© Copyright by Andrzej Mogielnicki, 2021

© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy lub autora.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Aleksandra Mikołajko, Adrian Czechowski

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Redakcja: Iwona Huchla

Korekta: Agnieszka Kwaterska, Anna Kurzyca

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-8159-885-9

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

CZĘŚĆ PIERWSZA: MARK

1

Była głęboka listopadowa noc i tylko garstka niedopitych diabłów harcowała po krakowskich Plantach, kiedy mnisi wtargnęli na Wawel.

Poszło im nadspodziewanie łatwo. Wawel, stara siedziba władców Polski, był oczywiście dobrze strzeżony – system kamer, pracownicy ochrony, nieprzerwany monitoring teoretycznie zapewniały pełne zabezpieczenie obiektu. Ale nie każda kamera działała, czujki ruchu z niejasnych powodów włączały się i wyłączały, osłabiając uwagę, strażnicy, bywało, przysypiali przed monitorami.

Powszechnie uważano, że sam majestat miejsca eliminuje potencjalne zagrożenie.

Intruzów, jak ustalono na podstawie zapisu kamer, było pięciu. Wszyscy ubrani w jednolite szare stroje zakonne, obszerne habity z kapturami osłaniającymi twarze i uniemożliwiającymi identyfikację.

Przypuszczalnie nikt nie odkryłby ich obecności aż do rana, ponieważ wzgórze zamykano na noc na cztery spusty, ale na szczęście jeden z przytomnych ochroniarzy zerknął przypadkiem w monitor i zauważył na nim dziwne efekty świetlne.

Przełączył kamery na tryb termowizyjny i zobaczył kręcące się po katedrze sylwetki zakonników. Jak później zeznał, początkowo pomyślał, że nie ma w tym nic nadzwyczajnego – mnisi w katedrze, chociaż pora była raczej niezwykła. Potem przemknęło mu przez głowę, że widzi duchy, kiedy jednak przesunął oko zewnętrznej kamery i ujrzał wyłamany zamek w drzwiach kościoła, wcisnął czerwony guzik alarmu.

Policja z pobliskiego posterunku przyjechała radiowozem w liczbie dwóch funkcjonariuszy. Podeszli pod drzwi katedry i próbowali je otworzyć. Niestety, zostały zabarykadowane od wewnątrz. W trakcie kolejnej próby usłyszeli z drugiej strony drzwi łagodny męski głos komunikujący, że w razie dalszych prób wejścia cała katedra razem z zawartością wyleci w powietrze. Pół godziny później miejscowy oddział szybkiego reagowania otoczył cały obiekt z zamkiem i katedrą.

Zlokalizowano jedyną działającą w katedrze komórkę, nawiązano łączność z terrorystami, rozpoczęto pertraktacje. Negocjator po krótkiej rozmowie podszedł do dowódcy oddziału.

– Czego konkretnie chcą? – spytał szef.

– Konkretnie niczego, panie rotmistrzu – odparł negocjator. – Grają na czas.

Ponieważ sytuacja stawała się mocno ryzykowna, szef jednostki skontaktował się z centralą i zaproponował natychmiastowy atak i odbicie katedry.

Usłyszał, że ze względu na skomplikowany charakter operacji i wyjątkową wartość obiektu atak przeprowadzi jednostka specjalna – powinna być na miejscu za kwadrans, najpóźniej dwa. Do tego czasu jego ludzie nie powinni podejmować żadnych działań.

Rotmistrz potwierdził przyjęcie rozkazu, odmeldował się, rozłączył, a na koniec rzucił mięsistą wojskową kurwą.

2

Czterech mnichów, przyświecając sobie latarkami, podeszło do prezydenckiej krypty w wieży Srebrnych Dzwonów. Postękując z wysiłku, podważyli przykrywającą grobowiec marmurową płytę. Z wnętrza wydobyli różniące się rozmiarami cztery aluminiowe walizki. Dwie mniejsze od razu przenieśli do głównej nawy katedry.

Przed odejściem jeden z nich oświetlił wnętrze krypty.

– A gdzie trumna? – zaciekawił się.

– Kto ich tam wie? – odparł drugi mnich. – Może w Ojcowskich Skałach?

W środku katedry czekał na nich piąty, wysoki frater. Skończył właśnie rozmowę z negocjatorem, wyłączył komórkę i był wyraźnie podenerwowany.

– Namierzyli nas – oznajmił. – Ruchy, ruchy!

Ponagleni, sprawnie rozpakowali walizeczki. Z pierwszych dwóch wyjęli kamerę razem z osprzętem i zainstalowali na środku katedry małe profesjonalne studio wideo.

Zabłysły lampy, wydobywając z ciemności grobowiec św. Stanisława i kilka stojących wokół niego biskupich nagrobków.

– Gotowe! – zameldowali.

– Okej – powiedział piąty mnich. – Próbne ujęcie!

Ustawił się przed kamerą na tle grobowca. Chwilę poruszał wargami, jak recytator przed występem, po czym ściągnął kaptur, uniósł dumnie głowę i przemówił:

– Bracia! Polacy! Oto nastała chwila święta, o której tak długo marzyli przodkowie nasi. Stoimy tutaj, w sercu umiłowanej ojczyzny, pomni tych wielkich obowiązków, jakie nakłada na nas naród i jego historia. Czym bowiem jest ojczyzna, jeśli nie wielkim zbiorowym obowiązkiem, przede wszystkim obowiązkiem pamięci o jej dumie, potędze i przelanej krwi bohaterów! Pamięci często zafałszowanej, odrzucanej, spychanej w otchłań kłamstwa! Także tutaj, w tej świątyni, w której leżą wielcy władcy nasi, królowie, bohaterowie i wieszcze. A gdzież oni leżą? Leżą oni niegodnie, zepchnięci w podziemia, u stóp biskupa zdrajcy i jego kamratów. Tron królów polskich złączony był z Ołtarzem przez wieki, ale nie na wieki wieków! Czas najwyższy to zmienić. Dlatego bierzmy się, bracia, do roboty, odwróćmy wreszcie fatalny bieg dziejów, przywróćmy Rzeczypospolitej należne jej miejsce. Do dzieła, bracia Polacy, do dzieła!

Dał znak i kamery przestały rejestrować.

– Jak wyszło? – spytał.

– Kulawo – odpowiedział jeden z dwóch braciszków obsługujący kamerę. Przydałoby się trochę więcej lajtu i panoramy. Ciasno tu.

– Dobrze było – orzekł mówca. – Oldskulowo, od serca do serc!

Spojrzał w stronę zakonnika obsługującego nadajnik. Tamten kiwnął zakapturzoną głową – łączność działała. Należało natychmiast przystąpić do akcji. Czterech mężczyzn biegiem wróciło do krypty po dwie większe walizki. Te były znacznie cięższe, nieśli je z widocznym trudem.

W trakcie przenosin jeden się potknął i waliza z hukiem wylądowała na kamiennej posadzce. Wskutek uderzenia puścił zamek i z wnętrza wysypało się kilkanaście metalowych kuleczek. Pięć par oczu w napięciu obserwowało, jak toczą się w różne strony.

– Och, come on – zamruczał sprawca zdarzenia, pośpiesznie zbierając kulki i pakując je z powrotem do skrzynki. – Przecież są nieuzbrojone.

– Co jest? – syknął wysoki mnich. – Amatorkę odwalacie?

Coś tam odburknęli, ale wzięli się do roboty. Odpalili komputery i otworzyli walizki po brzegi wypełnione metalicznie połyskującym granulatem. Potem podłączyli je do komputera i uruchomili program. Obudowa walizek wpadła w delikatne wibracje.

Podobne do maleńkich żuczków kulki ożyły i zaczęły spływać srebrną lawą na posadzkę katedry.

3

Szef jednostki antyterrorystycznej wyczerpał cały zapas żołnierskich i cywilnych bluzgów. Technicy od zabezpieczenia łączności stwierdzili, że w informatycznej blokadzie Wawelu, którą zarządzono natychmiast po rozpoczęciu akcji, istnieje luka. Detektory wykryły przeciek.

Od tego momentu sprawa przybrała inny wymiar. Wiadomo, terroryzm karmi się rozgłosem. „Czego kamera nie widzi, tego władzy nie żal”, jak mawiano w kręgach politycznych. Dlatego pierwszym krokiem prowadzącym do obezwładnienia przeciwnika było pozbawienie go możliwości komunikowania się ze światem zewnętrznym.

