Tytuł oryginału: Pines

Redakcja pierwszego wydania

Anna Małocha, Joanna Stryjczyk

Korekta

Anna Woś, Alicja Listwan d2d.pl, Paulina Mizińska

Przygotowanie wersji elektronicznej na podstawie edycji drukowanej

Emilia Domańska

Projekt okładki

Anna Slotorsz

Grafiki wykorzystane na okładce

@Kaikoro/AdobeStock, @Nutcha/AdobeStock, @Goinyk/AdobeStock

Copyright © by Aleksandria Media sp. z o.o. 2024

PINES Copyright © 2012 Blake Crouch

Copyright © for the translation by Aleksander Lipszyc

Całość ani żadna część tej książki nie może być powielana i rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie pierwsze w tej edycji

Katowice 2024

ISBN: 9788367940832

Wydawnictwo Oddechy

al. Wojciecha Korfantego 138

40-156 Katowice,

biuro@oddechy.pl

www.oddechy.pl

Mimo dowodów na to, że ludzka ewolucja nadal postępuje, biolodzy są zgodni, że nikt nie ma pojęcia, dokąd nas poprowadzi.

„Time”, 23 lutego 2009

Sam fakt, że cierpisz na paranoję, nie oznacza, że nie chcą cię dopaść.

Joseph Heller

| 1 |

Odzyskał przytomność, leżąc na plecach. Słońce świeciło mu w twarz, nieopodal szemrała woda. W nerwie wzrokowym czuł oślepiający ból, u nasady czaszki miarowe, bezbolesne pulsowanie – odległy grzmot nadciągającej migreny. Przekręcił się na bok, z trudem usiadł i nisko pochylił głowę. Zanim otworzył oczy, wydawało mu się, że świat się zatacza, jakby podcięto jego oś. Pierwszy głęboki oddech odczuł tak, jak gdyby między górne żebra w lewym boku ktoś wbił mu stalowy klin. Z jękiem pokonał ból i zmusił się do otwarcia oczu. Lewe musiało poważnie opuchnąć, bo miał wrażenie, że patrzy przez szparkę.

Najzieleńsza trawa, jaką kiedykolwiek widział, gęsta i miękka, porastała pochyły brzeg rzeki. Między głazami rozrzuconymi wzdłuż jej koryta płynęła czysta, wartka woda. Po drugiej stronie rzeki piętrzyła się trzystumetrowa skarpa. Na półkach skalnych rosły kępy sosen, w powietrzu unosiły się ich woń i słodki chłód płynącej wody.

Miał na sobie czarne spodnie, czarną marynarkę i białą bawełnianą koszulę poplamioną krwią. Pod kołnierzykiem zwisał mu zawiązany byle jak czarny krawat.

Przy pierwszej próbie wstania kolana ugięły się pod nim, więc usiadł, na tyle gwałtownie, że po klatce piersiowej rozeszły się wibracje rozdzierającego bólu. Druga próba okazała się pomyślna, chwiejnie stanął, a ziemia zakolebała się pod jego stopami jak pokład. Powoli się odwrócił, szerzej stawiając nogi dla utrzymania równowagi.

Stanął na skraju rozległego pola, tyłem do rzeki. W oddali, w silnym słońcu południa, połyskiwały huśtawki i zjeżdżalnie.

Oprócz niego ani żywej duszy.

Za parkiem dostrzegł wiktoriańskie domy, a dalej zabudowania przy głównej ulicy. Miasteczko nie miało więcej niż półtora kilometra szerokości, leżało w niecce okolonej czerwono żyłkowanymi skalnymi zboczami, wznoszącymi się na setki metrów. W najwyższych, ocienionych górskich żlebach utrzymywał się śnieg, ale tu, w dolinie, było ciepło, w górze rozpościerało się bezchmurne kobaltowe niebo.

Mężczyzna sprawdził kieszenie spodni, potem jednorzędową marynarkę.

Brak portfela. Brak spinacza na banknoty. Brak dowodu tożsamości. Brak kluczy. Brak telefonu.

Tylko mały scyzoryk Swiss Army w jednej z wewnętrznych kieszeni.

***

Kiedy dotarł na drugą stronę parku, wzmógł czujność. Był coraz bardziej zdezorientowany, ale pulsowanie w szyjnym odcinku kręgosłupa przestało sprawiać mu ból.

Wiedział pięć rzeczy:

Jak się nazywa obecny prezydent.

Jak wyglądała twarz matki, chociaż nie mógł sobie przypomnieć jej imienia ani nawet brzmienia jej głosu.

Że potrafi grać na fortepianie.

I latać helikopterem.

Wiedział też, że ma trzydzieści siedem lat.

Oprócz tych faktów świat oraz jego własne w nim miejsce były nie tyle ukryte, ile wydrukowane w obcym języku, którego nie znał. Owszem, wyczuwał prawdę unoszącą się na obrzeżach świadomości, ale pozostawała tuż poza jego zasięgiem.

Szedł cichą ulicą domów mieszkalnych, przyglądając się mijanym samochodom. Czy jeden z nich należał do niego?

Stojące naprzeciwko siebie budynki były nieskazitelnie czyste i świeżo pomalowane, płoty ogradzały idealne kwadratowe trawniczki, na czarnych skrzynkach na listy widniały nazwiska właścicieli wypisane białymi drukowanymi literami.

Za każdym niemal domem widział kipiący życiem ogród, pełen nie tylko kwiatów, ale także warzyw i owoców.

Wszystkie barwy były niezwykle czyste i nasycone.

W połowie drugiego kwartału zabudowań skrzywił się z bólu. Wysiłek związany z chodzeniem sprawił, że musiał wziąć głęboki oddech, i to on wywołał ból w lewym boku. Zatrzymał się, zdjął marynarkę, rozpiął i rozchylił koszulę. To, co pod nią zobaczył, okazało się gorsze niż ból: cały lewy bok pokrywał mu rozległy, ciemny, podbiegnięty zjadliwą żółcią siniak.

Coś musiało go uderzyć w głowę. I to mocno.

Ostrożnie przesunął dłonią po czaszce. Ból nie ustępował, z każdą chwilą stawał się silniejszy, ale prócz stłuczonego lewego boku nie czuł żadnych objawów poważnych obrażeń.

Zapiął koszulę, wsunął ją w spodnie i ruszył dalej.

Wniosek był tylko jeden: uległ jakiemuś wypadkowi.

Może był to samochód. Może się przewrócił. Może ktoś go napadł; to by tłumaczyło brak portfela.

Powinien natychmiast pójść na policję.

Chyba że…

A jeśli zrobił coś złego? Popełnił zbrodnię?

Czy istniała taka ewentualność?

Może powinien poczekać, sprawdzić, czy coś mu się przypomni.

Chociaż nic w tym mieście nie wydawało mu się choćby w najmniejszym stopniu znajome, wlokąc się ulicą, zdał sobie sprawę, że czyta nazwiska na wszystkich skrzynkach na listy. Podświadomy odruch? Czy gdzieś w zakamarkach umysłu tkwiło przekonanie, że na jednej z tych skrzynek zobaczy swoje nazwisko, a ten widok sprawi, że przypomni sobie całą resztę?

Kilka przecznic dalej, w centrum miasteczka, domy górowały nad sosnami. Po raz pierwszy usłyszał odgłos jadących samochodów, odległe głosy, szum systemów wentylacyjnych.

Pośrodku ulicy zamarł, mimowolnie przekrzywiając głowę.

Wpatrywał się w skrzynkę na listy przed czerwono-zielonym, piętrowym domem.

Nie mógł oderwać wzroku od nazwiska na skrzynce.

MACKENZIE

– Mackenzie.

To nazwisko nic mu nie mówiło.

– Mack…

Za to pierwsza sylaba, owszem. A przynajmniej wywoływała jakąś reakcję emocjonalną.

– Mack. Mack.

Czy był Mackiem? Czy tak miał na imię?

– Mam na imię Mack. Cześć, jestem Mack, miło cię poznać.

Nie.

To słowo nie spływało z języka w naturalny sposób. Nie czuł, że do niego należy. Szczerze mówiąc, nie cierpiał tego słowa, ponieważ wywoływało…

Lęk.

Jakież to osobliwe. Z jakiegoś powodu to słowo budziło lęk.

Czy ktoś imieniem Mack go skrzywdził?

Szedł dalej.

Po przejściu kolejnych trzech przecznic dotarł do skrzyżowania ulicy Głównej i Szóstej, gdzie usiadł na ocienionej ławce i powoli, ostrożnie odetchnął. Rozejrzał się wokół, rozpaczliwie szukając czegoś znajomego.

Nigdzie ani śladu sklepu.

Na rogu, po przekątnej od miejsca, gdzie siedział, znajdowała się apteka.

Tuż obok kawiarnia.

W pobliżu kawiarni stał dwupiętrowy budynek z szyldem nad werandą:

HOTEL WAYWARD PINES

Aromat kawy ściągnął go z ławki. Podniósł wzrok i uznał, że źródłem zapachu musi być lokal The Steaming Bean, mieszczący się pół przecznicy dalej.

Hm.

W zaistniałej sytuacji nie była to może najprzydatniejsza informacja, ale uzmysłowił sobie, że uwielbia dobrą kawę. Pragnie jej. Kolejny mały fragment układanki stanowiącej jego tożsamość.

