Copyright ©

Agata Polte

Wydawnictwo NieZwykłe

Oświęcim 2022

Wszelkie Prawa Zastrzeżone

All rights reserved

Redakcja:

Kamila Recław

Korekta:

Elżbieta Wołoszyńska-Wiśniewska

Karolina Piekarska

Redakcja techniczna:

Paulina Romanek

Projekt okładki:

Paulina Klimek

www.wydawnictwoniezwykle.pl

Numer ISBN: 978-83-8320-216-7

Dla czytelniczek, dla których otwarcie tej książki

jest spotkaniem z dawno niewidzianym przyjacielem.

Witajcie ponownie. Cal i O za Wami tęsknili

ROZDZIAŁ 1

OCTAVIA

Kółka deskorolki toczą się szybko po równym asfalcie. Rozglądam się po pustej ulicy, chłonę wzrokiem mijane domy, które są zbyt wielkie, bym ogarnęła je spojrzeniem w całości w tym krótkim czasie, gdy obok nich przejeżdżam. To jakaś bogata dzielnica, pełna wypasionych willi z basenami, przystrzyżonych trawników i lśniących żywopłotów wypsikanych pewnie jakimiś nabłyszczaczami, żeby raziły po oczach każdego, kto na nie spojrzy.

Jadę dalej, w moich słuchawkach coraz głośniej rozbrzmiewa Human Race od Three Days Grace. Wymownie się rozpoczyna, bo zdecydowanie nie pasuję do okolicy, w której się właśnie znajduję. Uśmiecham się pod nosem, powtarzając bezgłośnie słowa piosenki, i docieram wreszcie na wzniesienie, z którego płynnie zjeżdżam.

Robi się ciemno, słońce powoli chowa się za drzewami, które widzę przed sobą. Niewielki las otacza z jednej strony małe sztuczne jezioro znajdujące się niedaleko. Gdy mrużę oczy, dostrzegam płonące ogniska, mnóstwo stłoczonych wokół nich ludzi, długi drewniany pomost, z którego dwóch chłopaków skacze właśnie do wody i kilkanaście samochodów oświetlających całą tę imprezę. Kiedy wciskam „stop” na słuchawce bezprzewodowej, dociera do mnie głośna muzyka, techno albo połączenie rapu i popu. Nawet niezłe, ale i tak włączam swoją piosenkę z powrotem, a potem przez sekundę się waham.

Zerkam na czarne legginsy i szeroką bluzę. A później na bawiących się w dole ludzi. Nie mogą być starsi ode mnie, chociaż widzę kilka beczek z piwem, stół zastawiony butelkami i mnóstwo czerwonych kubków. Przy linii drzew unosi się charakterystyczny dym. Imprezowicze są na widoku, więc muszą być na tyle pewni siebie, by nie bać się policji. A przed chwilą mijałam przecież patrol, który spoglądał na mnie podejrzliwie. Musiał słyszeć muzykę, ta roznosi się echem na całą okolicę, więc dochodzę do wniosku, że patrzę na jakieś bogate dzieciaki, które płacą wystarczająco dużo, by gliny dały im spokój.

Zdejmuję bluzę i zawiązuję ją wokół bioder. Zostaję w samym topie, spod którego nieco prześwituje mi czerwony biustonosz. Nie wiem, czemu włożyłam akurat ten, jednak mam to gdzieś. Rozplatam warkocz i mierzwię kasztanowe włosy palcami, po czym zjeżdżam ze wzniesienia po chodniku. Przy odrobinie szczęścia imprezowicze będą już na tyle pijani, że nawet nie zauważą, że wbiłam się bez zaproszenia, wypiłam ich alkohol, a potem odjechałam. Przyda mi się moment rozluźnienia przed powrotem do domu.

Docieram do ciemnego trawnika, zeskakuję płynnie z deski i łapię ją w dłoń. Waham się chwilę, nim decyduję się schować ją za niewielką altanką, która stoi tuż obok, po prawej stronie. Przykrywam longboard jakimiś gałęziami i wiosłami, które tu leżą, a później schodzę powoli ścieżką w kierunku piasku. Zaczyna się już po kilku krokach. Wkładam słuchawki do zapinanej kieszeni bluzy i rozglądam się z ciekawością, obserwując, jak zmieniło się to miejsce.

Pamiętam, że dziesięć lat temu ten pomost był krótszy i chwiał się na wszystkie strony, przez co mama nie pozwalała mi na niego wchodzić. Teraz zdaje się solidny, pomalowany na ciemny brąz i nieczuły na oblewającą go wodę, która połyskuje w ostatnich promieniach zachodzącego słońca przebijających się między koronami drzew. Patrzę na rozłożone po prawej stronie na niewielkiej plaży leżaki, na pływające po tafli sztucznego jeziora materace. A potem na las rozciągający się za Pasting’s Lake. Zawsze w czasie zachodu zasłaniał najlepszy widok.

Moje trampki zagłębiają się w jasnym piasku. Krzywię się mimowolnie, bo pewnie będę musiała później wysypywać go z nich godzinami, ale na razie staram się o tym nie myśleć. Muzyka robi się coraz głośniejsza, rezonuje w klatce piersiowej i sprawia, że moje ciało zaczyna się automatycznie rozluźniać. Nawet jeśli to nie do końca moje klimaty, jestem w stanie docenić każdą melodię, która mnie pobudza.

Przechodzę swobodnym krokiem w kierunku stolika z alkoholem, łapię kubek i po chwili sączę już słodkiego drinka, od którego cierpnie mi język, a gardło pali. Jeden rzut oka na chichoczące dziewczyny po prawej podpowiada, że one wypiły już takich kilka. Chyba pójdę w ich ślady, może dzięki temu dzisiaj normalnie zasnę. Po alkoholu zawsze łatwiej zasypiam. Gorzej bywa z budzeniem.

Patrzę na nieznajome chlapiące się w jeziorze. Woda musi być już dość zimna, bo gdy kolejni imprezowicze do niej wchodzą, wzdrygają się i klną głośno, ale to nie przeszkadza im w zabawie. Kilka osób na materacach pływających po tafli jedynie lekko moczy stopy, co wydaje się lepszym wyborem. Wszyscy imprezowicze są ubrani w stroje kąpielowe, ale po wyjściu na brzeg narzucają na siebie sweterki czy bluzy, żeby nie zmarznąć, mimo że wieczór jest ciepły.

Mamy koniec lipca, więc nie można narzekać na temperaturę. Chyba że na to, że w dzień bywa nieco zbyt wysoka. Ja akurat to uwielbiam, bo wiecznie marznę, także cieszę się, że przeprowadzka nie oznaczała dla mnie drastycznej zmiany klimatu. Trudno, żeby tak było, skoro z San Francisco przeniosłam się z tatą do oddalonego zaledwie o godzinę drogi innego kalifornijskiego miasta. Słonecznego dosłownie i w przenośni, skoro to Sunnyvale. Mieszkam tu dopiero od dwóch tygodni, jednak znam nieco tę miejscowość, bo tu wychowywali się rodzice i często odwiedzaliśmy dziadków od strony mamy, gdy byłam młodsza.

– Jesteś nowa? – rzuca nagle jakaś dziewczyna, która przystaje przy stoliku.

Odrywam się od myśli i skupiam na niej uwagę. Mierzymy się wzajemnie spojrzeniami. Ja jej rażący w oczy żółty kostium plażowy i czarne włosy sięgające podbródka, nieco jeszcze wilgotne, a ona mój top i legginsy oraz kasztanowe kosmyki kończące się spory kawałek za ramionami.

– Taaak – kłamię leniwie. – Właśnie przyjechałam. Ale tylko na jakiś czas. Do kuzynki.

Kiwa głową, jakby wiedziała, o kim mówię.

– Do Cassidy? – Na jej twarzy pojawia się niewielki grymas, który szybko znika. – Więc jesteś Oakley? – Wypowiada to imię jako „okli” z akcentem na „o”.

Oakley? Niech będzie.

– Jasne.

– Lara – mówi, wyciągając dłoń.

Ściskam ją, a potem patrzę na jezioro.

– Już nie pływasz?

Dziewczyna macha ręką.

– Woda jest za zimna. Lepiej się tam nie zbliżaj, bo Cal i reszta są już pijani i wrzucają każdego, kto się napatoczy.

Unoszę brwi, a ona wskazuje grupkę chłopaków, która właśnie kieruje się w stronę linii drzew. A raczej w stronę leżaków, na których siedzą trzy dziewczyny.

– Oho, chyba polują na twoją kuzynkę.

Moją…? Och. Czyli jedna z nich to Cassidy.

Uśmiecham się wrednie.

– O nie, biedna.

Lara mierzy mnie rozbawionym spojrzeniem, w czasie gdy chłopaki docierają do leżaków. Jeden z nich, wysoki blondyn, łapie dziewczynę siedzącą najbliżej, opaloną, długonogą blondynkę. Ta piszczy głośno, a oni śmieją się tylko i patrzą, jak ich przyjaciel niesie szarpiącą się Cassidy do wody. W tamtym miejscu nie ma płycizny, wiem, że dno znajduje się dość daleko, ale mimo wszystko wrzucanie jej tam może być ryzykowne. Koleś niewiele sobie z tego robi i po chwili blondynka ląduje w jeziorze. Jej krzyk zostaje zagłuszony muzyką, którą ktoś nagle podgłaśnia.

