Przedmowa. Moja Rodzina

Łobuz – rezydent. Pierwszy kot w naszym domu, lat osiem. Umaszczenie czarno-białe z przewagą czerni. Cechy szczególne: biała krawatka, białe łapki i wąsy. Rasa europejska, tak zwany dachowiec.

Putek – drugi kot w naszej rodzinie, lat osiem. Umaszczenie czarno-białe z przewagą białego. Cechy szczególne: czarna łatka pod brodą, białe wąsy, krótkie nóżki. Rasa europejska, dachowiec. Jedyny kot w domu posiadający przywilej kota wychodzącego na dwór.

Ja, czyli Majkel – jestem najważniejszym kotem w tej rodzinie. Według domowej statystyki jestem kotem numer trzy. Mam pięć lat. Moja sierść jest koloru czarnego. Cechy szczególne: piękne oczy w odcieniu miodu, czarne wąsy oraz wyjątkowo długie nogi i ogon. Pochodzę z królewskiej rodziny. Moja kocia mama była kotem rasy maine coon, zatem charakteryzuję się dużą posturą. Jestem największym kocurem w naszym domu.

Tiger – kot numer cztery, lat trzy. Umaszczenie bure, pręgowane. Cechy szczególne: biało-czarne wąsy, przebijający się jasnobrązowy kolor w okolicach brzucha. Rasa europejska, dachowiec.

Bunia – kot numer pięć, a dokładnie kotka, lat jedenaście. Wyjątkowej urody pręgowana kocia dama o umaszczeniu brązowo-białym. Duże oczy w kolorze złota, okalane ciemną obwódką. Białe wąsy, różowy nos. Cechy szczególne: brak prawego kła. Rasa europejska, dachowiec.

Floki – kot numer sześć. Trzymiesięczny, kudłaty szaro-biały kocurek rasy maine coon. Cechy szczególne: zielone, skośnie ustawione, owalne oczy, szpiczaste uszy, długi i puszysty ogon jak u lisa.

Mama Katarzyna – nasza prawna opiekunka i karmicielka oraz osobista piastunka naszych kuwet. Szczupła brunetka około czterdziestki (jakby co, wieku nie podawałem do opinii publicznej).

Tata Piotr – nasz prawny mentor i sługa dbający o domowy budżet, by nigdy niczego nam nie brakowało, w szczególności jedzonka. Wysoki, tęgawy mężczyzna również nie pierwszej młodości, lekko po czterdziestce.

Natalia – córka Katarzyny i Piotra, nasza ludzka siostra, lat dwadzieścia. Obecnie studentka Akademii Wychowania Fizycznego. Wysoka, szczupła blondynka o zielonych oczach. Jest naszym dobrym duszkiem, dbającym głównie o komfort naszego beztroskiego, kociego życia.

Rozdział 1. Ja, Majkel

Mam na imię Majkel i jestem kotem. Już na samym początku musicie wiedzieć, że charakteryzuję się majestatycznością i ogromną pewnością siebie. Wobec tego to ja, Majkel, chciałbym Wam opowiedzieć moją historię, i nie tylko moją.

Mam już pięć lat i mieszkam z moją rodziną (mamą, tatą i ich córką Natalią) oraz z innymi kocimi ziomkami w domu. Nie byłem pierwszym sierściuchem w tej rodzinie. Pierwszy był Łobuz, drugi Putek, ale ten się na razie nie liczy, ponieważ parę lat mieszkał z babcią mojego taty. Ja byłem trzeci, aczkolwiek z racji pochodzenia, wyjątkowej urody i dostojeństwa uważam się w tym domu za pierwszego.

Zostałem adoptowany przez moją rodzinę od pewnej pani, która miała do wydania kilka takich małych kociąt jak ja. Działo się to, o ironio losu, w Dzień Kota, tj. 17 lutego 2017 roku. Miałem wtedy około trzech miesięcy. Moją prawdziwą kocią mamą była rasowa maine coon, stąd u mnie ta uroda i ten wdzięk, nieskromnie mówiąc. Ale do rzeczy.

Kiedy wreszcie przyjechałem z nową rodziną do domu, byłem bardzo speszony i zalękniony. Wszystkie kąty nowe, zapachy jakieś inne i co najgorsze, na kanapie leżał obcy kot. Wcale nie taki mały jak ja, tylko duży. No właśnie, był to ich koci członek rodziny – rezydent Łobuz.

