Tytuł oryginału: Wayward

Redakcja pierwszego wydania

Anna Małocha, Joanna Stryjczyk

Korekta

Anna Woś, Magdalena Mrożek d2d.pl,Paulina Mizińska

Przygotowanie wersji elektronicznej na podstawie edycji drukowanej

Emilia Domańska

Projekt okładki

Anna Slotorsz

Grafiki wykorzystane na okładce

@Karamysh/AdobeStock, @Coleman/AdobeStock, @Goinyk/AdobeStock, @Kaikoro/AdobeStock

Copyright © by Aleksandria Media sp. z o.o. 2025

WAYWARD Copyright © 2013 Blake Crouch

Copyright © for the translation by Aleksander Lipszyc

Całość ani żadna część tej książki nie może być powielana i rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie pierwsze w tej edycji

Katowice 2025

ISBN: 9788367940849

Wydawnictwo Oddechy

al. Wojciecha Korfantego 138

40-156 Katowice,

biuro@oddechy.pl

www.oddechy.pl

Dla Chada Hodge’a

O WAYWARD

Ogrodzenie pod wysokim napięciem zwieńczone drutem kolczastym otacza miasteczko Wayward Pines, znajdujące się pod stałą obserwacją snajperów. Każdy z jego 461 mieszkańców ocknął się tu po tragicznym wypadku. W każdym domu i miejscu pracy są ukryte kamery. Mieszkańcom mówi się, gdzie mają pracować. Gdzie mają żyć. Kogo poślubić. Niektórzy sądzą, że umarli, a wszystko, co się tu dzieje, jest życiem po śmierci. Inni uważają, że zamknięto ich w eksperymentalnym więzieniu. Wszyscy skrycie marzą o wyjeździe, ale nielicznych, którzy odważą się spróbować, czeka upiorna niespodzianka. Ethan Burke widział świat na zewnątrz. Jest szeryfem i jednym z niewielu ludzi znających prawdę. Wayward Pines nie jest zwykłym miasteczkiem. Za ogrodzeniem rozciąga się niewyobrażalnie koszmarny świat.

Umysł jest dla siebie siedzibą, może sam w sobie przemienić Piekło w Niebiosa, a Niebiosa w Piekło.

John Milton, Raj utracony,

przełożył Maciej Słomczyński

Podczas obserwacji natury odkrywasz, że tam, gdzie występuje zawieszenie funkcji życiowych, można dostrzec nieśmiertelność.

dr Mark Roth, biolog komórkowy

DZIEŃ WCZORAJSZY JEST HISTORIĄ.

DZIEŃ JUTRZEJSZY JEST TAJEMNICĄ.

DZIEŃ DZISIEJSZY JEST DAREM.

DLATEGO NOSI NAZWĘ TERAŹNIEJSZOŚCI.

PRACUJ CIĘŻKO, BĄDŹ SZCZĘŚLIWY I CIESZ SIĘ ŻYCIEM W WAYWARD PINES!

Obwieszczenie dla wszystkich mieszkańców Wayward Pines (ma być obowiązkowo umieszczone w widocznym miejscu w każdym domu i zakładzie pracy).

| CZĘŚĆ I |

| 1 |

Mustin obserwował stworzenie przez celownik optyczny Schmidt & Bender blisko godzinę. O świcie wyłoniło się spoza kotła lodowcowego i znieruchomiało, gdy pierwsze promienie słońca padły na jego przezroczystą skórę. Powoli, ostrożnie schodziło wśród głazów, co pewien czas zatrzymując się i obwąchując szczątki takich samych jak ono stworzeń. Zabitych przez Mustina.

Snajper sięgnął do celownika, poprawił paralaksę i ponownie przytknął oko. Warunki były idealne – dobra widoczność, umiarkowana temperatura, brak wiatru. Kiedy ustawił zoom na dwudziestopięciokrotne przybliżenie, podobne do zjawy stworzenie wyłoniło się na tle szarej potrzaskanej skały. Z odległości blisko dwóch i pół kilometra jego głowa nie była większa niż ziarnko piasku.

Jeśli nie strzeli teraz, znowu będzie musiał namierzać cel. Istniała też możliwość, że zanim złoży się do strzału, stworzenie zniknie mu z pola widzenia. Nie byłby to koniec świata. Kilkaset metrów w głębi kanionu stało przecież ogrodzenie pod wysokim napięciem. Jeśli jednak stwór zdoła się wspiąć na zbocza nad drutem, będą kłopoty. Mustin musiałby zawiadomić o tym przez radio. Wezwać wsparcie. Dodatkowa praca. Dodatkowy czas. Uczyniono by wszystko, by nie dopuścić stworzenia do miasteczka. Niemal na pewno Pilcher złoiłby mu tyłek.

Mustin wziął długi, głęboki wdech.

Płuca się rozszerzyły.

Wypuścił powietrze.

Policzył do trzech, po czym nacisnął spust.

Brytyjski karabin AWM uderzył go w ramię, ale tłumik złagodził wstrząs. Opanował się i odnalazł w obiektywie cel, wciąż skulony na płaskim głazie na dnie kanionu.

Cholera.

Chybił.

Zazwyczaj nie strzelał z tak dużej odległości, poza tym nawet przy idealnych warunkach w grę wchodziło wiele zmiennych. Ciśnienie atmosferyczne. Wilgotność. Gęstość powietrza. Temperatura lufy. Nawet efekt Coriolisa, związany z obrotem ziemi. Wydawało mu się, że uwzględnił to wszystko w swoich obliczeniach, ale…

Głowa stworzenia znikła w różowej mgle.

Uśmiechnął się.

Pocisk Lapua Magnum kalibru .338 trafił w cel po ponad czterech sekundach.

Fantastyczny strzał.

Mustin usiadł, po czym podniósł się z ziemi.

Rozprostował ramiona nad głową.

Przedpołudnie. Na stalowoniebieskim niebie nie było ani jednej chmurki. Mustin przycupnął na dziesięciometrowej wieży strażniczej, postawionej na skalistej iglicy, wysoko ponad linią drzew. Z odkrytej platformy rozciągał się panoramiczny widok na okoliczne szczyty, kaniony, las oraz miasteczko Wayward Pines, które z wysokości tysiąca trzystu metrów wyglądało jak siateczka ulic bezpiecznie otulona doliną.

Radio zatrzeszczało.

– Mustin, odbiór – powiedział.

– W strefie czwartej zarejestrowałem kontakt z ogrodzeniem, odbiór.

– Nie rozłączaj się.

Strefa czwarta obejmowała sosnowy las wzdłuż południowej granicy miasteczka. Mustin uniósł karabin i zlustrował ogrodzenie pod baldachimami drzew, sunąc wzrokiem przez czterysta metrów. Najpierw ujrzał kłęby dymu unoszące się nad zwęglonym truchłem zwierzęcia.

– Widzę – powiedział. – To tylko jeleń, odbiór.

– Przyjąłem.

Mustin skierował karabin na północ, ku miasteczku.

W celowniku ukazały się kolorowe domy z idealnymi kwadratami jasnej trawy od frontu. Białe sztachety płotów. Potem przesunął celownik na park, gdzie kobieta popychała dwójkę dzieci na huśtawkach. Mała dziewczynka śmignęła po oślepiająco błyszczącej zjeżdżalni.

Mustin obejrzał szkolny dziedziniec.

Szpital.

Miejskie ogrody.

Ulicę Główną.

Stłumił znajome uczucie zazdrości.

Mieszczuchy.

O niczym nie mieli pojęcia. Żaden z nich. Żyli w błogiej nieświadomości.

Mustin nie darzył ich nienawiścią. Nie chciał ich życia. Już dawno przyjął rolę obrońcy. Strażnika. Jego domem było sterylne, pozbawione okien pomieszczenie we wnętrzu góry. Pogodził się z tym faktem tak, jak tylko może się pogodzić człowiek. Nie znaczyło to jednak, że w uroczy ranek, gdy patrzył na dosłownie ostatni skrawek raju na ziemi, nie czuł ukłucia nostalgii. Tęsknoty za tym, co było kiedyś.

Co już nigdy nie miało powrócić.

Przesuwając celownik po ulicy, Mustin skoncentrował się na człowieku, który szybko szedł chodnikiem. W zielonej koszuli myśliwskiej, brązowych spodniach i czarnym kowbojskim kapeluszu z szerokim rondem.

Słońce odbiło się od mosiężnej gwiazdy w klapie.

Mężczyzna skręcił za róg, a podziałka celownika znalazła się na jego plecach.

– Dzień dobry, szeryfie Burke – powiedział Mustin. – Swędzi pana między łopatkami?

| 2 |

Nadal bywały chwile jak ta, kiedy Wayward Pines sprawiało wrażenie prawdziwej miejscowości.

Słoneczne światło wlewało się w dolinę.

Poranek wciąż był przyjemnie chłodny.

Bratki niczym klejnociki rosły w skrzynce pod otwartym oknem, skąd dobiegał zapach szykowanego śniadania.

Ludzie wyszli na poranne przechadzki.

Podlewali trawniki.

Podnosili z progu lokalną gazetę.

Na czarnej skrzynce na listy parowała rosa.

Ethan Burke poczuł pokusę, by zatrzymać się dłużej na tej chwili, udawać, że wszystko jest takie, na jakie wygląda. Że mieszka z żoną i synem w idealnym miasteczku, gdzie pełni funkcję cieszącego się sympatią szeryfa. Gdzie mają przyjaciół. Wygodny dom. Wszystkie potrzeby zaspokojone. Właśnie to udawanie pozwoliło mu w pełni zrozumieć, jak świetnie działa złudzenie. Pojął, że ludzie pozwalają sobie na zanurzenie się i rozpłynięcie w otaczającym ich ślicznym kłamstwie.

***

Kiedy Ethan wszedł do Steaming Bean, dzwonki zabrzęczały. Podszedł do lady i uśmiechnął się do baristki, stylowej laski z jasnymi dredami i rozmarzonym wzrokiem.

– Witaj, Mirando.

– Cześć, Ethanie. To, co zwykle?

– Poproszę.

Podczas gdy Miranda szykowała w ekspresie jego cappuccino, Ethan powiódł wzrokiem po kawiarni. Wszyscy stali klienci byli na miejscu, włącznie z dwoma staruszkami – Philipem i Clayem – zgarbionymi nad szachownicą. Podszedł i przyjrzał się partii. Najwyraźniej grali już jakiś czas; zostały im tylko króle, hetmany i po kilka pionków.

