Paulina Kijas

24h

Wydawnictwo Red Book

Lublin 2015

Paulina Kijas

24h

Copyright © Paulina Kijas 2015

Copyright © Wydawnictwo Red Book 2015

Lublin 2015

ISBN: 978-83-943142-4-8

Korekta:

Korekta Dzieła wykonana została przez Autora i bez nadzoru wydawnictwa. Wydawnictwo nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne braki językowe w tekście.

Skład i Redakcja

Red Book.

Wydanie I.

Wydawca:

Wydawnictwo Red Book

Elizówka 39c, 21-003 Ciecierzyn

www.redbook.com.pl

Prolog

– Wszystko gotowe? – pyta Szef.

– Tak – odpowiada jego wspólnik, który ma odegrać kluczową rolę – wszystko przygotowane. On, zdjęcia, wiadomość. Teraz tylko czekać, aż dziewczyna wejdzie do gabinetu.

– Skąd będziemy to wiedzieć? – pyta młody.

Cała trójka się denerwuje. Omawiali to nie raz.

– Dzięki mnie – odpowiada Szef – idź już. Wszyscy macie być gotowi.

Młody i pierwszy wspólnik wyszli. Szef został sam ze swoim najlepszym i najbardziej zaufanym człowiekiem.

– Na koniec pozbędziemy się ich – mówi do niego – i zaczniemy na nowo z działalnością. Zaczynają węszyć.

– Kto?

– Dobrze wiesz. Idź już. Bądź gotowy. Za długo to wszystko planowaliśmy, by pozwolić sobie na choćby jeden błąd. A za kilkanaście godzin będziemy wieczni i bogaci!

Rozdział 1

– Tato! – krzyczę wchodząc do mieszkania.

Ehh... Powinien być w domu. Jest dopiero dziesiąta rano,
a on ma dziś wolne. Za godzinę mamy wyruszać na wakacje,
a jego nie ma.

Może poszedł do sklepu? Z tą myślą udaję się do swojego pokoju i sprawdzam czy spakowałam wszystko na nasz wjazd.

Tata ciężko pracował, abyśmy mogli pojechać do Europy. Ja także pracowałam nocami w pubach, kawiarniach, a nawet sprzedając hot-dogi. Przez dwa lata oboje to planowaliśmy. Od śmierci mamy tatę za bardzo pochłonęła paca, a mnie studia. Nie spędzaliśmy ze sobą dużo czasu. Szczerze mówiąc rzadko bywaliśmy w domu. A przecież minęło już dziesięć lat.

Sprawdzoną walizkę zamykam i dzwonię do taty. Nie odbiera, co mnie wcale nie dziwi.  Zostawiam mu wiadomość
i idę do jego gabinetu. Może pracuje. Wiem, że nie lubi, kiedy tutaj wchodzę, ale tym razem nie mam wyboru. Otwieram drzwi i to co widzę szokuje mnie. Telefon wypada mi z rąk.
W gabinecie taty jest bałagan. Nie...to za mało powiedziane. Ktoś tu był i czegoś szukał. Niepewnie wchodzę by natrafić na jakiś ślad, nieświadomie nawet myślę, by znaleźć tatę. Wszystkie książki zostały pozrzucane z półek, na ziemi walają się papiery i inne drobiazgi. Gdzieś koło biurka leżą kawałki szkła
z ulubionej lampki. Biurko jest puste. Na samym środku znajduje się tylko jedna kartka.

MAMY GO

Wyrzucam kartkę i znajduję telefon. Wybieram numer policji i po trzech sygnałach krzyczę:

– Mój tata został porwany! Porwano go! Musicie...

– Proszę się uspokoić i podać nam adres. Zaraz przyjedziemy.

– Trzydzieści siedem Fairhazel Gardens.

– Zaraz tam kogoś wyślemy.

Kiedy kobieta z policji się rozłącza, biegnę do swojego pokoju i tam się zamykam. Nie mogę uwierzyć, że tatę ktoś porwał. Tylko on mi pozostał. Siadam na łóżku i chowam głowę między kolanami, by się uspokoić.

Po około dziesięciu minutach przyjeżdża policja. Pukają do drzwi. Chwiejnym krokiem idę otworzyć, a kiedy widzę w nich znajomą twarz, czuję się trochę lepiej.

– Cześć Lily – mówi i nie czekając aż zaproszę go do środka wchodzi wraz z innym policjantem.

Trent Thorton, główny komendant policji, jeden z bogatszych ludzi w Londynie i przyjaciel moich rodziców. Kiedyś był bliskim przyjacielem mojej mamy, a kiedy zmarła pomagał mi i tacie. Ma około pięćdziesięciu lat, jest łysy i zapuszcza brodę, aby być trochę straszniejszym.

– Co się stało? – pyta, kiedy zamknęłam drzwi.

Nie mogąc wykrztusić słowa prowadzę go do gabinetu taty. Staje w drzwiach i rozgląda się. Sprawdza framugę, potem wchodzi w głąb i szuka jakichkolwiek śladów. Znajduje na ziemi porzuconą przeze mnie kartkę.

– Będziemy potrzebować pomocy – mówi do swojego kolegi, o którym kompletnie zapomniałam. On tylko kiwa głową
i wychodzi.

Trent prowadzi mnie do kuchni i pyta:

– Jak się czujesz?

– Znajdziesz go? – pytam, a on kiwa głową – mieliśmy dziś jechać na wakacje.

Trent mnie przytula i wtedy zaczynam płakać. Kiedy w końcu się uspokajam, odsuwa mnie na długość swojego ramienia
i mówi:

– Znajdziemy go. Nie martw się – kiwam głowa, a wtedy on z przyjaciela rodziny zmienia się w policjanta – wiesz może, kto mógłby to zrobić?

Kręcę głową. Trent nie zadaje mi więcej pytań. Wraca jego kolega. Jest bardzo chudy, młody i nosi czerwone okulary.

Idę do swojego pokoju. Biorę torbę i pakuję do niej kilka najważniejszych rzeczy, w tym portfel. Trent polecił mi bym dzisiejszą noc spędziła u koleżanki. Powiedział, że nie mogę zostać w domu. Jednak na razie mam być z nimi, póki sytuacja choć trochę się nie wyjaśni.

Siedzę przed domem na ulicy. Wkoło pilnowany jest ruch,
a po moim mieszkaniu kręci się masa policjantów, ludzi od odcisków i komputerowcy. Nie wiem co próbują ustalić i nie obchodzi mnie to. Chcę tylko, aby znaleźli tatę.

Z zamyślenia wyrywa mnie nagłe zamieszanie. Przeciskam się między ludźmi, aż docieram do Trent'a.

– Co się dzieje? – pytam.

– Cisza! – krzyczy Trent i wskazuje na telefon.

Ciągle dzwoni. Dlaczego nikt go nie odbierze?

Wtedy orientuję się, że to ja mam go odebrać. W końcu to moja komórka, którą zostawiłam na blacie w kuchni. Niepewnie przykładam telefon do ucha i staram się, aby mój głos brzmiał normalnie:

– Halo?

– Lily? Lily nic ci nie jest? – słyszę w słuchawce zrozpaczony głos taty.

– Tato! – krzyczę do słuchawki, a wtedy komputerowcy zaczynają klikać – nic ci nie jest? Gdzie jesteś?

– Spokojnie Lily – słyszę w słuchawce obcy głos – możemy się dogadać.

– Kim jesteś? – słyszę śmiech – chcę rozmawiać z tatą!

Czuję na ramieniu rękę Trent'a. Spoglądam na niego, a on kręci głową. Mam się uspokoić.

– Zaczniemy od początku? – słyszę w słuchawce.

– Tak.

– Chcemy okup za twojego tatę.

– Co?

– Okup. Nie oglądałaś nigdy filmów? – znów się śmieje – ale nie zwykły okup. Medalion.

– Jaki medalion – nie wiem o co chodzi.

– Masz dobę, jeśli nie twój tatuś zginie.

Koniec połączenia. Zaczęłam krzyczeć do słuchawki.
W końcu Trent wyprowadza mnie na zewnątrz i każe się uspokoić.

– Oni... oni go zabiją – mówię przez łzy. Mam gdzieś, że sąsiedzi patrzą.

– Uspokój się – potrząsa mną Trent i każe spojrzeć sobie
w oczy – znajdziemy go. O jaki medalion chodzi?

Wzruszam ramionami i wybucham jeszcze większym płaczem.

Przez piętnaście minut próbowałam się uspokoić. Trent zostawił mnie na zewnątrz, a sam wrócił do środka nadzorować pracę. Nie mieli nic nowego. Nie mogli namierzyć rozmawiającego, ponieważ zdążył się rozłączyć. Nie mieli nic. A mi po głowie ciągle chodził głos taty. Ilekroć próbuję, nie mogę się go pozbyć.

Słyszę jakieś krzyki przy bramie, której pilnuje dwójka policjantów.

– Lily! – odwracam się, kiedy słyszę jak ktoś mnie woła.

Widzę Kayla, mojego przyjaciela. Jego blond loki podskakują przy każdym ruchu, gdy do mnie biegnie. Dwa lata wspólnych treningów pomogły nam obojgu. Wcześniej Kayle był chuderlaczkiem bojącym się podejść do dziewczyn, teraz zmężniał. Podchodzi do mnie, a ja rzucam mu się w ramiona, ale już nie płaczę. Znam go od czterech lat, nigdy nie okazałam przy nim słabości. Nie chcę okazywać jej także teraz.

