© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2024

© Copyright by Dominik Kiliński, 2024

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy i autora.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Alicja Kuczyńska

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Redakcja: Dominika Ładycka

Korekta: Magdalena Białek, Agnieszka Adamiak

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN 978-83-8308-566-1

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel. 71-344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Za zrywem zryw, aż z jagniąt będą lwy

Rozdział I

Burza

Morze niosło ich ku bramie, nie byle jakiej bramie. Brama Królów jest jednym z cudów zarówno starożytnego, jak i współczesnego świata. Mianem tym nazywano górne ujście wielkiej rzeki Nir. Rzeka Królów rozciągała się przez absolutnie całą długość gorącego Południa, kończąc swój błękitny nurt w odmętach zimnego Oceanu Południowego. Odkąd rozpoczęły swoją wielką ucieczkę z Edril, przebyły wiele tysięcy kilometrów, jednocześnie często się podczas niej chowając. Ich wędrówka z każdym kolejnym tygodniem robiła się cięższa, gdyż jedna z nich była na coraz to bardziej zaawansowanym etapie pewnego stanu.

Mijały blednące leśne połacie ulegające nadciągającej jesieni. Noce były zimne i ciągle padało. Podróż do bezpiecznego portu zdawała się prowadzić donikąd, aż nie dotarły do Alveportu. Nierozpoznane znalazły statek i załogę chętną na złote kosztowności oraz klejnoty ocalone przed porzuceniem domu. Wyruszyły podczas pierwszych dni jesieni, by potem znaleźć się na wodach Morza Dzielącego. Morza dobrze znanego człowiekowi i jego mapom, wytyczonym szlakom i łatwym do wyliczenia kursom. Przeprawa drogą morską z wielkiego południowego portu, jakim był Alveport, do egzotycznego i wysuniętego na północ Osum Portos trwała tydzień. Zazwyczaj bywa spokojna i bezpieczna mimo szalejących czasem na tych wodach wichrów nadciągających od strony Oceanu Wschodniego. Tym razem jednak kapitan statku wynajętego dzięki sporo wartym darom nie mógł wybrać sprawdzonej drogi… Fale Morza Dzielącego były wzburzone. Coraz częstsze sztormy i towarzyszące im gigantyczne fale sprawiły, że prosty niegdyś rejs stał się niebezpieczny. Nowe oblicze morza zostało zdominowane przez piratów i podobny im kryminał. Niewiele jednostek pływało teraz na Południe, mało kto chciał tam płynąć, co oczywiście było największym marzeniem Kościoła i jego wiernych chcących odzyskać Kolebkę Ludzkości. Jak dotąd nie zrobiono nic w tej sprawie, a o dalszych poczynaniach zielonej krainy tylko spekulowano.

Maksymilian Strauss, będący kapitanem Morskiej Suki, postanowił obrać bezpieczniejszy kurs, aby dotrzeć do słonecznych krain rozciągających się jak okiem sięgnąć na gorącym i żyznym Południu. Nazwa statku podstarzałego wilka morskiego na pewno była niezbyt dostojna, jednak idealnie oddawała charakter załogi i to, kim byli służący na niej marynarze. Kompania Maksymiliana, zwanego tutaj po prostu Kapitanem, była doprawdy ciekawą zbieraniną. Na statku służyli zarówno mieszkańcy wielkich miast, jak i ludzie będący całe życie na morzu. Swój ukochany statek, który jak uważali, ochronił ich od niejednego sztormu, nazywali często Suczką albo Mamuśką. Szanowali jego każdy centymetr, wierząc, że okrywa ich jakąś aurą niedającą zginąć pośród morskich fal. Nie byli piratami czy korsarzami, pływali po świecie, będąc pod protekcją ich zwierzchnika, czyli Kompanii Morskiej. Wypełniali dobrze płatne i ubezpieczone kontrakty. Coraz bardziej słabnący handel morski sprawił, że najlepsze załogi stały się niedostępne lub przepadły, a te spośród nich, które pozostały w obiegu, stały się warte tyle samo co złoto, którym płacono szczodrze za każde wykonane zlecenie.

Wiele ryzykowali, będąc tak blisko krainy pogrążonej w zamęcie i wielkich zmianach. Korzystając z ostatków sprzyjającego, ciepłego wiatru okręt płynął ku Bramie Królów, pozostawiając w tyle migoczące jeszcze skrawki lądu. Znaleźli się na bezkresie. Strauss zrezygnował z przybicia do Portos, szybciej dostarczyłby swoje pasażerki na Dalekie Południe, wpływając na wody Niru, które zaniosą ich do celu podróży. Stary wilk morski dobrze wiedział, że podjęte ryzyko się opłaci, a klientki będą zadowolone i bezpieczne.

– Cóż za wspaniały dzień! – powiedziała głośno Monna, trzymająca ręce na wciąż rosnącym brzuchu. Wędrowały wystarczająco długo, aby dziecko zaczęło rosnąć.

Patrzyła na niekończący się, skrzący milionami złotych płomyków otaczający ją błękit. Słońce stało bardzo wysoko w całej swojej okazałości. Zaraz obok jasnej kuli widać było Oidche, zawierające w sobie niezliczone kosmiczne skały ciągnące się po nieboskłonie. Równie błękitnego co woda morza nieba nie zanieczyszczała ani jedna chmurka. Było ciepło, wręcz gorąco. Zza ich pleców dął ciepły wiatr zmuszający szare żagle do napinania się, a tym samym do przyjęcia przez okręt odpowiedniej prędkości do sunięcia po falach.

– Bezkres wód jest doprawdy wspaniały – stwierdziła dumnie, wychylając się delikatnie zza drewnianej, posmarowanej smołą poręczy okrętu. – Jeśli szczęście nam dopisze, wkrótce znajdziemy się na gorących wodach. Tak, czuję to… Jest coraz cieplej, woda robi się jeszcze bardziej krystaliczna i czysta. Już niedługo na horyzoncie zobaczymy złocisty ląd, skrzący się samym tylko złotem, jak okiem sięgnąć…

– Wybacz, pani, że nadkładamy taki szmat drogi, ale żegluga do Portos mogła się źle skończyć dla was, statku i całej mojej załogi. Prawdziwy wilk morski nie ginie jak głupiec, udając, że nie boi się śmierci! – powiedział Maksymilian, podchodząc powoli do wpatrzonej w dal ciemnowłosej kobiety.

– Nie gniewam się, kapitanie – odparła, pochylając przy tym lekko głowę w grzecznym geście. – To wasz statek i wasza załoga. Ty jesteś kapitanem i decydujesz o wszystkim, co dzieje się na tym statku, ja tylko się z wami zabrałam… Ja i moje gospodynie oczywiście.

Maksymilian Strauss nie był człowiekiem wielce wykształconym czy posiadającym tytuły naukowe. Głupcem nazwałby go tylko prawdziwy głupiec, bo Strauss dobrze wiedział, co robi w życiu i jak robić to dobrze. Życie nauczyło go wiele. Można było tylko zgadywać, czy wie, kim jest kobieta otoczona istną świtą młodych i pięknych dziewczyn powtarzających, że: „Nasza pani pochodzi z dobrego domu, a my służymy jej, jak umiemy”. Zgodził się dostarczyć je aż na najdalsze południe Osum w zamian za małą fortunę. Posiwiały oficer był jednak człowiekiem podejrzliwym, lubił zadawać pytania, ale wiedział, kiedy przestać. Mimo że większość życia spędził na morzu, umiał rozmawiać z ludźmi. Był w wielu miejscach, dużo widział, szczycił się tym, jaki kawał świata zobaczył przez te wszystkie lata. Można było mu tego pozazdrościć…

– A dalej co? – spytał z poważną miną, patrząc na Monnę.

– To znaczy? – spytała.

– Dotrzemy na Dalekie Południe, gdzie się rozdzielimy, gdy tylko dotrzemy do brzegu rzeki niedaleko Sudanny. Co wtedy? Ja odpływam w swoją stronę, kolejne kontrakty czekają, mam małą fortunę, którą muszę spieniężyć i bezpiecznie zamknąć w banku lub zainwestować. A ty, pani? Bywałem nieraz wśród Nabilczyków, znam ich nieco, będziesz miała gdzie się tam podziać?

Monna się uśmiechnęła, odrywając jednocześnie od barierki, i ruszyła w stronę drugiej części okrętu powolnym krokiem, wciąż trzymając ręce na brzuchu. Liny statku bujały się na ciepłym wietrze niczym liany w dżungli. Ciemnowłosa stawiała pewnie kolejne kroki na deskach łajby. Zatrzymała się przy schodkach prowadzących do wzniesienia statku, gdzie kapitan trzyma ręce na kole i wytycza kierunek. Usiadła powoli na drewnianych stopniach z grubych, jasnych desek.

– Wybacz… Musiałam już usiąść – powiedziała z nieopuszczającym jej twarz uśmiechem. – Szybko się męczę… Nie martw się o mnie, na Południu mam gdzie i do kogo iść. W młodości wychowywałam się na dworze Sudanny pod okiem jednego z tamtejszych możnych. Wspaniałe królestwo sawanny i skąpanych w słońcu dżungli na pewno powita mnie znów z otwartymi ramionami.

Strauss spojrzał się na nią i spod jego siwej, długiej brody zniknął lęk wypisany wcześniej na wysuszonych ustach. Słowa Monny zabrzmiały szczerze i wiarygodnie; patrząc na to, ile zaoferowała za tę podróż, na pewno musiała znać jakichś możnych i wpływowych ludzi.

– Wybacz moje wścibstwo, pani… – rzekł Strauss, kłaniając się nisko. Starał zabrzmieć i wyglądać jak najbardziej dostojnie, jak tylko mógł, by nie urazić kobiety będącej zapewne jakąś szlachcianką. – Po prostu się zmartwiłem. Nie bawię się tu w afisze czy romanse, ale patrząc na ciebie, pani, widzę, że przed czymś uciekasz, i to tak, jakby goniącym cię był sam Zły… Zląkłem się, myśląc nad tym, jak zostajesz na sawannie sama, bez domu i wsparcia z czyjejś strony. Myślałem, czy mogę jakoś pomóc… – skończył, sapiąc.

Kłębiące się w jego głowie domysły sprawiły, że za bardzo się podekscytował.

