© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2024

© Copyright by Maciej Sobczak, 2024

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy i autora.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Redakcja: Jolanta Kucharska

Korekta: Joanna Karyś, Magdalena Białek

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN 978-83-8308-991-1

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel. 71-344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Powieść tę dedykuję wszystkim pracownicom i pracownikom Turkowskiej Unii Rozwoju TUR, Fundacji ze Smakiem, Spółdzielni Powrócisz Tu, których miałem okazję poznać.

Oraz wszystkim kobietom niesłusznie oskarżonym i posądzonym o czary.

29 stycznia 2023

Tego dnia w Faktach w prognozie pogody poinformowano o silnym wietrze, wiejącym z prędkością nawet do stu kilometrów na godzinę. Rozległy niż spowodował powstanie wiru powietrza zmierzającego od Islandii, przez Norwegię, który w kilka godzin dotarł do Polski od północnego zachodu. W przypadku niżu powietrze porusza się w przeciwnym kierunku do ruchu wskazówek zegara. Jak na zimowe warunki, temperatura powietrza była dodatnia, co wywołało opady i mgłę.

Następnie podano również informację o dziwnych zdarzeniach, mających miejsce w jednym z bloków w południowej Wielkopolsce. Słychać w nim było powtarzające się w dzień i w nocy hałasy, jakby ktoś przeprowadzał generalny remont. Nikt z mieszkańców nie wykonywał jednak żadnych prac, a dźwięki pojawiały się jakby znikąd. Media podchwyciły wypowiedź jednego z lokatorów, który stwierdził, że stoją za tym zjawiska paranormalne.

„Wiatr powoduje różne anomalie i jest przyczyną zjawisk, które trudno wytłumaczyć w sposób racjonalny. Czy wir powietrza obracający się w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara może, w sprzyjających warunkach, zatrzymać czas? A nawet go cofnąć?” – spiker zadawał pytania retoryczne.

Młody człowiek wyłączył radio i zaparkował przed browarem. Wszedł do środka.

– Nazywam się Marek Budzik. Jestem umówiony na jedenastą. Cieszę się, że już dotarłem, bo droga fatalna. – Młody mężczyzna przedstawił się i odetchnął z ulgą, kiedy usiadł w fotelu.

Kobieta przez chwilę wpatrywała się w ekran laptopa.

– Przepraszam, że musiał pan czekać, chciałam potwierdzić pana dane. Co panu zaproponować do picia?

– Poproszę kawę.

– Czarną czy białą?

– Rozpuszczalną z mlekiem.

– Proszę wejść. Prezes na pana czeka. – Otworzyła drzwi i gestem ręki wskazała kierunek.

Za biurkiem siedział mężczyzna w średnim wieku z czupryną przyprószoną siwizną. Na widok otwierających się drzwi wstał i podszedł, żeby się przywitać.

– Pan Marek Budzik – przedstawiła sekretarka.

– Rafał Kotarski. – Prezes podał gościowi rękę. – Zamówił pan coś do picia?

– Pani już zaproponowała mi kawę.

– Jak droga?

– Jest ślisko, głównie w mniejszych miejscowościach. Śnieg pada raz mocniej, raz słabiej.

– Jak zwykle drogowcy nie odrobili pracy domowej – zaśmiał się prezes.

– Kiedy wyjeżdżałem w nocy, śnieg u nas na wschodzie tylko prószył. Było jednak chłodniej i nie wiało tak jak tutaj – dodał Budzik.

– Faktycznie, zapomniałem, przecież pan przyjechał z dalekiego wschodu.

– Nie takiego znowuż dalekiego, z Lublina – odpowiedział Marek Budzik, mieszając zawartość podanej mu filiżanki kawy.

– Nie będę dyskutował z panem, czy Lublin leży dostatecznie daleko na wschodzie. Przechodząc do rzeczy, powinienem panu zaproponować nasz produkt zamiast kawy. Warunki na zewnątrz skłaniają jednak do tego, by wypić coś ciepłego. Co się odwlecze, to nie uciecze. Otrzyma pan na drogę zgrzewkę.

– No tak, przecież przyjechałem do browaru.

– Małego lokalnego browaru – dopowiedział Kotarski.

– Ale z aspiracjami?

– Mam nadzieję, że otrzymam je od pana.

Marek Budzik był doktorantem, specjalistą od biotechnologii spożywczej. Prowadził badania nad odtworzeniem starych receptur piwa.

– Panie Marku, słyszał pan, że w dawnych czasach palono czarownice podejrzane o rzucenie uroku na warzenie piwa. Płyn był kwaśny i do niczego się nie nadawał.

– Owszem, słyszałem, ale o krowach. Mleko się zakwaszało.

– W jednym i drugim przypadku chodziło o zakwaszenie. Może było w tym źdźbło prawdy.

– Jeśli już, to raczej mówi się ziarno prawdy – poprawił go doktorant.

– Tu nie chodzi o słowa, to tylko anegdota. Ma pan już kwaterę?

– Niestety, przyjechałem prosto do was.

– Chciałby pan zamieszkać w mieście czy na wsi? Oczywiście, jeśli chodzi o wieś, to tu zaraz za miastem.

– Wolałbym w mieście, więcej rozrywek i więcej się dzieje.

Prezes wyszedł z gabinetu. Było słychać, jak rozmawia z asystentką, ale na tyle cicho, że trudno było zrozumieć szczegóły. Po chwili wrócił.

– Panie Marku, godzinę temu otrzymaliśmy informację, że oferta z miasta jest już nieaktualna. Pozostaje mieszkanie na wsi. Jak tylko znajdziemy coś w mieście, to od razu pana przekwaterujemy. W Krwonach zaraz po sąsiedzku znajduje się gospodarstwo doświadczalne – poinformował prezes. – Będzie służyło pomocą w pracach badawczych, a przy okazji się pan rozerwie, bo to same kobiety i ucieszą się na pana widok.

– W Krwonach?

– To nazwa wsi. Będzie pan miał cały dom do dyspozycji. Moja asystentka pojedzie z panem i dokona wszystkich formalności z zakwaterowaniem. Jutro rano rozpoczniemy pracę.

Rafał Kotarski pożegnał się i odprowadził nowego współpracownika do drzwi. Asystentka już czekała przy samochodzie.

– Gdzie pan zaparkował?

– Ta srebrna toyota.

– Pojedzie pan za mną, będę jechała ostrożnie.