Podszedł do kawiarni, pociągnął siatkowane drzwi. Lokal był mały i uroczy, po woni poznał, że znają się na parzeniu. Po prawej, naprzeciwko baru, zobaczył ekspres do kawy, młynki, miksery, butelki z dodatkami smakowymi. Trzy stołki barowe były zajęte. Pod przeciwległą ścianą stały sofy i krzesła. Półka z wyblakłymi książkami w miękkiej oprawie. Dwóch staruszków toczyło bój na szachownicy pełnej figur z różnych kompletów. Ściany zdobiły prace miejscowych artystów: szereg czarno-białych portretów kobiety w średnim wieku, która na wszystkich fotografiach miała ten sam wyraz twarzy. Zmieniała się tylko ostrość obrazu.

Podszedł do kasy.

Kiedy dwudziestokilkuletnia baristka z jasnymi dredami w końcu go zauważyła, wydało mu się, że w jej ślicznych oczach mignęło przerażenie.

„Czy ona mnie zna?”

W lustrze za kasą dostrzegł własne odbicie i natychmiast pojął, co wywołało jej zniesmaczoną minę: lewą stronę jego twarzy pokrywał pokaźny siniak, a lewe oko było niemal całkowicie zamknięte przez opuchliznę.

„Mój Boże. Ktoś spuścił mi prawdziwy łomot”.

Jeśli pominąć ohydny siniak, był całkiem przystojny. Oceniał swój wzrost na sto osiemdziesiąt, może sto osiemdziesiąt trzy. Krótkie czarne włosy i dwudniowy zarost, ocieniający dolną część twarzy. Masywna, muskularna budowa ciała, widoczna w sposobie, w jaki marynarka układała się na barkach, a koszula opinała pierś. Pomyślał, że wygląda niby dyrektor działu reklamy albo marketingu. Kiedy był ogolony i wymuskany, musiał być pewnie cholernym przystojniakiem.

– Co podać? – spytała baristka.

Oddałby wszystko za filiżankę kawy, ale nie miał grosza przy duszy, jeśli w ogóle miał duszę.

– Parzycie tu dobrą kawę?

– No, tak.

Pytanie najwyraźniej zbiło kobietę z pantałyku.

– Najlepszą w miasteczku?

– To jest jedyna kawiarnia w miasteczku, ale tak, nasza kawa daje czadu.

– Znasz mnie? – szepnął mężczyzna, nachylając się nad blatem.

– Słucham?

– Poznajesz mnie? Czy czasami tu przychodzę?

– Nie wiesz, czy już tu kiedyś byłeś?

Mężczyzna potrząsnął głową.

Kobieta przyglądała się mu przez chwilę, jakby oceniała jego szczerość i próbowała ustalić, czy ten gość z obitą twarzą jest świrem, czy może z nią pogrywa.

– Chyba nigdy wcześniej cię nie widziałam – powiedziała w końcu.

– Jesteś tego pewna?

– Cóż, w Nowym Jorku jest inaczej.

– Uczciwe postawienie sprawy. Dawno tu pracujesz?

– Nieco więcej niż rok.

– I nie jestem stałym klientem ani nikim takim?

– Z całą pewnością nie jesteś stałym klientem.

– Czy mogę cię jeszcze o coś spytać?

– Jasne.

– Gdzie my jesteśmy?

– Nie wiesz, gdzie jesteś?

Mężczyzna się zawahał, jakby część niego wzbraniała się przed przyznaniem się do tak kompletnej bezradności. Kiedy wreszcie potrząsnął głową, baristka zmarszczyła brwi, jakby nie mogła uwierzyć w to pytanie.

– Nie pogrywam z tobą – powiedział.

– Jesteśmy w Wayward Pines w stanie Idaho. Twoja twarz… Co ci się stało?

– Ja… Naprawdę jeszcze nie wiem. Czy w tym miasteczku jest szpital?

Zadając to pytanie, poczuł, jak przenika go złowrogi dreszcz.

Słabe przeczucie?

A może zimne palce głęboko ukrytego wspomnienia przesuwające się po jego kręgosłupie?

– Tak, siedem przecznic na południe stąd. Natychmiast powinieneś pójść na ostry dyżur. Mogę wezwać karetkę.

– Nie trzeba. – Cofnął się od lady. – Dzięki… jak ci na imię?

– Miranda.

– Dzięki, Mirando.

Ponowne wyjście na słońce sprawiło, że się zachwiał, a ból głowy podskoczył o kilka stopni, do dolnych stanów rozsadzających. Jezdnia świeciła pustkami, więc łamiąc przepisy, przeszedł na drugą stronę Głównej, po czym ruszył w kierunku Piątej. Po drodze minął młodą matkę z małym synkiem, który szepnął do niej coś, co zabrzmiało jak: „Mamo, czy to on?”.

Kobieta uciszyła chłopca, napotkała wzrok mężczyzny i powiedziała przepraszająco:

– Proszę wybaczyć. On nie chciał być niegrzeczny.

Mężczyzna dotarł do skrzyżowania Piątej i Głównej i stojącego przy nim piętrowego budynku z czerwonobrązowego piaskowca. Na przeszklonych podwójnych drzwiach widniał napis PIERWSZY NARODOWY BANK WAYWARD PINES. Obok domu, nieopodal bocznej uliczki, dostrzegł budkę telefoniczną.

Najszybciej, jak potrafił, pokuśtykał i zamknął się w budce.

W życiu nie widział tak cienkiej książki telefonicznej. Wertował ją w nadziei na olśnienie, ale książka składała się z zaledwie ośmiu stron i kilkuset nazwisk, które, podobnie jak wszystko inne w tym miasteczku, nic mu nie mówiły.

Upuścił książkę, która zakołysała się na metalowym sznurze, i oparł czoło o chłodną szybę.

Jego uwagę przykuły przyciski z cyframi.

Poczuł cudowną ulgę i uśmiechnął się.

„Znam swój numer domowy”.

Zanim podniósł słuchawkę, dla pewności kilkakrotnie wstukał numer, który zdawał się spływać mu z opuszków palców z łatwością utrwalonej wiedzy i pamięci mięśniowej.

Zadzwoni na koszt rozmówcy, modląc się, żeby ktoś był w domu, przy założeniu, że kogoś miał. Oczywiście nie zdoła się przedstawić, w każdym razie nie prawdziwym nazwiskiem, ale może rozpoznają jego głos i przyjmą rozmowę.

Podniósł słuchawkę i przyłożył do ucha.

Wysunął palec w stronę „0”.

Brak sygnału.

Kilkakrotnie kliknął widełkami, ale bez rezultatu.

Zdziwiło go, jak szybko wezbrała w nim wściekłość. Trzasnął słuchawką. Lęk i gniew, niczym pospiesznie, kilkakrotnie uruchamiany zapłon, przetoczyły się przez niego w poszukiwaniu ujścia. Cofnął prawą rękę z zamiarem uderzenia pięścią w szybę, niech szlag trafi knykcie, ale płomień bólu w obitych żebrach przesłonił wszystko. Mężczyzna zgiął się wpół i runął na podłogę.

Pulsowanie u podstawy czaszki narastało.

Zaczął widzieć podwójnie, potem obraz się zatarł, przeszedł w ciemność…

***

Kiedy ponownie otworzył oczy, budka telefoniczna stała w cieniu. Chwycił metalowy sznur książki telefonicznej i z trudem stanął. Przez brudną szybę ujrzał skrawek słońca chowający się za szczytami, które napierały na zachodni kraniec miasta.

W momencie, gdy słońce zaszło, temperatura wyczuwalnie się obniżyła.

Nadal pamiętał swój numer telefoniczny, na wszelki wypadek przećwiczył go na sucho na przyciskach, ponownie sprawdził sygnał: cisza, oprócz przytłumionych szumów, których, jak mu się zdawało, wcześniej nie słyszał.

– Halo? Halo?

Odwiesił słuchawkę i znów sięgnął po książkę telefoniczną. Za pierwszym razem przebiegał wzrokiem nazwiska, po omacku szukał takiego, które pobudziłoby pamięć lub wywołało jakąś emocję. Teraz lustrował imiona, przesuwając palcem po liście i próbując ignorować powracający ból u nasady czaszki.

Pierwsza strona – nic.

Druga strona – nic.

Trzecia – nic.

U dołu szóstej strony jego palec się zatrzymał.

SKOZIE Mack i Jane

403 E 3rd St W Pines 83278……559-0196

Pospiesznie przepatrzył dwie ostatnie strony. Skozie był jedynym Mackiem wymienionym w książce telefonicznej miasteczka Wayward Pines.

Napierając barkiem na harmonijkowe przeszklone drzwi, wyszedł z budki. Był wczesny wieczór. Słońce skryło się za pasmem zboczy, niebo poszarzało, temperatura spadała już od pewnego czasu.

„Gdzie będę spał dziś w nocy?”

Powlókł się chodnikiem, w jego głowie jakiś głos wrzeszczał, że musi się natychmiast udać do szpitala. Przecież był chory. Odwodniony. Głodny. Zagubiony. Bez grosza. Bolało go całe ciało. Coraz trudniej oddychał z powodu paraliżującego bólu, jaki przeszywał żebra, ilekroć napierały na nie płuca.

Mimo to jakaś jego część nadal wzdragała się przed pójściem do szpitala, a w miarę, jak oddalał się od centrum w stronę domu Macka Skoziego, pojął, co to jest.

Znowu… strach.

Nie wiedział dlaczego. To nie miało sensu, ale nie chciał przestępować progu tego szpitala.

Nie w swoim obecnym stanie. Nigdy.

To był najosobliwszy rodzaj lęku. Nieokreślony. Jakbyś szedł nocą przez las, nie wiedział dokładnie, czego powinieneś się bać, a lęk nasilał się właśnie z powodu tej niepewności.

