© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2018

© Copyright by Piotr S. Wajda, 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Korekta: Maciej Szłapka

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-7856-883-4

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

CZY ZNASZ RÓŻNICĘ MIĘDZY BANKOWCEM A BANKIEREM?

JEST TAKA, JAK MIĘDZY RENCISTĄ A RENTIEREM.

Mamy jedną przyszłość…

…i tyle wolności, ile własności!

WSTĘP

Wśród pięknych jezior i lasów, pomiędzy górami i rzekami, na uroczej zielonej wyspie była sobie studnia. Studni tej już od dłuższego czasu nie używano, ponieważ nie było w niej wody. Jednakże z biegiem lat studnia stała się miejscem zamieszkania małych szarych żabek. Od dna studni powstały małe, idące w różnych kierunkach tunele, które ze względu na swój wilgotny stan oraz korzenie wystające ze ścian pozwalały żyjącym tam żabkom przetrwać. Wprawdzie brak promieni słonecznych oraz ograniczone i nieurozmaicone, a często niestosowne odżywianie żabek determinowało ich krótkie życie, lecz one, nie zdając sobie z tego sprawy, żyły szczęśliwie w swoich ciemnych tunelach. Ich największą atrakcją były zebrania na dnie studni. Mieszkała tam na co dzień żaba, której reszta mieszkańców tuneli bezgranicznie ufała. Co kilka dni na zaproszenie zamieszkującej dno studni żaby, spotykały się one na samym środku, aby podziwiać piękne, bezkresne niebo, jakie widać było przez wylot studni. Przy każdym spotkaniu nie mogły się nachwalić, jakiż ten świat jest piękny. Jakże wspaniałe jest błękitne niebo ze swoimi szybko przemykającymi chmurkami. I oczywiście, jak cudowne są dni, gdy promienie słoneczne przebijają się na kilka chwil na samo dno studni, ogrzewając swym ciepłem niemalże zgniatające się nawzajem żabki, chcące wykorzystać w jak największym stopniu te przecudowne chwile.

Pewnego dnia w tunelach naszych sympatycznych żabek pojawiła się duża kolorowa ropucha. Wygrzewając się w promieniach słonecznych na brzegu stawu, znudzona i najedzona pysznościami, których było wokół niej mnóstwo, zupełnie niespodziewanie odkryła pod kamieniem, na którym się wylegiwała, tunel. Postanowiła więc nim podążyć. Przemieszczając się tym ciasnym tunelem dotarła w końcu do pierwszych mieszkańców podziemi. Zdumienie obu stron było niezmierne. Jeszcze nigdy nie widziałyśmy tak pięknego przedstawiciela naszego gatunku, myślały żabki. Ropucha natomiast nie mogła się nadziwić, jak małe i optycznie nieatrakcyjne mogą być żaby. Po długim przypatrywaniu się sobie ropucha postanowiła przerwać milczenie, dopytując o miejsce, w którym się w danej chwili znajdowały. Jak wielkie było jej zdziwienie, gdy żabki niemalże przekrzykując się nawzajem, rozpoczęły opowiadanie o swoim pięknym świecie, w którym żyją, o wilgotnych, zimnych tunelach, o ciemnościach, o bezkresnym niebie i o wygrzewaniu się w promieniach słonecznych. Ropucha, nieco poirytowana, postanowiła sprawdzić prawdziwość tych wszystkich opowieści. Poprosiła więc o pokazanie tych wszystkich cudów, na co żabki, pełne entuzjazmu, rozpoczęły oprowadzanie jej po tunelach, podtrzymując z ropuchą kontakt słuchowy, aby ta wiedziała, gdzie się znajduje, no i żeby nie zgubiła się w ciemnościach. Dla ropuchy nie było to zbyt interesujące, a może nawet niezbyt przyjemne i nudne. Non stop zimno i wilgotno, o ciemnościach nie wspominając. Nagle po długiej wędrówce nadszedł czas zebrania się mieszkańców tuneli na dnie studni. Na szczęście dla ropuchy właśnie dzisiaj przypadał dzień spotkania. Czyli ten dzień tygodnia, w którym światło i promienie słoneczne wpadają do studni, aby je ogrzać. To nie zdarza się często, rozprawiały szczęśliwe żabki. Na tę chwilę nie mogły się doczekać, aby przy okazji tych niebywałych odwiedzin ropuchy pokazać to niezwykłe miejsce.

