając taśmy z nagrywanych moich rozmów z aresztantką.

Na tę kwestię u Getza było widać wyraźną wdzięczność. Nie krępując się i nic nie mówiąc, wysunął rękę z podniesionym kciukiem do góry, a zaraz po tym Bosowski dołożył swój głos za propozycją.

– Ja też nie mam nic przeciw temu, ale w sumie to ja nie muszę zbyt często stąd wychodzić. Lubię pracować, a moja dziewczyna wyjechała z rodziną do USA.

Mężczyzna ze szramą zabrał głos:

– To nie wszystko. Sami widzieliście, jak wygląda Zuzen. Po ponad dwutygodniowym areszcie jest zbyt mocno wychudzona. Bez przesady. Rozumiem, że można wyglądać szczupło, ale ten pobyt, a szczególnie dieta jej nie służy.

– Dziewczyna je to samo co ja i Getz, czyli obiad w trojakach i kanapki, a co do wyglądu, nie wiem, czy jest ktoś tutaj wśród nas, komu się nie podoba.

– Nie o to chodzi, czy się podoba, ale o odżywianie. Macie jakieś mięso w tym posiłku?

– No niestety nie, tylko ziemniaki, gotowana marchewka, brokuł, groszek czasem jakieś inne cuda, ale bez mięsa.

– Trzeba zgłosić w jadłodajni, że ma być codziennie kawałek białego mięsa: ryba, albo kurczak i od czasu do czasu wołowina. Do tego gotowane warzywa i jajka.

Getz zwrócił się do Viktora, tłumacząc szczupłość podejrzanej.

– To nie tak jak podejrzewasz, Viktor, że to z powodu braku mięsa. Musisz wiedzieć, że to nie kwestia odżywiania, bo Zuzen ciągle ćwiczy. Od rana zaczyna męskimi pompkami. Wykonuje je w ciekawy sposób, mając oparte dłonie na dwóch metalowych kubkach, a nogi na krawędzi łóżka. Robi je perfekcyjnie, opuszczając się do samej podłogi. Nigdy nie liczyłem, ale w chwilach, kiedy nie dawaliśmy jej spać, krzesała z siebie wszystko, robiąc po kilkanaście serii. Potrafi biec w miejscu dwie godziny. Nawet podczas niektórych przesłuchań wstawała i biegła w miejscu, bez przerwy odpowiadając na nasze pytania. Później za każdym razem bierze prysznic, wyciera się, po czym pierze w ręku w samej wodzie jeden ze swoich ręczników. Utrzymuje taką kondycję, jakby szykowała się do jakiegoś wymagającego zadania.

– To nie dla zadania tak ciężko ćwiczy, Joachim, ona po prostu nie chce zwariować. Wy wczoraj wyglądaliście jak zjawy, mimo że zmienialiście się, mając parę godzin snu, a ona jest tutaj sama.

„Tenorowi” ostatnie wypowiedzi krystalizowały myślenie. Zdawał sobie sprawę, że to tylko praca i żeby ją dobrze wykonywać, to śledczy też muszą być w dobrej kondycji psychicznej i fizycznej. Dwa ostatnie tygodnie spędzone w odizolowaniu od świata zewnętrznego nie dawały możliwości do rozwoju lepszego myślenia pobudzającego kreatywność i sprawne działanie. Wcześniej Getz skarżył się, że nie dają rady, mimo że pracują po kolei pojedynczo. Sami mylą się w przytaczaniu zeznań Zuzen, bo popełniają błędy w notatkach. „Tenor” zauważył, że dochodzenie, nad którym sprawuje nadzór, jest inne niż pozostałe, jakie miał okazję prowadzić. Tutaj nie ma kontaktu z innymi ludźmi, którzy w czasie analizy zeznań wprowadzali zawsze nowe spojrzenie. Nic nie działo się monotonnie, tylko rozwojowo, nawet jak sprawa nie dochodziła do założonego celu. W obecnej sytuacji zmiany w organizacji są pożądane, w przeciwnym wypadku dłuższe przebywanie aresztantki bez snu może ją skłonić do nieświadomego skorzystania ze swoich umiejętności i przy utraconym normalnym myśleniu może pozabijać wszystkich, którzy zejdą do piwnicy.