Asystentka wsiadła do swojej czarnej skody octavii i mignęła światłami awaryjnymi, dając znak, że jest gotowa do drogi. Trasa prowadziła krętą, wąską drogą i po dwudziestu minutach byli na miejscu.

– Widzi pan, nie jest daleko – powiedziała kobieta, kiedy oboje opuścili swoje pojazdy. Zatrzymali się przed ceglastym parterowym budynkiem z poddaszem użytkowym. – Zapraszam do środka. – Asystentka przekręciła klucz w zamku i weszła, żeby włączyć światło.

– Widzę, że pani dobrze zna dom.

– Mamy dobry układ z właścicielami. Kiedy jest potrzeba, wynajmujemy to miejsce dla naszych gości.

– Pewnie macie ich sporo?

– Niekoniecznie. Ostatni przed panem lokator, lokatorzy – poprawiła się – mieszkali – asystentka szukała w pamięci – dobre pół roku temu. To była delegacja, która zwiedzała nasz browar. Spędzili tu dosłownie jedną noc. Zapewniam, że będzie się panu dobrze mieszkało, o ile lubi pan spokój.

– Dzisiaj zapewne tak. Jestem po długiej i męczącej podróży.

– O posiłek nie musi się pan martwić. – Asystentka podeszła do lodówki. – Wszystko jest świeże. Kawa, herbata. A więc zostaje pan?

– A mam inny wybór?

Kobieta się uśmiechnęła.

– Mam nadzieję, że jutro pan do nas trafi?

– W dobie GPS-ów.

– To do jutra, klucze wiszą na haczyku w sieni.

– W sieni?

– Tak tu się mówi na przedpokój.

Marek uchylił firanki. Widział, jak kobieta wsiadła do swojego auta i odjechała z piskiem opon. Zaczął zwiedzać swoje lokum.

„Fajnie, tylko na odludziu”, pomyślał. Dom był bardziej okazały w środku, niż wyglądał na zewnątrz. W lodówce dostrzegł mleko do kawy i dwa słoiki z gotowymi daniami. W chlebaku znajdowała się ćwiartka okrągłego chleba. Zdecydował się na kawę i uruchomił ekspres. Zanim jednak ją zrobił, minęło trochę czasu. Wreszcie zaparzył sobie cappuccino. Usiadł na kanapie i włączył telewizor. Były wszystkie podstawowe kanały. Zostawił telewizor włączony na wiadomościach i poszukał telefonu, który mimo wyciszenia sygnalizował połączenie.

– Budzik – przedstawił się.

Usłyszał głos asystentki:

– Przepraszam, że dzwonię. Chciałam zapytać, czy wszystko w porządku.

– Tak, dziękuję. Właśnie zrobiłem sobie kawę.

– Pan prezes zapomniał uprzedzić, że rano go nie będzie. Wobec czego umówiłam pana na spotkanie w naszym gospodarstwie doświadczalnym.

– Słyszałem o nim od prezesa. Gdzie je znajdę?

– Mieści się prawie po sąsiedzku w Krwonach. Okazały budynek widać z daleka. Przy wejściu jest tablica. Poradzi pan sobie. Rano potwierdzę u nich wizytę.

– Kiedy prezes wróci? – zapytał Marek.

– Około południa będzie z powrotem. Ma pan jeszcze jakieś pytania?

– Nie. A właściwie mam jedno… – poprawił się. – Czy mogę zapisać numer telefonu, z którego pani dzwoni?

– Tak, chociaż… – W jej głosie było słychać wahanie.

– Jeśli pani nie chce…

– Niech pan sobie go zapisze w pamięci. To mój prywatny numer, ale nie szkodzi. Musimy się swobodnie kontaktować, a telefon zawsze mam przy sobie.

– Obiecuję, że nie będę go nadużywał.

– Okej. Życzę dobrej nocy.

– Dziękuję.

Po rozmowie Marek zapisał numer pod hasłem „asystentka”. Nie zapamiętał jej imienia ani nazwiska. Wrócił do picia kawy. Przyniósł sobie kawałek placka, który leżał za chlebem i nie było go widać.

Wszedł na piętro, właściwie na poddasze, żeby obejrzeć pozostałe pomieszczenia. Drzwi do nich były zamknięte. Na breloku wisiało wprawdzie kilka kluczy, jednak Marek postanowił odłożyć zwiedzanie domu na później. Po wypiciu kawy poczuł się zmęczony po długiej podróży i położył się na kanapie. Zmienił kanał na przyrodniczy. Właśnie był emitowany program o Tasmanii.

„To prawie na końcu świata”, pomyślał.

Zastanawiał się, z czego była znana ta australijska wyspa, i dopiero gdy na ekranie pojawił się diabeł tasmański, przypomniał sobie, że właśnie chodziło mu o to oryginalne, endemiczne zwierzę. Oczy mu się zamykały. Miał wrażenie, że co chwilę budził go telefon. Za każdym razem, kiedy brał aparat do ręki, okazywało się, że to tylko złudzenie. W całym domu i na zewnątrz panowała cisza, która budziła przerażenie w osobie nieprzyzwyczajonej do takich warunków. Na zmianę drzemał i czuwał, a kiedy nie spał, nasłuchiwał każdego dźwięku. W końcu postanowił się przebrać w piżamę. Jego wzrok padł na otwartą szufladę w komodzie, na której stał telewizor. Zamknął ją i poszedł do łazienki. Pomieszczenie było wyremontowane, ale lustro stało za prysznicem i czekało na powieszenie na ścianie.

„Jak się tu ogolić?”, pomyślał. „Chyba zapuszczę brodę”.

Z takim zamiarem nosił się już od dłuższego czasu, teraz nadarzyła się ku temu okazja. Postawił jednak lustro na pralce i oparł je o ścianę. Kiedy wrócił do pokoju, szuflada znowu była otwarta.

– Ten mebel krzywo stoi – rzucił do siebie.

Był już rozbudzony i nie mógł zasnąć. Leżał z zamkniętymi oczami i miał wrażenie, że na piętrze ktoś chodzi. Słyszał szuranie miękkich domowych kapci. W końcu przemógł się i zasnął. Z kolei rano nie mógł otworzyć oczu. Na zewnątrz było jeszcze ciemno, a w domu chłodno. Przeciągał podjęcie decyzji o wyjściu z łóżka o kolejne minuty. Ostatecznie zebrał się w sobie, zaparzył czarną kawę i zjadł ostatni kawałek placka drożdżowego. Kiedy wychodził, zerknął na szufladę, która tym razem była zamknięta. Zamknął za sobą drzwi i wyszedł. Dwa domy dalej stał duży budynek, przy którym powiewała flaga Unii Europejskiej. Odwrócił się i spojrzał na fasadę domu, w którym spędził swoją pierwszą noc. Miał wrażenie, że w oknie na poddaszu majaczyła jakaś postać. Przetarł oczy i poszedł dalej.

