© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2021

© Copyright by Martyna Bednarz, 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy i autora.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Alicja Kuczyńska

Zdjęcie na okładce: Tomasz Zaleski

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Redakcja: Agnieszka Mańko

Korekta: Dominika Ładycka, Agnieszka Kwaterska

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-8159-902-3

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Część 1
Sny

1

Stoję na ulicy z nią, stoję twarzą w twarz, ktoś przechodzi, trąca łokciem, wzrokiem pluje w nas. Szeptem mówię: „Mała, patrz, cywilizowany świat…”*.

Zatrzymałam się przy biurowcu, jakże szarym i zamglonym. Budynek, choć wysoki i potężny, nie ukazywał mi swojego wnętrza. Był taki obcy, pozbawiony duszy.

Dzień w dzień to samo miejsce, ci sami ludzie i ta sama monotonia. Moja praca wydaje się prosta, jednak to dość intensywne i wymagające myślenia zajęcie. Łatwiej bowiem wytykać czyjeś błędy niż swoje własne.

Bez przekonania otwieram drzwi do swojego biura i wchodzę, spoglądając na kosz. Pogniecione kartki, pięć puszek po napojach energetycznych i pudełko po aspirynie – tak właśnie do tej pory wyglądał mój świat.

Nagle w moim umyśle powstają pewne pytania. Jak długo jeszcze mają trwać te koszmary powodujące ciągłe, bezustanne przemęczenie? Siadam spokojnie i spoglądam na zaciemniony kąt. Stoi tam i jest taki realny. Moja pozycja wcale się nie zmienia. Siedzę w tym samym miejscu, tyle że pozbawiona ubioru, po prostu bezwstydnie naga. Zbliża się do mnie tak tajemniczo. Ma ciemne, szatańskie oczy pozbawione ludzkich cech. Odsuwa powoli krzesło, tylko po to, aby pożreć mnie pustym, pazernym wzrokiem. T-shirt, który ukazuje delikatne, a jednak widoczne, napięte mięśnie na jego klatce piersiowej, przywiera do mojego ciała. Przełykam ostrożnie ślinę. Spogląda od niechcenia na stół i siada na jego krawędzi. Pragnę uciec, ale nie potrafię, trzyma mnie bowiem jego siła perswazji, a moje ciało drętwieje. Uda same zapraszają nieznajomego gościa. Po chwili spogląda za siebie i chwyta srebrny nożyk do listów, który dostałam na pamiątkę od babci. Mam poczucie, że chce zrobić mi krzywdę, jednak on podnosi go powoli, patrząc tak plugawo i drwiąco. Jeden nagły cios i nóż wbija się prosto w tętnicę. Jego tętnicę.

Krew ścieka powoli cieniutkim strumieniem od nadgarstka po sam łokieć. Nie czuję strachu, raczej podniecenie. Kieruje dłoń w moją stronę. Najpierw dotyka policzka, przesuwa po szyi i, omijając piersi, podąża przez pępek w dobrze mi znaną stronę. Czuję smak i zapach jego krwi, moje obsmarowane ciało zaczyna się trząść. Pozostały już tylko te ciemne, hipnotyzujące oczy.

Nagłe szarpnięcie. Otumaniona spoglądam powoli w lewo, z powrotem na biurko. Puste biurko. Jestem ubrana jak zwykle nienagannie. Czysta, wyprasowana biała bluzka i ołówkowa spódnica. Zero śladu krwi. Buty na wysokim obcasie i wzorowo spięte w kok włosy. Sterty papierów, tyle tekstów do zredagowania, że nie ma czasu myśleć o głupotach. Uśmiecham się delikatnie, żeby zakryć zażenowanie całą tą sytuacją, po czym odsuwając krzesło, wstaję od biurka i idę prosto do pomieszczenia socjalnego. Podstawiam filiżankę pod ekspres, oparta rękoma o blat, pochylam głowę, zastanawiając się nad całym zdarzeniem. Omamy spowodowane zmęczeniem, te są najgorsze.

Jest dziesiąty stycznia, tyle samo nieprzespanych nocy i w kółko ten sam koszmar. Obmywam twarz i wracam do pracy. Idąc nieuważnie, potykam się, ale czyjaś ręka łapie mnie i podnosi delikatnie. Powoli spoglądam w jej kierunku i jak piorun uderza mnie déjà vu. To on. Nagły strach, ciało bezwiednie zaczyna się trząść. To była ta postać. Wstaję powoli, cichutko dziękuję, odwracając wzrok, i uciekam szybkim, drobnym krokiem. Nie patrzę za siebie.

Wielki ciężar, który nie wiadomo skąd pojawił się w mojej duszy, opadł w biurze. Łyk kawy i wracam do swoich obowiązków, które prawdopodobnie zajmą mi cały dzień.

Wychodzę, a drzwi zatrzaskują się pod wpływem silnego pchnięcia samoczynnie. Szybsze tempo marszu i tylko głośny odgłos obcasów. Fascynująca postać, doprowadzająca do błogiej ekstazy wyobraźni, dawno znikła. A razem z nią znikł wzrok, który bezustannie prowokuje do przekraczania barier i wszelkich norm ludzkiej moralności. Czuję dyskomfort psychiczny, a moja świadomość pracuje wystarczająco dobrze, abym mogła stanowczo stwierdzić, że nie jestem w stanie powstrzymać własnych pragnień, a tym bardziej własnych upodobań. Ta krew na nagim ciele, to opętanie i ta bezpruderyjność… To wszystko kryje się gdzieś w głębi. Jest takie zepsute, bezwzględne i całkiem inne.