W tej chwili nie chodziło o rozgłos, tylko utrzymanie wszystkich piwnicznych działań w tajemnicy, dlatego „Karłof” postanowił zaproponować zmiany.

– Zacznę od podtrzymania waszych pomysłów – powiedział „Karłof”. – Viktor słusznie zauważył. Będziecie mieli wolne dni dla rodzin albo na załatwienie własnych spraw. Myślę tutaj o wyjściu do parku czy czasie na poszwendanie po mieście dla oderwania się od pracy i zaznania czystego odpoczynku. Warunek jest, żeby zbyt mocno się nie afiszować i nie prowokować losu. Nawet jak was ktoś nakryje, to wymówimy się, że to na mój rozkaz wychodzicie w sprawach związanych z tajnym śledztwem. Co do jedzenia, same ziemniaki i do tego trochę innych warzyw to rzeczywiście mało. Niewielka ilość mięsa, lub jajka w dni bezmięsne, będzie lepiej działać na samopoczucie i przede wszystkim jest niezbędna ze względu na wzmożony wysiłek Zuzen. Myślę, żeby dziewczynie załatwić w jej rozmiarze letnie ubranie poligonowe, bo ta sukieneczka też wprowadza zamęt wśród mężczyzn, a to, co wyjąłeś z szafy chłopaków, jest zbyt duże i pewnie niewygodne.

– Racja, „Karłof”, nie pomyślałem o ubraniu – powiedział Viktor, po czym zwrócił się do jednego ze śledczych: – Jeremi, przynieś, proszę, jej sukienkę z waszego pokoju. Zaniosę ją do pralni, bo tutaj nie będzie już potrzebna.

Bosowski podniósł się z krzesła jak po otrzymanym rozkazie, po czym znalazł się w pokoju obok. W tym czasie Getz krzyknął do niego:

– Sprawdź, czy nic w sukience nie zostawiła, żeby nie dostarczać na zewnątrz dowodów o przetrzymywaniu dziewczyny wbrew jej woli i o trwającym tutaj śledztwie.

Zdziwiony szef wtrącił się, pytając o sprawy służbowe:

– To wy jej nie robiliście nigdy osobistej rewizji? Nie odebraliście jej rzeczy osobistych?

Getz sprostował zarzuty „Tenora”.

– Szefie, ona przyszła do nas tak jak stoi. To co mogła mieć przy sobie? Według mnie z osobistych rzeczy ma stanik, majteczki i zwiewną letnią sukienkę, która to wszystko jakoś przykrywała, a kieszonki w sukience zbyt małe, żeby pistolet albo nóż ukryć. Poza tym od samego początku bez problemów dała się zamknąć w areszcie, sprawowała się dobrze, nie wykazując żadnej agresji. W takim wypadku nie szukaliśmy przy niej igieł, drucików czy agrafek.

– OK. Rozumiem, Getz.

Kiedy odpowiadał podwładnemu, odwrócił się w stronę drzwi do pokoju śledczych, w których z grobową miną pojawił się Bosowski. Bardzo wolno zmierzał do swojego miejsca przy biurku, jakby dawał sobie czas na rozmyślanie. Wszyscy ucichli, tylko „Karłof” zapytał:

– Jeremi? Co się dzieje?

Mężczyzna doszedł do swojego miejsca przy biurku, ale nie usiadł, tylko podał Viktorowi złożoną sukienkę. Drugą dłoń miał złożoną, jakby miał komuś przyłożyć – albo coś w niej skrywał.

