© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2024

© Copyright by Piotr Jarczewski, 2024

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy lub autora.

Skład i łamanie: Monika Tokaj, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Monika Tokaj, Wojciech Ławski

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Korekta: Angelika Moskal, Agnieszka Mańko

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN 978-83-8308-989-8

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel. 71 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Spis treści

Część pierwsza

Lustro i brama

Toast

Pejzaż wieczorny

Anioł, strumień i jar

Spóźniony cień

Puchar, czyli smutek Demiurga

Modlitwa szamana

Kołyska tęcz

Część druga

Uśmiech chwili

Lotosem ciała

Smuga pieszczoty

Jak lekką falą łódź rozkołysana

Dłonią stwarzam twe ciało

Zorza

Część trzecia

Olśnienia

W pałacu zmierzchów

Karły

Rzeka i dziewczyny

Świadectwo

Melancholia

Część czwarta

Gwiazdołak

Wykrocień i gwiazda

Znikołak

Mogilaki

Część pierwsza

Dla T.O.

Lustro i brama

Rozwartą bramę przez mrok, w zapomnienie,

Co dnia spotykam na skraju błękitu,

I jeszcze tylko ostatnim pragnieniem

Chciałbym przeniknąć istotę zachwytu.

Gwiazdy nadziei przedwcześnie zagasłe

Nie wzejdą nigdy nad mrokiem istnienia –

Ich blask nie będzie jaśniejącym hasłem

Do dalszej drogi skrajem przerażenia.

Poznałem niegdyś kwiat i cierń wyboru,

Dłonią przebitą sztyletem poznania

Chciałem powstrzymać obłok przemijania,

Wypełnić pustkę cieniami upiorów.

Dzisiaj, odarty z płomieni mych zmysłów,

Strzaskany czasu obłąkaną bryłą

Szukam znaczenia dla gestów i tych słów,

Dla których jeszcze istnienie nie lśniło.

Już krwawy zachód dzień ku nocy kłoni –

Zwłoki południa zniknęły w oddali –

Znużone kwiaty, niepewne swych woni,

Posnęły cicho w poblaskach opali.

Gdzie teraz jestem? Na jakim bezdrożu?

Noc przystanęła, wiecznością zakwita

I czas pochłania, by w czarnych bezświtach

O dnia zapomnieć brzaskiem lśniącym nożu.

Zbieram okruchy, kalecząc nadzieję.

Próbuję złożyć potrzaskane lustro,

Co dziś szyderczym milczeniem jaśnieje,

A jutro może lodowatą pustką

W me serce szepnie: „Przedwcześnie umarłeś,

Nie żyłeś nigdy, byłeś własną złudą.

Mrok opuszczając, sień nocy rozwarłeś,

Gdy zawierzyłeś olśnieniu i cudom”.

Milcz! Tkwij w nicości. Bez twego bełkotu

Wiem, że jest rozpacz na wieki ta sama,

Prócz tego odmęt wściekłego potoku,

Zachwyt, cierpienie, grań w mroku i brama.