Przyśpieszam swój chód, bo temperatura jest minusowa. Styczeń to dla mnie okropny miesiąc. Taki cichy, ciemny i ponury. Trzęsą mi się ręce, właściwie trzęsie się całe ciało, a ja nie wiem, czy to od chłodu… podniecenia… czy od adrenaliny. Groźna czarna aura, która pojawiła się nie wiadomo skąd i nie miała zamiaru mnie opuścić, tkwiła za moimi plecami. Nagle niezdarnie wypuszczam klucze z rąk. Echo, jakie się roznosi, budzi największe skupisko zła i opętania. Kucam więc i podnoszę szybkim ruchem swoją zgubę, odruchowo spoglądając na boczną szybę auta.

Stoi tam, naprawdę tam stoi! Widzę ją, to nie wyobraźnia, to jawa. Wskazuje na mnie, cała we krwi. W białej nocnej koszuli. Taka blada. Taka udręczona rozpaczą. Te jej przekrwione od płaczu oczy. Przetłuszczone włosy i ten wyraz twarzy pełen wyrzutu, skierowany bezpośrednio do mnie. Krew cieknąca pomiędzy udami, podcięte nadgarstki.

Roztrzęsiona wsiadam do samochodu, ostrożnie spoglądam w tamtym kierunku, ale niczego nie widzę. Opuszczam to miejsce jak najszybciej, bo przecież znam tę kobietę. Znam ją ze swoich snów i doprawdy nie wiem, dlaczego we śnie tuliła swoje zmarłe dziecko, a tu stoi zupełnie sama.

Oddycham z ulgą, gdy dojeżdżam bezpiecznie, bez żadnych niespodzianek. Spoglądam w górę i widzę, że w mieszkaniu światła są pogaszone. Nienawidzę ciemności. Wchodzę schodami na drugie piętro. Otwieram drzwi i cichutko zdejmuję buty, boso podążam do kuchni, a towarzyszące mi poczucie chłodu powoli mnie uspokaja. Szklanka sama zapełnia się wodą, ja ją tylko podtrzymuję. Sięgam do szafki, w której od niedawna stoją tabletki nasenne. Opium dla mojego umysłu. Lek pozwalający choć trochę odpocząć. Łykam dwie naraz, popijając wodą, i udaję się do sypialni. Fioletowa pościel. Ciemny i namiętny kolor, a do tego lazurowe ściany, które wyciszają całe pomieszczenie. Zmęczona odrzucam jedwabną koszulę. Ściągam z siebie wszystkie wierzchnie ubrania, następnie pończochy, które okropnie opinają moje uda. Delikatnie raczkuję po pościeli, aby w końcu zanurzyć się pod nią. Przyjemne, chłodne łaskotanie pozwala szybko zasnąć.

Krzyk, jeden głośny, wielki krzyk. Obracam się i moim oczom ukazuje się widok, którego już nigdy nie zapomnę. To ona, tuli je. Tuli takie malutkie, takie niewinne. Tuli na środku ulicy i jest cała we krwi. Mój wzrok ląduje na chłopcu. Mały blondynek, błękitne martwe i puste oczy. Zimny i bezwładny. Zmasakrowane, zakrwawione i zmieszane z błotem ciałko, do połowy wciągnięte pod podwozie samochodu. Matka przytula je i kołysze w histerycznym amoku. Bezradna matka. Matka powtarzająca bez przerwy:

– Ona wiedziała… Ona wiedziała…

Nagły wzrok podniesiony w moją stronę i usta wypowiadające lodowate słowa.

– Ty wiedziałaś i nie pomogłaś, dlatego zobaczysz, będziesz żałować…

Nagły dźwięk budzika, dzień jak co dzień. Taki sam jak wczoraj, przedwczoraj i dwa dni wcześniej. Wlekę się więc do łazienki. Kolejna noc, kolejny sen, ciągle ten sam. Dobry podkład zakrywa sińce pod oczami, dobry krem rozświetla cerę. I to wszystko, bo nic więcej nie da się zrobić. Ubieram się w pośpiechu, zbiegam schodami na dół i odpalam samochód. Nawet nie zauważyłam, a już siedzę w swojej samotni.

„Czy go dzisiaj zobaczę?” – ta myśl nie daje mi spokoju. Nie pozwala skupić się na pracy, nawet na własnym życiu. Ciągle widzę jego postać i nie mogę tego racjonalnie wytłumaczyć. W moich wyobrażeniach kusił, wyciągając ze mnie niekontrolowane odruchy. Brutalne i gorszące. Jego oddech zamieniał mnie, tak cywilizowaną osobę, w niepohamowane dzikie zwierzę.

Bierz sobie, nie patrz na innych. Co powiedzą? Jak to widzą? Bez zahamowań i żadnych ograniczeń…

W realnym życiu był jednak oddanym pracy, kulturalnym i pomocnym mężczyzną.

Pozostaje również kwestia prześladującej mnie kobiety.

Niebieski worek, a w nim ciało chłopca. Tego samego małego, bezbronnego dziecka. Ta sama klęcząca, zdruzgotana matka. Ten sam wzrok mówiący: „Tak… tak… Znamy się…”.