– Co tam jeszcze masz, Jeremi? – zapytał mężczyzna ze szramą.

Bosowski nie odpowiedział na pytanie Viktora, tylko podniósł rękę wyżej, sygnalizując wszystkim, że coś ważnego jest w niej ukryte. Po tym z wielką powagą zaczął mówić:

– To, co znalazłem w małej kieszonce sukienki Zuzen, tylko potwierdza, że nie możemy jej robić krzywdy… i musimy ją chronić.

Rzucił na środek biurka naszywkę Special Force, która pochodziła z munduru operacyjnego żołnierza przeszkolonego w Largo Hause. Wszyscy siedzieli cicho, gdy Jeremi dokończył wypowiedź:

– Sprawdziłem, dokładnie widać, jest zerwana z munduru. Nie muszę wam tłumaczyć, co to oznacza. – Gdy to wypowiedział, usiadł na swoim miejscu.

Naszywka leżała pośrodku blatu biurka. Getz i Bosowski tylko patrzyli na swojego szefa z pretensjami za to, co zafundował bohaterce podczas przedostatniej nocy. Petro był w szoku i czekał na wypowiedź głównego śledczego, a „Borys Karłof” miał łzy w oczach. Wiedział, kim byli „cichociemni” i co należy zrobić z aresztantką. Wszyscy dobrze wyszkoleni pracownicy wywiadu i kontrwywiadu słysząc o ośrodku stworzonym głównie dla Polaków w Largo Hause, robili wielkie oczy, okazując podziw i szacunek dla tych, którzy go ukończyli. Nie było to proste, bo po wstępnej weryfikacji rekruci kwalifikowani byli na kurs. Tam podczas szkolenia nie każdy z nich miał tyle szczęścia i samozaparcia, żeby go ukończyć. Opowieści o wyczynach „cichociemnych” poruszały największych twardzieli, a kurs dla niektórych nieprzeciętnie rozwiniętych mężczyzn pozostawał jedynie w sferze marzeń, bo już przy pierwszej weryfikacji zostawali odrzucani.

Bosowski znając na pamięć zawartość teczki aresztowanej agentki, nie mógł ukryć ważnej informacji, żeby koledzy mylnie nie przyporządkowali sobie właściciela naszywki.

– Zuzen po ukończonym kursie nie otrzymała munduru i naszywki Special Force, bo w stosunku do niej zwierzchnicy mieli inne plany, dlatego ukończyła kurs jako osoba przysłana z zewnątrz, przechodząc wstępną weryfikację na równi z innymi chętnymi żołnierzami.

– Tak, wiem, to nie jest jej naszywka – powiedział Viktor. – Ojciec mi opowiadał, że była szkolona w Largo Hause i całkiem dobrze sobie radziła na ćwiczeniach w „małpim gaju”.

Wszyscy przebywający w tym pomieszczeniu doskonale wiedzieli, że agentka nie zasłużyła na areszt. Nawet niemiecki żołnierz, który dostał się do niewoli i znaleziono przy nim zerwaną naszywkę Special Force, zostawał wypuszczony albo dawano mu okazję ucieczki. To była niepisana magia wojny i zasad, które jak legenda rozchodziły się w odpowiednich sferach i rządziły się swoimi honorowymi prawami. Bycie „cichociemnym” wiązało się z ciężkim kursem, znajomością języków i innych trudnych zagadnień, dlatego żołnierze tej formacji strzegli ciężko zdobytej naszywki jak oka w głowie. Każdy, kto przeszedł Largo Hause, był przystosowany bardzo uniwersalnie do warunków wojny. Potrafił walczyć wręcz, dobrze posługiwać się każdym rodzajem broni, miał ogólną wiedzę, jak przetrwać w ciężkich warunkach i odludnych okolicach. Jednak najważniejsza była nieprzeciętna znajomość psychiki i zachowań ludzkich, które dawały przewagę, zwiększając szanse przeżycia. „Cichociemny” miał główne zadanie: „nie dać się zabić”. To powodowało, że ta dewiza pchała ich do działania i korzystania w odpowiednich warunkach z nabytych kompetencji do realizacji zadań. Rzadko trafiali do niewoli, a jeśli już, to zawsze z niej uciekali, a tym którzy im pomogli, przekazywali swój emblemat, który miał uratować następne życie.