Niestety, transmisja szła pomimo blokady. Technicy zarzekali się, że znajdą częstotliwość i namierzą odbiorców. Według nich musieli znajdować się gdzieś niedaleko, w mieście. Piracki przekaz można było obejrzeć w nocnym paśmie Narodowej Czwórki. Zazwyczaj powtarzano tam stare odcinki serialu kryminalnego Ojciec Mateusz. Zainteresowanie serialem mieściło się w granicach błędu statystycznego. Jak zwykle bowiem w sobotni wieczór całe Królestwo przed snem oglądało nadawany na żywo w Narodowej Jedynce rozrywkowo-satyryczny program Ciągnij linę! Drużyny złożone z gwiazd sportu, ekranu i polityki przeciągały w nim tytułową linę nad ogromnym zbiornikiem wypełnionym gęstą, pożywną zupą. Zwyciężała ta, której udało się przeciwnika przeciągnąć i zatopić w brei po uszy. Grochówka, krupnik, kapuśniak, żurek – co tydzień serwowano inne smaki. Dodatkowo, naciskając odpowiedni guzik pilota, można było telemetrycznie dopingować ulubioną drużynę. Przy okazji ustalano aktualne notowania konkurujących ze sobą stronnictw politycznych. Dla spragnionych mocniejszych wrażeń, na życzenie, domowy odbiornik wydzielał efekty zapachowe słoninki i majeranku. Sponsorzy programu, właściciele konsorcjum Polskie Zupy, byli wniebowzięci. Oglądalność przekraczała poczytalność.

Szef otarł pot z czoła, odwrócił się i spojrzał w dół, na miasto. Na blado oświetlonych ulicach panował zwykły o tej porze bezruch. Na tle rozgwieżdżonego nieba uspokajająco rysowały się podświetlone wieże kościołów. Nic nie wskazywało, żeby ktokolwiek oprócz nich wiedział o wypadkach rozgrywających się na wawelskim wzgórzu.

Po chwili poczuł ruch powietrza, jakby gdzieś obok zamachał skrzydłami ogromny nocny ptak.

– Te-ren za-bez-pie-czo-ny, pa-nie rot-mis-trzu? – usłyszał zniekształcony przez modulator głos.

– Ta-jee! – odruchowo odmeldował.

– Nie dzia-łać. Cze-kać.

Fantom rozpłynął się w mroku. Rotmistrz zrozumiał, że tajemnicza jednostka specjalna dotarła na miejsce i za chwilę rozpocznie akcję, a on i jego zuchy zostali sprowadzeni do roli halabardników.

– Zasrani ninja! – mruknął pod nosem.

4

Mark P. Livingstone, siedząc na podłodze salonu, śledził transmisję z katedry. Patrząc na rozwój sytuacji, od czasu do czasu sam sobie zadawał pytanie, jakie szaleństwo go tutaj przywiodło.

Odpowiedź przycupnęła tuż za nim i co jakiś czas dawała o sobie znać, wsuwając smukłe palce we włosy na jego karku i wolno przesuwając je w kierunku czubka głowy. Obserwując uważnie ekran, nie mógł się powstrzymać, żeby za każdym razem przy końcu tej pieszczoty nie zamruczeć jak marcowy kot.

Salon i całą resztę dużego mieszkania w starej kamienicy blisko krakowskiego Rynku wynajęli przez agencję parę dni wcześniej. W ofercie mieszkanie zachwalano jako „przestronny apartament w sercu miasta, w którym mieszka nieśmiertelny duch starej Galicji”.

Fotki w necie wyglądały zachęcająco. W realu wyglądało to nieco inaczej.

Jeśli w tym miejscu egzystował jakiś duch, musiał mieć dość pokręcone życie po życiu. Całe mieszkanie było istnym labiryntem korytarzy i korytarzyków prowadzących do straszliwie zagraconych przejściowych pokoików, kończących się ślepą ścianą. Poranna przechadzka do łazienki wymagała użycia GPS-u.

Salon zwany „cesarskim”, chłodzony skomplikowanym systemem ciągle psujących się wiatraczków, wyglądał, jakby przez ostatnie dwieście lat nie wyniesiono z niego żadnego mebla, za to dostawiano wciąż nowe. Główną ścianę zajmował wielki obraz przedstawiający jakiegoś, sądząc z postawy i ubioru, panującego kiedyś władcę, odznaczającego się pokaźnymi bokobrodami, spod których nocą wyłaziły pluskwy.

Cena wynajmu też była iście cesarska. Za te pieniądze mogli wynająć coś lepszego, ale w ostatecznym rachunku liczyło się to, że właścicielka mieszkania pominęła przy wynajmie formalności meldunkowe i wykazywała nadzwyczajną wyrozumiałość wobec lokatorów płacących gotówką w twardej walucie.

Mieli pięć dni wyłącznie dla siebie, z których pierwsze dwa przeznaczyli na aklimatyzację. Ich drogi oddechowe przyzwyczajone do filtrowanego powietrza w zetknięciu z miejscowym reagowały alergicznie: gwałtownym kaszlem przechodzącym w duszności. Oczy nieustannie łzawiły. Na szczęście wszędzie dostępne były specjalne maseczki, niektóre nawet dosyć wymyślnie zaprojektowane, pozwalające jako tako funkcjonować. Nosiła je większość miejscowych i wszyscy napotkani turyści. Kiedy zderzali się na Rynku z większą wycieczką, przez moment mieli wrażenie, jakby znaleźli się w środku weneckiego karnawału.

Po dwóch dniach dolegliwości ustąpiły i bez przeszkód mogli się włóczyć po mieście, zwiedzać zabytki i restauracje, nocami zaś, wsłuchani w monotonny szum wiatraczków, osiągać himalajskie szczyty seksualnej nirwany w ogromnym pseudorokokowym łożu z baldachimem, w którym – wedle słów właścicielki apartamentu – sypiał sam arcyksiążę.

Pośród tych licznych przyjemności jedyna praca, jaka na nich czekała, nie wydawała się zbyt uciążliwa. Wystarczyło umówionego dnia o określonej godzinie na odpowiedniej częstotliwości uruchomić nagrywarkę, nagrać manifest z katedry i osobiście przemycić go na obszar Federacji. Elektronicznie było to ryzykowne z powodu cyfrowych filtrów, które szybko i skutecznie namierzały każdy obcy sygnał pojawiający się w sieci Królestwa.

– Ol, przestań! – powiedział wpatrzony w monitor Mark, kiedy dziewczyna zbyt mocno zaczęła go tarmosić. – Stop it, please! To mi się nie podoba.

– Nie podoba ci się? – zapytała kokieteryjnie Alexandra, cofając dłoń. – Trudno.

– Nie chodzi o ciebie. Spójrz, co oni tam robią.

– Co takiego?

– Nie mam pojęcia właśnie. Miała być proklamacja i tyle. Czysta propaganda. A tu robią coś… Zobacz…

Przysunęła się bliżej i oboje pochylili się nad ekranem.

– Co to jest? Te walizki?

– Skąd mam to wiedzieć? Poczekaj, zaraz… Holy shit!

5

W całej katedrze słychać było głośny chrzęst, jakby nawiedziła ją inwazja pustynnych skarabeuszy. Tysiące nagle ożywionych srebrnych kulek opuściło walizki i samoczynnie toczyło się w stronę stojącego w centralnym punkcie świątyni ołtarza św. Stanisława.

Metaliczna masa podobna do żywej rtęci dotarła do ołtarza i zaczęła puchnąć w oczach. Poszczególne odgałęzienia głównego nurtu wspinały się po kamiennych kolumnach podtrzymujących sklepienie grobowca. Dotarły na sam szczyt pozłacanej kopuły, po czym rozpoczęły pracę. Na monitorach wyglądało to tak, jakby ktoś bawił się programem graficznym z włączoną funkcją Delete. Po kolei znikały: kopuła, orły, anioły, figury apostołów, wreszcie ozdobiona płaskorzeźbami trumna z relikwiarzem.

Dla obserwujących z bliska ten proces mnichów widok był bardziej spektakularny. Na ich oczach kamienna budowla po prostu rozpływała się w powietrzu. Metalowe skarabeusze całkowicie unicestwiły sarkofag, zmieniając go w eteryczny obłoczek parującej plazmy.

Dziesięć minut później było po wszystkim. W miejscu grobowca św. Stanisława pozostał tylko niewyraźny ślad na posadzce. Podobnie stało się z czterema otaczającymi go nagrobkami-pomnikami biskupów. Po skończonej robocie żuczki posłusznie wróciły wprost do aluminiowych pojemników. Zapadła cisza.

– Luzik… – szepnął mnich-kamerzysta. Jest gdzie kręcić…

Rzeczywiście, po usunięciu grobowca i pomników katedra jakby nabrała oddechu, odsłaniając w całej okazałości swoje eklektyczne wnętrze. Wszyscy obecni w milczeniu podziwiali tę przemianę.

– Kamera, światła! – Ostry głos wydawał rozkazy. – Ruchy, ruchy! Ojczyzna czeka!

Wysoki mnich stanął pośrodku jasnego prostokąta, odetchnął głęboko i zaczął:

– Bracia! Polacy! Oto nastała chwila święta, o której tak długo marzyli przodkowie nasi. Stoimy tutaj, w sercu…

Powietrze przeszył krótki, przenikliwy świst i mówca nagle przerwał.

– Co jest? – zapytał kamerzysta. – Dubel?

Mówca usiłował coś odpowiedzieć, ale głos utkwił mu w gardle. Z szeroko rozwartych ust zaczęła wypływać spieniona ślina zabarwiona krwią. Wtedy zauważyli wystający z tchawicy koniec bełtu. Wysoki frater zacharczał i runął na posadzkę.