– Dzień dobry.

– Dzień jak co dzień, oby był dobry – odpowiedziała mu kobieta, którą spotkał przed wejściem.

– Nazywam się…

– Budzik, czyż nie?

Marek się uśmiechnął.

– Skąd pani wie, jak się nazywam?

– To poniekąd dość oryginalne nazwisko. Uprzedzili w browarze, że pan nas dzisiaj odwiedzi.

– To ładnie z ich strony.

– Jak się panu spało?

– Ta wszechogarniająca cisza trochę nie pasowała do mojego miejskiego przyzwyczajenia.

– Miał pan jakiś ciekawy sen?

– Jeśli nawet, to nie pamiętam.

– Przedstawię panu nasz zespół.

Weszli do pomieszczenia, w którym przy dużym kwadratowym stole siedziały same kobiety.

– Widzę damskie towarzystwo.

– Pracowali u nas mężczyźni, ale się wykruszyli.

– To są moje czarownice. – Kobieta się uśmiechnęła. – Widzi pan, zajmujemy się ziołolecznictwem, kosmetologią, ogrodnictwem i stąd ta ksywka. Niech pan tak na mnie nie patrzy. To określenie wymyślili ludzie, którzy przyjeżdżają robić z nami interesy. Mamy tu bardzo nowoczesną kuchnię służącą do przetwórstwa owoców i warzyw. Widzę po minie, że chce pan ją zobaczyć?

– Nie chcę wam przeszkadzać, ale z czystej ciekawości spojrzę, jak wygląda profesjonalna kuchnia.

W pomieszczeniach, do których weszli, znajdowały się wyciskarki do soków, piec chlebowy, lodówki, urządzenia pakujące.

– To nasze królestwo.

Marek się rozglądał. W pewnym momencie wręcz poczuł, że ktoś się w niego wpatruje. Odwrócił się. Za nim stały dwie młode kobiety, których jeszcze tutaj nie widział.

– To także moje pracownice, zaraz wszystkich przedstawię. Dziewczyny odbywają staż, dopiero co skończyły edukację.

Szefowa coś im szepnęła, a kiedy Marek ponownie się obejrzał, nikogo już nie było. Widok dwóch młodych kobiet przywołał mu w pamięci film Lśnienie z drastyczną sceną z siostrami bliźniaczkami.

– Były do siebie podobne. Czy to siostry? – zapytał.

– Nie. – Kobieta uśmiechnęła się kpiąco. – Miały takie same fartuszki i stąd może skojarzenie. Zapraszam do kuchni, przy kawie poznamy się bliżej – zaproponowała.

Na stole leżał pokrojony placek – taki sam, jaki miał w domu.

– Pije pan kawę?

– Chętnie, poproszę.

Po chwili stała przed nim filiżanka świeżo zaparzonej kawy.

– Jaki zapach! – Pociągnął nosem.

– Pan Marek pomyślał, że jesteście siostrami.

Usłyszał stłumiony śmiech.

– To Marta i Wiesia.

Marek doznał dziwnego uczucia. Kiedy Marta spojrzała mu głęboko w oczy, po plecach przeszły mu ciarki. Natomiast druga z młodych kobiet unikała kontaktu wzrokowego. W tym przypadku poczuł się nieco tak, jakby nim wzgardziła.

– Tamara jest dietetyczką. – Kobieta wstała i jako jedyna, przedstawiając się, podała mu rękę. – Kasandra zajmuje się marketingiem, a Stenia sprzedażą.

– Stenia to zdrobnienie? – zapytał.

– Od Stefanii – odpowiedziała sama zainteresowana. – Nie podoba się panu?

– Jestem zaskoczony, bo po raz pierwszy słyszę to imię.

– Rodzice słuchali piosenkarki o takim imieniu i pod wpływem jej uroku postanowili takie imię dać córce – wyjaśniła.

– Ja mam na imię Iwona – przedstawiła się szefowa. – A teraz możemy zająć się konsumpcją placka. Coś niecoś wiemy o panu, ale może zdradzi pan więcej szczegółów. Czym będzie się pan zajmował w naszym browarze?

– Przyjechałem z Lublina, a Lubelszczyzna słynie z uprawy chmielu.

– A chmiel to piwo, teraz rozumiemy.

– Zajmuję się naukowo roślinami wykorzystywanymi w przemyśle spożywczym. Piszę doktorat właśnie o produkcji piwa, szczególnie na podstawie starych receptur, a jak piwo, to chmiel. Dyrektor waszego browaru czytał moje publikacje i skontaktował się ze mną. I tak od słowa do słowa zaproponował mi współpracę, a właściwie poprosił o pomoc w odtworzeniu starych receptur.

– To tak jak my mamy sad i uprawiamy stare odmiany jabłek.

– Można porównać w daleko idącym uproszczeniu.

– Chce mu pan zaproponować swoje receptury?

– Inaczej, pan Rafał odnalazł starodruki z recepturami pisane po łacinie. Dokumenty pochodzą z tych regionów i nowy produkt, który chciał uruchomić jako regionalny, miałby nawiązywać do tych starych przepisów.

– Słyszałam, że te stare receptury pochodzą z Kwiatkowa.

– Tego nie wiedziałem. To miejscowość w tych okolicach?

– To mała wioska. Właściwie już nic z niej nie zostało. Kiedyś znajdował się tam duży wczesnośredniowieczny gród na miarę Biskupina. Kwiatków został odnaleziony podczas budowy kopalni odkrywkowej. Ślady osady badał specjalny zespół archeologów. Pochodzące stamtąd artefakty znajdują się w naszym muzeum.

– Dziękuję za informacje. Chętnie się im przyjrzę.

– Proszę powiedzieć, jak się panu spało – odezwała się Stenia.

– No wiesz, o takie coś pana pytasz? – naskoczyła na nią szefowa, która wcześniej także zadała to pytanie.

– Chętnie odpowiem. To dopiero pierwsza noc. Co mnie uderzyło? Cisza, aż trudno było mi zasnąć. Mam nadzieję, że się przyzwyczaję. Trochę daleko tu do sklepów.