Wszyscy siedzieli w ciszy. Wiele spraw w tym pokoju poruszali, ale nikt z nich nie przewidział takiego scenariusza. Milczenie przerwał Bosowski.

– Ja idę po obiad dla dziewczyny. Dzisiaj postaram się zdobyć coś pożywniejszego, żeby dziecko dobrze się rozwijało. Mam nadzieję, że do czasu mojego powrotu coś wymyślicie.

Kiedy mężczyzna wyszedł, odezwał się „Karłof”:

– Muszę przyznać, że źle się czuję z tym, jak przedostatniej nocy potraktowałem Zuzen. To było spowodowane pychą i rutyną zawodową. Zamiast być sędzią w tej sprawie, ja od razu założyłem, że aresztantka jest winna. Chyba się starzeję.

– Teraz tak gadasz! – krzyknął Getz. – Rozmawialiśmy na ten temat u ciebie w gabinecie. Sam cię prosiłem, że nie ma co męczyć dziewczyny, bo już swoje przeszła. Wspomniałem nie raz, że to nasza agentka i dlatego musimy z nią postępować delikatniej.

– Nie posłuchałem, bo ślepo oczekiwałem następnego sukcesu. Teraz wiemy, że przyczyniła się do ocalenia „cichociemnego”, a w zamian dla niej żołnierz zerwał naszywkę, na którą musiał bardzo ciężko zapracować. To taki symbol ponad zwaśnionymi narodami. Słyszałem kiedyś o tej zasadzie, ale wtedy myślałem, że to jakiś żart. W sumie ktoś może pomyśleć, że to tylko naszywka, bo umiejętności się nie traci, ale oni to wymyślili, żeby ci, którzy im pomagają, mogli doświadczyć w krytycznych chwilach tego samego. My rozmawialiśmy dzisiaj o prowadzeniu operacji, a teraz okazuje się, że zgodnie z honorem żołnierzy formacji specjalnych z Largo Hause… – „Karłof” zawahał się, żeby powiedzieć, co muszą zrobić z aresztowaną dziewczyną. – Zuzen faktycznie jest Niemką i w tej chwili nawet Sowieci by jej darowali. Nie wiem, co o tym myśleć. Może to zabrzmi niehonorowo, ale musimy zachować w tajemnicy, że znaleźliśmy przy niej ten emblemat. Można to wykorzystać dla Zuzen w przyszłości, ale nie teraz.

Getz pokręcił przecząco głową, mówiąc:

– Nie przystoi, szefie. My to znaleźliśmy i my jesteśmy zobowiązani jej pomóc. Co to za życie tutaj dla niej. Sam zauważyłeś, że w tej sytuacji nawet Sowieci by jej darowali, a wiemy, że Armia Czerwona jest bardzo konsekwentna i bezwzględna.

– Też tak sądzę – wtrącił do rozmowy Viktor. – Ale mam mętlik w głowie. Obawiam się, że twoi zleceniodawcy przy tak cennych kamieniach też przymkną oko na honor i za wszelką cenę będą dążyć do realizacji swojego planu.

Wszyscy siedzieli z posępnymi minami, nie wiedząc, co dalej.

– Nie wiemy, kto jest nad „Karłofem” – odezwał się Getz. – Może okazać się, że to jacyś wojskowi. W takiej sytuacji w mojej ocenie powinni przestać przesłuchiwać Zuzen.

