© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2023

© Copyright by Jarosław Dąbrowski, 2023

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy i autora.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Korekta: Anna Szcześniak, Joanna Karyś

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN 978-83-8159-810-1

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Spis treści

Wiersze, okres wczesny (1982–1985)

A obłęd trwa

Kamyk

Poranek

Skała

W głąb

Heureza

Piętno

Sens

Kroki

Wiarygodność, czyli godność wiary

Zmierzch

I oto

Aby ludzie żyli dostatniej

Niebo

Takie sobie wiosenne gadanie

Uśmiech nędzy

Cisza

Panaceum

Rów

Modlitwa

Sen nocy letniej

Otucha

Idę się napić

Szepty

Dawno

Dwa słowa

Mandragora

Jesienna sonata

Epitafium

Ulotność

I usłyszałem

Wczoraj

Ledwie…

Wiersze, okres późniejszy (2020–2023)

Chciałbym…

Cisza

Czas

Czasem

Dzień

09:50

Goździk

Gdzie jesteś

Idziesz

Jest taki czas

Jestem

Jesteśmy

Kiedy?

Kilka słów

Kwiaty

Lustro

Meandry

Mgła

Morze

Mur

Nic

Nie chodzi o to

Nie da się tak

Nie muszę

O kilku słowach

Okno

Popatrz

Przedpokój

Przy stacji

Pudełko

Pusto

Róże

Sen

Spójrz

Szczyt

Szedłem

Takie sobie czekanie

Wbrew

Wulkan

Znów

Czy warto?!

Poznałem

Kiedy już

Zazdrość

Czarny kot

Coś

Czy warto być?

Gdzieś

Monodramy

DOM

PROZAICZNIE: MIŁOŚĆ

STACJA

Wiersze,
okres wczesny (1982–1985)

A obłęd trwa

Przeszli,

przeminęli

obok nas i poprzez nas,

współludzie możni i malutcy,

znaczący i przypadkowi.

Zostawili piętno uporu w umysłach

pobliskich sobie,

bliskich sobie,

naszych.

Czyż nigdy nie przegadamy mroku w kolorycie bieli?

Czyż tylko bezosobowość postrzegania lirycznego,

właśnie i tylko dla nas wpojonego,

będzie dopełniać się słuchawką

w narożnej budce telefonicznej

już na wieczność?

Strumień myśli płynie wciąż do ujścia.

Nadchodzą,

skradają się…

następni wyrachowani,

potencjalni szczęśliwi – uwłaczający nam.

To już…

patos pochodu.

Mimo to funkcjonujemy,

jesteśmy, a…

…a obłęd trwa.

Kamyk

Pamięci C.K. Norwida

Szczera, martwa doskonałość

w nieszczerym pancerzu gładkiego chłodu.

Drzemie cichym krzykiem protestu

w pustym rowie humanizmu

i daremnie żebrze swojego odbicia

w papierowym zwierciadle wyobraźni…

I pięknej,

i chorej z konieczności.

Upadł tak nisko,

że nie widzą go nawet

wytrwałe kroki pustelnika

i ufne dłonie ociemniałego starca.

Chroni i zabija bezlitośnie

swą kamienną treścią.

Kiedyś…

umarł jako diadem narodowy

schowany w troskliwym brudzie,

konającego w obcym przytułku, oplutego poety.

I leży jak on,

w śmierdzącym barłogu sączącego się czasu.

Człowieku!

Mimo że cię nie ma…

Podnieś kamyk.

Poranek

…grymasem odpoczynku,

mając zapuchnięty uśmiech.

Z martwych mówię:

Powstań!

Usta wżerają się

w nawałnicę wspólnej matki,

po przegniłych deskach.

Myśli wtrącają się

w biel kości,

tykaniem czasu na ścianach.

Noc uprzątnęła już

pustą, samotną półlitrówkę i odcisk styliska.

Tylko kwiaty nie mogą jakoś zemdleć.

Kilka razy widzę twoje dłonie…

Dużo na nich złotych pasków,

a jeden bez oczka…

Po co?!

Trwanie,

znów przyszli wszyscy.

Przynieśli pastelową szczerość i zwyczajowy smutek.

Odejdźcie!

Kocham was!

Nie ma mnie.

Skała

Umarłaś,

by żyć!

Lecz nie łudź się, że…

narodzisz się i pozwolą ci

powstać z martwych myśli,

że…

żyjąc,

zmartwychwstaniesz swoim krzykiem.

Nie ma już twojej,

naszej Matki!

Zabiły ją niewinne niemowlęta

neutronowym uśmiechem.

Wyszedłem na podniebny spacer ze strzępkiem swojej kieszeni.

Miałem w niej maleńkie ziarenko piasku…

Życzę mu męczeńskiej śmierci,

by mogło spokojnie przetrwać

w tkliwym świecie materialnego humanizmu.

Nie ma mnie.

I chyba nigdy nie było?!

Jest tylko

piaskowa burza niedobitych marzeń

i zakrwawiony smak mechanicznych owoców.

W głąb

Nas,

wybuchłego tuż przed jego śmiercią przedwczesną,

Zajrzałem

energią nagromadzoną jeszcze przed Nas narodzeniem,

tak nieokiełznaną,

że nie sposób połączyć się z losem ukartowanym

przez

własną głupotę

i ufnością w istnienie przyjaźni.

Wybacz,

przecież nieposkromienie, tak dziecięce charakterem,

zabrało jasność myśli.

Może już, aż nadto późno – śmiech szyderczej litości,

ogrom urazy i wyrzutu,

może żal…

Wysłuchaj choć

klęczącego w hołdzie:

wszak niczym głuchy z Norwida

„stanąłem przed ścianą dźwięku, by modlić się do muzyki…”,

To było!

To było, jest i będzie, lecz w tamtej modlitwie.

Chcę, byś wiedziała, bo trwam!

W głąb…

Zajrzyj.

Heureza

Myśli,

tysiące maleńkich skrawków

wyciętych z cierpliwego ciała wyobraźni

załzawionych wzrokiem dnia

i ciepłych uśmiechem nocy.

Suną barwnym korowodem radości

w takt cichutkiej melodii szczęścia

i spadają w nicość czarnym potokiem bólu

niczym podstępnie zestrzelone,

powracające do gniazd ptaki.

Tańczą w nas i obok nas

rozdmuchiwane przez dziejowy wiatr codzienności.

Goją rany pozostawione przez uścisk trwożnej troski

i wżerają się jak cyniczna gangrena

w niewinną tkliwość nadziei.

Całują wymarzonym ukojeniem

nasze poorane zwątpieniem twarze

i szafując własną barwą,

mamią dziecięcą ufność

prawdą swojego kłamstwa.

Coś we mnie zawrzało

i wypędziło mnie na cichy bruk nocy!

To martwy pomruk myśli

spędził mi z powiek błogość

czułego marzenia.

Usłyszałem rozdzierający krzyk ciszy

skąpany w ogniu

twoich łez

i pognałem przez wymarłe miasto,

by splunąć światu

w twarz nagą prawdą!

Zobaczył nasze szczęśliwe dłonie,

zapłakał pustką sensów najprostszych

i…

konając we własnych ramionach, krzyknął:

Zwyciężyliście!