Po przejściu dwóch przecznic na północ dotarł do Trzeciej. Gdy skręcił na chodnik i ruszył na wschód, pozostawiając za sobą centrum, poczuł niewytłumaczalny ucisk w piersiach.

Pierwsza mijana skrzynka na listy nosiła numer 201.

Domyślał się, że dom państwa Skoziech powinien się znajdować zaledwie dwie przecznice dalej.

Na trawniku, tuż przed domem, dzieciaki bawiły się w przebieganie przez strumień zraszacza. Zbliżając się do płotu, próbował iść wyprostowany, ale odruchowo oszczędzał lewą stronę ciała, żeby złagodzić szarpiący ból w żebrach.

Kiedy podszedł, dzieci znieruchomiały i ucichły, patrzyły, jak się wlecze. Ciekawość i nieufność małych gapiów sprawiły, że poczuł się nieswojo.

Przeciął kolejną przecznicę, zwalniając kroku, przeszedł pod gałęziami olbrzymich sosen zwieszającymi się nad ulicą.

Wszystkie numery domów w tym kwartale zaczynały się od trójki.

Następny powinien być dom Skoziech.

Dłonie zaczęły mu się pocić, pulsowanie z tyłu głowy dudniło mu w uszach jak basowy łoskot bębna zakopanego głęboko pod ziemią.

Przez dwie sekundy dwoiło mu się przed oczami.

Mocno zacisnął powieki, a gdy znów otworzył oczy, podwójne widzenie minęło.

Na następnym skrzyżowaniu stanął. Wcześniej czuł w ustach suchość, ale teraz miał tam jakby watę. Z trudem walczył o oddech, odnosił wrażenie, że żółć podejdzie mu do gardła.

„Wszystko to nabierze sensu, kiedy zobaczysz jego twarz”.

„Musi nabrać”.

Ostrożnie wszedł na jezdnię.

Zapadł wieczór, od gór napływał chłód i zalegał w dolinie.

Skały wokół Wayward Pines zaróżowiły się w poświacie po zachodzie słońca, taki sam odcień miało ciemniejące niebo. Próbował odnaleźć w tym widoku poruszające piękno, ale udręka na to nie pozwalała.

Para staruszków trzymających się za ręce minęła go w milczeniu.

Ulica była pusta i cicha, hałas centrum całkowicie zanikł.

Przeszedł po gładkim czarnym asfalcie i zrobił krok na chodnik.

Tuż przed nim widniała skrzynka na listy domu numer 401.

Dom 403 był następny.

Teraz musiał nieustannie mrużyć oczy, aby przezwyciężyć podwójne widzenie i kłujące pulsowanie migreny.

Piętnaście bolesnych kroków, aż stanął obok czarnej skrzynki numeru 403.

SKOZIE

Mocno przytrzymując się ostrych sztachet płotu, utrzymał równowagę.

Sięgnął nad płotem, otworzył bramę i pchnął ją czubkiem obtartego czarnego buta.

Zawiasy zaskrzypiały.

Brama cicho uderzyła o płot.

Chodnik – mozaika starych cegieł – prowadził do krytej frontowej werandy z parą foteli na biegunach, między którymi stał stolik z kutego żelaza. Sam dom miał kolor purpurowy z zielonym obramowaniem; przez cienkie zasłony widział w środku światło.

„Po prostu wejdź. Musisz się dowiedzieć”.

Powlókł się w stronę domu.

Z coraz większym trudem przychodziło mu powstrzymywanie mdlących błysków, przez które przebijał podwójny obraz.

Wszedł na werandę i oparł się o framugę drzwi, w ostatniej chwili ratując się przed upadkiem. Dłonie drżały mu jak szalone, gdy uniósł kołatkę z mosiężnej podkładki.

Nie pozwolił sobie nawet na ułamek sekundy wahania.

Czterokrotnie uderzył kołatką o mosiądz.

Czuł, jakby co cztery sekundy ktoś tłukł go w tył głowy, pole widzenia przesłoniły mu płonące plamy ciemności, niby miniaturowe czarne dziury.

Słyszał, jak za drzwiami podłoga z twardego drewna skrzypi pod ciężarem zbliżających się kroków.

Kolana miał jak z waty.

Objął jeden z filarów podtrzymujących dach werandy.

Drewniane drzwi się otworzyły. Zza siatki przyglądał mu się mężczyzna mniej więcej w wieku jego ojca. Wysoki i szczupły, z siwą kępką na czubku głowy, z siwą bródką i mikroskopijnymi czerwonymi żyłkami na policzkach, świadczącymi o latach ostrego picia.

– W czym mogę pomóc? – spytał.

Wyprostował się, mrużąc oczy z powodu migreny. Z najwyższym wysiłkiem stał o własnych siłach.

– Ty jesteś Mack? – W swoim głosie słyszał lęk. Przypuszczał, że i tamten go słyszy.

Nie cierpiał się za to.

Starszy mężczyzna pochylił się ku siatkowym drzwiom, aby lepiej się przyjrzeć nieznajomemu na werandzie.

– Czym mogę służyć?

– Ty jesteś Mack?

– Tak.

Gdy się zbliżył, obraz starszego mężczyzny się wyostrzył, poczuł słodko-kwaśny odór wina.

– Czy ty mnie znasz? – spytał.

– Słucham?

Teraz lęk fermentował w gniew.

– Czy. Ty. Mnie. Znasz. Czy to ty mnie tak urządziłeś?

– W życiu cię nie widziałem – powiedział starszy mężczyzna.

– Naprawdę? – Mimowolnie zacisnął pięści. – Czy w mieście jest jeszcze jakiś Mack?

– Nic mi o tym nie wiadomo. – Mack otworzył siatkowe drzwi i wyszedł na werandę. – Nie wyglądasz najlepiej, kolego.

– Nie czuję się najlepiej.

– Co ci się stało?

– Ty mi powiedz, Mack.

Z głębi domu dobiegł kobiecy głos:

– Kochanie? Wszystko w porządku?

– Tak, Jane, wszystko gra! – Mack wpatrywał się w niego. – Może zabiorę cię do szpitala? Jesteś ranny. Musisz…

– Nigdzie z tobą nie idę.

– To po co do mnie przyszedłeś? – spytał Mack, tym razem nieco ostrzej, nachmurzony. – Właśnie zaoferowałem ci pomoc. Nie chcesz, w porządku, ale…

Mack nadal mówił, lecz jego słowa zaczęły się rozmywać, zagłuszane przez hałas narastający w żołądku jak turkot nadjeżdżającego pociągu towarowego. Czarne dziury się mnożyły, świat zaczął wirować. Nie utrzyma się na nogach nawet przez pięć sekund, chyba że najpierw eksploduje mu głowa.

Spojrzał na Macka, który wciąż poruszał ustami, pociąg towarowy zbliżał się ze wściekłym łoskotem, jego rytm pokrywał się z brutalnym łomotaniem w głowie. Nie mógł oderwać oczu od ust Macka, od zębów starego – synapsy iskrzyły, próbowały nawiązać połączenie, ale hałas, Boże, ten hałas, pulsowanie…

Nie czuł, kiedy ugięły się pod nim nogi.

Nie zarejestrował nawet potknięcia w tył.

W jednej sekundzie był na werandzie.

W następnej na trawie.

Leżał na wznak, od silnego uderzenia o ziemię czuł zawroty głowy.

Mack pochylał się nad nim, patrzył na niego, opierał dłonie o kolana, a jego słowa beznadziejnie ginęły w huku pociągu w głowie.

Za chwilę straci przytomność – czuł, że to nadchodzi, już za kilka sekund – pragnął tego, chciał, żeby ból ustał, ale…

Odpowiedzi.

Były tuż-tuż.

Tak blisko.

To nie miało sensu, ale było coś w ustach Macka. W jego zębach. Nie mógł oderwać od nich wzroku, nie wiedział dlaczego, ale tam było wszystko.

Wyjaśnienie.

Odpowiedzi na wszystkie pytania.

Wtedy przyszło mu na myśl: przestań z tym walczyć.

Nie pragnij tego tak mocno.

Przestań myśleć.

Niech to nadejdzie.

Te zęby tezęby

tezębytezębytezębytezębytezębytezębytezębytezęby…

To nie są zęby.

To jest jasna, błyszcząca krata z literami

MACK

wypisanymi na przodzie.

Stallings, człowiek siedzący obok niego na miejscu pasażera, nie widzi, co się zbliża.

Podczas trzygodzinnej jazdy z Boise na północ staje się jasne, że Stallings uwielbia brzmienie własnego głosu, robi więc to, co robił bez przerwy: mówi. Przestał go słuchać już godzinę wcześniej, kiedy odkrył, że może się całkiem wyłączyć, jeśli ograniczy się do wtrącania mniej więcej co pięć minut: „Nie myślałem o tym w ten sposób” albo „Hm, ciekawe”.

Właśnie się odwraca, aby dorzucić taki symboliczny wkład do rozmowy, gdy w odległości paru metrów od okna Stallingsa widzi słowo MACK.

Nie zdąża nawet zareagować – ledwie przeczytał to słowo – kiedy okno przy głowie Stallingsa rozpryskuje się w powodzi szklanych odłamków.

Poduszka powietrzna eksploduje, ale o tysięczną sekundy za późno, nie trafia w jego głowę, która uderza o szybę z taką siłą, że ją przebija.

Prawa strona samochodu lincoln town imploduje w chaosie tłuczonego szkła i giętego metalu, kratka nad zderzakiem ciężarówki uderza prosto w głowę Stallingsa.