Docierając do miejsca spotkań ropucha zauważyła, że na środku siedziała rozmiarami nieco większa od pozostałych żaba, o odrobinę innych barwach. Dopytując, kim jest, usłyszała, że jest to najmądrzejsza żaba świata. Ach, pomyślała ropucha, to bardzo się cieszę, że będę mogła ją poznać. Dostosowując się do całej reszty, w milczeniu i z pokorą zajęła miejsce pomiędzy tłoczącymi się żabkami. Ekscytacja wzrastała. Żabki wraz z ropuchą zgromadziły się na samym środku i w milczeniu obserwowały przez wylot studni bezkresne niebo, oczekując chwili dotarcia promieni słonecznych na samo dno studni. Po kilku krótkich chwilach w milczeniu, gdy promienie słoneczne przestały docierać do żabek, rozległy się pełne radości okrzyki w kierunku ropuchy: Czy ty to widziałaś, widziałaś to, czy to nie wspaniałe?!? Spójrz jakie przepiękne i bezkresne niebo, czułaś te promienie słoneczne?!? Czy nasz świat nie jest najcudowniejszy?!? Ropucha zaniemówiła. Co teraz?, pomyślała. Po dłuższej chwili, gdy entuzjazm i wrzawa nieco ustały, ropucha postanowiła opowiedzieć im o świecie, z którego przybyła. O jeziorach i stawach, o lasach i górach, o prawdziwie bezkresnym niebie i o ogromnej ilości najprzeróżniejszych owadów, które niemalże same wpadają do przełyku. Opowiadała o dniach, w których promienie słoneczne grzeją tysiąc razy dłużej, i o tym, jak można się w nich wylegiwać lub usiąść w cieniu roślin i krzewów, których w jej świecie jest bez liku.

Po dłuższej chwili emocjonalnych opowiadań ropucha zauważyła, że coraz więcej żabek odwraca się od niej i odchodzi do swoich tuneli. Na dnie studni pozostała już jedynie niewielka liczba tych miłych stworzeń, wraz z „najmądrzejszą na świecie” żabą, które patrzyły na ropuchę z dużym zdziwieniem.

Chodźcie, krzyknęła ropucha, wystarczy że pójdziecie za mną, poprowadzę was tą samą drogą, którą do was traﬁłam. Zobaczycie, jaki świat jest piękny i jak wspaniałe i kolorowe może być życie.

To niemożliwe, odezwała się „najmądrzejsza” żaba. Nie ma innego, piękniejszego świata od naszego! A z pewnością nie ma żadnego przejścia, które prowadziłoby do lepszego świata od tego, w którym żyjemy!! To jest kłamstwo i oszustwo! Należy wygonić tę ropuchę i to natychmiast, wykrzyknęła!

Rozpoczęła się zagorzała dyskusja. Ropucha robiła, co tylko było w jej mocy, aby przekonać sympatyczne krewniaki do siebie i żeby choć częściowo uwierzyły w jej słowa.

Po bardzo długiej dyskusji „najmądrzejsza” żaba powiedziała: Dobrze, pójdźmy zatem i zobaczmy ten piękny kolorowy i słoneczny świat, o którym nam opowiadasz. Przekonajmy się, kim jesteś i czy mówisz prawdę.

Nie do wiary, pomyślała ropucha, mam szansę przekonać niedowiarków. Gdy zobaczą mój piękny świat, to z całą pewnością przekonają pozostałych krewniaków mieszkających w tunelach do życia na zewnątrz.

Z impetem ruszyła przodem, w dalszym ciągu nie dowierzając mądrości decyzji podjętej przez „najmądrzejszą” żabę. Co chwilę oglądała się za siebie, kontrolując, czy aby na pewno żabki w dalszym ciągu za nią podążają, popędzając nieco ociągający się orszak. Niesamowite, myślała, tak zacięcie ze mną mądrala walczyła, a teraz idzie na czele pozostałych. Po dłuższym marszu zawiłymi, ciasnymi zakamarkami tuneli dotarli w końcu do wyjścia.

A to co?!?, wykrzyknęła ropucha. Na zewnątrz zapadł zmierzch i rozpętała się przerażająca burza. Wiał przeszywający wiatr, a deszcz zacinał niczym drobno potłuczone szkło spadające z nieba. Bez chwili namysłu przerażona ropucha zaczęła wyjaśniać, że tutaj, w jej świecie jest taka kolej rzeczy, że jutro będzie znowu dzień, a taka pogoda to nie jest reguła, lecz jedynie wyjątek! Po prostu uciekł nam czas, wołała, zagadaliśmy się, musicie przyjść tu jutro!!!

Tymczasem „najmądrzejsza” żaba spojrzała na podążające za nią żabki i spokojnym głosem powiedziała – A nie mówiłam?

