© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2024

© Copyright by Ilona Jakelevicius, 2024

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy i autora.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Alicja Kuczyńska

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Redakcja: Monika Kociuba

Korekta: Irena Piecha, Dominika Ładycka

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN 978-83-8308-567-8

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel. 71-344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Woda spływała po moim ciele i po czarnych włosach jak balsam, którego potrzebowałam po kolejnym dniu ciężkiej pracy, którą od długiego czasu wykonywałam z wielkim oddaniem. Była to przyjemna praca, gdyż zawsze uwielbiałam wszystkie zwierzęta, od bardzo małych i słodkich aż po wielkie i niebezpieczne jak dla kobiety o niewielkiej sile.

Byłam przekonana, że nawet najbardziej nieposkromione i agresywne zwierzęta można zmienić w bardzo przyjazne i wdzięczne dla swojego opiekuna. Tylko zwierzęta, które czują twoją troskę, mogą obdarzyć cię zaufaniem i miłością tak czystą i wielką jak dzieci. Gdy patrzysz w oczy dziecka, widzisz ufność i czystą miłość, nieskalaną najmniejszym grzechem. Zwierzęta są takie same. Kiedyś mądra kobieta powiedziała mi, że dobrym człowiekiem jest się wtedy, gdy potrafi się nawet najmniejszemu stworzeniu okazać tyle miłości i zrozumienia, ile sobie. Tą kobietą była moja babcia. Jej słowa dodawały mi otuchy - nawet w najbardziej dramatycznych chwilach mojego życia.

– Nie martw się, dziecko, wszystko się ułoży, trzeba tylko w to wierzyć i być dobrym człowiekiem – mówiła.

Wiem, że czasami ciężko było jej mnie pocieszać, gdyż widziała moją złość, a niekiedy nawet furię, w jaką wpadałam. Potrafiłam krzyczeć, przeklinać, demolować zawartość szafek. Gdy moja złość mijała, patrzyłam na podłogę, gdzie walały się resztki szkła, porcelany, i uspokajałam się, jakby wszystkie ciężary, które kłębiły się w mojej głowie, rozpadały się jak te porozbijane przedmioty. Mój umysł był częściowo wolny od natłoku złych i przepełnionych goryczą myśli. Po kilkunastu minutach zaczynałam sprzątać. Przynosiło mi to większą ulgę niż demolka.

Starałam się żyć tak, żeby czuć się wolną osobą. Ale czy kiedykolwiek tak się czułam? To pytanie dręczyło mnie od wielu lat. Musi istnieć jakaś granica, po której przekroczeniu człowiek może wypełnić całe ciało przejrzystym oddechem, następnie powoli wypuścić powietrze z płuc i poczuć tę niesamowitą rozkosz ulgi, która przynosi nowe doznania, nowe myśli, nową energię, aby dalej iść do przodu.

Nawet nie wiem, jak długo jeszcze, po zmyciu brudu i nieprzyjemnych zapachów po całym dniu pracy, stałam pod strumieniem wody i upajałam się jej wręcz idealną temperaturą, jak największym prezentem, który dostałam w tym dniu.

Zniewolona cudowną chwilą relaksu ocknęłam się i uświadomiłam sobie, zerkając nerwowo na zegar wiszący na ścianie, że jest bardzo późno i muszę szybko jechać i odebrać moją córkę od opiekunki, która cierpliwie zajmowała się nią każdego dnia.

Moja dobra koleżanka, jeśli można tak powiedzieć, miała już ponad sześćdziesiąt lat i była bardzo żywą oraz pogodną osobą.

– Cholera! – krzyknęłam i zaczęłam się wycierać ręcznikiem. O nałożeniu balsamu, który tak uwielbiałam, nie było mowy, czas gonił mnie niby dzikie wygłodniałe zwierzę. Tak było każdego dnia.

– Kurwa, wyłaź z tej łazienki. Twój telefon napierdala od pół godziny, Julia dzwoni.

Ten krzyk spod drzwi przerwał radość z branej kąpieli.

„O tak” – pomyślałam. „Największy debil chodzący po świecie wyje mi pod drzwiami i ma pretensję, choć mieszka w moim domu i nic w nim nie robi. Szlag by to trafił”. A przed oczami pojawiła się pijacka twarz i jego codzienny widok na kanapie, gdy wracam z pracy. Jakby był przylepiony do mebla stojącego w salonie i nie mógł zrobić nawet jednego oddechu, gdy oderwie swoją dupę od niego. „Ja pierdolę, co za dureń” – pomyślałam i szybko wybiegłam z łazienki, spinając spinką mokre włosy.