Jedno zdanie, które padło z jej ust w moim kierunku:

– Nie mam już życia, zabrano mi je… Przepraszam. Nie mogę inaczej…

Łzy w moich oczach i ucieczka, to właśnie był mój ostatni dzień stycznia. Wchodząc do budynku, wiedziałam, że nie zostanę w nim długo. Udaję się do działu kadr i wypełniam podanie o urlop. Zmęczona realnością swoich wizji wracam do domu.

Czuję kaca. To pierwsze, co przyszło mi do głowy po otworzeniu oczu. Drugie to to, że się wyspałam. Naprawdę się wyspałam. Pełna entuzjazmu i przekonania, że wszystko, co najgorsze, już minęło, idę pod prysznic. Gorąca woda relaksująco działa na moje ciało. Sięgam po ręcznik, owinąwszy go wokół swojej talii, wychodzę…

Stoi naprzeciwko mnie i trzyma chłopca za rękę. Drętwieję. Czuję jej palec na swoim wilgotnym ramieniu. Po chwili wychodzę powoli, a drzwi zamykają się z trzaskiem. Upadam na kolana i podpieram się dłońmi. Z trudem łapię oddech. Dotąd nigdy nie przekroczyła progu mojego domu. Co robić?

Wychodzę powoli. Spoglądam przed siebie, a ona siedzi przy stole kuchennym i wskazuje na gazetę. Tę samą, którą położyła gosposia tuż po sprzątnięciu. Zerkam na pierwszą stronę i czytam powoli nagłówek: Załamana matka podcięła sobie żyły z poczucia winy i tęsknoty…

Teraz rozumiem i jestem pewna jednej rzeczy – że mnie już nigdy nie opuści. Że ma być ze mną na dobre i złe, choć tego złego ma być więcej niż dobrego…

* Aya RL, Skóra, 1984, aut. P. Kukiz, muz. I. Czerniawski.

2

Jest luty, a w nim Dzień Zakochanych, ciężki okres dla osoby samotnej. Ciężki, gdy zranione, zawiedzione uczucie powraca, gdy powraca ból, gdy serce czuje identyczne rozdarcie co dwa lata temu. Łzy same cisną się do oczu, by wypłynąć na powierzchnię i zostawić po sobie wilgotną ścieżkę na policzku. Piekącą ścieżkę. Tak bardzo pragnęłam o tym zapomnieć. Cofnąć czas i strzec się tego miejsca, w którym go poznałam. Niesprawiedliwy los odebrał mi wszystkie płomyki nadziei. Pozostawił bezwładne ciało w ciemności. Zabrał duszę i zdał się na czas, który miał wszystko naprawić. On te rany łatał, zabliźnił je, lecz ich nie zlikwidował.

Prawdziwa kobieta jest bowiem bardzo delikatnym i bezradnym stworzeniem. Bez siły i oparcia mężczyzny nie jest w stanie egzystować. Opada i toczy się w błocie nicości. Tak bardzo brakuje mi tego ciepła, szczerego spojrzenia i poczucia, że jest się komuś potrzebnym. To właśnie czuję tego poranka i to czuje moja współlokatorka. Człowiek z czasem godzi się ze swoim losem, ona jednak nie potrafiła. Chodzi za mną, a ja staram się jej unikać, jednak z dużym niepowodzeniem.

Jest wtorek. Budzik jak zwykle dzwoni punktualnie o szóstej rano. Jak zawsze ubieram się schludnie i wychodzę, stukając na przemian obcasami, następnie wsiadam do auta, odpalam silnik i jadę do biura. Tam dostaję do poprawki tekst o prawidłowym rozwoju szczeniąt w łonie matki. Bardzo pouczająca i przydatna wiedza, zwłaszcza dla kogoś, kto nie trawi zwierząt, a właściwie ich sierści.

Obiekt mojego zainteresowania w żaden szczególny sposób nie zwraca na mnie uwagi. Kulturalnie otwiera mi drzwi, gdy wchodzę czy wychodzę, odsuwa mi krzesło na zebraniach konferencyjnych czy też podstawia kubek pod ekspres. W sumie nic, co mogłoby go ze mną mocniej związać. Niestety, a może na szczęście, okazuje się, że i moja intuicja czasem zawodzi.

Właśnie wchodzę do swojego królestwa, gdy młoda, dość seksowna sekretarka informuje mnie o nagłym zebraniu. Zebraniu w sprawie spadku sprzedaży dwóch z pięciu naszych pism publicystycznych, w tym jednego redagowanego przeze mnie. Określenie postępów za ostatni kwartał ubiegłego roku jest trudną sprawą. Trudną zwłaszcza dla kogoś, kto od miesiąca prawie nie sypia. Wchodzę na zebranie pewnym krokiem, a mój wzrok jak zwykle przykuwa najważniejsza osoba okrągłego stołu, czyli prezes. Jego mina pozbawia mnie złudzeń, że niedociągnięcia w mojej pracy mogą przejść dziś bez echa i konsekwencji. Z dumnie uniesioną głową robię trzy kroki w stronę długiego stołu i osób siedzących przy nim. Oscar, bo tak ma na imię tajemniczy przystojny mężczyzna, który nagle z ulicy pojawił się w naszej redakcji, delikatnie, ale pewnie odsuwa moje siedzisko.