Chłopaki odchodzą, rzucając jakieś uwagi i nie odwracając się nawet do szamoczącej się w wodzie Cassidy, a mnie przechodzi nieprzyjemny dreszcz, gdy widzę, jak ta desperacko próbuje wydostać się na powierzchnię. Nie udaje. Nie umie pływać? Są na tyle pijani, żeby mieć to gdzieś, jednak ja czuję niepokój.

– Nie umie pływać? – pyta zdziwiona Lara.

Nie odpowiadam. Obserwuję przez kilka sekund, czy któraś z przyjaciółek Cassidy zareaguje, ale te stoją tylko przy swoich leżakach i rozglądają się za kimś innym, kto może pomóc dziewczynie.

Klnę pod nosem, a później, nim jestem w stanie przemyśleć dalsze kroki, odkładam kubek i rzucam się do jeziora. Niby nie powinno mnie obchodzić, co się dzieje, nie znam tej dziewczyny, jednak instynkt bierze nade mną górę. Chociaż nie pracuję już na basenie, nie zapomniałam wszystkiego, czego mnie uczono, i teraz, gdy dostrzegam tonącą osobę, po prostu ruszam na pomoc.

Po dwóch sekundach docieram do brzegu, zrzucam trampki, rozwiązuję bluzę z talii i zdejmuję błyskawicznie ubrania. Nie widzę nigdzie niczego, co mogłabym podać Cassidy, dlatego ryzykuję i wskakuję do wody. Lodowatej, tak jak sądziłam, ale nie daję sobie czasu na myślenie o tym, tylko zbliżam się do dziewczyny. Panikuje, jest wystraszona i nie mogę złapać z nią kontaktu wzrokowego. Chyba też nie słyszy, jak próbuję powiedzieć, by się uspokoiła, dlatego okrążam ją, żeby znaleźć się za jej plecami.

Po chwili chwytam ją mocno od tyłu za szyję i ciągnę w kierunku brzegu. Nie mija dużo czasu, aż docieramy do jej żałosnych i do niczego nieprzydatnych przyjaciółek, które pewnie bały się pomoczyć nowe bikini. Dopiero teraz dostrzegam kilka kroków za nimi jakiegoś kolesia z kołem ratunkowym. Nieco za późno.

Wyciągam Cassidy z wody i obie opadamy na piasek. Krople spływają mi po ciele, jestem cała przemoczona i w dodatku już czuję przyklejające się do skóry ziarnka. Na szczęście przyjaciółki tej dziewczyny wreszcie zaczynają działać i przybiegają z ręcznikami, a oprócz nich nikt nie zwraca na nas uwagi.

Przynajmniej tak mi się wydaje, dopóki nie unoszę głowy. Napotykam wtedy spojrzenie ciemnowłosego chłopaka, jednego z tej grupki odpowiedzialnej za wrzucenie Cassidy do jeziora. Po jego prawej stronie stoi Lara, która mówi coś, ostro gestykulując, ale on przerywa machnięciem dłoni i uśmiecha się krzywo, nawet się nie odwracając. Wciąż intensywnie na mnie patrzy, na co zakrywam się podanym ręcznikiem, czując narastającą wściekłość. Właśnie razem z tamtymi idiotami niemal utopił tę biedną dziewczynę, a ma czelność wgapiać się w moje cycki i kpiąco uśmiechać?

Piorunuję go wzrokiem, po czym skupiam się na Cassidy, która przestaje się już krztusić i drżącym głosem każe przyjaciółkom wypierdalać po ubrania dla niej i jeszcze jeden ręcznik, a one szybko się oddalają.

– Wszystko okay? – rzucam, otulając się ciaśniej różowym materiałem.

Dostałam wielki plażowy ręcznik, którym mogłabym się owinąć trzy razy.

– A kim ty w ogóle jesteś? – pyta opryskliwie dziewczyna.

No nie ma za co, Cassie. Nie dziękuj.

– Twoją dzisiejszą bohaterką – stwierdzam.

Mruży niebieskie oczy.

– Nie jesteś stąd. Nie chodzisz do naszego liceum, prawda?

Wzruszam ramionami.

– Może tak, może nie. Zależy, które to wasze liceum.

Spogląda na mnie przez chwilę, a później zerka za plecy. Spina się mocno, więc domyślam się, że odszukuje wzrokiem tamtych kolesi.

– Gdybyś chodziła do Fletcher’s, nie pytałabyś – mówi pełnym wyższości tonem. – Więc jakiś publiczny szajs, tak?

Prycham.

– Nie każdego stać na głupie prywatne szkółki.

Kiwa głową, jakby się tego domyślała, a mnie zaczyna irytować ta arogancja. Po co jej pomogłam? Powinnam się była domyślić, że to jakaś nadęta idiotka, która skupi się tylko na tym, że nie mieszkam w wielkim domu, jak ona, nie kupuję ciuchów, na których metkach widnieją trzy- lub czterocyfrowe kwoty, a potem będzie się wywyższać. Nie oczekuję kłaniania się za ratunek, ale zwykła uprzejmość by wystarczyła.

Chcę wstać i po prostu się stąd zwinąć bez kolejnego słowa, jednak Cassidy mnie zatrzymuje.

– Chcesz zarobić? – pyta nagle.

– Nie chodzę do prywatnej szkoły, więc od razu musi mi brakować kasy?

Trochę tak jest, ale nie zamierzam tego mówić. Zaczynam żałować jeszcze bardziej, że uratowałam tę kretynkę, która łapie właśnie moją dłoń i kręci głową.

– Nie. Po prostu chcę się odegrać na tym sukinsynie, Calu, i jego kolegach. Myślę, że mam świetny pomysł, ale byłabyś mi potrzebna. Tylko ten plan wymaga trochę więcej wysiłku.

Podążam za jej spojrzeniem i dostrzegam bruneta, który się we mnie wgapiał. Teraz stoi już przy ognisku, śmiejąc się głośno z kilkoma kolegami. Spotkałam w życiu sporo dupków takich jak on, więc nie dziwię się, że dziewczyna pragnie zemsty, ale cóż, to nie moja sprawa. Ja mam nadzieję, że nigdy więcej ich nie spotkam.

– Sorry…

– Cass – podpowiada.

Wiem, podszywam się pod jej kuzynkę, jednak o tym nie wspominam.

– Ta, sorry, Cass, ale nie tym razem. Nie bardzo…

– Pięć stów – mówi szybko. – I raczej spodoba ci się to, co wymyśliłam, bo wyglądasz mi na dziewczynę o podobnym charakterze do mojego.

Unoszę brew. Dla niej to komplement? Bo ja zastanawiam się, czy nie próbuje mnie znów obrazić.

– To znaczy?

– To znaczy, że będziesz się świetnie bawić, owijając wokół palca tego nadętego dupka, który sądzi, że jest królem – odpowiada, uśmiechając się wrednie. – Jesteś dobrą aktorką?

Chyba zaczynam łapać, w co chce mnie wplątać, i patrzę jeszcze raz na bruneta.

– Miałabym go w sobie rozkochać? – rzucam. – Nie żeby mi czegoś brakowało, ale ktoś taki jak on nie spojrzy na mnie nawet przez sekundę.

– Już spojrzał, musiałaś to zauważyć. Zainteresowałaś go. Powiemy jeszcze, że jesteś moją kuzynką – stwierdza, a ja tylko śmieję się pod nosem z ironii tej sytuacji. – Pożyczę ci jakieś ciuchy. Udamy, że za miesiąc zaczynasz z nami szkołę.

– Po co? Łapię, że to sukinsyn i chcesz zemsty, tyle że ja nie mam ochoty prowadzić takich gierek.

Cassidy spogląda na mnie z irytacją.

– Nie chodzi tylko o zemstę. – Zaciska lekko usta, a w jej oczach pojawia się dziwny wyraz. – Chodzi też o to, że Caleb i jego kumple mają taki zakład. Zawsze wyrywają pod koniec wakacji jakieś dziewczyny, którym obiecują nie wiadomo co, rozkochują je w sobie, a potem zaczyna się szkoła i nagle robią biedaczkom z życia piekło.

Unoszę brew wyżej.

– Mówisz z własnego doświadczenia?

– W zeszłym roku prawie dałam się nabrać – wyrzuca z siebie. – Mają nawet listę odhaczonych rzeczy. No wiesz, całowanie, macanie, robienie loda, seks. Im dalej się posuną w krótkim czasie, tym lepiej. A później nagle w szkole robią z dziewczyn wariatki, że uroiły sobie to wszystko, co się działo, żeby je wyśmiewać… Urządzają im piekło – powtarza.

– I ja mam brać w tym udział?

Przytakuje.

– Nie pójdziesz do naszej szkoły, więc cię to nie spotka, będziesz bezpieczna. On przegra zakład, bo musi wytrwać z jedną dziewczyną i posunąć się jak najdalej aż do pierwszego dnia. Im bardziej zdesperowana będzie laska, tym więcej punktów dostają, im ładniejsza i im dalej się posunęli… No, łapiesz. – Mierzy mnie wzrokiem. – Jesteś ładna, więc na pewno będzie chciał spróbować, a gdy usłyszy, że jesteś też moją kuzynką, już w ogóle. Zresztą widziałaś, że od razu zwrócił na ciebie uwagę. Zwykle wybierają nowe dziewczyny w liceum, dlatego będziesz idealna, bo pomyśli, że nie masz pojęcia o zakładach. Zastraszają wszystkich, którzy się dowiedzieli, by o niczym nikomu nie mówili.

