© Sławomir M. Kozak, Warszawa 2010

Pierwsza edycja wersji e-book na bazie książki „Oko Cyklopa” wydanej w formie tradycyjnej w roku 2008

Opracowanie graficzne okładki

Mariusz Stawski

Skład i łamanie

Studio Poligraficzne DIAMOND

ISBN

978-83-926179-6-9

Wydawca

Oficyna „Aurora”

Sławomir M. Kozak

http://www.oficyna-aurora.pl

e-mail: oficyna_aurora@o2.pl

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

PTECH

„Nieszczęścia zsyłane są po to, abyśmy mogli uważniej przyjrzeć się naszemu życiu.”

(Mikołaj Gogol)

Pteh, inaczej Ptah, w mitologii egipskiej był prabogiem Memfis. Patron monarchii egipskiej i stwórca świata. Mąż lwiogłowej bogini Sachmet, pani zarazy i plag. Ojciec Nefertuma – boga Losu. Wspólnie tworzyli triadę. Symbolem Ptah był czczony w Memfis byk Apis. Ptah występował pod postacią człowieka z ogoloną głową i laską w dłoni. Była ona połączeniem symbolu anch, berła was oraz filaru dżed. Kler Ptah należał do najpotężniejszych w Egipcie.

Tak też pewnie, w zamierzeniu wyznawców innego byka, miało się stać kilkadziesiąt stuleci później, na przełomie wieków XX i XXI. Już nie tylko w Egipcie lecz na całym globie. Dziś swe „modły” zanoszą do złotego cielca i nadal wierzą w swą uprzywilejowaną pozycję.

PTECH – tak nazwano oprogramowanie, któremu w roku 1996 prezydent Bill Clinton dał zielone światło dla wykorzystania w wojsku. Zostało wprzęgnięte w system współdziałania komórek rządowych, wojska i wywiadu. Oprogramowanie to nie zostało napisane w tradycyjny sposób, napędzane jest w sposób metamodelowy. Cóż to oznacza?

Najogólniej rzecz ujmując, metamodel to sposób na „rozpakowanie” języka rozmówcy czyli „rozpakowanie” jego sposobu myślenia. Bowiem każde słowo może oznaczać coś zupełnie innego dla różnych rozmówców, a w takiej sytuacji niezwykle trudno znaleźć nić porozumienia.

Metamodel opiera się na tym, że między myślą (jakimś doświadczeniem przechowywanym w umyśle), a jej słownym opisem umysł wykonuje trzy operacje:

- generalizuje, czyli uogólnia;

- deformuje rzeczywistość;

- redukuje, to znaczy usuwa z wypowiedzi różne składniki czyniąc ją lakoniczną i mniej precyzyjną.

Te trzy zjawiska na co dzień są bardzo przydatne, ponieważ upraszczają nam życie. Zamiast używać skomplikowanych opisów dla wyrażenia naszych potrzeb, przedstawiamy je na ogół wprost. Często jednak powoduje to nieporozumienia. Metamodel odwraca zniekształcenia dokonane przez język – pozwala nam poznać to, o czym mówi nasz rozmówca niemal w takiej formie, jaka istnieje w jego umyśle.

Służą do tego tzw. pytania metamodelu – pytania jakie możemy zadać rozmówcy, by dowiedzieć się, co konkretnie ma na myśli. W dużym uproszczeniu przekłada się to także na sposób działania oprogramowania.

Historia PTECH jest ściśle związana z wydarzeniami 11 września, ponieważ wtedy właśnie użyto go dla skoordynowania danych FAA 62, NORAD 63 i Secret Service 64.

Jednak historia ta nie zaczęła się tego dnia. Jej rodowód jest dalece bardziej intrygujący.