Popatrzyłam wściekle na typa stojącego w przejściu z kuchni do salonu.

– Czego drzesz ryja? – spytałam. – Wiem, co mam robić, znam swoje obowiązki i tobie nic do tego, ciesz się, że jeszcze możesz tu mieszkać. Ale wkrótce to się skończy, nie jestem organizacją chroniącą i pomagającą takim debilom jak ty.

Dureń spojrzał na mnie zapitym wzrokiem i poszedł na swoje stałe miejsce na kanapie.

Szybko zgarnęłam kluczyki od samochodu i wybiegłam z domu. Dom opiekunki mieścił się jakieś pięć minut drogi od mojego. Włączyłam na ful muzykę Guns N’ Roses i dodałam gazu. Ta kapela zawsze mnie uspokajała. Po kilku minutach byłam pod apartamentem, gotowa, by przywitać i zabrać moje dziecko do domu.

O tak, moje dziecko, moje, nasze, nasze dziecko, moje i faceta mojego życia. Najwspanialszego mężczyzny, jakiego los postawił na mojej drodze. Był jak bóg, którego niebiosa oddały mi – całkiem ziemskiej, chamowatej, aroganckiej osobie.

Uwielbiałam go. Nie wiadomo, jaką boską cząstkę miał w sobie, ale to było niesamowite. Najmniejsza myśl, która towarzyszyła mi w każdej minucie dnia i nocy, była związana z nim, moim panem.

Po chwili spędzonej w windzie stałam pod drzwiami apartamentu, gdzie miała mnie powitać twarz mojej pięknej córeczki o wielkich czarnych oczach i ślicznych falowanych włoskach w kolorze przejściowej popieli połączonej z gołębim odcieniem tęczy.

Czekając na otwarcie drzwi, usłyszałam wesoły głos dobiegający z korytarza.

– Mama, moja mama przyszła. Julia, otwieraj, moja mama przyszła.

Po kilku sekundach otworzyły się drzwi i w ramiona rzuciła mi się najpiękniejsza istotka świata, moje małe serduszko, mój aniołek Hope. Tak, moje serce i największe szczęście, jakie do tej pory mnie spotkało, zaraz po moim cudownym mężczyźnie.

Dziewczynka wtuliła się we mnie z całą siłą, jaką miała w swoim delikatnym ciałku. Wielkie czarne oczy patrzyły na mnie z miłością, ale i tęsknotą. Jej delikatne rączki obejmowały mnie, nie chcąc wypuścić z uścisku.

– Mamusiu, tak długo cię nie było, tęskniłam – powiedziała, patrząc na mnie z uśmiechem. A dla mnie nie było wspanialszej melodii, jaką mogły usłyszeć moje zmęczone i obolałe uszy. Taka nagroda na koniec długiego dnia była najcenniejsza. Nareszcie ten cudowny aniołek jest blisko mnie.

– Tak, kochanie, mamusia jest już przy tobie – odpowiedziałam, przytulając ją z całych sił, jednocześnie uważając, by w przypływie matczynej miłości i tęsknoty nie sprawić bólu jej kruchemu ciałku. Przez dwa lata była ze mną w każdej minucie swojego życia, a teraz musiałam chodzić do pracy na wiele godzin dziennie.

Julia uśmiechała się do nas. Porozmawiałam chwilę z opiekunką, a zarazem przyjaciółką, po czym udałam się z malutką do samochodu, by wrócić do domu.

Zaraz od wejścia zobaczyłam durnia siedzącego na kanapie i patrzącego na nas nieprzytomnie. Z dnia na dzień odczuwałam coraz większe obrzydzenie do znienawidzonego lokatora. Był obleśny, zawsze śmierdział jakimś alkoholem, który wypijał gdzieś ukradkiem, niedomyty, nieogolony. Nie rozumiem, jak człowiek może nie przedstawiać żadnej wartości, przecież każdy ma jakąś zaletę, coś potrafi, a tu nic ‒ wielka pustka, po prostu dno dna. Niestety musiałam go jeszcze przez jakiś czas tolerować w domu, bo taka była umowa. Modliłam się, żeby mój mężczyzna w końcu załatwił wszystkie sprawy i znów pojawił się w moim życiu, żeby już nigdy z niego nie zniknął, nawet na kilka dni.

