Nela Nielsen

Mogę Cię kochać słowami

Ilustrator madabatman/123RF.com

Ilustrator Maksym Protsenko/123RF.com

© Nela Nielsen, 2021

© madabatman/123RF.com, ilustracje, 2021

© Maksym Protsenko/123RF.com, ilustracje, 2021

„Stanąłeś na skraju mojego serca i zawahałeś się. Wiedziałeś bowiem, że z tej drogi nie ma już powrotu. Kto raz wejdzie na ścieżkę mojego serca, ten na wieki zatonie w otchłani własnych uczuć.”

Tomik wierszy, którego motywem przewodnim jest miłość. Utwory ukazują bogactwo wewnętrznych przeżyć oraz emocje, które mogą zawładnąć naszym sercem i naszą duszą, gdy poddajemy się temu przemożnemu uczuciu. Sile, która może zmienić cały nasz świat.

ISBN 978-83-8221-593-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Mogę Cię kochać słowami

Mogę Cię kochać

Pytasz czym jest tęsknota

Miłość to dusz spotkanie

Czekam na miłość

Zapomnijmy o wszystkim

O miłości mówię szeptem

Gdy nikt nie słyszy

Żal w moim sercu

Chyba zaczynam tęsknić

To już nie Ty

Ta cisza oddech odbiera

Serce do serca drepcze

Schwyć miłość za rękę

Szukałam Cię

Czekam na dzień

Cały mój świat to Ty

Utul mnie

Wieczorami

Co jest prawdą

Samotność

Nie wiem

Pokaż mi miłość

Niepokonani

Pamiętam

Zobaczyć ludzką twarz

Gdy jesteś

Parasol uczuć

Smutek

Sto milionów gwiazd

Zawładnąłeś mną

Powody

W nas nie ma już gwiazd

Bez Ciebie

Kropelka po kropelce

Gdy nadchodzi

Twój uśmiech Żabko

Niosąc marzenia

Zdarzyliśmy się sobie

Otulam Cię

Urodziny

Co jest ważne

Pewnego dnia

Nie ma Cię przy mnie

Kocham Cię

Chyba dosyć już

Pisz do mnie

Jak mam Cię przekonać

Tak za Tobą tęsknię

Kolejny dzień

Czy oświetlisz mi drogę

Lustrzany obiektyw

Jeszcze może być pięknie

Ludzi coraz mniej

Nie pytam

Wiem

Mój przyjaciel wiatr

Opowieść naszych Dusz

Myśli tak ulotne

I przez te kilka chwil

Jesteś łzą na moim policzku

Na tęsknoty skraju

Niczego nam nie brakuje

Byliśmy jak dwa łabędzie

Nie czekam

Nie kłam mi prosto w serce

Bym mogła

Noc Kupały

Zostań

Miłość w naszych sercach

Samotność

Odmierzam czas

Delikatność

„Stanąłeś na skraju mojego serca i zawahałeś się. Wiedziałeś bowiem, że z tej drogi nie ma już powrotu. Kto raz wejdzie na ścieżkę mojego serca, ten na wieki zatonie w otchłani własnych uczuć.“