Już w roku 1985 egipski bankier, Soliman Biheiri, zostaje członkiem Bractwa Muzułmańskiego. Rok później tworzy firmę inwestycyjną Bait ul-Mal, Inc. (BMI). Jego partnerem w tym przedsięwzięciu zostaje Hussein Ibrahim, wiceprezes BMI w latach 1989-1995, późniejszy szef naukowy projektu PTECH. Tymczasem, w roku 1988, organizacja Makhtab al-Khidamat rozpoczyna współpracę z CIA, która za jej pośrednictwem przerzuca pieniądze przez komórki wywiadu ISI 65 i bank BCCI, dla pakistańskich mudżahedinów. Wiele źródeł wskazuje na powiązania pomiędzy założycielem BCCI Agha Hasan Abedi’m, a dyrektorem CIA William’em Casey’em. Makhtab al-Khidamat była prekursorką Al Kaida’y i bazą dla jej przyszłych struktur. Została stworzona przez ówczesnego mentora Osamy Bin Laden’a szejka Abdullah’a Azzam’a, będącego także duchowym przywódcą organizacji Hamas 66. Będąc przeświadczonym o zaangażowaniu wywiadu Izraela w tworzenie zrębów Hamasu, uważam wszystkie te organizacje za wywodzące się z jednego pnia. Makhtab al-Khidamat przerzucała pieniądze i bojówki dla afgańskiej opozycji w Peszawar. Po zabójstwie szejka Azzam’a, które nastąpiło prawdopodobnie na polecenie Bin Laden’a, dalszą rekrutację do obozów szkoleniowych dla walk w Afganistanie prowadził szejk Umar Abd al-Rahman (znany, jako „ślepy szejk”). To on został uznany pomysłodawcą zamachu bombowego na WTC w roku 1993.

Już rok wcześniej Robert Wright, agent FBI, rozpoczyna śledztwo w sprawie finansowania terrorystów, a wśród objętych dochodzeniem znajduje się niejaki Yassin Al-Qadi. Kiedy w roku 1993 dochodzi do zamachu bombowego na WTC, ślady prowadzą do BMI, firmy powiązanej z nieistniejącym już wówczas bankiem BCCI, korzystającej z „dobrodziejstw” PTECH. Dwa lata później, 19 kwietnia 1995 roku ma miejsce kolejny zamach bombowy. Tym razem na kompleks Murrah Federal Building w Oklahoma City. We wrześniu 1996 roku, PTECH współpracuje już z grupą badawczą Departamentu Obrony – DARPA 67. PTECH, zlokalizowany w Cambridge, w Massachussetts, zapewnia wojsku zintegrowany zestaw narzędzi umożliwiających tworzenie interaktywnych odbitek innych programów. System pozwala na przejmowanie oprogramowania komercyjnego dla potrzeb wojska. Mijają kolejne lata i nagle, w 1998 roku, Yassin Al-Qadi przeznacza 14 milionów dolarów na PTECH, stając się w ten sposób głównym udziałowcem firmy. Już 7 sierpnia tego roku dochodzi do ataku terrorystycznego na ambasady USA w Kenii i Tanzanii. Winą za atak obarczono Al Kaida’ę. W październiku agenci FBI, Robert Wright i John Vincent, śledzą komórkę terrorystyczną w Chicago. Zostają jednak odwołani z tego zadania, a szef każe im się zająć pilnowaniem ulic. Agenci są przekonani, że pieniądze wykorzystane do ataku na ambasady amerykańskie w Kenii i Tanzanii prowadzą właśnie do Chicago, a konkretnie do saudyjskiego multimilionera Yassin’a al-Qadi. Ich przełożony, agent specjalny David Frasca, zabrania im jednak zdecydowanie prowadzenia dochodzenia w tej sprawie.

W roku 2000 Indira Singh, pracownica banku JP Morgan 68, dostrzegając ograniczenia w istniejącym programie zarządzania ryzykiem, rozpoczyna tworzenie nowego, bardziej sprawnego oprogramowania. Ma ono po zintegrowaniu ze sztuczną inteligencją wykraczać daleko poza dotychczasowe potrzeby banku. Tradycyjna architektura oprogramowania (program Popkin 69) tworzy modele. Singh chce stworzyć żyjący, elastyczny system dozoru i interwencji, mogący monitorować przedsięwzięcia od wewnątrz, koordynując je z zewnętrzną rzeczywistością. Ma to być system prawdziwie sztucznej inteligencji…