– Mamy w wiosce sklep – powiedziała Kasandra.

– Panu chodzi o market. – Stenia wyprowadziła ją z błędu.

– W browarach powiedziano mi, że jak znajdą mi coś lepszego w mieście, to się tam przeniosę.

– Szkoda by było – westchnęła szefowa.

– Dlaczego?

– Nie odwiedzałby pan nas.

– Tu jest niedaleko, mógłbym przyjeżdżać.

– To nie to samo, a kawa u nas przednia. Wie pan, chcemy docelowo otworzyć tu palarnię. Po cichu liczyliśmy, że pan nam pomoże.

– Jestem specjalistą od chmielu, nie od kawowców.

– Jednak jakieś podobieństwo istnieje.

– Nie widzę podobieństw.

– Panie Marku, skoro jest pan kawoszem, to pewnie pan wie, że ten napój jest lepszy i gorszy, droższy i tańszy.

– To prawda. Różnice występują w zależności od sposobu palenia ziaren.

– Widzi pan szansę na dobry biznes w sprzedaży naszej kawy?

– Musiałbym się zastanowić, uprzedzam jednak, że nie jestem specjalistą od biznesu, zwłaszcza kawowego.

– Współpracujemy ze wszystkimi urzędami gminnymi w całym powiecie. Każda gmina wypożyczy od nas profesjonalny ekspres, a w zamian za to kupi produkowaną przez nas kawę. Chcemy, żeby była jak najlepsza i konkurowała z podobnymi na rynku.

– Uważam, że to świetny pomysł.

– Oprócz gmin w mieście jest dużo instytucji, na które także liczymy.

– Musicie zrobić biznesplan. Ile jesteście w stanie sprzedać kawy minimum i maksimum. Później przenieść to na produkcję, czy jesteście w stanie tyle wyprodukować i czy przyniesie wam to zysk.

– Zysk nie jest najważniejszy, ale nie chciałybyśmy dopłacać do interesu.

– To zrozumiałe. Kawa to dość wrażliwy produkt.

– Co ma pan na myśli, mówiąc „wrażliwy”?

– Ceny na rynkach kawy, właściwie na giełdach, dyktują ceny tego produktu w sklepach. Poza tym trzeba uwzględnić różnice kursowe.

– Mimo wszystko chcemy spróbować.

– Mam pytanie. – Marta podniosła rękę jak w szkole.

Marek spojrzał w jej kierunku i znowu przeszył go dreszcz jak podczas przedstawiania się jej.

– To pytanie z innej beczki. Wracam do tego, jak się panu spało w tym domu.

– Dom ma jakieś znaczenie?

– To stary dom.

– W środku wygląda jak nowy.

– Jest po remoncie.

– Teraz, kiedy sobie przypominam, to rzeczywiście…

Marek przerwał wypowiedź, jakby się zastanawiał, co powiedzieć albo co ukryć.

– Co „rzeczywiście”? – Wiesia przerwała milczenie.

– Coś mnie wystraszyło. Co chwilę szuflada sama się otwierała.

– Panie Marku – uśmiechnęła się szefowa – podłogi są krzywe i szuflada się otwiera. Proszę sprawdzić po powrocie. Wystarczy coś podłożyć i problem z głowy.

– Dziękuję za podpowiedź.

Marek co chwilę zerkał na telefon.

– Śpieszy się pan?

– Mieli dzwonić z browaru, a ja wyciszyłem telefon, żeby nam nie przeszkadzał. O, właśnie dzwoni asystentka prezesa. – Marek wyszedł z pomieszczenia na korytarz. – Halo!

– Pan Kotarski? Z tej strony asystentka pana Rafała Kotarskiego. Ma pan dzisiaj inny głos albo mi się wydaje, przepraszam pana. Prezesa jeszcze nie ma.

– Nie szkodzi, przejadę się do miasta.

– Jest pan w inkubatorze kuchennym?

– Tak, właśnie rozmawialiśmy.

– Dobrze. Proszę przyjechać do Turku, a jak prezes wróci, to zadzwonię albo wyślę SMS-a.

Marek wrócił do sali, w której czekały kobiety.

– Już pan nas opuszcza? – zapytała Iwona.

– Jadę do Turku.

– Proszę zabrać ze sobą kawałek placka na drogę.

– Dziękuję, chętnie skorzystam. Wczoraj w lodówce znalazłem placek bardzo podobny do tego.

Szefowa się uśmiechnęła. Marek pożegnał się gestem ręki.

– Proszę nas jeszcze odwiedzić! – zawołała Tamara.

Nie odpowiedział, tylko jeszcze raz podniósł rękę i wyszedł na zewnątrz. Kobiety natomiast zaczęły komentować jego zachowanie i wygląd.

– Jak dla mnie to trochę ciapkowaty – oceniła Kasandra.

– Co wy gadacie, pierwszy raz widzicie faceta i od razu takie przytyki – stwierdziła Marta.

– Ciekawe, czy wie, gdzie śpi? – zapytała Wiesia.

– A czemu to cię obchodzi, gdzie i z kim on sypia? – odpowiedziała pytaniem Stenia.

– To dziwny dom. Każdy, kto się tam zatrzymał, czym prędzej opuszczał to miejsce.

– Młoda jesteś, skąd możesz wiedzieć, co to za dom i kto tam sypiał? – dodała Stenia.

– Dziewczyny, zostawmy w spokoju pana Marka, bo jeszcze od tych waszych komentarzy dostanie czkawki – przerwała dyskusję Iwona.

– Ciekawe, czy jeszcze do nas zajrzy? – zapytała Kasandra.

– Ledwo co wyszedł, a ty już za nim tęsknisz – prychnęła Marta.

– Spokojnie, przyjdzie do nas i to niejeden raz. W końcu, jak na czarownice przystało, zauroczyłyście go – zaśmiała się szefowa. – Teraz pewnie myśli o nas, a zwłaszcza o tobie, Kasandro.

Kasandra uchodziła za najładniejszą z dziewcząt, choć wszystkie były pełne uroku i dziewczęcej niewinności, jak się o nich wypowiadał pszczelarz Marcel, który zaopatrywał ich sklepik w wiejski miód.

Tymczasem Marek dojechał do browaru. Zaparkował swoją toyotę i wszedł na pierwsze piętro do sekretariatu.

– Pana prezesa Kotarskiego jeszcze nie ma, ale powinien lada chwila przyjechać – przywitała go asystentka. – Miał pan czekać na SMS-a, czyż nie?