– Wygląda na to, że szykuje się pat – stwierdził Ethan.

– Nie tak szybko – zaprotestował Philip. – Jeszcze mam coś w zanadrzu.

Jego przeciwnik, podobny do siwego grizzly, uśmiechnął się pod zmierzwioną brodą i powiedział:

– Phil chce powiedzieć, że tak cholernie długo będzie się zastanawiał nad ruchem, aż umrę, a on wygra przez czas.

– Och, zamknij się, Clay.

Ethan minął lichą sofę i stanął przed półką z książkami. Palcem przesunął po grzbietach. Klasyki. Faulkner. Dickens. Tolkien. Hugo. Joyce. Bradbury. Melville. Hawthorne. Poe. Austen. Fitzgerald. Szekspir. Na pierwszy rzut oka była to chaotyczna zbieranina tanich miękkich wydań. Zdjął z półki cienki tom. Słońce też wschodzi. Na okładce widniał impresjonistyczny obraz przedstawiający walkę byków. Ethan przełknął gulę w gardle. Te skruszałe kartki masowego wydania pierwszej powieści Hemingwaya były pewnie ostatnim istniejącym egzemplarzem. Tragizm i patos tej wiedzy sprawił, że trzymając książkę w dłoniach, dostał gęsiej skórki.

– Ethanie, gotowe!

Chwyciwszy jeszcze jedną książkę dla syna, podszedł do baru po cappuccino.

– Dzięki, Mirando. Pożyczę te książki, jeśli można.

– Oczywiście. – Uśmiechnęła się. – Pilnuj, żeby wszyscy byli grzeczni, szeryfie.

– Robię, co w mojej mocy.

Ethan uchylił kapelusza i ruszył do drzwi.

***

Dziesięć minut później minął podwójne przeszklone drzwi pod tabliczką z napisem:

BIURO SZERYFA WAYWARD PINES

Poczekalnia świeciła pustkami. Nic nowego.

Sekretarka siedziała za biurkiem ze stałym wyrazem znudzenia na twarzy. Stawiała pasjansa, kładąc karty w miarowym, mechanicznym tempie.

– Dzień dobry, Belindo.

– Dzień dobry, szeryfie. – Nie podniosła wzroku.

– Jakieś telefony?

– Nie, proszę pana.

– Ktoś zaglądał?

– Nie, proszę pana.

– Jak ci minął wieczór?

Zaskoczona Belinda podniosła wzrok, ściskając w prawej dłoni asa pik.

– Słucham?

Po raz pierwszy, odkąd został szeryfem, w wymianie zdań z Belindą Ethan wykroczył poza zdawkowe pozdrowienia, pożegnania i administracyjne pogawędki. W poprzednim życiu pracowała jako pielęgniarka na oddziale pediatrycznym. Zastanawiał się, czy ona wie, że on o tym wie.

– Pytałem tylko, jak ci minął wieczór. Wczorajszy.

– Och. – Przeczesała palcami długi siwy koński ogon. – W porządku.

– Robiłaś coś fajnego?

– Nie. Właściwie to nie.

Ethan pomyślał, że mogłaby odwzajemnić pytanie, spytać go o jego wieczór, ale upłynęło pięć sekund niezręcznego milczenia, kontakt wzrokowy się urwał i sekretarka się nie odezwała.

Zabębnił kłykciami po blacie jej biurka.

– Będę w swoim gabinecie.

***

Oparł buty na masywnym biurku, a potem, z parującą kawą w dłoni, rozparł się w skórzanym fotelu. Ze ściany naprzeciwko patrzyła na niego głowa łosia. Po zawieszeniu jej tam i postawieniu za biurkiem trzech antycznych szafek na broń Ethan uznał, że uzyskał idealny wystrój wnętrza gabinetu prowincjonalnego szeryfa.

Jego żona pewnie właśnie docierała do pracy. W poprzednim życiu Theresa udzielała konsultacji prawnych. W Wayward Pines była jedyną pośredniczką w handlu nieruchomościami, co oznaczało, że spędzała dni w biurze przy Głównej, do którego ludzie rzadko zachodzili. Praca Theresy, podobnie jak większość stanowisk przydzielanych mieszkańcom, miała charakter raczej umowny. Ot, wystrój witryn sklepowych w lipnym miasteczku. Zaledwie cztery czy pięć razy w roku pomagała komuś nabyć nowy dom. Wzorowych mieszkańców nagradzano możliwością poprawy warunków mieszkaniowych co kilka lat. Rezydenci o najdłuższym stażu, którzy nigdy nie złamali reguł, mieszkali w największych, najładniejszych domach wiktoriańskich. Pary spodziewające się dziecka miały praktycznie zagwarantowany nowy, przestronniejszy dom.

Przez kolejne kilka godzin Ethan nie miał nic do roboty, donikąd nie musiał iść.

Otworzył książkę z kawiarni.

Proza była zwięzła i błyskotliwa.

Czytając opisy nocnego Paryża, poczuł, jak coś dusi go w piersiach.

Restauracje, bary, muzyka, dym.

Światła prawdziwego, żywego miasta.

Szeroki świat, pełen różnorodnych, fascynujących ludzi.

Wolność odkrywania świata.

Po czterdziestu stronach zamknął książkę. Nie mógł tego znieść. Hemingway nie dostarczał mu rozrywki. Nie odrywał go od rzeczywistości Wayward Pines. Hemingway podtykał mu miasteczko pod sam nos. Sypał sól do rany, która nigdy nie miała się zagoić.

***

Za kwadrans druga Ethan wyszedł z biura.

Ruszył cichymi ulicami.

Wszyscy mijani ludzie uśmiechali się i machali do niego, najwyraźniej pozdrawiając go ze szczerym entuzjazmem, jak gdyby mieszkał tu od lat. Jeżeli skrycie bali się go i nienawidzili, dobrze to ukrywali. Ale czemu mieliby to robić? Z tego, co wiedział, był jedynym mieszkańcem Wayward Pines znającym prawdę, a jego praca polegała na tym, by tak właśnie pozostało. Miał utrzymywać spokój. Pilnować kłamstwa. Ukrywać prawdę nawet przed żoną i synem. Znaczną część pierwszych dwóch tygodni piastowania stanowiska szeryfa poświęcił na zapoznawanie się z aktami mieszkańców, poznawał szczegóły ich dawnego życia. Zgłębiał detale związane z ich integracją. Raporty z podglądu ich późniejszego życia. Obecnie znał prywatne historie połowy mieszkańców miasteczka. Ich lęki i sekrety. Wiedział, komu można było ufać, że utrzyma tę kruchą iluzję. Wiedział, u kogo pojawiały się drobne pęknięcia.

Powoli stawał się jednoosobowym gestapo.

Tego wymagała konieczność – tyle Ethan zrozumiał.

A jednak tym gardził.

***

Ethan dotarł do Głównej i ruszył na południe, aż chodnik i domy się skończyły. Dalej szedł poboczem drogi, aż do lasu strzelistych sosen. Miejski harmider ucichł.

Kilkanaście metrów za znakiem ostrzegającym przed ostrym zakrętem stanął i obejrzał się na Wayward Pines. Żadnych samochodów. Cisza. Jedynym odgłosem było ćwierkanie ptaka na wysokim drzewie.

Szeryf zszedł z pobocza i zagłębił się w las.

W powietrzu unosiła się woń sosnowych igieł rozgrzewających się w słońcu.

Kroczył po miękkim poszyciu, mijając plamy słońca i cienia.

Szedł na tyle szybko, że pot zaczął przesiąkać przez koszulę; w miejscach, gdzie materiał przylegał do pleców, czuł chłód.

To była przyjemna przechadzka. Żadnej obserwacji, żadnych ludzi. Po prostu samotny człowiek na spacerze w lesie, przez chwilę sam na sam z własnymi myślami.

Siedemdziesiąt metrów od drogi dotarł do głazów, zbiorowiska granitowych bloków rozrzuconych wśród sosen. W miejscu, gdzie las zaczynał się wspinać na zbocza, wznosił się nawis skalny, do połowy zakopany w ziemi.

Ethan podszedł bliżej.

Z odległości trzech metrów gładka pionowa skała sprawiała wrażenie prawdziwej. Połyskiwały nawet żyłki kwarcu, jaśniały mech i porosty.

Z bliska złudzenie stawało się mniej przekonujące, wymiary skalnej powierzchni nieco zbyt równe.

Ethan stanął o parę kroków od skały i czekał.

Wkrótce usłyszał przytłumiony mechaniczny chrzęst obracających się kół. Skała uniosła się jak wielkie drzwi garażu, dość szerokie i wysokie, by pomieścić traktor.

Szeryf dał nura w przejście pod drzwiami i otoczył go wilgotny podziemny chłód.

– Witaj, Ethanie.

– Marcus.

Ten sam strażnik eskortujący, co wcześniej – dwudziestokilkulatek z krótko przystrzyżonymi włosami i kanciastą szczęką gliniarza albo żołnierza piechoty morskiej. Marcus miał na sobie żółtą wiatrówkę, a Ethanowi przyszło na myśl, że znowu zapomniał kurtki. Czekała go kolejna lodowata przejażdżka.

Wrangler bez drzwi i dachu stał na jałowym biegu, zwrócony tyłem do kierunku, skąd przyjechał Marcus.

Ethan usiadł z przodu obok kierowcy.

Drzwi wejściowe zatrzasnęły się za nimi.

Strażnik zwolnił ręczny hamulec i wrzucił bieg, jednocześnie mówiąc do mikroportu:

– Mam pana Burke’a. Ruszamy.

Wóz terenowy skoczył do przodu i przyspieszył na pojedynczej, nieoznakowanej wstędze czystego chodnika.

Wspinali się na wzniesienie o nachyleniu piętnastu stopni.

Ściany tunelu stanowiła odkryta skała.

Gdzieniegdzie po skałach ściekały strumyczki, tworząc na drodze pajęczynę. Na przednią szybę czasem padały krople.

Umieszczone w sklepieniu tunelu jarzeniówki zostawały w tyle, rozmywając się w makabrycznej pomarańczowej smudze.

Powietrze pachniało kamieniem, wodą i spalinami.

Warkot silnika i szum wiatru uniemożliwiały rozmowę, ale Ethan nie miał nic przeciwko temu. Wygodnie oparł się na szarym winylowym obiciu fotela i stłumił chęć, by rozetrzeć ręce, skostniałe od ustawicznego zimnego podmuchu wilgotnego powietrza.