~ Nela Nielsen

Mogę Cię kochać

Mogę Cię kochać dotykiem

Mogę Cię kochać słowami

Mogę Cię kochać na tysiąc sposobów

I każdy jest tylko nam znany

Mogę Cię pieścić słów szeptem

Otulać ciepłym oddechem

Mogę się wedrzeć w całości w twą duszę

I w myślach po wieki odbijać już echem

Mogę całować namiętnie

Chwycić mocno w ramiona

Mogę zatracić się w Tobie bez końca

I poczuć nareszcie spełniona

Szepnij mi tylko słowo

Do głębi porusz spojrzeniem

Do serca przygarnij najczulej

Oczaruj mnie swoim istnieniem

Pytasz czym jest tęsknota

Pytasz mnie czym jest tęsknota

To tańcząca melancholia w duszy

I słonawa łza powoli spływająca z oka

To brak radości w sercu i uśmiechu na ustach

Oraz martwy wzrok wbity w przestrzeń

Która wciąż bez Ciebie tak boleśnie pusta

To brak snu

Który nocą nie odwiedza już mych progów

A także wspomnienie zapachu bzu

I modlitwy za Ciebie składane do bogów

To poczucie bezsilności

Które wciąż zakrada się w myśli podstępnie

To trwanie w ciszy skrywanej miłości

Której wierna pozostałam dogłębnie

To również milczenie pomiędzy nami

I moje zmienne nastroje

To zrywanie się na oddźwięk kroków

Które nigdy nie są twoje

Pytasz mnie czym jest tęsknota

A to ból przeszywający duszę i ciało

To przejście przez piekieł wrota

Katusze jakich mało

Miłość to dusz spotkanie

Miłość jest to dusz spotkanie

Które radość w serce wnosi

Co się z pychą bokiem mija

Co się gniewem nie unosi

Miłość to jest taka siła

Która spaja ludzkie serca

Która dobro w życiu mnoży

I umyka oku mędrca

Po cóż zatem wzrok odwracasz

Gdy na drodze swojej mijasz

Skoro przyszła znaczy twoja

Skoro twoja to jej sprzyjaj

Czekam na miłość

Czekam ubrana w złudzenia

Na miłość co zbliża się szeptem

Na ciche muśnięcie twych myśli

Na dotyk co wciąż tak ulotny

Zwiewne nadzieje wciąż tańczą

Przekornie niosąc nadzieję

Że jeszcze przytuli mnie szczęście

Że wszystko jeszcze przede mną

Z grymasem bólu na twarzy

I sercem co z piersi wyrywa

Czekam ubrana w złudzenia

Na miłość co szeptem się zbliża

Zapomnijmy o wszystkim

Chodź pobiegniemy przez most

Naszych marzeń

Tam gdzie nikt nas nie znajdzie

I nikt już nie odmieni biegu zdarzeń

Tam na moście

Wtulimy się mocno w swe ramiona

Na przekór przeciwnościom

Wbrew kłamstwu i podłości

Co serce tłamsi

Lecz miłości w sercu nie pokona

Chodź otulimy się wzajemnie szeptem ciszy

I z czułością wypowiem słowo „zostań“

A dotykiem szepnę „pragnę“

Gdy świat słów mych nie słyszy

I kolejny raz rozpacz z serca odgonimy

Zapomnimy o wszystkim i wszystko

Przemilczymy

O miłości mówię szeptem

O miłości mówię szeptem

Delikatnie

Z rozczuleniem

Tak by każde moje słowo

Wybrzmiewało w twojej duszy

By na zawsze w niej zostawić

Cząstkę swoich własnych przeżyć

Gdy miłości w moim sercu

Nawet żal nie zdołał zgłuszyć

Kiedy serce w swym zachwycie

Biegnie prosto w twe ramiona

Wypowiadam słowo „kocham“

Wciąż czułością przepełniona

I wyrażam swoją miłość

Tysiącami różnych gestów

Każdy gest i każde słowo

Wypowiadam z namaszczeniem

Bo te słowa o miłości

Są tkliwością

Są wzruszeniem

To jak wspólny taniec zmysłów

Spojrzeń w oczy

Pocałunków

Delikatnych muśnięć dłoni

Co się wciąż z mym wstydem droczy

I choć wszystkie niemal słowa

Oddam innym wraz z konceptem

Słowo kocham mam dla Ciebie

Gdyż Najdroższy

O miłości mówię szeptem

Gdy nikt nie słyszy

Jesienią gdy liście spadają z drzew

Zamiera też moje serce

Zamiera powoli w nieznośnej ciszy

Gdy nikt nie widzi

Gdy nikt nie słyszy

Powoli miarowo z oka spływa łza

Wypełniona po brzegi srogim bólem

A w myślach nieustannie retrospekcja trwa

Brzemię wspomnień okryte żalu tiulem

Tak mocno kochałam

Bezbronna tak byłam

Zraniona zostałam

Ból w duszy mej skryłam

Jesienią gdy z nieba łzy płyną bezgłośnie

Otulając świat cały swym smutkiem

Z mej duszy krzyk srogi wybrzmiewa żałośnie

Co rozpaczy przemożnej jest skutkiem