Bądź silny i niezłomny, aby umocnić tych,

którzy się chwieją.

OD AUTORA

Nie wierz w to, co opisane jest w tej książce!

Ponieważ wiara zawsze równa się niewiedzy, nie chcę, aby ktokolwiek z czytelników tej lektury mi wierzył. Książka ta dedykowana jest wszystkim tym, którzy kierują się zdrowym rozsądkiem oraz ufają własnej, wielowiekowej intuicji, którą my, ludzie, mamy genetycznie przekazywaną z pokolenia na pokolenie. Moją wizją, jaką noszę w sobie od ponad 13 lat, jest stworzenie prostego, pisanego zrozumiałym językiem instrumentu, za pomocą którego każdy, kto z otwartością umysłu przestudiuje ten przekaz, sam, bez konieczności przedstawiania jakichkolwiek dowodów, wyciągnąć będzie mógł dla siebie odpowiednie wnioski lub nawet podjąć znaczące decyzje. Tym instrumentem jest ta oto książka. Znajdziesz w niej mnóstwo historycznych faktów oraz wiele wynikających z nich odniesień i sytuacji, jakie zdarzyły się na przestrzeni wieków, wpływając i zmieniając znacząco nasze życie.

Pieniądz rządzi światem. Należy więc zastanowić się nad tym, kto rządzi pieniądzem i dlaczego idzie mu to aż tak dobrze. W roku 2017 co drugi dzień na świecie przybywał jeden dolarowy miliarder, natomiast 42 najzamożniejsze osoby posiadają większy majątek niż połowa niezamożnych ludzi żyjących na naszej planecie. Przyjrzyjmy się zatem wspólnie temu, co robi elita finansowa, która od pokoleń rządzi światem, a tym samym ma bezpośredni wpływ na nasze życie. Co robią sami od wieków z własnym majątkiem i jakich zasad przestrzegają w zarządzaniu swoimi aktywami. Bo jeśli już się uczyć, to od najlepszych. A z całą pewnością lepiej robić to, co robią najzamożniejsi ze swoimi pieniędzmi, niż to, co specjalnie dla nas przygotowali.

Nauki ekonomiczne, mimo swojego bujnego rozwoju, nie przynoszą proporcjonalnych korzyści społecznych. Na przykład osoba wpłacająca regularnie składki emerytalne nie może być pewna, że fundusz emerytalny odzwierciedli rzeczywistą wartość wpłat, zapewniając godziwe pomnożenie kapitału. To powoduje brak opłacalności i dotyczy wszystkich rozwiązań inżynierii finansowej, medialnie i politycznie rekomendowanych społeczeństwu jako „zabezpieczenie godnej przyszłości”. Ten stan rzeczy nie ulega poprawie przez matematyzację ekonomii. Potrzebne jest respektowanie elementarnych zasad fizycznych, a w szczególności tych, które określają naturę kapitału.

W lekturze tej nie znajdziesz zbyt wielu przekierowań do źródeł podanych tu faktów ani żadnych wykresów czy wzorów matematycznych. Wszystko, o czym tu piszę, zostało już setki, tysiące razy na całym świecie powiedziane i napisane. Staram się jedynie to, co każdy z Was świadomie lub podświadomie wie, przekazać i uwidocznić w prosty, przejrzysty sposób, bazując na własnych doświadczeniach i korzystając z wiedzy, którą posiadam. Od 2005 roku pogłębiam swą wiedzę, studiując tematy kapitału, bogactwa, majętności i wolności. Gdy rozpoczynałem, 1% najzamożniejszych ludzi na Ziemi posiadało 50% światowego majątku, a tak zwane najbogatsze 10% było właścicielami 80% światowych dóbr. Dziś, w roku 2018, najbogatszy jeden procent ma już 90%, natomiast do 10% najzamożniejszych ludzi na świecie należy dziś aż 99% wszelkich dóbr majątkowych. Co robią i jakich zasad przestrzegają najzamożniejsi? Czy istnieją w ogóle jakieś zasady? A może istnieje jakiś prosty schemat, który w swojej banalnej prostocie jest dla przeważającej większości niezauważalny? Jestem przekonany, po prostu o tym wiem, że wśród Was jest mnóstwo zdroworozsądkowych ludzi, którym będę mógł pomóc w podjęciu niezmiernie istotnych decyzji. Decyzji dotyczących przyszłości Waszej i Waszych najbliższych. Bezpiecznej przyszłości, prowadzącej do godnego życia jako wolny obywatel tego pięknego świata. Bo tyle wolności, ile własności.

