© Copyright by Lili, 2025

© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2025

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy i autora.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Lili

Korekta: Lili

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN 978-83-8308-982-9

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel. 71-344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

WSTĘP

Stopniowo analizując i przekładając słowa, aż myśli ułożą się odpowiednio. Pisząc w sposób bezosobowy, aby czytelnik zauważył myśli nieposiadające autora.

TOŻSAMOŚĆ

Ciało jest jednakowe u wszystkich. Jeden człowiek funkcjonuje identycznie jak reszta społeczeństwa, działając myślą „Dla Siebie”, aby nie odczuwać złych emocji, unika współczucia. Żyje zgodnie z Naturą, dla własnego przetrwania, postępuje słusznie, pomijając obce odczucia. Traktując siebie jak Życie, wzmacnia osobowość podatną na cudzy charakter.

Los jest jednakowy u większości, nielicznych zmienny, a pojedynczych odmienny.

Ciało jest duchem, porusza się dzięki myśli. Osoba przewracając na kolejną stronę, nie spojrzy na dłoń, patrzy na kartki. One są nieożywionym punktem podatnym na kontrolę.

Potrafimy dostrzec rozwój Natury w świecie materii.

Życie jest niewidzialne i delikatne. Lżejsze od światła, cenniejsze od materii i cichsze od dźwięku.

Wdychamy nastrój, panujący w atmosferze, jako życie. Osoba jest uczuciem, nieposiadająca twarzy. Zamknięte oczy słyszą otoczenie, oddech i bicie Serca. Dotyk, jest myślą wyobraźni, pierwszym pragnieniem, Osoby, zrodzonej z dwóch Osobowości o jednym ciele.

Pierwsza myśl, jest kierunkiem wzajemnego przyciągania się. Istnieje myśl jednego elementu, która doprowadziła społeczność do zerwania naturalnych więzi.

Mimo wszystko ludzie są skazani na siebie, nie dopuszczając myśli o samotności.

Człowiek tęskniłby za przyzwyczajeniem, nie zniknie z cieniem, ukazującym Osobę przyczyn i skutków jego istnienia.

Noc wędruje każdym śladem, słuchając najgłośniejszych drgań, odróżniając więzi między ludźmi.

Zmrok jest pierwszym motywem po świecie.

Widać w nim dwubarwną przestrzeń Ery, w której zrodziły się emocje i kolor otoczenia.

Patrząc na Słońce, nie istnieje jej odległość. Pisane myśli są bezosobową rzeczą, mylną dla promienia. Kurczą się w połowie drogi, uwzględniając drugą źrenicę. Ich jedność to początek znajomości Wiary. Między nimi istnieje silna więź, niepozwalająca uciec samotności.

W białym świetle, widząc dłoń, można dostrzec rozwój ludzkiej Natury. Wzrok jest dowodem na prawdziwość historii. Książka, próbą zrozumienia Wiary.

Osoba, nie czyta ze zrozumieniem. Niejednokrotna powtórka jest czynnikiem, który pomaga znaleźć sens, uciekając myślami do zastanowienia. Potrzebuje ciszy czasu, aby głębiej szukać siebie. Uczucie darzy każdego, słowa ożywają z czytelnikiem móc z każdym kolejnym razem odczytać treść innym rozumieniem. Jedno zdanie można czytać wieloma sposobami, w różnym stanie świadomości.

W pewnym momencie uświadamia sobie, że od początku jest sam. Znajomi byli tylko dla ucha, aby wysłuchać nic nieróżniących się opowieści. Jednak w głębi wie, że potrzebuje chociażby obojętnego słowa, które nie zmieniło życia aż tak jak samotność.

Zawsze na odsłuchu, a z nim przenikały podświadomie myśli, co o Tobie sądzą.

Przychodzą nagle, gdy zdasz sobie sprawę, że warto było milczeć całe życie.

Bez nienawiści do kogokolwiek, utożsamiasz się ze wspólnym otoczeniem, bardziej, niż osobą obok. Dźwięki naucza ciche szepty, podświadomie mówiąc, że coś jest nie tak, z kimś, z kim spędzasz wspólne chwile. Zostawiając je w niepamięć, do przybycia czasu zastanowień i pojednania z samym sobą.

Życia nie okazały się szczerością, zamieniając się w uśmiech. Doniosły resztę uciszonego spostrzeżenia, przed którym nas broniło.

Byliśmy ślepi na siebie, stawiając ponad kogoś, kogo trzeba poznać.