Wymijając tego darmozjada i krzywiąc się na jego widok, szybko poszłam do kuchni, aby przygotować kolację. Mała Hope pobiegła do swojej maleńkiej suczki, która ważyła zaledwie około pięćdziesięciu kilogramów. Mówiąc „malutka suczka”, miałam na myśli jej podejście do małej dziewczynki. Layla była wspaniała dla dziecka, opiekuńcza i bardzo wyrozumiała co do zabaw i pomysłów Hope. Miała jeszcze jedną zaletę, o której poza kilkoma wtajemniczonymi osobami nikt nie wiedział. Była wyszkolona, żeby zaatakować każdego, kto by próbował zrobić choćby najmniejszą krzywdę małej lub mnie. Sądzę, że gdyby nie to, to teraz nie mogłabym wspominać tej historii, ponieważ dawno wpieprzyłyby mnie robale i nie wiem, co mogłoby się stać z moją piękną córeczką.

Patrzyłam na bawiącą się i wesoło podskakującą Hope w towarzystwie pięknego owczarka niemieckiego. Cóż za dziwna sytuacja, pies wyszkolony na zabójcę powalany raz za razem na ziemię i przygniatany niewielkim ciężarem przez małą dziewczynkę. Uśmiechnęłam się i mało prawie nie obcięłam sobie kolejnego palca, przygotowując kolację i patrząc co kilka sekund na moje „dziewczynki”.

– Cholera – wyrwało mi się zbyt głośno. – Szlag by to.

Nie umknęło to uwadze Hope i Layli. W kilka sekund obydwie były obok mnie. Zabawa ucichła, a oczy Hope wpatrywały się we mnie jeszcze większe od tych jak zwykle ogromnych czarnych pereł, pies natomiast badał czujnie teren i obwąchiwał mnie podejrzliwie i badawczo.

– Spokojnie, dziewczynki – powiedziałam po chwili. – Wszystko dobrze, mama tylko kolejny raz ucięłaby sobie palec, jak zawsze. ‒ Zaśmiałam się, aby rozładować napięcie.

Na dźwięk tych słów i tonu, jakim je wypowiedziałam, wszystko wróciło do normy. Pies położył się spokojnie, moja śliczna wróciła do swojego kącika z zabawkami, które w ciągu kilku sekund wypełniały większą część salonu. Ja natomiast po opatrzeniu kolejnego palca wróciłam do przygotowywania kolacji. Po jakimś czasie wszystko było gotowe, mała przybiegła z szerokim uśmiechem i zajęła swoje miejsce. Wspólny posiłek z dzieckiem i dokarmianiem psa, który pomimo swoich wielkich rozmiarów zręcznie lawirował pomiędzy mną a Hope i domagał się czegoś pysznego, zawsze sprawiał mi przyjemność. Po zjedzeniu i opowiedzeniu mi wszystkich przygód, jakie miały miejsce tego dnia, oraz wysłuchaniu moich w pracy, mała zapytała, czy wszystkie moje zwierzątka, którymi się opiekuję, są wesołe i zdrowe, po czym stwierdziła, że jest zmęczona i potwierdziła to swoim przeciągłym ziewnięciem.

Przygotowałam jej kąpiel z dużą ilością piany i niebieskiej wody oraz z nieprzewidywalną liczbą zabawek umieszczonych w wielkiej wannie. Hope tak samo jak ja i mój mężczyzna uwielbiała wodę, mogła w niej siedzieć godzinami, ale ostatnio ustaliłyśmy, że gdy paluszki się pomarszczą, to czas, aby się zbierać. Tak było i dzisiaj. Po włożeniu słodkiej piżamki udałyśmy się do naszej sypialni, aby maleńka wtuliła się w swoje jakże nieproporcjonalnie wielkie do jej rozmiaru łóżko, na którym znajdowało się tyle miękkich zabawek, że ją samą ledwo było widać. Ułożywszy córcię, pogładziłam ją po główce i czekałam, aż zaśnie, wpatrując się w jej śliczną twarzyczkę. Patrząc na tego małego aniołka, cały czas myślałam o swoim ukochanym mężczyźnie. „Selim” – wyszeptałam. „Gdzie jesteś? Kiedy będziesz przy nas? Kiedy będziesz ze mną? Tylko mój, tylko dla nas. Boże!” – jęknęłam w duchu. „Matko Przenajświętsza, daj mi siłę, żebym jakoś to przetrwała”. Wciąż pamiętam, gdy ostatni raz byliśmy razem, jego zapach, jego wspaniałe jasne oczy lśniące jak ocean, jego mięśnie, tatuaże, jego wspaniały ponętny zapach, jego usta, które potrafiły dać wyraz wszystkiemu, co działo się w nim samym. Ręce, których dotyk zamieniał się w najdelikatniejszą miękkość pomimo bardzo potężnej siły, jaką miał. Tak bardzo tęskniłam. Kiedy ta katorga dobiegnie końca, kiedy będziemy razem? Ale najbardziej ceniłam w moim siłaczu to, jak wspaniale potrafił zajmować się Hope. Mogłam patrzyć godzinami, jak są związani nierozerwalną nicią miłości i zrozumienia. Gdy brał ją na ręce i tańczył z nią, gdy ją przytulał. Był taki silny, a Hope wyglądała w jego wielkich umięśnionych ramionach na jeszcze bardziej kruchą, porcelanową laleczkę. Wielki tytan z najdelikatniejszym kwiatem na rękach, jaki stworzyła natura. Nie było dla mnie wspanialszego widoku.