Wasz

Piotr S. Wajda

TAKIE MAMY CZASY…

Coś się dzieje i coś nadchodzi. Czy też macie takie odczucie? Dzisiejsza młodzież powiedziałaby: coś jest nie halo. Może i Ty, szanowny czytelniku, sięgnąłeś po tę oto książkę, ponieważ coraz częściej odczuwasz potrzebę, wręcz konieczność znalezienia odpowiedzi, nie mogąc się temu oprzeć? Nawet jeśli nie potraﬁsz sformułować konkretnego pytania, jedynie silnie uświadamiasz sobie, że coś jest nie tak. Zacznij czytać w dowolnym dniu gazetę lub wysłuchaj wiadomości, a twoje odczucie ponownie się wzmocni. Jest to powolny, stopniowy proces, dzięki czemu większości ludzi on umyka, a wręcz wypierają go ze swojej świadomości, dzień po dniu, rok po roku. Borykając się z codziennymi problemami, zatykającym dech w piersi pośpiechem, druzgocącym, napływającym ze wszystkich stron naciskiem i wzrastającą wokół nas nienawiścią międzyludzką, wręcz nie zauważamy dramatycznego rozwoju, który znika z naszego horyzontu. Straszą nas wiadomości pomieszane z irytującymi talk-show, a przełączając programy musisz się często upewnić, czy oglądasz ﬁlm katastroficzny, czy dzisiejsze wiadomości. Realia stają się coraz bardziej nierealne, a iluzje medialne coraz bardziej perfekcyjne. Tak naprawdę odczuwa to każdy. Jakiś czas można okłamywać wszystkich. Niektórych można okłamywać cały czas. Natomiast nie da się cały czas okłamywać wszystkich. Wielu ludzi wypiera odczucie, które ich męczy, ponieważ nie chcą tego zaakceptować, a głównym tego powodem jest fakt, iż nie wiedzą, co robić i jak dalej postępować, jeżeli dopuszczą do siebie tę świadomość. Totalny brak alternatywy! Lecz możesz rozmawiać z kimkolwiek, za każdym razem usłyszysz bezpośrednio lub pośrednio między słowami, od każdego normalnie myślącego tę samą opinię, że „coś jest nie halo”.

Wiele osób widzi jedynie powierzchowne, ogólne warunki i fakty, takie jak wysokie bezrobocie, zadłużenie państwa, zwielokrotniona liczba bezdomnych czy własne długi. Tych ludzi można w łatwy sposób za pomocą retorycznie dobrze przygotowanych tekstów uspokoić lub nawet uśpić, ponieważ powierzchowne warunki i fakty stale się zmieniają. Wystarczy naobiecywać zmiany w systemie podatkowym, obniżenie kosztów pracy, uproszczenie procedur dla inwestorów, reformę w ZUS-ie lub zwiększenie korzyści dzięki globalizacji i przynależności do UE.

Chyba wszyscy znamy to zaklęcie: „Musimy jedynie przyspieszyć wzrost gospodarki, a wszystkie problemy znikną”.

To jedyny kierunek systemu, w którym żyjemy. Systemu, którego nie należy podważać. Ten, kto zdecyduje się podważyć system gospodarczy lub ﬁnansowy, staje się wrogiem konstytucyjnym. Najpóźniej od końca drugiej wojny światowej rozpoczął się rozwój sytuacji, która obecnie niestrudzenie zmierza do eskalacji.

Przez ostatnie 20 lat według światowych urzędów statystycznych zwiększyła się produktywność gospodarki o 35%. Z ekonomicznego punktu widzenia, przy normalnych relacjach pomiędzy zdrowym systemem finansowym a gospodarczym, można by zmniejszyć czas pracy z 40 godzin tygodniowo do 30 godzin, i to bez ryzyka obniżenia dotychczasowego standardu życia społeczeństwa. Jednakże zamiast tego mamy do czynienia ze zwiększonym nasileniem pracy i obniżającym się standardem życia. Podczas gdy 50 lat temu w krajach zachodnich, gdzie ustrój kapitalistyczny już od pokoleń szaleje, jeden zarabiający członek rodziny mógł spokojnie utrzymać rodzinę i spłacić kredyt za dom, dziś, pomimo wzrostu gospodarczego, nie ma mowy o dobrym, a tym bardziej wzrastającym standardzie życia, nie mówiąc o spłacaniu kredytu i utrzymaniu rodziny z dochodu jednego statystycznego obywatela. A jak się ma do tego w gigantycznym tempie wzrastające światowe zadłużenie, przekraczające obecnie 40 bilionów dolarów?