– To czemu mówisz mnie?

– Bo ty możesz pomóc to ukrócić – odpiera, odwracając się ponownie. – I jesteś z zewnątrz, czyli nawet jeśli się nie zgodzisz, nie wydasz mnie.

Brzmi na poważną, aż czuję ucisk w klatce piersiowej. To, o czym opowiada… Coś takiego spotkało Lizę, moją przyjaciółkę. Nie dokładnie to, ale też wykorzystał ją dla zakładu jeden dupek. Nawet zrobił więcej, zrobił jej coś gorszego. A mnie wtedy przy niej nie było.

– Zarobisz, będziesz się dobrze bawić. On przegra, bo nie znajdzie sobie innej, którą mógłby wykorzystać, więc przy okazji ocalisz biedną naiwniaczkę, która dałaby się omamić. Bo ty nie dasz, pokonasz go za to w jego własnej grze. – Cassidy się uśmiecha. – Jak właściwie masz na imię?

Wpatruję się w przystojnego bruneta, kalkulując w myślach. I tak nie mam nic do roboty w wakacje, a chciałam znaleźć pracę, żeby dorobić. Cass jest dziana, więc czuję, że zapłaci nawet więcej, jeśli mi się uda. Przy okazji naprawdę mogę komuś oszczędzić takiego losu, jaki opisała.

Same plusy.

– Octavia – rzucam. – Albo Oakley.

– Oakley? – pyta z zaskoczeniem.

– Przez przypadek już udawałam twoją kuzynkę – wyjaśniam, wskazując na Larę, która stoi teraz przy grupce obok ogniska, tyłem do nas. – A ona nazwała mnie Oakley.

Cassidy się śmieje.

– O jednak do mnie nie przyjedzie. Więc idealnie się składa – stwierdza. – Skoro Lara już uważa cię za moją kuzynkę, tym lepiej. Przyjaźni się z tym sukinsynem.

Myślę jeszcze chwilę nad jej słowami, a potem wydymam wargi. Skoro ten gość i jego kumple robią takie rzeczy dziewczynom, należy im się nauczka. Mogę utrzeć im nosa, dostać kasę i odejść szczęśliwa. Jeśli Cassidy serio mi zapłaci, uzbieram wreszcie na samochód, na który odkładam, odkąd zdałam prawko. Nie będę musiała jeździć do szkoły na desce. No i uratuję niewinną osobę, która mogłaby się zakochać w tym dupku.

– Pięć stów teraz i pięć po tym, gdy wgniotę go w ziemię – rzucam do Cassidy.

Na jej wargi wypływa diabelski uśmiech.

– Stoi.

ROZDZIAŁ 2

OCTAVIA

Zeskakuję z deski i przyglądam wielkiej beżowej willi. Ma dziwny kształt, jakby ktoś wygiął ją po prawej stronie, by mogła zawinąć się wokół basenu niemal niewidocznego od strony bramy, przed którą stoję. Oprócz tego wielkie okna, ogromne trawniki i żwirowy podjazd, który ciągnie się stąd aż do w cholerę daleko, sprawiają, że od razu czuję się nieswojo. Cassidy naprawdę jest bogata.

Otrząsam się jednak i wciskam przycisk w domofonie przy furtce.

– Rezydencja państwa Barnes, słucham?

To nie Cass, więc nieco się spinam.

– Eee, dzień dobry. Ja do Cassidy.

– A w jakiej…

– Wpuść ją, Johns! Mówiłam ci, że przyjdzie – rozlega się zirytowany głos dziewczyny.

Unoszę brwi. Później dziwne brzęczenie oznajmia, że mogę otworzyć furtkę, więc łapię deskę i wchodzę na teren posiadłości. Mam złe przeczucia co do całego tego planu. Niby zarobię tysiaka tylko za flirtowanie z jakimś dupkiem, któremu trzeba utrzeć nosa, ale mimo wszystko… Po przespaniu się z tym pomysłem nie jestem już przekonana, czy powinnam wikłać się w coś takiego.

Docieram do wejścia po naprawdę długim marszu, pokonuję pięć schodków, po czym unoszę dłoń, by zapukać do mahoniowych drzwi, ale te wtedy stają otworem. Od razu spoglądam w szare oczy jakiegoś mężczyzny. Jest cały ubrany na czarno, wysoki i bardzo szczupły, a to w połączeniu z ułożonymi gładko czarnymi włosami i bladą cerą wywołuje dość upiorne wrażenie.

– To dom Adamsów czy coś? – rzucam, nim jestem w stanie się powstrzymać.

Wyraz jego twarzy się nie zmienia, słyszę za to cichy śmiech Cassidy.

– Mówiłam mu, że ma nie przesadzać z tym grobowym strojem! Wchodź, O.

Spoglądam jeszcze raz na ciuchy – chyba – kamerdynera, a potem przechodzę obok niego i patrzę na ogromny jasny hall. Pusty, bo niemal pozbawiony ozdób. Chyba ten cały Johns nie ma za wiele roboty.

Cassidy stoi na szczycie schodów i macha do mnie ręką.

– Zostaw tę deskę i chodź!

Znika na piętrze, a ja marszczę brwi. Że niby gdzie mam ją zostawić? Odwiesić na wieszak na kurtki?

Johns odchrząkuje.

– Proszę zostawić tam – mówi, wskazując białą komodę w rogu.

Wzruszam ramionami, opieram longboard o ścianę przy meblu i kieruję się do schodów. Pokonuję je szybko, a później przechodzę na sam koniec długiego korytarza do pokoju, z którego dobiegają damskie głosy.

Sypialnia Cassidy wygląda jak wyjęta z katalogu, z tym wyjątkiem, że panuje tu bałagan i wszystkie ciuchy są rozrzucone na fioletowym dywanie, wielkim łóżku, fotelach oraz biurku znajdującym się przy ogromnym oknie tarasowym.

– To jest Octavia, a raczej nasza Oakley – przedstawia mnie Cass dwóm dziewczynom, które widziałam z nią wczoraj nad jeziorem. Obie mają brązowe włosy, jednak oprócz tego zupełnie nie są do siebie podobne. U tej pierwszej widzę też czerwone pasemko. – A to Lindsay i Wendy.

Unoszę dłoń w powitaniu.

– Więc… co ja tu robię? – pytam.

Cassidy mierzy mnie wzrokiem, wskazując na stertę ciuchów wyrzuconych z szafy.

– Musimy załatwić ci coś na dzisiejszą domówkę u Cala. Nie może cię przegapić.

Krzyżuję ręce na klatce piersiowej. Tak, wspominała coś o pożyczaniu ubrań, ale gdy patrzę na te koronkowe, prześwitujące bluzki i krótkie spódniczki, mam ochotę iść się wyspowiadać. A nawet nie jestem wierząca.

– I w tym czymś mnie nie przegapi? – rzucam, podnosząc crop top, który pewnie ledwo zakrywałby mi piersi. – Zleję się ze ścianami.

Moja skóra ma dokładnie taki sam odcień jak farba w pokoju dziewczyny i jak ta koszulka.

– Wybierzemy ci coś innego. To tylko jakieś szmaty, których już nie potrzebuję – mówi.

Spoglądam na top, przy którym dostrzegam metkę z trzycyfrową ceną.

No oczywiście.

Chcę coś powiedzieć, jednak Cassidy wyciąga z szafy białą sukienkę na ramiączkach i mruży oczy, zapewne próbując mnie sobie w niej wyobrazić. Kiecka jest delikatna, zwiewna i ma dobrą długość, z tego, co mogę powiedzieć, tyle że to nadal nie do końca mój styl. Lubię coś nieco mniej… słodkiego i niewinnego.

– A mogę…

– Nie – ucina Cassidy, nim w ogóle formułuję myśl. – Tam jest łazienka. Przebierz się. Włożyłaś biały stanik? Bo jak nie, to musisz zdjąć, będzie prześwitywać.

Przewracam oczami. Chyba naprawdę jej zależy, żeby udało mi się przyciągnąć uwagę tego całego Caleba. Czuję, że oprócz wczorajszego wrzucenia do jeziora, gość nadepnął dziewczynie jeszcze kilka razy na odcisk.

Wychodzę z łazienki po kilku minutach już przebrana. Sukienka spływa delikatnym, jedwabistym materiałem na moje uda i kończy się idealnie w połowie, a w biuście seksownie marszczy. Zdaje się, że fajnie go podkreśla, może nawet nieco powiększa. Na szczęście przewidziałam, że Cassidy będzie chciała wcisnąć mnie w podobną szmatkę, więc włożyłam cielisty stanik bez ramiączek, który zupełnie się nie odznacza.

– Nooo – rzuca Lindsay. – Całkiem, całkiem.

Unoszę brew i łapię rąbek sukienki. Czuję się w niej dobrze. Okazała się nawet delikatnie za luźna, bo Cass jest ode mnie nieco wyższa i ma większe piersi, ale chyba przeżyję.

– Czy ja wiem – mówię. – Nie masz czegoś ciemnego?

Cassidy kręci głową.

– Wszyscy będą ubrani na ciemno, O. Mogę ci mówić „O”? Dzięki temu się nie pomylę.

Wzruszam ramionami. Tata też tak zawsze do mnie mówi.

– W każdym razie o to chodzi. Będziesz się wyróżniać – dodaje dziewczyna.

Wzdycham.