Tymczasem w styczniu 2001 roku Chase Manhattan Bank łączy się z JP Morgan, a Indira Singh zostaje przeniesiona do grupy Operacyjnego Zarządzania Ryzykiem. Rozwijając program planowania ryzyka dla JP Morgan Chase, przedstawia pomysł Zespołowi Współpracy Rozliczeniowej, grupie roboczej powołanej przez DARPA. Zainteresował on potencjalnych klientów, jak CIA (poprzez jej firmę In-Q-tel), Zarząd JP Morgan, a po 11 września również ludzi ze szkoły lotniczej Dowling, którzy najprawdopodobniej mieli dostęp do funduszy DHS 70. 28 sierpnia tego samego roku, szef finansowy PTECH, George Peterson awansuje do miana szefa operacyjnego firmy (COO 71), w Europie stanowisko Generalnego Menadżera obejmuje Jeff Goins, a wiceprzewodniczącym do spraw sprzedaży zostaje Blake Bisson. Goins i jego kolega z Zarządu Fagerquist prawdopodobnie są członkami tajnego stowarzyszenia The Fellowship 72, z którym związki mają tacy ludzie, jak Dick Cheney, John Ashcroft i inni urzędnicy rządowi. Związek z organizacją zapoczątkował Wayne Madsen 73 podczas kampanii prezydenckiej 2004 roku, wciągając do niej później Dick’a Cheney’a.

I tak dochodzimy do wydarzeń 11 września 2001 roku. Tego dnia, w restauracji Windows on the World 74 Indira Singh była umówiona na śniadanie, po którym miała wziąć udział w konferencji na temat technik ryzyka na 106 piętrze WTC. Tylko brak czasu, wymuszony pracami nad przygotowaniami przed spotkaniem z In-Q-tel, spowodował że zespół tego dnia nie był gotów do spotkania i Singh udało się cudem przeżyć.

Już nazajutrz po dramatycznych wydarzeniach In-Q-tel przeprowadza spotkanie, w czasie którego Indira Singh prezentuje swój projekt. In-Q-tel, czyli CIA akceptuje pomysł i daje Singh zielone światlło dla jej dalszych prac.

W październiku Singh, po przeżyciach ostatnich dni, w czasie których działała jako cywilny ratownik medyczny, ze zdwojoną energią koncentruje się na pracach nad „ryzykiem przypadków szczególnych”.

W tym czasie dopiero, Yassin Al-Qadi zostaje wciągnięty na specjalną listę światowego terroryzmu. Dzieje się tak po ujawnieniu, że wspólnie z innymi ustosunkowanymi osobami narodowości saudyjskiej transferował poprzez rozmaite fundacje miliony dolarów dla Osamy Bin Ladena.

W grudniu, pracownik banku Roger Burlton przedstawia Indirze Singh firmę PTECH i jej niesamowite możliwości. Singh jest zafascynowana. Niedługo potem, na przełomie kwietnia i maja 2002 roku, w czasie prywatnego spotkania na konferencji w San Antonio, w Teksasie, przemysłowiec John Zachman sugeruje Singh użycie PTECH, wskazując na jej powiązania z IBM, strategicznym partnerem JP Morgan Chase. Parę dni później, doktor Hussein Ibrahim, współzałożyciel BMI i szef naukowy PTECH, przybywa na zaproszenie Singh do JP Morgan Chase. Założeniem spotkania jest wykazanie konieczności zakupu oprogramowania PTECH dla przedsięwzięcia Indiry. Jednak przedstawiciele PTECH przybywają nieprzygotowani. Ich zachowanie wydaje się nieco dziwne. Singh utwierdza się w swoich podejrzeniach, kiedy Ibrahim proponuje, że może zademonstrować software na swoim laptopie, jeśli będzie mógł skorzystać z danych JP Morgan. Z pokoju obok, Singh telefonuje do Burlton’a, który prowadzi właśnie konferencję w Vancouver. Burlton ostrzega ją: „ nie spuszczaj z nich oka i nie pozwól niczego wynieść”. Poleca jej porozumieć się z Jeff’em Goins’em, byłym pracownikiem PTECH. Ten informuje ją, że inwestorem PTECH jest saudyjski finansista terroryzmu Yassin Al Qadi. Dodaje, że ma ogromne kontakty, a od czasu, kiedy spotkał się z Dick’iem Cheney’em w Jeddah zanim ten ostatni został wiceprezydentem, obaj pozostają w „serdecznych stosunkach”. Singh potwierdziła później, że Goins podzielił się swą wiedzą na ten temat z agentem FBI. Indira Singh zaczyna dostrzegać związki firmy PTECH z terroryzmem, jej możliwości oraz rozległe koneksje i zaczyna kojarzyć pewne fakty. Podnosi alarm i informuje otoczenie o podejrzeniach.