Bo tęsknię i płaczę

Płaczę i wzdycham

We wspomnieniach zanurzam

Cierpieniem zakrywam

I pragnę przytulić do Ciebie tak mocno

Skryć rozpacz w twoich ramionach

Na moment odgonić od serca samotność

Przed żalem schronić swe łzy

Żal w moim sercu

Żal zaszeleścił w moim sercu cichym szeptem

Twierdząc że w miłości wciąż jestem adeptem

Że romantyzm z daleka bije aż ode mnie

I że szczęścia w tym świecie

Szukam nadaremnie

Oświadczył że emocje

Przeżytkiem w tych czasach

Że tylko antykwariat posiada je w zapasach

Żywił przekonanie że upadły dziś wartości

I nikt w całym wszechświecie

Nie szuka już miłości

Wysuwał przypuszczenia jakoby świat cały

W dobie lepszych czasów utracił ideały

Jakoby cała ludzkość i wszystkie narody

Porzuciły miłość dążąc do swobody

Wyrażał opinię że rządzą dziś pieniądze

A ludźmi miast wartości kierują czyste żądze

Lecz jak przekonać serce

W którym tli się miłość

Że w obecnych czasach niemodna jest zażyłość

Chyba zaczynam tęsknić

Chyba zaczynam tęsknić

Chyba zaczynam wariować

Potrzebuję twych oczu głębi

Ramion w których mogę się schować

Słów i szeptów żarliwych

Co serce zranione rozgrzeją

I tych spojrzeń niewinnych lecz tkliwych

Do których oczy bez przerwy się śmieją

Chyba zaczynam tęsknić

Cała się w sobie zapadam

I z tej tęsknoty niezwykle bolesnej

W obce ramiona jak w sidła wpadam

Szukając dotyku dłoni

Pragnąc namiastki Ciebie

Lecz gubiąc jak w otchłani

Cząstkę samej siebie

To już nie Ty

Bezszelestnie wkradłam się w twoje sny

Niepostrzeżenie zawładnęłam

Światem marzeń

Niby ciało to samo

Lecz to już nie Ty

To odbicie wszelkich przeszłych zdarzeń

Patrzysz na mnie wzrokiem pełnym łez

A przez łzy uśmiech szczęścia się przeziera

Chciałbyś zerwać się i szybko do mnie biec

Z serca wyrwać

Ale miłość nie wybiera

Pragniesz wtulić się i poczuć ciała smak

Pieszczotliwie wręcz otulić serca biciem

Wciąż dotyku pragniesz

Ale powiedz jak

Co zrobimy by się cieszyć wspólnym życiem

Ta cisza oddech odbiera

Tęsknię za tymi dniami

Gdy przynosiłeś poczucie radości

Za tymi wspólnymi chwilami

Pełnymi wzruszeń

I nieśmiałości

Za tym „Dzień dobry Kochanie“

I za „Śpij słodko Najdroższa“

Za tym że zawsze otulić się mogłam

Myślą co nieba była mi droższa

Za delikatnością tęsknię tak bardzo

I za dbałością rozczulam mocno

Wtulić bym chciała w Ciebie tak czule

Tęsknota ze mnie wszędzie wyziera

Smutek i pustka w sercu kołacze

Ta cisza tylko oddech odbiera

Serce do serca drepcze

Jak wstrzymać serce co do serca drepcze

Gdy wiatr bez końca o miłości szepcze

Jak wyrwać z duszy to co mocno wrosło

Skoro spogląda dumnie i wyniosło

Jak zgasić żar co ogniem jasnym płonie

Kiedy tak mocno wciąż splecione dłonie

Jak zbudzić jaźń ze snu o kochaniu

Podczas gdy psyche zaprzecza wołaniu

Miłość to siła której stłumić nie sposób

Nie słucha ludzkich ni anielskich głosów

Schwyć miłość za rękę

Splątani swoimi lękami

Płyniemy przez życie bezwiednie

Mkniemy wartkimi nurtami

A radość bez końca w nas blednie

Zamiast rozbłysnąć w zachwycie

Mrok duszę spowija ciemnością

Zamiast porywów serca

Raczymy się fizycznością

Trzymamy w objęciach kogoś

Pomimo że nie kochamy

A nocą w grymasie rozpaczy

Boleścią twarz wykrzywiamy

Złorzecząc na tę chwilę

Gdy miłość zrodziła udrękę

Bo nam zabrakło odwagi

By schwycić tę miłość za rękę

Szukałam Cię

Szukałam Cię

Szukałam Cię w najodleglejszych

Zakamarkach pamięci

Wędrowałam uliczkami mojego umysłu

I rozglądałam się

Za choćby skrawkiem wspomnień o Tobie

Chciałam schwycić twoją dłoń

I podążać dalej razem

Tworzyć historię wspólnego życia

Zapisaną w każdej komórce jestestwa

Szukałam Cię

Ale znalazłam tylko ciszę

Odbijającą się echem w moim sercu

Czekam na dzień

Czekam na dzień

Kiedy uczucia jak lawa gorąca

Zawładną nami bez końca

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.