W uszach narastało ciśnienie, ryk silnika cichł.

Szeryf przełknął ślinę.

Hałas powrócił.

Nadal jechali pod górę.

Przy prędkości sześćdziesięciu kilometrów na godzinę droga zajmowała zaledwie cztery minuty, ale wydawało się, że trwa dłużej. Chłód, hałas, szum wiatru dezorientowały, wypaczały poczucie czasu.

Ethan czuł, że dosłownie wwierca się w górę.

Z niepokojem oczekiwał na spotkanie.

***

Tunel wychodził na olbrzymią jaskinię o powierzchni dziesięciu magazynów. Pewnie ze sto tysięcy metrów kwadratowych. Pomieszczenie wystarczająco rozległe, by pomieścić linię produkcyjną odrzutowców czy statków kosmicznych. Tu jednak znajdowały się zapasy. Gigantyczne walcowate pojemniki z podstawowymi produktami spożywczymi. Długie rzędy półek, wysokich na trzynaście metrów, pełnych drewna i surowców. Wszystkiego, co było potrzebne, by przez lata utrzymywać ostatnie miasteczko na ziemi.

Marcus przejechał obok przeszklonych drzwi z napisem „Zawieszenie”. Za progiem widniało zamglone niebieskie światło, a na myśl o tym, co znajdowało się w tym pomieszczeniu, Ethan poczuł dreszcz.

Moduły zawieszające Pilchera.

Setki modułów.

W tej sali każdy z mieszkańców Wayward Pines, włącznie z Ethanem, trwał w stanie hibernacji przez prawie dwa tysiące lat.

Wóz terenowy gwałtownie zatrzymał się przy podwójnych przeszklonych drzwiach.

Gdy Ethan wysiadł, Marcus wyłączył silnik, potem wystukał na klawiaturze kod i drzwi się rozsunęły.

Minąwszy tabliczkę z napisem „Poziom 1”, weszli do długiego, pustego korytarza.

Żadnych okien.

Szum jarzeniówek.

Podłoga wyłożona linoleum w czarno-białą szachownicę. Co trzy metry znajdowały się drzwi z niewielkim okrągłym okienkiem. Żadnych klamek – otwierały się tylko za pomocą karty magnetycznej.

Większość okienek była ciemna, jednak w jednym ukazała się aberracja, która wpatrywała się w przechodzącego Ethana rozszerzonymi źrenicami dużych mlecznych oczu. Stworzenie wyszczerzyło ostre kły i stukało o szybkę czarnym szponem.

Nawiedzały go w snach. Zlany potem, ponownie przeżywał atak stworów. Theresa poklepywała go po plecach i szeptała, że jest bezpieczny w łóżku, w domu, że wszystko będzie dobrze.

W połowie długości korytarza zatrzymali się przed nieoznakowanymi drzwiami.

Marcus przesunął kartę, drzwi się otworzyły.

Ethan wszedł do małej kabiny.

Eskortujący go strażnik wsunął klucz w chromowany panel, a gdy jedyny guzik zaczął migać, nacisnął go.

Ruch odbywał się gładko.

Ilekroć odbywali tę podróż, Ethanowi zatykały się uszy, ale nie wiedział, czy jechali w dół, czy w górę.

Drażniło go, że nawet po dwóch tygodniach tej pracy wciąż oprowadzano go tutaj, jakby był dzieckiem albo stanowił zagrożenie.

Dwa tygodnie.

Jezu.

Czuł, jakby zaledwie wczoraj siedział przed biurkiem Adama Hasslera, agenta specjalnego kierującego biurem w Seattle, i odbierał zlecenie, by przyjechać do tego miasteczka i odszukać swoją zaginioną partnerkę Kate Hewson. Ale nie był już agentem tajnych służb. Jeszcze w pełni nie oswoił się z tym faktem.

Tylko po tym, że drzwi się otworzyły, poznali, że kabina się zatrzymała.

Pierwszą rzeczą, jaką zobaczył po wyjściu, był Picasso, według Ethana oryginalny.

Minęli eleganckie foyer. Tu nie było jarzeniówek ani linoleum w szachownicę. Wnętrze wyłożono marmurem, pod sufitem tkwiły kinkiety. Sztukaterie. Nawet powietrze pachniało tu przyjemniej – brakowało stęchlizny wyczuwalnej w pozostałej części kompleksu.

Zostawili za sobą przytulny salon.

Ogromną kuchnię.

Bibliotekę pełną oprawnych w skórę książek, pachnących jak autentyczne starocie.

Skręciwszy za róg, w końcu dotarli do podwójnych dębowych drzwi w końcu korytarza.

Marcus dwa razy mocno zapukał, ktoś w środku odpowiedział:

– Proszę wejść!

– Proszę, panie Burke.

Ethan otworzył drzwi i wszedł do oszałamiającego gabinetu.

Podłogę z twardego drewna wypolerowano na wysoki połysk.

Centralnym przedmiotem był duży stół, na którym stała pod szkłem makieta Wayward Pines, wierna nawet co do koloru domu Ethana.

Ścianę po lewej zdobiły dzieła Vincenta van Gogha.

Przeciwległą ścianę zajmowały rzędy płaskich monitorów. Dziewięć pionowo, dwadzieścia cztery poziomo. Przed nimi stały skórzane sofy. Na monitorach widniało jednocześnie dwieście szesnaście scen z Wayward Pines – ulice, sypialnie, łazienki, kuchnie, tylne podwórza.

Na widok tych ekranów Ethan zawsze musiał tłumić w sobie chęć, by skręcić komuś kark.

W pełni rozumiał cel, ale jednak…

– Ta wściekłość – odezwał się mężczyzna za misternie rzeźbionym mahoniowym biurkiem. – Okazujesz ją, ilekroć mnie odwiedzasz.

– Podglądasz prywatne życie ludzi. – Ethan wzruszył ramionami. – To naturalna reakcja.

– Uważasz, że w naszym miasteczku powinna istnieć prywatność?

– Oczywiście, że nie.

Ethan podszedł do wielkiego biurka, drzwi za nim się zamknęły.

Ścisnął pod pachą kapelusz z szerokim rondem, potem usiadł na jednym z krzeseł.

Spojrzał na Davida Pilchera.

Właśnie ten miliarder wynalazca (w czasach, gdy pieniądze jeszcze coś znaczyły) stał za Wayward Pines i za tym kompleksem wewnątrz góry. W 1971 roku Pilcher odkrył, że ludzki genom ulega stopniowej degradacji, i przewidział, że w ciągu trzydziestu do czterdziestu pokoleń ludzkość przestanie istnieć. Skonstruował więc superstrukturę zawieszającą funkcje życiowe, aby zachować pewną liczbę genetycznie czystych ludzi, zanim proces degradacji genomu osiągnie masę krytyczną.

Nie licząc ścisłego grona stu sześćdziesięciu prawdziwych wyznawców, Pilcher odpowiadał za uprowadzenie sześciuset pięćdziesięciu osób, które, ze sobą włącznie, wprowadził w stan zawieszenia funkcji życiowych.

Przewidywania Pilchera się sprawdziły. W chwili obecnej za ogrodzeniem pod wysokim napięciem otaczającym Wayward Pines żyły setki milionów stworzeń zwanych aberracjami, stanowiących efekt dewolucji ludzkości.

Pilcher nie wyglądał tak, jak mógłby wyglądać człowiek o jego sławie. Niepozorny, w butach miał niewiele ponad sto sześćdziesiąt centymetrów wzrostu. Łysy, z siwym zarostem raczej w odcieniu chromu niż zimowych chmur. W Ethana wpatrywały się małe oczy, równie czarne, jak nieprzeniknione.

Po wyłożonym skórą blacie biurka Pilcher pchnął grubą kopertę.

– Co to jest? – spytał Ethan.

– Raport z podglądu.

Ethan otworzył kopertę.

W środku znajdowała się czarno-biała fotografia przedstawiająca człowieka, którego znał. Zdjęcie zrobiono z ekranu. Peter McCall był redaktorem naczelnym lokalnej gazety, „Wayward Light”. Na zdjęciu mężczyzna leżał na boku w łóżku, wpatrzony w pustkę.

– Co zrobił? – spytał Ethan.

– Cóż, nic. W tym właśnie problem. Przez ostatnie dwa dni Peter nie pojawił się w pracy.

– Może zachorował.

– Nie powiadomił nikogo, że jest chory, a Ted, mój główny operator podglądu, ma złe przeczucia.

– Na przykład, że Peter rozważa ucieczkę?

– Możliwe. Albo zrobienie czegoś nierozważnego.

– Pamiętam jego teczkę – powiedział Ethan. – Nie przypominam sobie żadnych większych problemów z integracją. Żadnych zachowań świadczących o niesubordynacji. Czy powiedział coś niepokojącego?

– Od czterdziestu ośmiu godzin McCall nie odezwał się ani słowem. Nawet do swoich dzieci.

– Co właściwie chcesz, żebym zrobił?

– Miej go na oku. Wpadnij do niego i się przywitaj. Nie umniejszaj efektu, jaki może mieć twoja obecność.

– Rozważasz igrzyska, prawda?

– Nie. Igrzyska są zarezerwowane dla ludzi, którzy naprawdę dopuszczą się zdrady i spróbują pociągnąć za sobą innych. Nie nosisz broni.

– Wydaje mi się, że nosząc ją, wysyłałbym niedobry sygnał.

Pilcher wyszczerzył w uśmiechu drobne białe zęby.

– Doceniam, że interesujesz się sygnałem, jaki ma wysyłać mój jedyny przedstawiciel władzy w miasteczku. Naprawdę. Jaki sygnał ty chciałbyś wysyłać, Ethanie?

– Że jestem tam po to, by pomagać. Wspierać. Ochraniać.

– Ale w istocie nie jesteś tam po to, by robić którąkolwiek z tych rzeczy. To moja wina, że nie wyrażałem się jasno. Twoja obecność ma przypominać o mojej obecności.

– Rozumiem.

– Dlatego następnym razem, gdy na jednym z ekranów zobaczę, jak idziesz ulicą, czy mogę oczekiwać, że ujrzę na twoim biodrze największą, najgroźniej wyglądającą broń?

– Oczywiście.

– Doskonale.

Ethan czuł, jak serce wściekle wali mu w piersiach.