Monna znów się roześmiała; była to cecha, którą szybko polubili członkowie załogi. Mająca już trochę ponad czterdzieści lat ciemnowłosa wciąż była bardzo urodziwa, a zmarszczki czy inne niedoskonałości nie trzymały się jej twarzy. Majtkowie z miejsca rozkochali się w jej oczach i krągłych piersiach. Rzucała bardzo miłym spojrzeniem w stronę wielu tu służących mężczyzn, gdy codziennie spacerowała między nimi, podziwiając bezkres. W uśmiechu tym było jednak coś niepokojącego, jakaś ciemność, kobieta musiała coś ukrywać, coś mrocznego i strasznego…

– Doceniam troskę – stwierdziła. – Zostało już niewielu ludzi dbających o swojego bliźniego… Przyszło nam żyć w strasznych czasach… To właśnie przed tym strachem uciekam. – Głos kobiety zaczął się łamać. – Uciekam przed tym, co wpędza ludzi w szaleństwo i sprawiło, że Edril jest, jakie jest. Jestem pewna odnalezienia bezpiecznego azylu wśród Nabilczyków, również ich znam, znam ich zwyczaje, znam ich serca.

– Szczerze mówiąc… – zaczął cichym głosem kapitan, powoli zbliżając się do siedzącej kobiety – też myślałem o tym, aby opuścić Edril raz na zawsze. Nie wracać, nie oglądać się więcej wstecz. Zabrać wszystkich i wszystko, na czym mi zależy, i odpłynąć w stronę zachodzącego słońca… Daleko, daleko stąd…

– Zrobisz to? – spytała spokojnym, ciepłym głosem.

Przez chwilę nic nie odpowiedział, po czym spojrzał na horyzont, mrużąc przy tym oczy porażone promieniami słońca.

– Myślę, że to zrobię – stwierdził stanowczo. – Dokończę to zlecenie, wrócę do domu, spakuję się i wyruszę na Daleki Wschód, do tajemniczego Eos. Moi ludzie na pewno chętnie ruszą ze mną, w dobrej kompanii zawsze będzie raźniej! Poznam język mieszkających tam ludzi i wejdę w stosunki z nimi, być może za kosztowności kupię tam jakiś ładny dom na wzgórzu. Moja twierdza powstanie na jednym z ich słynnych stepów, zielonych dzięki morzu traw. W moim ogrodzie będą rosły drzewa wiśni… – Rozmarzył się z uśmiechem na twarzy muskanej ciepłym wiatrem.

Kolejne godziny mijały, a oni wciąż znajdowali się pośrodku lazurowego bezkresu, statek płynął stałą prędkością, a fale odbijały się od jego burt. Monna leżała teraz na skromnym łóżku w swojej kajucie. Otaczały ją wciąż dwie młode dziewki, jedna była blondynką, druga zaś miała kasztanowe włosy. Dbały o ciężarną, przynosząc jej wodę, gdy wyraziła taką chęć, lub po prostu odbywając z nią rozmowę, gdy tego potrzebowała. Słońce powoli chowało się za odbijającym coraz słabsze refleksy złotej barwy morzem, gwiazdy wraz z Oidche śmielej okazywały swą obecność na bezkresie nieba. Zapowiadała się piękna noc.

– Już nie mogę się doczekać, aż dotrzemy do wspaniałej Sudanny – powiedziała cicho Diura, głaszcząc rękę Monny. Siedziała na niewielkim krzesełku zaraz obok swej pani. – Jeden z marynarzy opowiadał mi o pięknie i dziwach sawanny… Podobno Nabilczycy są wyżsi od najwyższego z mężów i tacy silni, że od dziecka ubijają zwierzynę gołymi rękoma! Rozświetlane wielkim słońcem zielonozłote równiny zamieszkane są przez zwierzęta niewidziane w żadnej innej części świata, a ich konie mają dwa garby albo umaszczone są w czarne i białe paski!

Monna zaśmiała się z lekka, widząc ekscytację w oczach swojej służki. Mimo że były jedynie służkami, młode dziewczęta podróżujące wraz z nią były jak dobre przyjaciółki, darzyła je sympatią i zaufaniem.

– Garbate konie! Kto to słyszał?! – obruszyła się Vina.

– Nie wierz we wszystko, co usłyszysz, kochana – zaśmiała się Monna. – Mają takie konie, to prawda. Garbate nazywają wielbłądami, występują głównie na Wielkiej Pustyni, gdzie służą jej mieszkańcom Jasirom do przemieszczania się po gorących piaskach. Konie w paski, czyli zebry, są rodowitymi mieszkańcami dalekiego południa Osum, Wielkiej Sawanny. Będąc tam, widziałam całe ich stada, młodzi Nabilczycy często dosiadają zebr jak nasi rycerze koni.

Służki spojrzały po sobie z uśmiechami przypominającymi uśmiech cieszącego się dziecka.

– Co do samych Nabilczyków – ciągnęła Monna – to są to ludzie niezwykli. Mężni, honorowi i prawdomówni. Ich lud pamięta czasy samego początku wędrówek człowieka po świecie. Pierwszy władca ludzkości był jednym z nich, to właśnie od jego imienia wzięła się nazwa określająca wszystkich ludzi sawanny. Wielki Nabil był pierwszym znanym Herosem, a jego naukami po dziś dzień kierują się serca Południowców… Są wysocy i silni, to prawda, swoją posturą przewyższają na pewno znanych ci dotąd ludzi, a ich czarny kolor skóry występuje w wielu odcieniach. Niektórzy z nich są całkiem jaśni, jednak cały czas różnią się od białych zza Morza Dzielącego. To niezwykle interesujący i łatwo dający się polubić naród, przekonacie się już niedługo – skończyła, obdarowując dziewczęta ciepłym i miłym spojrzeniem.

Opowiadała tak o cudach i historii Południa, a Sin wschodził już wysoko na niebie. Świeciły się wszystkie gwiazdy, kosmiczne okruchy Oidche odbijały się na ciemnym niebie kolorem kości słoniowej. Kajutę Monny odwiedził jeszcze Maksymilian życzący jej dobrej nocy. Chwilę później służki również udały się na spoczynek do swych osobnych kajut, ugiąwszy się przed swą dobrodziejką. Przyszedł czas na sen.

Od południa nadeszła dodatkowa bryza. Na początku łagodna i przyjemna, po czasie zaczęła przynosić ze sobą ciemne chmury. Obłoki powoli zasłaniały srebrzyste gwiazdy, a zaraz po nich księżyc i Oidche. Zdało się, że z każdej strony nadciąga inny wicher, nie zmieniało się tylko powietrze – wciąż ciepłe. Z okupujących teraz niebo chmur zaczęło padać. Na początek lekko, po godzinie deszczyk zmienił się w ulewę zacinającą z każdej strony, spotęgowaną nieustępującymi wiatrami. Panująca atmosfera nie pozostawiała żadnych wątpliwości – znaleźli się pod wpływem sztormu, pośrodku oka cyklonu.

Coraz to potężniejsze fale morskie uderzały w burty statku, sprawiając, że niemiłosiernie zaczęło nim bujać, raz w lewo, raz w prawo. Załoga zerwała się na nogi, zmierzając na swoje stanowiska, trzeba było przetrwać i nie pozwolić okrętowi zatonąć. Biegli, przewracając się na śliskich od deszczu deskach pokładu i klnąc przy tym – wyzwiska i różnego rodzaju epitety leciały w stronę marynarzy tak samo jak spadające krople deszczu. Między czarnymi chmurami rozświetliło się błyskiem, chwilę po tym usłyszeli potężny grzmot, robiło się coraz niebezpieczniej.

– No dalej, dmuchaj, skurwysynu! – krzyczał stojący na rufie Strauss.

Trzymając się rękoma lin i wzmocnień dzioba statku, kapitan rzucał z jego pokładu różne wyzwiska w stronę szalejącego morza, jakby rzucał mu wyzwanie. Wierzył, że tutaj przetrwają tylko najsilniejsi, musiał to pokazać pradawnym bogom mórz – nie bał się ich.

Diura i Vina pozostały w swych kajutach, gdzie kuląc się pod kołdrami w przerażeniu, modliły się do wszystkich znanych im bogów, by ocalili je przed sztormem. Monna znosiła tajfun w samotności, trzymając się mocno łóżka, na którym leżała. Widziała, jak z kątów i łączeń kajuty nalatuje coraz to więcej wody, słyszała, jak marynarze na pokładzie rozpaczliwie krzątają się po nim, starając się utrzymać Suczkę w kupie. Odgłosy kroków załogi były zagłuszane przez potężne i regularne grzmoty uderzające z czarnego nieba. Monna odczuwała strach, słysząc gniew niebios. Zastanawiała się, czy sztorm minie, czy go przetrwają. Być może to koniec jej podróży – ucieczka ma zakończyć się w ten sposób? W kajucie panował gęsty mrok przerywany od czasu do czasu światłem błyskawicy wdzierającym się przez mały, okrągły bulaj w burcie. Oczy zaczynały płatać figle w ciemnościach, przez co ciemnowłosej wydawało się, że ktoś był w kajucie i ją obserwował. Wyprostowała się i oparła o drewnianą ramę roztrzęsioną uderzającymi falami. Chwyciła się mocno drewnianego oparcia i wytężała oczy, by dostrzec nienazwane zagrożenie. W tej samej chwili ogarnął ją błogi spokój, a wszystko wokół zwolniło.

W bombardowanym przez deszcz bulaju pojawiła się kolejna błyskawica, która w tym samym momencie zatrzymała się, jakby została nagle zamrożona w czasie i przestrzeni. Piętrzące się fale również zamarzły w miejscu, nie było słychać nic poza biciem serca Monny. Wyczuwała też delikatne pulsacje wewnątrz swojego łona, zupełnie jakby dziecko dawało znać, że żyje, uderzając swoim sercem jak dzwonem. Przez chwilę pomyślała, że została całkiem sama na statku, nie słyszała już krzątaniny załogi i wyzwisk jej dowódcy. W kącie kajuty zaczęło świecić się złotym, ciepłym blaskiem… W ciemności, w miejscu, w którym normalnie znajdują się drzwi do kajuty, pokazał się wielki lew o bujnej grzywie przywodzącej na myśl złociste pole skąpane blaskiem południowego słońca. Złotą jak sztaby tego wspaniałego kruszcu sierść kota zdobiły regularne, błękitne znaki, pokrywające umięśniony korpus zwierza od góry do dołu. Z jego potężnego i masywnego pyska wpatrywały się błękitne, bijące żywym blaskiem oczy. Lew zbliżył się dostojnym krokiem do łóżka Monny i usiadł obok niej, dało się od niego poczuć coś kojącego, dającego zapomnieć o całym świecie. W sercu kobiety zadrżało, puściła się ramy łoża, odkładając spokojnie ręce z powrotem na swój brzuch. Nie czuła lęku na widok króla wszystkich zwierząt.