Po chwili nie żyli również dwaj kolejni zakonnicy zajmujący się walizkami, trafieni strzałą z tej samej broni. Obsługę kamery skutecznie obezwładniono wiązką elektrod wystrzelonych z elektrycznego paralizatora.

Z podcieni głównej nawy wysunęło się kilka zamaskowanych postaci. Ludzie ci pokręcili się wśród leżących pokotem mnichów, zsunęli im z głów kaptury, z bliska obejrzeli ich twarze, po czym zabrali zwłoki wysokiego mówcy. Wychodząc, wyłączyli światła. Pozostawili dwa martwe i dwa ogłuszone ciała w habitach, rozkrzyżowane na posadzce. Katedra ponownie pogrążyła się w historycznym milczeniu i mroku.

6

– Holy shit! – powtarzał w kółko Mark. – Holy shit!

Zerwał się na równe nogi i zaczął krążyć po salonie. Wreszcie przystanął nad ciągle klęczącą na podłodze znieruchomiałą Ol.

– Rozumiesz, co się stało? – zapytał.

– Chyba tak – odparła. – Zdeletowali groby biskupów. Olgierd nie żyje. Tamci pewnie też.

– Zapewne. Trafieni z kuszy w gotyckiej katedrze. Bardzo stylowe. Wiedziałaś o tych grobowcach?

– Wiedziałam tyle, co ty.

– Nie było żadnych pertraktacji. Po prostu namierzyli ich i zabili. A teraz pewnie namierzają nas.

– To niemożliwe. Ten spec od łączności mówił, że tego nie da się zlokalizować. Na sto procent.

– A wspominał o tym, że za parę dni będzie leżał martwy w jakimś kościółku? Był taki przewidujący? Na sto procent? Wcale bym się nie zdziwił, gdyby właśnie otaczali kamienicę.

Znów rozpoczął nerwowy slalom.

– To już nie jest jakaś niewinna demonstracja – mówił gorączkowo bardziej do siebie niż do niej. – To terroryzm i profanacja! Co oni myśleli? Że następnym razem pojadą do Mekki i usuną Czarny Kamień? Za obrazę uczuć religijnych można tu dostać od trzech do dziesięciu lat przymusowych egzorcyzmów. Tak, tak, odrobiłem lekcję przed wyjazdem. A za zbezczeszczenie grobu narodowego świętego… Lepiej już wpaść na przemycie hery w Tajlandii!

Ol się rozpłakała. Mężczyzna przystanął i patrzył bezradnie, jak łzy spływają po policzkach siedzącej na dywanie dziewczyny. Później przeniósł wzrok na odbiornik. Transmisja się skończyła.

– No już, już – uspokajał ją. – Może jeszcze nas nie namierzyli.

– Ja… ja… nie dlatego – chlipała, wycierając nos. – Chło… chłopców szkoda.

– Szkoda – przytaknął Mark. – Musimy pomyśleć o nas. Wylot za trzy godziny. Znikamy stąd. Right away!

– Nie… nie jestem spakowana.

– For God’s sake, zostaw majtki, kupisz nowe na Portobello!

Złapał ją za rękę, zmuszając do powstania. Pociągnął w stronę przedpokoju. Po drodze chwycił wiszącą na krześle koszulę. W biegu sprawdził, czy w kieszeni są bilety i dokumenty.

Wypadli na ciemną klatkę, z hukiem zatrzaskując drzwi do mieszkania. Zbiegali ze schodów, przeskakując po kilka stopni naraz.

Drzwi klatki wychodziły na niewielkie wybrukowane podwórko, z którego przez sień blisko było do bramy prowadzącej na ulicę. Przebiegając pod niskim sklepieniem, Mark poczuł, jak ciśnienie wokół skacze raptownie, niemal rozrywając mu bębenki uszu. Ostatnimi rzeczami, jakie zarejestrował jego umysł, były fala oślepiającego światła i niski dźwięk podobny do syreny oceanicznego statku.

Kiedy się ocknął, blask nadal raził go w oczy, chociaż mniej intensywnie. Był kompletnie ogłuszony i ledwo dotarło do niego pytanie, które wcześniej słyszał wielokrotnie – tym razem po polsku:

– Pan Livingstone, nieprawdaż?

7

Mark P. Livingstone poza nazwiskiem nie miał nic wspólnego ze sławnym dziewiętnastowiecznym angielskim podróżnikiem. Był urodzonym dwa wieki później londyńczykiem, dzieckiem West Endu, fanem klubu piłkarskiego Chelsea, synem kardiochirurga Richarda Livingstone’a, rodowitego Anglosasa, oraz jego żony o polsko-angielskich korzeniach Katarzyny-Kate Livingstone, autorki poczytnych książek dla dzieci pisanych pod pseudonimem Kate Foster. Intrygujący inicjał P. oraz znajomość języka polskiego odziedziczył po żeńskiej linii swojej rodziny wywodzącej się z niewielkiej fali politycznej emigracji przybyłej do Anglii na początku lat osiemdziesiątych XX wieku.

Jego polska babcia Maria P. Księżopolska uparła się, żeby wnuk przynajmniej w mowie zachował kontakt z krajem przodków, a ponieważ przez pierwszych dwanaście lat sprawowała nad nim pieczę, wyręczając zapracowanych rodziców, postawiła na swoim. Mark nie bardzo wierzył, że kiedyś przyda mu się znajomość tego szeleszczącego języka, pełnego karkołomnych zbitek spółgłoskowych. Nie pamiętał, aby ktoś z jego zagranicznych krewnych ze strony matki kiedykolwiek odwiedził Anglię. Poza domem, w szkole i na studiach wśród wielonarodowej zgrai, która go otaczała, nie spotykał Polaków.

Ukończył dobre prywatne szkoły dla młodzieży pochodzącej z upper-middle class i rozpoczął studia w London School of Economics and Political Science. Nie śpieszyło mu się z dyplomem. Jeszcze jako nastolatkowie wspólnie z przyjacielem wymyślili niszowy portal społecznościowy dla fanów analogowych singli winylowych z muzyką rockandrollową, a później rockową, wydawanych sto lat wcześniej. Były to istne białe kruki, wymagające unikatowego i przez to drogiego sprzętu do odtwarzania. Okazało się jednak, że zapalonych kolekcjonerów jest całkiem sporo, portal szybko się rozrósł i sprzedali go w końcu większej firmie za pokaźną sumę. Wystarczyło na kieszonkowe i kupno kawalerki w Soho, w której zamieszkał, utrzymując jednak ścisłe więzy z rodzinnym domem w Bloomsbury.

W owym czasie wyrósł na wysokiego, harmonijnie zbudowanego młodego mężczyznę z gatunku tych, o których kobiety – i nie tylko – zwykle mówią z pożądliwym podziwem: „Ale ciacho!”. Przy wzroście powyżej stu osiemdziesięciu pięciu centymetrów ważył około siedemdziesięciu kilogramów, z czego większość stanowiły dobrze wytrenowane mięśnie. Miał klasycznie rzeźbioną twarz, zniewalający uśmiech i opadającą na czoło jasną grzywkę. Jego uroda była tak oczywista, że niemal trąciła banałem. Rudymentarnym śladem polskości, jak utrzymywała bezgranicznie zakochana w nim babcia, było romantyczne spojrzenie jasnozielonych oczu.

Tak obdarzony przez naturę, jak biały rekin krążył w otchłani przepastnego oceanarium, jakim był Londyn pod koniec lat osiemdziesiątych XXI wieku – ogromne miasto pełne pubów, dyskotek i klubów, falujące w dzień i w nocy, ekosystem orgiastycznych kolorów i form. Ławice różnobarwnych rybek pływały to tu, to tam, zalotnie powiewając fatałaszkami. Białe i czarne, Hinduski i Koreanki, jasnowłose Skandynawki, długonogie dziewczyny z Afryki, gorące Latynoski, hybrydowe mieszanki wszystkich ras – wszystkie zdawały się w zasięgu jednego ruchu płetwy. Chwytał, choć częściej był pochwytywany, czego efektem była zwykle szybka wycieczka do kawalerki w Soho na radosne tête-à-tête, które w młodzieżowych kręgach określano modnym ostatnio słowem „filetowanie”.

Jakkolwiek by to brzmiało, trzeba dodać, że w swoim młodzieńczym hedonizmie zachował pewne zasady. Nie traktował swoich partnerek całkiem przedmiotowo. Po pierwszych uniesieniach, kiedy pianka pożądania opadła, na ogół proponował przyjaźń. Jako friend sprawdzał się jak mało kto. Odbierał nocne telefony, odpowiadał na esemesy, czasem jechał przez pół miasta, aby wyciągnąć z nocnego klubu jakieś wielkie nieszczęście i cierpliwie, całkiem bezinteresownie wysłuchiwać do rana przeplatanych łzami skarg na podły, niewdzięczny świat oraz brutalne męskie typy, które go zaludniają. Ta funkcja całodobowego pogotowia, terapeuty na życzenie, drapieżnika z wbudowanym zmysłem empatii przyniosła mu nawet pewną popularność w kręgu bliższych i dalszych znajomych.