Należy tu dodać, że jeszcze w marcu, agenci federalni, w ramach Operacji Greenquest, przeszukali pomieszczenia biura firmy PTECH, przy 555 Glove Street w Herndon, w Wirginii, gdzie siedzibę ma ponad 100 spółek i firm. Zarekwirowali setki kartonów z dokumentami. Głównym celem był jednak Yaqub Mirza, członek Rady Dyrektorów PTECH (Weekly Standard, 08/04/2002). W tym samym czasie w Sarajewie trwa akcja poszukiwania przez policję z Bośni i agentów FBI, dokumentów arabskich dotyczących historii Al Kaida’y. Wśród znalezionych papierów jest kopia ze szczegółami finansowania mudżahedinów w Afganistanie przez Bin Ladena. Sama Al Kaida wymieniana jest w nich jako „Złoty Łańcuch”. Na liście sponsorów, Osama Bin Laden występuje na ósmym miejscu. Nie ma na niej Przewodniczącego PTECH Yassin’a al Qadi, ale znajduje się tam jego wspólnik Yussef Nada. Zainwestował on miliony dolarów w BMI i turecką firmę kierowaną przez głównych animatorów Al Kaidy. Jednak nikt wówczas nie zajął się podejrzanym szefem firmy.

30 maja Robert Wright, agent FBI z oddziału w Chicago, organizuje konferencję prasową na schodach Kapitolu. Informuje zebranych, w tym rodziny pomordowanych 11 września, że jego dziesięcioletnie śledztwo dotyczące terroryzmu finansowanego przez Yassin’a Al Qadi, bankiera Bin Laden’a, zostało gwałtownie zablokowane. Twierdzi, że gdyby go nie powstrzymano – dramat 11 września mógłby nie dojść do skutku.

Z nadejściem czerwca Indira Singh zostaje nagle zwolniona z JP Morgan Chase.

FBI oficjalnie potwierdziło to, co Singh mówiła o PTECH oraz przesłało jej kopię odcinka programu telewizyjnego o PTECH, który przygotował Joe Bergantino z WBZ TV, oddziału CBS 75 w Bostonie. Bergantino, dla potwierdzenia pewnych informacji skontaktował się z Ritą Katz z Instytutu SITE (SITE Intelligence Group – instytucja monitorująca sieć internetową, głównie pod kątem terroryzmu). Z kolei jej dawny kolega powiadomił Biały Dom, że program Bergantino odsłoni prawdę o PTECH. Biały Dom jednak szybko interweniuje w sprawie emisji programu i zostaje on na zawsze zablokowany. Singh dowiaduje się, że Biały Dom powstrzymał kilku innych dziennikarzy przed zbytnim interesowaniem się historią PTECH. Wśród nich znaleźli się Brian Ross i John Miller z ABC 76 oraz Lisa Myers z NBC 77. Singh pisze raport na temat PTECH i polegając na danych uzyskanych od Goins’a informuje w nim o groźbie zamachu na życie prezydenta. Udaje jej się dostarczyć swój raport prezydentowi. Jednak ludzie z PTECH usuwają swoje dane z systemu i znikają. Mijają miesiące. W listopadzie w sprawie PTECH nadal nic się nie dzieje. Singh grozi, że będzie o sprawie informowała dziesięciu oficerów wywiadu miesięcznie do czasu, aż coś w tej sprawie zostanie zrobione. Nie wytrzymując oczekiwania informuje o PTECH znajomego, niejakiego Charlie Lewis’a, jednego z szefów Air Products and Chemicals, ogromnej i wpływowej firmy. Zwraca się także do szefa technologicznego firmy Gartner, równie poważnego przedsiębiorstwa. Powiadamia też Departament Obrony USA.

6 grudnia ponownie przeszukane zostają biura firmy PTECH, ale Biały Dom ogłasza, że firma jest czysta. W dniu nalotu na jej siedzibę Biały Dom oświadcza, że „zebrany materiał został przeanalizowany przez właściwe agencje rządowe. W swych raportach informują one Biały Dom, że nie wykryły absolutnie niczego, co mogłoby niepokoić w sprawie jakichkolwiek produktów, które dostarcza PTECH”. 78

Całkowita ignorancja czy …?