Po chwili wyszła z pokoju, by uzupełnić ciasteczka, a Marek pospiesznie podszedł do jej biurka, aby zobaczyć, jak asystentka się nazywa. Była tam jej wizytówka. Zanim wróciła, zdążył wrócić na fotel. Zauważyła, że pod jej nieobecność w sekretariacie coś się wydarzyło.

– Czegoś pan sobie życzy? – zapytała.

– Nie, dziękuję. Albo poproszę o małą kawę, pani Arleto.

Kobieta była świadoma, że się nie przedstawiła. Może liczyła, że szef ją osobiście zaanonsuje, albo zlekceważyła Marka Budzika. Zdziwiła się, że została poproszona o kawę w ten sposób.

– Taką jak wczoraj? Białą?

– Poproszę.

Chwilę później przyszedł Rafał Kotarski. Podszedł do siedzącego Marka i podał mu rękę na przywitanie. Następnie zwrócił się do asystentki:

– Działo się coś pod moją nieobecność?

– W zasadzie nic. Szef produkcji pytał o pana.

– Czego chciał?

– Nie powiedział. Dokumenty do przejrzenia i podpisania zostawiłam w teczce.

– Pozwoli pan, że szybko przerzucę to, co tam na mnie czeka – zwrócił się do Budzika i wszedł do gabinetu, zostawiając otwarte drzwi. Nie minęło dziesięć minut, kiedy zawołał: – Proszę, panie Marku. Proszę zamknąć za sobą drzwi. Jak panu minęła pierwsza noc?

– To nie pierwsze pytanie o noc.

– O! A kto jeszcze pytał? – Zerknął zza sterty dokumentów.

– Te sympatyczne kobiety z gospodarstwa doświadczalnego.

– Pewnie z samego rana je pan obudził – zaśmiał się prezes. – Tak przez analogię do pana nazwiska, jest nietypowe nawet jak na nasze standardy, nie uważa pan?

– Owszem, nie należy do nazwisk typu Kowalski czy Kaczmarek, ale już słyszałam o kimś, kto się nazywał tak jak ja.

– Ja, wybaczy pan, pierwszy raz się spotkałem z kimś o tak oryginalnym nazwisku. – Prezes włożył papiery do teczki. – To przejdźmy do rzeczy. Wie pan, dlaczego zaproponowałem panu współpracę?

– Znam treść pana oferty.

– Pierwszy raz podpisuję umowę z kimś, z kim nie rozmawiałem osobiście. Przyjechał pan do nas z daleka, nie chciałem pana dwukrotnie fatygować. Pomyślałem, że jeśli pan przyjedzie i się zgodzi, to zaczniemy współpracować.

– Nie mam nic przeciwko temu. To, co mam tutaj robić, choć nie znam szczegółów, jest zbieżne z tym, czym się zajmuję w mojej pracy naukowej. Poza tym nie mam rodziny i nie jestem z nikim związany. Wyjazd nie sprawił mi większego problemu, a w zasadzie decyzja o nim.

– Skoro nie ma pan żony, to może pozna pan kogoś tu, na miejscu. Panien u nas nie brakuje. W naszym gospodarstwie to oprócz szefowej i… – prezes się zamyślił – Wiesi, jednej z bliźniaczek, pozostałe to panienki. Przepraszam, Wiesia też jest panienką. Tamara natomiast to młoda mężatka. Tak naprawdę kto za nimi nadąży… – Zaczął wyliczać: – Marta, siostra Wiesi, Stenia, Kasandra i Tamara. Oczywiście jeszcze Iwona, szefowa zespołu.

– Pani Iwona powiedziała mi, że to nie są siostry, tylko są podobnie ubrane, a to ich marketing.

– Ja wiem swoje. To są bliźniaczki. Wiem przecież, sam je rekomendowałem. Jest tam ich pokaźna grupa. Przyzwyczai się pan do tego towarzystwa. Wyjdzie im nawet na zdrowie, że wśród nich pojawił się facet.

– One mówiły o pszczelarzu.

– Owszem, jest pszczelarz. Ba, nawet stoi tam ul, który zresztą postawił. To emeryt. Zajmuje się pszczołami, skosi trawę, jeśli trzeba, coś tam pogrzebie w ogródku czy w sadzie. Chyba dwa razy w tygodniu przychodzi na dwie godziny.

Rozmowę przerwała im pani Arleta, która weszła do gabinetu.

– Panią Arletę już pan poznał wczoraj – zaśmiał się.

– Tak, jeszcze raz miło mi. – Budzik się ukłonił.

– Tu mam umowy dla pana Marka. Przeczyta je pan, zanim podpisze? – zapytała asystentka.

– A co tu jest do czytania? – odparł prezes.

– Pani Arleta ma rację, to nie jest zwykła umowa o pracę, tylko o dzieło i dotyczy mojego doktoratu…

– Szczególnie – wtrącił prezes – części zwanej klauzulą poufności. Musi pan pamiętać o danych wrażliwych. Nasz browar to mała jednostka produkcyjna, a konkurencja nie śpi. Tak po trochu liczę, że zdradzi nam pan trochę ciekawostek z innych podobnych nam browarów.

– A klauzula?

– Oczywiście, jeśli pan jej nie podpisywał u konkurencji. Udostępnię panu starodruki w liczbie trzech, niektóre są częściowo napisane po polsku, staropolsku – poprawił się. – Większość tekstu jest po łacinie. Nie powinno to panu sprawić kłopotu, bo pan pisał, że zna łacinę.

– Potwierdzam, nie sprawiała mi dotychczas kłopotu, choć to martwy język.

– To dobrze. Starodruki są z siedemnastego wieku i dotyczą głównie… – nie dokończył. – Zostawię to panu, ja znam je tylko z opisu innych i to tylko częściowo.

– W takim razie może nie jestem potrzebny, skoro pan już zna ich treść.

– Tłumaczenie historyka. Ja potrzebuję biotechnologa od żywności. Jesteśmy browarem i potrzebujemy kopa, żeby wynieść nasz produkt na wyżyny konsumenckie. Słyszał pan o winie patykiem pisanym?

– To produkt niskiej jakości.

– Tu nieważna jest jakość, a tylko nazwa, na ten przykład Piwo Turem Pisane. No co? Jest Żubr, to niech będzie i Tur.

– Ma pan rację, pomysł ciekawy. Nie wpadłem na to, żeby tura skojarzyć z żubrem. Musi pan jednak zastrzec nazwę, bo ją panu podkradną.