Kilka razy zdarzyły mu się dłuższe, bardziej iskrzące romanse z kobietami doświadczonymi. Były bardziej zaborcze i żądały czegoś więcej niż prosta gimnastyka ciał i wymiana płynów fizjologicznych. Propozycję przejścia na stopę przyjacielską odrzucały ze wstrętem i z gniewem jako jałmużnę. Próba rozstania powodowała zwykle atak furii przeplatanej litanią przeprosin i błagań o jeszcze jedno „ostatnie” spotkanie, które oczywiście kończyło się kolejnym przypływem dzikiej namiętności.

Nie wiedząc, jak wybrnąć z tego zapętlenia, usiłował grać rolę typowego dandysa – Doriana Graya swojej epoki, jednak chłodna, wyniosła ironia wcale kobiet nie zrażała, przeciwnie – jeszcze bardziej podsycała ich masochistyczne skłonności.

Za każdym razem sytuacja stawała się bez wyjścia, do chwili gdy zrywały z nim właściwie bez powodu i znikały z jego życia nagle i całkowicie, zabierając ze sobą nawet wspomnienia. Jedna z nich, Maud, mężatka gotowa porzucić dla niego męża i dwójkę dzieci, kiedy dała za wygraną, na odchodne stwierdziła:

– Jesteś perfekcyjnym okazem stuprocentowej męskiej małpy, my darling, z jednym wyjątkiem: ty zwyczajnie nie umiesz kochać!

Częściowo był skłonny przyznać jej rację, ale nie do końca. Kochał przecież swoich rodziców, bardziej chyba ojca, a nade wszystko odwzajemniał miłość, jaką darzyła go babcia. Po żadnym odejściu tak nie rozpaczał jak wtedy, gdy zdechł jego ukochany spaniel Corky. To wydawało mu się całkowicie naturalne, miłość do bliskich, których znał od urodzenia. Po tych kilku wyczerpujących doświadczeniach przysiągł sobie nigdy nie angażować się w damsko-męską relację trwającą dłużej niż finał Pucharu Anglii z ewentualną dogrywką.

Aż do dnia, kiedy w pubie Biały Koń w Fulham, czekając przy barze na spóźnionego koleżkę, z którym był umówiony, spotkał Alexandrę.

Od razu dostrzegł ją siedzącą w kącie pubu w większym gronie. Towarzystwo było dość liczne i mimo wczesnej pory wyjątkowo rozgadane. Przez ogólny zgiełk panujący w pomieszczeniu trudno było usłyszeć, o czym rozmawiano. W końcu z pewnym zaskoczeniem udało mu się rozpoznać znajomy lingwistyczny szelest. Mówiono chyba po polsku. Po pewnym czasie dziewczyna wstała i przeszła przez pub, udając się do toalety. Wtedy obejrzał ją w całej okazałości.

Była naturalną blondynką o olśniewająco jasnej karnacji, jakby spłynęła wprost z wyretuszowanej reklamy kosmetyków. Kiedy opuściła strefę stolików, wyszła na jaw doskonałość jej nóg w ciasno opiętych streczowych spodniach. Idąc, nie wdzięczyła się, nie kołysała kusząco tyłeczkiem, nie wypinała zanadto do przodu rysujących się wyraźnie pod bluzką posągowych krągłości, a mimo to skupiła na sobie spojrzenia większości klientów pubu. Na pewno czuła ten zbiorowy wzrok, lecz sprawiała wrażenie, jakby zupełnie jej to nie obchodziło. Miała ten cudowny, z pozoru obojętny luz bogini pewnej swojej urody i wrażenia, jakie wywoływała na otaczających ją śmiertelnikach.

Od chwili gdy przeszła obok Marka i zniknęła za zasłoną, natychmiast zaczął gorączkowo rozważać, jak zaczepić ją w drodze powrotnej. Postanowił wykorzystać swoją znajomość polskiego, co też uczynił z wdziękiem cyfrowej sekretarki:

– Hello, moje imię jest Mark. Mogę wiedzieć, jak ciebie zwą?

Przystanęła, podniosła wzrok i uśmiechnęła się.

– Znasz polski?

– Więcej lub mniej – przyznał. – Moja babcia jest polski. Dziesiąta woda po kisiel. Ni to, ni sio.

Wyczuł, że dzięki swojej nieporadnej polszczyźnie wdrapał się na pierwszy szczebel drabiny prowadzącej do boskiej krainy. Rozbawił ją i zaciekawił.

Jeszcze raz spojrzała na niego, a potem zaproponowała:

– Przysiądź się do nas. Mam na imię Alexandra, dla przyjaciół Ol.

Mówiła po angielsku z ledwo wyczuwalnym twardym akcentem. Pracowała na stażu w City. Jak szybko się zorientował, nie była bliżej związana z żadnym z siedzących przy stole mężczyzn.

Wszyscy oni byli Europolakami lub Anglopolami, jak określano ich w kosmopolitycznym Londynie, wywodzącymi się z potężnej fali ekonomicznej emigracji z początku stulecia, która przypłynęła na Wyspy wkrótce po upadku muru berlińskiego. Mieszkając w Anglii przynajmniej od dwóch pokoleń, nigdy nie zasymilowali się tutaj na dobre. Trochę nieufnie przyjęli go do swego grona i wyczuł, że zmienili dotychczasowy temat rozmowy.

Nawijali typową dla tej warstwy odmianą pidgin English, zwaną ponglisz, w dodatku w londyńskim żargonie cockney, co dawało nieraz dość zabawny efekt. Rozmowa obracała się głównie wokół piłki nożnej, żużla, cen piwa i jakichś nowych przepisów budowlanych. Często używali wyrażenia „kulaśnie”, którego Mark zupełnie nie rozpoznawał. Dopiero po jakimś czasie zorientował się, że to przyswojona polszczyźnie forma miejscowego cool. Kiedyś, zastanawiając się nad językiem, którego w dzieciństwie uczyła go babcia, odkrył jego fonetyczną tajemnicę: jeśli słowo w nim użyte nie zaszeleści, nie zasyczy lub nie warknie, polskie ucho po prostu go nie słyszy.

Jeden z siedzących zwrócił jego uwagę. Zajmował miejsce u szczytu stołu i mimo że wyglądał na młodszego od pozostałych, traktowany był z wyraźnym respektem. Zwracano się do niego wyłącznie po polsku. Odpowiadał w jakimś jeszcze innym, ledwo zrozumiałym dla Marka dialekcie. Zapytał o niego Alexandrę.

– Olgierd? – zastanowiła się. – To rodowity Polak. Z Królestwa.

Mark poczuł rosnące zaciekawienie. Pierwszy raz widział przybysza z mitycznej części Europy, o której wiedziano tak niewiele. Teokratyczne Królestwo niezmiernie rzadko gościło w codziennych wiadomościach. W Wikipedii można było dowiedzieć się czegoś więcej, lecz i tak dla przeciętnego mieszkańca Anglii obszar ten jawił się jako terra incognita, kraina rodem z baśni braci Grimmów. Tym uważniej przyglądał się przybyszowi.

Siedzący mężczyzna na oko wydawał się rosły, niewiele ustępujący mu wzrostem. Miał długą, pociągłą twarz, okoloną gęstym, ciemnym zarostem. Na głowie nosił dziwnego kształtu kołpak w rubinowym kolorze z doczepioną lisią kitką. Nie robiło to specjalnego wrażenia w Londynie, gdzie każdy nosił na głowie, co mu się żywnie podobało. W turbanie mógłby uchodzić za Sikha lub afgańskiego taliba, zwłaszcza że oczy miał również ciemne, przenikliwe, inne niż pozostali siedzący przy stole mężczyźni.

Olgierd poczuł ciężar skupionego na nim spojrzenia Anglika. Przechylił się w stronę najbliższego sąsiada i szepnął mu coś do ucha. Tamten odpowiedział i zaczęli się śmiać, patrząc wprost na Marka. W innych okolicznościach uznałby ten śmiech za głupią zaczepkę, lecz tym razem odpuścił przez wzgląd na dziewczynę. Ponieważ pojawił się w pubie przyjaciel, z którym był umówiony, używając całego swojego uroku, wyciągnął od Alexandry numer komunikatora i grzecznie pożegnał całe towarzystwo.

Taktycznie odczekał kilka dni, zanim się z nią skontaktował. Umówili się w jednej z pływających po Tamizie knajpek. Dziewczyna zjawiła się punktualnie i wyglądała jeszcze bardziej atrakcyjnie niż w pubie. Jedli kolację przy świecach, luźno rozmawiając o nowych wydarzeniach artystycznych, filmach, grach komputerowych, polityce i sporcie. Świetnie zorientowana, wygłaszała własne, oryginalne opinie, daleko odbiegając od stereotypu blondynki. W świetle świecy jej pociągła twarz i smukła, długa szyja przywodziły na myśl portrety kobiet Modiglianiego, które oglądał kiedyś na wystawie w Tate Gallery. Było coś jeszcze w tej dziewczynie – coś nieuchwytnego, z czym nie spotkał się nigdy wcześniej: jakaś nieudawana skromność, a jednocześnie pewność siebie, radość życia i ledwie wyczuwalny cień melancholii w każdym uśmiechu, którym go obdarowywała. Była otwarta, a zarazem tajemnicza, odważna w poglądach, ale delikatna w ich formułowaniu, konserwatywna, a przy tym diabelnie sexy.