Tysiak, Octavia. I satysfakcja z tego, że pokonasz prawdziwego dupka, który niszczy inne dziewczyny.

Takie jak Liza. Liza, którą zostawiłam w San Francisco, bo musieliśmy się z tatą przeprowadzić. Nie było nas dłużej stać na wynajmowanie mieszkania w tamtym mieście, a tu mamy rozlatujący się dom po dziadku. Chociaż wymaga generalnego remontu, jest lepszy niż żaden. No i tata dostał tutaj pracę na budowie i coś dodatkowego, żeby ruszyć z naprawami.

– Dobra. Ale żadnych szpilek – zastrzegam.

Zarabiam tym zbolałe spojrzenie Cassidy.

– Wiedziałam. Ale w tym nie pójdziesz. – Wskazuje moje trampki.

Unoszę kącik ust i sięgam do torby.

– Mam jeszcze inne.

Całkiem ładne conversy, wyhaczyłam w second-handzie. Zupełnie nie wyglądają na używane. Mają rzucający się w oczy różowy kolor, więc normalnie nie moje klimaty, ale tym razem nie mogłam się oprzeć. I chyba wreszcie się przydadzą, bo do tej pory ich nie nosiłam.

– Nie wydaje mi się… – zaczyna Cass.

– A mnie tak – przerywam. – Co go będą obchodzić moje buty? I tak nie spuści wzroku niżej niż tu. – Wskazuję na dekolt.

Robi niezadowoloną minę, jednak Lindsay i Wendy przytakują. Potem każą mi usiąść przy toaletce Cassidy, ale nie pozwalam zrobić sobie makijażu. Wolę zająć się tym sama. Dlatego nakładam puder, robię kreskę, która w uwodzicielski sposób podkreśla oczy i nadaje im szelmowskiego wyglądu, a później tusz, pożyczona od dziewczyn szminka w kolorze butów i gotowe. Moja cera jest całkiem niezła, więc zwykle nie używam wielu kosmetyków, chociaż lubię się malować.

Na końcu rozpuszczam włosy. Uwielbiam delikatny zapach kokosu, masła shea i hibiskusa, który się z nich unosi. Kasztanowe kosmyki spływają daleko za ramiona, a wtedy staję przed lustrem. Moje szare oczy wydają się o wiele większe dzięki makijażowi, a różowa szminka kontrastuje z jasną skórą. Stwierdzam, że w tej sukience wyglądam nawet całkiem nieźle, bo podkreśla też tyłek, więc chyba ma same plusy.

Oprócz tego, że nie czuję się jak ja.

To dziwaczne – widzę swoje odbicie, jednak przez chwilę mam wrażenie, że to jakaś inna dziewczyna przygląda mi się z drugiej strony. Wydaję się drobniejsza i delikatniejsza przez tę kieckę. Bardziej krucha.

Otrząsam się z tego wrażenia. Co za różnica? Na prawdziwą Octavię ten chłopak nie zwróciłby uwagi, a ja mam zadanie. Może jestem ładna – odziedziczyłam oczy i rysy po mamie, która była najpiękniejszą kobietą, jaka się urodziła, naprawdę – ale dla kogoś takiego jak Caleb liczą się przede wszystkim kasa, drogie ciuchy czy znane nazwisko. Nie posiadam niczego z wyżej wymienionych. I nie przeszkadza mi to, nie chciałabym mieszkać w bezosobowej willi Cassidy, wolę rozlatujący się domek po dziadku, bo czuć, że to po prostu dom. A tutaj… Jestem przekonana, że Cass to jedna z tych nastolatek, która rodziców widuje tylko w niedzielne popołudnia, o ile są akurat w mieście.

– Co to w ogóle za impreza? – pytam, odwracając w końcu wzrok od lustra.

Ja czy nie ja, poradzę sobie.

– To zwykła domówka – odpowiada Cassidy, wychodząc z łazienki w granatowej sukience. Wygląda zachwycająco z tymi blond włosami zakręconymi na końcach i mocnym makijażem. Wydaje się starsza niż w rzeczywistości. Nie jak nastolatka, a dorosła kobieta, która wie, czego chce w życiu. W sumie trochę jej zazdroszczę. – Cal urządza takie, gdy jego starych nie ma w mieście. Będzie głośno, mnóstwo alkoholu, cała nasza szkoła i pewnie jeszcze znajomi z okolicy. Dlatego musimy omówić dokładnie twoją przykrywkę.

Uśmiecham się. Wysłała mi szczegóły już wczoraj.

– Nazywam się Oakley Barnes, mieszkałam w Virginii, ale musiałam się przenieść ze względu na pracę ojca. Jest dyplomatą, nie ma go ciągle, a nie chce, żebym siedziała sama w domu, więc twoi rodzice pomyśleli, że możemy zamieszkać razem, żeby było nam raźniej. – Przewracam oczami. – Moja matka zmarła, gdy miałam dwa lata.

– Jak nazywają się moi rodzice? – pyta Cass.

– Alicia i Jackson Barnesowie. Oboje prowadzą firmę, coś tam z nieruchomościami i giełdą, same nudy, więc nigdy się w to nie zagłębiałam – rzucam, wchodząc w swoją rolę. – Jak dla mnie powinni przystopować z robotą, bo właściwie nigdy nie odpoczywają.

Dziewczyna przytakuje.

– Cudnie. A co ze mną?

– Jesteś moją kuzynką, ale nie bardzo za sobą przepadamy. Bardziej trzymamy się z przymusu, więc nic dziwnego, jeśli nie będę o tobie aż tak dużo wiedziała. Chodzisz do Fletcher’s, jesteś królową mody, kapitanką cheerleaderek i najlepszą uczennicą w szkole. – Przekrzywiam głowę, ucinając recytację. – Swoją drogą skoro cię niby aż tak nie lubię, to nie lepiej, żebym znała kilka brudnych sekrecików z dzieciństwa, zamiast tych pieśni pochwalnych?

Cassidy nawet nie mruga.

– Gdy miałam sześć lat, zgodziłam się chodzić z Collinem, synem naszej sprzątaczki. Nie umiem pływać, bo po obejrzeniu Szczęk obiecałam sobie, że nigdy nie wejdę do wody, nawet w basenie. I piję tylko różowe drinki, bo na inne nie umiem patrzeć.

Unoszę brwi.

– Okay, co?

Wzrusza ramionami.

– Wszyscy już o tym wiedzą, wygadałam się kiedyś przy zabawie w Prawdę czy wyzwanie, więc ty też powinnaś znać te fakty. A oprócz tego… Możesz sobie coś wymyślić. Coś, co niby robiłyśmy razem. Tylko potem mi o tym napisz, żebym wiedziała, w razie gdyby Cal albo jego banda chcieli to wykorzystać przeciwko mnie.

Śmieję się cicho.

– Oni naprawdę są tacy straszni?

Zaciska wargi.

– A jeszcze nie zrozumiałaś? Dam ci więcej przykładów, dlaczego tak ich nienawidzę. W zeszłym roku ośmieszyli mnie przed całą szkołą – zaczyna cicho, jej oczy ciemnieją. – Wylali na mnie jakąś czerwoną maź w dniu, w którym miałam wygłaszać przemówienie na temat wegetarianizmu. Dokleili mi jakieś kartki z napisem „zabijam świnie” i inne takie, ta maź wyglądała jak krew. Nakręcili z tego filmik, który później wszędzie puszczali.

Nie żebym nie słyszała o gorszych rzeczach, które robiono w liceum, ale to zdecydowanie okropne.

– Innego razu wywieźli mnie za miasto. Wiesz, tam daleko za lasem, za rezerwat. Musiałam wracać w nocy całkiem sama, bez komórki i latarki, bo mi je zabrali. Po drodze nie było żadnych domów ani aut.

– Cholera – mamroczę.

Spoglądam na Lindsay i Wendy, które wyglądają na równie zdenerwowane co Cassidy.

– Robili jeszcze wiele innych rzeczy – dorzuca ona. – Cal jest kapitanem drużyny siatkarskiej, więc sądzi, że wszystko mu wolno. Ale czas pokazać, że to nieprawda. Musisz znaleźć coś kompromitującego na jego temat, gdy uda ci się zdobyć jego zaufanie. Możesz go zwodzić, podpuszczać… Cokolwiek, co może się przydać, O. Chcę, żeby wiedział, jak to jest, gdy ludzie się z niego wyśmiewają. Jak traci poparcie innych i kontrolę. Bo u nas w liceum to bardzo ważne. Wystarczy jedno złe słowo i nie masz życia. W innych szkołach to dość radykalne, ale u nas? – Kręci głową. – To zupełnie nowy poziom. Nasi rodzice są najbardziej wpływowymi osobami w okolicy. Mamy albo pójść w ich ślady, albo zajść dalej, więc wymagają od nas wiele. Dlatego to, co robi Caleb z kolegami, jest takie straszne. Zwłaszcza że wszyscy boją się im postawić. Ja ledwo się uwolniłam.

Wzdycham. Znam ten typ. Liza miała nieszczęście na niego trafić. Chociaż ona chyba spotkała jeszcze większego potwora.

– Traktują dziewczyny jak zabawki – wtrąca Lindsay. – Albo i gorzej. Te ich zakłady niby są tajemnicą, ale większość osób już o nich wie, a i tak nie mówi głośno, żeby się nie narażać. Teraz wybierają zwykle dziewczyny z niższych klas, które jeszcze nie mają pojęcia, o co chodzi. Albo nowe, jak ciebie.