Obliczeniowa potęga PTECH, dalekiego potomka systemu PROMIS rodzi obawy o przyszłość świata. Program ten jest już w tej chwili częściowym spełnieniem orwellowskiej wizji absolutnej kontroli świadomości. Łączy w sobie zdolność zdobywania informacji i wykorzystywania elementów sztucznej inteligencji dla pozyskania, użycia i modyfikowania kodów źródłowych wielu programów dla własnych potrzeb. Potrafi w ich niezmierzonym gąszczu odnaleźć i rozpracować wzory działań, spośród z pozoru nie powiązanych z sobą danych. Najistotniejsze jest to, że ma niespotykaną zdolność operowania wśród rozlicznych systemów, począwszy od baz policji, prokuratur i sądów (od czego zaczynał PROMIS), lotnictwa (MITRE 79), bankowości (JP Morgan), architektury instytucji i zarządzania danymi (Popkin). Korzysta z wiedzy o tajemnicach przemysłowych i informacji politycznych pozyskanych przez organy wywiadu (FBI), a także sięga do najtajniejszych aplikacji wojskowych (NORAD).

To potężne, analityczne narzędzie. Jednak, działając w oparciu o sztuczną inteligencję, staje się groźne. Zaczyna się bowiem uczyć.

W ostatnich dziesięcioleciach człowiek zrobił kilka ogromnych kroków naprzód w takich dziedzinach, jak matematyka czy informatyka. Jednak wkroczył również na obszar dotąd dziewiczy. Zaczął robić postępy w badaniach układu nerwowego. Stworzył „neuronową sieć”, czyli posiadł możliwość programowania opartą na technikach obliczeniowych, z których korzysta nasz mózg. Jest to elektrochemiczny komputer używający neuronów zamiast półprzewodników. Człowiek uruchamiając je lub blokując zastępuje w ten sposób system zerojedynkowy.

Zastosowanie takich rozwiązań w oprogramowaniu daje niewyobrażalne możliwości. Program staje się „inteligentniejszy”. Potrafi wykonywać wiele równoległych operacji w tym samym czasie. Może odpowiadać na rozmaite dane przychodzące naraz z różnych źródeł, rozpoznając również te podlegające szyfrowaniu. Wykorzystując je potrafi to, co nazywa się dzisiaj zarządzaniem ryzykiem, zarządzaniem całymi przedsiębiorstwami. To właśnie podobne mu programy beznamiętnie dokonują w firmach obcięcia kosztów wskazując rozwiązania w postaci zwalniania pracowników. Ten program nie poprzestaje na analizie aktualnie pozyskanych informacji ale umie już „przewidywać” rozwój wypadków.

W przytaczanej wcześniej książce „Crossing The Rubicon”, autor Michael Ruppert pisał o następcach PROMIS:

„ … programy pochodne Promisu, które zainspirowały powstanie czterech nowych języków komputerowych, umożliwiły umieszczanie satelitów na tak odległych orbitach, że są praktycznie nietykalne. W tym samym czasie programy te poprawiły jakość obrazu wideo do tego stopnia, że ten sam satelita może zarejestrować pojedynczy ludzki włos. Ostateczna fotografia, można by powiedzieć.

Pochodne Promisu rozwinęły się też w takim kierunku, że można połączyć włókna nerwowe z wtyczką umieszczoną z tyłu głowy, umożliwiając w ten sposób przełożenie myśli na impulsy elektryczne, przy pomocy których można by na przykład pilotować samolot bądź dokonywać elektronicznych przelewów pieniędzy. (…)Dane, takie jak zdjęcia satelitarne, mogą być również ładowane bezpośrednio do ludzkiego mózgu. Rozwój sztucznej inteligencji doszedł tak daleko, że można już rozszyfrować zachowania i myśli zwierząt. Testowano już mechanicznych ludzi, a zwierzęta były kontrolowane przez komputer.” 80

Sceptykom polecam lekturę wiadomości podanej za Polską Agencją Prasową przez portal internetowy o2.pl:

„Maszyna do czytania myśli, która dotąd wydawała się jedynie wytworem fantastyki naukowej, staje się rzeczywistością – pisze w najnowszym numerze ukazujący się w Londynie tygodnik „Nature”.

