© Copyright by Barbara Staroń, 2021

© Copyright for present edition by Wydawnictwo Plectrum, Stary Imielnik, 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie i powielanie za pomocą jakiejkolwiek techniki całości lub fragmentów książki bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody wydawcy jest zabronione.

Redakcja i korekta: Monika Kociuba

Projekt okładki: Justyna Sieprawska

Zdjęcia na okładce: © margo_black, Krasula/Shutterstock

Niniejsza powieść jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do osób, zdarzeń lub miejsc rzeczywistych jest przypadkowe.

ebook na bazie wydania I

ISBN 978-83-961331-9-9

Wydawnictwo Plectrum

www.plectrum.pl

wydawnictwo@plectrum.pl

Konwersja
Epubeum

Angelice Jarocha
Za cierpliwość i pomoc, za rady, przyjacielską dłoń i zrozumienie

[…] miłość nie daje i nigdy nie dawała szczęścia. Wręcz przeciwnie, zawsze jest niepokojem, polem bitwy, ciągiem bezsennych nocy, podczas których zadajemy sobie mnóstwo pytań, dręczą nas wątpliwości. Na prawdziwą miłość składa się ekstaza i udręka.

~Paulo Coelho

Rozdział 1

Jeśli lubisz szybki numerek – wybierz jeden. Jeśli chcesz zostać na noc – wybierz dwa. Jeśli masz na imię Susan – nie nagrywaj się, nawet jeśli to pilne! I tak nie oddzwonię!

Rozłączam się, powstrzymując przypływ irytacji, jaki towarzyszy mi za każdym razem po usłyszeniu tego potwornie idiotycznego nagrania. Wypuszczając przez usta wstrzymane powietrze klimatyzowanej kawiarni Eddie’s, rozluźniam zaciśniętą dłoń na tablecie i odkładam go na drewniany stolik, by po raz kolejny przelecieć wzrokiem po zamieszczonych na wyświetlaczu drobnych literach.

Jak do tego doszło?

Sięgam ponownie po iPhone’a i przyciskając mocno palec do ekranu, wybieram numer.

– Sabrino, zwołaj zebranie na dwunastą. Onan, Shmit i Fuks – cedzę przez zęby, starając się opanować złość i nie czekając na odpowiedź, kończę połączenie.

Czy ja oczekuję zbyt wiele?

Niech to szlag!

Dopijam szybko gorzką kawę rozpuszczalną, po czym chwytam torebkę i z tabletem pod pachą, opuszczam kawiarnię. W moje nozdrza natychmiast wdzierają się przeróżne zapachy Croydon, nad którymi zdecydowanie króluje nieprzyjemny odór spalin i starego tłuszczu. Rozdzierające uszy klaksony taksówek zmuszają mnie do jak najszybszego zamknięcia się w niebieskim chevrolecie trax, wciśniętym przy krawężniku graniczącym z kawiarnią. Na drogach tradycyjnie panuje już spory ruch. Spoglądam na zegarek obok licznika. Za kwadrans wybije południe. Wciskam mocniej pedał gazu. Chevrolet sunie lekko po nawierzchni, przeciskając się między innymi środkami transportu. W lusterku widzę wykrzywione w irytacji twarze rozgorączkowanych kierowców. W połowie drogi zatrzymuje mnie korek. Klnę siarczyście pod nosem, wciskając hamulec i dołączam do długiej kolejki. Podczas monotonnej zmiany biegów wibruje telefon umieszczony w uchwycie samochodowym. Odbieram połączenie i przełączam na tryb głośnomówiący.

– Susan Casella, słucham? – wyrzucam z siebie, nie spuszczając wzroku z przedniej szyby.

– Pamiętasz o dzisiejszym wieczorze u Carterów?

– Pamiętam – mruczę po usłyszeniu głębokiego, tak doskonale znanego mi męskiego głosu. Zaciskam mocniej dłonie na kierownicy.

– Wyjeżdżamy o szóstej. Nie spóźnij się.

Mrużę oczy, uważnie obserwując tył zielonego citroena uparcie trzymającego się prawego pasa, na który chcę zjechać.

– Do wieczora. – Rozłączam się i w ostatniej chwili przejeżdżam przez skrzyżowanie na żółtym świetle.

Wskakuję tuż przed citroena, którego kierowca pokazuje mi zza szyby środkowy palec. Wzdycham ciężko. Środa zdecydowanie nie należy do mnie.