Każdy człowiek ma swój stopień intuicji i niezależnie od tego, jak bardzo zaniedbał swoje intuicyjne odczucie, w potrzebie działa on ze specjalną wrażliwością. Tak jak zwierzęta wyczuwają zmianę pogody i nadchodzącą burzę, chowając się w bezpieczne miejsca, tak ludzie odczuwają, że coś w trawie piszczy, szukając bezpiecznej przystani, bezpiecznej alternatywy. No, ale co? I jak zareagować? Co robić? Coś, co zupełnie nie pasuje do naszego toku myślenia, jesteśmy w stanie szybko przeoczyć, wyprzeć ze świadomości, a tym bardziej podważyć. Nasz intelekt, a co więcej nasze ego nie pozwala nam zgodzić się z wmawianymi teoriami patologii systemu, co z łatwością sprowadza do koncentracji na codzienności lub powrotu do jakże ulubionego telewizora.

Czy nowo wybrani rządzący spowodują nagłą poprawę warunków naszego życia? Czy nagły wzrost kursów na giełdzie papierów wartościowych zmieni obecną sytuację? Czy nowi inwestorzy ściągani do kraju ulgami podatkowymi (a nawet całkowitym zwolnieniem od podatków) przynoszą miliony nowych miejsc pracy i rozwiązują choćby część obecnych problemów? Czy poprawia się sytuacja zadłużenia Polski lub wzrastającego długu UE? Czy gospodarka jest w stanie wzrastać i wzrastać w nieskończoność? Czy tzw. globalizacja rozwiązuje wzrastające globalne problemy i daje nam możliwość godnego życia?

Z całą pewnością dzięki medialnej globalizacji bierzemy mentalnie dzień w dzień udział w wydarzeniach, które rozgrywają się na całym świecie, czy tego chcemy, czy też nie. Przez to tworzy się mnóstwo współczucia, którego jednak w życiu codziennym nie da się przełożyć na działania i które w rezultacie przeradza się w litość, powodując w ten sposób gotowość do wszelkich działań w kierunku zmian, usprawiedliwiając w ten sposób wszelkie „konieczne” do podjęcia kroki.

Historia ludzkości zna wiele takich cykli. Mocarstwa światowe powstawały i upadały. Systemy polityczne były tworzone i niszczone. Dzisiaj jednak nie stoimy tak po prostu przed końcem systemu ﬁnansowego, który wpędził ludzkość w niemożliwe do spłacenia długi, ponieważ koniec tego systemu wyniósłby ludzkość na zupełnie inny poziom. Tak zwany kapitalizm rozwinął nieporównywalną do niczego dynamikę, która umożliwia ludziom „wygodne życie” przy „niewielkich nakładach pracy”.

Kapitalizm i socjalizm to dwie strony tego samego medalu. W socjalizmie gospodarka jest upaństwawiana, a później niszczona. W kapitalizmie gospodarka jest niszczona, a później upaństwawiana. W obu przypadkach dłużnikiem pozostaje społeczeństwo.

ŁATWA DECYZJA

Doradzanie pod kątem inwestycyjnym może być dziecinnie proste. A jeszcze prostsze podejmowanie decyzji. Warunkiem musi być jednak zdrowy rozsądek oraz „włączenie” logiki. Całkiem poważnie.

Tam gdzie istnieje niedobór, istnieje podstawa do zysków.

Skomplikowane? Nie sądzę. Oczywiście znać tę zasadę to jedno, a umiejętność jej zastosowania to drugie. No, ale jeśli już nabyłeś tę książkę, to proponuje uzbroić się w cierpliwość i czytać dalej.

Tam gdzie istnieje niedobór, istnieje podstawa do zysków.

Musisz więc na podstawie odwiecznej, podstawowej zasady rynku, kierować się popytem i podażą, czyli zapotrzebowaniem i dostępnością. Najrozsądniej, żebyś potraﬁł określić nie tylko ograniczony dostęp przy dużym zapotrzebowaniu, ale nawet znał fakty dotyczące ograniczenia rezerw i zasobów.

To, o czym tu piszę, i co staram się sensownie przekazać każdemu, kto z zaciekawieniem nie może doczekać się sedna sprawy, dotyczy jedynie jednego, jedynego rynku. Rynku surowców.

Rynek surowców zawiera wszystko to, co jest potrzebne do określenia wyżej wymienionych czynników. Gdybyśmy jednak chcieli opisywać wszystkie surowce, z całą pewnością nie wystarczyłoby tej lektury, którą trzymasz w ręku. Nie chodzi tu o wodę, piasek lub ropę naftową, wymieniając jedynie trzy z surowców o najszerszym i najczęstszym zastosowaniu, jak również największych zużywanych ilościach.