– Błogosławiona – rozbrzmiało w głowie Monny, usłyszała niski i spokojny baryton, niosący ze sobą spokój i ciepło. – Błogosławiona ty, która przetrwałaś, ty, która nosisz w sobie Pa’hta.

Monna pozdrowiła lwa uśmiechem i szlachetnym skinieniem głowy. Jej oczy zaczęły się szklić – nie zapowiadało to jednak tych złych łez. Miały to być te dobre i szczęśliwe, jakie człowiek roni nad czymś mu ważnym.

– Nie żałuj tych, co odeszli, ich Su znalazło się już w splotach Wiecznych Komór Dagoneth. Ich Pa’hta narodzi się na nowo, odżyje jak wszystko, co istnieje. Taka już kolei Rzeczy i Przeznaczenia… – Słowa wypowiadane przez głos wydawały się czymś wielkim i niepojętym dla śmiertelnego umysłu Monny, mimo to rozumiała każdą literę i sens utworzonych dzięki nim zdań. – Zrobiłaś, co mogłaś, by uratować Tru’tet, mmmmmm, Drzewo. Teraz uratuj Ni’ha. Mmmm, Dziecię. Uratuj je, ono uratuje Ti.

Głos zamilkł, a wielki lew wstał i podszedł do Monny na tyle blisko, by jego szeroki nos koloru kawy dotykał jej własnego. Czuła na twarzy jego ciepły oddech, odganiający od niej wszystkie troski. Lew zgiął powoli kark i cofając umięśnione łapy, wyciągnął się niczym złota struna. Ucałował kobietę w czoło, a następnie złożył swój pocałunek na jej okrągłym, wydętym brzuchu. Całe jej ciało przeszedł jakby płomień. Poczuła się jak nigdy, zapominając o wszystkim, co do tej pory się stało, zapominając o strachu i burzy. Brązowe i poważne jak dotąd oczy Monny stały się złote i mieniące. Przenikliwe spojrzenie kobiety stało się jeszcze głębsze, a wzrok budzący bardzo ciepłe uczucia. Wyglądała w nich jak bogini z dawnych ballad i legend opowiadanych przy ogniskach. Złote jak monety oczy były teraz ozdobione opadającymi na nie włosami koloru najbielszych ze wszystkich poranków. Długie i zdrowe pukle wyglądały jak wykąpane w mleku, błyszczały się niczym perły otoczone błękitną poświatą.

– Oto jest Ho… Mmmmm… Wybraniec. Oto jest Ni’Sul, mmmmm, Biały Lew. On przywróci Ki, on zatrzyma Ve… Mmmmm, Chaos. Zaufaj swemu sercu, Monno – oznajmił baryton.

Łeb lwa powstał, a on mrugnął błękitnymi oczami raz jeszcze, nastąpił wybuch złotego światła i dostojne zwierzę zniknęło. Wszystko wokół znów wróciło do normalnego biegu, gigantyczną różnicą było jedynie to, że za małym bulajem nie było ani jednej ciemnej chmury. Fale uspokajały się, wracając do kształtu gładkiej tafli muskanej czasem lekkim, ciepłym wiatrem. Oto właśnie był koniec burzy.

W cztery dni po potężnym sztormie znaleźli się już blisko progu bramy. Wschodzące rankiem słońce zaczęło rozpalać płomyki spokojnego ranną porą morza. Długie promienie odganiały szarość z lekka mglistego jeszcze poranka, nie wiało za bardzo, czuło się, jak rośnie temperatura. Stopniowo złocącemu się początkowi dnia towarzyszyło coś niezwykłego, wartego zawieszenia oka. Na horyzoncie zobaczyli coś, co przypominało ostrze przecinające niebo. Biały, coraz to większy i wyraźniejszy kształt był początkiem grotu wyrzeźbionej z białego kamienia włóczni, trzymanej przez kolosalnych rozmiarów ludzką postać. Wszyscy na pokładzie odwracali wzrok, by spojrzeć na coś takiego. Przerywali tym samym wylewanie zaległej po burzy wody ze statku i naprawę uszkodzeń pokładu, co strasznie rozzłościło Maksymiliana.

Białe jak śnieg odległej Północy dwie kamienne rzeźby broniły szerokiego, skrzącego się złotem i lazurem ujścia starego Niru. Wykute w kamieniu twarze spoglądały swym wiecznym spojrzeniem ku morzu, za którym rozciągało się wspaniałe państwo stworzone przez niegdysiejszego bohatera tych ziem – chronionych teraz przez jego białe, kamienne oblicze. Po lewej stronie widzieli pomnik Wielkiego Alasdaira trzymającego w swej prawicy Włócznię Królów. Herosa ludzkości wyrzeźbiono nagiego, w całej jego doskonałości.

Powiadano, że legendarna postać była najprzystojniejszym spośród wszystkich żyjących wtedy mężów, a jego ciało uformowane zostało rękoma samych bogów. Białą rzeźbę boskiego ciała przykrywała jedynie lamparcia skóra zawieszona wzdłuż piersi, eksponująca wszystkie walory bohatera legend. Niestety mijające wieki sprawiły, że wyrzeźbione z dokładną precyzją genitalia władcy przepadły, zamieniając się w pył rozwiany na wszystkie strony świata ciepłym wiatrem. Wielu wierzyło, jakoby pył ten zapewniał czterem stronom świata płodność i dobrobyt. Głowę kamiennego Alasdaira zakrywał hełm z pióropuszem, który tak często nosił za swego życia. Lewa ręka monarchy położona była na jego piersi, wprost na sercu, symbolizując miłość Cesarza dla całego świata i jego ludzi.

Po prawej stronie, patrząc wciąż ze statku, widzieli drugą kolosalną postać wykutą w białym kamieniu. Pomnik przedstawiał Wielkiego Nabila – słynnego Założyciela i Pierwszego Króla. Jego prawica również dzierżyła Włócznię Królów, na której zawisło dodatkowo kilka koralików tak uwielbianych przez Nabilczyków. Wysoki i smukły Nabil miał na sobie urzeźbioną długą szatę, która doskonale oddawała ubiór, w którym według różnych podań na co dzień się poruszał. Mówiono, że Nabil Mądry chodził w długiej, białej szacie z bawełny, opasanej w talii kolorowymi sznurami. Heros zawsze chadzał z odsłoniętą piersią, wielu uznawało to za przyjazny znak – nie bał się stawać przed nikim z gołą klatą. Lewa ręka Założyciela sięgała wysoko ku gwiazdom, dzięki którym wielki Heros prowadził pierwsze plemiona. Wyrzeźbiona twarz oddawała prawdopodobnie najważniejszą cechę, czyli niekończący się uśmiech człowieka, który zjednał narody, zachowując przy tym rozpromienioną twarz.

Mimo tysięcy lat na kamiennych karkach słynni Dwaj Królowie po dziś dzień stoją u brzegów Niru, witając każdego przybyłego do kolebki najwspanialszych spośród wszystkich Herosów. Oprócz drobnych pęknięć i jednego wymienionego wcześniej problemu konstrukcja jest w niebywale dobrym stanie, a biel kamienia wciąż mieni się blaskiem w wielkim słońcu Południa.

– Och, Alexandrze… – powiedziała cicho pod nosem Monna. – Dwaj Królowie, wizerunki twych przodków… Gdybyś mógł tylko teraz ich zobaczyć… Ucieszyłbyś się, jestem tego pewna…

Monna stała uchwycona jednej z lin na lewej burcie. Z wypisanym na twarzy podziwem oglądała monumentalne budowle, do których jej statek zbliżał się coraz to bardziej i bardziej.

Jej białe włosy powiewały na lekkim wietrzyku, lewą dłonią trzymała się liny, prawą zaś gładziła się delikatnie po dolnej części brzucha. Wyglądała zjawiskowo. Włożyła czerwoną suknię, którą jej służki zdołały ocalić i zabrać w dalszą drogę; ubiór prawdziwej damy opinał się na jej ciele, jak należy. Wyglądała na zdrową i pełną sił jak nigdy wcześniej. Stała sztywno z wyprostowanymi plecami i ściągniętymi łopatkami, podczas gdy jej złote oczy mierzyły białe sylwetki i złoty horyzont za nimi. Biła od niej energia.

– To był duch, prawda? – spytał nadciągający zza jej pleców Maksymilian.

Białowłosa odwróciła się i ujrzała za sobą zgraję marynarzy wlepiających w nią wzrok mówiący, jak bardzo jest dla nich fascynująca. Strauss wpatrywał się w jej złote oczy, gdy zwróciła je ku niemu i jego ludziom.

– Nie rozmawiałaś z nami od czasu tego sztormu… – ciągnął zatroskanym tonem. – Patrzymy na ciebie i zastanawiamy się, do czego doszło tej nocy. Zobaczyłaś ducha i od tego posiwiały twoje włosy?

– Właśnie! – dodał wyrywnie Pinky. – Czy na statku są duchy?!

– Sama do końca nie rozumiem tego, co się stało – odparła, spuszczając złoty wzrok. – Chciałabym wam to wytłumaczyć, ale obawiam się, że nie jestem w stanie… Los wzywa mnie na Południe, gdzie odkryję resztę swej drogi.

Miny załogantów zrzedły, na ich twarzach malowało się rozczarowanie, liczyli na odpowiedzi. Monna zamilkła, darząc ich krótkim, serdecznym uśmiechem, po czym znów odwróciła się ku znajdującym się już nad ich głowami białym Herosom.