~*~

Do celu docieram chwilę po dwunastej. Parkuję na jednym z trzech prywatnych miejsc i wysiadam z samochodu, uprzednio zmieniając czarne baleriny na turkusowe botki na cienkim obcasie. Odgarniam z twarzy włosy smagane przez porywisty wiatr. Zadzieram głowę, spoglądając na ciężkie, ołowiane chmury poprzecinane przez kopuły wysokich wieżowców biurowych, stojących przy Sydenham Rd. Między nimi znajduje się siedziba firmy, architektury krajobrazu, w której od pięciu lat podejmuję prezesurę. Dwupoziomowa budowla, choć kanciasta i niewielka, wyróżnia się na tle stali bielą połączoną z jasnym marmurem, widocznym przez – prawie w całości przeszklony – front parteru. Gdy tylko przekraczam próg, natychmiast czuję na sobie nieśmiały wzrok drobnej recepcjonistki o mocno rozjaśnionych włosach. Witam ją i udaję się w stronę schodów, po których przemieszcza się kilkoro pracowników. W pośpiechu taksuję wzrokiem niektóre twarze i dostrzegam malujące się na nich współczucie, a także coś podobnego do niechęci, ale zupełnie się tym nie przejmuję. Wchodzę na piętro i pośpiesznie kieruję się w stronę gabinetu. W połowie drogi dobiega do mnie roztrzęsiona Sabrina, moja asystentka. Właśnie uświadamiam sobie, że swoją sztywną postawą negatywnie wpłynęłam na jej zachowanie.

– Dzień dobry, pani Casella. Zwołałam zebranie w sali konferencyjnej – informuje drżącym głosem.

– Dzień dobry. Powiadom wszystkich, że za chwilę się pojawię – zlecam, nie zatrzymując się.

– Oczywiście.

Wchodzę do gabinetu i ciskam wściekle torebkę na sosnowe biurko doszczętnie zaścielone papierami i piętrzącymi się stertami teczek. Po uderzeniu jedna z nich się rozsypuje. Wyciągam z torebki tablet i ściskając mocno urządzenie, udaję się na zebranie.

W sali znajduje się dwoje pracowników ArchiCass, którzy na mój widok przestają rozmawiać. Tradycyjnie brakuje tylko jednej osoby. Zadzieram głowę, udając się bez słowa w centralne miejsce szklanego stołu. Jeszcze przez chwilę omiatam zgromadzonych chłodnym wzrokiem, po czym wyjmuję tablet z pokrowca, odblokowuję go i kładę na stole o wiele mocniej, niż zamierzałam.

– Niech mi to ktoś wytłumaczy! – Mój głos odbija się echem od białych ścian.

Pracownicy spoglądają po sobie z niepokojem. Obawa i gniew przeszywają przestrzeń, którą dzielimy.

– Pani Casella, nie możemy potraktować tego, jak… – zaczyna niepewnie Livia Shmit.

Spoglądam na nią, unosząc brew.

– To tylko drobne nieporozumienie – wtrąca się, przeczuwając aferę, jeden z naszych architektów, Hervey Fuks, tęgi mężczyzna, który dawno skończył pięćdziesiąt lat.

– Tak pan sądzi? – Rozbawiona komiczną obroną, posuwam tablet z otwartym mailem w jego stronę. – W takim razie proszę przeczytać treść załącznika. – Unoszę ponownie brew, patrząc na niego z góry.

– Znam tę treść, pani Casella – oponuje bystro.

– Proszę przeczytać zaznaczoną treść załącznika, panie Hervey. –Nalegam tonem nieznoszącym sprzeciwu.

Mężczyzna chrząka, chwytając urządzenie, po czym prostuje się i unosi je przed bordową z zażenowania twarz.

Koncepcja przewiduje wydzielony teren pokryty rabatami kwiatowymi, tujami i zmianę podłoża w części pieszo-jezdnej…

– Więc? – Przerywam mu i zaciskam dłoń w pięść. – Czy po przeczytaniu tego fragmentu dalej sądzi pan, że to tylko drobne nieporozumienie? – Mrużę oczy, mieląc między zębami siarczyste przekleństwo. Ze wszystkich sił staram się nie popaść w niekontrolowany gniew.