Przytakuję. Ponownie zaczynam nabierać chęci na realizację tego planu. Cassidy ma rację. Ktoś musi w końcu pokonać Caleba i jego paczkę.

– Jak mnie – powtarzam cicho.

– Oczaruj go jakoś, zwróć uwagę. Lubi wygrywać i wścieka się, gdy coś nie idzie po jego myśli. Więc wbij kij w mrowisko, a na pewno na ciebie spojrzy – radzi Wendy.

Marszczę wtedy brwi.

– Czemu któraś z was tego nie zrobiła?

– Znają nas za dobrze, wiedzą, że ostrzegłabym przyjaciółki przed tymi zakładami – wyjaśnia Cass. – Nie nabraliby się na to. Ale ty…

Uśmiechamy się do siebie równocześnie.

– Czas rozpocząć zabawę.

ROZDZIAŁ 3

CALEB

Muzyka jest tak głośna, że nie słyszę swoich myśli. Uśmiecham się krzywo, poklepuję po ramieniu kolejne osoby, które mnie pozdrawiają, i zbiegam po schodach do salonu. Ogromna otwarta przestrzeń została wypełniona niemal po brzegi. Pijani ludzie zalegają na kanapie, fotelach, tańczą na środku lub stoją w kuchni połączonej z tym pomieszczeniem. Widzę też pozostałych na zewnątrz, przy basenie i leżakach. Cholera, nie ma takiego miejsca, w którym bym ich nie dostrzegał. Ale to oznacza, że impreza udaje się, jak powinna. Bo goście bawią się, piszczą i robią ogólny rozpierdol.

Docieram do kuchni, biorę puszkę piwa i uśmiecham się do Paula, który obściskuje się z jakąś dziewczyną siedzącą na blacie. Znaleźli miejsce między zgonującym Tomem – gościem, który dostarcza nam alkohol – a lodówką. Śmieję się cicho, popijając piwo i rozglądając po wnętrzu. Zeszła się cała szkoła, na dodatek ludzie przyprowadzili znajomych, ci znajomi znajomych… W ten sposób zrobił się spory tłum, jednak nie mam nic przeciwko. Dzięki temu później dostaję wiadomości o tym, że jestem zajebistym gospodarzem, i w zamian otrzymuję zaproszenia na czyjeś domówki.

A pojawianie się w towarzystwie znaczy dla moich znajomych aż za wiele. Takie imprezy to przecież okazja do kolejnego pokazania, jak bogaci są nasi rodzice, do pochwalenia się nowymi pierdołami w domu w stylu złotego barku z alkoholem, który sam wybiera ci jego rodzaj, czy nowego samochodu ojca w garażu. Bawi mnie to i nieco irytuje, bo sam widzę, że niektóre osoby przyszły tu nie dla zabawy, a by ocenić, czy moja rodzina czegoś nie ukrywa, czy wciąż pozostajemy na szczycie i liczymy się wśród innych.

Ale już się przyzwyczaiłem. Jeszcze ostatni rok liceum, a potem ta farsa się skończy.

Tymczasem umilam ją sobie, jak mogę. Wtapiam się w tłum, odłożywszy opróżnioną puszkę, po czym poruszam się do rytmu między tańczącymi gośćmi. Po prawej stronie dostrzegam jakąś blondynkę, której nie kojarzę ze szkoły. Wygina się seksownie i uśmiecha zachęcająco w moim kierunku, więc już mam do niej podejść, jednak zatrzymuję się w pół kroku, bo moje spojrzenie pada na stojącą kawałek dalej dziewczynę. Tę o kasztanowych włosach, która weszła wczoraj na teren otaczający jezioro z podniesioną głową, jakby była właścicielką całej miejscówki, a może i trzymała w garści całe nasze miasto. Była ubrana inaczej niż reszta, pojawiła się późno i skierowała od razu do stolika z alkoholem, dlatego mnie zaciekawiła. No i jeszcze dlatego, że kiedy przesunęła po mnie bezwiednie spojrzeniem, zrobiło mi się gorąco wcale nie od ogniska, przy którym stałem.

To w moim wnętrzu zapłonął wtedy ogień.

Potem Paul przypomniał, że mieliśmy dać ostrzeżenie tej suce, Cassidy, więc poszedłem za nimi i spuściłem tę dziewczynę z oczu. Do czasu, gdy przyjaciel wrzucił blond harpię do jeziora i to ta nowa ją wyciągnęła. Była szybka, nie wahała się przed wskoczeniem do wody. I poradziła sobie z topiącą się Cassidy jak zawodowiec. Przez chwilę nawet zrobiło mi się szkoda tamtej wariatki, bo nie wiedziałem, że naprawdę nie umie pływać, jednak alkohol krążący w żyłach sprawiał, że się tym nie przejmowałem. No i ostatecznie nic się nie stało. Cassidy będzie chciała się pewnie znowu odegrać, ale będę na to przygotowany.

Patrzę na dziewczynę w białej sukience. Oakley. Tak nazwała ją wczoraj Lara, gdy zapytałem, czy wie, kim jest. Kuzynka Cassidy Barnes. Nie są do siebie ani trochę podobne. Cassidy jest wyższa, ma nos naturalnie zadarty w taki sposób, by mogła pokazywać swoją przewagę, i skórę aż brązową od samoopalaczy. Oakley z kolei… Ona wydawała się wczoraj inna, naturalna. Dopóki nie posłała mi wściekłego spojrzenia, nie sądziłem, że ma cokolwiek wspólnego z Cassidy.

Mijam blondynkę, która wydyma wargi, a później zbliżam się od tyłu do Oakley. Nie widzi mnie, tańczy odwrócona plecami, nie ma przy niej kuzynki ani żadnej z jej przyjaciółek. Jeśli okaże się taka jak Cassidy, zabawię się z nią w ten sam sposób. A jeśli nie… Może zagramy w coś innego, bo dziewczyna wygląda na taką, która chętnie rzuciłaby mi wyzwanie.

Kładę dłonie na krągłych biodrach, na co od razu się odwraca. W szarych oczach pojawia się jakiś błysk rozpoznania, więc musi wiedzieć, kim jestem. Ciekawe, co kuzynka jej o mnie opowiadała. Uśmiecham się nieznacznie, sądząc, że Oakley podejmie wyzwanie, ale ona zrzuca z siebie moje ręce, prycha i tańczy dalej, kompletnie ignorując moją obecność.

Śmieję się cicho, po czym przysuwam ponownie i tym razem przyciągam dziewczynę do klatki piersiowej. Zaczynam się poruszać w tym samym rytmie, co ona przed sekundą. Spina się nieco, jednak wreszcie postanawia podnieść rękawicę. Kręci biodrami i ociera się o mnie, wyciągając do góry ręce, by objąć mnie za kark.

Cholernie mi się to podoba.

Przesuwam dłońmi po jej ciele, aż oplatam ramionami w talii, by mieć dziewczynę jak najbliżej. Tańczymy, przyciśnięci do siebie najbardziej, jak się da. Muzyka rezonuje w moim wnętrzu, a serce zaczyna wybijać szybszy rytm, kiedy nachylam się i wsuwam nos w kasztanowe włosy. Zapach kokosa i czegoś słodszego, delikatniejszego, oszałamia i rozpala we mnie prawdziwy ogień. W Oakley jest coś takiego, że od razu przyciąga wzrok, kusi, mami, a potem znika. Jak wczorajszego wieczoru.

Piosenka się kończy, a wtedy dziewczyna opuszcza ręce i strząsa z siebie moje dłonie. Później rzuca mi przez ramię ironiczne spojrzenie, jakby chciała przekazać: „Ciesz się, bo więcej nie dostaniesz”. Chyba nie wie, że właśnie obudziła mój instynkt zwycięzcy. W tej chwili postanawiam, że ona będzie moja.

Oakley rusza przez salon w kierunku tarasu, nie pozwalając, bym przyciągnął ją do siebie ponownie. Podążam za nią na zewnątrz, gdzie muzyka nie jest tak głośna, więc można się nawet pokusić o próbę rozmowy. Tyle że po tym, jak właśnie rzuciła mi wyzwanie, nie zamierzam biegać za nią jak piesek. Poczekam, aż sama do mnie przyjdzie.

Dlatego skręcam w lewo. Przy rozpalonym grillu widzę moich przyjaciół, Liama i Larę, którzy jak zwykle flirtują bez żadnego umiaru, chociaż nie zamierzają posunąć się dalej. Ich gierka trwa od dwóch lat i powoli zaczyna wszystkich nudzić.

– Co tam? – rzuca Lara, gdy mnie dostrzega.

Próbuje ukryć rumieniec, ale tak nieudolnie, że zupełnie jej nie wychodzi. Pewnie znowu ćwiczyli z Liamem sprośną gadkę, żeby sprawdzić, czy to drugie się na nią złapie.

– Możesz w ogóle stać obok grilla? – pytam, unosząc brwi.

Robi jedną z tych swoich poirytowanych min.

– Nie wkurwiaj mnie, Cal.

Chyba nie ma takiej rzeczy, której przyjaciółka by nie zniosła, byle tylko podroczyć się z Liamem. Nawet jeśli unoszący się tu zapach sprawia, że krzywi się nieznacznie, dzielnie go w tej chwili znosi.

– Impreza już się rozkręciła, więc może się zmyjemy? – proponuję, zmieniając temat.