– Tak mi przykro – mówi, gdy rozluźniam uścisk – mogę ci jakoś pomóc?

Wzruszam ramionami.

Podchodzi do nas Trent, a za nim idzie jakiś młody chłopak, chyba w moim wieku. Po chwili wiem już kto to –  Ben, syn Trent'a. Nigdy go nie poznałam. Często siedzi w domu, a jedyna osoba, z którą wychodzi na miasto to Thomas Dixon, jego najlepszy przyjaciel. Nie sądziłam także, że jest tak przystojny. Jego ciemne włosy idealnie wpasowywały się w ubiór – zwykłe dżinsy i biały T-shirt. Niby nic, ale dech w piersiach zapiera. Jest też dobrze zbudowany, co widać na pierwszy rzut oka.

– Mamy nowe informacje – mówi Trent, a po chwili zwraca się do syna, który ciągle próbuje nawiązać z nim rozmowę – jestem w pracy. To o czym chcesz pogadać, może zaczekać! Kto to? – pyta wskazując na Kayla.

Chłopak się mu przedstawia, a ja nie mogę oderwać wzroku od Ben'a.

– Lily – wyrywa mnie z zamyśleń Trent – dostaliśmy to przed chwilą fax'em. Ten ktoś jest dobry, bo nie ma adresu, niczego co mogłoby nas na niego naprowadzić. Anonimowy nadawca.

Wręcza mi kartkę, a ja odwracam ją szybko. Za szybko. Muszę złapać Kayla, tylko dzięki temu jeszcze stoję. Nogi się pode mną uginają. Na zdjęciu jest mój tata. Siedzi na podłodze w jakimś pomieszczeniu. Jest związany, a usta ma zaklejone taśmą. Na dole widnieje napis MEDALION ALBO ŚMIERĆ. MASZ 24 GODZINY.  

– Wiesz może co to za miejsce? – pyta Trent, a ja kręcę przecząco głową – zaraz wrócę.

Kiwam głową i zostaję sama z Kayle'm i Ben'em.

– Przykro mi z powodu taty – mówi Ben. Ma bardzo przyjemny głos.

– Twój tata go znajdzie – nie wiem czy tym zdaniem chcę przekonać jego, czy siebie.

– Mój tata nie jest tak dobry jak mówią. To wszystko kłamstwa – mówi bez przekonania, a gdy wpatruję się w niego dodaje – nie zasłużył na taką sławę. Nigdy nie pracował sam. Ale to nie ważne.

Odchodzi i zostawia nas samych ze zdjęciem. Znów próbuje porozmawiać z ojcem, jednak ten nie jest chętny. Trochę mi go szkoda. Jestem także zdziwiona zachowaniem Trent'a. Zawsze uważałam go za miłego człowieka. I nie tylko ja tak uważam. Ale przecież nawet najlepsi miewają chwile słabości.

Nawet mój tata i ja. Bardzo się kochamy, ale jak wszyscy musimy dać czasem upust emocjom. A jeśli mój tata ma rację
i jest tego pewien to kłóci się jak oszalały. Kiedyś był tak bardzo zły na mnie, że nie odzywał się przez dwa tygodnie. Chodził cicho, ignorował mnie, udawał że nie istnieję. Gorsza od krzyku jest cisza, a od ciszy – ignorowanie drugiego człowieka. Przez pierwszych kilka dni jakoś to znosiłam. Wmawiałam sobie, że wreszcie pęknie i wszystko się między nami ułoży. Po tygodniu zaczął mnie denerwować. Kiedy o coś pytałam, nie dostawałam odpowiedzi. Nawet nie starał się, abym go przeprosiła. Miał rację, a wina leżała po mojej stronie. Ostatnie jego słowa przed aktem milczenia brzmiały:

– Masz dwadzieścia dwa lata, a zachowujesz się gorzej od pięciolatki.

Po dziesięciu dniach dostawałam szału. Kiedy koło niego przechodziłam miałam skurcze żołądka, denerwowałam się
i zaczynałam nim gardzić. Moje uczucia zaczynały być mieszane. Nie chcąc doprowadzić do jeszcze większej kłótni, usiadłam obok niego na kanapie. Czytał książkę i jak zwykle nie zwrócił na mnie uwagi.

– Przepraszam – powiedziałam.

Spojrzał na mnie i czekał na ciąg dalszy. Tylko, że ja nie wiedziałam co powiedzieć, nie przemyślałam tego. Myślałam, że szczere „przepraszam” wystarczy. Zdjął okulary i uśmiechnął się. Wtedy ja rozpłakałam się jak dziecko i zasnęłam na jego kolanach. Ostatnie słowa jakie od niego usłyszałam tamtego dnia to:

– Tylko kiedy płaczesz możesz zachowywać się gorzej od pięciolatki.

Rozdział 2

Ze wspomnień wyrywa mnie Ben:

– Chcę ci pomóc – mówi wkurzony. Chyba przez Trent'a.

– Co? – pytam zdezorientowana

– Chcę ci pomóc. I wiem chyba jak.

– Ty się lepiej nie baw w policjanta – mówi Kayle stając między nami. Mam ochotę go uderzyć za to, że zachowuje się jak totalny burak – co ty o tym wiesz? Jesteś dziwakiem.

Ledwo się powstrzymuję od przyłożenia mu. Ben jednak tylko się śmieje. Odpycham delikatnie Kayle'a na bok i pytam Ben'a:

– Jak?

Bierze ode mnie zdjęcie i odzywa się pewny siebie:

– Wiem, gdzie to jest.

– Kłamiesz – mówi Kayle – a jeśli mówisz prawdę to dlaczego nie powiesz tego swojemu tacie?

Kiwam głową na znak, że to dobry pomysł. Ben wzrusza ramionami, ale idzie w kierunku ojca. Podchodzę z Kayle'm bliżej i po chwili zatrzymujemy się. Słyszymy dokładnie każde słowo:

–Tato – odzywa się Ben – wiem gdzie to jest – mówi wskazując na zdjęcie, lecz Trent go ignoruje – słyszysz mnie?

W końcu się odwraca, mierzy syna wzrokiem i mówi:

– Nie ma szansy na to by jej ojciec jeszcze żył – zamieram. Jak on mógł coś takiego powiedzieć?! Stoję sztywna, a dodatkowe słowa ranią mnie jeszcze bardziej – zostaw to i idź do domu. I nic jej nie mów – dodaje, zanim Ben zdąży odejść.

Wściekła mijam się z nim i szturcham Trent'a:

– Jak możesz coś takiego mówić! – krzyczę ze łzami
w oczach – jak możesz! Obiecałeś, że go znajdziesz!

– Lily uspokój się – chwyta mnie za ramiona i stawia
w mocnym uścisku – posłaliśmy już tam kogoś i nic nie znaleźli. Moi ludzie są najlepsi. A to co powiedziałem przed chwilą – puścił mnie i potarł podbródek – zrobiłem to by syn dał spokój. Nie chcę by się w to mieszał. Zresztą trzymaj się od niego z daleka. On oznacza kłopoty.

Nic nie mówiąc odchodzę od niego i ruszam na chodnik przed domem, z dala od tego całego zgiełku.

– Mówiłem – mówi Ben stając obok.

– Nie dobijaj jej – Kayle staje w mojej obronie i dodaje – chodź, pojedziemy do mnie.

– Na prawdę kogoś tam posłali? – pytam choć odpowiedź jest oczywista. Oboje kręcą przecząco głowami – pewnie, że nie. Inaczej by nie pytał mnie czy znam to miejsce.

– Takie procedury – mówi cicho Ben.

 – Dobra. Gdzie to jest? – pytam go.

– Serio nie wiesz? – kręcę głową. W co on się bawi? –  Biblioteka na uczelni.

To by się zgadzało, mój tata tam pracuje. Kiwam głową
i pytam:

– Czym przyjechałeś?

– Autobusem.

– Jesteś bogaty i nie masz samochodu? – pyta Kayla z wyraźnym zadowoleniem, ponieważ on ma. I to całkiem niezły.

– Kayle! - krzyczę na niego.

Chcę coś dodać, lecz Ben mnie wyprzedza:

– Nie mam, zawsze pożyczam od przyjaciela. Zresztą nie mów, że taki chłoptaś jak ty ma samochód.

Kayle macha mu przed nosem kluczykami od bentleya. Myślałam, że Ben się zdziwi, zrobi  zazdrosny czy zły. Lecz jego mina odzwierciedlała podejrzliwość.

To prawda, że Kayle nie pochodził z bogatej rodziny, a kiedy pytałam skąd ma takie auto, zawsze odpowiadał, że dostał od ojczyma. Czułam, że to kłamstwo i kryje się za tym coś jeszcze. Przez jakiś czas próbowałam wypytywać go o to, lecz zawsze zmieniał temat. W końcu dałam spokój, lecz jazda
z nim nie była zadowalająca. Wszędzie się przechwalał. Potrafi być naprawdę wredny i próżny.

Patrzę w kierunku Trent'a i jego załogi. Jestem ciekawa co teraz robią, ale mam to gdzieś. Zależy mi tylko na tym by znaleźć tatę. A skoro oni się odpowiednio nie angażują, muszę to zrobić ja.

– Udowodnij, że mogę ci zaufać – mówię do Ben'a, na co Kayle się wścieka.