– Przecież to jeszcze nie koniec świata. Dziewczyna trochę się pogubiła – rechocze, nerwowo szarpiąc za guzik przy sztywnym kołnierzu białej koszuli.

– Kto wam dał prawo do… – Ucinam, mierząc ich wzrokiem. Przygryzam wewnętrzną stronę policzka. – Od kiedy w naszej firmie stażyści zajmują się koncepcją zagospodarowania terenu?! – Nie wytrzymując, uderzam otwartymi dłońmi w stół, jednocześnie pochylając się do przodu.

– Ale to nie do końca tylko moja wina! – protestuje Livia. Jej piękne oczy w hipnotyzującym kolorze szafiru zachodzą łzami. – Pan Onan…

Pan Onan…

Niech ja go tylko dorwę!

– Pan Onan nie miał czasu na sporządzenie koncepcji i zlecił ją mi – ciągnie, impulsywnie skubiąc skórki przy krótkich paznokciach, aż zbiera się przy nich krew. – Stwierdził, że jestem już gotowa na samodzielne rozpoczęcie… – Ucina i zmieszana spuszcza wzrok.

W jej głosie słychać nutkę rozczarowania z domieszką żalu. Sfrustrowana przymykam ciężkie powieki.

– Panie Hervey, czy mógłby pan zostawić nas na chwilę same? – pytam, choć w rzeczywistości oczekuję natychmiastowego wykonania prośby, bez jakiejkolwiek odpowiedzi.

Mężczyzna opuszcza salę konferencyjną, a gdy tylko zamykają się za nim drzwi, siadam naprzeciwko dziewczyny i obejmuję wzrokiem jej cherlawą sylwetkę, przysłoniętą zbyt obszerną czarną sukienką koktajlową.

– Livio, czy Muraki Onan zmusił cię do przygotowania projektu?

Unosi wzrok.

– Nie, pani Casella.

– Czy Muraki Onan zmusza cię do czegoś, czego byś nie chciała? – dopytuję, świdrując ją wzrokiem.

Przygryza wargę.

– Nie, pani Casella.

– Livio?

– Nie, pani Casella – powtarza szeptem, widocznie skrępowana moją dociekliwością.

– W porządku. Powiedz mi, jak długo u nas pracujesz?

– Prawie dwa miesiące.

– Jestem pewna, że przez ten czas zdążyłaś zapoznać się z zasadami panującymi w firmie. Prawda?

Kiwa głową.

– W takim razie doskonale wiesz, że nie zlecamy stażystom przygotowania koncepcji. ArchiCass znajduje się w grupie firm, które rocznie oferują jedno stanowisko dla osób przyuczających się do zawodu. W tym roku objęłaś je ty, Livio. Dostałaś szansę na rozwój, przydzieliłam cię pod skrzydła jednego z naszych najlepszych architektów, zaufałam ci i…

– Pani Casella, proszę mnie nie wyrzucać! – wykrzykuje spanikowana, podnosząc się gwałtownie z miejsca.

Gestem dłoni pokazuję, żeby usiadła.

– Pani Casella, proszę… – błaga, siadając.

– Nie zostaniesz zwolniona – uspokajam ją. – Projekt został wykonany błędnie, bez uwzględnienia wytycznych, i nieprofesjonalnie, jednak przypisanie ci całej winy za to, co się wydarzyło, byłoby z mojej strony niesprawiedliwe. Mimo wszystko nie zmienia to faktu, że zachowałaś się nieodpowiedzialnie.

Spuszcza wzrok, nerwowo miętoląc w palcach rąbek sukienki.

– Dlatego od jutra będzie cię przyuczać do zawodu Oscar Ross i to jemu będziesz podlegać do końca stażu. Wierzę, że pracując pod jego czujnym okiem, opuścisz ArchiCass bogatsza w wiedzę i możliwości. Proszę cię też, żebyś na przyszłość dwa razy się zastanowiła, zanim podejmiesz jakąkolwiek decyzję zawodową. W razie wątpliwości, służę radą.

– Dziękuję – szepcze i ścierając spływającą po policzku łzę, wstaje.

– Wróć do domu, przejrzyj nagromadzone od początku stażu notatki i weź do ręki to, co stworzyłaś. Postaraj się podkreślić błędy, a przede wszystkim odetchnij. Do zobaczenia jutro. – Przybieram na usta coś na kształt pokrzepiającego uśmiechu.