– Jeśli zachowamy poufność, to sądzę, że konkurencja, nawet jakby chciała, to nie zdąży. Nie będzie się pan tym zajmował miesiącami…

– To ile daje mi pan czasu? – Marek wszedł w zdanie.

– W umowie nie ma klauzuli dotyczącej terminu, ale sądzę, że miesiąc, niech będzie trzy, panu wystarczy. To jest umowa o dzieło, ale zaliczkę pan dostanie w wysokości trzydziestu procent. Koleina zaliczka jest przewidziana w zależności od zaawansowania pana pracy. Liczę nie tylko na samo tłumaczenie, ale także przygotowanie receptury.

– Słyszę, że toczy się ożywiona dyskusja – przerwała im asystentka.

– Właśnie kończymy.

– Czyli mogę już zabrać podpisane umowy?

– Tak, już podpisuję – powiedział Marek.

Asystentka położyła umowy na biurku prezesa. Kiedy je podpisał, wstał, zapiął marynarkę i podał rękę Budzikowi.

– Dziękuję, że zgodził się pan z nami współpracować. I budzić czarownice z Krwon.

– Jak to na Budzik przystało – dokończył Marek.

– Właśnie. Jutro pokażę panu browar od środka.

– Jutro pan prezes jedzie do Warszawy – przypomniała Arleta.

– To pojutrze, browar nie uciecze. To cóż, trafi pan sam dzisiaj do tej naszej przeuroczej wioski?

– Czy mam pana konwojować tak jak wczoraj? – dodała asystentka.

– Oczywiście, byłoby mi miło, ale trafię sam – odpowiedział.

– W takim razie spotkamy się pojutrze, a jutro w imieniu pani Iwony zapraszam do naszego gospodarstwa czy tam ośrodka, jak poprawnie się nazywa to opanowane przez czarownice miejsce.

Po pożegnaniu Marek wsiadł do toyoty i pojechał w kierunku marketu, który minął po drodze. Po zaopatrzeniu się w produkty spożywcze wrócił na drogę do Krwon. Niestety musiał zawrócić, bo przejechał zakręt, w który miał skręcić. Na miejscu od razu poznał swój dom. Jedyny w tej części wioski był nieotynkowany i nieogrodzony.

„To był długi dzień”, pomyślał, kiedy przypomniał sobie, że większość czasu spędził z kobietami.

Szczególnie zapamiętał twarz jednej z bliźniaczek. Wszedł do środka, rzucił kluczyki na komodę i usiadł w głębokim fotelu. Rozebrał się i włączył ekspres do kawy. Wziął tylko jednego łyka, bo przypomniał sobie, że kupił zgrzewkę piwa. Jakby na przekór, było to piwo Żubr. Otworzył puszkę i się napił. Chciał włączyć telewizor, ale nie mógł znaleźć pilota. Szuflada pod telewizorem była wysunięta. Pomyślał, że powinien otworzyć drzwi na górze, które rano były zamknięte. Postanowił bez pośpiechu sprawdzić je później. Piwo pobudziło apetyt. Miał kilka jaj i kiełbasę. Wybrał jajka, tym bardziej że kupił słoik majonezu. Znalazł mały garnek, włożył do niego dwa jajka i zalał je wodą. Kiedy próbował poszukać pilota, zobaczył z przerażeniem, że telewizor był włączony. W szufladzie pod nim leżał pilot.

– Jeszcze zwariuję – zaśmiał się do siebie, choć był to śmiech mający dodać mu odwagi.

Odłożył pustą puszkę po piwie i wrócił do jajek. Ugotowały się na twardo, choć preferował na miękko. Kiedy smacznie je jadł, zadzwonił telefon. Wyświetliło się nazwisko asystentki.

– Panie Marku, nie zmarzł pan ostatniej nocy? Zapomniałam zapytać.

– Nie, choć rzeczywiście ciepło nie jest.

– Jak pan wyjdzie na zewnątrz, zaraz po prawej stronie stoi drewniana szopa, a w niej jest drewno kominkowe. W piecu było napalone, ale ktoś, kto palił, może nie przestawił temperatury. Rozumie pan, jak nikogo nie było, to piec był ustawiony na minimum. Podajnik sam dokłada pelet, ale może pan rozpalić kominek, tak będzie cieplej i bardziej nastrojowo, nieprawdaż? Akcesoria do kominka znajdzie pan w schowku obok, za metalowymi drzwiczkami.

– Widziałem wprawdzie kominek, ale nie przyszło mi do głowy, żeby go rozpalić.

– Gdzieś tam jest termometr, który pokazuje temperaturę na zewnątrz i wewnątrz budynku. Proszę sprawdzić, ile jest, a potem uruchomić kominek.

– Jeszcze nigdy nie rozpalałem kominka. Co będzie, jak zatruję się czadem?

– W domu jest czujnik tlenku węgla. Gdyby się włączył, to i umarłego z grobu by obudził.

– Pani Arleto, jeśli się okaże, że temperatura jest wystarczająca, to nie będę się bawił kominkiem. Proszę zważyć, że przyjechałem ze wschodu, gdzie jest znacznie chłodniej.

– Jak pan uważa. Chodzi mi o pana komfort. Jeszcze pan nam ucieknie i temat receptury piwa się opóźni.

– A może pani mi osobiście pokaże, jak się rozpala w kominku?

– Owszem, mam kominek w domu i potrafię go rozpalić, ale mieszkam dość daleko od Krwon. Proponuję poprosić którąś z kobiet z gospodarstwa, to panu pomogą. Nawet jutro będzie okazja, bo pan zostaje raczej w Krwonach. Zapomniałam o najważniejszym, mówię o kominku, a ważniejszy jest piec. Zapas peletu jest na całą zimę i tylko trzeba go dosypywać. Piec jest ustawiony. Gdyby zabrakło prądu, trzeba na nowo ustawić parametry. Raz w tygodniu czyści się komin i to wszystko. Dziewczyny jutro o wszystkim panu powiedzą. Niech pan je zapyta.

– Dziękuję za radę.

– Życzę miłego i, mam nadzieję, ciepłego wieczoru.

– Dziękuję.

Marek widział obok telewizora oparty na nóżce wyświetlacz, ale nie wiedział, że to termometr. Teraz pokazywał siedemnaście stopni Celsjusza w środku.

– Niemożliwe – mruknął pod nosem.