„Tenor” słuchał ze łzami w oczach, bo to już nie były zwykłe słowa, tylko zasłużona nagroda za to, co agentka zrobiła dla aliantów. Nawet nie myślał, do czego była w stanie się posunąć, że została obdarowana najwyższym symbolem ustalonym przez Polaków ze Special Force. Miała charakter, było to widać podczas dwóch tygodni, kiedy nie poddawała się, ćwicząc i wynajdując sobie dodatkowe obowiązki, na przykład częste pranie ręcznika.

– Powiedz coś, „Tenor” zawsze byłeś taki mądrala, a teraz co? – naciskał podwładny.

– Daj spokój, Getz – zabrał głos Viktor. – Postaw się w jego sytuacji. To nie jest prosta sprawa. Jak twój szef wypuści Zuzen, to wyłapią nas jak muchy, a z drugiej strony Polacy z „cichociemnych”, którzy odznaczali się wyjątkowymi możliwościami, kreatywnością, siłą i odwagą, czasami wypełniali misje wojenne przez innych określane jako niemożliwe do wykonania. Tacy nieprzeciętni ludzie ustalają między sobą honorowy gest, który obie strony konfliktu nieoficjalnie akceptują, a to oznacza, że my nie możemy postępować inaczej.

– „Karłof”, pokaż swoim zleceniodawcom, co znalazłeś podczas przeszukania podejrzanej – zaproponował Joachim.

– Bądź poważny – upomniał śledczego jego szef. – Jak ją uwolnimy, to wszyscy zginiemy.

Viktor postanowił nie zaogniać rozmowy, dlatego spokojnie przypomniał to, co wcześniej było już powiedziane.

– Według mnie, jak nic z tym nie zrobimy, to przy realizacji naszego ustalonego działania może się udać. Bardzo kocham Zuzen, dlatego to, co usłyszycie, zabrzmi niedorzecznie w obliczu znalezionej plakietki. Osobiście twierdzę, że nie trzeba dziewczyny wypuszczać. Realizujmy nasz plan, poprawmy jej warunki mieszkaniowe, dajmy możliwość wyjścia w nocy na plac przed budynkiem, żeby pooddychała świeżym powietrzem nad sadzawką znajdującą się niedaleko wysokiego masztu i w ten sposób zadbamy o jej lepsze funkcjonowanie. To jedyne wyjście, żeby jednocześnie odwdzięczyć się za uratowanie „cichociemnego”.

– Na miejscu mojego szefa pozwoliłbym kobiecie nawet pójść do miasteczka, do parku – dodał Getz. – Ale sami wiecie, jakie historie tutaj krążą, że mordują, że ludzie znikają.

– Słyszałem, że kiedyś ktoś tutaj kogoś zastrzelił i od tamtej pory po zmroku nikt tędy nie chodzi – wyjaśnił Viktor i podparł głowę ręką. – Sądzę, że te straszne opowieści są podtrzymywane i podsycane na potrzeby ochrony tego obiektu, żeby nikt tu nie węszył. Jak dasz zgodę, „Karłof”, to ja mogę jej towarzyszyć przy nocnych spacerach.

Szef śledczych zachował powściągliwość i nie wyraził swojej opinii.

– A co z przesłuchaniami? – zapytał.

Getz tym razem wolał się nie odzywać i wysłuchać, jaką wizję działania ma Petro.

– Jak zaczynasz nagrywać, sam mówisz, która jest godzina, poza tym możemy w dzień przesłuchiwać Zuzen, a podczas przesłuchań od czasu do czasu śledczy wspomni, że jest środek nocy albo że jest już piąta nad ranem – niepewnie zasugerował Viktor, wiedząc, że główny śledczy to służbista.

– Chcesz preparować taśmy? – krzyknął „Karłof” z wielkim oburzeniem. – A gdzie twoja etyka zawodowa? – Nic więcej nie mówił, bo jego stwierdzenia wynikały z przyzwyczajenia i nie pasowały do obecnej sytuacji. Zaraz dodał: – Przepraszam, to się stało odruchowo. Poniosło mnie.