– Proszę, nie uważaj tej drobnej wymówki za ogólną ocenę twojej pracy, Ethanie. Uważam, że bardzo dobrze odnajdujesz się na nowym stanowisku. Zgodzisz się?

Ethan zerknął za plecy Pilchera. Ściana za biurkiem była litą skałą. Na środku wykuto w niej spore okno wychodzące na góry, kanion oraz – siedemset metrów w dole – Wayward Pines.

– Myślę, że oswajam się z tą pracą – powiedział Ethan.

– Czy skrupulatnie studiujesz akta mieszkańców?

– Przeczytałem je wszystkie raz.

– Twój poprzednik, pan Pope, nauczył się ich na pamięć.

– Dojdę do tego.

– Miło mi to słyszeć. Ale dziś rano nie studiowałeś akt, prawda?

– Podglądałeś mnie?

– Nie w sensie dosłownym. Ale twoje biuro wyskoczyło kilka razy na monitorach. Co takiego czytałeś? Nie mogłem dostrzec.

– Słońce też wschodzi.

– A, Hemingway. Jeden z moich ulubionych. Wiesz, nadal wierzę, że powstanie tu wielka sztuka. Naszego pianistę Hectera Gaithera sprowadziłem właśnie w tym celu. W modułach zawieszających mam innych uznanych powieściopisarzy i malarzy. Poetów. Poza tym stale liczymy na to, że w szkole objawią się utalentowane jednostki. Ben świetnie sobie radzi na zajęciach artystycznych.

Gdy Pilcher wspomniał o jego synu, Ethan najeżył się w duchu, ale powiedział tylko:

– Stan umysłu mieszkańców Wayward Pines nie pozwala im na tworzenie sztuki.

– Co chcesz przez to powiedzieć, Ethanie?

Pytanie Pilchera, zadane tonem terapeuty, nie wyrażało agresji, ale zaciekawienie.

– Żyją pod stałą obserwacją. Wiedzą, że nigdy nie będą mogli opuścić miasteczka. Jaką sztukę miałaby tworzyć represjonowana społeczność?

– Ethanie, słuchając cię, mam wątpliwości, czy na pewno stoimy po tej samej stronie. – Pilcher uśmiechnął się. – Czy faktycznie wierzysz w to, co robimy.

– Oczywiście, że wierzę.

– Oczywiście, że wierzysz. Dziś na moim biurku pojawił się raport jednego z moich nomadów, który wrócił z dwutygodniowej misji. W odległości zaledwie trzydziestu paru kilometrów od centrum Wayward Pines widział liczącą dwa tysiące osobników hordę abików. Ścigały stado bizonów na równinie na wschód od gór. Każdy dzień przypomina mi o tym, jak bardzo jesteśmy narażeni na niebezpieczeństwo w tej dolinie. A ty siedzisz i patrzysz na mnie tak, jakbym rządził NRD albo Czerwonymi Khmerami. Nie podoba ci się to. Szanuję twoją postawę. Cholera, sam bym chciał, żeby mogło być inaczej. Ale istnieją powody, dla których robimy to, co robimy, powody związane z zachowaniem życia. Naszego gatunku.

– Czyż nie zawsze są jakieś powody?

– Masz sumienie, doceniam to – odparł Pilcher. – Nie chciałbym na tym stanowisku człowieka bez sumienia. Wszystko, czym dysponuję, każdy z moich pracowników, jest podporządkowane jednemu celowi. Tym celem jest zapewnienie bezpieczeństwa czterystu sześćdziesięciu jeden osobom w tej dolinie, w tym twojej żonie i synowi.

– A co z prawdą? – spytał Ethan.

– W pewnych warunkach bezpieczeństwo i prawda są swymi naturalnymi wrogami. Były pracownik rządu federalnego chyba potrafi to pojąć.

Ethan spojrzał na ścianę pełną monitorów. Na jednym z nich, w lewym dolnym rogu, pojawiła się jego żona.

Siedziała samotnie w swoim biurze przy Głównej.

Nieruchoma.

Znudzona.

Sąsiedni ekran pokazywał ujęcie z kamery, jakiego Ethan nigdy nie widział – widok z lotu ptaka na coś, co ze sporą szybkością leciało ze trzydzieści metrów nad gęstym lasem.

– Co to za ujęcie? – spytał Ethan, wskazując na ścianę.

– Które?

Miejsce tamtego kadru zastąpił widok wnętrza opery.

– Już zniknęło, ale wyglądało jak coś lecącego na wysokości wierzchołków drzew.

– O, to po prostu jeden z moich BAL-i.

– BAL-i?

– Bezzałogowy Aparat Latający. Inaczej mówiąc, dron MQ-9 Reaper. Często wysyłamy je na misje zwiadowcze. Mają zasięg do tysiąca sześciuset kilometrów. Wydaje mi się, że ten dzisiejszy leci na południe, by zatoczyć pętlę wokół Wielkiego Jeziora Słonego.

– Czy kiedyś coś odkryły?

– Jeszcze nie. Posłuchaj, Ethanie, nie proszę cię o to, żeby ci cię to podobało. Mnie też to się nie podoba.

– Dokąd my zmierzamy? – spytał Ethan, gdy w miejscu obrazu jego żony pojawiło się ujęcie dwóch chłopców budujących w piaskownicy zamki z piasku. – To znaczy, jako gatunek. – Ponownie utkwił wzrok w Pilcherze. – Rozumiem, czego tu dokonałeś. Rozumiem, że zachowałeś nasze istnienie w formie daleko wykraczającej poza to, co zamyśliła ewolucja. Ale tylko po to? Żeby garstka ludzi żyła w dolinie pod stałym nadzorem? Utrzymywana w nieświadomości prawdy? Zmuszana co pewien czas do zabijania jednego ze swoich? To nie jest życie, Davidzie. To wyrok więzienia. Uczyniłeś mnie strażnikiem. Ale ja pragnę wszystkiego, co najlepsze dla tych ludzi. Dla mojej rodziny.

Pilcher odjechał na fotelu od biurka, okręcił się i wyjrzał przez okno na stworzone przez siebie miasteczko.

– Jesteśmy tu od czternastu lat, Ethanie. Mieszka nas tu niespełna tysiąc, ich są setki milionów. Czasami przetrwanie jest wszystkim, na co cię stać.

***

Zamaskowane drzwi tunelu zatrzasnęły się za Ethanem.

Stał sam w lesie.

Oddalając się od nawisu skalnego, ruszył z powrotem do drogi.

Słońce zdążyło się już skryć za zachodnią ścianą skał.

Złociste niebo miało w sobie rześkość.

W powietrzu dało się wyczuć chłód zapadającej nocy.

Droga do Pines była pusta, więc szeryf szedł środkiem, po podwójnej żółtej linii.

***

Ethan z rodziną mieszkali na Szóstej pod numerem 1040, zaledwie kilka przecznic od Głównej, w żółtym wiktoriańskim domu z białymi wykończeniami. Przyjemnym i skrzypiącym. Ethan minął chodnik, wszedł na werandę.

Pchnął siatkowe drzwi, potem solidne drewniane.

Wszedł do środka.

– Kochanie, wróciłem!

Brak odpowiedzi.

Tylko milcząca, zaciśnięta energia pustego domu.

Rzucił kapelusz na wieszak i usiadł na krześle z kratkowanym oparciem, by zzuć buty.

W skarpetkach poszedł do kuchni. Dziś przyniesiono mleko. Kiedy otworzył lodówkę, cztery szklane butelki zadzwoniły jedna o drugą. Chwycił jedną i ruszył korytarzem do gabinetu. To było jego ulubione pomieszczenie w całym domu. Siedząc na dużym, tapicerowanym krześle przy oknie, mógł się napawać poczuciem pewności, że nikt go nie podgląda. W większości domów w Pines znajdowały się jeden czy dwa obszary poza zasięgiem kamer. Podczas trzeciej wizyty w superstrukturze Ethan dobrał się do schematu obserwacyjnego własnego domu. Nauczył się na pamięć miejsc rozlokowania kamer. Kiedy spytał Pilchera, czy mogłyby zostać usunięte, otrzymał odpowiedź odmowną. Pilcher chciał, by Ethan czuł, co to znaczy żyć pod obserwacją, by miał kontakt z ludźmi, nad którymi sprawował władzę.

Świadomość, że w tej chwili nie jest podglądany, była krzepiąca. Oczywiście stale znali jego dokładne położenie dzięki chipowi wszytemu pod ścięgnem podkolanowym. Ethan miał dość rozumu, by nie pytać, czy mógłby zostać zwolniony z tego środka bezpieczeństwa.

Pstryknął kapsel butelki i pociągnął łyk.

Nie powiedziałby tego Theresie (przy innych), ale często myślał, że wobec wszystkich strasznych rzeczy związanych z ich życiem w Pines – braku prywatności, wolności, nieustannej groźby śmierci – to codzienne mleko z mleczarni w południowo-wschodnim zakątku doliny z pewnością stanowiło jasny punkt.

Zimne śmietankowe mleko miało słodki posmak trawy.

Za oknem rozciągało się podwórze za domem sąsiadki. Jennifer Rochester klęczała przy kwietniku, przekładając garściami ziemię z czerwonych taczek. Zanim Ethan zdążył powstrzymać tę myśl, przypomniał sobie jej akta. W poprzednim życiu była profesorem na Uniwersytecie Stanowym w Waszyngtonie. Tu, w Pines, cztery wieczory w tygodniu pracowała jako kelnerka w Piwiarni. Jeśli pominąć brutalną integrację, która o mały włos nie zakończyła się fiaskiem, Jennifer była wzorową mieszkanką.

„Dość”.

Nie chciał myśleć o pracy, o szczegółach prywatnego życia sąsiadów.

Co tak naprawdę sądzili na jego temat?

Ethan wzdrygnął się na tę myśl.

Podobne chwile rozpaczy uderzały w niego co pewien czas. Nie było wyjścia, nie mógł się stać innym człowiekiem – o ile chciał zapewnić bezpieczeństwo rodzinie.

Wszystko to przedstawiono mu wystarczająco jasno.

Chociaż wiedział, że powinien zapoznać się z teczką McCalla, wysunął szufladę stolika i wyjął tomik poezji.

Robert Frost.

Krótki zbiór wierszy o przyrodzie.

Tego ranka Hemingway go przygnębił, za to we Froście Ethan zawsze znajdował pocieszenie.

Czytał przez godzinę.

O reperowaniu murów, ośnieżonych lasach i drogach, którymi się nie poszło.