Czuje ciepło silnika ciężarówki, kiedy ta wdziera się w samochód.

Nagły smród benzyny i płynu hamulcowego.

Krew jest wszędzie – spływa po wewnętrznej stronie rozbitej szyby, spryskuje tablicę rozdzielczą, jego oczy, nadal tryska z tego, co zostało ze Stallingsa.

Lincoln przelatuje w poślizgu przez skrzyżowanie, pchany przez ciężarówkę w stronę tamtego domu z piaskowca, z budką telefoniczną obok bocznej uliczki i właśnie wtedy on traci przytomność.

| 2 |

Nad sobą ujrzał uśmiechniętą kobietę. Przynajmniej wydawało się mu, że widzi usta pełne ładnych zębów, chociaż nie mógł mieć pewności z powodu rozmytego, podwójnego widzenia. Kobieta się nachyliła, jej dwie głowy zlały się ze sobą, rysy twarzy skrystalizowały się na tyle, by zobaczył, że jest piękna. Guziki z przodu białego uniformu z krótkimi rękawami schodziły aż do spódniczki, sięgającej tuż nad kolana.

Kobieta raz po raz powtarzała jego nazwisko.

– Panie Burke? Czy pan mnie słyszy, panie Burke? Panie Burke?

Ból głowy minął.

Powoli, ostrożnie wciągnął powietrze, aż ból w żebrach kazał mu przerwać.

Musiał się skrzywić, bo pielęgniarka zapytała:

– Czy nadal czuje pan dyskomfort w lewym boku?

– Dyskomfort. – Zaśmiał się i jęknął. – Owszem, czuję dyskomfort. Z pewnością można tak to określić.

– Jeśli pan chce, mogę panu dać coś trochę mocniejszego na ból.

– Chyba dam radę.

– Dobrze, ale niech pan nie zgrywa męczennika, panie Burke. Jeśli jest coś, co mogę zrobić, żeby poczuł się pan lepiej, proszę tylko powiedzieć. Jestem tu dla pana. Przy okazji, mam na imię Pam.

– Dzięki, Pam. Chyba przypominam sobie ciebie z poprzedniego pobytu tutaj. Nigdy nie zapomniałbym tego klasycznego uniformu pielęgniarki. Nie wiedziałem nawet, że ciągle je szyją.

– Cóż, cieszę się, że wraca panu pamięć. – Zaśmiała się. – To znakomicie. Wkrótce przyjdzie doktor Miter, żeby pana zbadać. Mogę zmierzyć panu ciśnienie?

– Jasne.

– Wspaniale.

Z wózka stojącego przy końcu łóżka siostra Pam wzięła ciśnieniomierz i obwiązała rękaw wokół jego lewego bicepsa.

– Porządnie nas pan wystraszył, panie Burke – powiedziała, wypełniając rękaw powietrzem. – Tak po prostu pan sobie wyszedł.

Pielęgniarka milczała, gdy wskazówka opadła.

– Zdałem? – zapytał.

– Na piątkę z plusem. Ciśnienie skurczowe sto dwadzieścia dwa. Rozkurczowe siedemdziesiąt pięć. – Pielęgniarka odpięła rzepy rękawa. – Kiedy pana przywieźli, majaczył pan – powiedziała. – Chyba nie wiedział pan, kim jest.

Usiadł na łóżku, mgła w głowie zaczęła się rozwiewać. Znajdował się w prywatnym pokoju szpitalnym; zdawało mu się, że wygląda znajomo. Obok łóżka było okno. Żaluzje uchylono, ale sączące się przez nie nieśmiałe światło mogło świadczyć zarówno o poranku, jak i o wczesnym wieczorze.

– Gdzie mnie znaleźliście? – spytał.

– Na podwórzu przed domem Macka Skoziego. Stracił pan przytomność. Pamięta pan, co pan tam robił? Mack mówił, że był pan mocno pobudzony i zagubiony.

– Wczoraj obudziłem się nad rzeką. Nie wiedziałem, kim jestem ani gdzie jestem.

– Opuścił pan szpital. Pamięta pan, jak wychodził?

– Nie. Poszedłem do domu Skoziego, bo to był jedyny Mack w książce telefonicznej.

– Chyba nie rozumiem.

– Mack to było jedyne imię, które coś dla mnie znaczyło.

– Jak pan myśli, dlaczego?

– Ponieważ Mack to ostatnie słowo, jakie przeczytałem, zanim uderzyła w nas ciężarówka.

– A, prawda… Ciężarówka Mack zmiażdżyła wasz samochód.

– Otóż to.

– Umysł to dziwaczna rzecz – stwierdziła pielęgniarka, omijając łóżko i podchodząc do okna. – Działa w tajemniczy sposób. Szuka najdziwniejszych związków.

– Kiedy przywieziono mnie tu z powrotem?

Pielęgniarka podniosła żaluzje.

– Półtorej doby temu.

Do pokoju wlało się światło.

Był wczesny poranek, słońce ukazywało właśnie wschodnie zbocze gór.

– Doznał pan ciężkiego wstrząsu mózgu – powiedziała siostra Pam. – Mógł pan tam umrzeć.

– Czułem się, jakbym umierał.

Poranne światło zalewające miasteczko oślepiało.

– Jak z pańską pamięcią? – spytała Pam.

– To jest najdziwniejsze ze wszystkiego. Kiedy przypomniałem sobie wypadek, wszystko stanęło mi przed oczami. Jakby ktoś kliknął przełącznik. Co z agentem Stallingsem?

– Z kim?

– Z człowiekiem, który siedział z przodu na miejscu pasażera, kiedy doszło do wypadku.

– Aha.

– Nie przeżył, prawda?

Siostra Pam znowu podeszła do łóżka i położyła dłoń na jego przegubie.

– Obawiam się, że nie.

Tak też przypuszczał. Od wojny nie widział takich obrażeń. Mimo to potwierdzenie przypuszczeń podziałało otrzeźwiająco.

– Czy on był pańskim bliskim przyjacielem? – zapytała pielęgniarka.

– Nie. Poznałem go tamtego dnia.

– To musiało być okropne. Współczuję panu.

– A co z moimi obrażeniami?

– Słucham?

– Jakie rany odniosłem?

– Doktor Miter zdoła lepiej pana poinformować, ale doznał pan wstrząsu mózgu, który już ustąpił. Kilka złamanych żeber. Trochę płytkich skaleczeń i stłuczeń. W sumie mogło być z panem znacznie, znacznie gorzej.

Pielęgniarka odwróciła się i ruszyła do drzwi. Otwierając je, rzuciła mu przez ramię szybkie spojrzenie.

– Czyli możemy mieć pewność, że wraca panu pamięć?

– Zdecydowanie tak.

– Jak pan ma na imię?

– Ethan.

– Znakomicie.

– Czy mogłaby pani wyświadczyć mi przysługę? – spytał Ethan.

– Proszę mówić. – Szeroki, promienny uśmiech.

– Muszę zadzwonić do kilku osób. Do mojej żony. Do przełożonego. Czy ktoś się z nimi kontaktował?

– Wydaje mi się, że zaraz po wypadku ktoś z biura szeryfa powiadomił osobę kontaktową. Poinformowano ją o tym, co zaszło, o pańskim stanie.

– W chwili wypadku miałem w kieszeni marynarki iPhone’a. Wie pani może, co się z nim stało?

– Nie, ale z pewnością mogę założyć czapkę Sherlocka Holmesa i rozpocząć poszukiwania.

– Będę wdzięczny.

– Widzi pan ten mały czerwony przycisk z boku łóżka?

Ethan zerknął na niego.

– Wystarczy jedno kliknięcie, a przybędę.

Siostra Pam błysnęła jeszcze jednym promiennym uśmiechem i wyszła.

***

W pokoju nie było telewizora ani telefonu. Najlepszą i jedyną rozrywkę stanowił zegar ścienny nad drzwiami, więc przez kilka godzin Ethan leżał i patrzył, jak sekundnik odbywa niekończącą się wędrówkę po orbicie. Poranek przeszedł w przedpołudnie, następnie w popołudnie.

Nie mógł mieć pewności, ale zdawało mu się, że pokój znajduje się na drugim, może trzecim piętrze. Siostra Pam zostawiła podniesione żaluzje, kiedy więc znużyło go wpatrywanie się w zegar, przewrócił się na zdrowy bok i zaczął się przyglądać życiu Wayward Pines.

Ze swego punktu obserwacyjnego wprost przed sobą widział ulicę Główną na odległość kilku przecznic po obu stronach.

Jeszcze przed przyjazdem tutaj wiedział, że to maleńka, senna mieścina, ale jawny bezruch nie przestawał wprawiać go w zdumienie. Po godzinie naliczył tuzin ludzi przechodzących po chodniku obok szpitala, po najruchliwszej ulicy miasteczka nie przejechał ani jeden samochód. Obiektem stanowiącym najskuteczniejsze źródło rozrywki była ekipa budowlana, wznosząca szkielet domu dwie przecznice dalej.

Ethan pomyślał o swojej żonie i synu w Seattle; miał nadzieję, że są już w drodze do niego. Pewnie złapali pierwszy samolot. Musieli polecieć do Boise albo do Missouli, a następnie wynająć samochód na długą podróż do Wayward Pines.

Kiedy ponownie spojrzał na zegar, była za kwadrans czwarta.

Leżał w łóżku przez cały dzień, ale doktor Miter, czy jak mu tam było, nawet nie zajrzał. Ethan spędził w przeszłości sporo czasu w szpitalach i wiedział z doświadczenia, że pielęgniarki i lekarze zwykle nie dają ci spokoju na więcej niż dziesięć sekund – ktoś nieustannie przynosi nowe leki, bez przerwy szturcha i dźga.