Rozpoczęli pokonywanie skrzącego się w słońcu Niru. Żegluga potrwała trochę ponad tydzień, statek niósł ich na spokojnych prądach rzeki w kierunku Wielkiej Sawanny. Po drodze mijali migoczące z daleka złote wieżyczki Valinroru. Miasto tysiąca i jednej wieży wzbudzało w Monnie chęć natychmiastowego odwiedzenia go, wiedziała jednak, że nie może, musi dotrzeć dalej, w dół nurtu rzeki. Początkowo w krajobrazie wokół koryta Niru dominowały zielone trawy i drzewa. W oddali dostrzec można było potężne, ciągnące się aż po horyzont złote piaski – wśród nich od czasu do czasu widywali świecące bielą budynki oraz poprzecinane ubytkami akwedukty. Niedaleko Ilios zastała ich noc. Bezchmurna i gwieździsta, znacznie bardziej rozświetlona niż nocne niebo, które białogłowa widziała nad Edril. Tutaj na Południu noce są piękniejsze, niosące chłodne ukojenie po upale dnia. Obserwowała wszystkie świecące punkciki na niebie, których refleksy odbijały się w złocie i bieli stepów oraz wydm. Myślała tylko jedno: „Ależ tutaj jest pięknie”.

Minął tydzień, a widok za burtą zmienił się nie do poznania. Skrzące się bezkresy piasku, białych kamieni i oaz ustąpiły miejsca brązowym i zielonym trawom porastającym sawannę. Powykręcane, białe jak kość drzewa lśniły w promieniach Sol, suche baobaby i rozłożyste drzewa akacji z każdą kolejną chwilą okrywały się paletą barw występującą tylko tutaj. Błękitne niebo przecinały lecące po nim stada kolorowych ptaków, z daleka widać było migrujących mieszkańców sawanny. Odległy horyzont zajęły górskie masywy, których białe czubki zdawały się zamoczone w gęstym jogurcie. Dotarli, oto Wielka Sawanna.

– W życiu czegoś takiego żem nie widział… – rzucił rozglądający się w każdym kierunku Pinky.

Młody Pinky, albo raczej Pinkyneusz, całe swoje życie spędził na statku, dosłownie… Urodzony na wielkiej galerze, na której służył jego ojciec, był wychowywany na stale zmienianych przez rodziców krypach. O morzu wiedział wszystko, mimo że miał zaledwie osiemnaście lat. Był niewysoki i chudy, błękitne oczy wyróżniały się na tle jego wiecznie opalonej, hebanowej skóry. Nosił na głowie chustę godną każdego majtka, poza tym nie miał zbyt dużo zębów; od najmłodszych lat zmagał się ze szkorbutem. Mimo to twarz chłopaka była bardzo przyjazna, pozbawiona zarostu, za to pełna małych blizn po poparzeniach słonecznych. Ciągle uśmiechał się niepewnie w kierunku Monny, a zwłaszcza jej służek. Dziewczęta odwzajemniały uśmiech chłopaka, chichocząc i machając do niego. Trzy przewożone przez nich kobiety były najpiękniejszymi, jakie spotkał w życiu. Od pamiętnej burzy, gdy tylko widzi nową wersję Monny, jego kolana się uginają, traci przy tym również język w gębie… W swoich śmiałych snach nachodzących go nocami, gdy płynęli rzeką, często widział trzy syreny wołające go z wierzchołka białej skały pośrodku bezkresnego lazuru oceanu. Istoty te miały twarze i głosy spotkanych przez niego niewiast. Po dalszych częściach swych ukrytych fantazji wstydził się patrzeć pięknym pannom w oczy…

Dzień był w pełni, a Morska Suka dopływała właśnie do Lwiej Przystani, będącej oddalonym o ledwie dziesięć mil od Sudanny portem przyjmującym spływających rzeką. Podczas spływu natknęli się wielokrotnie na inne statki zmierzające to w górę, to w dół rzeki. Każdy z tych stateczków na pewno kierował się ku podobnym portom, aby mieć gdzie bezpiecznie zawinąć, załatwiając przy tym różnorakie interesy. Przybili do solidnego, całkiem pokaźnego pomostu zbudowanego z jasnego, gładkiego drewna. Woda rzeki była w tym miejscu jak kawa wymieszana z mlekiem. Ciągle wypływające i zawijające łódki wzburzały dno, sprawiając, że zalegający na nim piach mieszał się z wodą, odpowiednio ją przy tym barwiąc. Przy tym brzegu nie poiło się zbyt wiele zwierząt, obawiały się zbliżać do człowieka i jego zabudowań, pośród których codziennie krzątała się masa kupców i podróżników.

Łódź się zatrzymała, a Monna była już gotowa do postawienia nóg na lądzie.

– Dziękuję wam! – oznajmiła wdzięcznym głosem, spoglądając na załogę i jej kapitana. – Tutaj nasza wspólna podróż się zakończy, dalsza droga prowadzi mnie do Pierwszego Miasta. Mam nadzieję, że los dalej będzie wam sprzyjać, a wiatr wciąż dmuchać w żagle.

Powiedziawszy to, ukłoniła się dostojnie, po czym po raz ostatni uraczyła ich swoim ciepłym uśmiechem. Między marynarzami nastały cisza i smutek. Najbardziej zawiedzionym spośród nich był bez wątpienia Pinky, wpatrywał się w drewniany pokład, pociągając przy tym nosem. Myślał o tym, jak mu szkoda, że to już ostatnie spotkanie z cudowną panną Monną. W tej samej chwili, gdy o tym pomyślał, białowłosa podeszła do niego i z radością na twarzy ucałowała prosto w usta. Chłopak myślał, że zaraz zemdleje, wydał z siebie tylko krótki dźwięk przypominający śmiech i potrząsnął ramionami.

– Nie porzucajcie nadziei – powiedziała. – Wciąż tam jest… Dla każdego z nas.

Odwróciła się wraz ze swymi służkami, które dygnęły przed załogą, i opuściła pokład, schodząc po trapie służącym do zejścia na pomost.

Na pomoście obejrzała otaczających ją ciemnoskórych, dla których białowłosa kobieta była istną sensacją, po czym ruszyła pewnym krokiem na zachód ku Sudannie. Po drodze usłyszała wiele komplementów w dźwięcznym języku Nabilczyków, co drugi oglądał się za nią. Nawet przebywający tu chwilowo przybysze z innych stron świata przystawali w miejscu, widząc mknącą zapiaszczonymi ulicami piękność.

Rozdział II

Chimera

20 lat później

Podczas gdy Shaqior zwany Lwem mijał stary, wygięty i wysuszony baobab, na wschodnim nieboskłonie wisiały bielutkie chmury, wyglądające jak dzieło pędzla jakiegoś gustownego malarza. Trawiastą równiną rozciągającą się jeszcze przez wiele mil drużyna Lwa pokonywała kolejne pojedynczo pojawiające się niewysokie, szare drzewka. Kompania wodza Shaqiora liczyła około dwustu ludzi poruszających się pieszo i śpiewających przy tym wesoło; jeden z nich miał nawet mały bębenek. Kem wodza nie odstępowali go na krok.

Kem są tutejszymi odpowiednikami reprezentantów feudalnego ustroju panującego w Krainach za Morzem. Nie można powiedzieć o nich jednak, że są, jak rycerze, synami jakichś szlachetnie urodzonych ważniaków myślących, że połyskliwa i droga zbroja uczyni z nich wielkich wojowników. Kem byli ludźmi tej ziemi, otaczającego ich piękna kolorowych, spokojnych sawann. Nie byli bogaci, nie byli też przy tym biedni, brali to, co dawał im ich wódz, i żyli, broniąc swojego kraju. Ochraniali się zbrojami przypominającymi niegdysiejsze napierśniki z brązu, używane w starożytności przez wojska Osum. Przepasali przez nie aksamitne materiały – ich barwa świadczyła o tym, z jakiego plemienia pochodzą. Kolorem Shaqiora była trawiasta zieleń zdobiąca herb jego rodu. Czarny Lew na zielonym polu był od niepamiętnych czasów herbem rodziny wodza Sudanny.

Choć w dzisiejszych czasach nie ma na to wystarczających dowodów, współplemieńcy Shaqiora szczycą się tym, iż ich korzenie sięgają samego Nabila, a w ich żyłach płynie lwia krew. Od pokoleń są dumni, dzielni, ale i uparci oraz pamiętliwi – dawne krzywdy wciąż się rozpamiętuje wśród kolorowych łąk i rzeczułek przecinających żyzne rejony Sudanny. Aktualna sytuacja sprawiała jednak, że wielkie pochodzenie rodziny zwierzchnika Sudanny nie czyniło go jej prawdziwym władcą. Sudanna wraz z otaczającymi ją na całym Dalekim Południu ziemiami znajdowały się pod rządami Cesarza Południa zasiadającego na tronie w starożytnym mieście Imane.

Shaqior był wysokim, tęgo zbudowanym mężczyzną o inteligentnych i przenikliwych oczach, których tęczówki mieniły się złotem świadczącym o tym, że jest stąd, ze Złotego Lądu. Miał, licząc dokładnie, pięćdziesiąt pięć lat, jednakowoż wyglądał na wiele mniej – jego ciało było wciąż umięśnione, a skóra napięta. Nie miał zmarszczek, tylko do połowy skroni zsiwiały włos przypominał o tym, ile już lat ma za sobą. Zawsze krótko strzygł swoje zadbane, czarne włosy, które niezwykle długo pozostawały miękkie niczym futro puchatego kota. Codziennie wcierał w nie olejki z nasion i ekstraktów pomarańczowych, mięsistych kwiatów rosnących przy rzekach oraz stawach wodnych. Nosił krótką, zadbaną, również z lekka już zsiwiałą brodę. Szedł na czele swej drużyny, stąpając w gorących łunach, które słońce zsyłało na ziemię. Od jego ciemnej skóry odbijały się krople potu, dzień był gorący, do tego bezwietrzny. Podpierał się, jak zresztą wszyscy pozostali członkowie jego świty, o swą długą włócznię. Włócznia była prawdziwą bronią i symbolem Nabilczyka, wojownik sawanny mistrzowsko posługiwał się każdą bronią, jednak prawdziwymi specjalistami i maszynami do zabijania stawali się, dzierżąc w rękach drzewcowe trzony włóczni.

– Bogowie, jak dziś gorąco! – stwierdził Shaqior, wykrzykując swoje słowa w bezchmurne niebo. – Nie pamiętam, kiedy ostatnio maszerowałem pod takim żarem! Zostaliśmy powitani gorącym dniem, za który w nocy wynagrodzi nas chłodna bryza wiejąca z południa. Bogowie są dobrzy i nagradzają swoich synów oraz córy, utrapionych codziennym ogniem lejącym się z niebios!