Niebo pociemniało.

Na werandzie usłyszał kroki żony.

Przywitał ją w drzwiach.

– Jak ci minął dzień? – spytał.

Oczy Theresy zdawały się szeptać: „Przez osiem godzin siedziałam za biurkiem, wykonując bezsensowną pracę, i nie rozmawiałam z żywą duszą”, ale z wymuszonym uśmiechem odparła:

– Świetnie. A tobie?

„Spotkałem się z człowiekiem odpowiedzialnym za to więzienie, które nazywamy domem, i wziąłem tajną teczkę dotyczącą jednego z naszych sąsiadów”.

– Mój dzień też był świetny.

Theresa przesunęła dłonią po jego piersi.

– Cieszę się, że jeszcze się nie przebrałeś. Uwielbiam cię w mundurze.

Ethan objął żonę.

Wdychał jej zapach.

Gładził jej długie jasne włosy.

– Tak sobie myślałam… – powiedziała.

– O czym?

– Ben wróci od Matthew dopiero za godzinę.

– Serio?

Ujęła Ethana za rękę i pociągnęła go w stronę schodów.

– Jesteś pewna? – spytał. W ciągu dwóch tygodni, odkąd się połączyli, kochali się tylko dwa razy, na ulubionym krześle Ethana w gabinecie. Theresa siedziała mu na kolanach, on opierał dłonie na jej biodrach, splatali się niezręcznie.

– Pragnę cię – powiedziała.

– Chodźmy do gabinetu.

– Nie – odparła. – Do łóżka.

Ethan ruszył za żoną po schodach, potem korytarzem na piętrze, twarde deski podłogowe skrzypiały pod ich krokami.

W sypialni zaczęli się całować, potykali się, nie mogli oderwać od siebie rąk, Ethan usiłował być tu i teraz, ale nie potrafił przestać myśleć o kamerach.

Jedna znajdowała się za termostatem na ścianie obok drzwi łazienkowych.

Druga w lampie sufitowej tuż nad ich łóżkiem.

Miotany sprzecznymi uczuciami, zawahał się, co Theresa wyczuła.

– Co się stało, kochany?

– Nic.

Stali obok łóżka.

Za oknem zapalały się światła Pines – latarnie uliczne, oświetlenie werand, lampy w domach.

Przez otwarte okno dobiegało granie świerszcza.

Nieodłączny odgłos spokojnej nocy.

Tyle że świerszcz nie był prawdziwy. Nie było już świerszczy. Odgłos pochodził z miniaturowego głośnika ukrytego w krzewie. Ethan zastanawiał się, czy żona o tym wie. Ciekawe, jak dalece domyślała się prawdy.

– Pragniesz mnie? – spytała Theresa tym konkretnym tonem, jaki zawrócił mu w głowie już przy ich pierwszym spotkaniu.

– Naturalnie, że pragnę.

– To zrób z tym coś.

Niespiesznie rozpinał guziki na plecach jej białej letniej sukienki. Wyszedł z wprawy, ale było w tym coś cudownie przerażającego. Może nie jak w liceum, ale prawie. Ten brak kontroli sprawił, że Ethan dostał erekcji, zanim jeszcze dotarli do sypialni.

Próbował ich nakryć, ale Theresa nie chciała o tym słyszeć. Powiedziała, że chce czuć, jak chłodny wietrzyk wpadający przez okno pieści jej skórę.

Stare dobre łóżko, podobnie jak reszta domu, cholernie skrzypiało.

Słuchając zgrzytu sprężyn i jęków Theresy, Ethan próbował nie dopuszczać do siebie myśli o umieszczonej nad nimi kamerze. Pilcher zapewnił go, że podglądanie par w chwilach intymnych było kategorycznie zabronione. Przekaz z tej kamery znikał, kiedy się rozbierali.

Ethan zastanawiał się jednak, czy to aby na pewno prawda.

Może jeden z operatorów patrzył, jak Ethan posuwa żonę. Oglądał jego goły tyłek. Zgięte nogi Theresy oplecione wokół jego ciała.

Podczas dwóch poprzednich zbliżeń Ethan doszedł przed Theresą. Teraz myśl o kamerze stanęła na drodze przyjemności. Posłużył się gniewem, by wytrzymać dłużej.

Gwałtowny orgazm Theresy przypomniał mu o tym, jak dobrze mogło im być razem.

Potem pozwolił sobie na skończenie i oboje znieruchomieli. Leżał bez tchu, czując, jak jej serce łomocze o jego żebra. Wieczorne powietrze na spoconej skórze było niemal zimne. Chwila byłaby doskonała, gdyby nie wiedza o wszystkim, co napierało z zewnątrz. Czy pewnego dnia nauczy się tego do siebie nie dopuszczać? Po prostu cieszyć się pięknem tych niespodziewanych darów, przynoszących wytchnienie i spokój, zapominać o ukrytej grozie? Czy właśnie w ten sposób ludziom udawało się żyć tu latami i nie tracić zmysłów?

– Czyli nadal potrafimy to robić – zaśmiał się Ethan.

– Następnym razem pójdziemy na całość.

– W to mi graj.

Ethan przekręcił się na bok, Theresa wtuliła się w niego.

Upewnił się, że żona zamknęła oczy.

Potem uśmiechnął się do sufitu i wyprostował środkowy palec.

***

Ethan i Theresa wspólnie szykowali kolację, siekając i krojąc na grubym blacie kuchennym.

W miejskich ogrodach nastała pora zbiorów, więc lodówka Burke’ów wypełniła się przysługującymi im świeżymi owocami i warzywami. W Wayward Pines najlepiej jadło się właśnie w tych miesiącach. Po spaleniu suchych liści zaczynał się szybki marsz śniegu i szronu w dolinę, a na talerzach zaczynały królować mrożonki, słowem: katastrofa. W okresie od października do marca mogli oczekiwać sześciu miesięcy prefabrykowanych, odwodnionych śmieci. Theresa już wcześniej ostrzegła Ethana, że w grudniu spacer po lokalnym sklepie spożywczym przypomina zakupy przed wyprawą w przestrzeń kosmiczną – nic, tylko półki chromowanych opakowań opatrzonych zupełnie niewiarygodnymi nazwami: „Créme brûlée”, „Kanapka z zapiekanym serem”, „Filet mignon”, „Ogon homara”. Już zagroziła, że na bożonarodzeniową kolację poda mu mrożony stek i homara.

Właśnie skończyli przygotowywać sowitą sałatkę – cebula, rzodkiewki i maliny na podkładzie ze szpinaku i czerwonej kapusty – kiedy do domu wpadł Ben, z rumianymi policzkami, pachnący chłopięcym potem i świeżym powietrzem.

Ben wciąż tkwił w tym ulotnym mgnieniu między chłopcem a mężczyzną.

Theresa podeszła do syna, pocałowała go i spytała, jak mu minął dzień.

Ethan włączył oryginalnego Philipsa – radio na lampach z lat pięćdziesiątych w nienagannym stanie. Z niewiadomego powodu Pilcher umieścił radioodbiornik w każdym zamieszkanym domu.

Ponieważ dostępna była tylko jedna stacja, łatwo skakało się po częstotliwościach. Najczęściej z radia płynął tylko szum, ale nadawano też parę audycji, a zawsze między dziewiętnastą a dwudziestą można było posłuchać Kolacji z Hecterem.

W poprzednim życiu Hecter Gaither był umiarkowanie znanym pianistą.

W Pines dawał lekcje wszystkim, którzy chcieli się uczyć, i co wieczór grał dla miasteczka.

Ethan podkręcił głośność i dołączył do rodziny, gdy rozległ się głos Hectera:

– Dobry wieczór, Wayward Pines. Mówi Hecter Gaither.

U szczytu stołu Ethan nakładał sałatkę.

– Właśnie siedzę przy swoim Steinwayu, cudownym fortepianie Boston Baby Grand.

Najpierw dla żony.

– Dziś wieczorem zagram Wariacje Goldbergowskie, które Jan Sebastian Bach skomponował na klawesyn.

Potem dla syna.

– Utwór ten składa się z arii, po której następuje trzydzieści wariacji. Miłego słuchania.

Kiedy Ethan nałożył sobie porcję sałatki i usiadł, z głośnika dobiegło skrzypienie stołka pianisty.

***

Po kolacji Burke’owie wzięli miseczki z lodami domowej roboty i wyszli na werandę.

Usiedli na huśtawkach.

Jedli lody i słuchali.

Z otwartych okien sąsiednich domów Ethan słyszał muzykę Hectera.

Wypełniała dolinę.

Precyzyjne, promienne dźwięki wzbierały między górskimi zboczami, czerwieniącymi się w poświacie po zachodzie słońca.

Długo nie kładli się spać.

Całe tysiąclecie bez zanieczyszczeń powietrza i brak świateł sprawiły, że niebo było czarne jak smoła.

Teraz gwiazdy już nie wschodziły.

Pojawiały się na niebie tak nagle, jakby eksplodowały.

Diamenty na wilgotnym pluszu.

Wprost nie można było oderwać oczu.

Ethan wyciągnął rękę i ujął dłoń Theresy.

Bach i galaktyki.

Noc stawała się coraz zimniejsza.

Kiedy Hecter skończył, ludzie w domach zaczęli klaskać.

– Brawo! Brawo! – wołał ktoś po drugiej stronie ulicy.

Ethan spojrzał na Theresę.

Oczy miała wilgotne.

– Wszystko w porządku? – spytał, na co przytaknęła i otarła twarz.

– Po prostu bardzo się cieszę, że jesteś w domu.

***

Ethan umył naczynia i poszedł na górę. Drzwi pokoju Bena w końcu korytarza były zamknięte, tylko przy podłodze widniała cienka smużka światła.

Ethan zapukał.

– Wejdź.

Ben siedział na łóżku i szkicował węglem na papierze do pakowania.

– Mogę zobaczyć? – spytał Ethan, siadając na kołdrze.

Chłopiec podniósł ręce.

Rysunek przedstawiał widok, jaki widział z łóżka – ścianę, biurko, framugę okienną, punkciki światła za szybą.

– Niesamowite – powiedział Ethan.

– Nie jest dokładnie tak, jak chciałem. Noc za oknem nie wygląda jak noc.

– Jestem pewien, że osiągniesz właściwy efekt. Słuchaj, pożyczyłem dziś z kawiarni książkę.

– Jaką? – ożywił się Ben.

– Nazywa się Hobbit.