Tutaj praktycznie go ignorowali.

Siostra Pam nie pojawiła się nawet z jego iPhone’em i resztą rzeczy. Jak bardzo musieli być zajęci w tym szpitalu na pustkowiu?

Ethan sięgnął do panelu kontrolnego przy łóżku i wcisnął kciukiem przycisk PRZYWOŁANIE PIELĘGNIARKI.

Piętnaście minut później drzwi się otworzyły i do pokoju wpadła siostra Pam.

– O mój Boże, tak mi przykro. Dopiero dziesięć sekund temu zauważyłam, że pan dzwonił. Chyba nawala nam interkom. – Pielęgniarka stanęła w nogach łóżka i oparła dłonie na metalowej poręczy. – Jak mogę panu pomóc, Ethanie?

– Gdzie jest doktor Miter?

– Całe popołudnie był przykuty na chirurgii. – Siostra się skrzywiła. – Jeden z tych pięciogodzinnych koszmarów. – Zaśmiała się. – Ale dziś rano przekazałam mu najważniejsze informacje o panu, opowiedziałam o pańskich wspaniałych postępach w odzyskiwaniu pamięci. Doktor Miter uważa, że dobrze pan sobie radzi.

Pielęgniarka zademonstrowała Ethanowi uniesione kciuki.

– Kiedy mogę go zobaczyć?

– Wygląda na to, że wkrótce po kolacji zrobi obchód, nie dalej niż za pół godziny.

Ethan z trudem ukrył frustrację.

– Udało ci się znaleźć mój telefon i inne rzeczy, które miałem przy sobie przed wypadkiem? Na przykład portfel i czarny neseser?

Siostra Pam zasalutowała i wykonała w miejscu kilka kroków marszowych.

– Pracuję nad tym, kapitanie.

– Po prostu przynieś mi telefon. Muszę zadzwonić w kilka miejsc.

– Oczywiście, panie władzo.

– Władzo?

– Nie jest pan policjantem albo kimś takim?

– Nie, jestem agentem służb specjalnych Stanów Zjednoczonych.

– Naprawdę?

– Naprawdę.

– Myślałam, że ochraniacie prezydenta.

– Zajmujemy się też innymi rzeczami.

– Co zatem robisz tu, w naszym małym rajskim zakątku?

Ethan posłał pielęgniarce słaby, chłodny uśmiech.

– Nie mogę o tym mówić.

Tak naprawdę to mógł, ale nie miał ochoty.

– Bardzo mnie pan zaintrygował.

– Telefon, Pam.

– Słucham?

– Naprawdę potrzebuję telefonu.

– Zajmę się tym.

***

Kiedy w końcu przyniesiono kolację – porcje zielonej i brunatnej mazi w przegródkach błyszczącej metalowej tacy – a telefon się nie pojawił, Ethan postanowił się zmyć.

Owszem, już raz wyślizgnął się ze szpitala, ale wtedy, po ciężkim wstrząsie mózgu, nie był przy zdrowych zmysłach.

Teraz myślał klarownie.

Ból głowy ustąpił, Ethan mógł oddychać łatwiej i mniej boleśnie, a gdyby lekarz był choć trochę zainteresowany jego stanem, dupek mógł go zaszczycić swoją obecnością w ciągu ostatnich dziesięciu godzin.

Ethan odczekał, aż siostra Pam wyjdzie, rzucając na odchodnym zapewnienie w związku ze szpitalnym jedzeniem:

– Smakuje o wiele lepiej, niż wygląda.

Kiedy drzwi się zamknęły, wyszarpnął z przegubu wenflon i przełożył nogę przez poręcz łóżka. Pod bosymi stopami poczuł chłodne linoleum. Czuł się prawie stabilnie, ale i tak o całe lata świetlne oddalony od stanu sprzed czterdziestu ośmiu godzin.

Poczłapał do szafy, pociągnął drzwi.

Koszula, marynarka i spodnie wisiały na wieszaku, buty stały na podłodze szafy.

Zero skarpetek.

Zero bokserek.

„Chyba wykonam przewrót komandosa”.

Ból pojawił się tylko wtedy, gdy Ethan się pochylił, żeby wciągnąć spodnie – ostre ukłucie wysoko w lewym boku, które ustąpiło, kiedy się wyprostował.

Przed oczami mignęły mu własne gołe nogi i, jak zwykle, skupisko blizn wyrwało go z chwili obecnej i powlokło osiem lat w przeszłość, do pokoju o brązowych ścianach, przesiąkniętego odorem śmierci, który nigdy nie miał go opuścić.

W kieszeni marynarki znalazł scyzoryk. Dobrze. Pamiątka z czasów, gdy miał dwadzieścia kilka lat i pracował jako mechanik helikopterów – bardziej talizman niż funkcjonalne narzędzie – ale świadomość, że tam był, podnosiła na duchu.

Przed lustrem w łazience zaczął gmerać przy krawacie. Dopiero za piątą próbą udało mu się go zawiązać. Palce się plątały i wchodziły sobie w drogę, jakby od lat nie wiązał krawata.

Kiedy w końcu zdołał stworzyć przeciętnej jakości węzeł windsorski, cofnął się o krok, żeby się sobie przyjrzeć.

Sińce na twarzy wyglądały nieco lepiej, ale na marynarce wciąż widniały plamy trawy i ziemi; lewa kieszeń była lekko rozdarta. Biała koszula pod spodem też była poplamiona, przy kołnierzyku widział rozbryzganą krew.

W ostatnich dniach schudł w pasie o kilka centymetrów, musiał więc zapiąć pasek na ostatnią dziurkę. Mimo to miał wrażenie, że spodnie są za luźne.

Odkręcił wodę, zmoczył dłonie, przeczesał palcami włosy.

Poprawił przedziałek. Spróbował nadać mu pozory schludności.

Kilkakrotnie przepłukał usta letnią wodą, ale wciąż czuł, jakby miał na wargach szlam.

Powąchał pachy – smród.

Poza tym musiał się ogolić. Od lat nie wyglądał tak okropnie.

Wsunąwszy stopy w buty, zawiązał je i ruszył z łazienki w stronę drzwi.

Instynkt nakazywał mu wyjść ze szpitala niepostrzeżenie, co wydało mu się raczej zaskakujące. Był przecież agentem federalnym, wyposażonym przez rząd Stanów Zjednoczonych w odpowiednie pełnomocnictwa. To oznaczało, że ludzie musieli spełniać jego polecenia. Nawet pielęgniarki i lekarze. Nie chcieli, żeby wyszedł? Do diabła, trudno. Mimo to jakaś część jego osoby wzdragała się przed szamotaniną. Dobrze wiedział, że to głupota, ale nie chciał, by siostra Pam go złapała.

Przekręcił klamkę, uchylił drzwi na kilka centymetrów.

Ta część korytarza, którą mógł dostrzec, była pusta.

Żadnej dalekiej paplaniny pielęgniarek.

Żadnych kroków.

Tylko hucząca cisza.

Wystawił głowę.

Pospieszne spojrzenie w lewo i prawo potwierdziło jego przypuszczenia. Na razie było pusto, nawet w dyżurce pielęgniarek kilkanaście metrów w głębi korytarza.

Wyszedł z pokoju i cicho zamknął za sobą drzwi.

Jedyny odgłos – cichy, miarowy szum – dobiegał z jarzeniówek na suficie.

Nagle pojął, co powinien był zrobić na początku: pokonując ból w żebrach, pochylił się, aby rozwiązać sznurowadła.

Boso ruszył korytarzem.

Na tym oddziale wszystkie sale były zamknięte, a ponieważ przez szpary między drzwiami a podłogą nie sączyło się światło, najwyraźniej tylko jego pokój był zajęty.

U zbiegu czterech korytarzy stanowisko pielęgniarek świeciło pustkami; trzy korytarze prowadziły do innych pokojów dla pacjentów.

Za dyżurką znajdował się krótszy korytarz, wiodący do pary podwójnych drzwi, nad którymi widniała tabliczka z napisem CHIRURGIA.

Przy windzie naprzeciwko pokoju pielęgniarek Ethan zatrzymał się i wcisnął strzałkę w dół.

Usłyszał, jak za drzwiami windy zaczyna pracować silnik.

– Szybciej.

Trwało to całą wieczność.

Zdał sobie sprawę, że równie dobrze mógł zejść po schodach.

Raz po raz oglądał się przez ramię, nasłuchiwał zbliżających się kroków, ale łoskot nadjeżdżającej windy zagłuszał wszystko.

W końcu drzwi się rozsunęły ze zgrzytem przyprawiającym go o ból zębów. Stanął z boku, na wypadek gdyby ktoś przyjechał z dołu.

Z windy nikt nie wysiadł.

Szybko wszedł do środka i nacisnął „P”.

Wpatrując się w podświetlone cyfry nad drzwiami, śledził powolne opadanie windy z trzeciego piętra. Upłynęła pełna minuta – zdążył znowu włożyć buty – nim zapaliła się litera „P”, drzwi zaskrzypiały i zaczęły się rozsuwać.

Przecisnął się i wyszedł na kolejne skrzyżowanie korytarzy.

Nieopodal rozległ się przyciszony gwar głosów.

Odgłos noszy przesuwanych na skrzypiących kółkach.

Oddalił się w przeciwnym kierunku, minął trzy długie korytarze i już zaczął podejrzewać, że zabłądził, kiedy dostrzegł napis WYJŚCIE.