Zespół amerykańskich naukowców – wykorzystując skaner podobny do tych, które są stosowane do diagnozowania chorych – skonstruował skomputeryzowany system, który potrafi odczytywać w mózgu obrazy obserwowane w danej chwili przez człowieka.

W praktyce maszyna „czyta” to, co rejestruje ludzki umysł. Funkcjonuje ona ze znaczną precyzją: komputer potrafi odczytać prawidłowo dziewięć obrazów na dziesięć, podczas gdy w przypadku zwykłego zgadywania stosunek ten wynosiłby osiem do tysiąca.

Badania prowadzone przez konstruktorów „maszyny do czytania myśli” otwierają – według "Nature" – perspektywę odczytywania myśli i obrazów oglądanych w czasie snu lub też wspomnień, pozornie wymazanych ze świadomości. Amerykańscy badacze wysuwają nawet hipotezę, że nową technikę można będzie z czasem zastosować do odkrywania „przestępstw popełnianych tylko w myśli”, co zresztą stanowiłoby poważne zagrożenie intymności i praw obywatelskich.

Na razie skaner w swej pierwszej wersji jest w stanie rejestrować pracę mózgu w trakcie oglądania przez człowieka widoków lub setek zdjęć, kolorowych bądź czarno-białych. Operator, przed którym te widoki lub zdjęcia są zasłonięte, widzi je skanując pracę mózgu badanej osoby, czyli patrzy na nie za pośrednictwem mózgu badanej osoby.

Podczas jednego z eksperymentów pokazano badanemu 120 zdjęć i obrazów, a pracownik naukowy posługujący się skanerem odczytał prawidłowo za pomocą komputera 90 procent spośród nich.

W przyszłości będziemy mogli śledzić za pomocą maszyny sny człowieka i czytać w jego pamięci nawet wspomnienia, które zatarły się w jego świadomości – oświadczył prof. Jack Galliant, neurolog z uniwersytetu w Berkeley (Kalifornia), który kieruje ekipą naukowców prowadzących opisywane badania.

Według Gallianta, za 30 do 50 lat ta technika będzie całkowicie dostępna dla społeczeństwa. "Od nas tylko zależy, jaki zrobimy z niej użytek" – dodał uczony.” 81

PTECH umie wyegzekwować dane z innych programów, wykorzystać je i zdiagnozować prawdopodobne scenariusze. Następnie, łącząc się z innymi komputerami współdziała z nimi, dostarczając swemu użytkownikowi idealnego narzędzia dozoru i interwencji. W ten sposób może zablokować jakiekolwiek przepływy finansów, śledzić właściciela kart płatniczych, zezwalać mu lub nie, na dokonywanie transakcji. W efekcie pozwolić mu lub zabronić funkcjonować w świecie, w którym właściciel gotówki staje się potencjalnym podejrzanym. Jeszcze za naszego życia staniemy sie niewolnikami tego systemu, którzy w przypadku narażenia się administratorowi nie kupią nigdzie kromki chleba. Chyba, że na czarnym rynku, w handlu wymiennym. Pomogą mu w tym narzędzia wprowadzane dziś w całym świecie, o których piszę w rozdziale PERMANENTNA INWIGILACJA.

PTECH zaangażowano już dwa lata przed 9/11 do współdziałania między FAA i NORAD, formalnie w celu obrony przed niespodziewanymi zagrożeniami terrorystycznymi. Moim zdaniem, była to przygrywka do owego dnia. Wkrótce do dwóch użytkowników systemu dołączyła służba zwana Secret Service. I tak powstała triada nowej generacji.

Zresztą, jak się okazuje, klientami PTECH stały się z czasem wszystkie agencje rządowe odpowiedzialne za bezpieczeństwo państwa. Wojska Lądowe, Siły Powietrzne, Dowództwo Marynarki Wojennej, NATO, FBI, IRS 82, Kongres, a nawet Biały Dom. Oficjalnymi szefami firmy byli Libańczyk i Saudyjczyk, jednak rzeczywistymi zarządcami pozostawali Amerykanie. Dla czystej, dziennikarskiej uczciwości zmuszony jestem dodać, że pochodzenia żydowskiego.