Po chwili „Tenor” uśmiechnął się i płasko klepnął ręką w stół, jakby przybił to, co ma powiedzieć. Po wysłuchanych argumentach, sam łamiąc swoje stalowe zasady, określił warunki przyszłego działania.

– Zgoda – odrzekł, wiedząc, że to, co Joachim i Viktor usłyszą, mocno ich zaskoczy. – Dam wam jedną przepustkę na codzienne, dwugodzinne wyjście przez główną bramę obiektu. Będzie wystawiona na Viktora Petro z żoną. Wystąpię też do twoich zwierzchników o udział w tajnych działaniach i od dzisiejszego wieczora jesteś naszym oficerem operacyjnym do czasu odwołania. Wiem, że masz dużo pracy, ale wojna się skończyła i w takim wypadku więcej obowiązków przerzucą na twojego starszego brata, a co do dalszych ustaleń, od dzisiejszej nocy możecie wychodzić z budynku poza granice obiektu. Przekraczacie bramę pod koniec jednej warty, a powrót będzie, jak nocna zmiana przyjdzie. Wystosuję pismo do mojego szefostwa o przesunięcie godzin zmiany warty. Umotywuję, że to na potrzeby naszych obecnych tajnych działań operacyjnych. Takiej formie nikt się nie sprzeciwi i będzie rozpatrzone pozytywnie.

– A jak będą chcieli sprawdzić dokumenty dziewczyny? – zapytał Viktor.

– Dam ci jej papiery, a ty na każde żądanie je okażesz.

– W ten sposób osoby trzecie dowiedzą się o przebywaniu Zuzen Petro na terenie ośrodka w Hanslope Park.

– Myślisz, Petro, że wartownicy po zerknięciu na papiery zapamiętają, co tam jest napisane? – zapytał główny śledczy. – Poza tym idę o zakład, że biorąc przepustkę od dużego oficera operacyjnego w garniturze z czarnymi okularami na nosie, nawet nie poproszą o dokumenty żony. Zaufaj mi, znam tutaj wszystkich, a chłopcy z warty nadają się tylko do pilnowania. Nie są wyczuleni na naszych pracowników, natomiast jak ktoś obcy pojawi się w okolicy, to budzą się do działania i wtedy reagują. Trzeba by zapytać podejrzanej, czy wyjście poza obręb obiektu jest pożądane, bo może okazać się, że wystarczy jej pobyt nad stawem.

Mężczyzna ze szramą nie krył zaskoczenia i zarzucił „Karłofa” pytaniami:

– Jak to? Dasz mi dokumenty Zuzen? Wystawisz przepustkę na mnie i „moją żonę”? Nie boisz się, że uciekniemy?

– Zdziwiony jesteś? – zapytał szef śledczych. – Sam wyszedłeś z pomieszczenia obok z zamiarem uświadomienia mi, w jakiej jesteśmy sytuacji.

Viktor nie dawał poznać po sobie zaskoczenia, jakie wywołała na nim trafna diagnoza „Karłofa”.

– Jakiego tam uświadomienia. Przesadzasz, coś ci się wydawało.