To może zabrzmieć niedorzecznie, ale w pewnej chwili z nicości wyłaniają się dwie postacie. Na mnie nie robi to już za bardzo wrażenia, bo jestem przyzwyczajona do tego rodzaju epizodów. Zastanawiam się bardziej nad nagłym ściśnięciem mojego ramienia. Spoglądam w stronę swojego kolegi, który stoi nieruchomo, opanowany. Żadnej zauważalnej reakcji. Żadnej gestykulacji, okazania strachu bądź poczucia zagrożenia. Stoi spokojnie i patrzy w ten punkt, gdzie stała Anna z małym Adriankiem. To dopiero szok! Utwierdza mnie to w przekonaniu, że nie zwariowałam. Powiększone źrenice mężczyzny działają jak serum na mój umysł. Nagle ręka rozluźnia się, a nasze spojrzenia natrafiają na siebie jednocześnie i przez dziesięć sekund są nierozłączne. Cała sytuacja jest dość spontaniczna. Anna demonstracyjnie przechodzi przez całą długość stołu, patrząc niejednoznacznie w moją stronę.

Po dwóch godzinach intensywnej burzy mózgów rozchodzimy się wszyscy zmęczeni. Gdy wracam do swojego biura, ktoś jednym ruchem łapie mnie za nadgarstek, przyciąga do siebie i chowa w zaciemniony kąt między jadalnią a korytarzem głównym. To on. Ciepły, opanowany głos mężczyzny, który tak naprawdę dopiero po chwili dociera do mojego umysłu, wprowadza w relaksacyjne mrowienie.

– Musimy pilnie porozmawiać na płaszczyźnie neutralnej, ale w miejscu odosobnionym. U ciebie? Czy u mnie…?

Konkretne pytanie, wymagające konkretnej odpowiedzi. Dziwnie bym się czuła, spotykając się u obcego mężczyzny w domu, jednak czułabym się równie nieswojo, sprowadzając obcego mężczyznę do siebie. Tak źle i tak niedobrze. Postanowiłam jednak pozostać na swoim terenie. Tak będzie bezpieczniej. Jednego byłam pewna – tak samo jak on uważałam, że jest to rozmowa konieczna.

Kulturalny kolega pod koniec pracy zaproponował odwiezienie mnie do domu, jednak ja wolałam jechać swoim autem, jestem bowiem zbyt leniwa, aby piechotą iść do pracy lub ciągnąć się autobusem z rana, chociaż samochodem jest niecałe siedem minut drogi. Umówiliśmy się na ósmą. Idealna pora jak dla mnie, ani nie za późno, ani nie za wcześnie. Po drodze zrobiłam zakupy, uświadomiwszy sobie stan swojej lodówki. Do koszyka dołożyłam jeszcze dwa wina. Wiedziałam bowiem, że to będzie długa i skomplikowana rozmowa. Wołowina na carpaccio, rukola i sos z octu balsamicznego. Dwa kieliszki ułożone równolegle, choć po skosie w stosunku do siebie, i lekko schłodzone wino. Wyprasowana krwistoczerwona sukienka i beżowe pończochy.

Dzwonek?

Moje ciało na moment zastyga. Pół godziny przed czasem, nie lubię takich sytuacji, gdy coś idzie nie po mojej myśli. Głęboki oddech i otwieram drzwi z delikatnym uśmiechem. Nie do końca wiem, jak rozluźnić atmosferę, kiedy widzę swojego gościa lekko spiętego. Gdybym miała psa, naskoczyłby na przybysza, merdając ogonem, i zaczął go obwąchiwać. Niestety nie mam. Bariera, która za parę chwil pęknie, po wypiciu pierwszej butelki wina, wydaje się teraz ciężkim obciążeniem. Zapraszam go do kuchni połączonej z jadalnią. Oscar ostrożnie siada na krześle barowym, a ja nalewam mu kieliszek wina i go podaję. Czuję delikatne muśnięcie palcami w okolicach bioder, następnie kręgosłupa aż w końcu ud… Lekkie kąsanie. Oczy mam zamknięte, a głowę odchyloną. Doznanie nie do opisania. Lekki chłód, wręcz pieszczotliwe mrożenie. Szepcze do mnie…

– Jesteś już tylko moja…

Nagle otwieram oczy, bo od razu poznałam jej głos. Krzesło przy stole wraz z moim gościem wywraca się z hukiem, wszyscy uważnie spoglądamy na naszego przestraszonego osobnika. Anna wraz z Adriankiem oddala się z pogardą w oczach i uśmiechem niczym Mona Lisa. Drętwieję przerażona, widzę, jak Oscar wstaje z gracją, otrzepując swoją marynarkę. Zbliża się do mnie i przygląda mi się badawczo, bardzo uważnie. Jego wzrok przebija mnie na wskroś. Nie wiem, jak mam się zachować. Czuję, jak oblewa mnie rumieniec, a oczy zaczynają łzawić. Dotykając mnie, wyczuł trzęsące się ciało. Ześlizguję się plecami po lodówce, pupą ląduję na zimnej terakocie, kolana przyciągam do siebie, głowę chowam pod skrzyżowane ręce i wybucham płaczem. Łzy spływają mi po policzku i opadają na podłogę. Schyla się do mojego poziomu, chwyta mnie za rękę i postanawia trzymać ją w milczeniu, bo co innego może zrobić…

– Nie jesteś sama, jest nas dwoje… – szepcze.

Pozwalam się objąć i uspokoić. Ten zapach… zapach jego perfum… To ciepło, takie delikatne ciepło… Nie pamiętam nic, nic poza tym zapachem i blaskiem jego ciemnobrązowych, rozpalonych oczu…

Słyszę je…

– Mamo, mamusiu, pomóż…

Związane. Półnagie. Nie miały więcej niż osiem lat, kiedy jedna krzyczała z bólu, a druga płakała ze strachu. Bliźniacze kaczątka…

Budzę się przerażona, cała spocona i blada. Jestem w koszuli, jego koszuli… Sięgam po szklankę wody.

– Nie chcę, nie dam rady, dłużej nie umiem…

Obracam się zaskoczona, bo moje łóżko zaczyna się delikatnie trząść, a ja akurat siedzę w bezruchu. Nagle czuję rękę, męską rękę na moim nagim udzie. W dwóch skokach odskakuję odruchowo od samca i lecę w dół. Po dłuższej analizie wniosek nasuwa się jeden – miękkie lądowanie było na pewno, ale siniak i tak będzie odczuwalny.

Stanął nade mną, schylił się, żeby mnie podnieść, i ulokował na łóżku. Tak lekko mu to przyszło, jakbym zamiast siedemdziesięciu kilo ważyła dwa deka. To właśnie skutki pracy biurowej, rozleniwienie połączone z nadwagą. Ląduję więc na łóżku, mięciutkim i śliskim od satynowej, chłodnej pościeli. Czuję jego puls na swoich piersiach, a rękę na talii…

Swoją prawą ręką masuje moje udo po kusej koszuli, a ja kładę swoją dłoń na jego dłoni, nie otwierając oczu. Po krótkiej chwili dopada mnie podniecenie. Czuję, że jego ciało jest już nade mną. Ciężar oparty na dłoniach, twarz naprzeciwko twarzy. Oko w oko. Patrzy tym samym bezczelnym wzrokiem co jego nieokiełzane przeciwieństwo. Odwracam głowę speszona, spoglądam w prawo na drzwi, aby być pewną, że nikt nie rozproszy nas w tak intymnej sytuacji. Cały pokój jest pusty. Czuję jego oddech na swojej szyi, jego wzrok wbity w lekko drgającą tętnicę i to jedno ciche pytanie:

– Czy mogę cię ugryźć, a potem delikatnie pocałować?

Cisza, a wokół niej wyczuwalne tętno namiętności. Zastanawiam się przez sekundę i odpowiadam:

– Gdzie chcesz, byle nie w tętnicę, mimo wszystko świat mnie jeszcze potrzebuje…

Zaczynam się śmiać, po chwili czuję dreszcze. Jego usta podążają od nadgarstka do ramienia, po chwili język kreśli koło wokół pępka i ześlizguje się na wewnętrzną stronę ud, a tam czuję lekkie ukłucie. Ciepła ciecz spływa mi po nodze. Na orgazm za wcześnie, choć to już niedaleko, więc zdecydowanie musi to być krew. Czuję lekkie pieczenie. Jego usta potrafią robić takie rzeczy, że nie panuję nad własnym ciałem. Tyle uniesień… Dawno nie czułam takiego zewu natury, który dopadł i mnie, i jego jednocześnie. Teraz wiem, jakiej euforii doświadczała moja postać w wizjach, jak bardzo czuła się seksownie i kobieco, jakie to były doznania. Nagłe wejście i poczucie zapełnienia. Wbijam w niego nieświadomie paznokcie, przeciągając nimi, robię mu szramy na plecach. Oznaczam swój teren, na wypadek gdyby pojawiła się następna ofiara, dając jej do zrozumienia: „Odejdź, to moje… Ja byłam pierwsza…”. Nawet sami greccy bogowie nie zaznali takiej rozkoszy, byłam tego pewna. Nie spuścił ze mnie wzroku ani na sekundę, pesząc mnie przy tym przeokropnie, kołysał jak fale Dunaju, czasem delikatnie, czasem nadgorliwie i intensywnie. Budzik zaczął dzwonić punktualnie o szóstej, a ja nie chciałam, aby wychodził. Zmęczona, ale ogromnie usatysfakcjonowana, udałam się do łazienki.

Stanęłam przed lustrem i zaczęłam poprawiać spinkę, która starała się przytrzymać moje włosy w kupie, jednak bezskutecznie. Odskoczyłam, spoglądając ponownie na lustro. Stała za mną w tej samej zakrwawionej bawełnianej koszuli. Widziałam w odbiciu, jak liże mnie po szyi, szepcząc, chociaż czułam jedynie chłód.

– Będziecie nam jeszcze potrzebni…

Mój wzrok wyłapuje coś, czego wcześniej nie zauważyłam – pod kosmykiem jej włosów na szyi widzę mały pentagram. Patrzę na chłopca, który trzyma się kurczowo jej ubrania. Ma identyczne znamię, dokładnie w tym samym miejscu.

Szybki prysznic, nowa bielizna i natychmiastowy powrót do sypialni. Pustej sypialni. Siadam powoli na łóżku i patrzę przed siebie, nisko, w podłogę. Właściwie to na włochate kapcie z małymi błękitnymi pomponami na samym czubeczku. Zaczynam myśleć o tym, czy powinnam była zapraszać go do siebie. Romanse w pracy szybko się kończą, związki też.

Idę do kuchni, bo właśnie poczułam pierwszy skurcz w żołądku. Otwierając lodówkę, dobrze wiem, co zjem na śniadanie. Cztery jajka, trochę mąki i mleko, do tego trochę cukru pudru, tyci, tyci proszku do pieczenia i jedna dziesiąta szklanki wody gazowanej dla spulchnienia. Omlet doskonały. Na wierzch jeszcze trochę syropu klonowego i gotowe. Śniadanie godne mistrza.

Najedzona wracam do sypialni, a moja prześladowczyni wstaje leniwie, kierując w moją stronę słodkie słowa:

– Proszę… połóż się… odpocznij…

Wyczuwam w tym jakiś podstęp, ale pełna bezradności i przemęczenia zasypiam.

Jestem w piwnicy. Chyba. W każdym razie to jakieś ciemne, tajemnicze miejsce.

– Mamo!!! Ratuj!!! – słyszę okropny krzyk, taki straszny. Pełen cierpienia i bólu.

– Mamusiu…

Biegnę w stronę odgłosów, tych okropnych, tych błagających. Takich, które zostają w głowie tak samo jak ten widok. Widok dwóch ośmioletnich dziewczynek przypiętych do dwóch oddzielnych starych, śmierdzących łóżek. Jedna trzęsąca się ze strachu i jej mokre, sine, zakrwawione policzki. Druga krzycząca głośno, lecz bezskutecznie, z obślizgłym zwyrodnialcem na sobie. Pełno wsiąkającej krwi na prześcieradle. Widać w jego oczach opętanie, chorobę i cug, których nie potrafię powstrzymać. Rzucam się na bydlaka z pięściami, jednak moje ciało jest jak powietrze i nie mogę nic zrobić. Kompletnie nic. Zero. Nie jestem w stanie unicestwić drania, chociaż kipią we mnie gniew i nienawiść. Moja świadomość mówi mi, że pomimo mojej postury siły witalne, które mam podkręcone przez wzburzone emocje, wystarczą w zupełności, aby pozbawić żmiję bezwartościowego życia. Staram się przeniknąć przez wszystko to, co zmaterializowane, aby ściągnąć go z dziewczynki. Rozszarpałabym go na milion części, lecz moje intencje są pozbawione realności. Ten krzyk, cieniutkie, błagające głosiki… Niewinność, która się wykrwawia. Brutalnie rozszarpywana, bezwstydnie pozbawiona anielstwa. Chowam się bezradnie w kącik, patrząc na niego i wszystko to, co robi. Zaczynam kołysać się to w przód, to w tył… Widzę, jak odpina dziewczynkę, jednym szarpnięciem ściąga ją z łóżka i rzuca pod ścianę. Podnosi i obraca, przytrzymując nóż przy gardle, po czym wchodzi w maleństwo od tyłu. Krzyk i nagła cisza. Zgwałcone ciałko z poderżniętym gardłem opada bezwładnie. Wszystko na oczach siostry… Niczemu nie zawiniły, nie zrobiły nic złego, aby zasłużyć na coś tak przerażającego. Zupełnie nic.

Chcę wyjść, mam dość. Zaczynam krzyczeć, żeby odreagować. Chcę po prostu wyjść.

– Gdzie jest w tej chwili Bóg? Gdzie jest wasz Bóg, który podobno jest tak łaskawy dla tych cierpiących?!!

Nikt mnie jednak nie słyszy. Nie widzi. Nie odpowiada. Nie ma żadnej reakcji, tylko to obrzydliwe sapanie.

Jednak jest nadzieja na sprawiedliwość, z cienia wyłania się bowiem piąta postać. Trzęsąca się ręka, trzymająca odblokowaną broń. Oczy wpatrujące się z obrzydzeniem i nienawiścią. Po chwili słyszę opanowany i przekonujący głos mężczyzny:

– Klara… kochanie… Tatuś nie chciał, przecież wiesz…

Idzie boso, drobne kamienie wbijają się w jej stopy. Nie ma z nią kontaktu. Jest w amoku. Odcięta od rzeczywistości, od całej reszty świata.

– Za wszystkie gwałty…

Pierwszy odgłos strzału, pierwszy jęk bólu i cierpienia oprawcy, jednak nie taki jak jego ofiar.

– Za te wszystkie krzyki i koszmary…

Drugi…

– Za ten strach i życie w ciemności…

Ostatni, trzeci, i cisza. Następne ciało opadające bezwładnie.

Ciemność. Boję się wyjść z łóżka. Boję się tego, co zobaczę. Annę z Adriankiem zaakceptowałam, ale czy będę w stanie zaakceptować w swoim domu pedofila i jego ofiary? Słyszę jego sapanie, stoi za mną. Zamykam oczy, a dźwięki stają się intensywniejsze. Ten ohydny zapach potu, niedobrze mi. Jednym susem wyskakuję z łóżka i biegnę do łazienki, by pozbyć się tego ciężaru. Wychodząc, udaję się powoli do kuchni. Wszyscy siedzą przy stole w jadalni, cała piątka. Adrianek i Anna, Zuza i Julia… i on. Zepsucie i zgnilizna w czystej postaci, już na nic nie mam siły…

Dzwonek do drzwi. Całe szczęście. Otwieram i rzucam mu się w ramiona. Aura, która od niego bije, przywraca nadzieję. Taka jasna i ciepła. Stoi przede mną z bukietem róż w dłoniach. Spoglądam za siebie, ale stół jest już pusty. Uśmiecham się i wstawiam kwiaty do wazonu, a nawet daję się zaprosić na kawę.

To, o ile pamiętam, był ostatni dzień lutego. Ostatni dzień bycia singielką i ostatni raz, kiedy miałam świadomość, że jestem sama w swoim domu…

3

Było tak statecznie i cicho. Lubiłam ten spokój, a teraz się go obawiam. Zmęczenie nieustannym cierpieniem, zarówno psychicznym, jak i fizycznym, daje o sobie znać. Tabletki nasenne, które nieraz były moim ratunkiem, stały się najgorszym uzależnieniem. Systematycznie łykałam ich coraz więcej.

Marzec, pełen anomalii pogodowych, był dla mnie dość gorącym miesiącem. Dusze pozaziemskie tłoczyły się w moim mieszkaniu do tego stopnia, że było to nie do zniesienia, a zachowanie jakiejkolwiek intymności przestało być możliwe. Ciągła plątanina. Pojawianie się i znikanie. Na szczęście jakaś siła nie chciała, abym tkwiła w tym sama. Mój anioł stróż, który wiedział, że w obecnej chwili rzekome epizody dnia codziennego to tylko zwykły lęk, nie zwracał na to uwagi. Ja byłam kolejną ofiarą haniebnych intryg Lucyfera, on moją podporą. Wiele razy czułam uspokajające bicie jego serca i byłam pewna, że wszystko będzie dobrze. Potrafił scałować z twarzy wszystkie moje łzy i kochać tak namiętnie.

Obecny sen, tak samo jak dwa poprzednie, nie należał do przyjemnych. Palące się ciało i niemiłosierne krzyki. Do tego do połowy zwęglone, ciche już niemowlę.

Czuję jego rękę na swoim biodrze. Odwracam się delikatnie, a jego tętno jest takie stabilne… Zamyślona wpatruję się w partnera i obserwuję.

Są takie trzy noce w miesiącu, gdy organizm się regeneruje. Wtedy budzę się z białym proszkiem we włosach i okropnymi zakwasami w całym ciele. Znajduję obok siebie obce przedmioty i nic, zupełnie nic nie pamiętam. Lubię takie noce, przynajmniej jestem wyspana i wypoczęta. Powoli wstaję i udaję się do łazienki, odkręcam wodę i spłukuję z siebie resztki tortur nocnej eskapady. Zdziwiona, że moja widownia się pokazuje, wychodzę…

Nagle moje mięśnie zaczynają się napinać, wyczuwam delikatny dotyk ust na plecach.

– Spokojnie, to tylko ja… – słyszę męski głos szepczący mi do ucha.

Rozluźniam się i spoglądam na zegarek. Pół godziny luźnego czasu, idealnie.

Odwracam wzrok i…

Nagłe pchnięcie na pralkę, szybki odwrót. Nie rozumiem sytuacji, mam zablokowane dłonie. Z trudem łapię równowagę. Jeszcze jedno mocne pchnięcie, cała górna część przywiera do maszyny. Czuję, jak ściska mi nadgarstki. Szarpię się, ale bezskutecznie.

– Nie tak, nie tak… – szepcze kobiecy głos, po czym załamując się, milknie…

Szybkie wejście, a ja nie potrafię się uwolnić. Czuję takie zimno i taką pustkę. Moje lustrzane odbicie przeraża mnie, on jest pozbawiony wrażliwości, a ja człowieczeństwa. Coraz to mocniejsze, głębsze pchnięcia. Jednym szarpnięciem popycha, zaciskając dłonie jeszcze mocniej na mojej skórze. Ciągnie do sypialni. Zapieram się, łapiąc za framugę drzwi.

Trzask…

Czuję pieczenie policzka. W tym szoku nie wiem, co mam robić, więc leżę bez ruchu. Roztrzęsiona emocjonalnie, lecz opanowana fizycznie odwracam wzrok, bo nie jestem w stanie patrzeć na te opętane chorobą oczy. Zimny głos wypowiada bolesne słowa:

– Nie uwolnisz się od nas, potrzebujemy cię…

Zaczynam się miotać jak ryba w sieci. To jest dużo silniejsze ode mnie. Zaczynam krzyczeć, lecz to tylko prowokuje jego śmiech. Zaczynam gryźć, lecz nieważne, jaką krzywdę bym zrobiła, to pod wpływem opętania jego ciało i tak nie czuje bólu. Nie mam innego wyjścia, stopniowo ulegam i zaczynam współpracować ze swoim oprawcą, a co gorsza – zaczyna mi się to podobać. Brutalność jest jedną z pierwotnych cech człowieka, wszyscy ją w sobie mają, lecz nie wszyscy mają tego świadomość. Miłość zawsze jest połączona z bólem, czy to w duchowym, czy fizycznym aspekcie. Zło wynikające ze złej woli można zwalczyć jedynie złem wynikającym z dobrej woli, ale wciąż będzie to zło.

Telefon dzwoni, a ja nie zwracam na to uwagi. Prymitywny zew natury, pozbawiony moralności, trwający parę dobrych godzin, był ważniejszy niż obowiązki dnia codziennego. Zasypiam…

Czuję dym i opary, gorące iskry strzelające w moim kierunku i płomienie. Jest mi tak gorąco i tak duszno… Bose, piekące stopy idą w nieznane. To jest ta chwila, kiedy człowiek nie myśli o swoim istnieniu. To jest ten szok termiczny, który przez intensywność otępienia nie pozwala ciału czuć ani strachu, ani bólu. Płonące drewniane dechy, palące się łóżeczko. Głos ludzki, najgorsze odgłosy powolnej śmierci w męczarniach, to wszystko ucichło. Dramat nieustających niewinnych cierpień dziecięcych znalazł swój kres. Martwe, spalone szczątki i moja biała koronkowa koszula paląca się ogniem piekielnym. Stoję w samym środku tych pozbawionych człowieczeństwa czeluści, w miejscu przeklętym przez Boga. Stoję sama, a najgorszą udręką jest moja własna bezradność, która pozwala na utratę najważniejszej wartości, jaką jest życie. Życie pełne wrażliwości, czasem dobrej, a czasem złej, ale wrażliwości. W mojej sytuacji wszystko to miało być stłumione przewijającymi się w mojej psychice wątkami. Czas, który powinien być poświęcony na odpoczynek, jest wykorzystywany przeciwko mnie. Taki właśnie był plan losu, a przynajmniej taką miałam wizję.

Szczątki, które widziałam, i zapach spalonej skóry, który czułam, przestały mnie szokować. Brak wszelkiej nadziei, nawet w tej jednej, spływającej po spopielałym policzku łzie, sprawiał, że stawałam się coraz mniej ludzka. To była nieokreślona głębia bólu, która stygła. Płomień otulający całą nękaną duszę przestaje palić. Płytki oddech i nagłe otwarcie oczu. Chłód cienia lazurowych ścian obmywa moją skórę. Spokojny wdech. Słowa skierowane w moją stronę:

– Dzień dobry, kwiatuszku…

Chwila zamyślenia i szybka analiza. Skojarzenie wszystkich wątków dzisiejszego poranka sprawiło, że nie czułam się przy nim bezpiecznie. Dylemat, czy wyznać prawdę, rozproszył mnie tak, że mogłam nie dostrzec jego bystrego wzroku.

Otulam odzieżą swoje obolałe, całe w siniakach ciało, w milczeniu opuszczam sypialnię, po czym wychodzę na spacer. Zamykam drzwi, obracam się i truchleję. Widzę przed sobą spaloną postać młodej dziewczyny, trzymającą do połowy zwęglone niemowlę. Niespodzianka godna potępionych – takie zdanie po pięciu sekundach odnotował mój udręczony umysł.

Wybija godzina piętnasta, jest pierwszy kwietnia. Sumienie nie pozwala milczeć, a rozsądek nie pozwala niczego powiedzieć. Pewne jest to, że w którymś momencie zaczęło mi to sprawiać satysfakcję i zaspokajać wszystkie moje żądze. Niepokojące jest jednak to, że zrozumiałam swoje upodobania i ukrywałam je przed samą sobą.

Spacer był dobrym pomysłem. Pozwolił zastanowić się nad podjęciem decyzji. Wydawać by się mogło, że słusznej. Opartej na prawdzie, o ile w danej sytuacji cokolwiek można określić mianem prawdy. Nagle (wprost idealny moment!) poczułam lekkie wibracje, które poprzedzały poważny problem. Niestety fakt był taki, że poza życiem osobistym sypało mi się również życie zawodowe. Nieuzasadnione niepojawienie się w miejscu pracy groziło zwolnieniem dyscyplinarnym. Głos sekretarki był delikatny, ale stanowczy. Konsekwencje zostały już wyciągnięte.

Trudno udowodnić coś komuś, kto nie jest nawet świadom swoich czynów. Komuś, kto stał się czyimś narzędziem, i to wykorzystanym do celów, o których nie miałam pojęcia.

Wracając do domu, ułożyłam już swój plan. Po powrocie usiadłam na brzegu łóżka, patrząc jak zwykle w podłogę. Zmarszczki, które dawały znać o moich problemach, pojawiły się momentalnie. Nie umknęło to jego uwagi. Usiadł obok mnie, otulił kocem i podał gorącą czekoladę. Położył swoją rękę na moim kolanie. Po pięciominutowym milczeniu z jego ust padło cicho zdanie:

– Widziałem ją…

Łzy znowu popłynęły mimo woli, popatrzyłam pusto w podłogę, po czym szepnęłam cichutko:

– One posłużyły się twoim ciałem, aby pokazać własną przewagę. Zawsze tak będzie, dopóki nie będziemy tak samo martwi, dopóki nie przeżyjemy tych samych cierpień. One będą za nami chodzić codziennie. Do ostatniego dnia własnego życia będziemy o nich myśleć.

Popatrzył na mnie tak obcy i zmieszany. Tak, jakby nie zrozumiał wypowiedzianych przeze mnie słów.

– Wypij czekoladę, bo wychodzimy…

Jego usta delikatnie musnęły moje czoło. Żadnych pytań. Dociekań. Żadnej presji odpowiedzi. Żadnych: „A jak?”; „A dlaczego?”; „A po co?”.

Czyste poczucie wsparcia i miłości. Zastanawiałam się, jak tu nie wybaczyć tej niewinnej duszy… Tej nocy przelało się dużo wina, tak dużo, aby pożartować i zasnąć kamiennym snem na kanapie. Wczorajszy wieczór był jednym z przyjemniejszych, dzisiejszy poranek jednym z tych mniej przyjemnych i chociaż było mi ciężko, to wewnętrznie czułam ulgę, że ciągle mogę na niego liczyć mimo tylu przeciwności losu.