© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2021

© Copyright by Igor Kasprowicz, 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy lub autora.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Alicja Kuczyńska

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Redakcja: Adrianna Hess

Korekta: Anna Kurzyca, Irena Piecha

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-8159-908-5

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Książkę dedykuję przyjaciołom,

którzy spędzili ze mną moje ostatnie,

niezwykłe, ziemskie urodziny…

Dziękuję Wam za obecność w moim życiu.

ROZDZIAŁ 1

– EON, nie uważasz, że John Wick ostatnio trochę jakby… słabiej strzela?

– Też tak myślę.

– A może to przez ten nowy sezon?

– Nie no, przecież ten sezon jest MEGA!

– No tak, ale on urodził się w trzecim sezonie, więc może mu smutno, że sezony tak szybko mijają. Może chciałby… cofnąć się w czasie… lub coś takiego…

– No, widać, że ma słabszą kondycję, ale żeby przez to, że jest drugi, nie lubił trzeciego sezonu? To jest wręcz niemożliwe, żeby nie lubić takiego fajnego sezonu!

– Słuchaj, nie każdemu ten sezon się podoba. Na przykład przez Rekiny i usunięcie WOLNEJ POMPY! I przez nowych bossów… Ja nie lubię Julki…

– Ja nie lubię Kitka…

– Ej, EON, też słyszysz to syczenie???

– Taaaaak… Arghhh1! Pomóż, Jonsey!!!

– Yyyyy… Spokojnie, Kitku… – powiedział Jonsey ze strachem w głosie.

– Pomóż, Jonsey, proszę!

– Poczekaj, może się z nim dogadam!

– Yyyy… Kitku, proszę, nie strzelaj! Yyyyy… Ja… yyyyy… bardzo cię lubię… To był tylko głupi żarcik… yyyy… ze strony EONA. Proszę, nic nam nie rób! – Strach Jonseya rósł coraz bardziej.

– Jonsey, proszę!

– Okej, ale już nie mówcie, że mnie nie lubicie! Tym razem wam się upiekło – powiedział Kitek.

Kitek jest kotkiem, który ma słodkie oczka oraz jest malutki. Ma czarujący uśmiech!

– Przepraszamy, Kitku…

– Jonsey, pomóż wreszcie!!! Zaraz umrę z bólu!!!

– Dobrze, już. Masz apteczkę i małe potki2, już cię podnoszę…

– Och, wreszcie… Przepraszam, Kitku… A, i jeszcze mam do ciebie, Kitku, pytanie: co to za broń? – EON wskazał na broń, którą trzymał Kitek.

– To jest MITYCZNA strzelba ładowana. Mam też granatnik impulsowy. Chcesz wypróbować?

– Jasne, że tak!!!

– No to podejdź bliżej.

Gdy EON podszedł do Kitka, ten wystrzelił mu pod nogi granat impulsowy.

– Wohooooo!!! Ale super się leci!

– WRACAJ DO NAS! – krzyknął Jonsey.

– Okejos! – odkrzyknął EON.

Gdy EON wrócił, zapytał:

– A gdzie my w ogóle jesteśmy?

– Na Kocim Kąciku – odpowiedział Kitek.

– Ej, EON – wyszeptał EONOWI do ucha Jonsey.

– Co?

– Ten Kitek jest słodki, co nie?

– No tak, ale nie uważasz, że czasami, jak się rozzłości, jest meganiebezpieczny!?

– No, w sumie… Ale tak to jest fajny…

– Ej, Jonsey!

– Co?

– Wiem, że to głupie, ale może się z nim zaprzyjaźnimy?

– Okeeeej…

– Hej, chłopaki, o czym tam rozmawiacie? – zapytał Kitek.

– Aaaaa… O niczym… – odpowiedział Jonsey. – Yyyyyy… Słuchaj, Kitek… może zostaniemy przyjaciółmi? – dorzucił niepewnie.

– Okej, SUPER, wreszcie będę miał przyjaciół!

– To ty nie miałeś przyjaciół!? – zdziwił się EON.

– No nie… – odpowiedział ze smutkiem Kitek.

1 Argh – krzyk bólu.

2 Małe potki – małe mikstury zdrowia.

ROZDZIAŁ 2

– Mogłeś mówić od razu, Kitku… – powiedział EON.

– By the way3, nie pomyślałem, żeby poszukać znajomych… Myślałem, że to oni szukają mnie…

– Kitku, znajomi się sami nie znajdą. Ty musisz szukać fajnych kolegów, a potem się z nimi dogadywać. Rozumiesz?

– Tak – powiedział Kitek ze smutkiem w swoim cienkim głosiku.

– HA, HA, HA! – roześmiał się EON.

– Z czego się śmiejesz? – syknął do niego Jonsey.

– No bo Kitek jest śmieszny! W końcu jesteśmy przyjaciółmi, no nie?

