© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2022

© Copyright by Tomasz Sikora, 2022

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy i autora.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Andrzej Wąsik, www.andu.pl

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Korekta: Ewelina Kuźmicka, Irena Piecha

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-8159-865-1

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Spis treści

Initium

* * * (Wiersz piszę!)

* * * (Spójrz! Piękne refleksy na parasolach)

* * * (Przyjechałem późnym wieczorem)

Przy wieczornej świecy

* * * (Wczoraj twe serce ścichło w ciemności)

* * * (Nigdy nie powiem ci)

* * * (Dobrze się stało, że powiał wiatr)

Już idę

* * * (Zanuciłaś piosenkę. Cichą, smutną)

Czy tęsknię?

* * * (Wypleciona z różnorakich aksamitów)

Czy mi starczy czasu?

Dyptyk

* * * (Żyłem na Ziemi bardzo krótko)

Kwiat

Opuszczony ogród

Klincz

Marzenie

Morze

Burza

O życiu pod źdźbłem trawy

Rozmowa kwietniowa

Ocalenie

* * * (Stopa dotyka miękkiego mchu)

Rzeka

Śnieg w zatartym pięknie

Uśpić duszę

Cztery pory roku

Łańcuch istnienia

Na krawędzi

Echo

Truskawki

W deszczu

* * * (Oswobodzony ptaszek migoce powieką)

* * * (Rano rozumiem siebie)

* * * (Objąłem chłodnym ramieniem)

Pieśń o pięknie bytu

Zostały wspomnienia

Wiosenne nadzieje

Oczu blask

* * * (Jak ptaki, furkocząc, siadają na wodzie)

Studnia bez dna

Lustro

Kłęby myśli

* * * (Poprzedni dzień zamknął swój rozdział)

* * * (Niebo dzisiejszej nocy było jaśniejsze)

Tak go widzę

List do potomnych

Człowiek zamknięty w słowie

Przebudzenie

* * * (Do wiersza się zwracam)

Odpowiedź

Wędrowiec

Podsumowanie (życia)

Mój ból

Humoreski

Fraszeczka

Z uczuć leczyć się chcę!

Czterdziestolatek

Ściana

A jednak

* * * (Obmierzłych zachowań niech się sam nie waży)

* * * (Zawsze powtarzałem, żeby nie na skargi)

* * * (Wpadł, zaskrzypiał, powiał włosem)

* * * (Kochanka nad grobem, a dusza nad ciałem)

* * * (Świerszcz ze świerszczem gaworzy)

* * * (Na przelotnym spotkaniu plotkowały dwie wrony)

* * * (Na gzymsie siedzi mysz)

Torebka

Rodzaj męski

Initium

Oddaję swe zamyślenia wyrazom prostym, zawiłym.

Staję niepewny przed papierowym konfesjonałem,

A strach z tęsknotą za szczerą spowiedzią się plecie.

I piszę, znikając w szumie atramentowych pejzaży.

Niech nikt nie próbuje dowodzić mi,

Że z dziełem zebranym usiadłem, z ostatnim pomysłem.

Podnieca świat ożywiany w kolejnych minutach.

Co się pod piórem pojawi? Już one moje, lubiane –

Choć wcześniej nie znałem tych słów, które zostały spisane.

* * *

– Wiersz piszę!

– Nowina… – kpisz sobie – tak wielu pisało i pisze.

– Napiszę o pięknie i blaskach. O wierze!

– I piękno, i lśnienia już były. I Bóg.

– Zostawię ślad na papierze o skrzydłach ptaków,

O deszczu, o lecie…

– Bo nikt nie opisał piór, skrzydeł i kropel?

I czterech pór roku?

– Zegar odmierza sekundy tworzenia –

To o nim napiszę! O dźwięku?

– Ach, zostaw w spokoju wskazówki, tonacje – to jest już

Spisane od wieków.

– Spróbowałbym choćby o tym, że…

– O! To najnudniejsze frazesy!

…

– A miłość?

– Miłość?!

– Serce, uczucie. Czy życiem jest?

– Tylko dla wierszy.

* * *

Spójrz! Piękne refleksy na parasolach –

Rozbite barwy tęczy w kropli nieba.

Upaja wiersz szczery w kolorach –

Ciepłem i siłą, której nam potrzeba.

* * *

Przyjechałem późnym wieczorem – zwyczajnym przecież…

Z drobnym deszczem, mokrym kołnierzem,

Lekkim wiaterkiem o zapachu skropionej trawy,

Służebnie nadobnej w nieśmiałym przebłysku księżyca.

Przebiegłem – może trochę niezdarnie, wstydliwie –

Pod nawisami z sopli chmur, a ponad dźwiękiem własnych kroków i kałużami.

Ogrzewało mnie źródło światła, które zlewało się w naszym oknie

Z ciemną przestrzenią jesiennej nocy.

Pieściło skronie stęsknione ciepło myśli twoich

I radość tchnęło, trosk zaćmienie, spokój.

Choć przyjechałem późnym wieczorem – zwyczajnym przecież.

Zdejmując płaszcz, usiadłem w fotelu,

Przymilnie pachnącym starym drzewem.

I zawładnęła mną rąk twoich jasność śpiewna,

Wpleciona w wilgocią okraszone włosy.

Poczułem blasku miłosny zachwyt spod rzęs bijący promieniem.

I czar srebrzysty utonął w sercu. Ukojenie.

Wonne marzenia w herbacianej mgiełce

Wykwitły jak malin spojrzenia,

By płynąć, myląc szklanych snów znaczenie

Z dotykiem, z jawą, z domem, z uniesieniem,

A przyjechałem późnym wieczorem – zwyczajnym przecież…