Livia dziękuje ponownie i wychodzi. Wstaję, gdy przy stole niepewnie zasiada Fuks.

– Pana obowiązkiem, panie Hervey, było poinformowanie mnie o zaistniałej sytuacji. – Zaczynam natychmiast, nie marnując więcej czasu. – Nikt nie ma prawa za moimi plecami zezwalać na sporządzenie koncepcji stażystom, a pan, łamiąc zasady, pozwolił na przygotowanie tego steku bzdur – warczę, wskazując palcem na nadal leżący na stole tablet.

– Ależ pani Casella, ja nie-e-e. – Nerwowo pociera plac łysiny na czubku głowy. – Nie miałem bladego pojęcia, że Muraki zlecił Livi przygotowanie koncepcji.

– Chce mi pan powiedzieć, że nie sprawdził treści drugiej propozycji, którą przygotował pana partner projektowy? Nie przeczytał jej pan ani razu, a mimo to zezwolił, aby Muraki razem z Livią przedstawili ją inwestorowi?

– Tak, a-a-ale… ja miałem… ja nie wiedziałem…

– Teraz to już nieistotne. – Unoszę dłoń, przerywając mu. – Myślałam, że moi pracownicy są odpowiedzialni i godni zaufania. Przez nieuwagę i pogwałcenie regulaminu firma będzie na językach. – Wstrzymuję powietrze chwilę przed słowami, które są nieuniknione. – Panie Hervey, skutkiem pana bezmyślnego postępowania będzie brak premii z pierwszej połowy tego roku. Zostaje pan także zwolniony z dalszego prowadzenia projektu.

– Ależ pani Casella! – Podnosi się gwałtownie, o mało nie przewracając krzesła.

– Zebranie dobiegło końca. – Unoszę znacząco głowę.

– Pani Casella!

– Proszę opuścić salę konferencyjną, zanim zmienię zdanie i wręczę panu wypowiedzenie, na które sobie pan zapracował. – Wyrzucam z siebie spokojnie i gromię go wzrokiem.

Fuks pochyla głowę, nie ma odwagi dłużej patrzeć mi w oczy i wychodzi. Opuszczam salę konferencyjną, wypuszczając powoli powietrze przez usta. Stąpając ciężko po betonowej posadzce, udaję się w stronę sosnowego kontuaru w holu, za którym Sabrina przegląda zawartość kilku teczek.

– Sabrino, nie wiesz może, czy Muraki Onan znajduje się w budynku?

Odkłada pośpiesznie papiery i poprawiając okulary, unosi wzrok.

– Widziałam, jak pan Onan wychodził jakieś pół godziny temu. Czy mam coś przekazać, jak wróci?

– Jak tylko pojawi się w firmie, powiadom go, aby niezwłocznie udał się do mojego gabinetu – burczę i odchodzę od kontuaru.

Opadam ciężko na skórzane krzesło obrotowe za biurkiem w gabinecie i odkładam tablet na papiery, które muszę dziś podpisać. Zakładam nogę na nogę i stukając w kolano pomalowanymi na czerwono, długimi paznokciami, obmyślam plan. Plan, jak skutecznie ukarać ostatnią, najmniej zainteresowaną powikłaniami osobę. Zanim jednak zdążę przemyśleć wszystkie sadystyczne zachcianki, drzwi do gabinetu otwierają się, ukazując atletycznego Afroamerykanina, odsłaniającego białe zęby w szerokim uśmiechu.

– Muraki – szepczę spokojnie, podnosząc się dramatycznie powoli z miejsca. – Czy ty w końcu zaczniesz odbierać ode mnie telefon, a przede wszystkim stawiać się na zebrania, które zwołuję? – Opieram dłonie na jednym ze stosów teczek. – Ostatni raz, powtarzam ostatni raz… – Ucinam w połowie zdania, szukając odpowiedniego słowa.

W tym samym czasie Muraki Onan rozsiada się wygodnie na białym, materiałowym fotelu naprzeciwko biurka i obejmuje moją sylwetkę leniwym ciemnym spojrzeniem. Jego całkowite opanowanie i obojętność działają na mnie silniej niż absurdalne wybryki, którymi ostatnio zbyt często mnie raczy.