Ben wyjmuje coś z tylnej kieszeni spodni i wręcza mi pogięta kartkę. Rozwijam ją i widzę zdanie SPRAWDŹ CZY Z LILY WSZYSTKO W PORZĄDKU. MAM KŁOPOTY. BOJĘ SIĘ O NIĄ.

– Skąd to masz? – pytam łamiącym się głosem.

– Twój tata wysłał mi to dziś rano fax-em.

– Chyba żartujesz? – wtrąca się Kayle – równie dobrze mógł to napisać na komputerze i wydrukować. Naprawdę chcesz
w to wierzyć Lily?

– Nie mógł – mówię i wskazuję przyjacielowi dodatkowe zdanie POWIERZAM CI MOJĄ KSIĘŻNICZKĘ, po czym tłumaczę – tata zawsze mówił tak do mnie gdy wyjeżdżał i zostawałam sama z mama. Powtarzał w kółko opiekuj się moją księżniczką – ścieram z policzka łzę – chcę go odnaleźć. Nie musisz jechać, ale ja nie mogę tak stać bezczynnie i patrzeć jak ich wysiłki nic nie dają.

Mówiąc wskazałam na mój dom. Dom,w którym zawsze miałam czuć się bezpiecznie.

– Idziemy? – pyta Ben i chce iść na przystanek autobusowy.

– Jedziemy moim samochodem – wtrąca Kayle, po czym delikatnie ciągnie mnie w stronę auta.

On zasiada za kierownicą, a Ben kręcąc głową otwiera mi drzwi od strony pasażera z przodu. Uśmiecham się i siadam,
a on zajmuje miejsce za mną.

Widzę jak Trent biegnie w naszą stronę coś krzycząc, więc rzucam do Kayla:

– Ruszaj. Szybko.

Odpala silnik. Jedziemy ulicami miasta, aż dojeżdżamy do drogi głównej i kierujemy się do biblioteki. Nagle Ben rozmawia przez telefon:

– Nie. Nie. Nie. Nie. Chyba sobie żartujesz. Wiem coś co powinno mieć dla ciebie znaczenie – po chwili wyciąga telefon w moją stronę – tata chce z tobą rozmawiać.

– Lily co ty wyprawiasz? Prosiłem byś trzymała się z dala od Bena!

– Ja też o coś prosiłam i ty także tego nie zrobiłeś – odpowiadam twardo.

– Lily nie wiesz w co się pakujesz! Wróć tu, grozi ci niebezpieczeństwo! – Trent wciąż krzyczy do słuchawki, lecz ja już go nie słucham.

Rozłączam się i oddaję telefon Ben'owi, a on niszczy kartę.

Sprawdzam zawartość portfela. Mam sto pięćdziesiąt funtów i jakieś drobne. Zapinam torbę, opieram głowę o zagłówek, zamykam oczy i pytam:

– Skąd znałeś mojego tatę?

– Słucham? – odpowiada Ben.

– Skąd znałeś mojego tatę? Zwrócił się do ciebie w takiej sprawie, więc...

– Ja bym spytał dlaczego akurat on – dodaje Kayle.

Ja wiem dlaczego, lecz nie mówię tego głośno. Ufam mojemu tacie i wiem, że musiał mieć dobry powód by „powierzyć mnie” Ben'owi.

– Chodzę często do biblioteki i z nim rozmawiam – odpowiada na moje pytanie.

– Nic mi nie mówił – otwieram oczy i patrzę na niego.

– Bo go o to poprosiłem. Razem z Thomasem, moim przyjacielem i twoim tatą pracowaliśmy nad - zastanawia się chwilę, po czym kręci głowa i ciągnie dalej – pracowaliśmy nad czymś. Spędzaliśmy razem dużo czasu, aż w końcu udało nam się rozwiązać tę sprawę. Udało nam się to wczoraj.

– I myślisz, że to może mieć jakiś związek z porwaniem?

– Nie wiem.

Rozdział 3

– Cholera jasna – mówi Szef rzucając telefonem o ziemię.

– Namierzyliśmy ich.

– Gdzie są?

– W drodze do biblioteki.

– Dobra – mówi i odchodzi od swojego człowieka.

Wybiera numer jednego ze swoich najlepszych ludzi. Rory Brock, pracuje dla niego od samego początku, od siedmiu lat. Dzięki niemu tak daleko zaszedł, on wykonywał dla niego każdą robotę. Zwłaszcza te najbrudniejsze. Nie bał się niczego. Nie miał dla niego zadania od dwóch lat. Żadnego, które by go zadowalało. Podejrzewał, że tym razem będzie szczęśliwy. Przynajmniej może ubrudzić ręce. Odbiera po sygnale:

– Potrzebuję cię.

– Co mam zrobić? – Opowiada mu całą zaistniałą sytuację – dziewczyna ma być żywa, a chłopacy?

– Zrobisz z nimi co zechcesz. I pospiesz się.

Rozłącza się. Nigdy się nie wita i nie żegna. Ale zawsze robi to o co Szef go prosi i nie zostawia śladów, co jest dla niego najważniejsze. Domyśla się, że dziś popełnił już jeden błąd i na więcej nie może pozwolić.

Rozdział 4

Kayle parkuje po drugiej stronie ulicy od uniwersyteckiej biblioteki. Sięga do schowka i wyciąga z niego pistolet.

– Skąd to masz? – pytam zaskoczona i przestraszona – i po co ci to?

– Może się przydać – sprawdza magazynek i chowa broń za pasek z tyłu spodni. Zasłania koszulką i wychodzi.

Ben i ja także wychodzimy, i idziemy do biblioteki. Wchodzimy głównym wejściem co jest dziwne i głupie zarazem. Mogliśmy się zakraść. Budynek jest otwarty, ale nie ma tutaj ludzi. Są wakacje, więc uniwersytet jest pusty. Jednak to jedna z najczęściej odwiedzanych bibliotek. Mimo wszystko jest wczesna godzina, więc większość ludzi wyleguje się w łóżkach, albo pracuje. Idziemy schodami na piętro i skręcamy do gabinetu taty. Nie wiem czemu, ale podejrzewam, że tam powinniśmy go szukać. A ja ufam swojej podświadomości. Drzwi są uchylone, widać przez nie niewielką smugę światła. Kayle wyciąga pistolet i odbezpiecza go. Idzie obok mnie, a ręce trzyma prosto przed sobą. Ben idzie za nami. Nie wiem czy to dobry pomysł tak mu powierzać wszystko, ale tata mu ufał. Więc ja też tak zrobiłam. Kayle pokazuje mi ręką bym się zatrzymała. Robię tak, a on wpada do gabinetu z pistoletem. Po chwili woła nas. Kiedy weszliśmy doznałam deja vu. Bałagan jest także tutaj, taki jak u mnie w domu. Wszystko leży na ziemi, książki są pozrzucane z półek. Różnica jest taka, że na biurku nie ma żadnej kartki. Małe lusterko na ścianie jest pęknięte
i przekrzywione. Nagle słyszymy jakiś hałas. Ben gasi światło
i popycha nas w głąb gabinetu.

– Daj mi pistolet – mówi do Kayla i zanim usłyszy sprzeciw dodaje – pójdę zobaczyć kto to.

Wreszcie Kayle ulega. Ben rzuca do nas, byśmy zaczekali na niego w gabinecie, a on zaraz wróci, po czym wychodzi.

– Dziwisz się, że ja mam broń, a nie dziwisz się, że on ją chce – mówi do mnie Kayle.

Zapewne rzuciłabym mu ironiczne spojrzenie, ale i tak przez ciemność nic nie zobaczy.

– Poszukaj jakiś poszlak, czegoś co może...

– Lily nie było go tutaj. Ben nas tu tylko zwabił – przerywa mi Kayle.

Słyszymy strzał. Aż podskakuję i wpadam na Kayle'a. Przytrzymuje mnie i szepcze do ucha:

– Uciekajmy póki możemy.

Nieświadomie kiwam głową. Kayle idzie przodem. Zahaczam o rozbite lusterko. Chcąc zatrzymać je zanim spadnie natrafiam na coś ręką. Na gwoździku wisi jakiś wisiorek. Chwytam go i nie mając szans zobaczyć nic więcej wrzucam do torby. A lusterko odwieszam z powrotem. 

Wychodzę za Kayle'm i wpadamy na Ben'a.

– Idziemy, szybko!

Chwyta mnie za rękę i biegniemy inna drogą niż przyszliśmy. Chce nas chyba wyprowadzić tylnym wyjściem. Po drodze mijamy człowieka, który leży na ziemi. Jest mocno umięśniony i chyba nie przytomny.

– Co mu zrobiłeś? – pytam zatrzymując się.

– Ogłuszyłem.

– A ten strzał? – dopytuję dalej.

– Przypadkowy. Nic mu nie będzie, ale jak się obudzi, to będzie wkurzony. Chyba nas szukał.

Mówi i ciągnie nas dalej do wyjścia. Biegniemy za nim i na ulicy orientuję się, że nie wracamy do auta.

– Ben zaczekaj! Auto Kayla jest...

– Nie możemy jechać samochodem! – przerywa mi i nie mówi nic dalej.

Dobiegamy do przystanku i wsiadamy do autobusu. Ben kupuje trzy bilety i siadamy z tyłu.

– Co się tam stało? I gdzie jedziemy? –  pytam.

– Zadajesz za dużo pytań – odpowiada.