Dowiedział się, że przyjechała z Niemiec, dzieciństwo i wczesną młodość spędziła w Berlinie. Wychowywał ją ojciec, sławny architekt. Wkrótce po urodzeniu straciła matkę, która zginęła w wypadku. Mimo to, jak opowiadała, dzieciństwo miała bardzo szczęśliwe. Studiowała na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie. Od niedawna zaliczała staż w City. Miała wizę Schengen-7, mogła więc po ukończeniu stażu zostać na stałe i podjąć pracę w Anglii. Decyzji w tej sprawie jeszcze nie podjęła.

Świece przygasały, wina ubywało, a Markowi nawet nie przyszło do głowy, żeby zaproponować jej standardową marszrutę do kawalerki. Odprowadzając dziewczynę, zastanawiał się tylko, czy może pożegnać się z nią pocałunkiem na dobranoc. Ostatecznie na stacji metra Charing Cross przyjacielsko musnął tylko jej policzek. Ol odjechała w kierunku Camden, a Mark, wracając samotnie przez wypełnione gwarem uliczki Soho, po drodze wstąpił do baru i upił się refleksyjnie, przeczuwając rychły koniec swojej oceanicznej, niczym nieskrępowanej swobody.

Latem w Londynie zdarzały się dni tak gorące, że mimo działającej klimasfery miasto budziło się na dobre dopiero późnym wieczorem, po obowiązkowej popołudniowej sjeście. Z tego powodu zdarzały się nawet interpelacje w Izbie Gmin. Wskazania termometrów oraz poziom stężenia dwutlenku węgla w atmosferze podawano na równi z kursami na giełdzie.

Ol mieszkała tu od niedawna, dlatego właściwie nie znała miasta. Wcześniej była tu tylko raz przed laty ze szkolną wycieczką. Mark uparł się, że pokaże jej niektóre zakątki rzadko odwiedzane przez turystów. Włóczyli się więc po galeriach, zaglądali do teatrów na West Endzie, bawili się na klubowych imprezach, kończyli często nad ranem w jakiejś przytulnej knajpce, słuchając zaśpiewu muezina nawołującego wiernych do porannej modlitwy. Spotykali się pięć razy w tygodniu z wyjątkiem wtorków i piątków, kiedy Ol chodziła na pogaduszki z rodakami.

– To nudne – mówiła za każdym razem, kiedy chciał z nią iść do Białego Konia. – Oni tam rozmawiają o rzeczach, które ciebie zupełnie nie zainteresują. Jak to Polacy, bez przerwy się kłócą o Polskę. Podzielili się, bo się pokłócili, a teraz się kłócą, że się podzielili. Sama nie wiem, dlaczego tam chodzę.

Odpuszczał, ale czuł się fatalnie osamotniony. Zupełnie nie rozumiał, co może łączyć dziewczynę tej klasy z bandą wieśniackich piwożłopów. Bez niej czas spowalniał i dłużył się niemiłosiernie. Ponieważ ciągle nie mógł uwierzyć w to, co go spotkało, a nie chciał być wypytywany przez przyjaciół o powód swojego kwaśnego humoru, wtorki i piątki spędzał samotnie w domu niczym odtrącony kochanek.

Trwało to prawie trzy tygodnie, aż pewnego wieczoru Ol nieoczekiwanie wyraziła chęć odwiedzenia go w domu.

Nigdy przedtem nie czekał na żadną dziewczynę tak spięty. Wysprzątał mieszkanko dwa razy, starannie usuwając najmniejsze ślady obecności innych kobiet. Miał wyrzuty sumienia, że miesiąc wcześniej pożałował pieniędzy na odmalowanie ścian. Kupił kwiaty i dobre wino. Pół godziny przed czasem zamówił chińszczyznę i odkorkował butelkę, żeby wino odetchnęło. Sam nerwowo krążył wśród czterech ścian, nie mogąc znaleźć sobie miejsca.

Przyszła punktualnie. Nie cmoknęła go zwyczajowo w policzek, tylko musnęła wierzchem dłoni jego podbródek, jakby sprawdzała, czy jest starannie ogolony. Później rozejrzała się po skromnym wnętrzu, usiadła na brzegu łóżka, zamoczyła usta w kieliszku, odstawiła szkło i powiedziała:

– Zgaś światło.

Wydała mu się raczej oziębła i jakby speszona. Sam czuł się spięty i w rezultacie ten pierwszy raz zaliczyli pośpiesznie jak para pryszczatych nastolatków. Po wszystkim w ciemności ubrała się i wyszła bez słowa, zostawiając go samego w łóżku, z jedną myślą w głowie grzechoczącą jak kostka lodu w opróżnionej w pośpiechu szklance.

– Spieprzyłem to. Wszystko stracone.

Nie odzywała się przez dwie niekończące się doby, on zaś tkwił beznadziejnie samotny w opustoszałym mieszkaniu, zasłuchany w ponure muzyczne głębie dark ambientu. Od czasu do czasu sprawdzał wiadomości tekstowe w komunikatorze.

Nic.

Trzeciego wieczoru przez mroczne tony muzyki przebiło się niewyraźne pukanie. Pomyślał, że to jakiś sąsiad, i otworzył drzwi. Stała przed nim dziewczyna z portretu Modiglianiego.

– Dobra muza – powiedziała. – Nie wyłączaj.

Tej nocy kochali się zupełnie inaczej. Na początku dotykali się delikatnie i trochę nieufnie jak dzieci zdumione odkryciem innej planety, na której pulsuje nieznane życie. Później odbyli długą podróż dwóch równoległych połączonych ciał astralnych w bezkresie czasoprzestrzeni i dopiero nad ranem dotarło do nich, że w czasie tej jazdy kilkakrotnie przecięli się w nieskończoności. Gdy zwolnili, okazało się, że wszechświat, Londyn i cztery ściany kawalerki wokół nich wciąż znajdują się na swoim miejscu, tylko oni już nie są tacy sami.

Do rana nie zmrużyli oka, potem Ol pojechała do City. Wróciła jeszcze tego samego popołudnia. I następnego. I następnego.

Nie musiał już gasić światła. Zachłannie zwiedzał jej ciało. Przekonał się, że pod ubraniem nie jest taka wiotka, jak mógł się spodziewać. Dotykając jej pełnych piersi i kładąc w przerwach głowę na wciąż twardym mimo seksualnego odprężenia brzuchu, miał wrażenie, że pod gładką, olśniewająco białą skórą czai się energia dociśniętej do ostatnich granic sprężyny. Kiedy jej to powiedział, zaśmiała się.

– W Berlinie też są siłownie i ludzie uprawiają sporty.

– Ale to zmyłka, ściema – przekomarzał się.

– Co jest zmyłką?

– Ta subtelna twarz… i cała reszta.

– Coś ci nie pasuje?

– Nie… nieeee, przeciwnie! Przynajmniej w jednym szczególe się zgadza.

– W jakim?

– Nie oszukujesz z kolorem włosów. Wszędzie berliński blond!

Oberwał, ale uznał, że mu się należało.

Kontynuując poszukiwania, na wewnętrznej stronie jej lewego ramienia odkrył tatuaż: maleńkie serduszko przebite strzałą z inicjałami SF i liczbą 323.

– To nie to, co myślisz – wyjaśniła, widząc wyraz jego twarzy. – Żadna pamiątka po miłości. Sztubackie wygłupy. Wytatuowali to sobie wszyscy w klasie pod koniec nauki. School Forever i numer liceum.

Mark pomyślał, że prędzej czy później będzie musiał przedstawić Ol rodzicom, i ta myśl sprawiła mu jakąś dziwną przyjemność.

– Muszę wyjechać – oświadczyła którejś nocy. – Nie na długo, na parę dni.

– Dokąd?

– Do Królestwa.

– Do Królestwa?

– Chłopcy z Białego Konia poprosili mnie o przysługę. Parę dni, nie dłużej. Mam coś dla nich przewieźć, drobiazg.

– Drobiazg? Jaki drobiazg?

– Pamięć. Nagranie.

– Sami nie mogą?

– Mają inne plany.

– Chodzi tylko o przemyt?

– Trochę tak.

– To niebezpieczne!

– Przesadzasz.

– Ol, słuchaj – powiedział najpoważniejszym tonem, na jaki go było stać. – Ci twoi geniusze z Białego Konia mają zakonspirowaną grupę dyskusyjną w necie. Zabezpieczoną tak, że śmiech. Włamałem się na nią. Nie bardzo się w tym wszystkim orientuję, ale wiem jedno: nie podobają im się rządy w Królestwie. Okej, nie moja sprawa. Tyle że każdy rząd ma to do siebie, że się broni przed utratą władzy. Śledzi, inwigiluje… A prawa Królestwa są dość surowe. Więc to jest niebezpieczne.