– Zleciłeś wykonanie koncepcji dla Shirley Park stażystce? Postradałeś zmysły?! – wyrzucam z siebie szybko, popadając w amok. – Nie bez powodu przydzieliłam to zlecenie tobie i Fuksowi. Ono jest cholernie ważne, Muraki! Powiedz, że widziałeś, co ona im zaproponowała! Powiedz, że miałeś ten projekt w rękach, zanim go przedstawiliście!

– Cóż…

– Rabaty? Tuje? – wtrącam. – Za budynkiem otoczonym polem golfowym?! Gdyby treść tego maila, który mi wysłali, dotarła do Carla…

– Spokojnie słoneczko, jakoś to odkręcimy. – Śmieje się, ignorując moje krzyki i poprawia zapięcie jednej z kilku ciemnych, rzemykowych bransoletek na lewym przegubie.

– My? – Chichoczę nerwowo. – O nie, to ty wpieprzyłeś nas w to bagno, więc ty nas z niego wyciągniesz! – Zakładam ręce na piersiach. – A żeby było sprawiedliwie, tobie też wstrzymuję premię za pierwszą połowę roku – informuję, uśmiechając się wrednie. Karanie tego pewniaka sprawia mi w tym momencie niebywałą przyjemność.

– Co? Chyba sobie żartujesz! Za co?!– Zaskoczony podrywa się z fotela i szybkim krokiem podchodzi do mnie.

– Za brak profesjonalizmu, ignorancję i nietrzymanie fiuta w spodniach!

– Wiesz, że potrzebuję tej kasy. Nie zrobisz mi tego – syczy przez zęby, celując we mnie palcem.

– Wstrzymuję ci premię do końca roku. – Zadzieram głowę.

– Ale…

– Półtora roku.

– Susan…

– Dwa lata! – furczę i odgarniam z twarzy czarne, mocno wyprostowane włosy, sięgające nieco za ramiona.

Zrezygnowany wzdycha głośno i spuszcza wzrok.

– Od tej pory będziesz pod ścisłą obserwacją, a twoja swoboda przy realizacji projektów zostaje ograniczona do minimum – informuję. – Zawiodłeś mnie i to nie tylko jako pracownik. Nie wiem, jakim cudem obejmujesz nadal stanowisko głównego projektanta. – Szturcham palcem jego tors.

Dzięki wysokim obcasom jesteśmy sobie równi, więc swobodnie zagląda w moje oczy. Przechyla delikatnie głowę. Jego łysina odbija zimne światło sufitowych ledów.

– Bo jestem dobry w swoim fachu – stwierdza z mocnym afrykańskim akcentem, niespodziewanie chwytając za mój palec, który wciąż dotyka jego czarnego T-shirtu.

Mrużę oczy.

– Powinieneś już wracać do pracy.

– Susan…

– Od jutra Livia będzie pracować z Oscarem, a ty masz przestać dobierać się do majtek pracującym w tej firmie kobietom. Ona ma dopiero dwadzieścia trzy lata, Muraki. Dwadzieścia trzy – przypominam.

Przewraca teatralnie oczami.

– Daj spokój… Po pierwsze nie jestem jeszcze taki stary, a po drugie nie zrobiłem niczego, czego sama by nie chciała.

– Zajmij się tylko tym, co należy do twoich obowiązków – ciągnę dalej, ignorując jego uwagi – zmień w końcu to idiotyczne nagranie na automatycznej sekretarce i te odrażająco poszarpane spodnie. Niszczysz wizerunek ArchiCass. – Mimo złości uśmiecham się uroczo i siadam ponownie za biurkiem.

– Uwielbiasz to nagranie i te odrażająco poszarpane spodnie – rzuca lekceważąco, ruszając w stronę drzwi. – Przyznaj się, słoneczko. Przyznaj w końcu, że łączy nas cholernie dzika więź!

Prycham.

– Raczej burzliwa.

– Burzliwa? – Spogląda na mnie przez ramię, zatrzymując się. – Do tej pory się nie skarżyłaś – zauważa. W jego głosie czai się zaskoczenie, które przez chwilę zbija mnie z tropu.

– Bo do tej pory nie zawiodłam się na tobie tak bardzo, jak w tym momencie – wyjaśniam, a następnie posyłam mu najbardziej chłodne spojrzenie, na jakie jest mnie stać. – Opuść mój gabinet, zanim całkowicie wyjdę z siebie i uduszę cię gołymi rękami! – dodaję podniesionym tonem.

