Redaktor prowadząca: Anna Piwkowska

Redakcja i korekta: Aleksandra Nizioł

Projekt graficzny okładki: Piotr Kieżun

© Copyright by Maciej Papierski

© Copyright for this edition by Państwowy Instytut Wydawniczy 2025

Wydanie pierwsze

Warszawa 2025

Państwowy Instytut Wydawniczy

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 826 02 01

piw@piw.pl

Księgarnia internetowa: www.piw.pl

Polub PIW na Facebooku:

www.fb.com/panstwowyinstytutwydawniczy

ISBN 978-83-8196-650-4

Fragment

prolog

studium łaski

[peron osuwa się w zieleń...]

metamorfozy

[stara wieża ciśnień...]

plamy cienia, plamy światła

tremendum

[wiatromierz szaleje...]

[przegrywasz z miłorzębem...]

[i nawet ona...]

wizyta

Szelment Wielki

[ulewa przechodzi między granicami...]

odwiązywanie

[wiosna prześwietla konstelację kości...]

halkionia

[mija cię stary mercedes...]

zenit

[potęga świata...]

spotkanie

[wkraczam w krąg sierpnia...]

[patrzyłem z wiaduktu...]

[chwieje się wiklinowa lampa...]

[zmiażdżone kwiaty...]

[zacumowane łódki...]

[na parapecie umarł biały różanecznik...]

nadir

[ktoś rozczytuje dla ciebie...]

Tisza Be-Aw

[jakby nie istniało żadne wspomnienie...]

kairos

[W cokolwiek wsiądziemy...]

nadejście

[Być przy tobie...]

[Co zrobisz, gdy przyjdzie...]

[późne słońce...]

jest taka rzeka

[tęsknota jak czarny dzięcioł...]

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

PROLOG

Czytamy dużo tego lata. Być może któregoś dnia

osad opowieści sprawi, że pod powłoczką skóry

pojawi się świetlista warstwa. Czasem niemal to widzę –

jak po tysiącu i jednym rozdziale w którymś z nas następuje

coś, czy może raczej wszystko tam wraca. Jakby

bezgłośny, odtwarzany bez ustanku film nawinął się

w końcu na szpulę i stanął.

Żeby kochać, musimy mówić długo,

przez noc, aż wyczerpią się słowa,

jak płynący potok, gładzący jasny blat ziemi.

Aż przyjdzie ktoś i rozwiąże ten węzeł –

to, czego nie zdążyliśmy nazwać, aż przejdzie blask

przez szybę autobusu i, zamknąwszy książkę, wysiądziemy

przy rozsupłanej pętli

STUDIUM ŁASKI

I

odsuwam skobel na strych i gdy nikniesz w labiryntach

książek, w szczelnym milczeniu, w antracytowym płaszczu,

przeczuwam przetarcia podszewki, rozwarstwiające się

włókna. czas odmienia się przez przypadki – i nie ma co zbierać

twojej roztrzaskanej frazy, stłuczonego kalejdoskopu

nieprzeniknionego dla oka, zagrzebanego wśród pudeł,

stosów papierów, gratów. w błękitnym kurzu

efekt Tyndalla – niech ujawni zagubioną cząstkę,

zabraną ci jasność, w gwiezdnym popiele maku

zdmuchniętą z dłoni, jedyne białe ziarno

II

rozregulowuje się astrolabium i wznosi się przed nami

godzina z błędnego szlaku – drżą palce, w huku eteru

przypomni ci się zaraz złoty listek, migocący spławik

zerwany przez życie, zranione, rozcięte od środka,

do kręgosłupa, w szuwarach śniące o bliznach

***

peron osuwa się w zieleń, niewidzialna, w głębi nieba,

zbiera się burza – wszystko już dawno napisane,

nim wydarzenie wkroczy w pustkę,

opowie tę historię.

na razie są tu powój pełznący po zardzewiałym płocie

i lśniące jak piszczele szyny –

wszędzie, dokąd idę, kogoś zabito

METAMORFOZY

przez okna pociągu, poprzez ciemne drzewa,

widać czarę jeziora – tego samego,

znad którego wracali, otrzepując sobie ramiona

z piachu, z igliwia, potem tak nieostrożnie,

oszołomieni, wspinali się na kolejowy nasyp.

śmiech przerzucał ich przez tory –

przez wszystko, co miało być potem.

może nadal wychodzi z wieczornej wody,

kładzie się na surowym brzegu –

późne światło na jego miękkim brzuchu,

jakby jeszcze zgadzał się, żeby go ocalić,

dla miłości stawał się czymś innym.

późno już. coraz śmielsze drżenie szyn, łoskot –