Zbiegł po krótkich schodach, pchnął drzwi i potykając się, wyszedł ze szpitala.

Był wczesny wieczór, bezchmurne niebo ciemniało, na górach kładła się różowopomarańczowa poświata. Ethan stał na niewielkim chodniku pod szpitalem – trzypiętrowym budynkiem z czerwonej cegły, który bardziej przypominał szkołę lub szpital psychiatryczny.

Wziął tak głęboki wdech, jak tylko mógł bez rozbudzania bólu. Zdumiewające było wciągnąć chłodne, pachnące sosnami powietrze po oddychaniu antyseptycznym odorem szpitala.

Dotarłszy do chodnika, ruszył Główną w stronę zabudowań centrum.

Ludzi było więcej niż po południu.

Minął restaurację ulokowaną w niewielkim domu z przyległym patio. Ludzie biesiadowali na dworze, pod jesionami ozdobionymi maleńkimi białymi lampkami.

Woń jedzenia sprawiła, że zaburczało mu w brzuchu.

Na rogu Głównej i Piątej przeszedł przez ulicę i zawrócił do budki telefonicznej, gdzie dwa dni wcześniej stracił przytomność.

Wszedł do środka, przewertował książkę telefoniczną, aż znalazł adres szeryfa Wayward Pines.

***

Od wielu dni nie czuł się tak dobrze jak teraz, gdy szedł w kierunku wschodniej części miasteczka; zapadała ciemność i robiło się coraz chłodniej.

Mijał grille.

Wiatr przyniósł woń węgla drzewnego.

Dobry kwaśny aromat piwa w plastikowych kubkach.

Śmiech dzieci rozbrzmiewający echem w dolinie.

Pobliski zraszacz wydawał odgłos podobny do cykady.

Gdziekolwiek zwrócił wzrok, widział obrazek.

Niczym platoński ideał małego miasta. Nie mogło tu mieszkać więcej niż czterysta czy pięćset osób, a Ethan zaczął się zastanawiać, co też ich sprowadziło. Ilu z nich odkryło Wayward Pines przypadkiem, zakochało się, zostało? Ilu urodziło się tutaj i nigdy nie wyjechało?

Chociaż zawsze był gościem z dużego miasta, potrafił zrozumieć, dlaczego ktoś mógł nie chcieć wyjeżdżać z takiej mieściny. Czemu porzucać coś, co sprawia wrażenie czystego ideału? Sama esencja amerykańskości otoczona jednymi z najpiękniejszych krajobrazów, jakie widział w życiu. W noc przed wyjazdem z Seattle oglądał zdjęcia Wayward Pines, ale żadne choćby w najmniejszym stopniu nie oddawało uroku tej doliny.

A jednak tu był.

Dowód na to, że to miejsce nie było idealne.

Doświadczenie uczyło go, że wszędzie tam, gdzie gromadzili się ludzie, był mrok.

Tak to już było.

Doskonałość stanowiła sam naskórek. Wystarczyło zrobić nacięcie przez kilka warstw, a ukazywały się ciemniejsze odcienie.

Przetnij do kości – czarno jak w smole.

Idąc, nie mógł oderwać wzroku od gór. Wschodni masyw musiał się wznosić na tysiąc czy tysiąc trzysta metrów. Pod szczytem tylko skały i lód.

Ostatnie smugi światła słonecznego padały na urwiska za jego plecami. Odwrócił się i przez chwilę patrzył, jak chwała blaknie.

Po zachodzie słońca skały natychmiast przybrały barwę oksydowanej stali.

Zmienił się też ich charakter.

Wciąż były piękne.

Ale bardziej odległe.

Obojętne.

***

Tabliczka nad podwójnymi przeszklonymi drzwiami głosiła:

BIURO SZERYFA WAYWARD PINES

Idąc do wejścia chodnikiem wysadzonym miniaturowymi sosenkami, poczuł przypływ frustracji.

Przez szybę widział, że hol jest ciemny i pusty.

Mimo to chwycił drzwi i gwałtownie szarpnął.

Zamknięte.

Jasne, było po godzinach, szlag by to trafił.

Ethan cofnął się od wejścia, spojrzał wzdłuż parterowego budynku. Wydawało mu się, że na końcu domu zza żaluzji sączy się odrobina światła.

Ponownie podszedł do wejścia, zastukał w skrzydło przeszklonych drzwi.

Nic.

Załomotał z większą siłą, tłukąc w szkło tak mocno, że drzwi zagrzechotały we framudze.

Po upływie pięciu minut nadal nikt się nie zjawił.

***

Zanim dotarł do Głównej, zdążyły się pojawić gwiazdy, a chłód, przed kwadransem rześki, stał się dręczący, przenikał cienką koszulę; w stopach czuł mrowienie, zaczynały drętwieć.

Co gorsza, dały o sobie znać pierwsze oznaki głodu – ssący ból w żołądku i lekkie zawroty głowy.

Minął kilka przecznic dzielących go od hotelu Wayward Pines, pokonał schody i stanął przed wejściem.

Przez szyby w drzwiach zobaczył, że w środku pali się światło, a w recepcji siedzi młoda kobieta.

Ethan wszedł do holu witany miłym powiewem ciepła.

W kącie, naprzeciwko wielkiego kominka z buzującym ogniem, stał fortepian.

Ethan na chwilę się zatrzymał i przysunął dłonie do ognia. Skwiercząca sosnowa żywica wydzielała słodkawą woń świeczek. Mógłby wyciągnąć się tu na kanapie i na wiele dni zapaść w drzemkę.

Po chwili oderwał się od ognia i podszedł do recepcji.

Kobieta powitała go uśmiechem.

Uznał, że ma dwadzieścia kilka lat. Ładniutka, może nieco przyciężka, czarne włosy ściągnęła w krótki koński ogon. Pod czarną kamizelką nosiła białą koszulę, na tabliczce na piersi widniało imię LISA.

Gdy Ethan stanął przy recepcji, dla zachowania równowagi oparł przedramiona na wysokim blacie.

– Dobry wieczór – powiedziała Lisa. – Witamy w hotelu Wayward Pines. Czym mogę służyć tej nocy?

Powitanie zabrzmiało nienaturalnie. Nie tyle słowa, ile sposób, w jaki zostały wypowiedziane. Jakby kobieta z trudem brnęła przez zdanie, które rzadko wymawiała.

– Macie dziś wolne pokoje?

– Oczywiście.

Lisa postukała w klawiaturę.

– Tylko na tę noc? – spytała.

– Tak. Przynajmniej na razie.

Ethan zerknął na monitor komputera – muzealne szkaradzieństwo. Jakby z końca lat osiemdziesiątych. Nie pamiętał, kiedy ostatnio widział podobnego dinozaura.

– Na pierwszym piętrze mam pokój z podwójnym łóżkiem dla niepalących gości bez zwierząt domowych.

– W porządku.

– Płaci pan kartą kredytową? – spytała recepcjonistka, skończywszy stukać.

– To ciekawe pytanie. – Ethan uśmiechnął się.

– Serio? Dlaczego?

– Kilka dni temu uległem wypadkowi drogowemu. Ciężarówka wbiła się w bok mojego wozu. O przecznicę stąd. Może pani widziała?

– Nie, nic takiego nie widziałam.

– Cóż, właśnie wypisali mnie ze szpitala, a rzecz w tym… że nie mogę znaleźć portfela. Ani żadnych innych rzeczy osobistych.

– Och, przykro mi to słyszeć.

Odniósł wrażenie, że uśmiech Lisy utracił nieco początkowego entuzjazmu.

– Więc jak właściwie zamierza pan zapłacić, panie…?

– Burke. Ethan Burke. Właśnie próbuję to pani wytłumaczyć. Za pokój będę mógł zapłacić dopiero jutro, kiedy odzyskam portfel. Dowiedziałem się, że moje rzeczy są u szeryfa. Nie jestem pewien dlaczego, ale… – Wzruszył ramionami. – Tak właśnie jest.

– Hm. Rozumiem. Nie wolno mi robić rezerwacji bez zaliczki gotówkowej albo przynajmniej numeru karty. To polityka hotelowa. Gdyby… oczywiście nie twierdzę, że coś podobnego musi się zdarzyć, ale gdyby w pokoju poczyniono szkody i w grę weszły koszty, które…

– Rozumiem. Doskonale wiem, w jakim celu wpłaca się kaucję. Tłumaczę pani, że będę mógł zapłacić jutro rano.

– Nie ma pan prawa jazdy?

– Wszystko jest w portfelu.

Lisa przygryzła dolną wargę i zobaczył, co się święci: miła dziewczyna postanowiła przeobrazić się w czarny charakter.

– Panie Burke, obawiam się, że bez karty kredytowej czy dowodu tożsamości nie będę mogła wynająć panu pokoju na tę noc. Bardzo bym chciała. Naprawdę. Ale taka jest polityka hotelowa i…

Recepcjonistka zamilkła, kiedy Ethan pochylił się nad blatem.

– Liso, czy wiesz, dlaczego noszę czarny garnitur?

– Nie.

– Jestem agentem służb specjalnych Stanów Zjednoczonych.

– Ma pan na myśli tych gości, co ochraniają prezydenta?

– To tylko jeden z naszych obowiązków. Naszym głównym celem jest ochrona integralności infrastruktury finansowej naszego narodu.

– To znaczy, że tak jakby prowadzi pan dochodzenie w Wayward Pines?

– Owszem. Właśnie przyjechałem do miasta, kiedy wydarzył się wypadek.

– Co to za dochodzenie?

– Nie mogę zdradzać szczegółów.