Publikację tę poświęcę inwestycjom w metale. Tak, w metale. Fizycznie istniejące, zakupione i przechowywane na potrzeby klientów z całego świata w magazynach o najwyższym poziomie bezpieczeństwa, na terenie neutralnym geopolitycznie. Metale szlachetne oraz metale strategiczne. Metale, które znasz, o których może słyszałeś, ale również metale, o których większość z was jeszcze nie słyszała. Nie, nie są one przechowywane w bankach. Broń Boże!

Biorąc pod uwagę zniesienie tajemnicy, czyli poufności bankowej, oraz ustawowo przygotowane procedury wywłaszczenia ze wszystkiego, co jest pod „nadzorem” bankowości, mam na myśli przechowywanie poza systemem bankowym, jak i geopolitycznie neutralnie, pod nadzorem urzędu celnego. Szwajcarskiego urzędu celnego. Ale o tym z pewnością w dalszej części i w kolejnych rozdziałach będzie nieco więcej.

Książka ta poświęcona jest tym surowcom metali, które rządzą światem! Metalom, które w historii ludzkości, od tysiącleci wywołują pozytywne emocje, takie jak entuzjazm czy euforię, ale również metalom, które do dnia dzisiejszego odgrywają niezastąpioną, choć dla większości zapomnianą przez ludzkość rolę. Metalom, bez których nie tylko postęp, ale nawet utrzymanie naszego obecnego standardu życia, byłoby niemożliwe. Bez których ewolucja ostatniego tysiąclecia niemalże wróciłaby do punktu wyjścia. Metalom szlachetnym, takim jak: złoto, srebro, platyna i pallad, i metalom strategicznym, takim jak: tellur, bizmut, ind, chrom, hafn, wolfram, molibden, tantal, cyrkon, gal, kobalt czy ren.

Czy to nie jest ekscytujące?

No, może na pierwszy rzut oka nie jest.

Ale poczekajcie moi drodzy, aż dowiecie się więcej. Jestem absolutnie pewien, że książka ta zmieni wasz sposób myślenia na temat inwestowania i lokowania pieniędzy, a wiedza na temat wyżej wymienionych surowców metali, znacznie poszerzy waszą wiedzę o świecie, w którym żyjemy.

Najważniejszą cechą tej książki nie są jedynie nagie, zimne i twarde fakty dotyczące wyżej wymienionych metali i uzależnionego od nich świata.

Najważniejszym przekazem tej publikacji są opisane w niej możliwości wzięcia udziału w tym niesłychanie interesującym rozwoju rynku metali inwestycyjnych, oraz korzyści wynikających z posiadania własności w postaci surowców, na które zapotrzebowanie wzrasta w niezmiernie szybkim tempie, natomiast zarówno dostępność do nich, jak i zasoby są coraz bardziej ograniczone. Poznaj więc je i wykorzystaj w prosty i dostępny sposób. Przekonaj się co do poufnej i bezpiecznej możliwości wykorzystania najstarszej zasady inwestycyjnej na świecie, zasady popytu i podaży. Sprawdź, w jaki sposób niedobór surowców, których bycie właścicielem zabezpieczy siłę nabywczą Twoich środków płatniczych, wypracowuje dla Ciebie dodatkowy potencjał wysokich zysków. Bo tylko tam, gdzie istnieje niedobór, istnieje podstawa do zysków.