Uśmiechają się, doskonale wiedząc, o co chodzi. Zakręciłem się wśród gości, a teraz czas na tajemnicze zniknięcie, żeby później było o czym plotkować w szkole. Wszyscy uwielbiają przecież sekrety, a jeśli tylko podsycamy tę tajemniczość, ludzie jedzą nam z ręki.

– Dobry pomysł – stwierdza Liam i chwyta hot doga, umykając przed dłonią Lary, która chce go za to uderzyć. – Trent będzie pilnował?

Trent to gość, którego moi rodzice zatrudniają na czas swoich wyjazdów. Wiedzą o moich imprezach i nie chcą, by ich chata poszła z dymem, dlatego załatwiają niańkę. Doceniam to, jak mi ufają, naprawdę.

– Pewnie – odpieram.

Ruszamy z przyjaciółmi w kierunku wejścia, a ja rzucam szybkie spojrzenie przez ramię. Oakley nie patrzy w moją stronę, przez co od razu czuję ukłucie irytacji. Zwłaszcza że rozmawia z Eliasem i uśmiecha się do niego słodko, trzymając w jednej dłoni kubek z alkoholem, a w drugiej rąbek białej sukienki, którym muska delikatnie jasne uda. Dziewczyna wygląda w niej jednocześnie seksownie i niewinnie. Dwie sprzeczności. To jeszcze bardziej mnie intryguje, jednak odwracam się i podążam za przyjaciółmi.

To ona do mnie przyjdzie, nie ja do niej.

Wspinamy się z Larą i Liamem na dach, po kilku minutach dołączają do nas Paul z Emily. Zebrała się już prawie cała paczka. Brakuje tylko Dennisa, który wyjechał na wakacje z rodzicami do Europy. Był zadowolony jak cholera, ale nie miał wyjścia, bo za ostatnią rozróbę na posterunku, gdy został aresztowany, Wrightowie powiedzieli, że nie zostawią go samego w domu. Chcą mieć dokąd wrócić.

Rozkładam się wygodnie na leżaku z rękami pod głową. Muzyka jest tu cichsza, więc da się normalnie pomyśleć i porozmawiać, ale ja tylko słucham dalszych przekomarzanek Lary i Liama, sprawdzając w telefonie wszystkie konta społecznościowe. Ludzie już oznaczają mnie na zdjęciach, wspominają w relacjach, postach i komentarzach.

Król siatki, król szkoły, król imprez.

Uśmiecham się szeroko.

Później mój uśmiech gaśnie, bo wyświetla się kolejna fotka – tym razem dodana przez Oakley Barnes dwie minuty temu. Oznaczyła mnie na niej. Dziewczyna siedzi na masce porsche mojego ojca, trzymając dłoń na ustach, jej oczy błyszczą szelmowsko, a usta pod palcami układają się w małe „o”. Mrużę powieki i zamieram, kiedy dostrzegam, że trzyma też kluczyki.

Skąd ona je, kurwa, wzięła?

Zdjęcie ma opis, który czytam:

Chyba czas wynieść się z tej nudnej potańcówki.

Potańcówki?! Kto, do cholery, w ogóle używa takich słów? I nudnej? Zaciskam wargi, po czym sprawdzam, co jeszcze napisała.

Przynajmniej transport będę miała znośny. Podwieźć kogoś na prawdziwą imprezę?

Ma już sześć komentarzy.

Zrywam się z leżaka z przekleństwem na ustach. Jeśli ta mała jest tak szalona jak Cassidy, będzie w stanie zrobić coś głupiego. Tylko jak w ogóle dostała się do garażu? Zamykałem go. Ojciec by mnie zabił, gdyby ktoś porysował jego auto.

Wypadam na korytarz, ignorując pytania przyjaciół, zbiegam po schodach, mijając kolejnych imprezowiczów, a po chwili wchodzę do garażu…

…w którym nikogo nie zastaję.

Rozglądam się po wnętrzu, dostrzegam srebrne porsche, w którego stacyjce tkwią kluczyki. Chowam je do kieszeni.

Gdzie ona jest?

– Coś nie tak?

Odwracam się i dostrzegam ją w wejściu. Unosi nieznacznie brwi, a po intensywnie różowych wargach błąka się wredny, triumfalny uśmiech. Jej głos jest miękki, jedwabisty, nawet gdy mówi głośniej, bym usłyszał ponad muzyką.

– Jak tu weszłaś? – pytam z irytacją.

Wzrusza ramionami.

– Mam swoje sposoby.

Mrużę oczy.

– Po co to zrobiłaś?

Jej uśmiech się poszerza.

– Żeby pokazać, kto ma teraz władzę, dupku. Trzymaj się z daleka od mojej kuzynki, tylko ja mogę robić z jej życia piekło.

Po tych słowach zatrzaskuje drzwi i znów znika. Wpatruję się przez chwilę w miejsce, w którym stała, z niedowierzaniem, kompletnie zaskoczony tym, co zrobiła, a później się otrząsam. Ruszam wściekły do wejścia do domu, jednak dobrze wiem, że z tej strony w drzwiach nie ma klamki, można je otworzyć tylko, gdy ma się klucz.

Uświadamiam sobie, że ten przy breloczku porsche zniknął.

– Kurwa mać – warczę pod nosem.

Nie spoglądam nawet na bramę garażową, bo zdaję sobie sprawę, że nie otworzy się od wewnątrz bez pilota, którego też nie mam. Zerkam na ekran komórki.

Brak zasięgu.

Ona wszystko zaplanowała. Zrobiła to specjalnie. Chciała się zemścić w imieniu Cassidy, więc zamknęła mnie tutaj, pewnie domyślając się, że nie będę mógł się z nikim skontaktować. Ale jeśli sądzi, że wygrała, bardzo się myli.

Zamierzam stąd za chwilę wyjść.

A potem zagrać w grę, którą właśnie rozpoczęła, tylko tym razem na moich zasadach.

ROZDZIAŁ 4

OCTAVIA

Wściekłość na jego twarzy była po prostu wyborna.

Nie mogę przestać się do siebie uśmiechać, gdy idę przez salon, machając kluczem do garażu. Wiedziałam, że zwabię chłopaka do siebie tak czy siak. Zaskoczył mnie, podchodząc już podczas tańca, a potem tym, że zniknął. Chciał, bym to ja go szukała, prawda?

O nie, Cal. Nie masz pojęcia, kto właśnie wkroczył do gry.

Piszę wiadomość do Cassidy, że mój plan się udał, po czym lekkim krokiem kieruję się do kuchni. Ten dom nie jest tak wielki jak willa Barnesów, ale zdecydowanie robi wrażenie. Oprócz tego, że wszędzie zalegają pijani ludzie, wygląda na całkiem przystępny, przytulny i… no, zamieszkany. Jakieś bibeloty na szafkach, przyczepione na lodówce karteczki, kilka rys w drewnie. Widać, że ktoś tutaj żyje na co dzień, a nie tylko przebywa od czasu do czasu.

Wskakuję na blat, który o dziwo jest pusty, a później, kiedy nikt nie patrzy, opróżniam do zlewu butelkę piwa i wlewam do środka wodę. Nie chcę przesadzić z alkoholem, bo po nim robię głupie rzeczy, a gdy Caleb wydostanie się z garażu, muszę być w pełni sił.

Cass i reszta chciały, bym przyciągnęła jego uwagę, ale uznałam, że to za mało. Przecież ładne dziewczyny ciągle przyciągają czyjąś uwagę. Wystarczy, że Cal pomyślałby, że skoro Cassidy to moja kuzynka, na pewno mnie przed nim ostrzegła i uroda nie miałaby żadnego znaczenia. Chociaż kiedy podszedł w trakcie tańca, zastanawiałam się, czy na pewno. Wiedziałam, że mnie wczoraj zauważył, wiedziałam, że go zaintrygowałam, bo jestem nowa, jednak musiałam jakoś podtrzymać zainteresowanie. A jak zrobić to lepiej, niż doprowadzając go do białej gorączki?

Zamknięty w swoim własnym domu. Komedia.

Musi być poważnie wściekły. I będzie chciał się mścić.

Na szczęście ja też znam parę sztuczek i uwielbiam wygrywać. Gdy zakładałam wczoraj fałszywe konto na wszystkich portalach społecznościowych, a Cass rozpowszechniała plotkę, że jestem jej kuzynką i się tu przeprowadziłam, od razu wszyscy ludzie z Fletcher’s przyjęli zaproszenia. Caleb nie, ale nie musiałam mieć go w znajomych, by przejrzeć profile. Jest jak otwarta księga, pisze wszystko publicznie. Co prawda uczniowie tej głupiej prywatnej szkoły mają prywatne forum, jednak Cass mnie na nie dodała, więc widziałam, że tam także nie pozostaje cichy.

Caleb Jenkins uwielbia być w centrum uwagi. Niedługo tego pożałuje.

Unoszę głowę, odkładam butelkę i uśmiecham się szeroko, kiedy dostrzegam chłopaka po drugiej stronie salonu. Spojrzenie skupia tylko na mnie. O tak, jest wściekły. Szerokie ramiona ma napięte, pełne, męskie wargi zaciśnięte. Mruży nieznacznie głębokie zielone oczy. A te jego czarne włosy… Ech, jest przystojny. I tacy są przecież najgorsi, prawda? Przynajmniej będę miała jeszcze większy ubaw, że taki dupek dał się nabrać na moje gierki.