– Chyba mnie pan nie nabiera, co?

– Gdybym to robił, dopuszczałbym się federalnego wykroczenia.

– Serio jest pan agentem służb specjalnych?

– Tak. Jestem też zmęczony i proszę, żebyś mi odpuściła. Potrzebuję pokoju na tę noc. Obiecuję, że stać mnie na niego.

– I zapłaci pan jutro. Z samego rana?

– Z samego rana.

***

Z kluczem w dłoni ciężko wszedł po schodach na pierwsze piętro, gdzie skręcił w długi i cichy korytarz. Co siedem metrów na ścianach wisiały lampy imitujące lampiony, rzucające na perski dywan słabe żółte światło.

Jego pokój, numer 226, znajdował się w końcu korytarza.

Otworzył drzwi, wszedł, zapalił światło.

Wystrój dało się określić jako folkowy.

Dwie marnie wykonane typowe sceny westernowe.

Kowboj na wierzgającym rumaku.

Grupa pracowników z rancza skulona wokół ogniska.

W pokoju panował zaduch, nie było telewizora.

Tylko staroświecki czarny telefon z tarczą na jednym z nocnych stolików.

Łóżko było olbrzymie i sprawiało wrażenie miękkiego. Ethan usiadł na materacu i rozwiązał sznurówki. Przez chodzenie bez skarpet z tyłu stóp już zaczęły mu się robić pęcherze. Zdjął marynarkę, krawat, rozpiął trzy górne guziki koszuli.

W szufladzie nocnego stolika znalazł książkę telefoniczną, wyjął ją, położył na łóżku i podniósł słuchawkę muzealnego telefonu.

Sygnał.

Dzięki Bogu.

O dziwo, jego numer domowy nie od razu przyszedł mu na myśl. Przez minutę próbował go sobie wyobrazić, usiłował sobie przypomnieć, jak pojawiał się numer, kiedy wystukiwał go na iPhonie, korzystając z inteligentnego wybierania. Jeszcze wczoraj go pamiętał, ale… „Dwa…zero…sześć”. Wiedział, że numer zaczyna się od tych trzech cyfr, kierunkowego do Seattle, więc pięć razy wybrał je na tarczy telefonu, i pięć razy zacinał się po szóstce.

Wybrał numer informacji telefonicznej.

Po dwóch sygnałach telefonistka zapytała:

– Jakie miasto i nazwisko?

– Seattle w stanie Washington. Ethan Burke. B-U-R-K-E.

– Chwileczkę. – Ze słuchawki dobiegał odgłos stukania w klawiaturę. Po długiej przerwie kobieta zapytała: – B-U-R-K-E?

– Zgadza się.

– Nie mam abonenta o takim nazwisku, proszę pana.

– Jest pani pewna?

– Tak.

To z pewnością było dziwne, ale biorąc pod uwagę charakter jego pracy, numer został prawdopodobnie zastrzeżony. Właściwie był tego prawie pewien. Prawie.

– Dobrze, dziękuję.

Odłożył słuchawkę, otworzył książkę telefoniczną i odszukał numer szeryfa.

Po pięciu sygnałach włączyła się poczta głosowa.

Po sygnale Ethan powiedział:

– Tu agent Ethan Burke ze służb specjalnych Stanów Zjednoczonych, biuro w Seattle. Jak panu wiadomo, kilka dni temu uległem wypadkowi drogowemu na ulicy Głównej. Chciałbym z panem pomówić, kiedy tylko będzie pan mógł. W szpitalu poinformowano mnie, że ma pan moje rzeczy osobiste, w tym portfel, telefon, neseser i broń. Rano przyjdę je odebrać. Jeżeli ktoś wcześniej odsłucha tę wiadomość, proszę zadzwonić do mnie do hotelu Wayward Pines. Zatrzymałem się w pokoju dwieście dwadzieścia sześć.

***

Było już zupełnie ciemno, kiedy Ethan, głodny jak wilk, zszedł po schodach hotelu, czując przeszywający ból stóp.

Kawiarnię obok hotelu już zamknięto, więc ruszył na północ pod rozgwieżdżonym niebem, minął księgarnię – rzadki widok – parę sklepów z pamiątkami i kancelarię adwokacką.

Pora nie była bardzo późna, ale ponieważ wszystkie przybytki zamknięto na noc, chodniki ulicy Głównej opustoszały. Właśnie zaczął się godzić z myślą, że do wszystkich niepowodzeń dojdzie jeszcze brak kolacji, kiedy przy następnej przecznicy dostrzegł światło wylewające się na chodnik. Gdy poczuł woń gorącego jedzenia buchającą z wentylatora domu tuż przed nim, mimowolnie przyspieszył kroku.

Dotarłszy do wejścia, zajrzał przez witrynę do słabo oświetlonego pubu o nazwie Biergarten.

Przypływ otuchy – wciąż otwarte.

Wszedł.

Trzy stoliki zajęte, ale poza tym w pubie panowała martwota.

Usiadł na narożnym stołku przy barze.

Zza podwójnych wahadłowych drzwi dobiegało skwierczenie mięsa na otwartym grillu.

Siedząc w tym pubie, z rękami opartymi na sfatygowanym barze, po raz pierwszy od wielu dni poczuł spokój. Wspomnienie Stallingsa i wypadku czaiło się tuż-tuż, u progu świadomości, ale nie pozwolił, by zdominowało mu myśli. Wziął wdech, wypuścił powietrze i ze wszystkich sił spróbował pozostać jak najmocniej zakorzeniony w chwili obecnej.

Pięć minut później przez wahadłowe drzwi przeszła wysoka kobieta z kasztanowymi włosami upiętymi pałeczkami w kok i uniosła klapę w barze.

Uśmiechnięta od ucha do ucha, podeszła do Ethana i rzuciła przed niego podstawkę do drinków.

– Co pijesz?

Kobieta miała na sobie czarną koszulkę z krótkimi rękawami i nadrukowaną z przodu nazwą pubu.

– Piwo byłoby wspaniałe.

Barmanka chwyciła szklankę i podeszła do kurków.

– Coś jasnego? Ciemne?

– Masz Guinnessa?

– Znajdzie się coś takiego.

Kobieta pociągnęła wajchę, a on właśnie przypomniał sobie, że nie ma pieniędzy.

Stawiając przed nim szklankę z gęstą pianą ściekającą po bokach, zapytała:

– Tylko pijesz, czy chcesz obejrzeć kartę dań?

– Na pewno coś do jedzenia, ale mnie zabijesz – odparł.

– Jeszcze nie. – Barmanka się uśmiechnęła. – Ledwie cię znam.

– Nie mam pieniędzy.

– Dobra, może jest coś w tym, co mówisz. – Uśmiech znikł z jej twarzy.

– Mogę wyjaśnić. Widziałaś wypadek samochodowy, do którego doszło kilka dni temu na Głównej?

– Nie.

– Słyszałaś o nim?

– Nie.

– Cóż, był wypadek, zaledwie kilka przecznic na południe stąd, a ja brałem w nim udział. W zasadzie dopiero co wyszedłem ze szpitala.

– To dlatego masz te śliczne siniaki?

– Zgadza się.

– Nadal usiłuję wykombinować, jaki to ma związek z tym, że nie możesz mi zapłacić.

– Jestem agentem federalnym.

– To samo pytanie.

– Najwyraźniej szeryf ma mój portfel i telefon. Właściwie ma wszystko. To naprawdę kolosalny kłopot.

– To znaczy, że jesteś z FBI albo czegoś takiego?

– Służby specjalne.

Kobieta uśmiechnęła się i pochyliła ku niemu nad barem. W słabym świetle trudno było stwierdzić z pewnością, ale z bliska prezentowała się cholernie dobrze – o kilka lat młodsza od Ethana, z kośćmi policzkowymi modelki i długimi nogami. Jako dwudziestolatka była pewnie zabójcza, a w wieku trzydziestu czterech, może trzydziestu pięciu lat wciąż wyglądała świetnie.

– Nie wiem, czy nie jesteś oszustem, który opracował sobie ten numer: wchodzisz tu w czarnym garniturze i z tą gadką…

– Nie kłamię…

Barmanka położyła sobie palec na ustach.

– Według mnie jesteś dokładnie tym, za kogo się podajesz, albo jesteś nieziemskim kłamcą. To dobra historia, a ja lubię dobre historie. Tak czy inaczej, oczywiście dam ci kolację na kredyt.

– To nie jest kłamstwo… Jak ci na imię?

– Beverly.

– Jestem Ethan.

– Miło mi cię poznać, Ethanie. – Uścisnęła mu dłoń.

– Beverly, jutro z samego rana, gdy tylko odzyskam portfel i wszystkie rzeczy, przyjdę tu i…

– Niech zgadnę… dasz mi spory napiwek.

– Teraz się ze mnie nabijasz. – Ethan potrząsnął głową.

– Przepraszam.

– Jeśli mi nie wierzysz…

– Dopiero cię poznałam – odparła. – Kiedy skończysz kolację, dowiem się, czy jeszcze kiedyś cię zobaczę.

– Na razie jest zbyt wcześnie, żeby wyrokować, co? – Uśmiechnął się, bo poczuł, że chyba zdobył jej zaufanie.

Beverly przyniosła mu kartę dań, Ethan zamówił zapiekane kartofle oraz cheeseburgera, tak surowego, jak tylko pozwalał na to wydział zdrowia.

Kiedy Beverly poszła do kuchni z jego zamówieniem, zaczął sączyć piwo.