Wydawało mu się, że jest znacznie cieplej. Na dworze było minus sześć stopni. Spojrzał przez okno na szopę, w której miało się znajdować drewno. Nie chciało mu się iść, zwłaszcza że było ciemno. W końcu się przemógł. Wyobraził sobie ciepło z kominka i trzaskające polana. Wyjął pęk kluczy i wyszedł z domu tak jak stał. Kiedy przez dłuższą chwilę szukał odpowiedniego klucza do zamka, poczuł przeraźliwe zimno. W końcu otworzył drzwi do komórki, wymacał włącznik prądu i włączył go. Wewnątrz panował porządek. Narzędzia ogrodnicze stały oparte o ścianę, drewno było równo poukładane. Wziął polana, ale kiedy zamykał drzwi, z rąk wypadło mu kilka. Pozbierał je i szybkim krokiem wrócił do domu. O dziwo, drzwi wejściowe były zamknięte. Minęła chwila, zanim nerwowym ruchem ponownie wyjął z kieszeni pęk kluczy i otworzył drzwi. Zamek działał w ten sposób, że kiedy drzwi się zatrzasnęły, trzeba było je otworzyć kluczem. W pomieszczeniu było zdecydowanie cieplej.

Niestety drewno było zbyt wilgotne i Marek nie poradził sobie z rozpaleniem w kominku. Właściwie płonęła jedynie podpałka. W końcu zrezygnował i przykrył się kocem. Otworzył kolejną puszkę piwa i wziął pilota. Drgnął, kiedy usłyszał, jakby coś spadło na podłogę. Kiedy się ocknął, stwierdził, że pilot wypadł mu z ręki. Nie mógł już zasnąć. W pewnej chwili zdawało mu się, że słyszy kroki bosych stóp na piętrze. Było już prawie nad ranem. W końcu wstał i zrobił sobie kawy. Wykąpał się, a kiedy wrócił z łazienki, podniósł filiżankę, w której zostało nie więcej niż łyk, może dwa czarnego napoju. Był zdziwiony, ale doszedł do wniosku, że wypił ją, zanim wszedł pod prysznic.

– Jak minęła noc? – zapytała Marta, która otworzyła mu drzwi.

– Noc – Marek zastanawiał się, co odpowiedzieć – tak sobie.

– Wygląda pan na zmęczonego, jakby pan ciężko pracował w nocy.

– Pani Marto, nie pracowałem. Nie było najcieplej.

– Przecież dom jest ogrzewany.

– Nie poradziłem sobie z kominkiem, drewno było zbyt wilgotne.

– Tam jest przecież piec, może pan podkręcić temperaturę.

– Możliwe, dzisiaj wszystko posprawdzam.

– O czym rozmawiacie? – Podeszła do nich Kasandra.

– Pan Marek zmarzł dzisiejszej nocy.

– O, kobiety panu potrzeba, to by rozgrzała – roześmiała się.

– Owszem, kobieta pewnie grzeje, ale ja myślę o bardziej przyziemnych sposobach jak piec czy kominek.

– Panie Marku, zapraszam do kuchni, zrobię panu coś gorącego do picia, to się pan rozgrzeje.

Kiedy czekał, aż zagotuje się woda, przypomniał sobie, że pani Arleta z browaru sugerowała mu, żeby zgłosił się po pomoc z rozpaleniem kominka do którejś z kobiet z gospodarstwa.

– Wczoraj rozmawiałem z asystentką.

– Pewnie z panią Arletką.

– Tak. Mówiła mi, że u was znajdę pomoc z rozpaleniem kominka.

– Stenia panu pomoże. Jak wróci z miasta, to niech pan ją poprosi. Pojechały z szefową do burmistrza. – Marta zrobiła minę taką, jak w dzień, kiedy się poznali.

– Pani Marto, co pani tak dziwnie na mnie patrzy?

– Przepraszam, zamyśliłam się. Choć… – przerwała.

– Proszę dokończyć, co choć…?

– Nic, tak mi się powiedziało. Nieważne.

– Czy dobrze pamiętam, Stenia zajmuje się sprzedażą?

– Dobrze pan pamięta, przy czym każda z nas po trochu zajmuje się wszystkim. Rozumiem, nie jest łatwo nas skojarzyć z pracą. Jak pan chce, to przypomnę.

– Będę wdzięczny.

– Iwona to szefowa.

– To zapamiętałem.

– O Steni też pan pamięta. Tamara jest dietetyczką. My z Wiesią przyszłyśmy tu na staż. Przygotowujemy nasze produkty do sprzedaży. Przyklejamy nalepki, rozlewamy, wyciskamy sok. Kasandra, która z nami rozmawiała, zajmuje się marketingiem. Prowadzi naszego Facebooka.

– Kasandra to rzadkie imię.

– To prawda, ale Tamara też nie należy do często występujących.

– U mnie, w Lubelskiem, kobiet o takim imieniu jest więcej.

– Czy ma pan jeszcze jakieś życzenie?

– Nie, dziękuję.

– Jak wróci szefowa, to się panem zajmie, a Stenia pójdzie z panem, aby pokazać, jak rozpala się w piecu.

Szefowa po powrocie nie miała dla niego czasu, ponieważ musiała zająć się dokumentami. Pomagała jej Stenia, wobec czego do pomocy Markowi wytypowano Martę.

– Widzi pan, kazał pan, zrobił sam. – Nieporadnie próbowała mu wytłumaczyć, używając popularnego powiedzenia: „kazał pan, musiał sam”. – W takim razie chodźmy teraz, bo ja dzisiaj wychodzę wcześniej, a muszę jeszcze zarobić chleb.

– Zajmujesz się wypiekiem chleba?

– I to jako stażystka. Wiesia zresztą też.

Młoda kobieta włożyła kurtkę i spojrzała w lustro, po czym oboje poszli do domu, w którym zatrzymał się Marek.

– Nie wiem, czy nie zrezygnuję z tego miejsca – powiedział, kiedy dotarli.

– Panie Marku, zima się lada chwila skończy, a wiosną i latem jest tu naprawdę pięknie.

– Nie tak szybko, mamy dopiero styczeń, pierwszą połowę, a to środek zimy.

– Czas szybko biegnie. Widzę, że pan przyniósł drewno.

– Tak, w nocy, kiedy poczułem zimno.

– Skąd pan je wziął?

– Z tamtej szopy. – Pokazał rękę przez okno.

– Ma pan klucze, to chodźmy do niej.

Kiedy weszli do środka, lepiej było widać, co znajduje się wewnątrz. Oprócz polan, które leżały na dwóch pryzmach, znajdował się tam również ekogroszek i pelet do kominków. Po prawej stronie stała kosiarka, a obok niej był aerator.