– No taaak… Ale co cię w nim tak bardzo rozbawiło?

– No jak to co?! Nie widzisz, jaki jest słodki?! – zdziwił się EON.

– No, w sumie…

– Chodźmy do mojego domu – zaproponował Kitek.

– WOW, on ma chatę! – powiedział EON.

– No i co, chcesz go okraść, że krzyczysz na cały głos!? Trochę kultury, EON! – syknął Jonsey.

– Przepraszam – rzekł zmartwiony EON.

– Chodźcie! – krzyknął zniecierpliwiony Kitek.

– Idziemy – powiedział stanowczo Jonsey.

– A co będziemy robili u ciebie w domu? – zapytał EON, wchodząc za Kitkiem po schodach.

– Usiądziemy na krzesłach i pogadamy – odparł Kitek.

Gdy weszli po schodach do domu Kitka, usiedli na krzesłach i zaczęli rozmawiać:

– Gdzie wyskakujecie NAJCZĘŚCIEJ z busa bojowego? – zapytał Kitek.

– Ja na Gasnące Gaje4 – powiedział EON.

– A ja na Karkołomne Kino! – krzyknął Jonsey.

– Ja na Zepsuty Jacht – dodał z powagą Kitek.

– A czemu? – zapytał Jonsey.

– Ponieważ tam kiedyś mieszkał mój tata Miauśniak.

– Aaa… – powiedział EON spokojnym tonem.

– EON, czy ty możesz… – zaczął załamany Jonsey.

– Co? – zdziwił się EON.

– Więcej kultury, EON!!! – krzyknął już rozzłoszczony Jonsey.

– Okej – powiedział EON.

– Jak wyjdziemy od Kitka, to pogadamy o Johnnym Wicku! – szepnął do Jonseya EON.

– Czy możemy kontynuować rozmowę? – zapytał, znudzony już czekaniem, Kitek.

– Jasne, że tak – odparł trochę zakłopotany Jonsey.

– Może teraz to ja zadam pytanie? – zaproponował EON.

– Okej – zgodził się Kitek.

– No to jaka jest wasza ulubiona broń?

– Moja to złota pompa wolna! – powiedział Jonsey.

– Moja to MITYCZNA pompa ładowana – rzekł Kitek.

– A moja to… LEGENDARNY karabin szturmowy oraz LEGENDARNY kompaktowy pistolet maszynowy… – zdradził EON

– Ja też lubię to co EON! – krzyknął Jonsey.

– To ja też lubię legendarny karabin szturmowy krótkoseryjny i MÓJ granatnik impulsowy! – powiedział Kitek.

– To teraz Jonsey zadaje pytanie! – krzyknął EON.

– No to co byście woleli: żeby dodali mityczną snajperkę czy mityczny sztucer?5

– Ja wolałbym sztucer – przyznał Kitek.

– A ja snajperkę – powiedział Jonsey.

– Ja też wolę snajperkę – zgodził się z Jonseyem EON.

– Słuchaj, Kitku, musimy już iść. Fajnie było, ale się skończyło. Pa – pożegnał się Jonsey.

– Pa – dodał EON.

– Paa… – powiedział smutny Kitek.

– Wpadniemy do ciebie jutro – pocieszył Kitka EON.

Gdy EON i Jonsey wyszli poza teren Kitka, usiedli przy ognisku, ponieważ było już ciemno, i zaczęli rozmawiać:

– Słuchaj, a ty widziałeś gdzieś ostatnio Johnny’ego Wicka? – zapytał EON.

– Nie, a ty?

– Widziałem go dwa dni temu, jak się strzelaliśmy z ludźmi na Gasnących Gajach.

– Aha… Ja nie widziałem go przez jakiś… miesiąc. A pamiętasz, gdzie poszedł, gdy skończyliście się strzelać?

– Powiedział mi, że idzie na Karkołomne Kino… Ale mówił też, żebym za nim nie szedł… – rzekł EON.

– A może on coś ukrywa? – zapytał Jonsey.

– Nie wiem, przecież mówiłem, że nie pozwolił mi za sobą iść!

– No to mogłeś go śledzić, tak żeby cię nie widział!

– Nie mogłem, ponieważ poszedłem od razu do naszego domu. Nawet nie pomyślałem, żeby go śledzić. – EON był załamany.

– Ach… – westchnął Jonsey.

Wszyscy byli teraz załamani. Kitek, ponieważ Jonsey i EON sobie poszli, i oni – ponieważ EON popełnił poważny błąd.

3 By the way (ang.) – swoją drogą.

4 Gasnące Gaje, Karkołomne Kino, Zepsuty Jacht – miejscówki z gry.

5 Snajperka – broń dalekodystansowa z lunetą; sztucer – broń dalekodystansowa bez lunety.