– Nigdy o niej nie słyszałem.

– Należała do moich ulubionych, kiedy byłem w twoim wieku. Może bym ci poczytał?

– Umiem czytać, tato.

– Wiem. Ale nie czytałem tego od lat. Może zabawnie byłoby poczytać razem.

– Jest straszna?

– Ma trochę mrocznych fragmentów. Umyj zęby i szybko wracaj.

***

Oparty o wezgłowie łóżka, Ethan czytał przy świetle nocnej lampki.

Ben zasnął przed końcem pierwszego rozdziału, a ojciec miał nadzieję, że śniły mu się przepastne lochy i stare pieczary. W każdym razie nie Wayward Pines.

Ethan odłożył książkę i zgasił lampkę.

Otulił syna kocem.

Położył dłoń na jego plecach.

Nic na świecie nie mogło się równać ze spokojnym oddechem syna.

Ethan wciąż nie oswoił się z myślą, że Ben dorastał w Wayward Pines. Wątpił, czy kiedykolwiek to zaakceptuje. Próbował sobie wmawiać, że pewne drobne rzeczy mógł uznać za zmianę na lepsze. Na przykład dzisiejszy wieczór. Gdyby Ben dorastał w starym świecie, Ethan zastałby go pewnie przyklejonego do iPhone’a.

Wysyłałby SMS-y do znajomych.

Oglądałby telewizję.

Grałby na komputerze.

Siedziałby na Twitterze i Facebooku.

Ethan nie tęsknił za tymi rzeczami. Nie chciał, by jego syn dorastał w świecie, gdzie ludzie spędzali całe dnie wpatrzeni w ekrany. Gdzie porozumiewanie się skarlało do wystukiwania literek, a wielu czekało tylko na zastrzyk endorfiny, który dawał otrzymany SMS lub nowy e-mail.

Zamiast tego zastał dorastającego syna zajętego rysowaniem.

Trudno było czuć z tego powodu żal.

Jednak to nadchodzące lata ciążyły Ethanowi.

Na co Ben mógł liczyć?

Nie czekało go wyższe wykształcenie ani kariera z prawdziwego zdarzenia.

Skończyły się czasy…

„Możesz zostać, kimkolwiek zechcesz”.

„Cokolwiek sobie postanowisz”.

„Tylko podążaj za głosem serca i marzeniami”.

Banały złotego wieku gatunku, który wyginął.

Kiedy ludzie nie łączyli się w pary dobrowolnie, małżeństwa w Pines często sugerowano. Ale nawet bez tego grupa potencjalnych partnerek nie była liczna.

Ben nigdy nie zobaczy Paryża.

Ani Yellowstone.

Może nigdy się nie zakocha.

Nigdy się nie dowie, jak to jest wyjechać na studia.

Albo w podróż poślubną.

Nigdy nie ruszy samochodem przez kraj, ot, pod wpływem impulsu, tylko dlatego, że ma dwadzieścia dwa lata i taką możliwość.

Ethan nienawidził nadzoru, abików i panującej w Pines kultury złudzeń.

Do późnej nocy w głowie krążyły mu myśli o synu. Ben mieszkał w Pines od pięciu lat, niemal równie długo jak w dawnym świecie. Ethan podejrzewał, że dorośli mieszkańcy Pines codziennie zmagali się ze wspomnieniami o poprzednim życiu, ale Ben w dużej mierze stanowił produkt tego miasteczka, tych dziwnych, nowych czasów. Nawet Ethan nie wiedział, czego syn uczy się w szkole. Pilcher umieścił na jej terenie dwóch swoich ludzi w cywilu, a rodzice nie mieli tam prawa wstępu.

***

3:30.

Ethan leżał w łóżku, tuląc żonę, ale nie spał.

Od snu dzieliła go bezkresna dal.

Czuł, jak rzęsy Theresy łaskoczą go w pierś przy każdym drgnięciu powiek.

„O czym myślisz?”

To pytanie już dawniej nawiedzało ich małżeństwo, ale w Pines nabrało zupełnie nowego znaczenia. W ciągu czternastu dni, jakie spędzili razem, Theresa ani razu nie rozbiła podtrzymywanej iluzji. Oczywiście z radością powitała Ethana. Przy ponownym spotkaniu popłynęły łzy, ale pięcioletnie życie w Pines zrobiło z niej twardą jak kamień profesjonalistkę. Nie rozmawiali o tym, gdzie Ethan się podziewał, ani o jego burzliwej integracji. Nie wspomnieli ani nie przedyskutowali osobliwych okoliczności, w jakich został szeryfem. Ani tego, co mógł teraz wiedzieć. Czasem wydawało mu się, że w oczach Theresy dostrzega błysk – jakby dawała do zrozumienia, że zdaje sobie sprawę z ich położenia, stłumione pragnienie porozumienia się na zakazanym poziomie. Ale, jak przystało na dobrą aktorkę, nigdy nie wypadała z roli.

Coraz lepiej pojmował, że życie w Pines przypomina grę w wyszukanej sztuce, w której kurtyna nigdy nie opada.

Każdy gra swoją rolę.

Szekspir mógł pisać o Pines: „Cały świat to scena, a ludzie na nim to tylko aktorzy, każdy z nich wchodzi na scenę i znika, a kiedy na niej jest, gra różne role” [1].

Ethan zagrał ich już kilka.

Na parterze dzwonił telefon.

Theresa usiadła jak wyrzucona na sprężynie, całkowicie rozbudzona, czujna, z twarzą stężałą ze strachu.

– Telefony dzwonią u wszystkich? – spytała z przerażeniem.

– Nie, kochanie – odparł Ethan, wstając z łóżka. – Tylko u nas. To do mnie.

***

Ethan, w samych bokserkach, po szóstym sygnale podniósł słuchawkę staroświeckiego telefonu z tarczą i stanął w salonie, przyciskając ją ramieniem do ucha.

– Przez chwilę zastanawiałem się, czy zamierzasz odebrać.

Głos Pilchera. Jeszcze nigdy nie dzwonił do Ethana do domu.

– Wiesz, która jest godzina? – spytał Ethan.

– Strasznie przepraszam, że cię obudziłem. Miałeś okazję przeczytać raport z podglądu Petera McCalla?

– Tak – skłamał Ethan.

– Ale nie poszedłeś do niego, jak sugerowałem, prawda?

– Zamierzałem to zrobić jutro z samego rana.

– Nie zawracaj sobie tym głowy. Dziś w nocy postanowił nas opuścić.

– Wyszedł z domu?

– Tak.

– Może poszedł na spacer.

– Trzydzieści sekund temu jego sygnał dotarł do zakrętu szosy na skraju miasteczka i zmierza dalej na południe.

– Co chcesz, żebym zrobił?

W słuchawce zapadło milczenie. Ethan wyczuwał emanującą frustrację, jak ciepło lampy.

– Zatrzymaj go – powiedział spokojnie Pilcher. – Przemów mu do rozumu.

– Nie wiem, co dokładnie mógłbym mu powiedzieć.

– Zdaję sobie sprawę, że to twój pierwszy uciekinier. Nie kłopocz się doborem słów. Zaufaj intuicji. Będę słuchał.

Słuchał?

W słuchawce rozległ się ciągły sygnał.

***

Ethan cicho wrócił na górę i ubrał się w ciemności. Theresa siedziała na łóżku i patrzyła, jak przetyka pasek przez szlufki.

– Wszystko w porządku, kochanie? – spytała.

– Tak. Sprawy służbowe.

„Jasne, muszę tylko spróbować powstrzymać w środku nocy jednego z sąsiadów przed opuszczeniem naszego rajskiego zakątka. Nic w tym niezwykłego”.

Podszedł i pocałował żonę w czoło.

– Wrócę najszybciej, jak będę mógł. Mam nadzieję, że przed świtem.

W odpowiedzi Theresa ścisnęła jego dłoń z taką siłą, że kości chrupnęły.

***

Noc w Wayward Pines.

Cudowna cisza.

Świerszcze wyłączono.

Taki spokój, że Ethan słyszał nawet szum latarni ulicznych.

Łomotanie własnego silnika biologicznego.

Chodnikiem dotarł do czarnego forda bronco z reflektorami na dachu i takim samym godłem WP na drzwiach, jakie wygrawerowano na jego odznace szeryfa.

Silnik się zakrztusił.

Ethan wrzucił bieg.

Próbował łagodnie wyjechać na jezdnię, ale podrasowany silnik o pojemności 4,9 litra huczał potwornie.

Hałas z pewnością obudzi mieszkańców.

W Pines rzadko jeżdżono samochodami, bo miasteczko można było przejść w kwadrans.

I nigdy nie jeździło się w nocy.

Samochody pełniły wyłącznie funkcję dekoracyjną, więc każdy, kogo zbudził ryk Forda szeryfa, domyśli się, że ktoś się wyłamał z dyscypliny.

Skręciwszy w Główną, Ethan ruszył na południe.

Za szpitalem włączył długie światła, do oporu wcisnął pedał gazu i wbił się w wąski korytarz wysokich sosen.

Przez opuszczone okno napływało zimne leśne powietrze.

Ethan jechał środkiem szosy, „okrakiem” po podwójnej ciągłej linii.

Wyobrażał sobie, że nie zbliża się do zakrętu, że droga wkrótce zacznie się wspinać pod górę.

Z dala od tej doliny i tego miasteczka.

Włączyłby radio, poskakałby po falach, aż znalazłby stację ze starymi przebojami. Droga do Boise zajęłaby trzy godziny. Nic nie może się równać z nocną jazdą z opuszczonymi oknami i dobrą, głośną muzyką. Przez ułamek sekundy zdawało mu się, że żyje w świecie pełnym podobnych do niego ludzi. Wokół roztacza się nocny krajobraz rozświetlany łuną wielkich miast. W oddali huczy ruch na szosach stanowych, w stratosferze łoskot odrzutowców.

Przez krótką chwilę miał poczucie, że nie jest tak cholernie osamotniony.

Że nie należy do resztek gatunku, ostatnich przedstawicieli ludzkości.

Wskazówka szybkościomierza zbliżała się do stu dwudziestu kilometrów na godzinę, silnik wył.

Ethan minął już znak ostrzegający przed ostrym zakrętem.

Kiedy wcisnął hamulec, gwałtownie szarpnęło nim w przód, samochód zahamował na łuku zakrętu. Ethan zjechał na pobocze, wyłączył silnik i wysiadł.

Podeszwy butów zachrzęściły na chodniku.