Po moich słowach pośpiesznie znika za drzwiami, jak zwykle silnie je za sobą zatrzaskując. Potrząsam głową.

Co za cwaniaczek!

Choć wygląd i zachowanie Murakiego budziło wiele kontrowersji, przyjęłam go do zespołu ArchiCass trzy lata temu, a po niespełna roku został jednym z głównych architektów. Ci, którzy patrzyli na niego podejrzliwie, szybko przekonali się, że pierwsze wrażenie bywa złudne. Zaskarbił sobie sympatię ludzi i pomimo że jest moim jedynym, zaufanym przyjacielem, w takich momentach jak ten, coraz częściej żałuję, że wpuściłam go do swojego życia. Pocieram nieznośnie pulsujące skronie. Nie wymazałam jeszcze z pamięci obrazu początków naszej znajomości, gdy do gabinetu zagląda Sabrina.

– Pani Casella, mogę?

– Wejdź.

Wchodzi niepewnie, kurczowo trzymając w ramionach jedną z teczek, którą przeglądała wcześniej i siada nieśmiało naprzeciwko biurka. Odkąd ją zatrudniłam, zastanawiam się, co wprawia tę dwudziestopięcioletnią kobietę w tak chorobliwą nieśmiałość połączoną z panicznym strachem? Obawia się mnie, czy może tak właśnie funkcjonuje na co dzień?

– Pamięta pani o tym, że do końca tygodnia trzeba zdecydować, którzy architekci wyjadą na zbliżające się szkolenie? – pyta, poprawiając palcem wskazującym zsuwające się z jej haczykowatego nosa okulary.

– Tak – mruczę. – Wyślemy Oscara i Livię. Proszę, powiadom ich o tym jeszcze dzisiaj.

Oscar w stu procentach zasłużył sobie na szkolenie, a Livia powinna przez jakiś czas trzymać się z daleka od Murakiego. ArchiCass i ja nie potrzebujemy firmowych dramatów. Im szybciej Livia znajdzie się daleko od tego cholernego bałamutnika, tym mniej boleśnie przyjdzie jej pogodzić się z faktem, że ich seks był dla Onana tylko kolejną, łatwo dostępną rozrywką. Sabrina kiwa rytmicznie głową.

– Musi pani podpisać kilka dokumentów.

– W porządku, połóż je gdzieś – mamroczę, spoglądając z niechęcią na niewielki stos papierów.

Asystentka kładzie szybko teczkę obok laptopa.

– Jeśli to wszystko, możesz odejść – odprawiam ją, odczuwając silną potrzebę przebywania w samotności, a Sabrina niemal natychmiast podrywa się z miejsca i rusza w kierunku drzwi.

– Zamów mi i sobie orzechowe cappuccino z Nero, proszę! – wołam za nią, kiedy chwyta za klamkę.

– Oczywiście pani Casella. – Uśmiecha się uprzejmie, miętoląc między palcami długi rudy warkocz i wychodzi.

Przysuwam się bliżej biurka. Sabrina Hollway stała się moją asystentką i sekretarką niespełna pół roku temu, kiedy to poprzednia, nie wytrzymując presji, odeszła, pozostawiając po sobie bałagan. Sabrina to niestandardowej urody kobieta o zielonych oczach, które kryją się za okrągłymi szkłami w czarnej, plastikowej oprawie. Od początku naszej znajomości wydaje mi się, że jej oczy są zbyt duże w stosunku do twarzy, dlatego na jej miejscu zmieniłabym kształt oprawek. Fałszując pod nosem słowa refrenu piosenki Still Falling For You Ellie Goulding, zabieram się za podpisywanie dokumentów. W międzyczasie w gabinecie pojawia się Sabrina z papierowym kubkiem z logo kawiarni Nero – czerwonym jabłkiem i laską cynamonu. Po godzinnym przeglądaniu dokumentów i bazgraniu imienia i nazwiska jestem znudzona. Odsuwając na bok podpisane papiery, wypijam do końca kawę i krzywię się, gdy po raz kolejny dzwoni telefon stacjonarny. Niechętnie podnoszę słuchawkę.

– Tak?

– Pan Adams czeka w holu – wyrzuca szybko z siebie Sabrina.

– W porządku, wpuść go.

Splecione palce kładę na biurku i świdruję spojrzeniem kroczącego pewnie w moją stronę nowego inwestora.