PIENIĄDZ TO NIE ZAWSZE PIENIĄDZ

Człowiek, jak każda żywa istota, ukierunkowany jest na przetrwanie. Do tego potrzebna jest mu żywność. Gdy dysponuje już odpowiednią ilością pożywienia, chciałby zadbać o okrycie/ubranie oraz dach nad głową. Gdy podstawowe potrzeby zostaną zaspokojone, powstają u ludzi, w odróżnieniu od zwierząt, dalsze potrzeby. Na tej podstawie może dojść do sytuacji, gdy ktoś posiada więcej ubrań, aniżeli sam potrzebuje, ktoś inny posiada więcej pożywienia, a jeszcze inny broni. Gdy się spotkają, może dojść do wymiany. Na tym przykładzie widzimy, jak skomplikowany może być handel. Jeśli poszczególne grupy uczestniczących w tej gospodarce wymiennej rozpoczną specjalizację, niezmiernie szybko powstanie również potrzeba ustalenia stałej wyceny wartości dla poszczególnych towarów. Ile skór za jeden garnek? Właśnie tak lub bardzo podobnie zrodziła się potrzeba znalezienia środka wymiennego, dziś zwanego środkiem płatniczym, w celu zapobieżenia nieporozumień i regulacji w wykonywaniu dalszych płatności „towar za towar”. W pierwszym rzędzie należy zadać sobie pytanie, jaki rodzaj pieniądza w ogóle istniał lub istnieje. Pieniądz to nie zawsze pieniądz, pomimo że w pierwszym momencie brzmi to dziwnie. W historii ludzkości stwierdzono, że ludzkość zdolna do podziału zadań i pracy potraﬁła rozwijać się znacznie szybciej aniżeli grupy ludzi, które tendencyjnie można by nazwać jako samowystarczalne. Aby można było wygodniej wymieniać się towarami i usługami, zdecydowano się na środek płatniczy. Po wielu stuleciach prób i błędów dokonano doboru odpowiedniego środka płatniczego, a żeby skrócić tę historię, ludzkość zdecydowała i wybrała złoto oraz srebro, nadające się najbardziej do wykorzystania jako środek wymienny za towary lub usługi. Żadnych konferencji, żadnych dekretów i żadnych regulacji państwowych nie potrzebowano. Właściwości, jakie wykazywały wybrane przez ludzi środki płatnicze, metale, były znakomite, ponieważ nie występowały powszechnie, nie można ich dowolnie mnożyć, są podzielne, chemicznie stabilne i pożądane przez ogół. Złoto i srebro jako towar o własnej wartości wewnętrznej stały się więc pieniądzem, mając nieprzemijającą wartość związaną z koniecznością znalezienia ich, wydobycia, oczyszczenia i uformowania w monety lub sztabki. Krótko mówiąc, złoto i srebro wykazywały wartość wynikającą z wykonanej pracy w przeszłości, i z tego powodu, jako towar sam w sobie, nie mógł i nie może całkowicie stracić swojej wartości.

„Tylko kłamstwa potrzebują wsparcia władzy poprzez ustawodawstwo. Prawda sama się utrzyma”. Thomas Jefferson (1743–1826)

Historycznie ważnym i spektakularnym przykładem jest walka Banku Anglii z niezależną walutą brytyjskich kolonii. Walka ta doprowadziła Amerykanów do wojny narodowowyzwoleńczej, ale zakończyła się porażką w zakresie utrzymania narodowej waluty. Skutki tejże porażki są jednocześnie główną przyczyną patologii światowego systemu ﬁnansowo-monetarnego, która manifestuje się poprzez nieustanne wywłaszczanie społeczeństw na całym świecie.

Brytyjskie kolonie w Ameryce rozkwitały, posługując się swoim własnym papierowym pieniądzem, opartym na zaufaniu i wierze, emitowanym równolegle do wzrostu gospodarczego. Przedstawiciele Banku Anglii, zaniepokojeni brakiem kontroli ﬁnansowej nad koloniami, skłonili parlament brytyjski do uchwalenia Ustawy o walutach (Currency Act z 1764 roku), zobowiązującej kolonie do posługiwania się pieniądzem o parytecie (pokryciu/wymienności) złota i srebra. Skutki tej ustawy opisał Benjamin Franklin w swojej autobiograﬁi następująco: W ciągu jednego roku warunki zmieniły się diametralnie. Okres prosperity przerodził się w depresję i to w takim rozmiarze, że ulice kolonii zapełniły się bezrobotnymi.