Przez chwilę się wahał, nie zamykając drzwi, wpatrzony w strzelbę Winchester ’97 na półce nad fotelami. Nie chciał jej brać z uwagi na wrażenie, jakie mógł zrobić na McCallu widok broni. Nie chciał też zostawiać strzelby, były to bowiem mroczne i straszne lasy, a zewnętrzny świat był niewiarygodnie przerażający. Wedle wiedzy Ethana jeszcze nigdy nie sforsowano ogrodzenia, ale zawsze mógł być ten pierwszy raz, a samotne przebywanie wśród tych drzew bez broni w nocy było kuszeniem prawa Murphy’ego.

Ethan zajrzał do samochodu, otworzył środkowy schowek i napełnił kieszenie nabojami o średnicy pięćdziesięciu jeden milimetrów. Potem zdjął z półki strzelbę, przeładowywaną ruchem łoża, z kolbą z orzecha włoskiego i spiłowanymi czterdziestoma centymetrami lufy.

Po załadowaniu pięciu nabojów jeden wsunął do komory i ustawił kurek w pozycji pośredniej – najlepsze zabezpieczenie, jakie dawało się osiągnąć w tej pięknej muzealnej broni.

Ze strzelbą na ramieniu i dłońmi splecionymi na kolbie i lufie zszedł z pobocza i ruszył w las.

Zimniej niż w miasteczku.

Nad leśnym poszyciem wisiała metrowej grubości otulina mgły.

Księżyc jeszcze nie wzeszedł nad górami.

Panował taki mrok, że Ethan musiał sięgnąć po latarkę.

Zapalił ją i zagłębił się w las. Starał się iść jak najprostszą drogą, żeby łatwo wrócić do szosy.

Jeszcze zanim ujrzał ogrodzenie, usłyszał basowy pomruk prądu przenikający mgłę.

W oddali pojawił się zarys ogrodzenia.

Wał obronny przecinający las.

W miarę, jak się zbliżał, wyłaniały się szczegóły.

Co dwadzieścia pięć metrów stały ośmiometrowe słupy wysokiego napięcia. Między nimi ciągnęły się przewody, co trzy metry pooddzielane tulejkami. Calowe kable owinięte drutem kolczastym.

W gronie najbliższych współpracowników Pilchera toczyła się nieustanna dyskusja o tym, czy ogrodzenie spełni swoją funkcję w razie awarii zasilania, czy jego wysokość i drut kolczasty wystarczą, by powstrzymać abiki. Według Ethana praktycznie nic nie mogło powstrzymać kilku tysięcy wygłodniałych stworów przed sforsowaniem ogrodzenia, z prądem czy bez.

Półtora metra od ogrodzenia stanął.

Odłamał dwie nisko rosnące gałęzie i oznaczył miejsce literą X.

Następnie ruszył wzdłuż ogrodzenia na wschód.

Po czterystu metrach zatrzymał się i nasłuchiwał.

Ten sam ciągły pomruk.

Jego własny oddech.

Odgłos czegoś, co poruszało się w lesie koło ogrodzenia.

Kroki na igłach sosnowych.

Co pewien czas trzaskała gałązka.

Jeleń?

Abik?

– Szeryfie?

Na dźwięk głosu Ethan wyprostował się gwałtownie, jakby prąd elektryczny przeszył mu kręgosłup, zdjął strzelbę z ramienia i wycelował w Petera McCalla.

Mężczyzna w ciemnym ubraniu i czarnej czapce baseballowej stał obok potężnej sosny trzy metry od Ethana. Na ramię zarzucił nieduży plecak z przytroczonymi dwiema plastikowymi butelkami po mleku napełnionymi wodą, która zachlupotała, kiedy zrobił krok w przód.

Ethan nie widział, by Peter miał przy sobie broń, jeśli nie liczyć kostura, bardziej wygiętego niż plecy staruszka.

– Jezu, Peter, co tu, do diabła, robisz?

W uśmiechu tamtego Ethan dostrzegł lęk.

– Gdybym powiedział, że po prostu wybrałem się na późną przechadzkę, tobyś mi uwierzył?

Ethan opuścił strzelbę.

– Nie powinieneś tu chodzić.

– Słyszałem, że w tych lasach jest ogrodzenie. Zawsze chciałem je zobaczyć.

– No więc jest tam. Już je widziałeś. Teraz wracajmy do miasteczka.

– „Zanim wzniosę mur, chciałbym wiedzieć, co takiego zamykam w środku albo od czego się odgradzam” – wyrecytował Peter. – Tak napisał Robert Frost.

Ethan chciał powiedzieć, że to zna, że zaledwie kilka godzin wcześniej czytał właśnie ten wiersz.

– No więc jak, panie władzo? – McCall wskazał na sznur kabli. – Zamyka pan nas w środku? A może od czegoś pan nas odgradza?

– Czas wracać do domu, Peterze.

– Czyżby?

– Owszem.

– Masz na myśli dom w Wayward Pines? Czy mój prawdziwy dom w Missouli?

– Mieszkasz tu od ośmiu lat – powiedział Ethan, podchodząc do niego. – Jesteś ważnym członkiem społeczności. Wykonujesz istotną pracę.

– „Wayward Light”? Daj spokój. Ta gazeta to żart.

– Twoja rodzina mieszka tutaj.

– Gdzie jest „tutaj”? Co to w ogóle znaczy? Wiem, że są ludzie, którzy odnaleźli w tej dolinie szczęście i spokój. Sam próbowałem się przekonywać, że je znalazłem, ale to było kłamstwo. Powinienem był to zrobić już dawno temu. Sprzedałem się.

– Rozumiem, że jest ciężko.

– Czyżby? Bo ja widzę to tak, że jesteś w Pines od pięciu minut. Zanim mianowali cię szeryfem, robiłeś wszystko, żeby stąd uciec. Co się zmieniło? Udało ci się?

Ethan zacisnął zęby.

– Udało ci się sforsować ogrodzenie, tak? Co takiego zobaczyłeś? Co sprawiło, że uwierzyłeś? Słyszałem, że po tamtej stronie są demony, ale to tylko bajka, prawda?

Ethan postawił kolbę Winchestera na ziemi, oparł lufę o drzewo.

– Powiedz mi, co jest za ogrodzeniem – poprosił McCall.

– Kochasz rodzinę? – spytał Ethan.

– Muszę wiedzieć. Akurat ty powinieneś…

– Kochasz rodzinę?

Pytanie chyba wreszcie dotarło do Petera.

– Dawniej kochałem. Kiedy byli prawdziwymi ludźmi. Kiedy mogliśmy rozmawiać o tym, co nam leży na sercu. Wiesz, że to jest pierwsza autentyczna rozmowa, jaką prowadzę od lat?

– Peterze, to twoja ostatnia szansa – rzekł Ethan. – Wrócisz ze mną?

– Moja ostatnia szansa, co?

– Tak.

– Bo w przeciwnym razie co się stanie? Rozdzwonią się telefony? Własnoręcznie sprawisz, że zniknę?

– Po tamtej stronie nic dla ciebie nie ma – powiedział Ethan.

– Przynajmniej znajdę odpowiedź.

– Jaką cenę jesteś gotów zapłacić? Cenę życia? Wolności?

– To nazywasz wolnością? – zaśmiał się gorzko McCall i wskazał za siebie, w stronę miasteczka.

– Nazywam to twoją jedyną opcją, Peterze.

Mężczyzna utkwił wzrok w ziemi, po czym potrząsnął głową.

– Mylisz się.

– Co takiego?

– Powiedz mojej żonie i córce, że je kocham.

– Dlaczego się mylę, Peterze?

– Zawsze ma się więcej niż jedną opcję.

Twarz mu stężała.

Nagle podjął decyzję.

Przemknął obok Ethana, jakby wyskoczył z bloków startowych, wciąż przyspieszał, aż uderzył w ogrodzenie.

Iskry.

Snopy wyładowań elektrycznych wystrzeliły z przewodu jak błękitne sztylety i wbiły się w McCalla.

Porażenie odrzuciło Petera o trzy metry, wprost na drzewo.

– Peter!

Ethan klęknął przy leżącym, ale już było po nim.

Ciało miał pokryte oparzeniami.

Ściągnięte i pomarszczone.

Nieruchome.

Skwierczące.

Dymiące.

W powietrzu unosił się swąd zwęglonych włosów i skóry. Ubranie Petera było podziurawione tlącymi się otworami.

– Tak w sumie będzie najlepiej.

Ethan odwrócił się raptownie.

W ciemności za nim, oparta o drzewo, uśmiechała się Pam.

Ubranie miała tak czarne jak cienie pod sosnami, błyskały tylko jej zęby i białka oczu.

Księżyc jej ślicznej twarzy.

Piękna pitbullka Pilchera.

Odepchnęła się od drzewa i podeszła do Ethana jak urodzona wojowniczka, którą rzeczywiście była. Skradające się, wdzięczne, kocie ruchy. Pełna kontrola nad ciałem i oszczędność ruchów. Z przykrością przyznawał, że budziła w nim lęk.

W trakcie dawnej pracy w służbach specjalnych zetknął się tylko z trójką autentycznych psychopatów. Nie wątpił, że Pam należała do tej kategorii.

Kobieta kucnęła obok niego.

– Ohyda, ale kiedy na to patrzę, przychodzi mi ochota na mięso z grilla. Czy to nie dziwne? Nie martw się, nie będziesz musiał tego sprzątać. Przyślą ekipę.

– Wcale się tym nie martwiłem.

– Nie?

– Myślałem o rodzinie tego biedaka.

– No, przynajmniej nie musieli patrzeć, jak tłuką go na śmierć na ulicy. Umówmy się, że na to się zapowiadało.

– Myślałem, że go przekonam.

– Gdyby dopiero co przyjechał, może byś to zrobił. Ale Peter pękł. Przez osiem lat był mieszkańcem doskonałym. Dopiero w tym tygodniu pojawił się negatywny raport z podglądu. Tak nagle, w środku nocy, wyruszył z prowiantem? Musiał to w sobie dusić od pewnego czasu. – Pam spojrzała na Ethana. – Słyszałam, co do niego mówiłeś. Nic więcej nie mogłeś zrobić. On już wcześniej podjął decyzję.

– Mogłem pozwolić mu odejść. Mogłem mu udzielić odpowiedzi, których chciał.

– Jesteś na to zbyt bystry, Ethanie. – Pam uśmiechnęła się półgębkiem. – Właśnie tego dowiodłeś.