Głównym rozgrywającym w firmie wydaje się być niejaki Michael S. Goff. Ten dobrze zapowiadający się młody prawnik, praktykujący w firmie prawniczej w rodzinnym Worcester, w Massachussetts, porzucił nagle ścieżkę kariery i opuścił swoje miasto. Rozpoczął pracę w niewielkiej, nikomu nie znanej spółce prowadzonej i finansowanej przez dwóch Arabów. Fakt, że jego dziad i ojciec należeli do Loży 600 B’nai B’rith 83 Wspólnoty Worcester nie musi świadczyć na jego niekorzyść. Nawet to, że obaj posiedli 32 stopień masońskiego wtajemniczenia. Jednak logika wskazuje na to, że Goff podejmując działalność w PTECH, realizował postawione przed nim jakieś zadanie. Już w roku 1994 otworzył firmę Goff Communications. Warto przyjrzeć się jej klientom. Najpoważniejsze na tej liście przedsiębiorstwo, firma Guardium, została powołana do życia przez Mossad. Jej siedziba główna znajduje się niecałe 10 kilometrów od Bazy Lotniczej Hanscom, blisko laboratorium MIT 84 Lincoln. Taka sama odległość dzieli ją od lotniska Logan w Bostonie. Firma Guardium zajmuje się „zabezpieczaniem danych”. Kolejne interesujące spółki, to firmy współpracujące z Guardium, z siedzibami w Izraelu, jak Cedar Fund, Stage One i Veritas Venture Partners. Siedziba tej ostatniej mieści się w Herzliya. Tam też znajduje się główna kwatera Mossadu. Oczywiście, to może być zwykły zbieg okoliczności. Jednak z pewnością nie jest nim fakt, że za czasów działalności pana Goffa w spółce PTECH, oprogramowanie wzbogacone o „tylne drzwi” trafiło na dyski wszystkich systemów komputerowych, jakie zawiodły 11 września 2001 roku.

Według informacji przedstawionych przez NORAD, 11 września 2001 roku wojsko zakończyło ćwiczenia Vigilant Guardian 85 o 09:16. To ćwiczenie symulowało pojawienie się na wskaźnikach kontroli ruchu lotniczego fałszywych ech. Samolotów, które w rzeczywistości nie istniały. Pisząc książkę „Operacja Dwie Wieże” podejrzewałem to, lecz nie miałem pewności. Obecnie jest to już informacja potwierdzona.

Dodać tu należy, że UAL 175 uderzył w WTC o 09:03. Dziś znane są zeznania ludzi, którzy wyrażali zdziwienie przed Komisją 9/11, że wojsko juz wtedy nie odwołało ćwiczenia. Rzeczywiście, nie odwołało. Bawiło sie nim aż do chwili, kiedy stało się pewnym, że w świat poszła informacja o porwaniu ostatniego z czterech samolotów – UAL 93. Nastąpiło to o 09:16! Dopiero wówczas, wiedząc że realizacja planu przebiega właściwie i nic jej już nie zakłóci, wstrzymano ćwiczenie. Dokładnie o 09:16!

Jednak o 09:25 kontrolerzy nadal obserwowali na ekranach radarów fałszywe echo samolotu AAL 11, nazwanego później przez prasę „Lot 11 Widmo”. Cóż to oznacza? Tylko to, że ktoś, poza oficjalnym dowództwem manewrów, miał wtedy nadal dostęp do oprogramowania PTECH. I robił z niego użytek 86.

Spis treści

Przedmowa

Motto

Dedykacja

Prolog

Metoda

Promis

Ptech

Kontrolerzy

Mistyfikacja

Bieg do bazy

Świadek z Toronto

Krąg

Monarch

Bioterror

Szatańskie nasiona

Nafta

Permanentna inwigilacja

Pogoda dla bogaczy

Fałszywe flagi

Baza

Płonąca Europa

Zamach stanu?

Prochy i rury

Amerykańscy kondotierzy

Upadek kolosów

Oko cyklopa

Kalendarium

Epilog...?

Załączniki

Baza danych

Od Autora

O Wydawcy

Recenzje książki

Książki, które trzeba przeczytać

Filmy, które trzeba obejrzeć

Przypisy