Członkowie drużyny zaśmiali się po słowach swojego wodza. Uwielbiali go, lubili z nim podróżować, zmierzając często donikąd. Ich wódz lubił po prostu wyrwać się czasem ze zgiełku miasta, szukając ciszy gdzieś na złotozielonych nizinach.

Po prawej stronie za Shaqiorem podążał jego najlepszy przyjaciel i doradca, będący jednym ze Starszych. Zur był starcem o długiej, całkiem siwej już brodzie, spiętej przez całą długość złotymi pierścieniami. Jego głowa była ogolona na zero, skórę jej powierzchni zajęły farby w kolorach zieleni, błękitu, słonecznego żółtego oraz pomarańczy. Szlaki farby na jego czaszce biegły długo i nieregularnie aż do karku. Okrywał się długą, fioletową szatą będącą w istocie lekką i przewiewną; nosił sandały. Jego tęczowe koraliki na nadgarstkach mieniły się wieloma kolorami, a szyję szamana zdobił wisior z rzemienia i kłów lwa.

– Prawda to, przyjacielu – stwierdził Zur, przecierając czoło z potu. – Jesteśmy przez nich sprawdzani… Na jak długo starczy cierpliwości i sił… Każdy kolejny krok jest coraz trudniejszy…

– Jesteś już chyba za stary na takie wyprawy, co, Zurze? – spytał drwiąco Shaqior, wpatrzony w zasapanego staruszka. – Pamiętam czasy, gdy to ty wyciągałeś mnie każdego dnia gdzieś w nieznane… Często nie wracaliśmy nawet do Sudanny, zostając na noc gdzieś pośrodku suchych traw, nocując pod rozgwieżdżonym niebem. Ach, co to były za czasy…

Oczy Shaqiora były głodne, pełne werwy i chęci do wyrwania się dalej do przodu. Nie można było powiedzieć tego samego o znudzonych i zmęczonych, brązowych oczach Zura.

– Niestety… – mruknął Zur, mrużąc przy tym powieki. – Dopadła mnie starość… Każdego z nas kiedyś dopadnie. Życzę ci tego, wodzu, byś w moim wieku miał wciąż w sobie tyle pagba co ja, znoszący kolejne przechadzki z tobą przez kolejne setki męczących kroków!

Drużyna znów się roześmiała. Zur, mimo że już wiekowy oraz często zrzędliwy, był człowiekiem posiadającym wielką wiedzę i nie dało się go nie lubić. Będąc szamanem Sudanny już od ponad sześćdziesięciu lat, nieustannie wspierał jej zwierzchników, ażeby władali mądrze i odpowiedzialnie. Z prostego usługiwacza w Wielkiej Świątyni na Wyspie Morana stał się prawdziwym kapłanem bogów, stojącym u boku najpierw Fezy Sull, po nim Rahima Sull, a na starość przyszło mu doradzać Shaqiorowi Sull.

Wódz maszerował przed siebie pewnym krokiem, na jego szyi również dyndał ozdobny wisior, tyle że nie z rzemienia. Na szerokim na cztery palce srebrze (przy tym bardzo cienkim, przylegającym do skóry i dzięki mistrzowskiemu wykonaniu niewywołującym jej podrażnień) też wisiały lwie zęby, te jednak wykonane były ze złota. Naszyjnik wodza świadczył o jego pozycji, przypominając wszystkim, że mają do czynienia z przywódcą Lwiego Plemienia. Szlachetne metale pozostawały przez cały czas chłodne.

– Pamiętasz nasze przejścia Wielką Sawanną do Akandy? Pamiętasz to, Zurze? – spytał z werwą w głosie Shaqior.

– Pamiętam, wodzu… Pamiętam – odparł zapatrzony w dal szaman. – Jakże mógłbym zapomnieć… Pokonywałem tę samą trasę wielokrotnie: najpierw z twym dziadem, a później z twoim ojcem. Po latach wiernej służby przyszło mi niańczyć kolejnego Lwa… Kolejnego zadurzonego w zbyt długich wędrówkach!

Shaqior się roześmiał, po czym znów zanurzył się w swych wspominkach, dzieląc się nimi z pozostałymi:

– Setki mil drogi na horyzoncie, a my przemierzaliśmy je podparci o nasze włócznie, bo nic innego nam nie było trzeba! Skaliste wyżyny rozciągały się na wchodzie, a my trzymaliśmy się wysuszonych koryt dawnych rzek. Spaliśmy pod gołym niebem bądź w jaskiniach lub nie spaliśmy wcale, pędząc przez trawy w chłodzie wieczora. Prowadziły nas gwiazdy, jak niegdyś naszych przodków, nie myśleliśmy o niczym innym niż o tym, co przed nami.

Zamilkł. Wzrok wodza z wypisaną w nim tęsknotą znów zawiesił się na horyzoncie. Zur pokiwał z lekka głową, uśmiechając się przy tym, po czym zaczął opowiadać historie, a miał ich wiele w zanadrzu… W końcu mający osiemdziesiąt siedem lat szaman był w młodości zręcznym wojownikiem.

Trzymali się dróżki biegnącej przez płaskowyż usiany raz to wielkimi, raz małymi owalnymi kamieniami ceglanego koloru. Na tle pokonującej kolorowe pola płaskowyżu drużyny ktoś się zdecydowanie wyróżniał. Był to chłopak trzymający się z tyłu całego pochodu, który pilnował, by zza pleców nic na nich przypadkiem nie wyskoczyło w czasie krajoznawczej wycieczki.

Był bardzo wysoki, swoim wzrostem przewyższał większość towarzyszących mu czarnoskórych – z wyjątkiem Mano Kana oraz samego Shaqiora, dorównującego mu centymetrami. Ubrany był w skórzaną przepaskę zawieszoną na biodrach przy pomocy kolorowego pasa, eksponował tym samym mięśnie brzucha i klatki piersiowej. Popularny w tych stronach ubiór sięgał mu trochę ponad kolana, ukazując umięśnione uda. Łydki i kolana miał przykryte mieniącymi się w słońcu srebrnymi nagolennikami. Odsłoniętą ciągle klatę przepasały dwa cienkie skórzane pasy służące do utrzymania pochwy krótkiego, połyskliwego miecza, który nosił na plecach. Jak wszyscy w drużynie podpierał się o długą włócznię, przy której grocie przywieszone były trzy kolorowe pióra. Jedno błękitne, drugie różowe, trzecie zaś zielone jak najsoczystsza z traw sawanny.

Cechą wyróżniającą go tak bardzo od reszty był zdecydowanie kolor jego skóry. Nie był Nabilczykiem. Jego skóra była biała, nie blada, ale przy tym wszystkim nie wygląda na opaloną – jakby zdołała oprzeć się promieniom tutejszego świecącego długo i dobitnie słońca. Wydawał się bielutką kostką rzuconą czarnym psom. Jego głowę zdobiły krótkie, wygolone na skroniach, białe jak mleko włosy. Gdyby to nie wystarczyło, aby zawiesić wzrok na aparycji niezwykłego chłopaka, to jeszcze jego oczy świeciły się z daleka kolorem najczystszego ametystu.

– Nie zostawaj za bardzo w tyle – oznajmił w stronę chłopaka inny młodzieniec podróżujący z drużyną synów Sudanny.

Był to Mikael, syn Shaqiora. Z lekka niższy od białowłosego, za to równie dobrze zbudowany dwudziestojednolatek. Czarnoskóry przyglądał się mu z szerokim uśmiechem, pokazując wszystkie białe zęby spod wysuniętych, grubych warg.

– Ojciec pomyśli jeszcze, że i tobie brakuje sił, zupełnie jak staremu Zurowi – ciągnął, nie przestając się szczerzyć.

Złapał po przyjacielsku białowłosego lewą ręką przyozdobioną szarymi piórami, ściskając przy tym jego ramię.

– Sił mam pod dostatkiem – odparł spokojnie. – Bardziej martwi mnie nieopuszczający moich myśli od samego rana dziwny niepokój… Jakby coś miało się stać… Tylko nie wiem co.

– Orionie, braciszku… – zaczął rozbawiony Mikael. – Ty i te twoje przeczucia… Gdybym dostał złotą monetę za każdy raz, kiedy to kierowaliśmy się twoim niezawodnym przeczuciem, zmierzając często nie tam, gdzie powinnyśmy… Wyjechałbym gdzieś daleko i żył do końca swoich dni brzuchem do góry!

Mikael roześmiał się głośno, na twarzy Oriona również pojawił się skromny uśmiech.

– Gdybyś tylko sam lepiej znał szlaki, nie musielibyśmy tak często błądzić, kierując się mym przeczuciem, bracie – odpowiedział Orion. – Mimo to lubię od czasu do czasu zgubić się gdzieś w twoim towarzystwie.

Młodzieńcy, mimo iż nie byli prawdziwymi braćmi, w ten właśnie sposób się traktowali. Wychowywali się razem od najmłodszych lat, pakując nie raz w jakąś kabałę i narażając tym samym swojemu ojcu. Stary Zur powtarzał nieraz, że w całym swoim długim życiu nie spotkał nigdy tak nieposłusznych dzieci, a zarówno wódz, jak i on sam zostaną pewnego dnia zabrani do niebios przez samych bogów w nagrodę za świętą cierpliwość, którą latami wykazywali się w stosunku do dwójki urwisów. Mikael od dziecka wspinał się po dachach i wieżach rodzimej Sudanny, szybko wciągnął w to także swego przyrodniego brata. Ich gonitwy po miejskich szczytach przez wielu uważane były za interesujące widowisko. Często obstawiano nawet monetę czy dwie na to, który ze wspinaczy prędzej spadnie. Zakłady te nie przyniosły nigdy nikomu fortuny, prawdę mówiąc, nie przyniosły nawet złamanego miedziaka… Młodzieńcy wspinali się doskonale, niestraszna była im wysokość czy przeszkoda, nie mieli nawet niczego połamanego przez uprawianie swojego sportu.