– Uważasz, że mamy prawo trzymać ludzi w tym miasteczku wbrew ich woli?

– Nie ma już praw. Są tylko siła i strach.

– Nie wierzysz, że prawa są nieodłączną częścią porządku naturalnego?

– Czy właśnie tego nie powiedziałam? – Pam uśmiechnęła się, wstała i zaczęła się oddalać w las.

– Kto porozmawia z jego rodziną?

– To nie twój problem. Pilcher się tym zajmie.

– I co im powie?

Pam zatrzymała się i odwróciła.

Stała siedem metrów od niego, prawie niewidoczna wśród drzew.

– Kurwa, przypuszczam, że powie im to, na co będzie miał ochotę. Czy nie jest tak zawsze?

Ethan zerknął na swoją strzelbę opartą o drzewo.

Szalona myśl.

Kiedy znowu spojrzał w stronę Pam, już jej nie było.

***

Ethan długo nie odchodził od Petera. W końcu uzmysłowił sobie, że nie chciałby tu tkwić, kiedy ludzie Pilchera przyjdą po ciało. Z trudem wstał.

Dobrze było oddalić się od ogrodzenia, pomruk prądu stopniowo cichł mu w uszach.

Po chwili szedł przez cichy las i mgłę. Myślał: „To była popierdolona historia, a ty nie masz komu jej opowiedzieć. Na pewno nie żonie. Nie masz prawdziwych przyjaciół. Możesz się tym podzielić tylko z psychopatką i megalomanem. Ta sytuacja się nie zmieni”.

Po kilkuset metrach wspiął się na niewielkie wzniesienie i potykając się, wyszedł na szosę. Chociaż nie wracał tą drogą, którą zamierzał, znalazł się zaledwie o kilkadziesiąt metrów od swojego samochodu. Dopadło go zmęczenie. Nie miał pojęcia, która godzina, ale czuł w kościach długi, bardzo długi dzień, długą, bardzo długą noc, a teraz wstawał nowy świt.

Po dotarciu do auta opróżnił strzelbę i odłożył ją na półkę.

Czuł się tak wypompowany, że mógłby się oprzeć o tablicę rozdzielczą i zasnąć.

Swąd ciała porażonego prądem był równie silny jak znużenie – prawdopodobnie opuści go dopiero po kilku dniach.

Jutro Theresa zapyta, czy wszystko w porządku, na co Ethan odpowie z uśmiechem:

– Jasne, kochanie, wszystko gra. A u ciebie?

Żona odpowie z tym intensywnym spojrzeniem, które zdawało się całkowicie oddzielone od słów:

– Świetnie.

Ethan włączył silnik.

Wściekłość pojawiła się znikąd.

Wcisnął do oporu pedał gazu.

Opony zapiszczały, ugryzły asfalt, samochód skoczył do przodu.

Ethan wziął zakręt i pognał prostą drogą do rogatek miasteczka.

Za każdym razem, gdy mijał billboard, napawał go on większym obrzydzeniem: promiennie uśmiechnięta, machająca rodzina, jak z serialu telewizyjnego z lat pięćdziesiątych.

WITAJCIE W WAYWARD PINES,

GDZIE RAJ JEST DOMEM

Ethan przemknął obok drewnianego ogrodzenia.

Przez okno po stronie pasażera widział stado bydła na pastwisku.

Na skraju drzew w świetle gwiazd bielił się rząd stodół.

Ethan spojrzał w tył przez szybę.

Bronco podskoczył na czymś na tyle dużym, by wytrącić mu kierownicę z dłoni.

Samochód zniosło na pobocze; z szybkością stu kilometrów na godzinę pędził prosto na ogrodzenie.

Ethan ostro skręcił, czując, jak dwa koła odrywają się od ziemi. Przez jedną przerażającą sekundę opony ślizgały się na chodniku, pas ścisnął mu prawe ramię.

Siła przyspieszenia odczuwanego jako masa ściskała mu pierś i twarz.

Za oknem ujrzał wirujące konstelacje gwiazd.

Stopa zsunęła się z pedału gazu, nie słyszał już warkotu silnika – tylko trzy sekundy ciszy, jeśli pominąć szum wiatru w czasie, gdy Bronco koziołkował.

Kiedy dach w końcu uderzył o ziemię, rozległ się ogłuszający huk.

Metal się giął.

Szkło pękało.

Opony eksplodowały.

Blacha trącała o chodnik krzesała iskry.

Potem auto znieruchomiało na czterech kołach, z których dwa wciąż trzymały powietrze. Z pęknięć maski z sykiem unosiła się para.

Ethan poczuł woń benzyny. Nadpalonej gumy. Płynu do chłodnicy. Krwi.

Kierownicę ściskał tak mocno, że dopiero po chwili zdołał rozewrzeć dłonie.

Wciąż siedział przypięty pasem. Koszulę pokrywały mu odłamki szkła. Odpiął pas, czując z ulgą, że może bezboleśnie poruszać rękami. Sprawdził nogi, chyba wszystko było w porządku. Drzwi nie dawały się otworzyć, ale szyba została całkowicie wybita. Ethan klęknął, przecisnął się przez okno i wypadł na szosę. Teraz poczuł ból. Nie kłujący, ale powoli spływający od głowy do reszty ciała.

Zdołał wstać.

Zatoczył się.

Zachwiał.

Sądząc, że zwymiotuje, pochylił się, ale mdłości minęły.

Strzepnął odłamki szkła z twarzy, której lewa strona szczypała z powodu rozcięcia. Krew plamiła mu szczękę, szyję, ściekała pod koszulę.

Spojrzał na Bronco. Samochód stał w poprzek podwójnej ciągłej linii, w kołach po prawej stronie brakowało powietrza. Większość szyb została wybita, na karoserii widniały długie smugi, jak zadrapania drapieżnika.

Ethan ruszył śladem benzyny, oleju i płynów, jakby szedł krwawym tropem.

Przestąpił przez oderwany panel z reflektorami.

Lusterko boczne, z przewodami wystającymi z obudowy, leżało na poboczu jak wydłubane oko.

W oddali porykiwały krowy, unosiły łby i patrzyły w stronę zamieszania.

Ethan zatrzymał się niedaleko billboardu i spojrzał na to coś leżące na szosie, co o mały włos nie kosztowało go życia.

Wyglądała jak zjawa. Blada. Nieruchoma.

Kuśtykając, podszedł do leżącej. Nie od razu przypomniał sobie jej imię, ale widywał ją w miasteczku. Kobieta pełniła jakąś wyższą funkcję w ogrodach. Oceniał, że miała dwadzieścia kilka lat. Czarne włosy do ramion. Kółka w uszach. Teraz była naga, ze skórą w łagodnym odcieniu siności jak lód na morzu. Zdawała się lśnić w ciemności. Wyjątek stanowiły otwory. Całe mnóstwo. Ich układ na ciele nie był chaotyczny, sugerował coś klinicznego. Ethan zaczął liczyć, ale przerwał. Nie chciał, by liczba zaczęła mu kołatać w głowie. Tylko twarz kobiety pozostała nienaruszona. Wargi straciły kolor, a największe rozcięcie na środku klatki piersiowej wyglądało jak małe czarne usta, otwarte ze zdziwienia. Może ta rana ją zabiła. Kilka innych również wyglądało na wiarygodne kandydatki. Mimo to na ciele kobiety nie widział krwi. Jedynym śladem na skórze była wyraźna smuga na brzuchu, w miejscu, gdzie przetoczył się po niej Bronco.

Trzeba wezwać policję, pomyślał.

Potem: „To ty jesteś policją”.

Owszem, mówiło się o zatrudnieniu zastępcy czy dwóch, ale jeszcze do tego nie doszło.

Ethan usiadł na szosie.

Szok wywołany zderzeniem zaczął ustępować, ogarniał go chłód.

Po chwili wstał. Nie mógł tak jej tu zostawić, nawet na parę godzin. Podniósł kobietę i zaniósł w las. Nie była tak zimna, jak oczekiwał. Wręcz jeszcze ciepła. Bez krwi, ale ciepła – niesamowite połączenie. Po kilku metrach znalazł dębowy zagajnik. Schyliwszy się pod gałęziami, delikatnie złożył ciało na suchych liściach. Nie miał dokąd jej zanieść, ale zostawienie jej tu nie byłoby w porządku. Ręce zmarłej złożył na brzuchu. Kiedy sięgał do górnego guzika koszuli, spostrzegł, że drżą mu dłonie. Zdarł z siebie koszulę i okrył zwłoki.

– Wrócę po ciebie. Obiecuję – powiedział.

Poszedł w stronę szosy. Przez moment rozważał wrzucenie jałowego biegu w wozie i zepchnięcie go na pobocze. Było jednak mało prawdopodobne, by ktokolwiek przejeżdżał tędy w ciągu najbliższych godzin. Dostawy z mleczarni zaczną się nie wcześniej niż jutro po południu. Do tego czasu zdąży posprzątać.

Ruszył z powrotem do miasteczka, widząc przed sobą światła Pines błyskające w dolinie.

Takie spokojne.

Tak zwodniczo spokojne.

***

Kiedy Ethan wszedł do domu, świtało.

W wannie na lwich łapach na parterze wziął najgorętszą kąpiel, jaką mógł wytrzymać. Umył twarz. Starł krew. Gorąca woda uśmierzyła ból ciała i pulsowanie w oczach.

***

Położył się do łóżka, gdy niebo za oknem jaśniało.

Pościel była chłodna, jego żona ciepła.

Już powinien był zadzwonić do Pilchera. Należało go powiadomić natychmiast po wejściu do domu, ale był zbyt zmęczony, by myśleć. Potrzebował snu, choćby kilku godzin.

– Wróciłeś – szepnęła Theresa.

Ethan otoczył ją ramieniem, przytulił.

Kiedy brał głęboki wdech, żebra po lewej stronie bolały.

– Wszystko dobrze? – spytała.

Ethan pomyślał o dymiącym, skwierczącymi ciele Petera. O nagiej martwej kobiecie na szosie. O tym, że o mały włos nie zginął, ale nie miał pojęcia, co to wszystko znaczyło.

– Tak, kochanie – odparł, przyciągając żonę do siebie. – Nic mi nie jest.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji

PRZYPISY

[1] W. Szekspir, Jak wam się podoba, akt II, scena 7, przeł. S. Barańczak, Poznań 1993 (przyp. tłum.).