Społeczne niezadowolenie ukształtowało tendencje wyzwoleńcze. Dolar kontynentalny posłużył jako pieniądz amerykańskiej rewolucji. Wyemitowano 12 milionów dolarów kontynentalnych, których podstawą było zaufanie i wzajemna wiara. Odmowa respektowania parytetu złota narzuconego przez ustawy brytyjskiego parlamentu w czasie wojny stała się oczywista. Nie mając możliwości prawnego kontrolowania waluty kolonii, „Brytyjczycy” (Bank of England), zaczęli fałszować dolary kontynentalne, transportując ten fałszywy pieniądz statkami przez ocean. Pod koniec rewolucji było już w Ameryce 500 milionów dolarów kontynentalnych, co skutecznie zniszczyło tę walutę. Jej mała wartość (para butów kosztowała 5000 dolarów) stała się przysłowiowa. Prywatni bankierzy, zwolennicy parytetu złota i kontroli pieniądza, wykorzystali niezadowolenie z inﬂacji, wywołanej de facto przez fałszerstwo i wojnę, aby przejąć kontrolę nad pieniądzem „wolnego już narodu amerykańskiego”. Obawa przed drukiem zbyt dużej ilości pieniądza przez rząd federalny, przy braku świadomości, kto odpowiadał za fałszywe dolary kontynentalne, zwyciężyła w konfrontacji z nieznanym wówczas jeszcze niebezpieczeństwem kreacji oprocentowanego długu przez banki prywatne. Amerykanie nieświadomie oddali się we władanie prywatnym bankierom. Dokonało się to samo, co w przypadku Anglików i Banku Anglii, a stali za tym reprezentanci tej samej grupy ludzi. Amerykanie wywalczyli niepodległość jedynie „częściowo”, co można dosłownie nazwać wolnością teoretyczną, przegrali bowiem walkę o własną narodową walutę. Dzisiaj posługują się pieniądzem emitowanym przez reprezentantów cywilizacji lichwiarskiej, która tym samym determinuje ich politykę wewnętrzną oraz zagraniczną. Oczywiście należy w tym miejscu nadmienić, że amerykański dolar od roku 1944 jest główną światową walutą rozliczeniową, co sprawia, że powyższa historia ma bezpośredni wpływ na teraźniejszy rozwój sytuacji ekonomicznej na świecie.

Chociaż fakt, że Amerykanie poddali się grupie bankierów, którzy podejmują decyzje o tym, ile i na jakie cele dodrukują dodatkowe miliardy dolarów, a sam rząd USA nie ma prawa wglądu w księgi tejże prywatnej instytucji, świadczy bezdyskusyjnie o tym, kto tak naprawdę rządzi. Sami pomyślcie. Ameryka ma dług przekraczający 19 bilionów dolarów. To jest niemalże połowa światowego zadłużenia. Kraj o największej armii, o największym budżecie przeznaczonym na cele uzbrojenia, poddał się niewielkiemu gronu lichwiarzy. No właśnie, ale budżet na jakiekolwiek cele oznacza łaskę tych, którzy od stuleci otrzymali prawa do podejmowania decyzji dotyczących tworzenia pieniędzy. Co teraz?

„Zacznie się w Stanach Zjednoczonych i rozejdzie po całym świecie jak najgorsza plaga. To będzie skutek odejścia od standardu złota. Waluty zaczną tanieć, aż stracą jakąkolwiek wartość. Co dalej? Oczywiście najrozsądniejsze byłoby powrócić do złota jako jedynego, prawdziwego pieniądza”. Murray Rothbard (ekonomista, intelektualista)

Nadmierny dodruk pieniądza jest sposobem na przejmowanie dóbr narodowych wówczas, gdy lichwiarze nie mają jeszcze pod kontrolą waluty danego kraju. Przejęcie majątku narodowego jest tutaj połączone z likwidacją wartości zasobów kapitałowych kraju, w tym oczywiście przede wszystkim oszczędności obywateli. Proces ten kończy się wywołaniem upadku narodowej waluty – tak było w rewolucyjnej Francji, gdy 17 drukarń w Anglii produkowało fałszywe banknoty francuskie, w Rosji przewieziono maszyny drukarskie statkami do Petersburga po to, by zniszczyć walutę carską, tak było w Niemczech i we Włoszech – Mussolini wprost mówił o władzy nowo wydrukowanych pieniędzy, tak było z polską złotówką doby PRL-u, która upadła w hiperinﬂacji. Pomyśl teraz, jak wygląda obecna sytuacja w naszym „rozwiniętym” świecie. Jednym z najwyraźniejszych przejawów arogancji jest twierdzenie, że świat się zmienił, a wydarzenia z przeszłości nie mają zupełnie nic wspólnego z „naszym” czasem obecnym i że nie można tego porównywać. Cóż za ignorancja! W latach 2008–2014 USA dodrukowało ponad 5 bilionów dolarów, a EBC drukował od lutego 2015 roku 60 miliardów euro miesięcznie, podwyższając poprzeczkę w kwietniu 2016 roku na 85 miliardów euro miesięcznie. Mamy grudzień 2017, a oni dalej drukują. Czy przychodzi Ci może do głowy rozwiązanie odbiegające w takich sytuacjach od rozwiązań stosowanych wielokrotnie w przeszłości? Istnieje w ogóle alternatywne rozwiązanie co do nadmiaru pieniędzy na rynku i regulacji cen towarów oraz usług, które swoją wartością dopasować się muszą do ilości znajdujących się w obiegu środków płatniczych?

A tak na marginesie, czy uważasz, że problem ten dotyczy również Polski?