Otwieram usta, by spytać z udawaną troską, czy wszystko w porządku, tyle że nie zdążam nic powiedzieć. Piszczę jedynie z zaskoczenia, gdy Caleb bez słowa ściąga mnie z blatu i przerzuca sobie przez ramię.

Okay, tego się nie spodziewałam.

– Co ty wyprawiasz?!

Nie odpowiada, rusza przez salon, a ja zaczynam uderzać pięściami w jego plecy. Wtedy przesuwa jedną dłoń w górę po moim udzie, podnosząc materiał sukienki.

– Szarp się dalej – rzuca. Widzę, że kilka osób zwraca się w naszym kierunku i przygląda z ciekawością temu, co się dzieje. – A wszyscy zobaczą, co masz pod sukienką.

Wchodzi po schodach, a ja odsuwam włosy sprzed oczu i napotykam spojrzenie Cassidy. Wygląda na… niepewną. W końcu kiwa głową i każe mi kontynuować grę, co zamierzam zrobić. Przecież ta dopiero się zaczęła.

Cal po chwili otwiera drzwi pierwszej sypialni na piętrze i zamyka je za nami na klucz. Gdy rzuca mnie na miękkie łóżko i przygważdża do niego własnym ciałem, moje serce wali ze zdenerwowania.

– Co ty wyprawiasz? – warczę.

– Pokazuję, kto tak naprawdę ma władzę – odpiera.

Dzięki temu już rozumiem, co robi. Podnosi rzuconą rękawicę, a nie próbuje mnie zastraszać, dlatego biorę się w garść. Nawet jeśli to trudne, bo chłopak unosi kąciki ust i koncentruje się na mnie z intensywnością, od której po kręgosłupie wspinają się ciarki. Nie mogę udawać, że tego nie dostrzegam. Caleb ma zabójczy uśmiech, jego zielone oczy błyszczą wyzywająco. Teraz jeszcze bardziej chcę zagrać w tę grę.

– Troglodyta, który używa siły, nie ma władzy. Pokazuje słabość, bo musi uciekać się do przemocy, żeby udowodnić swoją rację – rzucam.

– Troglodyta? – powtarza.

– Przeliterować ci? Słyszałam, że nie jesteś zbyt bystry, więc mogę też wyjaśnić to słowo, jeśli ładnie poprosisz.

Na jego twarzy pojawia się drapieżny wyraz.

– To ciekawe. Ty słyszałaś coś o mnie, a ja nie słyszałem o tobie nic. Jakim cudem?

– Może słaby z ciebie słuchacz. – Przechylam głowę w lewo i uśmiecham się leniwie. – Mój przyjazd odbił się niezłym echem.

– Założę się, że tak.

Ma głęboki głos, nieco niski, a gdy zaczyna się śmiać, moje serce znów przyspiesza.

– Będziesz tak na mnie leżał? – pytam. – Bo mam jeszcze kilka rzeczy do zrobienia.

Nachyla się. Do mojego nosa dociera woń piwa oraz świeży zapach mięty i… morza. Caleb pachnie jak mięta i morze. Ożywczo, wyraziście, zniewalająco.

– Mogę z tobą zrobić kilka rzeczy, jeśli poprosisz.

Parskam cicho.

– W twoich snach, Cal.

Zielone oczy rozbłyskują jaśniej, kiedy wypowiadam to zdrobnienie.

– W twoich też, Oakley.

– Po prostu O – rzucam, po czym próbuję go z siebie zepchnąć. – A teraz po prostu ze mnie zejdź. Cały ten pokaz „ja być silny – ty nie mieć szans” nie zrobił na mnie wrażenia. Musisz postarać się bardziej.

Znowu się śmieje.

– Ach tak?

Kiwam głową.

– Założę się, że tylko tyle masz w swoim arsenale. Wrzucanie dziewczyn do wody, przerzucanie przez ramię, pewnie też przytrzymywanie ich i pokazywanie, że te fejkowe mięśnie nie są narysowane. – Przewracam oczami. – Nuda, Jenkins.

Patrzy na mnie z niedowierzaniem.

– Fejkowe mięśnie?

No oczywiście, że tylko to wyłapał.

– Masz problemy ze słuchem? Co chwilę powtarzasz moje słowa – stwierdzam z rozbawieniem. – Odwiedź lekarza, Caleb.

Wpatruje się we mnie z wyrazem twarzy, którego nie potrafię rozszyfrować, aż w końcu się odzywa:

– Skąd Cassidy cię wytrzasnęła? Z piekła?

– Z nieba. Jestem grzeczną dziewczynką. – Posyłam mu wymowne spojrzenie. – Dopóki ktoś ze mną nie zadrze.

Prycha.

– Założę się, że jesteś.

Przechylam nieznacznie głowę w prawo.

– A chcesz założyć się o coś konkretnego?

Unosi brwi, wyraźnie zaintrygowany. Uwielbia zakłady, co?

– Na przykład? – pyta.

– Ścigamy się do basenu – proponuję, wpadając na pomysł. Obserwowałam ten dom z zewnątrz, więc, o ile się nie mylę, powinien się udać. – Kto znajdzie się pierwszy w wodzie, wygrywa. Jeśli przegrasz, przeprosisz moją kuzynkę i ani ty, ani twoi przyjaciele jej już nie tkniecie.

– A jeśli ja wygram?

Wydymam lekko wargi. Od razu skupia na nich wzrok.

– Będziesz sobie mógł wybrać nagrodę – mruczę.

– Na przykład ciebie, tej nocy, w moim łóżku? – szepcze.

Uśmiecham się kpiąco.

– Wow, desperat. Ale niech będzie. Jeśli właśnie tego chcesz.

Przytakuje powoli.

– Wobec tego przyjmuję zakład. – Przesuwa spojrzeniem po mojej twarzy i koncentruje się na ustach. – Start.

Chichoczę, kiedy zrywa się i pędzi w kierunku drzwi. Ja też wstaję gwałtownie, ale nie biegnę do wyjścia, tylko na balkon. Po sekundzie zatrzymuję się przy barierce, a potem, nim zdążam się rozmyślić, wspinam się na nią i skaczę. To pierwsze piętro, a basen znajduje się dość blisko, więc nie boję się, że nie wyląduję w wodzie. Widziałam także, że jest na tyle głęboki, bym nie zrobiła sobie krzywdy, no i chwilowo pusty, czyli na nikogo nie wpadnę.

Powietrze wypełniają pełne zdumienia okrzyki, gdy wpadam do wody, rozchlapując ją na kafelki. Wynurzam się błyskawicznie z szerokim uśmiechem, akurat kiedy Cal dobiega do drabinki.

– A myślałam, że kapitan drużyny siatkarskiej musi być szybki – rzucam z rozbawieniem, po czym podpływam do brzegu. Wyciągam dłoń, a on chwyta ją i pociąga mnie w górę. Ląduję w jego ramionach. – Chyba przegrałeś.

Wpatruje się w moją twarz, a później obejmuje mnie w talii i przyciąga bliżej. Krople spływają po całym moim ciele, biała sukienka przykleja się do skóry i pewnie odsłania więcej, niżbym chciała, jednak w tej chwili nie zwracam na to uwagi.

– Oszukiwałaś.

– Ale nie ustalaliśmy żadnych zasad, Cal – mruczę, przesuwając palcem po jego policzku. – Więc jak mogłam je złamać?

Unosi kąciki ust, nie odrywając ode mnie wzroku. I wtedy już wiem, że jest mój.

– Założę się, że nie wytrzymasz bez robienia głupich żartów, Cass – mówię. – Przez miesiąc.

Mruży powieki.

– A ja się założę, że nie wytrzymasz kolejnego dnia bez pokazywania wszystkim swojej bielizny – stwierdza, posyłając wymowne spojrzenie w kierunku mojej klatki piersiowej.

Cóż. Wczoraj, dzisiaj…

– Gdybym wytrzymała, nie miałbyś na co patrzeć. – Klepię go w tors, a później odsuwam się i ruszam w kierunku wejścia do domu. Wszystkie osoby znajdujące się na zewnątrz wlepiają we mnie spojrzenia, dlatego zadzieram podbródek, udając, że mam to gdzieś. – To jak, Cal? – Odwracam się i posyłam mu wredny uśmiech. – Przyjmujesz zakład?

Kręci głową.

– Mam inny pomysł.

Unoszę brwi.

– Jaki?

– Założę się, że nie wytrzymasz nawet tygodnia, nim będziesz chciała mnie pocałować.

Wokół rozlegają się gwizdy, a ja cicho się śmieję.

– Ty nie wytrzymasz nawet trzech dni.

Głosy się wzmagają.

– Przyjmuję zakład – rzuca Cal.

– Ja też.

ROZDZIAŁ 5

OCTAVIA

Opycham się płatkami kukurydzianymi i przeglądam wszystkie apki w telefonie. Mam setki nowych powiadomień, kilkanaście wiadomości od osób, których nie znam i nie chcę poznać, oznaczenia na filmikach, na których Caleb wynosi mnie z kuchni, a potem na innych, gdy wskakuję do basenu.