Powiem Wam, że gdy dorosłem, to przerosłem Łobuza. Obecnie to on jest niepozorny i mały, a ja, Majkel – duży i okazały. Ale o tym później.

Moja ludzka mama wciąż się śmieje, że nijak tego maine coona nie przypominam, chyba tylko trochę wielkością. Naprawdę nie wiem, o co jej chodzi, przecież to widać, że jestem rasowy. No dobra, półrasowy. Nie będę tu na forum tego roztrząsał, bo moja mama i reszta rodziny wciąż powtarzają, że kochają mnie nad życie. A to chyba jest kluczowe wyznanie dla każdego kota. Choć moim braciom też to często mówią. Ciekawe, kogo kochają bardziej. Zastanowię się nad tym wkrótce.

Wracając do rzeczy, starałem się być niewidzialny i zwiedzać mieszkanie niezauważony. Łobuz na szczęście jakoś wielce nie reagował na mój widok, choć myślałem, że mnie pogoni, a w najgorszym wypadku pożre. Ale nic takiego się nie stało. Wręcz przeciwnie. Wykazał się dużym spokojem. Powiedziałbym nawet, że taką opiekuńczą miłością kociego taty, którego podobno nie miałem.

Najpierw mnie powąchał, obejrzał, znów powąchał i wrócił jakby nigdy nic na swoją kanapę. No to teraz chata moja! Chodziłem tu i tam, zwiedzając mieszkanie, bo na początku moja rodzina mieszkała w bloku. Próbowałem wejść na pufa, takiego wiecie do siedzenia, ale cóż, jeszcze byłem trochę za mały. Nie udało się.

W rezultacie zostałem posadzony do mięciutkiego, zielonego legowiska, zakupionego podobno wyłącznie dla mnie. Byłem taki szczęśliwy.

Ni z gruszki, ni z pietruszki przed oczami ukazał mi się dziwny, czarny sprzęt. Nie bardzo wiedziałem, co to jest. Coś zaczęło pikać, świecić i oślepiać mi oczy, ale widząc, jak ci moi domownicy się przy tym cieszą i śmieją, ja też w końcu wyluzowałem. Dziś już wiem, że był to aparat robiący zdjęcia i wtedy była to pierwsza sesja zdjęciowa w moim życiu.

Obecnie takich sesji mam bardzo dużo i chętnie do nich pozuję. Lubię być w blasku fleszy. Z tym że wtedy chciało mi się już trochę spać i niechcący ziewnąłem. Pokazałem moje lśniące białe kiełki i szeroką paszczę. Natalia, robiąc mi wtedy zdjęcie, aż odskoczyła. Ha, tak się dziewczyna wystraszyła. Fotka wyszła podobna, tylko mi trochę na niej ucięło uszka.

Po tych wszystkich emocjach poczułem się senny. Dostałem miseczkę z jedzeniem i poszedłem spać. Nie uwierzycie gdzie. Do cieplutkiego łóżka, z piękną pościelą w różowe kwiatki. Spałem przy głowie mamy, potem zszedłem trochę niżej i spałem przy jej piersi, bo wiecie, to była moja pierwsza noc w nowym domu i z nową rodziną, chciałem czuć się bezpieczny.

Dzisiaj Wam powiem, że w ogóle nie sypiam w żadnym łóżku, hamaku, kojcu, legowisku czy na kanapie. Śpię na krześle w jadalni, na którym mi się tylko podoba, lub w fotelu taty. W łóżku koło rodziców zawsze sypia Łobuz, on tak widać lubi.

Na koniec muszę jeszcze Wam oznajmić, że na początku miałem na imię Koleś, ale z biegiem czasu wszyscy zaczęli na mnie wołać Majkun.

Wiadomo, od mojego królewskiego pochodzenia. Po wielu zdrobnieniach, którymi również na mnie wołali: Miki, Majki, Majkel, zostałem przy tym ostatnim.

© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2024

© Copyright by Helen Cat, 2024

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy i autora.

Skład i łamanie: Monika Tokaj, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Monika Tokaj, Wojciech Ławski

Autorka ilustracji: Monika Struzik

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Redakcja: Magdalena Białek

Korekta: Anna Kozar, Marta Akuszewska

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN 978-83-8308-260-8

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel. 71 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl