© Copyright by Zbigniew Andrzej Nowacki, 2024

© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2024

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy i autora.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Alicja Kuczyńska

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Korekta: Monika Kociuba, Iwona Stachowicz

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN 978-83-8308-562-3

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel. 71-344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Za cóż się czyja nienawiść policzy,

Jeśli kochanie za występek liczem?

Dante Alighieri, Boska komedia

Gdzieś na Ziemi, XXI wiek

Prolog

Środa

– Jak się macie, moje maleństwa? – powiedziała pani doktor. (Ona jest zawsze taka miła). Przebywa nas tu siedmioro dzieci, czterej chłopcy i trzy dziewczynki. Ściśle rzecz biorąc, ja i moje rodzeństwo jesteśmy zarodkami w klinice in vitro. Nie widzę i nie mogę nic mówić, ale słyszę, co mówią już narodzeni ludzie. Nie wiem dlaczego, ale przypuszczalnie tylko ja mam tę zdolność; moi bracia i siostry nie reagują na żadne dźwięki i inne sygnały.

Słucham uważnie rozmów między pracownikami kliniki. Znam już podstawowe pojęcia genetyki, takie jak aminokwasy, DNA, RNA, geny i tak dalej. Dowiedziałam się, że każde z nas posiada 46 chromosomów określających między innymi naszą płeć. Pochylając się nad moją probówką, pani doktor stwierdziła, że jestem dziewczynką. Stąd to wiem.

Czwartek rano

Dzisiaj po raz pierwszy usłyszałam głos mojej mamy. Bardzo mi się podobał. Rano pani doktor (która też ma ładny głos, ale to nie to samo) powiedziała:

– W zasadzie do tego pomieszczenia mają wstęp wyłącznie lekarze. Musimy dbać o bezpieczeństwo zarodków. Im mniej osób tu wchodzi, tym mniejsze jest zagrożenie mikrobami. No, ale dla pani możemy zrobić wyjątek… W końcu to oglądając wyniki pani badań, szef żartował, że chyba zawitała do nas „bogini płodności”. Proszę, tu są państwa dzieciaczki.

– Ale śliczne… A czy mogę nakleić na probówkach ich imiona?

– Imiona?

– Tak, wymyśliliśmy już z mężem imiona dla nich. To dla nas nader ważne. Mogę?

– Proszę.

Mama przymocowała karteczki, ale niestety ich nie odczytała, więc nie wiem, jak mam na imię. Jednak i tak jestem szczęśliwa. Życie jest piękne.

Czwartek po południu

Sprawdzał nas niespodzianie dyrektor kliniki. (Jak już poszedł, pani doktor szepnęła, chyba do siebie, że ktoś musiał mu donieść o tych karteczkach). Czułam, jak unosi moją probówkę, a potem prawdopodobnie robił to samo z innymi, bo sapał przez dobrą chwilę, aż wreszcie powiedział:

– Zdaje się, że to jest jakaś religijna rodzina. Wszystkie imiona męskie mają długą tradycję chrześcijańską. Co więcej, żeńskie nawiązują do trzech najbardziej znanych niewiast w całej religii.

– Tak, to bardzo pobożne małżeństwo, katolicy.

– A czy zrobiłaś już, Teresko, analizę genetyczną?

– Oczywiście, panie profesorze. Zastosowałam ten najnowszy aparat. Dwa zarodki, męski i żeński, są całkowicie zdrowe. Jeden embrion żeński ma drobną wadę. Niestety, pozostałe zarodki do niczego się nie nadają. Mieliśmy duże trudności z pozyskaniem odpowiednich plemników od tego pana.

– Że też taka kobieta musiała trafić na takiego faceta.

– Ludzie, szefie, nie interesują się tymi sprawami, dopóki nie zechcą mieć dzieci. A wtedy zwykle są już po ślubie.

– Z naszego punktu widzenia to może nawet lepiej…

Muszę przyznać, że nie wszystko z tej rozmowy zrozumiałam. Na przykład, co to znaczy, że „zarodki do niczego się nie nadają”. Ale może to nie jest takie ważne. Jestem ogromnie wdzięczna moim rodzicom za to, że się zgłosili do tej kliniki.

Piątek

Niezłą awanturę mieliśmy tu dzisiaj. W głównej roli wystąpił mój ojciec, i było mi za niego zwyczajnie wstyd. Tata stał na korytarzu i koniecznie usiłował wejść do naszego pokoju, ale pani doktor bohatersko zagrodziła mu drogę. Wobec tego zaczął mówić podniesionym głosem, że on ma prawo zobaczyć swoje dzieci. Mama też tam była i bezskutecznie próbowała go uspokoić. Potem ojciec zdenerwował się jeszcze bardziej i krzyczał coś o cholernych łapówkarzach (tego to już zupełnie nie pojęłam). Na zakończenie usłyszałam, że wybiegł z kliniki i zapadła cisza.

Po pewnym czasie tata wrócił i domyśliłam się, że wręcza pani doktor kwiaty. Prawie płacząc, mówił:

– Pani doktor, ja panią serdecznie przepraszam za moje zachowanie, ale to jest dla mnie naprawdę dramatyczna sytuacja… Wiem, że robię źle z tym in vitro, ale tak strasznie pragnąłem wychowywać dzieci… Nie jakieś adoptowane, ale swoje własne…

– No to nie ma sprawy, będzie je pan wychowywał.

– Tak, ale nie wiem, jak to zostanie przyjęte tam, na górze. Dlatego chciałem ochrzcić nasze zarodki.

– Ochrzcić?! – Głos pani doktor zdradzał jej bezbrzeżne zaskoczenie.

– Tak, może miłosierny Bóg zechciałby to uwzględnić.

– Ale przecież… Przecież pan nie jest księdzem?!

– Nie jestem. Ale istnieje zatwierdzona przez papieża ceremonia chrztu świeckiego, którą w wyjątkowych przypadkach może odprawić każda osoba wierząca. Błagam panią doktor, niech mi pani pomoże…

– Do tego pokoju nie mam prawa pana wpuścić – powiedziała pani doktor po zastanowieniu. – Już i tak szef mnie zrugał za te karteczki.

– Właśnie, karteczki – podchwycił ojciec. – Co jak co, ale na wzrok nie narzekam. Mogę odczytywać imiona dzieci, stojąc za progiem. Wystarczy, że będzie mi pani pokazywać probówki nad tamtym stołem.

– Ach, tak… No, na to mogę się zgodzić.

– Dziękuję serdecznie – odetchnął z ulgą tata i otwierając z charakterystycznym dźwiękiem zamek teczki, dodał: – Będzie nam jeszcze to potrzebne.

– Co to jest?

– Sól.

– Sól?

– W tym przypadku sól jest niezbędna. Gdyby była pani tak uprzejma posypać nią probówki… – poprosił tata.

– Przecież to się nawet nie będzie trzymać – stwierdziła pani doktor i dodała fachowo: – Co najwyżej mogłabym posmarować je roztworem soli fizjologicznej. Czy może być?

– Ależ palant ze mnie. – Ojciec klepnął się w czoło. – Przywiozłem drzewo do lasu. Sól fizjologiczna, i to od razu z wodą! Jasne, że może być.

– Czy to zatwierdził ten papież, który abdykował na początku wieku? – Pani doktor się zaciekawiła.

– Dokładnie się nie orientuję, ale chyba nie ten.

– Szkoda, bo czytałam o nim w sieci i poruszyła mnie jego historia.

– Tak, on wiedział, kiedy abdykować – westchnął tata. – Ale bierzmy się do roboty.

Już po chwili poczułam, że moja probówka idzie w górę jako pierwsza i ojciec uroczystym tonem wyrecytował swoją wyliczankę (nigdy takiej nie słyszałam od dzieci bawiących się na podwórzu obok kliniki):

– Ewo, ja cię chrzczę w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, amen.

Potem tata powtórzył to czarodziejskie zaklęcie jeszcze sześć razy, zmieniając tylko imię na początku. (Hurra, nigdy nie przypuszczałam, że mój ojciec może być czarodziejem!). W ten sposób się dowiedziałam, że imiona mojego rodzeństwa to: Jan, Józef, Magdalena, Maria, Paweł i Piotr.

W zasadzie wszystko dobrze się skończyło. Tata jest zadowolony, ponieważ sprawnie nas ochrzanił (czy jakoś tak). Ja jestem szczęśliwa, bo przecież Ewa to piękne imię. Jedynie Tereska była nie w sosie.

– To jakiś wariat – szepnęła do siebie, gdy ojciec już sobie poszedł.

Sobota rano

Nieszczęście! Okazało się, że mam złą krwinkę i dlatego przerobią mnie na lody lub pójdę do dedukcji! Zdaje się, że jakieś okropne bzdury tu plotę, ale to ze zdenerwowania. Zupełnie nie wiem, co robić. Jednak może zacznę od początku: Rano moi rodzice i pani doktor weszli do pokoju obok. Słyszalność była kiepska, ale po pewnym czasie byłam w stanie rozpoznawać wypowiadane słowa.

– Pozostałe zarodki – mówiła Tereska – mają duże wady genetyczne. Na przykład Józef, o ile w ogóle urodziłby się żywy, nie mógłby chodzić.

– Oj, nie! – jęknęła mama, podczas gdy ojciec zapytał rzeczowo:

– A czy może pani podać jakieś szczegóły dotyczące choroby Ewy?

– To niewielki defekt krwi. Szereg takich drobnych wad umiemy już usuwać, ale tej akurat nie.

– Czy to się zdarza wyłącznie przy in vitro? – Chciał wiedzieć tata.

– Skądże znowu. – Pani doktor była wyraźnie zaskoczona, że ktoś może o to nawet pytać. – Przeciętne geny dzieci z in vitro są takie same jak zwykłych.

– Jakie są objawy tej choroby? – zapytała się mama.

– Ponad osiemdziesiąt procent chorych nie ma żadnych objawów i nie potrzebuje leczenia. Pozostali muszą od jakiegoś momentu przyjmować lekarstwo. Nic uciążliwego, jedna tabletka na dobę. Jednak jest tu pewna tajemnica…

– Jaka? – dociekał tata.

– W znikomym odsetku przypadków występuje nagłe pogorszenie stanu zdrowia i pacjenci umierają w ciągu tygodnia…

– To straszne! – wtrąciła z przejęciem mama.

– Nikt nie wie, dlaczego tak się dzieje – kontynuowała pani doktor. – To wygląda tak, jakby żyli zbyt długo. Ale jak powiedziałam, zdecydowana większość osób cierpiących na to schorzenie naprawdę dożywa sędziwego wieku. Jeśli zdecydujecie się państwo na wszczepienie Ewy, to najprawdopodobniej jedynym kłopotem będzie konieczność badania krwi co pół roku.

W tym momencie coś bardzo hałaśliwego przejechało ulicą. Po przywróceniu słyszalności ojciec kończył swoją wypowiedź:

– …chyba że rzucę to wszystko w cholerę.

– A czy to prawda – spytała mama – że przed wszczepieniem zarodki powinny być zamrożone?

– To było korzystne w starej technologii. W naszej klinice już tego nie praktykujemy. Zamrażane są tylko te zarodki, które muszą czekać na wszczepienie.

– Na czym właściwie polega to zamrażanie? – Ojciec okazał zainteresowanie.

– Embriony są umieszczane w plastikowych torebkach i wkładane do pojemnika z ciekłym azotem o temperaturze minus sto dziewięćdziesiąt sześć stopni.

– A czy one odczuwają ból lub zimno? – Mama się zatroskała.

– O tym nie ma mowy. W tej temperaturze ustają wszelkie procesy życiowe.

– Właśnie, ustają! – niemal krzyknął tata. – Czy to może spowodować jakieś ich uszkodzenia?

– W żadnym przypadku – tłumaczyła spokojnie Teresa. – Po odmrożeniu będą w niezmienionym stanie.

– Mimo wszystko nie chcielibyśmy ich zamrażać bez potrzeby – zadeklarowała mama.

– W tej klinice pracują najlepsi chirurdzy. Możemy pani wszczepić od razu dwa embriony ze stuprocentową gwarancją powodzenia, czyli urodziłaby pani bliźnięta dwujajowe. Natomiast z trojaczkami mogłyby być problemy.

– Jak już mąż powiedział, na razie i tak nie stać nas na troje dzieci.

– Wobec tego musicie państwo wybrać dwa zarodki do wszczepienia teraz, a trzeci zostawimy na później.

– Przepraszam bardzo – rzekł uprzejmie tata – ale ja z syna zrezygnować nie mogę.

– Oczywiście – powiedziały jednocześnie mama i pani doktor, po czym wszyscy się roześmiali. Następnie znów straciłam fragment tej konwersacji, ponieważ korytarzem przechodziły, rozmawiając głośno, dwie pielęgniarki. Gdy weszły do jakiegoś pokoju, mama mówiła:

– A gdyby się okazało, że Ewa byłaby sławną aktorką, piosenkarką lub pisarką?

– Niestety, jeszcze nie jesteśmy w stanie odczytać tego z genów – stwierdziła z żalem pani doktor, podczas gdy tata poprosił:

– Paulo, kochanie, pomyśl racjonalnie. Szanse na to, że Maria lub Ewa odniosą jakiś sukces życiowy, są dokładnie takie same. Jednak o Marysi wiemy przynajmniej to, że jest całkowicie zdrowa.

– No tak… – zgodziła się mama, ale raczej bez przekonania.

– Zatem – spróbowała podsumować Tereska – wszczepiamy Marysię i Janka, a Ewę zamrażamy?

– Na to wychodzi – z odcieniem smutku rzekł ojciec i zapytał jeszcze: – A czy jest jakaś szansa dla Ewy, gdyby nasza sytuacja materialna się nie poprawiła?

– Może pójść do adopcji – zwięźle odparła pani doktor. – A teraz zapraszam do rejestracji w celu podpisania formularzy.

Wyszli, więc nie wiem, co to jest ta „adopcja”. Martwię się o siebie, ale jednocześnie się cieszę, że Marysi i Jankowi tak ogromnie się powiodło. Bo przecież wszyscy mogliśmy być ciężko chorzy, tak jak ten nieszczęsny Józio.

Sobota po południu

Wygląda na to, że będę miała drugą mamę! A dowiedziałam się o tym w następujący sposób: Tata zostawił Paulę w klinice, a potem na korytarzu uciął sobie pogawędkę z Tereską.

– Jaki jest termin przydatności – zażartował w pewnej chwili – zamrożonych zarodków?

– W zasadzie nieograniczony. W tym azocie nic się nie dzieje.

– Może być tysiąc lat?

– Może nawet dwa – odpowiedziała żartem pani doktor.

– Pytam teoretycznie, bo i tak nie stać by nas było na opłacenie tak długiego okresu przechowywania naszej córki.

– Gdybyście państwo mieli taką sumę, to prościej by było wszczepić Ewę małżonce.

– Rozumie się. Natomiast z pewnością bylibyśmy w stanie do końca życia uiszczać co roku tę opłatę. Czy w tym czasie są jakieś szanse na adopcję? I na czym to właściwie polega?

– Często zgłaszają się do nas pary, którym nie możemy pomóc nawet metodą in vitro, aczkolwiek kobieta jest w stanie urodzić dziecko. Proponujemy im wtedy zamrożone zarodki innych rodziców. Ponad pięć procent ciąż w klinice zostało zainicjowanych właśnie w ten sposób. Myślę, że na dziecko z porządnej katolickiej rodziny chętni się znajdą.

– I zostaniemy powiadomieni, gdyby ktoś reflektował na Ewę?

– Bezzwłocznie.

– A co się dzieje z zarodkami, które, tak jak Józef, nie nadają się do adopcji? Czy je zabijacie?

– Skądże znowu! Nigdy nie zabijamy zarodków. Po pewnym czasie umierają śmiercią naturalną.

A więc tak się sprawy mają… Zamierzają zabrać mi moją Paulę! Początkowo chciałam krzyczeć i protestować, ale przypomniałam sobie, że przecież nie mogę nawet mówić. Potem doszłam do wniosku, że w czasie ciąży u tej drugiej mamy będziemy mieć dużo czasu, aby się ze sobą poznać, i być może będę mogła ją zaakceptować.

Niedziela

Mama była już po zabiegu i tata zabierał ją z kliniki. Gdy szli korytarzem, w pewnej chwili rzekł smętnie:

– Zajrzałem dzisiaj przed południem do kościoła. Akurat kazanie wygłaszał biskup…

– Tak? – Paula się zainteresowała. – A o czym mówił?

– Totalnie napadł na in vitro… Że powinno być zakazane, że lekarzowi nie wolno tworzyć życia… I groził ekskomuniką.

– A ja uważam – oświadczyła mama, otwierając drzwi prowadzące na ulicę – że nie robimy nic złego.

I to były jej ostatnie słowa, które słyszałam.

Nie wiem, kto to jest ten biskup, ale to musi być jakiś straszny człowiek… Przecież gdyby metoda in vitro była zabroniona, to ja nigdy nie znalazłabym się na tym świecie! To byłaby jaskrawa dyskryminacja pewnej grupy ludzi, a mianowicie tych, których geny są kombinacją genów mojej mamy i mojego taty. Oni wszyscy nie mogliby istnieć. Ciekawe co powiedziałby ten biskup, gdyby to jemu ktoś zabronił istnienia? Na pewno bardzo by krzyczał o swojej wielgachnej krzywdzie.

Jestem przekonana, że nawet Józio głosowałby za in vitro. Bo co by mu przyszło z nieistnienia? A tak miał jakąś szansę. Ostatecznie być może nie pożyje długo, ale przynajmniej jego rodzeństwo ma lepsze widoki na przyszłość. Dlaczego więc nikt nie pyta o to zarodków?

Biskup twierdził jeszcze, że Tereska nie ma prawa tworzyć życia. Otóż mówi to wam zarodek: żaden lekarz nie jest w stanie stworzyć życia. Gdyby pani doktor mogła to zrobić, wszyscy bylibyśmy zupełnie zdrowi. W rzeczywistości Tereska zapewniła tylko obecność sprzyjających warunków. (Myślę, że zwykłe małżeństwa robią to samo, z tym że okoliczności są wtedy prawdopodobnie inne). Natomiast powstanie wad genetycznych pokazuje, że ciągle macza tu palce ten z góry, o którym wspominał tata. I to tamten osobnik jest całkowicie odpowiedzialny za to, że Józio nie będzie mógł się urodzić żywy.

Robi się coraz chłodniej. Zaczynam mieć dreszcze i staję się coraz bardziej senna… Dręczą mnie jakieś majaki… Na szczęście zbliża się mama… Nie, to chyba biskup. Nie dotykaj mnie, nie dotykaj mnie! Tfu! Brr… jak zimno! Oj…

Gdzieś poza Ziemią, wiele lat później

1
Wskrzeszenie

Było mi cieplutko i wygodnie, więc mogłabym tak leżeć jeszcze długo, ale wreszcie się zdecydowałam otworzyć oczy. Nade mną rozprzestrzeniało się czyste bezchmurne niebo o wspaniałym jasnobłękitnym kolorze. Chociaż widziałam je po raz pierwszy w życiu, od razu pomyślałam, że czegoś tu przypuszczalnie brakuje, coś było niezgodne z moimi wyobrażeniami o niebie wytworzonymi na podstawie rozmów zasłyszanych w klinice. Nie byłam w stanie ustalić, co by to mogło być, ale zamiast tego przyszła mi do głowy inna myśl: „Skoro mam oczy, to może mam już całe ciało?”.

Postanowiłam sprawdzić tę hipotezę. Wyciągnęłam rękę (założyłam, że to jest ręka) i dotknęłam nią uda (przyjęłam, że to udo). Następnie mocno się uszczypnęłam i natychmiast krzyknęłam: „Aj, boli!”. Więc jednak to była prawda. Miałam ciało!

Wobec tego zapragnęłam rozejrzeć się po okolicy. Najpierw usiadłam, a potem trochę niezdarnie wstałam. Zrobiłam jeden mały krok, potem drugi nieco dłuższy i trzeci. Mięciutka trawa przyjemnie łaskotała stopy. Mogłam chodzić!

Było bardzo widno i ciepło, aczkolwiek nie duszno; świetnie się oddychało rześkim powietrzem. Znajdowałam się na rozległej, zielonej równinie. Gdzieniegdzie rosły pojedyncze drzewa i krzaki, pomiędzy którymi czasem dało się zauważyć jasnożółte alejki. I w tym momencie się zorientowałam, czego brakuje na niebie: mimo że nie było na nim ani jednej chmury, nie było też słońca.

Początkowo pomyślałam sobie, że może słońce właśnie zaszło lub lada chwila będzie wschodzić. Jednakowoż linia horyzontu była doskonale widoczna i nigdzie nie dostrzegłam jakiegokolwiek śladu czerwonawej poświaty. Zresztą czas upływał, a stopień jasności nie ulegał zmianie. Słońce nie mogło się również schować za jakieś wzniesienie czy inne ciało niebieskie, gdyż one tutaj nie istniały. Zatem nasuwał się nieuchronny wniosek, że najwyraźniej nie jestem na Ziemi.

W klinice słyszałam kiedyś audycję radiową o innych planetach, ale one też musiały (o ile dobrze zrozumiałam) krążyć wokół swoich gwiazd. Naukowcy uczestniczący w nagraniu mocno się entuzjazmowali przypadkami planet mających więcej niż jedno słońce. Natomiast tutaj liczba słońc była równa zero!

Tak byłam zajęta poszukiwaniem słońca za horyzontem, że nie zwracałam uwagi na to, co się dzieje obok mnie. W końcu spojrzałam i zobaczyłam, że nie jestem tu sama, bo trzy metry dalej siedzi na leżaku jakaś pani. Musiała prawdopodobnie słuchać jakiejś muzyki, założyła bowiem jedną nogę na drugą i tą w górze machała do rytmu. Dzięki temu zauważyłam natychmiast, że tuż nad kostką ma wytatuowaną koronę. Dlatego pierwsza myśl, jaka przyszła mi do głowy, była taka, że to jest królowa tej pięknej krainy i moja druga mama. W takim razie byłabym bodaj królewną.

Przyjrzałam się ponownie siedzącej kobiecie i oceniłam jej wiek na mniej więcej dwadzieścia pięć lat. Pomyślałam to i aż się złapałam za głowę ze zdumienia. Gdzie ja się mogłam nauczyć rozpoznawania wieku z twarzy? Z pewnością nie w klinice. I w ogóle dlaczego wzięłam tę istotę za człowieka rodzaju żeńskiego? Wszak nigdy dotychczas ludzi nie oglądałam. „Czy zatem był jakiś okres w moim życiu, którego teraz nie pamiętam?”, spytałam w duchu samą siebie i dodałam: „No, chyba że się mylę”.

Patrzyłyśmy tak na siebie; pani z lekkim uśmiechem, a ja z zafrasowaniem. „A może to moja prawdziwa mama?” – przemknęło mi przez głowę. Nie, przecież wtedy nie siedziałaby tak spokojnie. Za to mogłaby to być doktor Tereska z jej naukowym dystansem… Wreszcie doszłam do wniosku, że najlepiej by było zacząć z nią rozmowę. Upewniłabym się wtedy, że to jest kobieta, że to nie jest Paula (jej głos jeszcze dźwięczał w moich uszach), i może wyjaśniłaby mi, gdzie ja właściwie jestem.

Postanowiłam wcielić ten zamiar w czyn. Bezzwłocznie zbliżyłam się do leżaka i zagadnęłam uprzejmie:

– Przepraszam, czy może mi pani powiedzieć – w tym momencie coś mi się pokićkało i wypaliłam – ile ma pani lat?

– Dwadzieścia sześć.

– O, to jest pani młoda – stwierdziłam z satysfakcją, bo moje domysły okazały się trafne. Byłam teraz pewna, że to nie jest nikt z kliniki (chociaż tego, że to nie jest moja mama, oczywiście żałowałam).

– Nie tak bardzo… – odparła pani z nutką melancholii. – Tutaj prawie wszyscy są młodzi.

– Tutaj – spytałam od niechcenia – to znaczy gdzie?

– Powiem ci, ale może spoczniesz. – Wskazała ręką na stojący obok drugi leżak. – Kiedy mówię osobom przybywającym z Ziemi, gdzie się znalazły, z reguły są kompletnie roztrzęsione i gorączkowo szukają jakiegoś miejsca, aby usiąść.

Wobec tego postanowiłam udawać, że nie jestem tym specjalnie zainteresowana. Usiadłam na leżaku, podziękowałam za zaproszenie i zapytałam:

– Czy może wie pani przypadkiem, kim jestem?

– Naturalnie. Masz na imię Ewa i jesteś zarodkiem.

– Ale ja nie jestem już zarodkiem! – wykrzyknęłam oburzona. – Ja mam ciało, prawdziwe ciało!

– Zarodkami nazywamy osoby, które nigdy się nie urodziły…

– Nigdy się nie urodziły… – powtórzyłam jak echo, usiłując zrozumieć, co ten zwrot oznacza.

– Tak – kontynuowała – i otrzymały ciało dopiero w wyniku zmartwychwstania.

Nie znałam tego słowa; usłyszałam je po raz pierwszy. Ale wiedziałam, co to znaczy, że ktoś jest martwy, więc mogłam się domyślić, co to jest „zmartwychwstanie”.

– Jak to możliwe? – wykrztusiłam.

– Szczegółów technicznych nie znam – odpowiedziała. – Ja pochodzę ze starożytności.

– Lecz jak ja tu się znalazłam?

– Anioły cię przyniosły.

Znów wystąpił nowy wyraz. Zorientowałam się, że nie powinnam od razu prosić o wyjaśnienie wszystkich. „No dobrze, załóżmy, że są tu jakieś anioły”, pomyślałam i zapytałam:

– Tak po prostu przyniosły i rzuciły?

– A ty byś od razu chciała, żeby grała niebiańska orkiestra i chór anielski śpiewał cudowną pieśń o zmartwychwstaniu pięknej Ewy? Ciebie akurat położyły delikatnie, ale na ogół rzucają byle jak na trawę. Człowiek ledwo co został wskrzeszony, a już ma siniaki.

Wydawało się to wszystko tak niewiarygodne, że postanowiłam ją dokładniej wybadać.

– Dlaczego to moje zmartwychwstanie odbyło się właśnie teraz? – spytałam.

– Z okazji czterotysięcznej rocznicy narodzenia Jezusa Chrystusa Ojciec Wszechdyrektor zarządził koniec świata na Ziemi i wszystkie zarodki weszły w posiadanie ciał.

Cieszyłam się, że siedzę, gdybym bowiem stała, to chyba bym upadła. Wiedziałam, że lata się liczy od tych narodzin, a aktualny rok był podany kiedyś w klinice przez radio. Zatem zakładając, że była to prawda, od mojego pobytu w klinice minęło już prawie dwa tysiące lat! A przecież wszystko pamiętałam doskonale, tak jakby to było wczoraj, a najdalej przedwczoraj.

„A może – pomyślałam – to tylko dalszy ciąg tych fantomów, które widziałam tuż przed zamrożeniem? Nie, niemożliwe, wszak już się uszczypnęłam, a poza tym wszystko jest zbyt realistyczne”. Wyglądało na to, że sytuacja materialna moich rodziców nigdy się nie poprawiła na tyle, aby się zdecydowali na moje wszczepienie. (Później się dowiedziałam, że było trochę inaczej, ale wtedy tak myślałam). Ponieważ nikt nie zgłosił chęci mojej adopcji, umarłam, a teraz zmartwychwstałam.

Istniała jeszcze jedna możliwość. Pamiętałam rozmowę taty z Tereską o tym, że zamrożone zarodki mogą zachowywać ważność nawet przez dwa tysiące lat. Może w jakiś sposób, na przykład w wyniku czyjegoś niedopatrzenia, byłam zamrożona przez ten czas i teraz zostałam przez anioły nie tyle wskrzeszona, ile odmrożona? No, ale to był właściwie drobny szczegół techniczny.

Było mi przykro, że nie byłam nikomu potrzebna, więc cichutko spytałam:

– Czy może mi pani powiedzieć, gdzie teraz jestem?

Moja towarzyszka wychyliła się ze swojego leżaka i pogłaskała mnie po kolanie.

– Nie martw się tak, moja królewno – powiedziała pieszczotliwie. – Jesteśmy w miejscu daleko lepszym od Ziemi. To raj zwany także niebem. A ja się nazywam Messalina, Waleria Messalina.

– To jak się mam do pani zwracać? – spytałam, chcąc zyskać na czasie i przypomnieć sobie, co znaczy słowo „raj”.

– Oczywiście per ty oraz Waleria, z tym, że gdybyś na przykład pisała jakiś pamiętnik, drugie imię (pochodzące od imienia mego ojca) może być lepsze.

Już wiedziałam, gdzie słyszałam ten wyraz. Tereska powiedziała kiedyś do nas: „Będzie wam tutaj tak dobrze jak w raju”. Wynikało stąd, że to miejsce musiało być rzeczywiście dobre. Uśmiechnęłam się więc uroczo do Messaliny i kontynuowałam nasz dialog:

– Czy ty, Walerio, witasz wszystkich przybywających do raju?

– A skąd, to zawsze były nieprzebrane rzesze ludzi. Do tego przeżywamy teraz prawdziwą inwazję zarodków. Polecono mi zaopiekować się tobą, Ewuniu, i dlatego tu jestem.

Rozejrzałam się dookoła i powiedziałam:

– Jakoś nie widzę tu nikogo oprócz nas…

– Bo raj również jest ogromny.

– Większy od Ziemi?

– Bez porównania.

– A powiedz mi, Walerko, dlaczego tu nie ma słońca? – spytałam, wskazując ręką górę.

– Chodziło o to, żeby nie było cienia.

Zerwałam się z leżaka i usiłowałam zobaczyć, czy naprawdę nie rzucam cienia, podczas gdy Messalina obserwowała moje wygibasy. W pewnym momencie szepnęła do siebie (nie wiedząc, że ja po tych przejściach w klinice mam bardzo dobry słuch): „Archanioł Michał miał rację, uprzedzając mnie, że oni się zachowują jak dzieci”, a następnie, śmiejąc się, rzekła:

– Nie może być cienia tam, gdzie światło pada z każdej strony.

– Czyli tutaj świeci niebo? – Spróbowałam wywnioskować, siadając ponownie na leżaku.

– Tak, ale nie może być nieba w niebie. To, co jest u góry, nazywamy polem. To nie ma wcale twardego… twardej…

– Konsystencji – podpowiedziałam. W czasie pobytu w klinice nauczyłam się szeregu trudnych słów.

– Właśnie, nie ma twardej konsystencji. – Messalina spojrzała na mnie z uznaniem.

– I świeci na niebiesko.

– Tylko dlatego, Ewciu, że dzisiaj jest wtorek. A przykładowo w sobotę świeci na żółto, za to w niedzielę na pomarańczowo. I przebywając długo na świeżym powietrzu, można się tym światłem nawet opalić, choć nigdy nie grozi nam oparzenie słoneczne.

– A skąd wiadomo, kiedy jest noc, a kiedy dzień?

– Gdy anioły włączają pole, zaczyna się dzień, a gdy wyłączają, rozpoczyna się noc.

To było faktycznie proste. Spróbowałam zatem wyciągnąć pewne wnioski dotyczące tego pola:

– Czyli jeśli ktoś na przykład straci przytomność, a potem się ocknie tam, gdzie niebo jest jasnozielone…

– Tak, jest takie w środę – potwierdziła moja opiekunka.

– …lub nawet niebieskie, ale bez słońca, to może być pewny, że się znalazł w raju?

– Dokładnie tak.

– Kto to wszystko wymyślił? – spytałam z niekłamanym podziwem.

– Ojciec Wszechdyrektor lub krótko Ojciec. To jedyna osoba w niebie, która liczy sobie więcej niż trzydzieści trzy lata.

– Czy to jest ktoś taki jak dyrektor kliniki? – Spróbowałam nawiązać do pojęć lepiej mi znanych.

– Chyba tak – odpowiedziała niepewnie Messalina. – On jest znacznie potężniejszy od cesarza. Stworzył raj i decyduje o wszystkim.

I wtedy mnie olśniło. Przecież niebo się znajduje na górze, a więc to właśnie on musi być tym osobnikiem z góry, który psuł nasze geny! Dobrze, że chociaż obecnie częściowo się zrehabilitował, dając nam ciała.

W tym momencie przerwałam odpytywanie Messaliny, albowiem na czyściutkim dotąd niebie, przepraszam, polu, pojawił się jakiś ciemny punkcik. Kropka zaczęła się powiększać, a potem rozdzieliła na kilkanaście plamek, które dalej rosły, by wreszcie przekształcić się w sylwetki brodatych mężczyzn z białymi skrzydłami.

Kiedy brodacze zbliżyli się jeszcze bardziej, zauważyłam, że ubrani są w długie, sięgające poniżej kolan płaszcze w jaskrawym czerwonym kolorze. Dowódca miał wymalowany z przodu biały półksiężyc, a pozostali – białe gwiazdy. Przestraszyłam się, bo byli uzbrojeni; każdy z nich trzymał włócznię lub coś w tym rodzaju. Głośno łopocząc skrzydłami, ten z półksiężycem obniżył się do wysokości kilku metrów, a ja czułam, jak serce w piersiach wali mi ze strachu. Messalinę zlustrował z obojętnym wyrazem twarzy, natomiast gdy spojrzał na mnie, jego marsowe oblicze wyraźnie drgnęło tak jakby ze zdziwienia. Jednakże szybko się opanował i nic nie mówiąc, grzecznie zasalutował nam swoją kopią, a jego podwładni powtórzyli ten manewr.

Już wkrótce brodacze odlatywali, a my odczuwałyśmy na twarzach podmuch powietrza spowodowany przez ruch ich skrzydeł.

– Co to było? – krzyknęłam, ciągle jeszcze dygocząc z przerażenia.

– Patrol archanioła Gabriela – odpowiedziała spokojnie Messalina. – Pewnie znowu ktoś uciekł z piekła; ostatnio się to zdarza coraz częściej. Gabriel ze swymi aniołami ściga takie osoby.

Zatem wiedziałam już, że „anioły” to ludzie posiadający skrzydła i że nie trzeba się ich bać. W zamian natychmiast wystąpił inny problem:

– To takie miejsce jak piekło również istnieje? – spytałam z niepokojem, ponieważ z nieznanych przyczyn ten termin mi się kojarzył z czymś okrutnie złym.

– Rzecz jasna. Byłam tam przez wiele lat.

– Ty, Walerciu, byłaś w piekle?

– Tak, Ewuniu.

– Dlaczego?!

– Zostało to spowodowane przez pewne nieporozumienia między mną a moim mężem – powiedziała Messalina z beztroską. (Udawaną, o czym się przekonałam za chwilę).

– A jak tam jest, w tym piekle? – Zainteresowałam się, gdyż na relacjach damsko-męskich kompletnie się nie znałam.

– Jak w więzieniu. Bardzo nieprzyjemnie, aczkolwiek oczywiście o żadnych torturach nie ma mowy; Ojciec na to nigdy by nie pozwolił. Jest za to ciemno, wilgotno i chłodno, ludzie tłoczą się przy ogniskach rozniecanych przez diabły (to takie piekielne anioły), żeby się choć trochę ogrzać.

– Ja się strasznie boję zimna.

– Najgorsza jest nuda. Wprawdzie raz w roku odbywa się tam duża impreza zwana Wielką Letnią Manifą, ale to wszystko. A przecież ja nikogo nie zabiłam. Miałam więc siedzieć w piekle jak jakiś Hitler czy Stalin?

– Co zatem zrobiłaś? – spytałam, zostawiając tego Hitlera i Stalina na później.

– Pisałam podania o zwolnienie, ale one nie dochodziły do Ojca Wszechdyrektora. Przechwytywał je Wicedyrektor Adam i odpowiadał mi rajskim językiem urzędowym: „Zbadaliśmy stan faktyczny. Rzeczywiście, córko, nikogo nie zabiłaś, ale niemniej jednak ciężko skrzywdziłaś swego męża”. Tak do mnie pisał ten Adam! Ja skrzywdziłam tego bydlaka, możesz to sobie wyobrazić?

– Nie mogę – odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

– No właśnie. Na szczęście, kiedyś Wicedyrektor był na urlopie i moje podanie dotarło do Ojca. On zaś jest niewyobrażalnie dobry i polecił natychmiast mnie zwolnić.

– A gdzie jest twój mąż?

– W piekle, ma się rozumieć, i nieprędko stamtąd wyjdzie – odparła Messalina z mściwą miną. – Wszak on kazał zgładzić kilkaset osób. W celach politycznych, dla władzy.

W tym momencie mi się przypomniało, że w klinice Tereska opowiadała kiedyś koleżance fabułę sztuki teatralnej, w której główna bohaterka zdradza męża. Nie miałam pojęcia, co to znaczy, ale coś mnie podkusiło i postanowiłam się popisać znajomością tematu:

– Ty zdradziłaś swego męża, prawda, Walerko?

Efekt tego niewinnego pytania był zgoła nieoczekiwany. Moja opiekunka wybuchnęła płaczem i szlochając, mówiła:

– To nie było tak, jak myślisz… To on pierwszy mnie zdradził… Zrobił to wcześniej z kobietą, którą poślubił po mojej egzekucji… Przecież nie zachowywałabym się tak głupio, gdyby mnie nie sprowokował…

Nie wiedziałam, jak ją pocieszyć. W końcu się wychyliłam ze swojego leżaka i pogłaskałam Messalinę po kolanie.

– Nie martw się tak, moja królowo – powiedziałam czule. – Ja ci wierzę. A poza tym przypuszczam, że to chyba było dawno temu…

– O, tak, Ewciu – zgodziła się moja przyjaciółka, szybko się uspokajając i ocierając łzy. – Niespełna cztery tysiące lat temu.

Te słowa znowu mnie zelektryzowały. W klinice słyszałam kiedyś przez radio, że średnia długość życia ludzi na Ziemi wynosi mniej więcej siedemdziesiąt lat. A tu proszę, Messalina żyje sobie już tak długo!

– Jaka jest średnia długość życia ludzi w raju? – spytałam.

To pytanie przywróciło całkowicie dobry humor mojej towarzyszce, która śmiejąc się, rzekła:

– Średnia długość życia? Nieskończona!

– Czy mogłabyś, Walerio, wytłumaczyć mi to przystępnie?

– Bardzo proszę, Ewuniu. Czy wiesz, co to są geny?

– Naturalnie. Na genach się znam bodaj najlepiej.

– No więc, geny stworzył kiedyś Ojciec Wszechdyrektor na potrzeby wykonywanych przez niego eksperymentów. Od razu powiedział też do swoich asystentów, to jest aniołów i diabłów, że żaden gen nie ma prawa mu zginąć. Dlatego, jeśli jakiś człowiek umrze, to prędzej czy później musi zostać wskrzeszony.

– Ależ to wspaniałe! – wyrwało mi się.

– Tak, nazywamy to życiem bezkresnym i korzystamy z niego do woli.

Byłam tym nad wyraz zaintrygowana, bo w takim razie wariant z moim zmartwychwstaniem poważnie się różnił od tego z odmrożeniem. „Ach, żeby to była prawda!”, pomyślałam i poprosiłam Messalinę:

– Czy mogłabyś jeszcze wyjaśnić mi to na przykładzie?

– Mamy w raju normalne ciała. Oznacza to, że jeśli na przykład skoczysz w przepaść…

– Ja na pewno nie skoczę – zapewniłam.

– No to możesz się na przykład pośliznąć. Wtedy, bo cudów nie ma, ciało zostaje zniszczone, czyli następuje śmierć na miejscu. Wszelako po pewnym czasie zmartwychwstajesz i znów się cieszysz urokami raju, jak gdyby nigdy nic się nie stało.

– Ale pamiętam, że spadłam w przepaść?

– Tak, pamiętasz to i wszystko, co czułaś, gdy spadałaś.

„To takie buty”, pomyślałam. Byłam bardzo zadowolona, chociaż gdzieś tam w głowie nękała mnie jeszcze myśl, że miało miejsce tylko moje odmrożenie, a Messalina fantazjuje. Postanowiłam więc zbadać, czy się nie poplącze w szczegółach, i zapytałam:

– Jak długi jest okres między śmiercią a zmartwychwstaniem?

– Może być rozmaity. W raju się przyjmuje, że jeśli śmierć nastąpiła nie z twojej winy, anioły powinny cię wskrzesić najpóźniej za czterdzieści godzin.

– Czyli jeśli umrę na przykład w piątek po południu…

– Wtedy zmartwychwstaniesz w niedzielę rano.

– To całkiem szybko – przyznałam.

– Dla zmarłego ten czas jest zawsze króciuteńką chwilą.

– Tak, wiem coś o tym – zgodziłam się.

Wtem na polu znów się pojawiły anioły. Tym razem były zaledwie dwa osobniki ubrane w szare nocne koszule z różowym ukośnym pasem i wyposażone w takież okrągłe czapki z daszkiem. Nie miały żadnego zarostu na rumianych, pucołowatych buziach. Płynęły nieśpiesznie w górze, rozglądając się dookoła. Jeden z nich miał w ręce coś w rodzaju tuby. Gdy tylko nas dostrzegł, przyłożył ją do ust i huknął w naszym kierunku:

– Uwaga, panie obok sadzawki! To jest obszar publiczny. Prosimy o założenie listków.

– Jaka sadzawka, jakie listki? – spytałam zdezorientowana.

– Cholerna obyczajówka – mruknęła Messalina. – Pewnie Gabriel im doniósł, że siedzimy tu bez liści.

– O co chodzi? – W dalszym ciągu nic nie rozumiałam.

– To jest figowiec. – Messalina wskazała ręką na rosnące nieopodal drzewo. – Zgodnie z przepisami obowiązującymi w raju musimy mieć przyłożony do ciała liść zerwany z takiej rośliny, czyli tak zwany listek figowy. Chodź, coś sobie wybierzemy.

Podeszłyśmy do drzewa i moja towarzyszka zaczęła starannie je oglądać.

– Źle dobrany listek figowy może cię pogrubiać – wyjaśniła. – O, ten będzie dobry dla ciebie, a ten dla mnie.

Messalina zerwała dwa liście z figowca i podała mi jeden z nich.

– No nie, gdzie ty go przykładasz? – roześmiała się. – Nie do czoła, ale w tym miejscu.

– Tutaj nie za bardzo pasuje – stwierdziłam. – Może trzeba go czymś przykleić?

– Bynajmniej nie, po prostu lekko przyciskasz i puszczasz. Listek wie, co ma robić. Można z nim teraz na przykład siedzieć, chodzić, skakać, tańczyć czy nawet biegać, a nie odpadnie. Jeśli zaś chcesz go zdjąć, wystarczy pociągnąć za ogonek. – Zademonstrowała moja opiekunka. – A teraz zapraszam cię nad sadzawkę, przejrzymy się w tafli wody i ocenimy, jak nam ten zielony przyodziewek leży.

Kilkanaście metrów dalej faktycznie znajdował się niewielki okrągły zbiornik wodny o stromych brzegach otoczony metalową poręczą wspartą na słupkach pochylonych do wewnątrz. Dzięki temu mogłyśmy z łatwością obserwować swoje odbicia w krystalicznie czystej wodzie. Domyśliłam się, że to jest coś w rodzaju lusterka wspominanego czasem przez panią doktor.

Chciałam przy okazji sprawdzić, co w moim wyglądzie tak zdumiało archanioła Gabriela, ale zobaczyłam normalną ciemnowłosą dziewczynę w wieku, tak na oko, osiemnastu lat. „A może… – pomyślałam – nie, Waleria też jest bardzo ładna”. Byłam od koleżanki trochę wyższa i miałam lepszą figurę. (Bodajże odziedziczyłam to po mojej mamie. W końcu dyrektor kliniki mówił o niej „bogini płodności”). Ponadto Messalina miała dość krótkie włosy, podczas gdy moje sięgały do pasa. Jednak to wszystko na pewno było bez znaczenia, ponieważ Gabriel wyraźnie się patrzył wtedy na moją twarz.

Moja przyjaciółka zauważyła, że się przyglądam sobie, i rzekła z uznaniem:

– Będziesz, Ewuniu, mieć duże powodzenie u mężczyzn.

– Co to jest „powodzenie u mężczyzn”? – spytałam, aczkolwiek troszeczkę się już domyślałam, co to może być.

– W tej chwili znajdujemy się w katolickiej części raju, a tutaj te sprawy nie są mile widziane. Ale często robimy wypady do innych części, i wtedy wszystkiego cię nauczę.

Wobec tego zmieniłam temat, pytając:

– Jak mi ten listek leży? Czy nie wyglądam za grubo?

– Absolutnie nie, kochanie. Specjalnie wybrałam ci trochę szerszy.

– Dziękuję, Walerio. To jest moje pierwsze ubranie w życiu.

– Tutaj nie będziesz się stroić zbyt często, chyba że na balach kostiumowych, wielce zresztą popularnych w raju. Poza tym trzeba ci wiedzieć, że niektóre eleganckie panie noszą jeszcze liście na sutkach…

– Gdzie?

– No, tu… Ale tego obyczajówka nie sprawdza (ze względu na równouprawnienie kobiet), więc nie będziemy ich zakładać. I życzę ci szczerze, abyś nigdy nie nosiła antylistka.

– Antylistka? – zdziwiłam się. – Co to takiego?

– Miałam go kiedyś na sobie. – Mówiąc to moja opiekunka, taka stara przecież wyjadaczka, zaczerwieniła się aż po szyję. – Wymyślił to jakiś lubiący się bawić fizyk erotoman. Zresztą wszyscy fizycy to najgorszy element w całym raju. Pokażę ci antylistki, jak będziemy w klubie.

Nie wiedziałam, kim są fizycy, ale czułam, że ważniejsze jest tutaj ostatnie słowo Messaliny. Słyszałam je po raz pierwszy i nie miałam zielonego pojęcia, co oznacza. Nie chciałam jednak wyjść na nierozgarniętą i zapytałam ostrożnie:

– W klubie? A gdzie to jest?

– W raju ateistów.

Masz babo placek! Kompletnie już zaskoczona spytałam:

– To istnieje jeszcze jakiś inny raj?

– Nie, raj jest tylko jeden. Ale zamiast mówić „ateistyczna część nieba”, używamy często skrótowego określenia „raj ateistów”.

– A kto to są ci „ateiści”?

– To są ludzie, którzy nie wierzą w istnienie Ojca Wszechdyrektora.

– Jak to nie wierzą? Są w raju i nie wierzą?

– Źle się wyraziłam. Teraz już oczywiście wiedzą, że to jest fakt, ale nie wierzyli, kiedy jeszcze żyli na Ziemi.

– To jacyś głupcy – powiedziałam z przekonaniem. – Nie chcieli żyć nieskończenie długo?

– Kto by nie chciał – stwierdziła Messalina z nutką filozoficznej zadumy. – Chcieli, ale nie przypuszczali, że to jest możliwe bez cudów.

– A czy Ojciec nie pragnie się mścić na nich za to, że w niego nie wierzyli?

– Mścić się? On najprawdopodobniej nie wie, co to słowo znaczy. A z tego jak się troszczy o raj ateistów, można sądzić, że nawet bardziej ich kocha niż innych ludzi.

– Jak to możliwe? – zdziwiłam się niezmiernie.

Messalina zrobiła ruch rękoma, jak gdyby okropnie bolała ją głowa, i odpowiedziała:

– Słuchaj, ja jestem tylko głupią byłą cesarzową. Ale spotkasz tu wiele osób mądrzejszych ode mnie i może one ci to wyjaśnią.

Nagle poczułam coś dziwnego, tak jakby ssanie, w górnej części brzucha. Nigdy przedtem czegoś takiego nie miałam. Dotknęłam miejsca, gdzie to było najbardziej skoncentrowane, i moja towarzyszka ten gest zauważyła.

– Widzę, Ewuniu, że doskwiera ci głód – powiedziała.

– Chyba tak – potwierdziłam. – Jak to się leczy?

– Tego się nie leczy – roześmiała się Messalina – a jedynie bardzo przyjemnie zaspokaja. Zobaczymy, co kuchnia przygotowała dzisiaj na kolację.

Moja przyjaciółka się pochyliła, zerwała niepozorny kwiatek rosnący na łące i coś do niego powiedziała. Po kilku sekundach trawa tuż obok nas się rozstąpiła i na powierzchnię wyjechał prostokątny stolik zastawiony różnymi rzeczami wydzielającymi bezsprzecznie rozkoszne zapachy oraz dwa krzesełka. Messalina gestem wskazała mi jedno z nich i gdy usiadłyśmy, oświadczyła:

– Posiłek zawsze zaczynamy od jajek. Może skosztuj zatem tej pysznej jajecznicy z borowikami.

Z łatwością się domyśliłam, że „skosztuj” znaczy „weź do ust”. Wobec tego chwyciłam dłonią sporą porcję ciepłej żółto-brązowej masy i wpakowałam ją sobie do buzi. Poczułam się naprawdę jak w siódmym niebie (ten zwrot słyszałam kiedyś przez radio w klinice), ale moja opiekunka była niezadowolona:

– Zdaje się, że ci smakuje, ale to trzeba jeść widelcem, o tym. Wytrzyj łapki serwetką i spróbuj… A tu są świeżutkie bułeczki do zagryzania… Nie, je akurat się bierze ręką. Te tutaj są już z masełkiem… A do popicia mamy wino, czyli specjalność rajów chrześcijańskich, oraz soki. Widzę, że dzisiaj jest ananasowy i poziomkowy.

Dość szybko opanowałam wszystkie zasady spożywania posiłków. Po jajecznicy jadłyśmy jeszcze (podaję na odpowiedzialność Messaliny): sałatkę z wędzonym jesiotrem i figami, zupę migdałową z truflami, bażanta w sosie agrestowym z kluseczkami i zieloną sałatą, a na deser przepyszne lody waniliowe z rozmaitymi owocami i orzechami. Wszystko zresztą było niezwykle smaczne, więc pomyślałam, że życie w raju jest faktycznie cudowne.

– To była wspaniała uczta – przyznałam.

– No pewnie, wszak się znajdujemy w niebie. Za to w piekle jedzenie jest nadzwyczaj podłe; nawet legioniści mojego męża jadali lepiej.

– A kto przygotowuje te potrawy?

– Anioły. Ludzie w raju nie pracują, chyba że chcą. Na przykład naukowcy czasem utrzymują, że się nudzą bez pracy, więc mogą kontynuować te swoje badania. Ja tam nie pracuję – Messalina podniosła ręce do góry, rozkosznie się przeciągnęła i uśmiechnęła się do mnie szelmowsko – ale bynajmniej się nie nudzę.

Mnie wino nie smakowało, podczas gdy moja towarzyszka wypiła go stosunkowo dużo i bodaj po nim zrobiła się tak wesolutka.

– A teraz Walercia zapali sobie papieroska…

To mówiąc, sięgnęła po białą rurkę leżącą na tacy i coś do niej szepnęła. Rurka rozbłysła z jednej strony wiśniowym światełkiem, po czym Messalina drugi jej koniec wsadziła sobie do ust. Widziałam, że tym razem nie chodzi o jedzenie ani picie, a raczej moja przyjaciółka coś wdycha.

– Czy ja też mogę? – spytałam, gdyż na tacy leżało jeszcze kilka takich „papierosków”.

– Nie, przez dwa tygodnie bezpośrednio po zmartwychwstaniu nie wolno palić. – To powiedziawszy, Messalina wypuściła z ust w górę kółko niebieskiego dymu.

Zatem ta czynność (chociaż roznoszący się z tego zapach był nawet przyjemny) nie była jeszcze dla mnie. Tymczasem mojej opiekunce najwyraźniej się zebrało na wspomnienia, spytała bowiem:

– Czy chcesz wiedzieć, Ewuniu, jak ja trafiłam do raju katolików?

– Bardzo jestem ciekawa.

– O tym zadecydowało moje zwolnienie z piekła. Diabeł, który mnie wypisywał (o ile dobrze pamiętam, nazywał się Boruta, taki nieszkodliwy safanduła), zapytał mnie, w kogo wierzyłam na Ziemi. Ja mu na to, że w Jowisza. No to on poszukał w katalogu i rzecze, że takiego nie ma. To ja mu mówię, że może jest Zeus, bo to właściwie to samo. A on na to, że o Zeusie słyszał, ale nie ma rajów pogańskich. W końcu wziął atlas, stuknął w przypadkowe miejsce pazurkiem i wypadło na niebo katolickie.

– I się zgodziłaś?

– Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że najlepiej jest w raju ateistów, a ja jako poganka miałam prawo być tam skierowana. Poza tym chciałam się jak najszybciej wydostać z piekła, więc się zgodziłam.

– A powiedz mi, Walerciu, kim właściwie są „katolicy”?

– Nie wiesz? – Messalina rozważała odpowiedź.

– Wiem tylko, że byli nimi moi rodzice.

– Katolicy to ludzie, którzy na Ziemi podlegali pod papieża.

– A tutaj?

– W raju jest cała plejada papieży, a ponadto szereg z nich ciągle siedzi w piekle.

– Dlaczego? – zdziwiłam się.

– Ponieważ popełnili wiele zbrodni.

– Czegoś tu nie rozumiem – powiedziałam po krótkim zastanowieniu. – Z tego, co mówisz, wynika, że papieże byli przywódcami…

– …religijnymi – podpowiedziała mi Messalina.

– Właśnie, przywódcami religijnymi. I popełniali zbrodnie? Czy oni też nie wierzyli w Ojca?

– Dokładnie tak było. Wprawdzie niektóre osoby mogły czasem rzeczywiście wierzyć, a jednocześnie dopuszczać się odrażających czynów, ale to nie był przypadek tych dostojników kościelnych, bo przecież żaden Duch Święty nigdy się z nimi nie komunikował. Wobec tego oni uważali religię za baśnie dla maluczkich i znakomity środek do realizacji swoich celów.

– Niesamowite – powiedziałam naprawdę wstrząśnięta. – W takim razie musieli się zdziwić nieopisanie, gdy się okazało, że piekło jednak istnieje i czeka na nich.

– Tak, świetnie to ujęłaś – roześmiała się moja opiekunka. – Ale skoro już nie jemy, trzeba odesłać stolik. Wstajemy… Chodź tutaj, żebyś mi kochana nie zleciała.

Zauważyłam, że Messalina zapakowała niezjedzony prowiant do półprzezroczystej torebki. („Czyżby tu należało robić zapasy?”, pomyślałam z lekkim zdziwieniem). Następnie moja towarzyszka znów zerwała kwiatek z łąki i coś do niego powiedziała. Chwilę później ziemia, przepraszam, trawa, ponownie się rozstąpiła i stolik z krzesełkami zjechał w dół, a my wróciłyśmy na leżaki.

Już wcześniej spostrzegłam, że obok nas rośnie krzak o żółtych kwiatach. Były też na nim duże czerwone kule, których nazwy i zastosowania nie znałam. Po kolacji mogłam się już domyślić, że są to owoce tej rośliny. Ponieważ czynność jedzenia bardzo mi się podobała (ssanie w żołądku całkowicie ustało), spytałam:

– Może byśmy zjadły te czerwone kulki?

– To są pomidory. Absolutnie nie wolno ich jeść; one rosną tylko dla ozdoby.

Wstałam, aby się im przyjrzeć dokładniej, i po krótkim wahaniu zerwałam jednego dorodnego pomidora. Raptem coś mnie podkusiło; mówiąc w myśli „Bum!”, spuściłam go prosto na głowę mojej opiekunki. Od razu przeprosiłam głośno, jednak szkoda była znaczna, gdyż owoc pękł, zalewając czerwoną mazią śliczne czółko. Na domiar złego Messalinie papieros wyleciał z rąk, spadając świecącym końcem na udo. Biedaczka syknęła z bólu i poderwała się z leżaka. Widziałam, że jest wielce zagniewana, więc się spodziewałam, iż mnie zwymyśla lub nawet będzie jeszcze gorzej. Jednakże ona również zerwała dorodnego pomidora i rozkwasiła go na moim biuście, wołając ze śmiechem:

– A masz, ty psotnico, za moją krzywdę!

Ganiałyśmy wokół krzaka jak szalone i bombardowałyśmy się czerwonymi pociskami. Przy każdym trafieniu Messalina powtarzała swoje „a masz!”, podczas gdy ja krzyczałam „buch!”. Fascynujący był ten pojedynek na pomidory; ach, jakże byłam w tym momencie szczęśliwa! Przypomniały mi się zabawy dzieci na podwórku koło kliniki, w których nie mogłam czynnie uczestniczyć (tylko słyszałam okrzyki), a za to tutaj w niebie byłam w samym centrum wydarzeń.

W dalszym ciągu mojej historii okaże się, że pomidory odegrały w niej jeszcze inną ważną rolę. Myślę, że skoro zostałam powołana do życia bez narodzin oraz – co najbardziej dotkliwe – bez dzieciństwa, właśnie dlatego sięgnęłam wtedy po ten zakazany owoc.

Gdy nasze bomby były już na ukończeniu, usłyszałam męski głos:

– Widzę, że dobrze się bawisz, siostrzyczko.

Przerwałyśmy naszą potyczkę i odwróciłyśmy się, aby spojrzeć, kto to powiedział. Przed nami stał wysoki ciemnowłosy chłopak w moim wieku oraz drobna blondyneczka mająca, według mojej oceny, kilka lat więcej. Musieli przylecieć tu olbrzymim pomarańczowym balonem, którego gondola spoczywała na trawie kilkanaście metrów dalej.

– Ty jesteś Ewa, prawda? – zapytał chłopiec.

– Tak…

– A ja mam na imię Józef. Moja mama ma na imię Paula, a mój tata…

– Józio! – krzyknęłam. – Józio, to ty?

– To ja – przytaknął Józio.

– Walerko, to mój braciszek, Józio bez nóg. Chciałabym go uściskać, ale jestem cała upaprana tymi pomidorami. Czy mam skoczyć do sadzawki?

– Nie, kochanie, zaraz załatwię coś lepszego. – Messalina znów sięgnęła po kwiatek.

Wobec tego patrzyłam w dół, spodziewając się, że coś się wyłoni z trawy, a tymczasem poczułam ciepłe krople na karku. Leciały z góry, chociaż na polu w dalszym ciągu nie było chmur. Widziałam też, że na stojących tuż obok Józia i blondynkę nic nie pada.

– Teraz możemy się wymyć – powiedziała moja przyjaciółka. – W czasie kąpieli listek wolno zdjąć… Ta niebieska pachnąca strużka jest z mydłem. Puszczają ją z boku, żeby nie gryzło w oczy.

Uważałam zatem, aby mydło nie dostało się do oczu, ale wystąpił inny dyskomfort. Miejsce, na którym przedtem był listek, zaczęło mnie boleć. Instynktownie się rozluźniłam i wtedy ból minął, ale z tej części ciała wyciekł jakiś płyn. Szczęściem dużo wody leciało z pola, więc nikt oprócz mnie chyba tego nie dostrzegł. Czułam, że to zdarzenie jest jakoś związane z sokami wypitymi przeze mnie przy kolacji, ale dla pewności postanowiłam później zapytać o nie moją towarzyszkę.

Kiedy tylko uporałyśmy się z pomidorową mazią, woda przestała padać, a zamiast niej zaczął dmuchać cieplutki wietrzyk. Czyściutka i suchutka uścisnęłam się serdecznie z Józiem, a potem także z blondynką, gdyż brat przedstawił mi ją, mówiąc:

– To jest Karolina, moja dziewczyna.

– To zaś jest Waleria Messalina, moja opiekunka.

– Bardzo mi miło, wiele o pani słyszałem – rzekł Józio, podając rękę byłej cesarzowej, której twarz po tych słowach aż pokraśniała z zadowolenia.

– Też bardzo się cieszę, mówmy sobie po imieniu.

Następnie Messalina znów załatwiła stolik, tym razem okrągły i wyłącznie z napojami oraz kruchymi ciasteczkami.

– Napijecie się piwa? – spytała.

– Ja chętnie – zgodziła się Karolina.

– A ja nie mogę – powiedział Józio. – Poproszę wodę mineralną. Prowadzę balon.

– No tak, nie powinieneś – przyznała moja przyjaciółka – zwłaszcza że święci Mikołaje ostatnio szaleją, dając te swoje „prezenty” dosłownie za byle co. A ty, Ewuniu, co pijesz?

– Nie wiem, jak smakuje piwo, więc poproszę tylko troszkę do spróbowania.

– Jak cię znam, to będziesz woleć ambrozję, ale proszę, skosztuj najpierw piwka.

– A powiedzcie mi, kto to są „święci Mikołaje”? – spytałam nieco zaskoczona, z Ziemi bowiem ta nazwa kojarzyła mi się raczej dobrze.

– Drogówka.

Ta zwięzła odpowiedź Karoliny sugerowała, że jest to jakaś organizacja analogiczna do znanej mi już obyczajówki, więc poprosiłam o dodatkowe wyjaśnienie:

– Czyli to są anioły?

– W zasadzie tak – odpowiedziała Messalina – ale święci Mikołaje nie mają skrzydeł, ponieważ przeszkadzałyby im w pracy.

– Na przykład przy wchodzeniu przez komin?

W tym momencie wszyscy oprócz mnie roześmiali się, a Józio zapytał:

– Skąd ci to przyszło do głowy? Tu nie ma żadnych kominów.

– Musiało coś mi się poplątać – powiedziałam ugodowo. – A jak święci Mikołaje są ubrani?

– Noszą, oczywiście, czerwone płaszcze i czapki z białymi wypustkami.

– Dlaczego „oczywiście”?

– Albowiem kolor czerwony jest znakiem stop. – Twarz mojego brata przybrała nader mądry wyraz. – Na drodze jest to sygnał, że trzeba się zatrzymać.

– Zdaje się – spróbowałam zaoponować, przypominając sobie rozmowy dzieci na podwórku – że ludzie na Ziemi wyobrażali sobie rolę świętych Mikołajów trochę inaczej.

– Mogli coś słyszeć, ale się pogubili w szczegółach. Zresztą nie jest wykluczone, że te cwane typy z drogówki dorabiały czasami na boku…

– Skąd ty, Józiu, tak dobrze się znasz na życiu w niebie?

– Jestem tu już trzy miesiące.

– Myślałam, że wszystkie zarodki zostały wskrzeszone jednocześnie – powiedziałam, spoglądając na Messalinę.

– To byłoby niemożliwe – powiedziała. – Przepisy stanowią, że każda osoba przybywająca do raju musi otrzymać opiekuna, a zarodków jest znacznie więcej niż narodzonych ludzi.

– Ty, Ewuniu, masz tu chyba duże chody. Dostać taką opiekunkę. – Józio aż pokręcił głową, patrząc na mnie z podziwem. – Moim opiekunem był nauczyciel z dziewiętnastego wieku, który miał trudności nawet z zalogowaniem do sieci. Odprawiłem go po kilku dniach.

– I jak dałeś sobie radę?

– Poszedłem do czytelni.

„Ależ spryciula z tego mojego brata – pomyślałam – zawsze upadnie na cztery łapy”.

– A ja miałam – powiedziała Karolina – jakąś praczkę, która nawet w raju nie nauczyła się czytać i pisać. Mówiła, że nie odczuwa takiej potrzeby.

– Właśnie! – wykrzyknęłam. – Przecież przed pójściem do czytelni, Józiu, musiałeś się nauczyć czytać.

– Od razu to umiałem.

– A ja raczej nie potrafię… – stwierdziłam smutno.

– Możemy to zaraz sprawdzić. Zobacz, tam na naszym balonie jest wypisana białymi literami jego nazwa. Spróbuj ją odczytać.

Spojrzałam i bez żadnych trudności przeczytałam „SZCZĘŚLIWOŚĆ”.

– Zgadza się – potwierdził brat.

A więc umiałam czytać! Postanowiłam przy pierwszej nadarzającej się okazji też pójść do czytelni. Natomiast jeśli chodzi o napoje, to była cesarzowa miała rację, piwo mi nie smakowało. Wobec tego z butelki z napisem Ambrosia Light nalała mi ciemnobrązowego, mocno pieniącego się płynu (który był rzeczywiście o niebo lepszy), po czym spytała:

– Dlaczego powiedziałaś, że to jest Józio bez nóg? Przecież widzę, że nic mu nie brakuje.

– Miałem bardzo poważną wadę genetyczną – odpowiedział za mnie brat – ale poprawił mi ją osobiście Ojciec Wszechdyrektor w swoim laboratorium.

– Widziałeś Ojca?! – krzyknęłam podekscytowana.

– Nie, mówił mi o tym mój opiekun. To było jeszcze przed moim zmartwychwstaniem.

– Strasznie się cieszę, że tak ci się powiodło – powiedziałam – bo ogromnie się martwiłam z powodu tych twoich nóg.

– A skąd w ogóle o nich wiedziałaś?

– Czy ty, Józiu, pamiętasz coś z naszej kliniki na Ziemi? – odpowiedziałam pytaniem na pytanie.

– No skąd. Wszak byłem wtedy zarodkiem.

Zamyśliłam się głęboko, próbując podsumować fakty. W klinice Józio był w nadzwyczaj kiepskim stanie; jego wszczepienie jakiejkolwiek kobiecie byłoby zbrodnią. Skoro nie mógł być wszczepiony, jego zamrożenie byłoby bez sensu. Jeśli więc on – i to kompletnie zdrów – tutaj jest, to ta sprawa ze zmartwychwstaniem musi być prawdziwa. A z tego, co powiedział przed chwilą, wynika, że tylko ja słyszałam wtedy głosy. Postanowiłam nie wtajemniczać Józia w tę nieprawdopodobną historię i zmieniłam temat.

– A czy któraś z was widziała Ojca? – zwróciłam się w stronę dziewczyn.

– Ja widziałam go kilka razy w czasie większych uroczystości – powiedziała Messalina – ale z daleka.

– I jak on wygląda?

– Świetnie – odrzekła ekscesarzowa i dodała marzycielsko: – Jest nieziemsko przystojny…

– A ty, Karolinko, widziałaś go?

– Nigdy.

– Powiedz mi coś o sobie. Chyba nie jesteś zarodkiem, bo wyglądasz na jakieś dwadzieścia dwa lata.

– Właśnie tyle mam. Jednak jestem zarodkiem, z tym że należę do podklasy płodów.

Musiałam zrobić bardzo okrągłe oczy, gdyż wszyscy lekko się uśmiechnęli, a Karolina kontynuowała:

– Płodami nazywane są w niebie zarodki, które zdołały się zagnieździć w macicy.

– Rozumiem – powiedziałam niezbyt zgodnie z prawdą. – Czyli byłaś wszczepiona?

– Nie, ponieważ ja nie pochodzę z in vitro.

– Ale skoro jesteś zarodkiem, to się nie urodziłaś?

– Dokładnie.

– Jak to możliwe?

– Istnieje coś, co nazywamy przerwaniem ciąży, samoistnym albo sztucznym – wyjaśnił mi brat, który, jak wyglądało, rzeczywiście nie marnował czasu w czytelni, a Karolina uszczegółowiła sprawę:

– Moja mama zdecydowała się na aborcję.

– Oj! – zawołałam, domyślając się, że to jest ten drugi przypadek. – W takim razie masz do niej, jak sądzę, duży żal?

– Wprost przeciwnie, jestem jej bezgranicznie wdzięczna. Dziękowałam mamie, klęcząc przed nią i obejmując za nogi, po tym, gdy wczoraj razem z Józkiem ją odnalazłam.

– Tak, poznaliśmy się przedwczoraj w kolejce przed Anielskim Biurem ds. Łączenia Rodzin – wtrącił brat.

– Idzie o to – kontynuowała Karolina – że na skutek poważnej choroby genetycznej moje życie na Ziemi byłoby pasmem udręk. Uratowało mnie to, że mama była osobą na wskroś religijną i wierzyła, iż gdzieś jest Bóg, który potrafi tak zorganizować życie pośmiertne, aby nie krzywdzić niewinnych dzieci.

– I trafiła w dziesiątkę? – spytałam, choć mogłam być pewna pozytywnej odpowiedzi.

– Tak, bo tutaj, tuż przed moim zmartwychwstaniem dziewiętnaście lat temu, moje geny również naprawił osobiście Ojciec Wszechdyrektor.

– Czyli byłaś szczęśliwa?

– Niestety nie.

– Dlaczego?

– W odróżnieniu od zarodków właściwych, czyli takich jak ty i Józek, płody nie musiały czekać na koniec świata, a były (tak jak narodzeni ludzie, którzy zmarli nie ze swojej winy) wskrzeszane w ciągu czterdziestu godzin po śmierci na Ziemi. Jak tylko pojęłam, kim i gdzie jestem, pobiegłam do pokoju widzeń ponadświetlnych i zobaczyłam na zajmującym całą ścianę ekranie moją biedną mamę…

– Co się stało?!

– Została oskarżona – Karolina miała łzy w oczach – o morderstwo swojej córki!

– Przez kogo?

– Przez złych ludzi. Mamusia doczekała na Ziemi końca świata i oni cały czas się nad nią znęcali. Wyobraźcie sobie, co ja czułam: byłam tu całkowicie zdrowa i się pławiłam w niebiańskim luksusie, a tam moja mama, właśnie za to, że się przyczyniła do mojego wyleczenia, poszła do więzienia! Po kilku latach została wprawdzie zwolniona, ale nadal ją szykanowali.

– To strasznie niesprawiedliwe – powiedziałam współczująco. – Dlaczego oni to robili?

– Ich zachowanie było karygodne, ale może nie wiedzieli – spróbował odpowiedzieć Józio – że istnieje życie bezkresne?

– Mówili, że wierzą w życie wieczne – uzupełniła Karolina – a to jest przecież coś zbliżonego.

– Ach, więc to nie byli ateiści – powiedziałam zdumiona do Messaliny. – Gnębili kobietę, zakładając, że jej córka, czyli rzekoma ofiara, patrzy na to z góry… To chyba były jakieś potwory! Musieli wszak wierzyć, że Bóg jest wszechmogący i dobry, więc to chore dziecko ma lepiej w niebie niż na Ziemi.

– A może – próbowała dociec jedyna poganka w naszym gronie – sądzili, że płód nie jest jeszcze człowiekiem, to znaczy nie ma tej, jak jej tam, duszy?

– Niemożliwe. Przecież wtedy nie mogliby oskarżyć mojej mamy o morderstwo. A jeśli Bóg był w stanie wskrzesić jedną osobę, dając jej prawdziwe ciało, może to robić, dokładnie w ten sam sposób, w odniesieniu do wszystkich ludzi. Myślę więc, że zabrakło im zarówno wiary, jak i wyobraźni.

– W każdym razie – podsumował tę część rozmowy jedyny mężczyzna w naszym gronie – potrafi to robić Ojciec Wszechdyrektor, i to bez uciekania się do cudów. Natomiast oni posiedzą w piekle znacznie dłużej niż dziewiętnaście lat.

Zaczęłam się zastanawiać, jak to jest, że Karolina przybyła do raju dokładnie tyle lat temu i ma teraz dwadzieścia dwa lata, ale nagle przypomniałam sobie to, co brat mówił o łączeniu rodzin, i zawołałam:

– Józiu, a co z naszą mamą? Chciałabym wreszcie ją zobaczyć!

– Spokojnie, siostrzyczko. Na placu przed tym biurem anielskim dzieją się obecnie dantejskie sceny. Twoje dane komputer wyrzucił natychmiast; otrzymałem informację, że zmartwychwstaniesz tu dzisiaj o szesnastej. Jeśli zaś chodzi o innych członków naszej rodziny, to anioł obsługujący powiedział, żebym się zgłosił w przyszłym tygodniu.

– I dasz mi wtedy znać?

– Ma się rozumieć. A teraz musimy się już zbierać.

– Gdzie lecicie tym balonem? – zainteresowała się Messalina.

– Do raju prawosławnego. Pojutrze odbędzie się tam bieg maratoński o Puchar Konstantyna Wielkiego. Chcę w nim wziąć udział.

– Myślisz, że dasz radę? – spytałam z niepokojem.

– Czuję niesamowitą siłę w nogach. Przypuszczam, że wygram ten maraton.

Zaczęliśmy się żegnać, przy czym teraz także ekscesarzowa całowała się serdecznie z naszymi gośćmi. Zauważyłam, że kiedy robiła to z bratem, wsunęła rękę pod jego listek figowy. Najwyraźniej sprawdzała, czy tam również Józiowi nic nie brakuje. Ja byłam tego pewna, ponieważ już w trakcie przywitania wyczułam brzuchem, że on ma pod listkiem dużo więcej niż ja, chociaż nie wiedziałam, co to jest.

Karolina i Józek wspięli się po drabince do gondoli, po czym brat powiedział coś do pomarańczowej powłoki. Balon zaczął majestatycznie się unosić w górę, a my machałyśmy rękoma na pożegnanie. Gdy nasi goście byli wysoko na polu, skierowałyśmy się w stronę leżaków. Przyszło mi jednak do głowy, że jako siostra powinnam pomachać im trochę dłużej, więc się odwróciłam i chciałam to nadrobić, ale balonu już nie było widać. Wydało mi się to bardzo dziwne; postawiłabym ostatnie pieniądze na to, że ten wehikuł nie może latać tak szybko.

– Jak daleko jest stąd do raju prawosławnych? – zapytałam, gdy już usiadłam na leżaku.

– Jakieś piętnaście tysięcy.

– Kilometrów? – poprosiłam o doprecyzowanie. Miałam pewne pojęcie o tej jednostce długości, gdyż dyrektor kliniki był kiedyś dumny, że udało mu się przejechać samochodem ze stolicy do nas, czyli dystans ponad sto kilometrów, w niecałą godzinę.

– Czekaj, niech się zastanowię – powiedziała Messalina, marszcząc czoło. – Nie, to by było zdecydowanie za mało, w raju są gigantyczne odległości… Już sobie przypomniałam, tu chodzi o lata świetlne… Tak, piętnaście tysięcy lat świetlnych.

Ta jednostka nic mi nie mówiła, a prawdę mówiąc, o liczbie „tysiąc” również miałam raczej mgliste wyobrażenie. Zatem w tej sprawie spytałam już tylko:

– To chyba będą długo lecieć?

– Myślę, że za dwie, góra trzy godzinki będą na miejscu – odrzekła beztrosko.

– A czy mogłabym cię, Walerciu, zapytać o coś związanego z naszym wyglądem?

– Naturalnie, słucham.

– Tak patrzę bowiem na ciebie i widzę, że ty nie masz na ciele (poza, rzecz jasna, głową) żadnego włoska. A u mnie, spójrz, włosy rosną tu i tu, i nawet tutaj…

– W raju wszystkie eleganckie panie chodzą skrupulatnie wydepilowane.

– No tak, bo to znacznie lepiej się prezentuje – przyznałam. – A czy ja też mogłabym tak wyglądać?

– Jak najbardziej – zapewniła mnie moja opiekunka i wskazała ręką na rosnącą nieopodal dziwaczną roślinę. – Czy widzisz tamten owalny słupek z czerwonymi kwiatkami u góry?

– Tak.

– To jest kaktus depilator. Musisz na nim usiąść okrakiem i wtedy on cię wydepiluje.

Podeszłam bliżej i przyjrzałam się uważnie temu żółtawemu badylowi o rozmiarach sporego stołka.

– Kwiatki są nawet przyjemne – powiedziałam. – Ale tutaj po bokach ma okropne kolce. Czy to nie będzie bolało?

– Pamiętaj, że jesteś w niebie. Wystarczy, że zdejmiesz listek przed depilacją i możesz siadać śmiało.

Bardzo chciałam, aby moje ciało wyglądało tak jak u Messaliny, więc się zdecydowałam. Jak tylko dotknęłam pupą kwiatków, z kaktusa wyskoczyło kilkanaście takich jak gdyby szczoteczek na cienkich przegubach. Dwie z nich chwyciły mnie czule w pasie, abym się nie przewróciła, dwie inne zmusiły delikatnie do podniesienia łokci, a pozostałe śmigały po całym ciele. Moja przyjaciółka miała rację; depilacja była całkowicie bezbolesna. Po skończonym zabiegu rączki kaktusa lekko mnie z niego zepchnęły i błyskawicznie się schowały do środka.

Mogłam się teraz dokładniej przyjrzeć fragmentowi mojego ciała przykrytego zwykle listkiem figowym. Zauważyłam, że jest tam jakaś szparka, co by tłumaczyło wylanie się tego płynu pod prysznicem. Ponieważ się zorientowałam, że Messalina widzi moje zainteresowanie tym miejscem, spytałam ją od niechcenia:

– Jak właściwie nazywa się ta część ciała?

– Istnieje kilka określeń, dokładnych lub bliskoznacznych – odpowiedziała po krótkim zastanowieniu. – Na przykład srom, czyli inaczej wulwa, chętnie stosowana przez osoby mojego ziemskiego pochodzenia, pochwa, wagina, czy też po prostu siuśka… Inne nazwy, jakie znam, są już raczej wulgarne. Czy mam ci je podać?

– Nie, dziękuję, „siuśka” najbardziej mi się podoba.

– Tak myślałam. – Uśmiechnęła się.

– Czyli u mężczyzn będzie to bodaj „siusiak”?

– Dokładnie.

– A do czego one służą? – Postanowiłam drążyć temat i wyjaśnić tę sprawę do końca.

– Głównie (jak sama nazwa sugeruje) do sikania, ale także dają nam mnóstwo rozkoszy. My, kobiety, mamy tam przecież w środku łechtaczkę nazywaną też ładniej clitoris, a na zewnątrz wzgórek łonowy, czyli inaczej imienia pochodzącej z moich ziemskich czasów Wenery. Właśnie go zdepilowałaś.

I wtedy mnie olśniło. Przypomniałam sobie, że na Ziemi był kiedyś pożar w sąsiednim budynku i ktoś powiedział, że strażacy sikali z wężów wodą. A zatem ze słów Messaliny wynikało, że wylewanie płynu było normalną czynnością siuśki! Byłam ogromnie zadowolona, że się o tym dowiedziałam bez przyznawania, iż zrobiłam to już publicznie.

Nie miałam bladego pojęcia, kim jest Wenera, więc spytałam:

– Ty, Walerciu, znałaś tę panią od pagórka?

– Wenera alias Wenus była moją nauczycielką przez wiele lat – odparła cesarzowa z rozbawieniem.

Mnie to się nie wydawało zabawne; w końcu Józio też narzekał na nudnego nauczyciela z dziewiętnastego wieku. Natomiast jeśli idzie o tę łaskotkę, to odczułam już przecież przyjemność – pierwszą i chyba największą w moim króciutkim życiu – z łaskotania stóp przez trawę. Mogłam zatem wyobrazić sobie upojne łechtanie tego wygolonego wzniesienia. W klinice słyszałam kiedyś słowo „szczytowanie” i nie wiedziałam, co ono oznacza, a chodziło być może o to.

– Tak, rozkosz na Łysej Górze, wiem, co jest grane – podsumowałam tonem eksperta (tę nazwę geograficzną słyszałam kiedyś przez radio, aczkolwiek nie pamiętałam w jakim kontekście) i uznając, że o siuśce oraz organach przyległych wiem już wszystko. – A czy są jakieś inne zabiegi dla naszych ciał?

– Oj, kochana! – wykrzyknęła Messalina. – Dobrze, że mi przypomniałaś. Miałam dzisiaj zrobić paznokcie.

– Co takiego? – zdziwiłam się.

– Manikiur i pedikiur – odrzekła cesarzowa całkowicie niezrozumiale, po czym wstała i zaczęła uważnie rozglądać się po okolicy. Po kilku sekundach klasnęła w ręce z ukontentowaniem i oznajmiła: – Tam rośnie lakiernik pospolity. Chodźmy.

Lakiernik okazał się niewysokim drzewem o bardzo dużej liczbie różnokolorowych i intensywnie pachnących liści. Poniżej rozłożystej korony w pniu znajdowały się dwie dziuple: jedna tuż nad ziemią, a druga mniej więcej na wysokości ramion.

– Popatrz na mnie – poleciła. – Trzeba najpierw wybrać kolor i zapach lakieru, czyli zerwać jeden lub kilka listków… Potem należy włożyć dłoń do górnej dziupli i pomyśleć, jaki się chce mieć wzór na paznokciach… A teraz trzeba trochę poczekać, bo przed malowaniem on wykonuje także wszystkie niezbędne czynności kosmetyczne…

Po niespełna minucie moja opiekunka pokazała mi efekty. Jej dłonie pięknie pachniały, a paznokcie miała polakierowane na kolor wiśniowy. Ponadto były na nich wymalowane złote literki układające się w napis WILLA IGORA.

– Co to znaczy? – spytałam zaintrygowana.

– Mieszkam tam. I ciebie też zapraszam.

– Dziękuję serdecznie. A co ja mam napisać na paznokciach?

– Co chcesz, byleby to były dwa słowa pięcioliterowe.

Zmartwiłam się, gdyż znalezienie takich sensownych wyrazów wyglądało na arcytrudne zadanie. Wezwałam w myślach na pomoc mamę i ona od razu mi pomogła: jej imię jest przecież pięcioliterowe! A za chwilę stwierdziłam, że brat też dobrze się spisał, bo jego imię zachowuje pięć liter nawet przy różnych odmianach! Wobec tego zażyczyłam sobie ich imiona, podczas gdy kolory i zapach miały być takie same jak u Messaliny, ale coś nie wyszło; na palcach otrzymałam jakieś bohomazy.

