redaktor serii

Paweł Orzeł

redaktor tomu

Elżbieta Brzozowska

konsultacja liryczna

Marcin Sendecki

korekta

Michał Trusewicz

projekt okładki

Barbara Bugalska

© Copyright by Rosa Berbel

© Copyright for the Polish edition

by Państwowy Instytut Wydawniczy, 2024

© Copyright for the Polish translation

by Paweł Orzeł

© Copyright for the illustrations

by Celia Kettle

Wydanie pierwsze, Warszawa 2024

Państwowy Instytut Wydawniczy

ul. Foksal 17, 00–372 Warszawa

tel. 22 826 02 01

e-mail: piw@piw.pl

Księgarnia internetowa www.piw.pl

www.fb.com/panstwowyinstytutwydawniczy

ISBN 978-83-8196-821-8

Fragment

ŚMIERĆ NATURLANA

Nowe postanowienia

22. wiek

Teraz nie patrz

Martwa natura

Zimna kropla

Lot czarownic

W drodze

Księżyc urodzaju

Klimaty

Możliwość światła

Sposoby patrzenia

Święto Króli

To nie jest wiersz grozy

Stare domy

Ogrodnictwo

Długie podróże do miejsc niemożliwych

Inne święta

Zmienność

Dzień lodu

Koniec obrzędów

PODBÓJ KRAJOBRAZU

Podbój krajobrazu

GDY SKOŃCZYŁO SIĘ ŚWIĘTO

Post

Generalne porządki

Kula śnieżna

Gość

Rozpoznania

Wizje innego świata

Słowa i rzeczy

Magiczne słowa

Pragnienia destrukcji

Światy równoległe

Plądrowanie świątyni

Posłowie

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Miguelowi,
niech uświęci miejsce dla niezwykłości

To miłość, która zaraża

Juan Luis Guerra

In literature and song

love is often expressed

in the imagery of

weather
Ron Padgett

NOWE POSTANOWIENIA

W pierwszy dzień nowego roku leżeliśmy na trawie.

Nie było wcale zimno i podobało nam się

oddychanie chlorem, odrywanie płytek,

odtwarzanie sierpnia wzdłuż i wszerz.

Chwyciłam cię za rękę z pragnieniem

równym temu z pięknych zdjęć przyszłości.

Jednak basen był pusty.

Potem rozpadało się gwałtownie,

ulewa pozrywała girlandy,

ubłociła obraz.

Nie byliśmy oswojeni z deszczem

ani z miłością tak suchą,

że zmuszała nas do biegania o każdej porze,

kręcenia się w kółko.

Gdy przestało padać, wróciliśmy do domu.

Święto skończyło się na zawsze.

22. WIEK

Nagi chłopak

– podobny do ciebie –

wygląda przez okno swojego pustego mieszkania.

Nic nowego: jego penis uderza o szybę

raz za razem,

na wieki wieków.

W tej samej chwili, w innym mieszkaniu,

naga dziewczyna

– podobna do mnie –

wskazuje palcem nagie ciało

chłopaka.

Jej pragnienie jest naiwne i anaforyczne.

Nie mogliśmy lizać się ani dotykać

bez rozbijania szyb, bez nazywania emocji

zużytymi słowami z innego czasu.

Jak rozpoznać wiersze miłosne,

gdy pole semantyczne

okazuje się przestarzałe?

Wszystko, co kiedyś wywoływało nasz uśmiech,

jest teraz martwe.