Przyjaźń, jaką darzyli się przyrodni bracia, była czymś naprawdę wielkim. Z początku chłodne przyjęcie małego Oriona wiele lat temu na dwór Sudanny z czasem stało się wręcz gorące. Pochodząca nie wiadomo skąd sierota, u boku władcy Pierwszego Miasta była przez pewien czas nawet kontrowersją. „Skąd wziął się biały chłopiec?” – pytano. Szybko łączono pojawienie się Oriona z teorią, wedle której niemowlę miało być bękartem wodza. Spekulowano, czy jedna z jego wypraw nie zawiodła go aż za morze, gdzie miał okazję spróbować tamtejszych przyjemności. Jak władca Sudanny mógł dopuścić się czegoś takiego? Przy tym wszystkim, co działo się na świecie przez ostatnie dwadzieścia lat, nie chodziło o fakt posiadania dziecka z nieprawego łoża – w tych stronach bękartów nie uważa się za coś złego. Dla Nabilczyków to normalne, że rodzina, która jest dla nich tak ważna, musi się powiększać. Każde dziecko to w końcu skarb życia dla Południowca. Pytany o to, kim jest chłopiec o ametystowych oczach, Shaqior odpowiadał zawsze to samo: „Obietnicą”.

Przez kolejnych parę godzin marszu przeszli jakieś dwadzieścia mil. Skalisty płaskowyż zamienił się w suchą nizinę pokrytą zdrewniałymi już trawami. Po ich prawej stronie rozciągało się dość wysokie kamienne wzniesienie w kolorze cegły, po lewej stronie aż po horyzont majaczyło morze wysuszonych traw. Drużyna Shaqiora zmierzała pewnie na północ, gdzie już za jakieś piętnaście mil zobaczą swój dom. Wcześniej nie szli zbyt szybko umęczeni gorącem, wódz dobrze wiedział, jak szybko jego Kem biegnie smagany kojącym chłodem wieczora, przez co teraz przyspieszyli kroku, pokonując kolejne wyschnięte kępy.

Słońce było już dawno schowane za widnokręgiem, panował półmrok, po którym za krótką chwilę niebo czernieje, a gwiazdy widać jeszcze lepiej. Orion w czasie biegu przyglądał się gwiazdom i ich konstelacjom. Uwielbiał spoglądać w gwiazdy, umiłował je oraz ich blask tak samo jak otaczający go świat.

Mimo młodego wieku był niezwykle dojrzałym chłopakiem, przez dwie dekady swojego życia zdążył zobaczyć już kawał dalekiego południa Osum – zaczynając od Sudanny po Wokandę aż do Akandy. Mimo miłości i wierności do kraju, na którego ziemiach się wychował, pozostawał głodny, by poznać jeszcze więcej, jeszcze więcej zobaczyć. Chciał się wyrwać z Sudanny i wyruszyć dalej niż kiedykolwiek. Przybrany ojciec zawsze powtarzał, że przyjdzie dzień, gdy pozna resztę świata, i to aż za dobrze. Wpajał mu, aby pozostał realistą i spodziewał się zobaczyć także to, co w świecie złe i podłe. Tych samych zasad uczył go również stary Zur, wyciągając odpowiednie tomiszcze wydarzeń historycznych z opisanymi w nich wojnami i zdradami.

Te grube księgi szybko zostały obiektami zainteresowania białowłosego – wiele czytał… Pasjonował się historią świata i postaciami kształtującymi jego niegdysiejsze oblicza. Jako dziecko często bawił się wraz ze swoim przybranym rodzeństwem, w którego skład wchodziła jeszcze córka Shaqiora, młodsza od Mikaela o ledwie parę minut. Bliźniaki uważane są na Południu za dobry omen.

Księżyc stał wysoko i świecił jasno wraz z gwiazdami oraz Oidche. Wiało orzeźwiającym wiatrem ze strony coraz to bliższej Sudannie, suche połacie zamieniły się w lekko podniesioną wyżynę przyrastającą do dalej biegnącego wzniesienia po prawej. Ziemia była bardziej skalista, usiana małymi ostrymi kamyczkami. Uwagę Oriona przykuły dziwne ślady biegnące po wzniesieniu. Wyglądały na dosyć głębokie wżłobienia pozostawione przez jakieś wielkie pazury: „Musiało tędy przebiec coś wielkiego” – pomyślał. Przyspieszył kroku, poprosiwszy Mikaela, by zastąpił go w kryciu tyłów Kem, po czym ruszył do Shaqiora, biegnąc prawą stroną, bliżej wzniesienia. Dobry wojownik musiał zwracać uwagę na każdy szczegół, tego go uczono.

– Wodzu – powiedział do Shaqiora. Podbiegł do niego bardzo szybko, pozostawiwszy resztę Kem w tyle.

– Uge – odparł wódz spokojnie.

– Coś tędy przebiegło. Nie potrafię powiedzieć, jak wielkie, ale zbocze wzgórza było wielce porozcinane. Pazur, który nie ma problemu z kamieniem! Nie kojarzę istoty tak dużej o tak potężnych pazurach, mam złe przeczucie…

Wódz spoważniał i zaczął rozglądać się wkoło. Nie zwalniali kroku, jeśli coś tutaj na nich czyhało, nie mogli się zatrzymać, bo zostaliby łatwiejszym celem.

– Może jesteśmy na terytorium tego czegoś – stwierdził Shaqior. – Nie chce się wierzyć, by to coś podeszło tak blisko serca kraju… W tych stronach nie ma takich zwierząt, to musi być coś nowego.

– Albo bardzo starego… – odparł na to Orion z poważną miną.

Shaqior się skrzywił i pokręcił głową. Sama myśl o tym, jakież to diabelstwo musi tu żyć, napędzał go gniewem.

– Obyśmy się mylili.

Podążali przez wciąż taki sam obszar kamieni, aż znaleźli się nad krawędzią ogromnej, spowitej ciemnością dziury. Miała co najmniej pięćdziesiąt metrów średnicy, mogli tylko zgadywać, jak głęboko prowadzi. Noc była jasna, jednak nie dało się wypatrzeć, co znajduje się na dnie lub czy takowe w ogóle istnieje; a może spad zakręcał, nie wiedzieli tego. Na widok przeszkody w ziemi Shaqior zatrzymał cały pochód, podnosząc dłoń zaciśniętą w pięść, a wszyscy natychmiast stanęli. Mikael z daleka spoglądał na czoło kolumny, Kem przyjmowali pozycje i rozglądali się wokół.

Podczas uważnego nasłuchiwania wydawało się, jakby dziura szeptała coś w nieznanym języku.

– Trzeba to obiec i podążać dalej do miasta – stwierdził Orion.

– Musimy to zbadać, uge – odpowiedział Shaqior. – Wielka dziura znikąd i dziwne ślady wcześniej tak blisko miasta…

– Ryzykujemy spotkanie z tym czymś.

Orion spojrzał w głąb dziurska i poprosił jednego z Kem o pochodnię. Rozpalił ją krzemieniem wyciągniętym z niewielkiej, podróżnej sakwy kompana, po czym uniósł nad dziurę i wypuścił z rąk. Wódz, Orion i wielu z Kem opuścili głowy, obserwując, gdzie spadnie pochodnia i czy cokolwiek ukaże. Po chwili widzieli już tylko mały odblask ognia, a potem pochodnia zniknęła. Musiało być głęboko…

– Koniec badania – powiedział Orion.

Kem spojrzeli na wodza, czekając na dalsze pomysły, jednak takowe nie padły; nie licząc prośby Zura o małą przerwę w biegu. Shaqior zaczął iść wzdłuż krawędzi, wciąż wpatrując się w czarne dno i nasłuchując, co dzieje się niżej. Orion pokiwał tylko głową, patrząc na upartość Shaqiora, a chwilę później coś usłyszał, jakiś niewyraźny dźwięk dobiegający z dołu, jakby stłumiony ryk… W niosącym się echu słychać było jakieś słowa, przynajmniej tak mu się wydawało. Krew zaczęła szybciej płynąć w jego żyłach.

– Odsuńmy się o tej dziury – ponaglił wodza.

Shaqior przystanął w miejscu i spojrzał na Oriona z powagą, gdyż dostrzegł w postawie i spojrzeniu chłopaka, że coś jest nie tak.

– Biegiem! – wrzasnął. – Ile sił w nogach, synowie Sudanny, wracamy do domu!

Drużyna spięła się i bez chwili zastanowienia ruszyła w stronę swego wodza, trzymając się płaskiego terenu po lewej od dziury. Białowłosy został w miejscu, w którym stał wcześniej, i czekał, aż reszta bezpiecznie go minie, cały czas nasłuchując tego, co dobiegało z ciemności. Głos stawał się wyraźniejszy i coraz bliższy, towarzyszyły mu odgłosy głośnego skrobania. Mikael poklepał Shaqiora po ramieniu i pobiegł za swoimi kompanami. Białowłosy po chwili do niego dołączył, starał się nie wyprzedzać zbyt szybko reszty, ubezpieczając ich odwrót.

Sin powoli znikał z nieba, gdy musieli przystanąć – stary Zur potrzebował złapać oddech. Jak na swoje lata był w fenomenalnej formie, jednak ciągły bieg zmęczyłby nawet i młodziana w pełni sił. Położyli szamana na jednym z większych kamieni, które znów usiały okolicę, i dali mu napić się wody. Nim Zur wziął pierwszego łyka, chwycił skórzany bukłak w obie dłonie, po czym wyszeptał coś pod nosem, sapiąc, i dopiero się napił, polewając przy tym całą twarz.

– Bogowie… – powiedział, ocierając wodę z twarzy. – Będę pierwszym starszym w historii, który umrze, biegnąc!

Twarze Kem się rozweseliły, również korzystali z okazji, by złapać oddech, przysiadając na chwilę w miejscu. Byli zlani potem równie mocno co Zur, a jedynymi osobami, które nie wyglądały na ani trochę zmęczone, byli Shaqior i Orion.

– Co tam było, uge? – spytał Zur, patrząc na Oriona.

– Nie wiem… Ale odgłosy dobiegające stamtąd nie wróżyły nic dobrego.

– Jakie odgłosy? – wtrącił się Shaqior. – Ja niczego nie słyszałem, tylko to głuche dudnienie wydobywające się z czeluści świata.

Białowłosy spoważniał, po czym spróbował jakoś ubrać w słowa to, co słyszał:

– To był jakby ryk… Niesiony z głębi, przypominający po chwili czyjś szept, na pewno nie człowieka… Nie zrozumiałem ani jednego słowa, ale tak właśnie to brzmiało. Każde niesione echem słowo wydawało się nienawistne.

Twarze Kem skrzywiły się tak samo jak ich wodza i szamana. Co takiego mogło wydawać te dźwięki, czym mogła być istota, która samym echem swoich odgłosów tak bardzo napędziła strachu młodemu Orionowi?