Cholera, życie tych dzieciaków z Fletcher’s naprawdę odbywa się w połowie w sieci. Mam nadzieję, że nikogo nie zdziwi, że moje profile powstały dwa dni temu. Na wszelki wypadek Cass zasypała je różnymi fejkowymi wpisami, między innymi o tym, że dopiero odzyskałam konta po kradzieży, no i wrzuciła zdjęcia jakichś miejscówek, zrobiła mi też kilka fotek, ale wszystko to dodała niemal jednego dnia. Teraz jednak, przez te nowe oznaczenia, pojawiło się tego tyle, że raczej nikomu nie będzie się chciało sprawdzać początków. Dodatkowo w niektórych przypadkach zablokowałam większość zdarzeń nawet dla znajomych. Będę bardziej tajemnicza. Zaczną się zastanawiać, co działo się z rozpieszczoną córeczką dyplomaty przed przyjazdem do Sunnyvale.

Kręcę z rozbawieniem głową na tę myśl, kiedy do kuchni wchodzi w pośpiechu tata. Jego kasztanowe włosy są rozczochrane po śnie, jakby nie zdążył przeczesać ich te dwa razy grzebieniem. Uśmiecha się do mnie sennie, bierze kubek z kawą, którą właśnie zaparzyłam, a potem klnie, gdy natrafia stopą na dziurę w podłodze. Po raz kolejny. Już położyłam tam wielkiego uschniętego kwiatka, żeby ją omijał, ale jednak zawsze trafia na to miejsce.

– Potrzebny nam remont – rzucam.

To nasz codzienny żart.

– Potrzebny nam nowy dom. Masz może pod ręką kilkaset tysięcy dolarów?

Przewracam oczami.

– Mam. Wczoraj napadłam na bank.

Tata kiwa głową.

– Późno wróciłaś, wiedziałem, że coś kombinujesz.

Uśmiechamy się do siebie szeroko, a tata łapie drugą miskę, nalewa do niej mleka i wsypuje płatki. Wpatruję się w to ze zgrozą, bo przecież kolejność zawsze powinna być odwrotna. Najpierw płatki, potem mleko. Nigdy inaczej.

– To gdzie byłaś? – pyta. – Znowu jeździłaś po okolicy czy wreszcie kogoś poznałaś?

Martwi się, bo przeprowadziliśmy się właściwie z dnia na dzień, ale nie mam do niego żalu. Wiem, dlaczego to było konieczne. Szkoda mi tylko, że teraz tym bardziej nie odzyskam dawnej przyjaciółki. Liza przeszła naprawdę sporo i wciąż zbiera się po wydarzeniach z pierwszej klasy liceum, a że planowała wreszcie wrócić do miasta, myślałam, że odnowimy kontakty. Teraz odpisuje mi jedynie sporadycznie, a ja nie chcę naciskać, ponieważ prosiła, bym dała jej czas. Tylko strasznie za nią tęsknię i boję się, że już jej nie odzyskam.

– Byłam na imprezie – mówię w końcu, otrząsając się z myśli. A żeby poprawić humor chociaż tacie, który zajmuje miejsce naprzeciwko, dodaję: – Poznałam kilka osób tamtego wieczoru nad jeziorem. No i zaprosili mnie wczoraj na domówkę. Wiesz, alkohol, narkotyki, seks w każdym kącie… Było świetnie.

Wzdycha.

– A najgorsze jest to, że pewnie nie wyolbrzymiasz.

– Ano nie. – Przybieram minę niewiniątka. – Ale spoko, twoja córka jest grzeczna i odpowiedzialna.

Dobrze, że tata nie potrafi się odnaleźć w internecie.

– Od kiedy? – rzuca, zajadając się płatkami.

– Od zawsze! – Prycham. – Ktoś z naszej dwójki musi.

Posyła mi ten swój chłopięcy, szelmowski uśmiech, który tak uwielbiam. Odejmuje mu lat. Tych, które poorały zmarszczkami jego twarz w momencie, gdy mama umarła, a on stracił pracę i wylądowaliśmy praktycznie na ulicy z dnia na dzień. Bo całą kasę oddawaliśmy na leczenie, które nie przyniosło rezultatów.

– I to akurat masz być ty? – pyta z rozbawieniem.

Poruszam brwiami.

– Na to wygląda. – Potem wskazuję na niego palcem. – Masz coś na brodzie. Na urodziny kupię ci śliniaczek, okay?

Przytakuje.

– Z Garfieldem. Lubię go – oznajmia.

Unoszę kącik ust, po czym podchodzę do zlewu. Rury trzeszczą i muszę naszarpać się z kurkiem, by go odkręcić, ale wreszcie zmywam miskę, zabieram też tę taty, kiedy kończy jeść, i po chwili odkładam je na suszarkę. Później opieram się o blat i patrzę na ojca. Jest wysokim, postawnym facetem. Pracuje fizycznie, więc musi być silny, jednak ostatnio chodzi ciągle przemęczony i sporo schudł przez dodatkowe fuchy. Załapał się na nocne zmiany, stróżuje trzy dni w tygodniu do czwartej rano, a potem jedzie od razu na budowę. Czasem prawie nie sypia przez siedemdziesiąt dwie godziny.

Zupełnie mi się to nie podoba.

– Znalazłam też sobie pracę, dostanę tysiaka za miesiąc – mówię. – Mogę…

– Kupić sobie wreszcie auto – wchodzi mi w zdanie. – Pewnie. To super, O.

Wzdycham.

– Tato…

Kręci głową.

– Nie.

To zawsze ucina temat. Już gdy w San Francisco zaczęły się nasze finansowe problemy i pracowałam trochę dorywczo, to zarobionej kasy nie mogłam mu oddać, ponieważ nie chciał nawet o tym słyszeć. Wolał się zapracowywać, niż zabierać mi forsę. To mnie wkurzało, jednak kiedy próbowałam niepostrzeżenie wciskać mu jakieś niewielkie sumy do portfela, od razu się orientował. Dlatego upychałam oszczędności w słoiku i… zbierałam na ten cholerny samochód, w którym chyba zamieszkam, gdy dom rozwali się na naszych oczach.

– Mam dzisiaj obie prace – dodaje tata już łagodniej. – Wrócę dopiero jutro wieczorem. Poradzisz sobie, co?

Kiwam ponuro głową.

– I dostałem zaliczkę. Niedługo spróbujemy ruszyć z jakimiś pracami, dobra? Starczy nam na hydraulika, po znajomości, mam tu takiego jednego gościa, którego pamiętam jeszcze ze szkoły, a potem będziemy mogli zrobić do końca elektrykę i podłogi.

– Super, tato – mamroczę.

Uśmiecha się lekko, po czym łapie plecak i wychodzi. Po chwili z zewnątrz dobiega mnie ryk odpalanego silnika starego cadillaca. Przez parę sekund po prostu stoję i zastanawiam się, jak potoczyłoby się nasze życie, gdyby mama nie zachorowała. Radziliśmy sobie całkiem nieźle. Mieliśmy mały domek na przedmieściach San Francisco, który musieliśmy sprzedać i przenieść się do mniejszego mieszkania. Mama pracowała w bibliotece i dorabiała pisaniem prac dyplomowych oraz różnych tekstów, tata był zatrudniony na budowie. Wszystko dobrze się układało.

A potem nagle diagnoza.

Szpitale. Operacja. Chemia. Kolejna operacja. Pikanie aparatury.

I cisza, która z nami została zamiast mamy.

Przed kompletnym rozklejeniem się ratuje mnie dźwięk przychodzącego SMS-a. Spoglądam na ekran telefonu, dziękując w duchu Cassidy, że odezwała się akurat teraz. Czasami myśli o mamie przytłaczają mnie tak bardzo, że nie potrafię przez wiele godzin się od nich odciąć.

Cassidy: Przyjedź do mnie. Włóż któreś z moich ubrań.

Dała mi całą torbę ciuchów, większość z nich ma jeszcze metki. Niektóre są nawet ładne, ale i tak nie zamierzam ich zatrzymać. Będę używać tylko tych, które przydadzą się w „pracy”, a resztę oddam. Pewnie do jakiejś fundacji, bo Cass nigdy nie przyjmie używanych rzeczy.

Wciskam się w szare szorty i przeglądam koszulki, jednak żadna z nich nie sięga dalej niż do pępka. Nie mam ochoty dzisiaj paradować z nagim brzuchem, dlatego łapię swój czarny top. Jego też kupiłam na jakiejś promocji. Nie kosztuje tyle co jedna ze szmatek od dziewczyny, ale wygląda neutralnie. A przynajmniej tak mi się wydaje.

Robię jeszcze szybki makijaż, związuję włosy w luźny kok, wsuwam trampki na stopy, chwytam swój materiałowy plecak i wreszcie ruszam do drzwi. Zapowiada się pracowity dzień, bo przecież zdobycie jednego dupka to zadanie bardzo czaso- i energochłonne.

Gdy po chwili stawiam deskę na chodniku, rozlega się trzask zamykanych drzwi sąsiedniego domu. Odwracam głowę i dostrzegam wysokiego szatyna, który zbiega po trzech schodkach z workiem śmieci w ręce oraz słuchawkami na uszach. Uśmiecha się do mnie, a ja macham niemrawo, po czym wskakuję na longboard, nim chłopak otwiera usta. Wiem, że ma na imię Doug, jest w moim wieku i prawdopodobnie będziemy chodzić do tej samej szkoły. Rozmawialiśmy ze dwa razy, no i nie zrobił na mnie dobrego wrażenia. Pewnie przez to, że w sumie zasugerował, że jestem dziwaczką.

Jestem, ale obcy koleś nie musi mi tym rzucać w twarz.