– Sprawdzałeś ich? Naprawdę?

– Wolę wiedzieć, z kim się zadajesz. Ten palant z kitką wydaje się szczególnie podejrzany. Poza tym ma na ciebie ochotę.

– W dodatku jesteś zazdrosny? Nie wiem, co o tym sądzić. Uważam, że chłopcy są nieszkodliwi i ryzyko jest niewielkie.

– Tak? To jadę z tobą.

– Niemożliwe. Oni nie zechcą.

– Jeśli nie zechcą, nie pojedziesz.

Spojrzała na niego uważnie.

– Nie możesz mi niczego zabraniać – obruszyła się.

– Właśnie że mogę.

– A to dlaczego?

– Dlaczego? – powtórzył za nią, jakby chciał zyskać na czasie i oswoić się ze słowami, które chwilę później same mu się wymknęły. – Bo cię kocham.

8

Przygotowując się do wyjazdu, Mark przypomniał sobie, że w jego grupie studenckiej jest chłopak, Ian, początkujący dramatopisarz, gburowaty Szkot, który przechwalał się kilkukrotnym pobytem w Królestwie.

Należał do Klubu Ryzykownych Wojażerów im. Sir Henry’ego M. Stanleya. Członkowie klubu uprawiali turystykę w realu, w najbardziej egzotycznych zakątkach świata – w miejscach, gdzie od zawsze trwały wojny domowe, panoszyły się okrutne reżimy, dominowała religijna ortodoksja. Ryzykując życiem, przywozili stamtąd nakręcone ukrytą kamerą filmy, które prezentowali klubowym kolegom w trakcie comiesięcznych popijaw.

Nie utrzymywał ze Szkotem zbyt zażyłych stosunków, ale potrzeba nagliła. Umówił się z nim w pubie obok Victoria Station. Gdy zjawił się Ian, niewysoki grubasek ze strzechą ognistorudych włosów i skołtunioną brodą, Mark zamówił piwo, po czym usiedli we dwóch w ustronnym kącie.

– Chciałbym wiedzieć, jak tam jest – zaczął Mark.

– Wybierasz się?

– Na parę dni.

– Z musu czy z ciekawości?

– Jedno i drugie. Lecę do Krakowa.

– Kraków, Cracovia. – Ian pokiwał głową. – Ojciec opowiadał mi, że kiedyś to było kultowe miejsce na weekendowe wypady chłopaków z północnej Anglii i Szkocji. Dwa dni ochlaju, tanie hotele, panienki, niecałe trzy godziny lotu i zero Irlandczyków.

Ian szybko się uporał z inauguracyjną pintą, więc Mark zamówił mu następną. Szkot podniósł szklankę i patrząc pod światło, przez dłuższą chwilę oceniał klarowność napoju.

– Dobra – powiedział. – Chcesz dłuższą wersję przewodnika czy skrót?

– Nie mam zbyt dużo czasu.

– Okej. Przede wszystkim z chwilą przekroczenia granicy przestaje ci działać PI, a z nim translator. Tracisz połączenie i lądujesz tam jak grzybek mun w wietnamskiej zupce. Przede wszystkim weź ze sobą papierową walutę, najlepiej eurojuany. Na lotnisku albo w hotelu wymienią ci je nielegalnie po niezłym kursie na miejscowe zloty. Tak się nazywa ich waluta. Na banknotach muszą być orły i krzyże. Na wymianie pewnie trochę cię przekręcą, ale i tak się opłaca. Jedziesz tam sam?

– Z kimś.

– Mam nadzieję, że nie z koleżką w obcisłych gaciach?

– Nie jestem gejem – wyjaśnił Mark.

– I bardzo, kurwa, rozsądnie, szczególnie przy wyjeździe do Królestwa. Zwróć także uwagę na ciuchy. Raczej stonowane kolory, najlepiej szarość i czerń. Koszule à la Tommy Bahama odpadają. Panienka też niech się pilnuje. Dużo bieli, żadnych obcisłych kombinezonów ani broń Boże jakichś feministycznych akcentów! Twarz na widoku, to nie islam, ale nogi z tyłkiem raczej schowane. „À propos”, znam ją?

– Nie.

– Szkoda. Poza tym znasz jakieś polskie słowo?

– Mówię trochę po polsku – odparł Mark.

– Oho, to będą cię na rękach nosili! – ożywił się Ian. – Tubylcy uwielbiają, gdy słyszą swój język z ust cudzoziemca. Mnie wystarczyło parę zwrotów: „Żen-dobrhy, jah-szew-masz”, „Na-zdrowije”, „Na szmiehcz zapomniałem o rachunek”. Lubią też przeprowadzać na nas językowe testy, na przykład, poczekaj, muszę przepłukać usta: „W-szerze… w-szebhrze”…

– W Szczebrzeszynie chrząszcz brzmi w trzcinie – wyrecytował bez zająknienia Mark. – W Szczyrku szczają jeżozwierze.

– Bas-no-Beatha! Śmierć lub życie! – Ian prawie zakrztusił się piwem. – To ty naprawdę gadasz „po polski”. Musimy to oblać, brachu!

Wprawnie opróżnił do połowy dopiero co przyniesioną szklankę, po czym głośno czknął. Z każdym wypitym piwem coraz bardziej upodabniał się do postaci Potwora z Muppet Show.

– Oni się naprawdę cieszą jak dzieci, kiedy ktoś to bezbłędnie wyrecytuje. A nazwiska mają tak łatwe do wymówienia jak nazwy walijskich wiosek. Ponadto w żadnym razie nie próbuj się wywyższać. Mają dość niską samoocenę i są przewrażliwieni na punkcie własnej godności. Tam nawet hotelowa kurwa w trakcie analka potrafi okazać ci moralną wyższość. Szczególnie uważaj na nobelsów.

– Kto to taki?

– Poznasz ich. Pijani bywają nieobliczalni. Poza tym to mili, gościnni ludzie. Baaardzo gościnni. Jak już zaczniesz z nimi pić, nie odmawiaj w połowie biesiady! To najgorsza obelga. Lepiej już zwal się pod stół, wtedy będą zachwyceni, że masz słabszą głowę. Mój ojciec zresztą też mawiał, że przerywanie picia w trakcie picia nie służy zdrowiu. Jeszcze po szklaneczce? Jako literaturę pomocniczą polecam ci Historię życia Toma Jonesa Fieldinga, coś Chestertona i jakiś bryk historyczny z epoki wojny Dwóch Róż. Wiesz, który tam rok jest obecnie?

– Mniej więcej.

– Znaczy, nie wiesz. Będzie ci to potrzebne przy wypełnianiu formularzy. Biurokracja pleni się tam nie gorzej niż u nas. Obecnie mają rok czterdziesty drugi ab Regnum condita, czyli od założenia Królestwa. Można się przyzwyczaić. Trudniej jest ze zmianami czasu. Często przesuwają wskazówki zegara, to do przodu, to do tyłu, właściwie nie wiadomo z jakich powodów. Czas to u nich sprawa polityczna. Uważają, że panowanie nad nim to ważny atrybut narodowej suwerenności. Wszystkie miejscowe rozkłady jazdy czy umówione godziny spotkań należy traktować bez nadmiernego pedantyzmu, co po dłuższym pobycie wywołuje efekt całkiem przyjemnego luzu. Łał, jak ten Jack Hammer pięknie wchodzi! – Pociągnął długi łyk, otarł wąsy z piany i niespodziewanie głos mu się zmienił. – Nie byłem tam już całe pięć lat. Gdybym znów pojechał, pewnie by mnie przymknęli. Mam tam parę niespłaconych rachunków. Ale wiesz, co ci powiem: tęsknię. Ogólnie mówiąc, to syf, ale jest tam coś takiego skrojonego na ludzką miarę, rozumiesz? Pewnie nie zdążysz tego zrozumieć, bo będziesz za krótko. Jak oni mówią: trzeba beczkę soli zjeść, żeby poznać drugiego człowieka, a co dopiero cały kraj! Wyobraź sobie, że w siedemnastym wieku czterdzieści tysięcy Szkotów wyemigrowało w tamte okolice, i co się z nimi stało? Wsiąkli jak w masło! W Królestwie wszystko jest możliwe! Ja też o mało nie wsiąkłem. Była tam taka jedna, nawet miał być ślub, kościelny, a jakże, mówię: nie ma sprawy, mogę nawet iść do spowiedzi, w końcu jestem Szkotem, kurwa, jestem pieprzonym Szkotem…

Mark dopił swoje piwo, zapłacił rachunek i opuścił pub.

Dzień później odwiedził konsulat Królestwa w Westminsterze. Wcześniej wypełnił gruby formularz wizowy z mnóstwem rubryk i pytań. Niektóre wydały mu się dość dziwaczne. Urzędnik był bardzo uprzejmy.