Ubezpieczający tyły Mikael przechodził między skałami, jedne były małe, inne wielkie i popękane, a za jedną z nich coś leżało. W powietrzu unosił się smród zgnilizny. Zbliżył się ostrożnie do skał i usłyszał bzyki muszych skrzydeł, których musiało tu być całe mrowie. Musiały na czymś tłumnie siedzieć. Chwycił włócznię w obie ręce, mierząc stalowym grotem przed siebie. Każdy krok stawiał ostrożnie, by wywołać jak najmniej hałasu, a gdy tylko znalazł się za skałą, skrzywił się i zaklął pod nosem.

– Zobaczcie! – zakrzyknął w stronę swojego ojca i brata.

Odeszli od leżącego wciąż na skale starca i poszli w kierunku nawoływania Mikaela. Gdy się do niego zbliżyli, stał wpatrzony w ziemię, opierając się na włóczni, pióra zdobiące jego rękę lekko poruszały się na wietrze, sprawiając wrażenie, jak gdyby chłopak się nastroszył. Ku ich zdziwieniu na ziemi leżał słoń, a właściwie to, co z niego zostało… Skrawek suchej ziemi za skałą był ciemnoczerwony od zastygłej krwi, na jego powierzchni leżała resztka rozerwanego korpusu, bez głowy i tylnej części. Klatka piersiowa i brzuch zwierzęcia również były rozszarpane, do tego pozbawione wielu organów, zapewne przez coś wyjedzonych.

– Bogowie… – mruknął Shaqior, wpatrując się w powykręcane na zewnątrz resztki żeber słonia.

– Wygląda na to, że istota mieszkająca w dziurze tutaj także ma swoje terytorium… – stwierdził ponuro Orion, przyglądając się śladom.

Ciężko było wyobrazić sobie coś na tyle wielkiego i silnego, aby tak zmasakrować słonia, który sam mały nie jest. Pozostał po nim tylko wyżarty korpus. Co stało się z resztą?

– Muchy zostawiły w jego tkankach larwy, które już się wylęgają – oznajmił białowłosy. – Musiał zginąć już jakiś czas temu, może kilka dni. Bardziej zastanawia mnie, skąd wziął się tutaj. Od najbliższego terytorium słoni jesteśmy oddzieleni wieloma milami. Czyżby to coś przyniosło zdobycz z daleka, transportując ją aż do swej dziury?

– Nie wiem, ale chciałbym przebić łeb tego czegoś swoją włócznią – rzucił wyraźnie rozwścieczony i zasmucony Mikael. – Takie piękne i szlachetne zwierzę… Tak zmasakrowane. Cóż za potwór musiał to zrobić…

Orion również odczuł smutek, przyglądając się resztkom słonia. Tak samo jak przyrodni brat i ojciec kochał i darzył wielkim szacunkiem rodowitych mieszkańców sawanny. Spędzał dużo czasu w ich towarzystwie. Na dworze Shaqiora zawsze pełno było kotów i psów oraz innych zwierząt. Młody Orion razem z Mikaelem nie raz prosili ojca o lwa, ten jednak zawsze śmiał się z tego, odpowiadając, że króla zwierząt nie da się ułożyć jak byle szczenię, zmuszając do posłuszeństwa. Szlachetne zwierzę kroczy tylko własnymi ścieżkami skąpanymi w słońcu. Nie dla niego klatki i komendy.

– Ruszamy dalej. Już niedaleko do domu – powiedział Shaqior.

Wódz zagwizdał, a wszyscy Kem obrócili głowy w jego stronę, wiedząc, że trzeba ruszać dalej. Drużyna powstała z miejsc, pomagając staremu Zurowi zejść ze skały, na której go położyli. Ten wstał i otrzepał purpurową szatę, chwytając podaną mu przez towarzyszy zdobioną włócznię. Oriona nie opuszczało uczucie mówiące mu, że ktoś lub coś ich obserwuje. Czuł jakieś spojrzenie zawieszone na drużynie. Zrobiło się jeszcze chłodniej, a gwiazdy na niebie zblakły. Gdzieś z oddali dobiegł ich przerażający ryk nieznanego dotąd stworzenia. Wszyscy stanęli jak wryci, białowłosego przeszedł dreszcz, po którym wszystkie bielutkie włosy jego ciała stanęły dęba. Sawanna jakby ucichła.

– Przygotujcie się, Kem! – wrzasnął Shaqior.

Kem rozglądali się niespokojnie wokół, nie widzieli, skąd zmierza w ich stronę istota wydająca z siebie straszny ryk. Tylko Orion spoglądał w kierunku, z którego dobiegł ich gromki odgłos.

Chwilę później zza skał na wschodzie wylazła wielka, powarkująca istota odbijająca się swymi wielkimi łapami od skał prosto na nich. W ciemnościach nie dało się dokładnie powiedzieć, co to było. Wytężającemu wzrok Orionowi wydało się, iż widzi sylwetkę lwa, tyle że znacznie większego od normalnego przedstawiciela kotów sawanny, do tego bladego jak kreda i pozbawionego miękkiej sierści. Grzywę będącą dumą lwów zastąpiły potężne, czarne kolce przeplatane resztką słabych, zblakłych i chorych włosów. Potwór potężnym susem pokonał znajdujące się pod nim skały i znalazł się naprzeciwko jednego z Kem. Ten, zobaczywszy obrzydlistwo, krzyknął i wykonał zręczny skok, wkładając w niego dużo siły, by uderzenie włócznią z góry było jak najmocniejsze. Chybił, a warcząca istota bez chwili zastanowienia rzuciła się na niego, kłapiąc paszczą z wieloma ostrymi jak brzytwy zębami. Wojownik znalazł się w uścisku, zawył nieznacznie, po czym większość jego ciała została zmiażdżona pod naporem potężnych szczęk. Polała się krew.

Reszta Kem biegała, rzucając włóczniami i wykrzykując bojowo. Stalowe groty nawet nie przebijały bladej skóry, odbijając się od niej jak patyki. Okrążali potwora, dźgając z każdej strony, jednak ten poruszał się bardzo szybko, odskakując od kolejnych ciosów, machając potężnymi łapami, rozcinając kolejnych Kem na strzępy przy pomocy swych grubych pazurów w kolorze obsydianu. Orion rozpędził się i wykonał potężny rzut włócznią, która świszczała w powietrzu, lecąc. Trafił potwora, jednak nie zrobiło to na nim wielkiego wrażenia. Uchwyt włóczni złamał się na ciele pokrytym kolcami, pozostawiając w nim tylko stalowy grot z kolorowymi piórami. Rozwścieczyło to strasznie monstrum, które zaczęło wymachiwać długim ogonem przypominającym ogon skorpiona – na końcu bladoczarnego odwłoku świeciło się obsydianowe żądło, z którego ściekał jad.

Kolec trafił Kem zasłaniającego się lekką, szeroką tarczą o kształcie migdała. Tarcza złamała się bez najmniejszego oporu, a żądło sięgnęło stojącego za nią wojownika. Przebity kolcem wrzasnął przeraźliwie, bestia uniosła go, chwilę pokręciła nim w powietrzu, po czym odrzucił w bok z wielką siłą.

– Buuuuuuu!!! – wrzasnął ze złością Shaqior, widząc roztrzaskanego o ziemię towarzysza.

Rozpędził się i szybkim obrotem minął ogon bestii, stanął na jednej nodze i pchnął z całej siły włócznią, która wbiła się płytko pomiędzy jedno z wystających żeber bladego potwora. Ten zawył okropnie i uderzył wodza łapą tak, że ten nie zdołał uskoczyć i poleciał parę metrów, po czym uderzył w skałę nieopodal. W odpowiedzi na ten atak Orion sięgnął po krótki miecz znajdujący się na plecach, jasne ostrze zaświeciło w ciemnościach, a on wrzasnął, szarżując na wroga. Zaraz za nim biegł Mikael, kręcąc włócznią przy boku. Kem uzbrojeni w długie, kościane łuki wypuścili w stronę bestii parę strzał, jedne odbiły się, inne pozostały w ciele, nadal nie robiąc na niej większego wrażenia.

Potwór tylko się obrócił i zaryczał, z jego paszczy skapywała jakaś gęsta breja przypominająca ślinę zmieszaną ze smołą – w zetknięciu z podłożem substancja wypalała je niczym najbardziej żrący ze wszystkich kwasów. Po głośnym ryku cofnął się i nabrał powietrza, po czym splunął niczym kobra w kierunku ostrzeliwujących go wojowników. Lepka, gęsta, czarna substancja znalazła się na ich skórze. Wywołało to krzyki atakujących, których ciała topiły się, odsłaniając mięśnie, a nawet kości.

W pozostałych wojownikach wezbrał gniew i atakowali jeszcze bardziej zajadle. Klęli i wrzeszczeli, wielu z nich nie zbliżyło się nawet do potwora trzymającego ich na dystans swoim arsenałem śmiercionośnych narzędzi. Orion krzyknął coś w stronę Mikaela, ten przystanął i rzucił włócznią, która wbiła się w bark monstrum. Stwór zawył, plując kolejną porcją kwasu wprost na białowłosego, ten wykonał unik i zakręcił ostrzem w ręku, po czym ciął z prawej, potem z lewej – niewiele to dawało.

Orion unikał kolejnych ataków bestii, wciąż nacierając. Przyłączył się do niego Mikael, który podniósł jedną z włóczni poległych Kem. Dźgał nią w bok potwora, który nie zwracał na niego uwagi, skupiając się na Orionie. Stary Zur wyszedł spomiędzy Kem, szepcząc coś pod nosem, nagle grot jego włóczni zajął się ogniem i rzucił ją ze sporą jak na starca siłą wprost w pierś bladego strachu. Ugodzony płonącą włócznią potwór ryknął głośniej niż wcześniej i odskoczył w prawo, zwiększając dystans od Oriona i Mikaela. Chłopcy próbowali zbliżyć się ponownie, jednak stwór znów pluł gęstą wydzieliną.

W tej samej chwili spod skały, w którą został ciśnięty, podnosił się Shaqior, przecierając obolałą głowę. Nie bolała ona jednak tak mocno jak reszta pogruchotanego ciała, zęby wodza trzeszczały zagryzane przez niego z bólu. Zwierzchnika Sudanny otoczyli wierni Kem, pomagając mu wstać i ustać na nogach. Zaczęli oddalać się z rannym dowódcą, trzymając go pod ramionami, a on klął, aby go zostawili i pozwolili wrócić do walki. Zur ponaglał ich z daleka, wymachując ręką, by zabrali wodza jak najdalej.