Hm. Coś było nie tak. Piwo było cienkie, a jeśli pominąć słaby posmak goryczki, prawie nie miało smaku.

Gdy Beverly wróciła, postawił szklankę na barze.

– Dostaję darmowy posiłek, więc niechętnie się skarżę, ale z tym piwem jest coś nie tak – powiedział.

– Serio? – Barmanka wskazała na szklankę. – Mogę?

– Proszę bardzo.

Uniosła szklankę, wzięła łyk i odstawiła piwo, oblizując pianę z górnej wargi.

– Według mnie smakuje normalnie.

– Naprawdę?

– Tak.

– Nie, jest mdłe i… sam nie wiem… po prostu… nie ma żadnego smaku.

– Dziwne. W ogóle tego nie czuję. Chcesz spróbować innego piwa?

– Nie, zresztą pewnie i tak nie powinienem pić. Wezmę tylko wodę.

Beverly podała mu czystą szklankę i wlała wodę na lód.

***

Oburącz podniósł z talerza gorącego cheeseburgera.

Beverly wycierała dalszy odcinek baru. Zawołał ją, z burgerem przy ustach.

– Co jest nie tak? – spytała.

– Nic. Jeszcze. Chodź tutaj.

Barmanka podeszła i stanęła przed Ethanem.

– Z doświadczenia wiem, że w blisko osiemdziesięciu procentach przypadków, kiedy zamawiam niedosmażonego hamburgera, jak teraz, dostaję wysmażonego. Nie wiem, dlaczego większość kucharzy nie potrafi przyrządzić hamburgera jak trzeba, ale tak właśnie jest. Wiesz, co robię, kiedy dostaję przesmażonego?

– Odsyłasz go do kuchni? – Beverly nie wyglądała na rozbawioną.

– Otóż to.

– Cholernie trudno cię zadowolisz, wiesz?

– Zdaję sobie sprawę – powiedział i ugryzł.

Żuł dobre dziesięć sekund.

– No i? – spytała Beverly.

Ethan odłożył burgera na talerz i przełknął, wycierając dłonie w lnianą serwetę.

– To jest zdumiewające dzieło sztuki – stwierdził, wskazując na cheeseburgera.

Beverly roześmiała się i przewróciła oczami.

***

Kiedy Ethan dojadł ostatnie okruchy, oprócz niego w pubie nie było nikogo.

Barmanka zabrała talerz, potem wróciła, żeby dolać wody.

– Dasz sobie radę tej nocy, Ethanie? Masz gdzie spać?

– Tak, oczarowałem recepcjonistkę w hotelu i dała mi pokój.

– Ona też kupiła twój kit, co? – Beverly uśmiechnęła się półgębkiem.

– W całości.

– Cóż, skoro to ja zapraszam, może zaproponować ci deser? Nasza czekolada jest nieziemska.

– Dzięki, ale chyba powinienem ruszać.

– Co tu właściwie robisz? To znaczy służbowo. Zrozumiem, jeśli nie możesz o tym mówić…

– To jest śledztwo w sprawie zaginionej osoby.

– Kto zaginął?

– Dwóch agentów służb specjalnych.

– Zaginęli tutaj? W Wayward Pines?

– Mniej więcej przed miesiącem. Agenci Bill Evans i Kate Hewson przyjechali tu prowadzić tajne śledztwo. Dziś wieczorem mija dziesięć dni, odkąd słuch o nich zaginął. Całkowity brak kontaktu. Żadnych e-maili. Żadnych telefonów. Nawet naprowadzający chip GPS w ich samochodzie przestał wysyłać sygnał.

– I przysłali cię, żebyś ich znalazł?

– Dawniej pracowałem z Kate. Kiedy mieszkała w Seattle, byliśmy partnerami.

– I to wszystko?

– Słucham?

– Tylko partnerami?

Poczuł, jak przenika go nieokreślony dreszcz – smutku, straty, wściekłości.

Ale dobrze go ukrył.

– Tak, byliśmy tylko partnerami. Poza tym się przyjaźniliśmy. Przyjechałem tu, żeby podjąć trop. Odkryć, co się stało. Sprowadzić ich do domu.

– Myślisz, że stało się coś złego?

Ethan nie odpowiedział, tylko spojrzał na barmankę, ale już to było odpowiedzią.

– Cóż, mam nadzieję, że znajdziesz to, czego szukasz, Ethanie. – Beverly wyjęła z kieszeni fartucha rachunek i przesunęła po barze.

– Czyli to jest mój dług, tak?

Ethan zerknął na kartkę. Nie był to jednak rachunek. Na paragonie Beverly napisała odręcznie adres:

„Pierwsza Aleja 604”

– Co to jest? – spytał.

– Tam mieszkam. Gdybyś czegoś potrzebował, gdybyś wpadł w kłopoty, cokolwiek…

– Co? Teraz się o mnie martwisz?

– Nie, ale bez pieniędzy, telefonu, dowodu jesteś narażony na przykrości.

– Czyli już mi wierzysz?

Beverly wysunęła rękę nad barem i na chwilę położyła dłoń na dłoni Ethana.

– Od początku ci wierzyłam.

***

Przed pubem zdjął buty i boso ruszył chodnikiem. Beton był zimny, ale przynajmniej mógł iść bez bólu.

Zamiast wracać do hotelu, poszedł jedną z ulic przecinających Główną i zagłębił się w dzielnicę.

Myślał o Kate.

Po obu stronach ulicy na werandach domów paliły się lampy.

Panowała obezwładniająca cisza.

W Seattle nie było takich nocy.

Tam zawsze słyszało się odległe zawodzenie karetki pogotowia, alarm samochodowy albo bębnienie deszczu o chodnik…

Zaraz.

Nie, z krzaka przed nim dobiegał inny odgłos – grał świerszcz.

Odgłos świerszcza zabrał go na powrót do dzieciństwa w Tennessee, do październikowych wieczorów, kiedy przesiadywał na otoczonej siatką werandzie, podczas gdy ojciec palił fajkę i patrzył na pola soi, gdzie chór świerszczy cichł, aż zostawał tylko jeden samotnik.

Czy poeta Carl Sandburg nie pisał właśnie o tym? Ethan nie pamiętał wiersza dosłownie, wiedział tylko, że mówił o odgłosie ostatniego świerszcza na szronie.

Drzazga śpiewu.

Otóż to, właśnie tę frazę uwielbiał.

Drzazga śpiewu.

Zatrzymał się przy krzaku, pewien, że odgłos raptownie ustanie, ale on nadal brzmiał w tak miarowym rytmie, że zdawał się niemal mechaniczny. Ethan czytał gdzieś, że świerszcze wydają ten odgłos, pocierając skrzydełkami.

Spojrzał na krzak.

Pewien gatunek jałowca.

Silny, aromatyczny zapach.

Pobliska latarnia rzucała sporo światła na gałęzie, więc nachylił się z nadzieją, że dojrzy świerszcza.

Owad grał w najlepsze.

– Gdzie jesteś, mały?

Przekrzywił głowę.

Wpatrywał się w coś, co ledwo wystawało spomiędzy gałęzi. Nie był to jednak świerszcz, ale pudełeczko, mniej więcej wielkości jego iPhone’a.

Wsunął rękę w gąszcz i dotknął powierzchni.

Odgłos stał się cichszy.

Cofnął dłoń.

Głośniejszy.

O co tu, do licha, chodziło?

Odgłos świerszcza dobiegał z głośnika.

***

Przed wpół do jedenastej przekręcił klucz w drzwiach pokoju hotelowego i wszedł. Upuściwszy buty, rozebrał się do naga i położył na łóżku, nie zawracając sobie nawet głowy zapalaniem światła. Przed wyjściem na kolację uchylił nieco okno, więc teraz czuł na piersi słaby chłodny powiew, który wypędzał duszny skwar nagromadzony w ciągu dnia.

Po minucie zrobiło mu się zimno.

Usiadł, odgarnął kołdrę i prześcieradło, a potem wpełzł pod przykrycie.

***

Walczył o życie, przegrywał, siedzące na nim stworzenie gorączkowo usiłowało rozszarpać mu gardło, przy życiu utrzymywał Ethana jedynie miażdżący uchwyt wokół szyi potwora – ściskał, ściskał – ten jednak był obdarzony pierwotną, brutalną siłą. Kiedy wbił palce w mleczną, przezroczystą skórę, wyczuł prężące się mięśnie, ale nie powstrzymał napastnika. Ethan poczuł skurcz w mięśniu trójgłowym, ręce zaczęły mu się odginać w tył, twarz, zęby tamtego zbliżały się…

***

Ethan gwałtownie usiadł na łóżku zlany potem, z trudem łapał oddech, serce nie tyle biło, ile łomotało mu w piersiach.

Nie miał pojęcia, gdzie jest, dopóki nie zobaczył obrazu z kowbojami przy ognisku.

Godzina na budziku przy łóżku zmieniła się na 3:17.

Zapalił światło, utkwił wzrok w telefonie.

„Dwa… zero… sześć…”

„Dwa… zero… sześć…”

Jakim cudem nie pamiętał własnego numeru stacjonarnego? Czy choćby komórki Theresy? Jak to możliwe?

Opuścił nogi na podłogę, wstał i podszedł do okna.

Rozchylił żaluzje, wyjrzał na cichą ulicę w dole.

Ciemne budynki.

Puste chodniki.

Myśl: „Jutro będzie lepiej”.

Odzyska telefon, portfel, broń, neseser. Zadzwoni do żony i syna. Zatelefonuje do Seattle i porozmawia z Hasslerem. Wróci do śledztwa, które go tutaj sprowadziło.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji