© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2024

© Copyright by Marian Gola, 2024

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy i autora.

Skład i łamanie: Monika Tokaj, Wojciech Ławski

Foto zorzy na okładkę: Piotr Zagórski

Projekt okładki: Monika Tokaj, Wojciech Ławski

Opieka redakcyjna: Michał Olewnik

Opieka wydawnicza: Klaudia Dróżdż

Redakcja językowa: Dominika Ładycka

Korekta redakcyjna: Magdalena Białek, Marta Akuszewska

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN 978-83-8308-984-3

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel. 71-344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Człowiek z kosmosu,

zanim się narodzi…

Ziemia jego kolebką,
ogrodem żyznym jego praojców.

Pozaziemskie globy Układu Słonecznego –
jego panowanie.

Odległy kosmos jego oceanem
do żeglugi po czasie i przestrzeni.

Córce mojej dedykuję

PROLOG

Cóż winien był chłopiec, że zakochał się w pięknej dziewczynie. Nieszczęśliwie, bo bez wzajemności. Jakże bardzo była piękna, zadbana i inteligentna. Wywodziła się przecież z zamożnych sfer. Nazywał ją w skrytości duszy Księżniczką lub Płomieniem, bo wszystko w nim płonęło, gdy ujrzał ją po raz pierwszy. Rażony został w jednej chwili. I tej chwili nie byłby w stanie zapomnieć nigdy. Zapamiętał na całe życie ten moment i to miejsce pierwszego spotkania. Zapamiętał jej postać młodzieńczą, jej oczy czarowne, zniewalające, wysokie łuki brwiowe, jej twarz tak piękną, że podobnego zjawiska nigdy wcześniej ani później w życiu nie widział. Pamiętał jej gęste pukle upięte wysoko w koński ogon. I jej tembr głosu ściskający serce. I jej suknię głęboko niebieską z białymi uzupełnieniami. I ten gest podniesionej dłoni z odgiętymi na zewnątrz palcami, niczym u tancerek z południowo-wschodniej Azji. Uczucie, jakiego doznał, było czymś zgoła odmiennym od wszystkich poznanych dotychczas. Podkochiwał się przecież w niektórych koleżankach ze szkoły i tych z sąsiedztwa. Flirtował z nimi, bawił się i żartował. Uczył się z nimi tańczyć. I zachował też przecież w pamięci wiele tamtych miłych wspomnień.

Księżniczka działała na niego inaczej – z potężną i nie do ogarnięcia siłą wulkanu. Jakże był szczęśliwy, gdy była w pobliżu. Nie mógł o niej nie myśleć, gdy była w oddaleniu. Chodził za nią i próbował nawiązać bliższy kontakt. Na próżno. Zbyt odległe światy wewnętrzne, aby znaleźć wspólny język, podzielność zainteresowań. Nie znał jej wielkiego świata, w jakim zamieszkiwała. Nie miał nic, czym mógłby jej zaimponować. Choć czasami udało mu się zamienić z Księżniczką kilka zdań, był dla niej niezauważalny. Świadom swych niepowodzeń w pozyskaniu względów, unikał zachowania desperata czy choćby natręta. W obawie przed narażeniem jej na jakikolwiek kłopot własną osobą skrywał uczucia przed postronnymi. Starannie dbał o dyskrecję i przyoblekał się w normalność. Myślał, że udawał normalność, a wychodził z tego głęboki smutek i osamotnienie. Marzył, aby w przyszłym wcieleniu być jej wiernym psem, który nie spuszczałby z niej wzroku, w tym życiu pragnął zaś lecieć dla niej do gwiazd.

Dopadła go ta Wielka Miłość, ten skarb bezcenny, który zawiódłby go wprost do nieba nieogarnionej szczęśliwości, gdyby nie pancerna szyba obojętności Ukochanej. Przerosło go to uczucie w każdym wymiarze. I chociaż wiedział, że w większości to tylko chemia w jego organizmie, wiedział też, czuł to instynktownie jakimś gadzim mózgiem, że jest to jedyne, to właśnie doświadczenie w jego życiu. Że już większego nie będzie ani powtórki też nie będzie.

Chodził za Księżniczką i próbował ją magnetyzować, marzył i cierpiał. I wtedy zrodziła się w nim myśl, aby dorobić się wielkiej fortuny, stać się obrzydliwie bogatym, by za pieniądze móc wykupić choćby przyjaźń u Księżniczki.

Potrzebował tylko pomysłu.

Pochodził z ubogiej rodziny i świat finansjery był mu całkowicie obcy. Miał natomiast swoje siedemnaście lat, trądzik młodzieńczy, niewinną duszę i przytłaczające brzemię problemów dojrzewania. Uczniem był niepokornym i skupiał uwagę tylko na rzeczach go pociągających. Lektur szkolnych unikał, przepadał zaś za literaturą fantastyczno-naukową i periodykami z branży nowoczesnych technologii. Wertował czasami dostępne mu podręczniki akademickie z nauk ścisłych. Denerwował się, kiedy napotykał materiał wtedy jeszcze dla niego nie do przebrnięcia.

Odkrył przypadkiem, że potrafi pisać obiema rękami, dwoma długopisami jednocześnie. Prawą ręką pisał normalnie, od lewej ku prawej, lewą zaś robił to samo synchronicznie w kierunku odwrotnym i ze zwierciadlanym odbiciem. Najchętniej krótkie wersety czyjejś poezji. Przez skromność nikomu o tym nie mówił. Po latach, gdy wspominał o tym swoim przyjaciołom, konstatował, że większość z nich, próbując pisać podobnie, potrafiła to czynić, choć nie wiedziała wcześniej o tej ich umiejętności.

Na tydzień przed końcem wakacji otrzymał komplet podręczników szkolnych. I w ten jeden tydzień opanował całą zawartość rocznego materiału z chemii. Po prostu tak go wtedy ta treść podręcznika wciągnęła. Potem na pamięć opanował układ okresowy pierwiastków wraz z wartościami liczb atomowych i ich grupowaniem. To mu się nawet przydawało w późniejszych latach. Ale nigdy chemikiem nie został ani nie chciał nim być. Uważał zresztą chemię raczej za dodatek do o wiele bardziej wymagających fizyki i matematyki. Zgłębiał jeszcze jakiś czas wiedzę teoretyczną z chemii, aż napotkał pewnego wieczora w akademickim podręczniku wykres przemian alotropowych węgla. Rysunek czarował prostotą i niesłychanie pobudzał wyobraźnię. Dwie nieskomplikowane krzywe oddzielały obszary odmiennych stanów skupienia węgla atomowego we współrzędnych ciśnienia i temperatury. Były to: sadza, grafit i diament (dawno to było i o fullerenach i grafenie, a nawet o Internecie świat jeszcze nie słyszał). Wpatrywał się wówczas w ów wykres z zachwytem, poczuciem mocy i boskiej potęgi. Stało się dla nastoletniego chłopca oczywistością, że skoro alchemikom nie udało się przemienić ołowiu w złoto – bo nie mogło się udać – to przynajmniej on da radę przemieniać grafit w diament. Nawet jeżeli jeszcze nie wiedział, jak ma zdobyć odpowiedni sprzęt i aparaturę. Wierzył, że to tylko kwestia czasu. Jego atutem była ufność w nowoczesne technologie. A tymczasem upajał się świadomością, że znalazł receptę – jak pozyskać worki pełne diamentów, zostać milionerem i wykupić przyjaźń u Płomienia.

Nigdy nie udało mu się zdobyć tej Wielkiej Miłości. Jego nieszczęściem było doznać jej za wcześnie, za mocno i bez echa wzajemności. Plan produkcji diamentów porzucił, gdy tylko się dowiedział, że sztuczne diamenty świat produkuje od dawna i że sztuczny, techniczny diament jest stosunkowo tani, powszechnie używany w przemyśle i jakością nigdy nie dorówna naturalnemu. Zanim osiągnął wiek męski, stracił zupełnie kontakt z Księżniczką.

Spotkał Płomień po latach i raczej przypadkiem. Miała męża i dwie córki. I wyglądała już inaczej. Dojrzała kobieta. Ale i wtedy, tuż przed spotkaniem, kiedy ją ujrzał z oddali, spłonął niczym żywa pochodnia. Z trudem opanował łomot serca i w duchu skonstatował, że następne podobne wydarzenie z pewnością przypłaciłby zawałem serca. Nie zapamiętał rozmowy, ale pamiętał wszystkie jej gesty i spojrzenia, grymasy, uśmiechy, jej oczy czarujące – te same jak z czasów, kiedy ujrzał ją po raz pierwszy, siedemnastoletnią Księżniczkę, kiedy zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Śnił o niej, nawet ćwierć wieku później. Obiecali sobie w tamtym widzeniu spotykać się czasami. Przyjacielsko. Ale jakoś nic z tego nie wyszło.

Myślał czasem gorzko: cóż warta jest miłość nieodwzajemniona? Choćby ta największa, na całe życie…

Czy wyznał jej kiedykolwiek wszystko, co do niej czuł? Tak. I wtedy pojął w pełni tę dziejową prawdę, że zakochany chłopak wiąże się z księżniczką jedynie w bajkach z happy endem.

Skończył studia i podjął pracę w branży kosmicznej. Dobiegał trzydziestki. Potrzebował też stabilizacji. Nie przebierał. Ożenił się z pierwszą dziewczyną, która mu się podobała i z którą dobrze czuł się w łóżku. Małżeństwo jednak nie wytrzymało próby czasu. Rozpadło się, ale pozostała mu córka, którą wychowywał samotnie, i ona była mu teraz całym światem. Kobiet w życiu miał jeszcze kilka, ale z żadną już nie wiązał się małżeńsko.

***

Zainteresowanie i oczarowanie diamentami pozostały w nim na zawsze. Poszukiwał diamentów tych najcenniejszych; szczególnie w matematyce, muzyce, wynalazczości, w charakterach i talentach ludzkich…

ROZDZIAŁ 1

USA, 55 LAT PO LĄDOWANIU APOLLO 11 NA KSIĘŻYCU

Duża sala wypełniona była niezwykłym sprzętem. Na wielu stołach i półkach leżały podzespoły elektroniczne jakby rozłożonych na części robotów lub sztucznych satelitów. Ściany były ozdobione licznymi tablicami z grafikami schematów obwodów bionanoelektronicznych. Panował półmrok. Sterty zalegającego sprzętu nie wydawały się bynajmniej kupą elektronicznego złomu. A to chociażby za sprawą rozlicznych mikrodiod mrugających na niebiesko, pomarańczowo, zielono nikomu niepojętym szyfrem, blado podświetlanych, ciekłokrystalicznych displejów, kontrolek i ekranów. Wprawne oko wtajemniczonego zapewne dopatrzyłoby się podobieństw raczej do fragmentów żyjącego mózgu jakiejś nieziemskiej sztucznej inteligencji niż części i podzespołów cyberkomputerów.

Na wielkim ekranie zawieszonego na ścianie telewizora odtwarzany był animowany film ukazujący fizycznych rozmiarów tarczę Księżyca zrzutowaną na kontynent Australii, będące porównywalne pod względem rozmiaru. Następnie w minutowych sekwencjach naprzemiennie prezentowane były futurystyczne megaprojekty w Australii i na Księżycu.

Australia: transkontynentalny komunikacyjny pas obejmujący autostradę, hyperloop i szybką kolej towarową wzdłuż równoleżnika Koziorożca. Od okolic Alice Springs w kierunku miasta Emerald na wschodzie stanu Queensland.

Księżyc: ciąg komunikacyjny – autostrada od okolic bieguna południowego w kierunku krateru Tycho, wzdłuż dziesiątego południka. Niwelowanie, frezowanie i betonowanie powierzchni Księżyca pod autostradę przy użyciu maszyn z autonomicznym modułem jądrowego zasilania, sterowanych sztuczną inteligencją.

Australia: niczym koraliki nanizane na sznurek wzdłuż ciągu komunikacyjnego powstają zręby miast kurortów oddzielonych od siebie parkami przyrody, sztucznymi jeziorami, ultranowoczesnymi obszarami rekreacji.

Księżyc: na węzłach księżycowej autostrady budowane są zalążki stałych załogowych wiosek, kosmodromy ze stacjami zasilania w paliwo rakietowe – ciekły wodór i ciekły tlen. Od węzłów księżycowej autostrady boczne szutrowe drogi wiodą do kopalń odkrywkowych, a także na szlaki dla przyszłych kosmicznych turystów.

Australia: miasta kurorty rozrastają się do wielomilionowych inteligentnych metropolii z najnowszą infrastrukturą urbanistyczną celowaną pod masową, światową turystykę. Samofinansujący się rozwój metropolii zapewniają dochody z turystów – blisko połowa mieszkańców to turyści z całego świata. Każdy kurort inny urbanistycznie, kulturowo, etnograficznie.

Księżyc: wioski księżycowe rozrastają się na powierzchni i pod powierzchnią Srebrnego Globu – metro, podziemne wielokondygnacyjne budowle z własną atmosferą, systemami zasilania w wodę i energię. Duże konstrukcje na bazie centryfugi do spania w sztucznym, ziemskim ciążeniu – szczególnie dla księżycowych turystów. Blisko połowa mieszkańców to kosmiczni turyści. Wioski księżycowe różnią się od siebie kulturowo, etnicznie – jak kontynenty na Ziemi.

Australia: każde z miast kurortów otaczają rajskie ogrody, parki przyrody, jeziora i cuda natury kreowane przez sztuczną inteligencję.

Księżyc: bliskie sąsiedztwo wiosek księżycowych otaczają sztuczne ogrody i księżycowe geologiczne cuda natury – cele turystycznych wypraw na Księżyc. Siedem ogrodów wewnątrz księżycowych kraterów przykrytych lodową kopułą, z florą i owadami siedmiu kontynentów Ziemi.

W sali przebywały tylko dwie osoby – Mistrz, starszy mężczyzna, i Uczeń w wieku niespełna trzydziestu lat.

– Skąd takie projekty? Pierwszy raz o nich słyszę.

– Miasta linearne nie są nowym wymysłem naszych czasów. Próbowano je opracowywać dla środkowej Sahary, Brazylii… vide futurystyczne miasto Brasilia, o którym miał się wypowiedzieć wizytujący je radziecki kosmonauta Jurij Gagarin: „Mam wrażenie, że wylądowałem na innej planecie, nie na Ziemi”. Z tego, co wiem, budowa miast linearnych ma się wkrótce rozpocząć na Półwyspie Arabskim. Ciekawą koncepcją jest projekt tworzenia wysp na podwodnym grzbiecie Oceanu Atlantyckiego, na północ i na południe od zachodniej strony Archipelagu Azorów. Następnie połączenie tych wysp podwodnym ciągiem komunikacyjnym – hyperloop – i budowa na nich miast kurortów z rajskimi ogrodami i parkami przyrody.

– Doktorze – uczeń ośmielił się przerwać Mistrzowi – jaki miałby być główny cel budowy owych sztucznych miast i jakim kosztem miałoby się to odbyć?

– Drogi chłopcze, rozwoju i ekspansji światowej turystyki nic nie powstrzyma. Ludzie żyją coraz dłużej i zamożniej. Udają się także częściej i na coraz dłuższe pobyty zagraniczne. Obecny biznes wypoczynkowo-turystyczny ma naturalne bariery i ograniczenia, podobnie jak nie sposób wyobrazić sobie setek milionów turystów odwiedzających corocznie Nowy Jork, Paryż czy Sydney. Ponadto w naszych czasach budowa linearnych miast kurortów doskonale rozwiązałaby światowy problem migracji ludności. Pytasz o koszty? Tania energia z odnawialnych źródeł, maszyny roboty, maszyny kombajny obsługiwane przez sztuczną inteligencję, projekty samofinansujące, mechanizmy samorozwoju niczym rozrastająca się tocząca kula śnieżna.

– Czy podobne mechanizmy miałyby być użyte w rozbudowie wiosek księżycowych?

– W większości. Szczególnie sztuczna inteligencja. Nic też bardziej nie zaludni powierzchni Księżyca niż kosmiczna turystyka.

– A jaka jest skala czasowa realizacji owych futurystycznych projektów? Bo w korzyści z nich płynące chyba nie wątpimy?

– Archiwa kongresów Międzynarodowej Federacji Astronautycznej skrywają wiele projektów zagospodarowania i zaludnienia Księżyca podobnych do tych, jakie tu obserwujemy. Większość z nich miałaby być zrealizowana w pierwszym stuleciu po lądowaniu Neila Armstronga i Edwina Aldrina na Księżycu. Tymczasem minęło półwiecze od misji Apollo 11 i nawet nie potrafimy powtórzyć powrotu ludzi na Księżyc. Jak mawiał pewien astronauta: „NASA obiecała nam kolonie na Marsie do końca XX wieku, tymczasem mamy zaledwie smartfony i Facebooka”.

– A mamy wystarczające technologie?

– Tak, choć wiele z nich nie wyszło poza laboratoria. Patenty są, acz często chowane w szufladach.

Film narracją i obrazem wyraźnie dobiegał końca.

Australia: idylliczne miasta kurorty otoczone rajskimi ogrodami i cudami natury mogłyby pomieścić aż około jednej trzeciej miliarda mieszkańców: gości ze świata, ich obsługę i stałych mieszkańców. W przyszłym stuleciu unowocześniony i rozszerzony projekt budowy linearnych miast mógłby objąć obszerne regiony na zachód od Alice Springs, w tym zurbanizowanie pustyń: Piaszczystej, Gibsona i Wiktorii. Kontynent Australii w ciągu stu lat może zwiększyć zaludnienie stukrotnie, zapewniając mieszkańcom i gościom komfort życia na światowym, najwyższym poziomie.

Księżyc: autostrada translunarna łącząca obszary podbiegunowe południe–północ wzdłuż dziesiątego południka nadal ma szansę ziścić się do końca bieżącego stulecia. Stanowiłaby w przyszłości swoisty kręgosłup infrastruktury technologicznej ziemskiej cywilizacji na widocznej półkuli Księżyca.

– Zatem? – dopytywał Uczeń. – Jeżeli owe projekty pozostają bardziej fantastyką niż futurologią, znaczy to, że są inne priorytety…

– Właśnie! „Odwieczna walka Dobra ze Złem”, „Pieniądz rządzi światem”, „Na prowadzenie wojen potrzebne są pieniądze, pieniądze i jeszcze raz pieniądze”. I chociaż ludzi dobrej woli jest więcej, zawsze wśród elit rządzących światem znajdą się argumenty, aby zbroić się na potęgę. Ale przemysł zbrojeniowy, żeby miał zbyt, potrzebuje wojen, śmierci i zniszczenia. Jak zapowiedział nauczyciel wszechczasów, „biednych zawsze mieć będziecie”, ja dopowiem: jak świat światem, wojny, śmierć i zniszczenie zawsze będą na Ziemi. Nawet jeżeli żołnierze na chwilę wrócą do koszar, ludzkość będzie walczyć nieustannie z kreowanymi przez siebie kryzysami, pożarami, ociepleniem klimatu, zatruwaniem środowiska, smogiem, zaśmiecaniem oceanów plastykiem, z pandemią, inflacją, światową migracją…

– Zatem co kosmiczne technologie, świat naszych zainteresowań mają wspólnego z lepszym rządzeniem światem? – dopytywał uporczywie Uczeń.

– Pozwól, że na kilka chwil zajmę twoją uwagę innym filmem.

Na ekranie ukazały się sekwencje niezwykle profesjonalnie wykonanych ujęć najpiękniejszych cudów natury z listy UNESCO zajmujących czołowe pozycje w rankingach biur turystycznych, jak też filmowane dronami gardziele wulkanów, knieje puszczy i ostępy lasów deszczowych, bagien, wielkie i dzikie tereny rozlewisk rzek, wydzielone i niedostępne obszary dzikiej przyrody parków narodowych, do których nie prowadzą żadne drogi ani szlaki turystyczne.

– Piękne, nieprawdaż? Przepiękna jest ta nasza Ziemia, piękniejszej planety nie znajdziemy w całej Drodze Mlecznej.

– To fakt… Lubię podróże i geografię, jak wiesz, doktorze, ale wielu miejsc nie rozpoznaję. Życia nie starczyłoby, żeby na żywo zobaczyć większość tych cudów natury.

– Właśnie! Przyznaj, drogi chłopcze, że wielka jest różnica między oglądaniem tych cudów natury na żywo a na filmie.

– Co masz na myśli?

– Większość ludzi na Ziemi może do woli oglądać te cuda w TV lub smartfonach. Zamożniejsi i mobilni mają drogi, autostrady i lotniska, hotele i biura podróży, by móc doznawać przygody poznania wszelkimi zmysłami dostępnych im cudów natury na żywo, na miejscu. Paradoksalnie wybrańcy losu, elity rządzące światem, często narkotycznie uzależnieni żądzą posiadania władzy i pieniądza i najczęściej posiadający i władzę, i pieniądze, są ich niewolnikami. Dosłownie. Pozamykani w pałacach, odseparowani od życia społecznego swymi akolitami, służbą przyboczną, protokołami dyplomatycznymi, żyją w oderwaniu od potrzeb społeczeństwa i od praw Matki Natury.

– Nadal nie rozumiem. Co chcesz mi przez to powiedzieć?

– Do rzeczy, mój drogi chłopcze. Jako łowca talentów wypatrzyłem cię w porę, ściągnąłem z dalekiej Europy, by ulokować jako mego wychowanka w naszym Laboratorium Myślących Maszyn w Departamencie Kosmicznych Technologii. Pracowaliśmy ciężko przez ostatnie lata. Przekazałem ci najnowszą wiedzę technologiczną i metody twórcze. Oszlifowałem cię jak drogocenny diament. Niejednokrotnie dowiodłeś swego wielkiego talentu wynalazcy i racjonalizatora. Ostatnio dowiodłeś też, że „uczeń przerasta mistrza”. Masz wiedzę i talent, by stać się największym wynalazcą od czasów Edisona i Tesli. Zdobyłeś stosowne uprawnienia, rekomendacje i certyfikaty. Czołowe ośrodki badawczo-rozwojowe kraju będą licytować się i prześcigać, by cię zatrudnić. Brakuje ci jeszcze osobowości, ale tę musisz wypracować sobie sam. Przed tobą wielka kariera. Na jej początek chciałbym cię wspomóc. A zrobisz, jak zechcesz. Mam propozycję, by rekomendować cię do pracy w dużej korporacji, która za cel obrała sobie konstruować kosmiczne pojazdy do kosmicznych podróży po planecie Ziemia dla największych tuzów naszego świata, aby choć w części rozmiękczyć ich dusze, otworzyć ich oczy i serca na piękno tej Ziemi. Jeżeli tym sposobem dałoby się uniknąć choćby kilku wojen, oszczędzić tysiące lub miliony ludzkich ofiar, cel szlachetny będzie osiągnięty.

– Cel korporacji to nie tyle zysk, ile głównie dobroczynność? Domyślam się, że produkcja takich wehikułów nie sięgałaby przecież milionów egzemplarzy…

– Ale zakupów dokonywałyby fundacje, kluby miliarderów zdolne płacić setki milionów dolarów za egzemplarz…

Filmowe ujęcia nadal czarowały pięknem, surowością i dzikością terenów ludzkim stopom niedostępnych – dzika tajga, wieczna zmarzlina, klify i góry lodowe Antarktydy i Grenlandii, palone słońcem centrum Sahary, stepy Azji, niedostępne szczyty Andów, wielkie rozlewiska Amazonii, podwodny, zaczarowany świat wielkiej rafy koralowej.

– Doktorze, co kryje się pod pojęciem „kosmiczna podróż po planecie Ziemia”?

– Wyobraź sobie kosmiczny spodek latający szybko i cicho, zdolny lewitować nieruchomo w powietrzu, aby chwilę potem łagodnie unosić się lub opadać, zmieniać dowolnie kierunek lotu niczym dron. Ale ten kosmiczny spodek miałby rozmiary stosowne, by w dużym komforcie i bezpiecznie przewozić tuzin znamienitych podróżnych po odludnych, dzikich rejonach Ziemi, jak te na filmie. Nie hałaśliwy, dyskomfortowy helikopter. O nie! Wyobraź sobie przeszklony, przezroczysty kosmiczny spodek do komfortowej podwodnej safari po Wielkiej Rafie Koralowej. Wyobraź sobie wszędołaz, księżycowy pojazd załogowy przewożący podróżnych bezpiecznie i w hotelowym komforcie po Antarktydzie, Grenlandii, polarnych rejonach Kanady czy też po skalistych górach Sahary. Kosmiczne, bezkrwawe safari sterowane sztuczną inteligencją.

Film się zakończył, ekran zgasł i salę rozświetliły podsufitowe listwy LED-owe.

– Czy pracując w owej korporacji, mógłbym liczyć na naszą współpracę?

– Na współpracę z naszym Laboratorium Myślących Maszyn absolutnie tak, ale nie ze mną. Tym się różnimy, że ja interesuję się niemal wyłącznie kosmosem, ty zaś niemal wyłącznie Ziemią. Rób to, czym się faktycznie w życiu pasjonujesz.

– Doktorze, proszę wybaczyć moją śmiałość. Krążą po Laboratorium plotki o pana rychłym odejściu. Czy to prawda? Jeżeli to nie tajemnica.

– Istotnie. Sam wiesz najlepiej, jak szybki jest postęp w rozwoju technologii myślących maszyn. A ja się starzeję. Przybliża się mój czas, by zająć się pracą stosowniejszą do wieku.

– ???

– Widzę w twoich oczach, że ciekawość cię pożera. To, co powiem, niech pozostanie na razie tajemnicą. Moje działania zmierzają, by utworzyć uczelnianą komórkę badawczą do pracy nad nową ideologią: Homo Solaris, pozaziemski Człowiek, właściwy mieszkaniec i władca naszego Układu Słonecznego. Jest oczywiste, że nasze ziemskie wysiłki włożone w rozwój badań kosmicznych będą kontynuowane, a nawet w dłuższych okresach intensyfikowane. Szczególnie mam tu na myśli bezzałogowe misje badawcze Układu Słonecznego oraz bezzałogowe, robotyczne kopalnictwo i pozyskiwanie unikalnych minerałów i pierwiastków ziem rzadkich z planetoid. Jest też oczywiste, że nasza cywilizacja urzeczywistniać będzie loty załogowe nie tylko do planet wewnętrznych i pasa planetoid, ale i do odległych księżyców planet gazowych i lodowych. Z pewnością nastąpi to po wdrożeniu nowych, nieznanych nam jeszcze wydajnych napędów rakietowych. Jest też oczywiste, że dysponując ultraszybkim systemem transportu po Układzie Słonecznym, ludzkość wdroży kosmiczną turystykę aż do księżyców Jowisza i Saturna, i dalej. Wreszcie nie ulega wątpliwości, że ziemska cywilizacja w perspektywie najbliższych kilku stuleci wybuduje kosmiczne miasta na Księżycu i na Marsie, kosmiczne bazy na wielu księżycach odległych planet. Jednakże! Jednakże ziemski człowiek, kosmiczny turysta czy astronauta badacz nigdy na stałe nie przestanie być obywatelem Ziemi. Nigdy ziemski wysłannik w kosmos nie będzie mieć „biletu w jedną stronę”, bez gwarancji bezpiecznego powrotu na Ziemię. Innymi słowy, ziemski człowiek zawsze będzie przebywać w kosmosie czasowo. Będzie wysłannikiem, podróżnikiem, badaczem, ale nigdy rezydentem na stałe z powodów humanitarnych, biologicznych i wielu, wielu innych… Natomiast ludzie pozostający na stałe na Księżycu, na Marsie i ogólnie w kosmosie lub tam urodzeni stanowić będą zaczyn nowego rodzaju cywilizacji. Kosmicznej cywilizacji miłości jako najpiękniejszego wytworu i daru ziemskiego homo sapiens.

– Kosmicznej cywilizacji miłości?

– Tak. To fundamentalny warunek kreowania Homo Solaris. Aby ziemski człowiek nie wynosił w kosmos swego ziemskiego piekła, zbrodni wojennych, wszelkiego zarzewia nieszczęść. Homo Solaris, z definicji, jako mieszkaniec Układu Słonecznego może być jedynie gościem na planecie Ziemia, z pobytem czasowym. W odróżnieniu od ziemskiego homo sapiens, który w kosmosie, poza Ziemią może przebywać jedynie czasowo. Jak dalece różnić się będzie przedstawiciel Homo Solaris od jego ziemskiego antenata? To przedmiot moich zainteresowań i przyszłych studiów. Na dziś można już powiedzieć, że organizm przedstawiciela Homo Solaris od chwili poczęcia przez całe jego życie będzie monitorowany, diagnozowany i regulowany przez system sztucznej inteligencji. Dzięki temu taki osobnik nigdy nie zazna choroby, będzie żył szczęśliwie, w optymalnej długości doby, w regulowanym ciśnieniu atmosfery do oddychania modyfikowanym powietrzem, z kontrolowanym odżywianiem, dozowaniem dziennego wysiłku fizycznego i umysłowego, w warunkach zmiennej grawitacji… Taki osobnik będzie żył około trzystu lat i dłużej, czerpiąc radość z życia i realizując siebie. Na wielu globach i w przestrzeni Układu Słonecznego. Bez wojen, bez doświadczania bólu i cierpienia, realizując siebie między innymi w terraformowaniu globów pozaziemskich i czerpiąc ogromną paletę doznań zmysłowych życia w hedonizmie. Organizm Homo Solaris będzie z pokolenia na pokolenie ewoluował, wzbogacany o biologiczne tarcze ochrony przed agresywnym środowiskiem kosmosu. Jego zakresy zmysłów ulegną poszerzeniu. Jego biologiczne ciało będzie sukcesywnie integrowane z (wymiennymi) biomechanicznymi organami sprzężonymi ze sztuczną inteligencją operującą zasobami światowego Internetu. No… To tyle na dziś. Rozgadałem się zanadto, bo cię polubiłem, chłopcze.

– A ideologia?

– Wszystko w temacie przyszłego współistnienia Homo Solaris z homo sapiens.

Zapadła dłuższa chwila milczenia. Uczeń pozostawał w zamyśleniu, jego Mistrz zaś zbierał się jakoby do zakończenia spotkania.

– Doktorze, czy to jest nasze pożegnalne spotkanie?

– W relacji nauczyciel–uczeń tak. Chciałbym, abyśmy od tej pory pozostali przyjaciółmi. Możesz już zwracać się do mnie po imieniu, OllGerd, lub, jak wolisz, zdrobniale, Olly.

– Dziękuję, Olly. Nie musisz więc zwracać się do mnie wyłącznie per „drogi chłopcze”. Mam szwedzkie imię Matteus lub, jak mi mówią wasi ludzie, Matteo bądź Matthew.

Nastąpiła znowu chwila milczenia, po czym Matteo z wahaniem zwrócił się do swego Mistrza:

– Doktorze, poświęciłeś mi tyle czasu. Czy jest sposób, bym odwdzięczył ci się choćby częściowo?

– Tak. Mam prośbę, abyś wyjątkowo partycypował w projekcie kosmicznym, o którym więcej dowiesz się wkrótce. Jesteś młody i lepiej sobie poradzisz aniżeli ja sam lub ktokolwiek mi znany.

– Czyżby to też miałby być kosmiczny pojazd?

– Tak, jednoosobowy skuter orbitalny. Więcej dowiesz się niebawem. Ale pamiętaj! Jeżeli będziesz współtwórcą owego kosmicznego skutera lub wspomnianych kosmicznych pojazdów do ziemskich podróży, masz szansę przejść do historii. Przyszłe generacje tych pojazdów posłużą do bezinwazyjnej eksploracji planety Ziemia nie tylko jej mieszkańcom, lecz i turystom z kosmosu, osobnikom Homo Solaris.

Spotkanie dobiegało końca. Rozmowa przerodziła się spontanicznie w towarzyską wymianę wspomnień, zabawnych zdarzeń, żartów, fatalnych pomyłek, lapsusów…