– Petro, nie rób ze mnie wała. Nie doceniasz mnie. Ja też byłem szkolony. Myślałeś, że te twoje pytania nie zdradzały nam podłoża metody aktywizacyjnej. Najlepiej samemu coś wywnioskować, a później pozwolić innym to dostrzec, w ich wypowiedziach pokierowanych zgodnie ze schematem: „Jak jest?”, „Jak być powinno?”, „Dlaczego tak nie jest?”, „Co robić, żeby było, jak być powinno?”. Jeszcze brakowało tego, żebyś nam to rozpisał na tablicy. Odniosłem wrażenie podczas rozmów, że głównie mnie chciałeś przekonać. I to ci się bardzo dobrze udało, a ja dzięki tobie uzyskałem informacje, na czym tobie zależy. Z początku bazowałem na tym, że jestem nieidentyfikowalny, ale to też mi uświadomiłeś, że jak będą mieli strzelać, to nie pytają o imię i nazwisko, tylko namierzają osobę po wyglądzie. Teraz ja i ty, kolego Petro, oraz koledzy Getz z Bosowskim jedziemy na tym samym wózku co nasza aresztantka. W związku z tym czego mam się obawiać? Skoro oni z powodzeniem znajdą nas na końcu świata za jeden diamencik wielkości ziarnka fasoli, pochodzący z torby pełnej kosztowności, którą osobiście przekazałem zleceniodawcom, to co zrobią za diamenty, które zaginęły?

Po tym, co Viktor usłyszał, zaczął kasłać, to był niekontrolowany objaw podenerwowania. Nigdy nie przypuszczał, że „Karłof” jest taki bystry i przewidujący. Wszystko było jasne, nikt nie mógł wycofać się z tej sytuacji i pozostawało zastosować się do ustaleń.

– Mamy działać i trwać, kolego „Borysie”.

„Karłof” z zadowoleniem i niedowierzaniem zapytał:

– Naprawdę nazwałeś mnie swoim kolegą?

– Tak wyszło z kontekstu – powiedział Viktor, po czym uśmiechnął się, pochylił w stronę mężczyzny i puknął go pięścią w ramię. – Nie pochlebiaj sobie.

Sprawa wyglądała na załatwioną. Kiedy wszyscy się śmiali, do pokoju przesłuchań wszedł skupiony Bosowski, krzycząc:

– Miejsce na blacie robić, bo żarło niosę. Getz, skocz po koleżankę agentkę, bo stygnie. I powiedzcie mi, co u was tak wesoło? Wypuszczamy panią?

– Później Getz ci wytłumaczy. Nie chcę, żebyś o tym rozmawiał przy Zuzen – powiedział szef śledczych.

Viktor chciał zrobić miejsce na stole i zabrać z jego środka naszywkę, ale „Karłof” go uprzedził i capnął ją pierwszy.

– Mnie się ona nie przyda, i tak nikt by mi nie uwierzył, że kogoś uratowałem, bo sami wiecie, że tyłka z tego miejsca nie ruszyłem przez całą wojnę, ale mimo to naszywka będzie bezpieczniejsza w moich rękach.

– Niech ci będzie, „Borys” – rzekł Petro, a następnie zadał pytanie Jeremiemu: – Co tam dobrego przyniosłeś? Ummmm… Coś ładnie pachnie.

Zanim Bosowski odpowiedział na pytanie, zwrócił się z ważną informacją do „Karłofa”:

– Okazało się, szefie, że my możemy zażyczyć sobie w jadłodajni, co chcemy, dlatego dzisiaj ktoś na górze nie zje mięciutkich kurczaczków w chrupiącej skórce, bo są już u nas w piwnicy.

Wszyscy zaczęli krzyczeć i cieszyć się.

– Ile tego przytargałeś?

– Viktor, nie licz, tylko jedz ile wejdzie. – Mówiąc to, Jeremi rozkładał talerze. – Było tego w stołówce siedem sztuk, każdy około półtora kilograma, dobrze przyprawione i cieplutkie.

– To ile wziąłeś? – zapytał szef.

– Jak to ile? – odparł śledczy z SOE. – Pewnie, że wszystkie.

Kiedy Getz przyprowadził Zuzen, wszyscy zamilkli. Dziewczyna była ubrana w spodnie moro i czarną koszulkę z krótkim rękawem.

– Gdzie się pani agentka tak obkupiła? – zapytał rozbawiony „Karłof”.