– Pytania to tylko formalność – wyjaśnił. – W rubryce 4A „sposób poczęcia” wpisał pan, jak widzę, znak zapytania…

– Niezupełnie zrozumiałem, o co chodzi.

– Well, to tylko taka biurokratyczna procedura. Chodzi o to, czy został pan poczęty w sposób naturalny.

– Mam o to zapytać moich rodziców?

– Nie musi pan. Uprzejmie informuję, że wiza została przyznana.

Następnego dnia Ol zorganizowała spotkanie z Olgierdem. Na wszelki wypadek służyła jako tłumaczka. Po kilku słowach Olgierda Mark zrozumiał, że sprawa jest poważniejsza, niż myślał.

Zgraja nie bardzo rozgarniętych, średnio kwalifikowanych pracowników budowlanych pijących piwko po godzinach pracy okazała się patriotyczno-niepodległościową organizacją wojskową Polonia Restituta. Jej celem było obalenie teokratycznej monarchii Królestwa i ustanowienie ustroju świecko-demokratycznego, co miało umożliwić ponowne zjednoczenie wyzwolonej ojczyzny z Federacją Europy. Olgierd Krasiczyński był ich komendantem.

Mark wysłuchał tego z uprzejmym zainteresowaniem. Jako londyńczyk był przyzwyczajony, że w jego mieście od wieków różne grupki przybyszów z kontynentu spiskowały przeciwko władzy w swoich rodzimych krajach. Bardziej jednak ciekawiły go szczegóły planowanej wyprawy do Krakowa.

– Konkretnie, co zamierzacie? – zapytał.

– Planujemy dostać się na Wawel i wezwać do insurekcji.

– Co to jest ten Wawel?

– To stary zamek królewski w Krakowie i nekropolia władców dawnego Królestwa – wyjaśniła mu Ol. – Coś takiego jak połączenie pałacu Buckingham z katedrą westminsterską.

– Dwa w jednym, bardzo praktyczne – przyznał Mark.

– Granicę przekroczymy osobno – oświadczył Krasiczyński. – W Królestwie obowiązuje cenzura prewencyjna; nie można przesłać niczego bez elektronicznej pieczątki. Zapis wideo aktu proklamacji trzeba przemycić. Zależy nam, aby nasza odezwa z Wawelu trafiła do wszystkich rodaków rozsianych po świecie.

– A nie można by tego zrobić tutaj, na miejscu? – wtrącił Mark. – Można przecież odtworzyć wnętrze katedry za pomocą wirtualnej scenografii i na jej tle wygłosić orędzie. Nikt się nie zorientuje. Podobno w ten sposób ludzkość wylądowała pierwszy raz na Księżycu.

– Tak nie działamy – odparł krótko komendant. – Żadnych oszustw. Moralnie musimy być czyści jak nasza sprawa.

– Rozumiem – powiedział Mark, nic nie rozumiejąc. – To jednak nielegalne. A jeśli nas wykryją i złapią?

– Niemożliwe. Zapis transmisji będzie zakodowany. Skanery go nie wykryją.

– Prawa Królestwa są dość surowe – zauważył Mark.

– Powtarzam, nie ma żadnego ryzyka – podkreślił Olgierd. – Nawet lepiej, że pojedziecie we dwoje. Zakochane pary zawsze wydają się trochę mniej podejrzane.

Markowi wydawało się, jakby ostatnie zdanie wymówił z wyraźnym przekąsem. Chyba nie bardzo podobał mu się ich związek z Ol.

– Pojedziecie, nagracie transmisję i wrócicie do Londynu – ciągnął tymczasem komendant. – Szczegóły techniczne omówi z wami porucznik Zając. Są pytania?

– Brzmi rozsądnie – podsumował Mark.

– Zatem bywaj zdrów, waćpan! – Olgierd uniósł kieliszek, po czym wszyscy przypieczętowali wódką zawarty układ.

– Co oznacza ten „waćpan”? – spytał Mark, kiedy wyszli z Ol z Białego Konia.

– To stara forma grzecznościowa – wyjaśniła. – Coś takiego jak u was sir. Będziesz się musiał nauczyć takich słów, jak „waszmość” czy „mości pan”.

– Niewymawialne! – Anglik się roześmiał.

Pozostawało jeszcze przekazać wiadomość o wyjeździe rodzicom. Postanowił zrobić to w czasie niedzielnego obiadu. Zapowiedział, że przyjdzie ze znajomą, co wzbudziło małą sensację w Bloomsbury. Alexandra była pierwszą dziewczyną od czasów szkoły średniej, którą zaprosił na niedzielny obiad do rodzinnego domu.

Na tę okazję ubrała się w prostą czarną sukienkę przed kolana i włożyła szafirowe pantofle na płaskim obcasie. W dłoni trzymała dobraną kolorem do butów markową torebkę. Włosy zaczesała do tyłu i spięła srebrną zapinką. Smukłą szyję ozdobiła naszyjnikiem z maleńkich pereł. Prezentowała się konserwatywnie i elegancko.

Na doktorze uroda Ol wywarła piorunujące wrażenie, czego oczywiście nie dał po sobie poznać choćby mrugnięciem oka. Podziw gospodarza wzrósł jeszcze, gdy dziewczyna popisała się znajomością gatunków storczyków, które od lat pieczołowicie hodował w przydomowej oranżerii.

Przed posiłkiem ojciec z synem przeszli do gabinetu na szklaneczkę whisky. Senior milczał przez dłuższą chwilę, uważnie lustrując Marka wzrokiem, po czym postawił diagnozę:

– Mój syn zachorował. Nareszcie. – Łyknął whisky i uśmiechnął się sam do siebie. – Ach, te Słowianki – powiedział. – Co one takiego w sobie mają? Czysta słodycz.

– Urodziła się i wychowała w Berlinie – zauważył Mark.

– Ależ to czysta Słowianka – upierał się doktor. – Znam się na tym. Nie zapominaj, że twoja matka ma w swojej krwi dokładnie dwanaście i pół procent słowiańskości. Niestety, reszta to angielski jad.

W tym tonie rozmawiali jakiś czas, następnie przeszli do salonu, gdzie Katarzyna-Kate Livingstone vel Kate Foster chyba nie nudziła się z gościem, bo zamiast siedzieć na fotelu-tronie, na którym zwykle przyjmowała wizyty petentów, przeniosła się na sofę obok dziewczyny. Był to fakt historyczny na miarę Wielkiej Karty Swobód, który nie umknął uwagi obu mężczyzn.

Okazało się, że w dzieciństwie Ol uczyła się angielskiego z jej książek, co więcej, fragmenty przygód Gumki-Myszki, Motylka Pyszałka oraz Konika Morskiego znała na pamięć. Słysząc własne teksty, w dodatku recytowane bezbłędnie (no może z delikatną nutą obcego akcentu), autorka nie mogła odmówić sobie podwójnej porcji sherry.

Usiedli do obiadu, w trakcie którego rozmawiali głównie o pogodzie w Londynie. W końcu konwersacja zeszła na temat wyprawy do Królestwa.

– To bajeczne – mówił doktor. – Kraj bez komunikatorów, internetowych połączeń, zwariowanych partii politycznych i ciągłych kampanii wyborczych, które nic nie zmieniają. W naszej starej Anglii Kościół też jest państwowy.

– Ale tam państwo jest kościelne! – zauważyła lady Livingtone. – To jednak nie to samo.

– I bez GPS-u – kontynuował pan domu. – Bez włączonego na okrągło lokalizatora. Bez pewności, że kiedy zrządzeniem losu w czasie samotnej żeglugi po katastrofie jachtu trafisz na bezludną wyspę gdzieś na Pacyfiku, tuż po wyjściu z wodnej kipieli i zaczerpnięciu pierwszego haustu powietrza zostaniesz przywitany na plaży reklamą najnowszego sprzętu survivalowego, model „Robinson Crusoe”, a w następnej chwili uruchomi ci się PI i dyżurna pielęgniarka przyśle wiadomość z kliniki: „Panie doktorze, następna teleoperacja w Tokio za dwie godziny”. Goddamn it, pieprzyć to!

– Ależ, Dick, zachowuj się, przynajmniej wobec gościa! – mitygowała go żona.

Richard Livingstone pociągnął solidny łyk trunku i spojrzał wymownie na syna. „A nie mówiłem?”

– Chciałbym jeszcze przedstawić Ol babci – powiedział szybko Mark. – W jakiej jest dziś formie?

– W nie najgorszej – zawyrokowała matka. – Sprawdzę tylko, czy nie śpi.

Wyszła z salonu i wróciła po chwili.

– Możecie teraz iść.

Starsza pani siedziała w obszernym fotelu naprzeciwko kominka. Mimo upałów i wyłączonej klimatyzacji stale skarżyła się na ziąb. Po dwóch niewielkich wylewach miała kłopoty z mówieniem i słabo widziała, lecz ciągle zachowywała sprawność umysłu. Mark nie potrafił sobie wyobrazić jej śmierci. Z jej odejściem zniknęłaby najważniejsza osoba, wokół której obracał się cały magiczny świat jego dzieciństwa.