Ten bieg mnie zbyt nie zmęczył, ponieważ mam dobrą kondycję. To samo można było powiedzieć o Ben'ie. Lecz nie
o moim przyjacielu, który próbował złapać oddech. Najwidoczniej trochę się zapuścił w ćwiczeniach.

– Oddychaj powoli i przez nos – radzę i kładę mu rękę na plecach.

Po chwili dochodzi do siebie. Siadam wygodniej i odwracam się do Ben'a. Chcę znów zapytać co się stało w bibliotece, lecz on od razu odpowiada:

– Rzucił się na mnie, więc musiałem się bronić. Uderzyłem go pistoletem i wtedy zaczęliśmy się szarpać i padł wystrzał – kiwam głową – potem zaczęliśmy się bić. Dostałem w głowę, dzięki że spytałaś czy nic mi nie jest - puszcza oko i uśmiecha się, po czym mówi dalej – a potem go ogłuszyłem.

– Skąd niby umiesz takie rzeczy? – pyta Kayle, lecz Ben tylko tajemniczo się uśmiecha.

– Nic ci nie jest? – pytam po chwili, lekko zażenowana.

– Bywało gorzej.

Uśmiechamy się i teraz dostrzegam, że Ben jest nie tylko przystojny i dobrze zbudowany, ale ma także cudowny uśmiech.

– Gdzie my właściwie jedziemy? – pyta Kayle i po raz kolejny nie dostajemy odpowiedzi.

Wysiadamy na przystanku Finchley Road, przechodzimy na Grove End i stajemy przed budynkiem mieszkalnym.

– Mieszkasz tu? Przecież twój ojciec na pewno będzie nas tu szukał – wzburza się Kayle.

Ben naciska klamkę i wchodzimy do ładnego mieszkania. Idziemy za nim do salonu, który łączy się z kuchnią. Na kanapie ktoś śpi.

– Wstawaj łosiu – mówi Ben i próbuje obudzić chłopaka.

– Nie śpię odkąd otworzyłeś drzwi – mówi.

– Jasne. Swoją drogą to dziwne, że śpisz przy otwartych drzwiach i bez broni w ręku – śmieje się Ben, a Kayle i ja stoimy oniemiali.

Kiedy chłopak w końcu wstaje Ben nas przedstawia.

– To jest Lily i Kayle, a to Thomas.

– Cześć – mówi Thomas, a ja kiwam mu głową – po co ich tu przyprowadziłeś?

– Chcę chwilę z tobą porozmawiać – Ben wraz z przyjacielem odchodzą na bok, a my siadamy na kanapie.

– Wiesz kim jest ten koleś? – pyta mnie Kayle, a ja kręcę głową – to Thmoas Dixon. Jeden z niebezpiecznych ludzi. Dziwny i groźny. Cichy człowiek, a potrafi zabić cię jednym ruchem palca.

– Przesadzasz. Poza tym skąd to wiesz? – wzrusza ramionami.

– Pewnie coś knują – dodaje po chwili.

– Kayle przestań. Mój tata mu zaufał.

– A co jeśli to on go porwał i wydobył potrzebne informacje?

Kręcę głową z niedowierzaniem. Wraca Ben z Thomas'em.

– Mogę skorzystać z łazienki? – pyta Kayle.

Thomas wskazuje mu drzwi przy wejściu i przyjaciel odchodzi.

Oboje siadają i pierwszy odzywa się Ben:

– Poprosiłem go by nam pomógł. Mój tata cię tu nie znajdzie, chyba że do niego zadzwonisz.

– To on nie wie, gdzie mieszka twój najlepszy przyjaciel?

– On nic o mnie nie wie – uśmiecha się smutno.

Rozdział 5

Szef chodzi w kółko po mieszkaniu. Nie dostał do tej pory żadnego sygnału. W końcu jego telefon dzwoni. Odbiera:

– Masz ich?

– Nie – odpowiada Rory – ale wiem gdzie są. Dostałem cynk od twojego pupilka.

– Przestań go tak nazywać. Chłopak jest przydatny. Więc gdzie są?

– Na Grove End Road.

– Co tam robią? – pyta zdziwiony Szef.

– Są u niejakiego Thomasa Dixona. Coś ci mówi to nazwisko?

– Zostaw to. Wyślę policje.

– Jak chcesz.

– Ale bądź w pobliżu. Nie chcę by znowu coś poszło nie tak.

Nie słyszy odpowiedzi. Nie sądził także, że może zostać tak przechytrzony. Zawsze wygrywał, nawet wtedy gdy pojawiały się jakieś komplikacje. I właśnie teraz, właśnie ci ludzi...

Jeszcze chwilę stoi w milczeniu, aż w końcu idzie zawiadomić policję.

Rozdział 6

Kayle wraca z łazienki i siada obok mnie.

– To jaki jest plan? – pyta.

Patrzę na Ben'a i wzruszam ramionami.

– Musimy znaleźć jakiś medalion – odzywa się Ben.

– Ja chyba...chyba go znalazłam – mówię i wszyscy patrzą na mnie.

– Co? Przecież mówiłaś, że nie masz pojęcia o co chodzi.

– Tak, ale...

Nie kończę zdania, ponieważ zaczynam szukać w torbie wisiorka, który był gwoździku w bibliotece.

– Słyszycie to? – pyta Thomas i podchodzi do okna – policja.

– Co? – wszyscy wstajemy – ale jak się dowiedzieli. Ben mówił, że nas tu nie znajdą.

– Ktoś nas wydał – Ben patrzy na mnie, potem na Kayle
i znów na mnie.

– Chyba nie twierdzisz, że to ja – wzburza się przyjaciel.

Też nie chcę w to wierzyć, ale mógł przecież zadzwonić, kiedy był w łazience.

– Są dookoła domu, nie dacie rady uciec – mówi Thomas,
a ja siadam zrezygnowana na kanapie.

– Jesteście otoczeni! – słyszymy głos policjanta z zewnątrz, który mówi przez megafon – wyjdźcie z rękoma podniesionymi do góry, albo sami tam wejdziemy.

– Nie martw się – pociesza mnie Ben i przechodzi do szeptu – mam plan. Musisz mi tylko zaufać.

Kiwam głową i daję się poprowadzić do wyjścia. Zanim Ben otwiera drzwi mówi do Thomas'a, który wchodzi do swojego pokoju:

– Daj nam godzinę.

Thomas kiwa głową i znika, a my wychodzimy na zewnątrz. To co przed chwilą zrobili było dziwne, ale nic nie mówię.

Na tył radiowozu policjant wciska Ben'a, mnie i Kayle'a. Siedzę pośrodku. Kiedy ruszamy pytam policjantów:

– Skąd wiedzieliście, gdzie jesteśmy?

– Od niego. Trent powiedział, że jakiś gościu dał mu znać – odpowiada chuderlak, który przyszedł dziś rano do mnie do domu, wskazując na Kayle'a.

– Co? – patrzę z niepowierzeniem na przyjaciela – jak mogłeś. Myślałam, że mogę ci ufać!

– Możesz, mi możesz. Jemu nie – wskazuje na Ben'a i mówi dalej – chciałem cię chronić. Wiesz, że mi na tobie zależy. Trent ci pomoże.

Na tyle na ile mogę wymierzam Kayle'owi policzek i mówię:

– Nienawidzę cię.

– Lily przestań – mówi, lecz ja się nie odzywam – Lily, proszę cię. Zrobiłem to dla twojego dobra – wciąż milczę, więc Kayle daje za wygraną.

Nie mogę uwierzyć, że to zrobił, że mnie zdradził. Zaczynam cicho płakać. Po pierwsze ze zdrady przyjaciela, po drugie z tego, że wracam do Trent'a. Coś mi podpowiada, że on nie chce znaleźć taty. I dlatego nie czuję się zbyt dobrze. Pociesza mnie fakt, że obok jest Ben. I ma plan. Całą drogę patrzy przez okno. Chcę go zapytać o czym myśli, ale boję się , że jak otworzę usta, nie wydam z nich żadnego dźwięku.

Dojeżdżamy do mojego domu, co mnie zadziwia. Ocieram mokre policzki i wysiadamy z auta. W kuchni czeka na nas Trent.

– Mówiłem ci, że Ben oznacza kłopoty.

Podchodzi do mnie i wyciąga ręce, bym się do niego przytuliła. Nie wytrzymuję i jego także uderzam w twarz. Chuderlawy policjant zaraz powala mnie na ziemię i rozrywa przy tym moją koszulkę. Ben próbuje mi pomóc, lecz kątem oka dostrzegam, że jego też trzymają. A Kayle stoi i na wszystko spokojnie patrzy.

– Będziesz grzeczna? – pyta Trent, jakby nie swoim głosem.

Kiwam głową i czuję jak uścisk na plecach maleje. Wtedy dawny Trent wraca.

– Przepraszam – mówię i widzę jak Ben wypuszcza wstrzymywane powietrze.

Chyba chce, żebym grała, że wszystko jest w porządku
i udawała, że ufam jemu ojcu.

– Nic nie szkodzi. Rozumiem twój gniew, ale jeśli chcesz odnaleźć tatę, musimy współpracować. Dobrze?

– Tak. Mogę przynajmniej iść do pokoju zmienić koszulkę?

– Pod okiem mojego wspólnika – wskazuje głową chuderlaczka, a ja niechętnie się zgadzam.

Rzucam torbę na łóżko i otwieram walizkę. Większość ciuchów tam właśnie jest. Wyciągam zwykły T-shirt i dżinsową koszulę. Patrzę na policjanta i pytam:

– Mógłbyś się chociaż odwrócić?

Kręci głową. Nie mając ochoty na kłótnię wracamy do kuchni. Kiedy wszyscy na mnie patrzą ogłaszam:

– Idę do łazienki. Jakbyście myśleli, że ucieknę, okno jest na zachód.

Trzaskam drzwiami i choć na chwilę jestem sama. Zmieniam ubranie i staję przed lustrem. Tusz od płaczu mi się rozmazał, moje włosy są w nieładzie i mam lekko podpuchnięte oczy. Obmywam twarz wodą, swoje kasztanowe do pasa włosy splatam w prosty warkocz. Słyszę pukanie do drzwi. Załatwiam się jeszcze i wychodzę. Siadam na krześle w kuchni obok Ben'a i pytam:

– Macie coś nowego?

– Nie, ale Kayle wspomniał mi, że wiesz coś na temat medalionu – odpowiada Trent.

– Myślę, że może być w bibliotece – odpowiadam od razu, po chwili orientuję się, że za szybko to zrobiłam.

Trent patrzy na mnie podejrzanie. Odchodzi kawałek i zaczyna rozmawiać z policjantką.

Ben nie patrzy na mnie, lecz słyszę co mówi:

– Twój pokój. Zaraz – po czym wstaje i mówi do taty – idę się odlać.

Trent go ignoruje i kiedy Ben znika zwraca się do mnie.

– Lily co on ci powiedział?

– Nie rozumiem.

– Chodzi mi o Bena. Co ci obiecał?

– Nic.

– Mieliśmy współpracować.

Zastanawiam się co mu powiedzieć. Patrzę na zegarek na ścianie, jest godzina jedenasta. Decyduję się na zmianę tematu:

– Chcę porozmawiać z Kaylem na osobności. To ważne.

Trent wzdycha, ale się zgadza. Prowadzę Kayla do mojego pokoju.

– O czym chcesz rozmawiać? – pyta i kiedy zauważa, że na moim łóżku siedzi Ben zatrzymuje nas oboje na progu – Lily co ty wyprawiasz?

– Chcę znaleźć tatę.

– Trent też tego chce. Zaufaj mu! Zaufaj mi!

– Tobie? – wyrywam się z jego uścisku – zdradziłeś mnie. Nie chcę cię znać.

– Lillian!

– Jestem Lily. Lillian to była moja mama.

Trzaskam mu drzwiami przed nosem i zamykam je na klucz. Słyszę pukanie, walenie i prośby. Po chwili cisza, a Ben staje obok i nasłuchuje ze mną.

– Sama tego chciałaś – słyszę Kayla i jak krzyczy –  komendancie! Ona zamknęła się w swoim pokoju!

– I co z tego? – odpowiada mu Trent.

– Chodź – Ben chwyta mnie rękę i prowadzi do okna.

Wracam po torbę i zanim wyskoczę przez okno słyszę:

– Z twoim synem!

I nagle znów robi się zamieszanie, a do drzwi dobiega Trent.

Okno mojego pokoju sięga wysokości około dwóch i pół metra. Mam małe problemy ze skokiem, ale już nie raz wykradałam się tędy nocami na spotkanie z koleżankami. Ben prowadzi mnie na tyły domu, przechodzimy przez podwórko sąsiadów i idziemy na ulicę. Otwiera mi drzwi od czarnego range rovera i usadawiam się na tyłach samochodu, a Ben z przodu. Za kierownicą siedzi Thomas i już rozumiem ich dziwną wymianę zdań u niego w domu.                  

Rozdział 7

– Niech to szlag! – krzyczy Szef.

– Przywiozę ją – mówi chłopak. Wszyscy uważają go za lizusa, lecz Szef wie, że jest przydatny, dlatego kiwa głowa.

Wyciąga telefon i wybiera numer Rory'ego. Odbiera od razu i po raz pierwszy się odzywa zaraz po sygnale:

– Dziewczyna ma być żywa, a z chłopakiem mogę zrobić co zechcę?

– Tak – odpowiada zdziwiony Szef.

– To dobrze. Czas na rewanż.

Rozłącza się. Szef nie ma pojęcia o czym Rory mówił, ale nie będzie pytać. Wie, że jego złość tylko polepszy wynik.

Rozdział 8

Zatrzymujemy się pod mieszkaniem Amandy, mojej przyjaciółki. Mieszka na Wellington naprzeciw szpitala. Thomas spytał wcześniej gdzie możemy spokojnie porozmawiać, więc podałam mu ten adres. Amanda wraz z rodzicami i młodszym bratem wyjechała na wakacje i zostawiła dom pod moją opieką. Mam do niego klucze i przez miesiąc miałam tu podlewać roślinki, a oni mieli wrócić dziś wieczór, więc... 

Wysiadamy z samochodu i ruszamy do mieszkania. Otwieram drzwi i wprowadzam chłopaków. Siadamy na kanapie
w salonie i Ben odzywa się pierwszy:

– U Thomasa mówiłaś coś o medalionie.

Zaczynam przetrząsać torbę w poszukiwaniu naszyjnika i w końcu go znajduję, po czym podaję Ben'owi. Ogląda go starannie i przekazuje Thomas'owi. W końcu biżuteria wraca do mnie.

– Nie mam pojęcia dlaczego tata trzymał to pod lustrem – mówię próbują otworzyć medalion – może wy wiecie?

Oboje kręcą głową. Udaje mi się podważyć wieko i ukazuje mi się środek. Zdjęcie moje i mojej mamy. Ben i Thomas nie odzywają się, chyba czują, że potrzebuję chwili by się z tym oswobodzić. Podaję go im i Ben mówi na głos to o czym pewnie wszyscy myślimy:

– Dlaczego ktoś chce osobistą rzecz?

– Może ma jakąś ukrytą wartość, wskazówkę, cokolwiek – mówi Thomas i bierze do ręki naszyjnik.

Zaczyna poruszać zdjęciami i trafia na coś. Fotografia mojej mamy ledwo trzyma się na kleju, więc Thomas je odkleja, oddaje mi i czyta:

– HAT1250 – cisza – co?

Biorę od niego medalion i próbuję ustalić czy wiem o co chodzi, jednak ciąg cyfr i liter nic mi nie mówi. Po chwili odzywa się Ben:

– Może wpiszemy w Google? – kiwam głową – jest tu gdzieś komputer?

– W pokoju Amandy, zaraz przyniosę.

Idę po laptopa przyjaciółki z nadzieją, żeby nigdy się o tym nie dowiedziała. Nie lubi, gdy ktoś rusza jej rzeczy, ale to jest ważne. Wracam na miejsce i uruchamiam sprzęt.

Rozdział 9

Rory siedzi w swoim samochodzie naprzeciw szpitala na Wellington. Nie pójdzie pierwszy, to nie byłby zbyt dobry pomysł. Poczeka aż sami wyjdą, bądź ich wykurzy. Patrzy we wsteczne lusterko i widzi tego lizusa. Po co Szef go tu przysłał? Przecież to Rory jest najlepszy i nie potrzebuje pomocy. Tyle lat dla niego pracuje, robi wszystko, wykonuje nawet brudną robotę. Siedem lat temu poznali się w klubie. Trochę wypili i języki im się rozwiązały. Zaczęli snuć podłe plany na duży i łatwy zarobek. Następnego dnia umówili się na kolejne spotkanie. Zaczęli planować. I tak powstała ich organizacja, potem tylko szukali ludzi, a Rory wiedział, gdzie ich znaleźć.

Dlaczego wysłał tego lizusa? Myśli.

Chłopak wysiada z samochodu i okrąża dom. Nie wraca, ale też nie wszedł do środka. Może to czas by pozbyć się przeszkody? I tak mieli go usunąć na koniec, ale kilka godzin w te czy wewte różnicy nie robi. Nie jemu. Chce wysiąść, lecz coś go powstrzymuje. Drzwi od mieszkania się otwierają, wychodzi dziewczyna i dwóch chłopaków. Jeden z nich rozwalił mu nos w bibliotece, a drugiego zna z widzenia. Thomas Dixon. Dziwny gość. Z nim lepiej nie zadzierać, ale i tak to on, Rory Brock jest najlepszy. A zwłaszcza nie będą z nim zadzierać świeżo-pełnoletni. Chłopak jeszcze nie wraca z obchodu, co znaczy, że Rory będzie miał więcej przestrzeni. Widzi jak pospiesznie wsiadają do auta. Uruchamiają silnik i włączają się do ruchu. Rory jeszcze chwilę czeka, po czym sam wyjeżdża na ulice. Jedzie za nimi, śledzi ich, ale z bezpiecznej odległości. W pewnym momencie samochód zatrzymuje się pod stadionem, chyba z powodu korków. Po chwili skręca i przyspiesza. Rory robi to samo, nie wiedząc co pomija.

Rozdział 10

Biegniemy przez park. Ben powiedział, że najlepiej iść do hotelu położonego na skraju parku. Na Google rozszyfrowaliśmy skrót z medalionu. Okazało się, że to numer skrytki bagażowej na lotnisku Heathrow, które jest trochę daleko położone. Po kilku minutach Thomas zorientował się, że ktoś nas śledzi
i wymyślił ten oto plan. Mieliśmy niezauważenie „wyskoczyć” z auta, schować się w parku, dotrzeć do hotelu i zamówić taxi na lotnisko.

Zatrzymujemy się przed budynkiem i uspokajamy oddechy. Podchodzimy do lady i wita nas głos recepcjonistki:

– Witam w naszym hotelu. W czym mogę pomóc?

– Chcielibyśmy pokój dla dwojga. Do jutra.

Odpowiada Ben. Recepcjonistka, z plakietki wynika, że Kate sprawdza coś w komputerze i mówi:

– Proszę dowód osobisty.

Ben wręcza dokument i kiedy wszystko zostaje wypełnione podaje swoją kartkę kredytową. Zatwierdza transakcję i odzywa się ponownie:

– Dziękuję. Chcielibyśmy jeszcze zamówić taksówkę na lotnisko Heathrow. Teraz.

– Oczywiście, proszę chwileczkę poczekać – Kate bierze telefon do ręki i po chwili rozmowy wskazuje nam ręką postój taksówek obok hotelu mówiąc – wszystko gotowe. Życzę miłej podróży.

Oboje dziękujemy i wsiadamy do auta.

– Po co wynająłeś pokój? – pytam.

– To karta taty. Dzięki temu przyjadą tutaj i zaczną nas szukać w hotelu, a my będziemy daleko stąd – uśmiecha się szeroko.

Coś mi w tym jednak nie pasuje, więc mówię:

– Ale recepcjonistka wie, gdzie jedziemy.

– Ale obowiązuje ją tajemnica zawodowa.

Ma rację. Wzruszam więc ramionami i opieram głowę o zagłówek. Czeka nas długa droga, a dochodzi godzina jedenasta trzydzieści.

– Prześpij się – mówi Ben i obejmuje mnie ramieniem.

Przy nim czuję się bezpieczna i nie biorę pod uwagę tego co mówił Kayle. Ze spokojem zasypiam.                                                                                                                                                                 

Rozdział 11

– Trent! – krzyczy Eric, jeden z najlepszych komputerowców – mamy coś co może cię zainteresować.

Wciąż cały zespół policjantów znajduje się w domu McClure'ów. Pewnie czekają na to, że Lily zmądrzeje i wróci.

– Co jest? –  pyta Trent nachylając się nad komputerem.

– Twoja karta kredytowa została użyta. Patrz tutaj – wskazuje mu ciąg zdań: użyto karty kredytowej, Trent Thorton, Hotel na Wellington, 120 funtów, transakcja za nocleg – to twój syn?

Trent kiwa głową, odchodzi od Eric'a i posyła tam dwoje swoich najlepszych zwiadowców. Następnie wyciąga telefon
i wybiera pewien numer.

Rozdział 12

Budzę się i widzę, że stoimy w korkach. Ben już mnie nie obejmuje. Rozmawia z kierowcą taksówki. Po chwili patrzy na mnie, uśmiecha się i mówi:

– Przesiadka.

Kiwam głową i wysiadam za nim. Idziemy na stację metra Osterly, czekamy na nasz transport, po czym lokujemy się na tyłach pojazdu.

– Która godzina? – pytam.

– Wpół do pierwszej. Około pierwszej powinniśmy być na miejscu.

Przejeżdżamy kilka stacji, po czym Ben pyta:

– Lily czego się spodziewasz? – patrzę na niego zdziwiona – w tej skrytce. Jak myślisz co tam może być?

Wzruszam ramionami. Szczerze mówiąc nie zastanawiałam się nad tym. Mam nadzieję, że coś co doprowadzi nas do taty, albo pomoże go odnaleźć. W milczeniu dojeżdżamy na lotnisko.

Rozdział 13

Recepcjonistka zauważa jak do hotelu wchodzi dwóch policjantów. Wątpi, żeby przyjechali służbowo.

– Witam. Czym mogę służyć? – pyta z uśmiechem na twarzy.

– Szukamy tych dwojga.

Pokazują jej zdjęcia dziewczyny w długich, brązowych włosach i chłopaka. Umięśnionego i z ciemnymi włosami. Lily McClure i Ben Thorton. Widziała tą dwójkę po jedenastej. Zabukowali pokój, po czym zamówili taksówkę. Jednak nie mogła tego powiedzieć, obowiązują ją zasady.

– Widziała ich pani tutaj? – pyta jeden z policjantów. Napakowany brunet z niebieskimi oczami.

– Przykro mi, ale nie mogę udostępniać takich informacji. Ani danych osobowych gości – odpowiada twardo recepcjonistka.

– Wie pani kim jesteśmy. Poszukujemy tych ludzi i jeśli hotel im pomaga zostanie oskarżony o współudział.

Recepcjonistka patrzy każdemu po kolei w oczy. Zauważa, że goście dziwnie przypatrują się ich trójce. Nie może powiedzieć im nic o tych osobach, lecz sama musi zachować dobre imię hotelu. A szef się nie dowie.  Bierze kartkę i długopis,
i brzydkim pismem nakreśla zdanie: ZAMÓWILI TAKSÓWKĘ NA LOTNISKO HEATHROW. Odwraca ją napisem do dołu, podaje policjantom i przesadnie głośno mówi:

– Dziękujemy za skorzystanie z naszych usług. Zapraszamy ponownie i życzymy przyjemnej podróży.

Kiwają jej głową i odchodzą. Recepcjonistka wypuszcza wstrzymywane powietrze, a policjanci dzwonią do Trent'a.

Rozdział 14

Trent posyła kilku swoich ludzi na lotnisko Heathrow helikopterem i dzwoni do tamtejszego szefa. Prosi, żeby ostrzegł swoich pracowników i dał im jak najszybciej znać, kiedy tylko zobaczy jego syna z tą dziewczyną. Wszytko szło nie tak, wszystko. Nie może się z tym pogodzić, że wszyscy wkoło pieprzą tak proste zadanie.

– Trent, spójrz na to – woła go Eric i pokazuje na komputer – mój przyjaciel tam pracuje. Zadzwoniłem do niego i zgodził się udostępnić nam kamery. Gdziekolwiek nie przejdą, gdziekolwiek nie staną, mamy ich.

– Wszystko jest na żywo? – upewnia się Trent, a Eric kiwa głową – dobra. No to czekamy. Teraz ich mamy.

Rozdział 15

Wysiadamy na stacji Heathrow Airport Terminal 1-3 i przechodzimy do punktu obsługi. Patrzę na zegarek, godzina pierwsza po południu. Myślę, że możemy pozwolić sobie na chwilowe stanie w kolejce. Wreszcie nadchodzi nasz czas.

– W czym mogę pomóc? – pyta kobieta w średnim wieku
i w niebieskim uniformie, odpowiednim dla stewardess.

– Mój tata prosił bym odebrała jego bagaż i zostawił mi numer szafki, ale zupełnie nie możemy jej znaleźć – mówię
i uśmiecham się najmilej jak potrafię.

– Jaki to numer?

– Ma pani może kartkę i długopis? – pytam, a kobieta szuka na biurku. Trochę długo jej to zajmuje, zwłaszcza że to o co prosiłam leży obok jej lewej reki. W końcu to zauważa i podaje mi, a ja zapisuje HAT1250.

– Ach, to często się zdarza. Proszę spojrzeć – odwraca kartkę dołem do nas – HAT oznacza Heathrow Airport Terminal. Jedynka oznacza numer terminalu, a kolejne trzy cyfry numer szafki.

– Który to terminal? – pyta Ben.

– Pierwszy. Schowki bagażowe są tam – wskazuje nam schody prowadzące na piętro.

Dziękujemy jej za pomoc i odchodzimy.

Stajemy na ruchomych schodach i powoli pniemy ku górze.

– Nie uważasz, że to było dziwne jak tak długo szukała kartki – mówię, a Ben kiwa głową i rozgląda się we wszystkie strony – coś się stało?

– Wiedzą, że tu jesteśmy – odpowiada cicho i spuszcza głowę prosząc mnie o to samo.

Dojeżdżamy do szczytu schodów i nie idziemy przed siebie. Ben nieoczekiwanie szarpie mnie i stoimy teraz za dużą, kartonową reklamą bezpiecznego bagażu. Jesteśmy niebezpiecznie blisko. Czuję jego oddech na moim ramieniu, patrzy gdzieś ponad nie, gdzieś za mną. Nie lubię, gdy ktoś narusza moją przestrzeń osobistą, lecz w Ben'ie jest coś elektryzującego. W końcu jednak opanowuję się i mówię:

– Co ci odbiło?

– Policja – unoszę brwi przerażona tym faktem, a on mówi dalej – jakoś się dowiedzieli, gdzie jesteśmy. To dlatego ta babka tak długo szukała kartki. Musiała wysłać jakąś wiadomość do ochrony czy coś. Coś jak z alarmem w bankach. I teraz szukają nas po całym lotnisku.

– Musimy się sprężać – mówię i ciągnę go w stronę szafek bagażowych.

– Co ty robisz? Lily narażasz nas – zatrzymuje i znajdujemy na linii odstrzału – zauważą nas. Pewnie podała im nasz opis,
a mój biały T-shirt widać z daleka.

– Musimy dotrzeć do numeru 250 zanim oni to zrobią. Wiedzą, gdzie chcemy się pójść! – chwilę czekam, aż w końcu mu zaświta.

Kiwa głową i idzie za mną. Przechodzimy do biegu. Szafek jest dużo, bardzo dużo. Przebiegamy obok pierwszych pięćdziesięciu, potem kolejne i kolejne. Zdyszani dobiegamy do dwustu dwudziestu, trzydziestu, czterdziestu i wreszcie. Dwieście pięćdziesiąt.

