Projekt okładki, ilustracje:

Lusia Ogińska

Korekta:

Urszula Szaran

Skład, przygotowanie do druku:

Monika Smykowska-Golec

© Copyright by Lusia Ogińska
Warszawa 2011 r.

Oficyna „Aurora”

tel: 22 398 18 62, fax: 22 398 18 63

www.oficyna-aurora.pl

oficyna_aurora@o2.pl

Pierwsza edycja e-book na bazie książki
wydanej w formie tradycyjnej w roku 2011

ISBN 978-83-65193-03-2

Skład wersji elektronicznej
Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Zawiedzione nadzieje!…

Kiedyś się wyspowiadam…

W pszenicznym łanie…

Kapliczka wśród kasztanów…

Miły mój…

Puszcza jesienną porą…

Zrodziła nas epoka…

Palenisko przygasa…

Wypuśćcie na arenę…

Niech się zamienię…

Przyjdzie czas…

Nie każda chwila…

Całą swoją srebrzystość…

Pomóż Panie Boże…

Niegdysiejsze rycerstwo…

Niebo w czerni dostojnej…

Nakazał Pan Bóg aniołom…

Pobojowisko płonie…

Wczesnym rankiem najpierwszym…

I mysz się zestarzeje…

Dajcie mi szatę…

Z ludzi wyszła Maryja…

Czy Ty widzisz mą Polskę…

W duszy mojej…

Parnasowe obłoki…

Gdy się śmierć upomina…

Jesteś przy mnie jak anioł…

Sprawiedliwość jest mocą…

Bóg nam dał wolną wolę…

Przyjacielu mój wierny…

Wybacz mi, że tak późno…

Gdy się zbliży czas końca…

Droga wiła się do dom…

Matka Boska pod krzyżem…

Słońce wiosny źrenicą…

Urodziłaś się cicho…

Rodzisz się rosą srebrną…

Widziano cię przedwczoraj…

Rzekłeś mi, że Ją kochasz…

Pewnie jesteś w pacierzu…

Ciałem zmarłeś już dawno…

Najprzedniejszą jest żywa…

Dzisiaj w sklepie spożywczym…

Gdy gromnica w mych dłoniach…

W wiśniowym sadzie…

Jestem ja z kraju…

Ojczyzna woła…

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Wielkiemu Nauczycielowi Narodu Polskiego,
Ojcu Profesorowi Mieczysławowi A. Krąpcowi
w podziękowaniu za nauki, za przyjaźń
i serce mi okazane, sonety te poświęcam.

Lusia Ogińska

HENRYK SIENKIEWICZ O SONECIE

…(…) Sonet jest to forma ze wszech miar obmyślana i wykończona. Pośrednie pokrewieństwo jest z heksametrem, a bezpośrednie z dystychem, nadając mu z jednej strony zewnętrzną powagę formy, z drugiej ze względu na krótkość i wewnętrzne znaczenie i treść, skłania go ku liryce. Wiersz trzynastozgłoskowy toczy w nim zwykle spokojnie; jednostajne rymy, uderzając o siebie wzajemnie w ośmiu krańcowych wierszach, budzą jakby echo, odpowiadające im ze środkowych. Od tej dźwięczności pochodzi nazwa sonetu (…). Dźwięczność sonetu, zwłaszcza w włoskim języku, istotnie jest wielka. Niby szmer liści drzewnych, niby fale wodne, płynie tam rym, roztapiając się w drugim podobnym: wreszcie w ostatnich sześciu wierszach uczucie przyobleczone inaczej, zadźwięczy jeszcze, rzekłbyś, melodyjnem westchnieniem wyrwie się z piersi i zacichnie. Ale ta właśnie dźwięczność sonetu jest zarazem przyczyną jego stron ujemnych. Jednostajność i stosunkowa wielość rymujących się ze sobą końcówek, zamykając sonet w pewnej z góry obmyślanej a szczupłej liczbie wierszy, robią zeń formę do najwyższego stopnia sztuczną. Uczucie poety, wtłaczane przez gwałt w czternaście, koniecznie czternaście wierszy, nie może rozwinąć się swobodnie, musi się kurczyć i stosować do formy. Sonety przypominają nam starożytne drzewa w szpalerach. Trzeba nadzwyczajnej świadomości sił własnych, nadzwyczajnego taktu artystycznego, żeby w sonet nie przelewać tego co się w nim pomieścić nie da…

(fragment studium literackiego
Henryka Sienkiewicza

O Mikołaju Sępie-Szarzyńskim)

Zawiedzione nadzieje!…

Zawiedzione nadzieje! Już siłnie znajduję

– zapomniano przysięgi, zagłuszono rotę!

Jak poderwać się jeszcze, błysnąć skrzydłem złotem

i z uwolnioną piersią ku niebu się unieść?

Polska szara codzienność znowu nas krzyżuje,

struga strzałę oliwną, grot zanurza w błocie

i zatruty wysyła, jak włócznię w Golgocie

– czeka aż się źrenica białą mgłą zasnuje!

Gdyby naród uwierzył, że po męki wiekach

niepodległej Ojczyzny nikt mu nie ukradnie,

że wróci wierność braci i miłość człowieka,

z nimi prawość rycerska, która dzisiaj na dnie,

że rząd słowa dotrzyma, Bogu do nóg padnie…

Gdyby naród w to wierzył… jeszcze mógłby czekać…

02.03.2000 r.

Kiedyś się wyspowiadam…

Kiedyś się wyspowiadam, puszczy wszystko wyznam;

w dębu konfesjonale kornik mnie pocieszy,

leśny wiatr myśl uniesie, a dzięcioł rozgrzeszy…

Wszystko, wszystko opowiem i do win się przyznam;

że w słowiczej poezji jest moja ojczyzna,

że stonogom zazdroszczę ich pielgrzymek pieszych,

że mnie chatka uboga ślimaka – nie śmieszy,

że mi bliską ćmy nocnej zwyczajna szarzyzna…

Powiem, jak swej tęsknoty odrzucić nie umiem,

jak ten pies ślepy leży u mych stóp, w pokorze,

a promienie jej grają na nadziei strunie,

jakby śpiew pszennych kłosów na dzikim ugorze…

Wyspowiadam się łące, sonet w bukiet złożę,

i postawię w wazonie…, i Bóg mnie zrozumie!

15.04.2000 r.

W pszenicznym łanie…

W pszenicznym łanie Chrystus siadł zafrasowany

i w błękicie źrenicy zrodził łzę serdeczną

nad miłością ulotną, nienawiścią wieczną,

nad człekiem zniewolonym o sercu drewnianym.

Wiatr targał Chrystusowe, lipowe łachmany,

krople rosy wsiąkały w twarz z drewna – człowieczą,

a On marzył, że ludzie, jak anioły wzlecą,

zapragną serc prawdziwych i dusz zmartwychwstałych!

Łza żywiczna na świątka policzku się budzi:

– Wracaj Chryste do domu, nic tutaj po Tobie,

nasz świat odszedł od Ciebie i nie prędko wróci!

Cienie kwiatów lipowych ozłacają głowę,

mech wilgotny otula gałązki cierniowe:

– Wracaj Chryste do domu… tu nie znajdziesz ludzi!

15.05.2000 r.