– Mogę też zjeść? – Głos dobiegający z kuchni wyrwał mnie z rozmyślań.

„Kurwa – pomyślałam – co za cholerny demon o chrapliwym głosie śmie zakłócać moje cudne myśli o najukochańszych osobach. Czy takie świry mają jakiś specjalny radar, aby właśnie w takich momentach mieć coś do powiedzenia i to w dodatku zazwyczaj coś debilnego?”

Popatrzyłam na śpiące maleństwo i stwierdziłam, że pójdę do kuchni, bo jeśli tego nie zrobię, wredny lokator dalej będzie darł gębę. Zamykając cicho drzwi sypialni i wydając mojej Layli dwie krótkie, ale zrozumiałe komendy, poszłam w kierunku kuchni, kipiąc ze złości. Postanowiłam jednak, że muszę się opanować i w żaden sposób nie dać się sprowokować. Muszę jeszcze trochę wytrzymać i poczekać na Selima.

– Czego drzesz ryja, durniu – warknęłam przyciszonym, ale stanowczym tonem. – Dobrze wiesz, że Hope zasypia.

– Zamknij się, cipo. – Popatrzył do jednego, a później do drugiego garnka i zaczął szukać talerza, aby nałożyć sobie jedzenie. Po czym wziął trochę przygotowanych rzeczy i usiadł przy stole, rozlewając przy tym ukochane piwo.

„Kurwa” – przeklęłam w myślach. „Cholerny idiota. Nie dość, że żre bez pytania, to jeszcze dokłada mi sprzątania, jakbym jeszcze dzisiaj miała mało obowiązków do wykonania”.

No nic, nie ma co czekać, aż wstrętny zapach opanuje kuchnię, trzeba to sprzątnąć. Wzięłam papier kuchenny i poszłam do stołu, gdzie siedząca kanalia nie reagowała na wielką plamę na stole i na podłodze.

– Może byś ruszył dupę i to posprzątał. Nie jestem twoją służącą! – wrzasnęłam, rzucając mu zabójcze spojrzenie.

– Zamknij się. – Usłyszałam w odpowiedzi.

Krew napłynęła mi chyba aż do oczu. Miałam ochotę dać mu w ten wredny pysk z całej siły, później walnąć jego twarzą w talerz z jedzeniem, o ile ten obraz nędzy i rozpaczy można nazwać twarzą, a na samym końcu utopić go w resztce tego jego piwa.

– Szlag by to trafił, a najbardziej ciebie – warknęłam, wycierając blat.

– Pierdol się – wymamrotał, ledwo trafiając widelcem w kawałek kurczaka.

O tak, taką prymitywną konwersację prowadziliśmy cały czas. Można by zapisać w kilku tomach wulgaryzmy, jakich używał ten dupek w stosunku do mnie, mojej rodziny, moich znajomych, mojego psa. Na szczęście nigdy nie powiedział czegoś złego w kierunku Hope. Do dziś nie wiem dlaczego.

„Nie dam rady, nie dam rady” – powtarzałam w myślach, usiłując uspokoić drżące ze złości dłonie. „Dam radę, dla Hope, dla mnie, dla mojego ukochanego, dla nas”. Te myśli towarzyszyły mi przez cały czas. Nie mogłam bez nich przetrwać, trzymałam się ich jak mantry, która w końcu ujawni swoją moc z taką siłą, że nikt tego nie zatrzyma.

Po paru godzinach prania, sprzątania, prasowania i wypiciu kilku lampek wina mogłam się wreszcie położyć. Gasząc światła i sprawdzając, czy wszystkie drzwi są zamknięte, zawołałam Laylę i zamknęłam drzwi do sypialni, gdzie mała królewna, uśmiechając się słodko przez sen, spała w najlepsze. Przebrałam się i położyłam, wcześniej całując Hope w czoło. Layla jak zwykle zajęła miejsce w centralnej części pokoju, dając mi tym samym znak: „Spoko, mamcia, ja tu pilnuję. Jak ktoś zechce wleźć, to będzie miał wielki problem”. Zamknęłam oczy i odpłynęłam chyba jeszcze w tej samej sekundzie.