– Nie przemyśleliśmy jednego – mówię próbują złapać oddech. Ben patrzy na mnie zdziwiony, a ja tłumaczę – to są szafki na kod. Pasażer wymyśla kod. Tak jak w szkołach. Problem w tym...

– Że my nie mamy kodu – kończy za mnie Ben. Po chwili mówi – daj mi medalion.

Robię to, a on otwiera go i zaczyna dotykać moje zdjęcie. Chyba myśli, że skoro pod zdjęciem mamy był numer skrytki na lotnisku, to pod moim będzie kod. Nie mylił się. Pokazuje mi numer 120694 z szerokim uśmiechem na twarzy, po czym otwiera nim szafkę.

– Dziwne – mówię, a on przygląda mi się dłuższą chwilę – wgląda jak moja data urodzin.

– Urodziłaś się dwunastego czerwca dziewięćdziesiątego czwartego? –  pyta, a ja kiwam głowa.

Nic więcej o tym nie mówimy. Ben otwiera drzwiczki i ukazuje nam się zwykła torba podróżna. Wyciąga ją, a ja patrzę czy w środku nie ma czegoś jeszcze.

– Chodźmy stąd – mówi Ben i zaciąga mnie do męskiej toalety.

Pełna sprzeciwu wchodzę, a on sprawdza kabiny i rygluje drzwi.

– Nie mogliśmy iść do damskiej? – pytam starając się nie oddychać nosem.

On tylko się uśmiecha i kładzie torbę na podłodze. Klęka
i zaczyna powoli wyjmować rzeczy. Są to czarny T-shirt, para okularów przeciwsłonecznych, czapka z daszkiem i blond peruka? Zaczynam ją oglądać, kiedy Ben znajduje coś jeszcze.

– Co to? – pytam klęcząc koło niego.

– Jakieś pudełko. Na klucz – mówi i pokazuje mi mały otwór – na stary klucz – jeszcze chwilę się przygląda, po czym mówi – widziałem taki. W bibliotece. Twój tata go ma. Musimy...

– Wrócić do biblioteki niezauważeni – kończę za niego i dodaje – to nie jest zbyt trudne. Trudniej stąd wyjść.

– Niekoniecznie – mówi i chowa szkatułkę w torbie. Chwyta perukę i wręcza mi mówiąc – załóż to i okulary. A ja zmienię koszulkę.

Niechętnie to robię i po chwili czuję się jak tleniona lalunia. Ben patrzy na mnie i kręci głową. To za mało. Schylam się
i podwijam nogawki dżinsów. Koszulę rozpinam i związuję ją zaraz pod biustem. Koszulkę wciągam w spodnie i już czuję się źle. Ben jednak unosi kciuk w górę i sam zaczyna się rozbierać. Odruchowo się odwracam, lecz i tak widzę wszystko w lustrze. Jego umięśnione i wyrzeźbione ciało. Serce zaczyna mi przyspieszać, ale wraca do normy, gdy Ben zakłada czarny T-shirt, czapkę i okulary. Ja także zakładam okulary i pewni siebie wychodzimy z toalety.

Trafiamy na ochroniarza, który tylko mierzy nas wzorkiem
i przepuszcza. Ben idzie pierwszy, ja trzymam go pod ręką
i staram się poruszać biodrami najseksowniej jak umiem.

– Udajemy szczęśliwą parę. Napakowanego gościa i pustą lalunię, którzy przed chwilą wyszli z męskiej toalety. Nie można nas o nic podejrzewać – mówię z ironią w głosie, a Ben
w odpowiedzi wybucha szczerym śmiechem.

Spokojnie dochodzimy do stacji metra, kiedy pod przejściem zatrzymuje nas ochroniarz, wyjmuje nasze zdjęcie i pyta:

– Widzieliście ich może?

Nie da się zauważyć podobieństwa, zwłaszcza, że mam te same ciuchy, tylko inaczej ubrane. Kręcę przecząco głową,
a Ben wzrusza ramionami i patrzy na zegarek dając do zrozumienia, że się śpieszymy. Ochroniarz jednak się nie nabiera
i pyta:

– Mogę zobaczyć co macie w tej torbie?

– A czy to konieczne? – ochroniarz wciąż wyciąga rękę, więc Ben dodaje – dobrze, chodźmy tam.

Wskazuje ławkę przy ścianie kawałek dalej. Idziemy
i orientuję się, że nie ma tutaj ludzi. Nachodzi mnie dziwne przeczucie, że Ben specjalnie chciał tu przyjść. Kładzie torbę na ławce i odsuwa się. Kiedy ochroniarz podchodzi, Ben kilkoma szybkimi ruchami powala go na ziemię. Jest ledwo przytomny, ale żyje.

– Ben! – krzyczę i chcę sprawdzić czy z mężczyzną wszystko w porządku, kiedy chłopak łapie mnie w pasie i ciągnie na stację metra – puść!

Stawia mnie i mocno łapie za ramiona.

– Lily nic mu nie będzie! Jest lekko zamroczony, nie zrobiłem mu krzywdy – widzę, że powoli traci cierpliwość, więc kiwam głową – nic mu nie będzie. A teraz lepiej się pospieszmy.

Łapie mnie za rękę i tylko dzięki temu, że biegniemy zdążamy. Za nami zamykają się drzwi, kupujemy bilety i zajmujemy wolne miejsca.

– Wszystko okey? – pyta Ben, kiedy wyjechaliśmy z lotniska, a ja tylko kiwam głową – przepraszam. Nie wiedziałem, że jesteś... taka wrażliwa – patrzę na niego i uśmiecham się. To jedyna na co mnie teraz stać. Ben odwzajemnia uśmiech i mówi – zdejmij tą perukę. Ładniej ci w brązie.

Robię to, a on chowa nasze nowe nabytki do torby. Powracam do ubioru, który lubię i od razu czuję się lepiej.

– Która godzina? –  pyta Ben, a ja zerkam na telefon.

– Dwadzieścia po pierwszej. Szybko się uwinęliśmy – mówię, a moja komórka zaczyna wibrować. Nieznany numer. Patrzę na Ben'a, a on kiwa głową – halo?

– Lily, dawno nie rozmawialiśmy – przełykam ślinę – co u ciebie słychać? Jesteś na wakacjach czy może poszukujesz medalionu?

– Szukam – kłamię. Staram się być twarda, ale nie za bardzo mi to wychodzi. Dla odwagi łapię Ben'a za rękę, a on odwzajemnia uścisk – chcę porozmawiać z tatą.

– A ja chcę medalion.

– Proszę.

Chwila milczenia. Po chwili słyszę w słuchawce spokojny głos taty:

– Lily? Kochanie nic ci nie jest?

– Tato – mam łzy w oczach – w porządku. A u ciebie? – nic nie odpowiada, więc ryzykuję i dodaję – mam medalion tato, mam...

– Dlaczego mnie okłamałaś? – moje ryzyko się nie opłaciło, bo zamiast taty słyszę porywacza – chcę z tobą współpracować. Dlaczego ty nie chcesz? Chcesz żeby twojemu tacie stała się krzywda?

– Nie – słysząc krzyk taty dodaję – proszę. Nie.

Płaczę, ale na szczęście w metrze nie ma za dużo ludzi, a ci co są ignorują nas.

– Błagam nie rób mu krzywdy. Dostaniesz medalion. Tylko go wypuść.

Rozłącza się. Zaczynam trząść się z płaczu, a Ben mnie przytula i uspokaja. W końcu dochodzę do siebie i ocieram policzki, po czym wydmuchuję nos.

– Nie powinnam mu tego mówić, prawda? – pytam.

– Nie. Ale to zrobiłaś. Teraz musimy czekać na kolejny telefon.

Jak na zawołanie komórka znowu zaczęła wibrować. Odbieram i słyszę tylko:

– Daj mi swojego kolegę, który siedzi obok ciebie.

– Chce z tobą rozmawiać – mówię i przekazuję Ben'owi słuchawkę.

– Halo? - pyta – jasne. Tak - patrzy na mnie i odzywa się po chwili – tak, zrobimy to.

Oddaje mi zablokowany telefon. Chowam go i patrzę z wyczekiwaniem na Ben'a.

– Wie, że w medalionie jest coś, czego szuka. Mamy to rozwiązać do końca, wtedy się z nami skontaktuje.

– Jak? Skąd będzie wiedział, że my...

– Obserwuje nas – wtrąca mi Ben. Chwilę jedziemy w milczeniu, które przerywa i pyta – wiesz, że skrytki bagażowe można wynająć na siedemdziesiąt dwie godziny? – kręcę głowa, a on mówi dalej – twój tata musiał to zrobić wczoraj lub przedwczoraj. Musiał coś podejrzewać i zabezpieczyć coś...coś ważnego. To by wyjaśniało ciuchy na przebranie. Wszystko zaplanował. Rozumiesz?

– To ma sens – mówię – mam nadzieję, że nie będzie policjantów w bibliotece. Ani na naszej stacji.

– Ja też – popiera mnie Ben, po czym pyta – mogę się przespać? Miałem ciężką noc.

– Jasne.

– Obudź mnie za godzinę – kiwam głową i patrzę jak zamyka oczy.

Widzę jego unoszącą się klatkę piersiową i bijący od niego spokój.

Rozdział 16

– Co się dzieje? Gdzie oni są do cholery?! – krzyczy Trent na swoich ludzi.