Marta wzięła dwa polana.

– Proszę wziąć ze dwa takie wałki peletu i tyle drewna, ile pan uniesie.

Marek wziął cztery polana i pelet. Ponieważ ręce miał zajęte, nie mógł zamknąć drzwi.

– Ja przekręcę zamek, niech już pan idzie. Wie pan, ja to nie jestem specjalistką od kominków. Stenia robi to najlepiej, bo ma podobny w domu – usprawiedliwiła się dziewczyna.

Najpierw zaczął się palić pelet. Po chwili ogień objął już drewno.

– Udało się. – Marta się uśmiechnęła i spojrzała dziwnym wzrokiem na Marka.

– To czemu ja nie podpaliłem?

– Wziął pan drewno z tej drugiej pryzmy.

– Jaka to różnica?

– To ubiegłoroczny grab, a tamto tegoroczny dąb. Po pierwsze grab się lepiej pali, bo ma mniej soków, a po drugie jest sezonowany. Mówiąc „tegoroczny”, miałam na myśli ubiegły rok, bo mamy przecież styczeń. Widzi pan różnicę? Tak wygląda drewno z dębu, a tak z grabu, prawie wcale nie ma kory.

– Masz sporą wiedzę na temat drzew.

– Drewna. Mój ojciec pracuje w browarze, ale wcześniej był zatrudniony w fabryce mebli, a ja skończyłam technikum leśne.

– O, to fajnie. Jak to się ma do wypieku chleba?

– Nie ma w okolicach pracy, więc bierze się to, co dają.

– Skończyłaś studia?

– Tak, ale logistykę.

– Jeszcze coś innego.

Marta spojrzała na niego wielkimi oczami.

– Już się pali. Czy jestem jeszcze do czegoś potrzebna?

– Marto, bardzo ci dziękuję. Gdyby nie to, że muszę wrócić po komputer, to już bym się stąd nie ruszał. Może zaproponuję ci kawę?

– Muszę iść do pracy, mam przecież zarobić chleb. Nie zostawię Wiesi samej przy tej robocie, ale dziękuję za propozycję.

– To może później albo innym razem, chciałem się odwdzięczyć.

– Dziękuję.

Wyszli razem. Kiedy Marek zamykał drzwi, miał wrażenie, że ktoś na nich patrzy zza firanki na piętrze.

– Marta… – Chciał zapytać, co jest na górze i czy ktoś może w tym domu mieszkać, ale obok nich zatrzymał się listonosz. Zszedł z roweru i szukał czegoś w torbie.

– Mogę pani dać listy? Nie ma poleconego.

– Tak, odbiorę – potwierdziła Marta.

Marek wziął swoje rzeczy i wrócił do siebie. Postanowił, że zadzwoni jeszcze do pani Arlety, było bowiem przed szesnastą, lecz ta nie odbierała. Uznał, że pojedzie do sklepu po zakupy. W lodówce nie było już wiele. Brał pod uwagę także to, że tego dnia zje coś w barze. Zastanawiał się, czy ma zaczekać, aż ogień w kominku zgaśnie, czy pojechać i nie przejmować się pozostawionym ogniem. Kominek był szczelnie zamknięty, a ogień spokojnie trawił leżące w środku drwa. W sklepie, który znajdował się przy głównej drodze prowadzącej przez wieś, było kilkoro ludzi. Dwaj mężczyźni pili piwo. Kiedy wszedł, odruchowo schowali butelki za plecy. Przy ladzie nie było kolejki.

– Czego pan sobie życzy? – zapytała ekspedientka.

– Jeszcze chwilę, próbuję coś wybrać – odpowiedział Marek. – Coś gotowego do jedzenia, tylko do odgrzania.

– Kiełbasa jest, dobra, swojska.

– Dziękuję. – Popatrzył na nieco wyschniętą wędlinę, która nie wyglądała na świeżą. – Czy są jakieś konserwy?

– Rybne?

– Mogą być rybne. Szprotki.

– W oleju czy w sosie pomidorowym?

– Poproszę o jedną w oleju i drugą w sosie pomidorowym. No i coś do nich, bułki.

– Jest tylko chleb.

– Sam nie zjem całego.

– Weź pan, to chleb znany w całej okolicy. Nie jadł pan nigdy chleba z Brudzewa – zagadnął jeden z piwoszy.

– Nie znam, nie jestem stąd. Dobrze, wezmę chleb – odpowiedział dla świętego spokoju, żeby nie dać się wciągnąć w dyskusję.

– Pan mieszkasz w tym ceglastym domu? – zapytał drugi mężczyzna.

– Tak, zatrzymałem się tam, a czemu pan pytasz?

– Nic, tak tylko. Wioska mała, to nic się nie ukryje. Dobrze się tam panu mieszka? – dopytywał się.

– Coś jest na rzeczy, skoro tak was interesuje, gdzie mieszkam.

– Różnie mówią o tym domu, ale nic poza tym.

– Co mówią o nim? Jestem tu od niedawna.

– Takie tam stare historie, nic specjalnego. Pomieszkasz pan, to się dowiesz – zaśmiał się piwosz, a że miał braki w uzębieniu, to śmiech przypominał rechot.

– Jeszcze coś panu podać? – zwróciła się do niego ekspedientka.

– Wezmę jeszcze drożdżówkę do kawy, wygląda na świeżą.

– Dzisiejsza. Została jedna z porannej dostawy z czerwoną porzeczką i jeżynami. I z kruszonką.

– Mogę zapłacić?

– Gotówka czy karta?

Marek poszperał w kieszeni i wyjął banknot.

– Gotówką.

– Powodzenia – życzył piwosz, który otwierał kolejną butelkę.

– Do widzenia – powiedział Marek i wyszedł ze sklepu.

Wsiadł do auta i podjechał do ceglastego domu, jak go określił mężczyzna ze sklepu. Na ekranie smartfona wyświetliło się imię Arlety.

– Halo! Oddzwaniam.

– Pani Arleto, nie pamiętam, o co mi chodziło… Aha, o kominek, ale na ten temat już rozmawialiśmy.

– I co, poradził pan sobie?

– Pomogła mi pani Marta.

– To wspaniale. Zapraszam jutro rano do nas. Pan prezes będzie na miejscu i pokaże panu browar.

– Cieszę się, bo chciałbym już przejść do konkretnej pracy.

INNE KSIĄŻKI AUTORA