To nie był złośliwie podejrzliwy ton, jaki wcześniej przeważał w zachowaniu głównego śledczego. Zuzen zauważyła, że „Tenor” jest szczerze uradowany, a reszta zachowywała się jak dobrzy przyjaciele.

– Bosowski mi przed chwilą przyniósł i przebrałam się – kobieta odpowiedziała na pytanie. – Ale czy ja się nie przesłyszałam, „Borys”? Od kiedy według ciebie jestem agentką, a nie aresztantką?

– Czy to ważne, kochana? Dzisiaj na nocnym, dwugodzinnym spacerze wkoło stawu umiejscowionego niedaleko naszego budynku kolega Petro ci wszystko opowie. Dodam tylko, że jeżeli będziecie chcieli wyjść poza teren obiektu, wystarczy do mnie to zgłosić, a teraz zapraszam do stołu, a raczej do biurka, na cieplutkiego, soczystego kurczaczka w chrupiącej skórce.

W tym czasie na talerz Zuzen trafiła najmniejsza sztuka, która już była rozpołowiona przez Jeremiego.

– Dziękuję, Bosowski – powiedziała aresztantka, bo zauważyła, że pozostałe porcje były niepodzielone.

– Przyjemność po mojej stronie, Zuzen. Tobie rozkroiłem, a oni dadzą sobie radę. Popatrz na nich, jak się do tego zabrali, widać, że zgłodnieli. Jedz, póki kurczak ciepły. Tutaj masz jeszcze kompot z jabłek. – Podał duży termos z piciem, z którego od razu nalał do szklanki podanej Zuzen przez Getza.

Na talerzu „Karłofa” kurczak ginął w oczach. Najpierw odłamał skrzydła, które perfekcyjnie pozbawił mięsa, później zjadł dwie nogi z udami, a teraz męczył się nad torsem. Viktor od swojej porcji oderwał udo i czekał, aż Zuzen zacznie jeść. Kiedy ona zaczęła widelcem kłaść do ust kawałki drobiu, on też wolno obgryzał mięso z kości, ale częściej trzymał je uniesione w ręku, przyglądając się dziewczynie. Zuzen jedną ręką przytrzymywała porcję na talerzu, a drugą przy pomocy widelca nabierała drobiny mięsa i zjadała. Robiła to bardzo kulturalnie i bez pośpiechu, jakby spożywała posiłek w eleganckim towarzystwie. Co chwila opuszczała głowę w stronę talerza, nie mogąc nacieszyć się zapachem pieczonego kurczaka

– Pycha – rzekła cicho, obserwując jednocześnie wszystkich, bo takie zachowanie nie pasowało do ostatnich zdarzeń.

Przypisy

¹Być albo nie być, otóż-to pytanie,

Jestli w istocie szlachetniejszą rzeczą

Znosić pociski zawistnego losu,

Czy też stawiwszy czoło morzu nędzy,

Przez opór wybrnąć z niego? – Umrzeć, – zasnąć. –

I na tem koniec…

²…Gdybyśmy wiedzieli,

Że raz zasnąwszy, zakończym na zawsze

Boleści serca i owe tysiączne

Właściwe naszej naturze wstrząśnienia,

Kres taki byłby celem na tej ziemi

Najpożądańszym. Umrzeć, — zasnąć…

(William Szekspir, Hamlet. Królewicz duński, przekład: Józef Paszkowski, opracował: dr Piotr Chmielowski, wyd. Feliks West, 1909)

³ Stary język indoaryjski, pisano nim większość religijnej i filozoficznej literatury indyjskiej, wywodził się z języka wedyjskiego.

⁴W niektórych środowiskach tak jest określana czysta wódka.

⁵ (niem.) Szybko, suko.

⁶(niem.) Sowiecka suka.

⁷ (niem.) Sowiecka małpa.

⁸Drzewiec flagowy umieszczany pośrodku rufy.

⁹ (ang.) Oﬃce of Strategic Services – Biuro Służb Strategicznych