Stanęli przed nią i Mark powiedział głośno po polsku:

– Babciu, to moja dziewczyna. Ona jest polska. Jedziemy za niedługi czas do Polski. Rozumiesz?

Staruszka z widocznym wysiłkiem podniosła głowę, nieznacznym gestem dłoni przywołała gościa. Gdy Alexandra podeszła bliżej i przykucnęła przed fotelem, staruszka zaczęła delikatnie wodzić dłonią po jej twarzy, jakby próbując odgadnąć jej rysy. Wynik próby był raczej zadowalający, bo na końcu pieszczotliwie pogłaskała ją po policzku.

Następnie sięgnęła do hebanowej szkatułki stojącej na stoliku obok fotela. Mark wiedział, że oprócz różnych rupieci trzyma tam jego zdjęcie. Było tam jeszcze coś. Z dna wyszperała solidny łańcuszek z przyczepionym okrągłym srebrnym medalikiem w kształcie serca. Ol od razu pojęła, w czym rzecz.

– To szkaplerzyk – powiedziała. – Dla Marka?

Staruszka skinęła głową.

– Matki dawały takie medaliki swoim synom, kiedy szli na wojnę – wyjaśniła dziewczyna, zawieszając mu łańcuszek na szyi. – Babcia chce, żebyś wrócił cały i zdrowy.

– Kocham cię, babcia – powiedział wzruszony Mark. Schylił się i ucałował jej pomarszczone dłonie i czoło, czując przy tym niezwykły chłód pergaminowej skóry.

Trzy dni później Mark i Ol polecieli do Królestwa.

9

Na zwołanym w trybie nadzwyczajnym posiedzeniu Rady Regencyjnej Kanclerz referował przebieg i skutki terrorystycznego ataku na Wawel. W wysokim pomieszczeniu udającym refektarz przy wirtualnym dębowym stole pojawiło się dwunastu członków Rady, wszyscy w formie hologramów.

Nie wiadomo, czy z powodu grubości murów, czy jakichś innych interferencji transmisja szwankowała i postacie od czasu do czasu lekko falowały i przebarwiały się – fiolet przechodził w niebieski, purpura przybierała odcień ceglanej czerwieni. Mimo że Kanclerz nie pierwszy raz brał udział w takim pośpiesznie zorganizowanym posiedzeniu i osobiście znał wszystkich członków Rady, zawsze miał wrażenie, jakby oglądał niskobudżetowy amerykański horror z życia zombie.

– Wasze Eminencje i Ekscelencje! Oto fakty w skrócie: około pierwszej w nocy pięciu terrorystów w przebraniu mnichów wtargnęło do wawelskiej katedry. Kiedy policja usiłowała interweniować, zagrozili, że wysadzą świątynię. Siły specjalne podjęły stosowne działania. W ich wyniku trzech napastników zginęło na miejscu, dwóch ujęto w katedrze. Na mieście schwytano szóstego, podejrzanego o współdziałanie. Sprawą zajęła się miejscowa prokuratura. – Umilkł i nadsłuchiwał szmeru głosów dochodzących przez interkom. Wyczuwał w nich szok i oburzenie.

W końcu przebił się pojedynczy głos:

– Co o nich wiemy?

– Dość dużo. Z danych wywiadu wynika, że to organizacja Polonia Restituta mieniąca się wojskową grupą patriotyczno-niepodległościową o wyraźnie anarchistycznych korzeniach. Organizacja ma stałą siedzibę w Anglii, w Londynie. Jej członkowie to w większości Europolacy posiadający paszporty Federacji. Nic nie wskazuje na międzynarodowe powiązania ani na związki z jakimkolwiek emigracyjnym rządem na wychodźstwie. Być może w śledztwie uda się ustalić coś więcej. Ujęci terroryści są przesłuchiwani i zostaną osądzeni zgodnie z prawem w trybie doraźnym.

– Co chcieli zdziałać na Wawelu?

– Najpierw wygłosili manifest.

Skinął na sekretarza, ten uruchomił odtwarzanie i na monitorach pojawiła się postać wysokiego mnicha wygłaszającego odezwę na tle oświetlonego ostrym światłem wnętrza katedry. Wysłuchali go w skupieniu, aż do momentu, kiedy bełt przebił mu gardło. Obraz zniknął, zapadło milczenie. Kanclerz zastanawiał się, czy ktoś z oglądających zauważył puste miejsce za plecami mówiącego.

– Unieszkodliwiony osobnik, którego widzieliście, niejaki Olgierd Krasiczyński vel Wąssowski, pięć lat temu nielegalnie opuścił teren Królestwa. W kraju ciążyły na nim zarzuty natury kryminalnej. W przeszłości znany był jako jednostka aspołeczna i moralnie zdeprawowana. Po ucieczce przebywał na terenie Francji, później przeniósł się do Anglii, gdzie w Londynie założył organizację Polonia Restituta, której obwołał się komendantem. Powtarzam: w dalszym ciągu zamierzali wysadzić całą katedrę. Można by powiedzieć, że atak został zdławiony w zarodku, gdyby nie to, że terroryści poważyli się na coś więcej. Proszę obejrzeć.

Wprawdzie tego dnia już parę razy po przebudzeniu oglądał zapis wideo pokazujący anihilację grobowca św. Stanisława, ale i tym razem w czasie projekcji poczuł narastające uczucie bezradności i przygnębienia. Jednocześnie było coś fascynującego w oglądaniu pracy deletorów. Mógł sobie tylko wyobrazić, jakie uczucia towarzyszyły tym, którzy oglądali film po raz pierwszy. Obraz skończył się stop-klatką i wszyscy wpatrywali się w pusty biały prostokąt na środku katedry. Ktoś drżącym głosem zainicjował modlitwę, po chwili dołączyli do niego inni.

Święty Stanisławie, módl się za nami.

Święty Biskupie, Męczenniku Chrystusowy, módl się za nami.

Kapłanie Jezusa Chrystusa, módl się za nami.

Światło Kościoła Bożego, módl się za nami.

Pasterzu owieczek Chrystusowych, módl się za nami.

Apostole ludu wiernego, módl się za nami.

Ojcze Ojczyzny Twojej, módl się za nami.

Kiedy modlitwa ucichła, padło rzeczowe pytanie:

– Skąd się wziął ten diabelski wynalazek?

– Był w prezydenckim grobowcu w wieży Srebrnych Dzwonów – odparł Kanclerz.

– A jak tam się znalazł?

– Na parę pytań nie umiemy jeszcze odpowiedzieć. Sprawa jest świeża, trwają przesłuchania. Jak widzicie, straty są znaczne. Oczywiście grobowiec i pomnik św. Stanisława zostaną odtworzone w stu procentach. Katedra będzie zamknięta dla publiczności do czasu, aż przywrócony zostanie status quo ante.

– W sprawie rekonstrukcji… – odezwał się ktoś. – Jak rozumiem, w wyniku tego świętokradczego zamachu sprofanowano również cztery miejsca spoczynku biskupów krakowskich. W jakim stopniu?

– W takim, że też zniknęły, Ekscelencjo – stwierdził Kanclerz.

– Całkowicie?

– Całkowicie.

– Jak długo potrwa rekonstrukcja?

– Mamy dokumentację. Specjaliści sądzą, że niedługo.

Zapadła krótka cisza i przewodniczący uznał temat za wyczerpany, kiedy odezwał się chrapliwy głos, zniekształcony przez aparat głośnomówiący:

– Ja bym się nie śpieszył.

Wszyscy doskonale znali brzmienie tego głosu.

– Jak mam to rozumieć, Eminencjo? – zapytał Kanclerz.

– Tak, jak mówię. Zalecam rozwagę. Skoro pomniki i nagrobki zniknęły całkowicie…

– W wyniku aktu terroryzmu.

– Tak, oczywiście, bezpośrednio dokonali tego terroryści. Ale czy w zdarzeniu tym, jak w każdym innym, nie należy również upatrywać woli Bożej?

– To znaczy?

– Czy w związku z tym tragicznym wydarzeniem nie powinniśmy przy odtwarzaniu biskupich grobów uwzględnić pewnej wiedzy, jaka pojawiła się o tych sługach bożych w wiekach późniejszych?

Przez pomieszczenie przeszedł szmer niezrozumiałych szeptów. Przewodniczący nie bardzo się orientował, czy były one wyrazem aprobaty, czy protestu.

– Jakiś wniosek? – zapytał.

– Wstrzymać rekonstrukcję w części dotyczącej biskupów krakowskich – zaszemrał głos.

Wniosek poddano pod głosowanie. Przeszedł większością głosów, przy kilku wstrzymujących się. Kanclerz zamknął posiedzenie Tajnej Rady. Hologramy zniknęły.

Tkwiąc samotnie przy pustym stole, Kanclerz zastanawiał się nad nieprzewidywalnością ludzkich działań. Ci martwi szaleńcy z Polonia Restituta, usuwając kamienie od wieków tkwiące w katedrze, mogli przypadkiem poruszyć lawinę.