Między kamieniami legło już dwadzieścia trupów wojowników Sudanny, porozrywanych i zmiażdżonych, stopionych żrącym kwasem, a piasek stawał się śliski od krwi. Bestia wciąż napierała, jednak dalej wypuszczano w jej kierunku strzały i dzidy. Orionowi wydawało się przez chwilę, że pomiędzy rykami i sykami potwora słyszy niewyraźne słowa, zupełnie jakby zmutowany lew wykrzykiwał coś w stronę walczących z nim Nabilczyków – pełen złości i nienawiści głos był tym samym, którego szepty słyszał wcześniej przy wielkiej dziurze.

Spojrzał ametystowymi oczami wprost w białe i puste gałki potwora i znowu przeszedł go dreszcz. Wydawało się, jakby bestia nawiązała z nim chwilowy kontakt wzrokowy. Zacisnął krótkie ostrze w ręku i zakręcił nim, następnie przyspieszył kroku i zbliżył się do ogromnego monstrum. Wykonał dwutakt swoimi długimi, umięśnionymi nogami, po czym wybił się i zawisł na chwilę w powietrzu. Będąc w górze, wzniósł ponad głowę krótki miecz i wbił z całą energią w górną część bladego łba. Ostrze zagłębiło się w całości, a bestia krótko warknęła, tocząc czarną pianę z pyska, zaczęła się rzucać rozpaczliwie w każdym kierunku, aż nie padła na bok, wijąc się na ziemi niczym robak. Orion odskoczył od szalejącego potwora i szybko podniósł leżącą przy jednym z zabitych włócznię, by pchnąć nią prosto w klatkę potwora, przeszywając jego serce. Czarna jucha trysnęła jak fontanna. Stwór wił się jeszcze przez moment, po czym znieruchomiał, a blada klatka piersiowa zapadła się do końca. Bestia została pokonana.

Do stojącego nad truchłem potwora Oriona podbiegł Mikael, a chwilę po nim Zur, dysząc przy tym ociężale. Wszyscy Kem zaczęli zbierać się wokół ubitego paskudztwa, byli wykończeni jak nigdy, wielu z nich przysiadło.

– Nic ci nie jest? – spytał z troską w głosie Mikael.

– Nic. Nie można tego niestety powiedzieć o wielu poległych tu dobrych ludziach… – odparł ponuro Orion.

– Walczyli dzielnie, tak jak i ty, uge – powiedział Zur, spoglądając na białowłosego, ciężko przy tym sapiąc. – Okryłeś się chwałą, zostałeś pogromcą bestii. Jeszcze długo będzie się o tym opowiadać!

Do trójki stojącej przy ciele podszedł Shaqior, opierając się ciężko na swojej włóczni. Lewą ręką trzymał się za bok – miał na pewno połamane żebra, po tym jak zderzył się z kamieniem. Podał włócznię Zurowi, po czym uściskał obydwu chłopaków. Zrobił to tak mocno, że znów przeszedł go wielki ból. Na razie go zignorował, uszczęśliwiony widokiem swoich synów. Uścisnął jeszcze Zura i odebrał od niego swoje oparcie.

– Ciebie też dobrze widzieć, stary capie – powiedział do starca, uśmiechając się. – Cieszę się, że nie odnieśliście krzywdy.

– Za to ty wyglądasz niezbyt dobrze… – zauważył przyglądający się mu Orion. – Trzeba wracać do miasta i cię opatrzyć, wodzu.

Shaqior skrzywił usta w niewielkim grymasie i machnął ręką.

– Nie z takich obrażeń się wychodziło – stwierdził. – Kiedyś nie raz wracałem połamany i mocno poraniony, pokonywałem i większe dystanse niż teraz, nic mi nie będzie.

Mikael się rozweselił, widząc swego ojca wciąż upartego i silnego. Syn wodza zmarkotniał, gdy spojrzał w dół na leżące tam ścierwo.

– Co to było? – spytał, krzywiąc się.

Nastała między nimi chwila ciszy, jedynie Orion przemówił:

– Chimera…

– Zaiste… – potwierdził Zur wpatrzony w skorpionowy ogon. – Istota spod powierzchni naszej ziemi. Widocznie dziura, którą napotkaliśmy, była jej wyjściem na powierzchnię. Dwustu Kem świty wodza musiało być dla niej wyraźnie słyszalnych z daleka, pewnie wyczuła wibracje, jakie stworzyliśmy, przebiegając przy krawędzi dziurska. Mamy szczęście, iż była tylko jedna! Większa grupa mogłaby nas wszystkich pozabijać.

Orion oderwał wzrok od starego szamana i znów zawiesił go na ciele potwora. Zdarzyło mu się czytać pisma traktujące o, jak je się profesjonalnie nazywa, chimerach, jednak nigdy nie natknął się na fragment mówiący o wielkim spaczonym lwie, który pluje kwasem i wyposażony jest w kolec jadowy… To musiało być coś naprawdę nowego, tak jak mówił Shaqior, tyle że nowego dla oczu człowieka. Plugastwo mogło żyć pod powierzchnią od niepamiętnych czasów, po prostu nikt wcześniej na niego się nie natknął, gdy przebywał na powierzchni. Co mogło zmusić potwora do wyjścia na świat pod słońcem?

– Spalmy jego ścierwo – stwierdził Orion, patrząc na Shaqiora i Zura.

– Musimy też spalić naszych poległych Kem… – dodał szaman. – Nie możemy pozwolić gnić im tutaj na słońcu, poza tym trzeba to zrobić dla bezpieczeństwa. Nie wiemy, czy któryś z nich nie wstanie jeszcze jako jeden z ogarniętych Chaosem…

Miny wodza i dwóch chłopaków stały się poważne i smutne. Wiedzieli, że tak trzeba postąpić, smuciło ich jednak to, jak wielu zginęło – nie zobaczą już Sudanny, a ich prochy rozwieje wśród sawanny ciepły wiatr.

Shaqior Lew wydał odpowiednie rozkazy i zaczęto zbierać poległych w jednym miejscu. Nie było to łatwe… Porozrywani, pomiażdżeni i nadtopieni kwasem Nabilczycy byli niczym puzzle, do których złożenia trzeba było najpierw pozbierać walające się wszędzie elementy. Połowa Kem zbierała swych towarzyszy, druga zaś kopała w ziemi nie głębsze niż półtora metra doły w miejscach, gdzie teren był bardziej płaski i mniej usiany kamieniami. Wykopane doły wyścielano suchymi trawami i znalezionymi gałęziami, tak powstały doły będące swoistymi piecami do spalenia zwłok. Orion i Mikael zajęli się pokonaną bestią. Najpierw odcięli jej wielki, pokryty szramami łeb, spakowali go w konopny wór, po czym zaczęli kopać największy z dołów, w którym miało się zmieścić ogromne, blade cielsko. Stary Zur mamrotał coś nad ciałami pokonanych, opierając się mocno dwoma rękoma na zdobionej włóczni, którą wyciągnął z piersi bestii.

Na wschodzie wstawało już słońce, niebo robiło się coraz bardziej błękitne. Wszystko było gotowe, a Kem stał zgromadzony wokół dołów. Nikt nic nie mówił, wszystkich ogarnął smutek i zmęczenie. Zur wszedł na jedną z wyższych skał, by spojrzeć z jej szczytu na gotowe stosy. Nim je podpalono, Shaqior przeszedł się między nimi i do każdego z dołów wrzucił złotą monetę. Zrobił to z sentymentu do dawnych tradycji. Gdy skończył swoje ostatnie pożegnanie, dołączył, kuśtykając, do Oriona i Mikaela stojących przy skale, na której znalazł się szaman.

– Za życia byli silni i honorowi, umarli, walcząc, jak na prawdziwych wojowników przystało – mówił głośno Zur. – Teraz odpoczną, a ich duchy dołączą do przodków. Już nie będą czuli bólu i strachu, tylko radość pośród zielonych pastwisk, gdzie spędzą wieczność. Smućmy się teraz, by przy ponownym spotkaniu z nimi cieszyć się jeszcze bardziej.

Wszyscy opuścili głowy, a po swoim przemówieniu Zur zaśpiewał jeszcze jedną smutną pieśń niosącą się echem wśród nadchodzącego poranka. Pieśń traktowała o dawno straconych herosach, o smutku towarzyszącym stracie wielkiego człowieka. Po tym wymamrotał coś pod nosem i uderzył swoją włócznią trzy razy w skałę pod nim, a wszystkie doły jednocześnie rozpaliły się ogniem. Suche trawy i gałęzie płonęły, trzaskając, ogień szybko ogarnął resztki Kem, zasłaniając ich pobladłe już ciała jęzorami płomieni. Nim dotarł do dołu potwora, zwrócili uwagę, jak jego ciało, mimo iż już martwe, zaczyna smażyć się w oświetlających je promieniach wschodzącego słońca. „Rzeczywiście światło słoneczne dotkliwie rani istoty podziemne” – pomyślał Orion, patrząc na czerniejącą bladą skórę monstrum.

– Wiesz, co bardziej niż ten potwór wywołuje we mnie dreszcze? – spytał Mikael wpatrzony w płomienie większego dołu.

Orion nic nie powiedział. Nie wiedział. Czekał, co powie jego brat.

– Bardziej przeraża mnie fakt, iż mówiłeś o nieopuszczającym cię przeczuciu, jakby coś się miało stać, no i się stało …

Białowłosy nic nie powiedział. Przepełniały go smutek i złość, czuł się, jakby zrobił za mało w walce z chimerą, przez co zginęło tylu Kem; wielu z nich znał od dawna.

– Dalej na północ! – powiedział głośno Shaqior. – Wracamy do domu, mam już serdecznie dość tego spaceru…

Powiedziawszy to, przerzucił delikatnie przez ramię trawiastozieloną półpelerynę i ruszył w stronę mieniących się w oddali zielonych pól. Kem wolnym krokiem odchodzili od dołów i dołączali do swojego wodza. Orion pomógł Zurowi zejść ze skały i wraz z Mikaelem również ruszyli na północ, trzymając się na końcu formacji. Wciąż pozostawali czujni, obserwując tyły drużyny. Dzień zapowiadał się ciepły i słoneczny.