– Za słabo się skupiłaś – wyjaśniła – i drzewo nie rozpoznało, o co ci chodzi. Najlepiej zrobisz, jak przeliterujesz te słowa w myśli.

Zastosowałam się do rady i druga próba była już udana. Obejrzałam dłonie z różnych stron i zaobserwowałam, że te zmyślne literki ustawiają się tak samo niezależnie od kąta patrzenia. Ponieważ nawet ich kolejność była elastycznie dopasowywana, przyjęłam, że w dalszym ciągu wchodzi tu w grę jakieś oddziaływanie z mózgiem.

Potem robiłyśmy paznokcie u nóg, oczywiście przy pomocy dolnej dziupli. Tym razem cesarzowa zawinszowała sobie złote krzyżyki na wiśniowym tle, mówiąc:

– Ten wzór jest w tej części raju mile widziany na pamiątkę pewnego historycznego zdarzenia, które miało miejsce cztery tysiące lat temu.

Nie wypadało mi zamawiać dokładnie tego samego, więc kazałam drzewu malować krzyżyki na prawej nodze, a tymczasem usiłowałam przypomnieć sobie jakiś inny możliwy wzór dla nogi lewej. W końcu znalazłam; na duży palec dałam złoty półksiężyc z płaszcza archanioła Gabriela, a na pozostałe – gwiazdy z płaszczy jego podwładnych.

– O, widzę, że masz otwarty pogląd na świat – pochwaliła mnie Messalina. – Mogłabyś zrobić wielką karierę w Dyrekcji Generalnej; tam wysoko cenią takie osoby.

– A dlaczego powiedziałaś – spytałam – że to drzewo jest pospolite? Przecież robi takie piękne rzeczy…

– Istnieje jeszcze lakiernik szlachetny. On nie rośnie w tych stronach, ale ma zdecydowanie większe możliwości.

– Jakie?

– Materiały wideo i animacje z fonią.

– Co to takiego?

– Ruchome trójwymiarowe obrazki plus dźwięk, a nawet telewizja, która w systemie ekranowym przetrwała w raju tylko w tej formie. Sporo ludzi (albowiem mężczyźni też często z tego korzystają) odbiera podgląd dziesięciu programów naraz.

– Ale co się da obejrzeć na takim małym ekraniku?

– W raju każdy ma sokoli wzrok, a poza tym to jeszcze nie wszystko. Pokażę ci, jak to działa. Zbliż wybrany palec do czoła i zamknij oczy na sekundę… A teraz otwórz… Co widzisz?

– Olbrzymią złotą literę Ó na wiśniowym tle.

– No właśnie. A teraz połóż palec na ustach i znów zamknij oczy… Otwórz… Co widzisz?

– Ciebie.

– Tak się włącza i wyłącza rajską telewizję; nie potrzeba do niej żadnych odbiorników. Dowolny film lub program na żywo obserwujesz tak, jak gdybyś była w miejscu akcji lub centrum wydarzeń, podczas gdy w rzeczywistości leżysz sobie na przykład wygodnie na tapczanie i coś podjadasz.

– To bardzo ciekawe. Czy mogłabyś mi to zademonstrować?

– W przypadku lakiernika pospolitego nie ma podglądu, ale można od razu włączyć wybrany kanał, pod warunkiem że jego numer jest wypisany na paznokciu. Masz tam może wymalowaną jakąś cyferkę?

– Nie mam.

– A małpę?

– Też nie mam. Do czego służy małpa?

– Do logowania w sieci. Powiem ci na marginesie, że moim zdaniem w raju życie realne jest znacznie bardziej fascynujące od wirtualnego.

– A bez lakieru nie można oglądać telewizji?

– Można, ale trzeba mieć pilotkę.

– Chyba pilota – poprawiłam cesarzową, pamiętając, że kiedyś w klinice szukała go na dyżurze pani doktor.

– Nie, pilotkę. To taka czapeczka. Mając ją na głowie, wystarczy pomyśleć nazwę stacji.

W tym momencie mi się przypomniało, że gdy pierwszy raz zobaczyłam Messalinę, zdawała się słuchać jakiejś muzyki, chociaż nie było przy niej żadnych urządzeń. Aby to potwierdzić, spytałam:

– Czy radia też można słuchać bez odbiornika?

– Jak najbardziej, większość stacji radiowych i urządzeń odtwarzających pracuje na tej samej zasadzie. Ale, Ewuniu, my tu gadu-gadu, a czas płynie. Powinnyśmy już wracać do domu, a przed drogą musimy się jeszcze zaopatrzyć w buty.

– Buty?

– Dokładnie. Widziałaś prawdopodobnie, że Karolina i Józef mieli obuwie.

– Tak – przyznałam, gdyż nasi goście bezspornie mieli coś na stopach – ale myślałam, że to jest potrzebne jedynie w balonie.

– Boso daleko byśmy nie zaszły; nie wszędzie rośnie taka wspaniała trawa jak tutaj. Poza tym buty mają systemy wspomagania i pozycjonowania.

– Jakie systemy? – Nie zrozumiałam.

– Dzięki wspomaganiu możesz iść szybko nawet wtedy, gdy jesteś mocno zmęczona. A pozycjonowanie zabezpiecza nas przed zabłądzeniem.

– W jaki sposób?

– Buty wydzielają nieprzyjemny zapach, jeśli idziesz w złym kierunku. Mamy nawet takie dosadne powiedzenie: „Śmierdzą mu buty”, co oznacza, że ktoś się zachowuje niewłaściwie.

– A ty mogłabyś zabłądzić?

– W dzień nie, zwłaszcza że willa Igora znajduje niedaleko od tej równiny, lecz w nocy na bosaka mogłabym nie trafić do domu. Musiałybyśmy prosić o pomoc anioły, a oni potrafią być wtedy krańcowo nieuprzejmi.

– Ale jeszcze zdążymy przed nocą?

– Na pewno. Mimo to na wszelki wypadek powinnyśmy załatwić sobie obuwie.

– Tylko jak mamy to załatwić na tym pustkowiu? – zmartwiłam się, podczas gdy Messalina znów się rozglądnęła po okolicy.

– Nie ma problemu, bo niedaleko rośnie klapkowiec – powiedziała pogodnie. – Sprawdźmy, co tam na nim dojrzewa.

Klapkowiec był bogato rozkwieconym krzewem, na którym zamiast owoców kołysały się rozmaite buty. Zwróciłam uwagę na fakt, że korony jego wielobarwnych kwiatów były skierowane do dołu, jakkolwiek nie wyglądały na zwiędnięte.

– Wybierz coś sobie – zachęciła mnie cesarzowa.

– Dlaczego one nie są parami? – spytałam, pamiętając, jak wyglądało obuwie naszych gości.

– Te egzemplarze są eksponowane wyłącznie w celu dokonania wyboru. Gdy któryś z nich ci się podoba, po prostu go zrywasz, a pomocnik krzaka przynosi ci parę do założenia.

– A czy nie muszę przymierzać? Bo przecież ludzie mają stopy różnej wielkości…

– Klapkowiec cały czas nas obserwuje i mierzy za pomocą swoich tulipanów. W rezultacie dostaniesz parę idealnie dopasowaną do twoich stóp.

– Które buty najlepiej się nadają do biegania? – spytałam, wspominając plany Józia.

– Może ten trampek? – zaproponowała moja opiekunka.

Bucik naprawdę mi się podobał, więc go zerwałam. Po krótkim czasie trawa niedaleko nas się zakotłowała, piasek się wysypał w górę i z powstałej dziury wyskoczył jasnoszary łysy czworonóg. Nie był bardzo duży; właściwie tylko taki, aby przewiązane czerwoną wstążką pudełko niesione przezeń w pysku się nie ocierało o podłoże. Łysek podbiegł do mnie, delikatnie położył paczkę u moich stóp i podniósł łepek, spoglądając na zerwany pantofel.

– Oddaj mu go – powiedziała Messalina.

Oczywiście zrobiłam to, chociaż byłam zafascynowana widokiem pierwszego zwierzęcia w moim życiu. (W klinice słyszałam rozmowy dzieci o swoich pupilach). Pomocnik klapkowca chwycił trampek i szybko się schował w swojej jamie.

– Jak się nazywa ten zwierzak? – zagadnęłam.

– Nie mam pojęcia. To bodaj jakiś mutant stworzony specjalnie do tego celu. Żyje w symbiozie z klapkowcem.

– Co to za sznurki? – spytałam, wkładając buty.

– To sznurowadła. Nie musisz ich zawiązywać; one mają własny napęd, acz służą prawie wyłącznie do ozdoby.

Nie przesadzała, zaraz po włożeniu pantofli sznurowadła same się zawiązały w ładne kokardki. Bałam się, że moim obutym stopom będzie za gorąco, ale się okazało, że jest nawet chłodniej. Żałowałam tylko, że mój śliczny pedikiur przestał być widzialny.

– A ty co weźmiesz? – zapytałam.

– Wzięłabym klapki, ale do chodzenia, jakie nas czeka, lepsze są zwykłe sandałki.

Obuwie faktycznie wyglądało całkiem zwyczajnie; myślałam, że ma zaledwie jedno skórzane zapięcie. Tymczasem po założeniu okazało się, że tych zapięć jest kilkanaście, sięgają cesarzowej prawie do kolan i do tego mają wycięte dość fikuśne kształty.

– To nie są prawdziwe skórzane paski – wyjaśniła Messalina, widząc moje zainteresowanie. – Sandały mają zamontowane (o ile dobrze pamiętam) projektory holograficzne wyświetlające obraz na nodze. A te wzory i kolory są teraz najmodniejsze; pewnie już przyszła informacja z centrali.

– Z jakiej centrali?

– Obuwniczej.

– Aha… W takim razie każdy może mieć ten najnowszy fason…

– Nie, bo co sezon zmieniane jest hasło, które otrzymują klapkowce do przekazania swoim owocom. W rezultacie niedbaluchy człapiące w starych butach wyglądają niemodnie.

– To w sumie wydaje się bardzo podobne do sytuacji na Ziemi – stwierdziłam, ponieważ przypomniałam sobie konwersacje Teresy z jej koleżankami na temat mody.

– Tak, ale tam trzeba było wyprodukować fizycznie nowy model pantofla, podczas gdy tutaj podstawa buta pozostaje niezmieniona, a wszelkie nowinki są dodawane elektronicznie. Ponadto w ramach obowiązującej rajskiej mody każdy krzak przemyca swój indywidualny rys.

– Paski na twoich łydkach wyglądają na wypukłe… – zauważyłam z niekłamanym podziwem.

– Takie rzeczywiście są, ale możesz sprawdzić dotykiem, że tam jest tylko światło.

– A dlaczego u mnie nic się nie wyświetla? – spytałam po szybkiej weryfikacji. (Moje palce istotnie przeszły przez paski bez żadnego oporu).

– W przypadku obuwia sportowego obowiązują inne reguły. Na Ziemi musiałabyś do trampek założyć skarpety lub coś w tym rodzaju, a tutaj nie są potrzebne. Być może czujesz już działanie automatycznego systemu zapobiegania poceniu się stóp. Natomiast jeśli naciśniesz lekko prawe lub lewe sznurowadło, na nogach wyświetlą ci się skarpetki lub odpowiednio podkolanówki.

Zrobiłam tak i się okazało, że deseń na wiśniowych podkolanówkach dokładnie odzwierciedla wzory na moich paznokciach u nóg! A zatem nic nie straciłam. Ponadto dopiero wtedy zrozumiałam, że pedikiur Messaliny był również wyświetlany, gdyż jej sandał miał – w momencie zrywania – zamknięty przód.