Jeszcze dziesięć minut temu mieli ich na kamerach, a potem po prostu zniknęli. Nikt nie mógł ich znaleźć. Albo się schowali i tam siedzą, albo jakoś uciekli.

– Na co czekacie? Znaleźć ich! Chcę tą dziewczynę tutaj!

Trent idzie do kuchni i szuka czegoś by się napić. Nie wytrzymuje. Minęły trzy godziny, a  wszystko się psuje. W kuchni nic nie znajduje, więc idzie do gabinetu swojego przyjaciela. Znajduje burbona i nalewa sobie do szklanki, po czym jednym haustem wypija. Nalewa drugiego i siada na krześle.

Zawsze się zastanawiał dlaczego Lilian wybrała zwyczajnego, nudnego John'a McClure'a zamiast niego. Pamięta jak poznali się w pierwszej klasie podstawówki. Na początku się nie lubili, wiadomo jak to dzieci. Gdy nadeszła czwarta klasa zaczęli ze sobą rozmawiać. Rok później spędzali ze sobą więcej czasu. W pierwszej liceum Trent zabujał się w Lillian. W jej pięknych zielonych oczach i brązowych, długich włosach.
W jej chodzie, śmiechu, we wszystkim. Lily nawet nie zdaje sobie sprawy jak bardzo jest podobna do matki, kiedy ta była
w jej wieku. Przez trzy lata Trent w tajemnicy kochał się w Lilian, lecz przyjaźnili się. Nie chciał tego zepsuć. Bał się. To normalne, prawda?  Większość chłopców w tym wieku to przechodzi. Boi się zniszczyć przyjaźń wyznając dziewczynie, że ją kocha. Lecz on nie mógł dłużej tego znieść. Zaprosił ją na bal absolwentów. Zgodziła się, ale nie sądziła, że kryje się pod tym coś więcej. Gdy tańczyli wyznał jej całą prawdę. Wiele razy to ćwiczył, opracował odpowiedź na każdy scenariusz. Kiedy skończył mówić, spytał:

– Co o tym myślisz?

– Myślę że to miłe, ale pewnie znasz odpowiedź. Kocham cię tylko jako przyjaciela. Przykro mi – odpowiedziała i przytuliła go.

Uśmiechnął się i odpowiedział:

– To nie twoja wina. Mam nadzieję, że między nami nic się nie zmieni.

– Ja też mam taką nadzieję.

Skończyli tańczyć i każde z nich poszło do swoich znajomych.

Wieczorem w domu Trent płakał. Przyrzekł sobie, że więcej nie będzie taki słaby, zwłaszcza w miłości. Chciał odkochać się w niej, ale nie potrafił. Zaszedł w to za głęboko. Dlatego zaczął chodzić na imprezy z kumplami, podrywać dziewczyny i tak poznał Amy. Swoją miłość, która odeszła od niego, gdy tylko urodził się Ben. Zostawiła go z synem i sama skończyła w burdelu. A on tego dopilnował. Kilka lat później zabiła się. Ale nie powiedział tego Ben'owi. Obwinia go zawsze za to, że Amy odeszła, lecz nie mówi mu prawdy. Nie całej prawdy. Myśli, że zmarła przy porodzie. Nawet nie jest pewny czy go kocha.

Wracając do Lillian, spotkali się ponownie na studiach. Okazało się, że mieszają niedaleko siebie. Kiedy spytał o miłość, powiedziała, że ma chłopaka. Był nim Johny McClure. Trent kojarzył go z liceum. Był nudny, miał jednego najlepszego przyjaciela i nic nie wskazywało na to, żeby kiedykolwiek znalazł sobie porządną dziewczynę. Aż tu nagle Lillian. Pokochała go najmocniej na świecie i obdarzyła córką. A potem na nieszczęście zmarła.

– Mamy ich! – ze wspomnień wyrywa Trent'a Eric i idą razem do komputera – widzisz ich tutaj? - Trent kiwa głową, kiedy widzi jak jego syn z Lily wchodzą do męskiej toalety z torbą – a potem wychodzi z nich tylko ta parka – teraz patrzy na blondynkę i chłopaka w czarnym T-shircie. Uciekli przebrani – tutaj masz jak powalają strażnika i idą do metra.

– Wiecie, gdzie jadą? – pyta z nadzieją Trent.

– Tak. Rozmawiała przez telefon, który na szczęście możemy namierzyć. Wracają. Są teraz na... – chwilę patrzy na komputer i mówi – dojeżdżają do Royal Oak.

– Wysłać tam ludzi. Niech zatrzymają metro i ich znajdą! –  Eric wybiera numer i przekazuje szczegółowe informacje jednostce specjalnej.

Trent wciąż trzyma bourbona, więc wypija go i odstawia szklankę na stół.

Rozdział 17

Ben się przebudza i pyta:

– Która godzina?

– Za dwadzieścia minut trzecia.

– Mogłaś mnie obudzić. Zaraz dojeżdżamy, prawda? – kiwam głową na potwierdzenie jego słów.

Meto zatrzymuje się na stacji Royal Oak, lecz drzwi się nie otwierają. Otwiera się tylko kabina kierowcy.

– Co się dzieje? – pytam.

– Policja. Znaleźli nas – odpowiada Ben i pokazuje mi ludzi za oknem. Są odwróceni tyłem do metra, ale wydają się czujni – daj telefon.

Pisze szybkiego SMS, po czym oddaje mi komórkę i kładzie torbę z lotniska kilka siedzeń za nami.

– Co ty robisz? – pytam, kiedy wraca na miejsce – Ben?

– Udawaj zaskoczoną. Kiedy wejdą, spróbuję uciec by odwrócić ich uwagę, ty siedź. Pewnie powalą mnie na ziemie, a nie chciałbym żeby coś ci się stało – na te słowa robi mi się ciepło na sercu – zaufaj mi. Wiem co robię.

Kiwam głową i czekamy. Pierwsze drzwi się otwierają
i wchodzą policjanci. Ben rzuca się do ucieczki, gdy są w połowie drogi do nas. Ja siedzę. Dzieje się tak jak przewidział. Dwóch policjantów powala go na ziemię i wyprowadza. Ja już jestem na zewnątrz. Wszystkie drzwi otwierają się i ludzie wchodzą i wychodzą, zerkając co się dzieje. Ben'a jeden z policjantów przyparł do muru. Mnie ktoś trzyma ręce z tyłu, mocno. Inny bierze moją torbę i przeszukuje ją.

– Nie ma. Nie w tej torbie.

Rzuca ją pod moje nogi, próbuję się wyrwać, lecz to nic nie daje, a ucisk się zwiększa.

– Gdzie jest torba, którą mieliście na lotnisku? – pyta ten sam co przetrząsał moją własność.

Dziwne, nie wyglądają na policjantów, zwłaszcza, że policjanci się tak nie zachowują.

– Została na lotnisku – odpowiadam dziwnie pewna siebie.

Mężczyzna wyciąga telefon i gdzieś dzwoni. W tym momencie do pociągu wchodzi Thomas. Po chwili wychodzi z naszą torbą. Nikt prócz mnie tego nie widział. Teraz już wiem do kogo napisał Ben.

– Według mojego szefa powinniście mieć ją ze sobą – mówi ten sam mężczyzna.

Kiedy ani Ben, ani ja nie odzywamy się podchodzi do Ben'a i uderza go w brzuch.

Chłopak kuli się na tyle na ile pozwala mu żelazny uścisk.  

– Powiesz? – pyta mnie ponownie „niby policjant”.

– Nic im nie mów – mówi Ben i znów dostaje w brzuch.

– Przestań! – krzyczę ściągając na nas uwagę ludzi.

Metro wciąż stoi i wpada mi do głowy szalony pomysł. Nim zdążę się ponownie odezwać Ben stoi o własnych nogach, lecz po chwili klęczy na ziemi. „Niby policjant” uderzył go mocno w twarz, aż poleciała krew. Mam ochotę płakać, krzyczeć, jestem wściekła jak diabli. Lecz wiem, że tylko jedno pomoże Ben'owi.

– Dobrze, powiem! – mówię głośno, aby Ben znów nie oberwał.

– Lily, nie! – słyszę tylko.

Na te słowa Ben zostaje kopnięty w brzuch i teraz próbuje się podnieść.

– Przestań! Powiem wam, gdzie jest torba, tylko go już nie bij

Mówię przez łzy. Może to pomoże mi zyskać ich zaufanie.

– Proszę – powtarzam, a policjant poprawia kurtkę i czeka – jest w środku.

Mówię ledwie słyszalnie, lecz połowa ludzi poszła przeszukiwać metro. Zostałam tylko ja, Ben, „niby policjant” i jeszcze jeden mężczyzna. Ten, który pobił Ben'a podchodzi do mnie, wącha moje włosy i mówi:

– Kiedy skończymy tę robotę, miło by było dostać jakąś nagrodę.

Spluwam mu w twarz i ląduję na ziemi. Uderzył mnie. Czuje jak policzek mi pulsuj i wolno odzyskuję świadomość. Lecz moja pozycja się poprawiła. Widzę jak Ben wstaje i powala na ziemię niby policjanta. Ja chwytam swoją torbę i zamachuję się na tego, który mnie trzymał. Nie czekając dłużej biegniemy na schody i wsiadamy do range rovera Thomas'a. Chłopka od razu rusza, a za nami rozpoczyna się pościg.

– Nic ci nie jest? – pyta Ben oglądając moją twarz.

– Z tobą jest znacznie gorzej – mówię, na co on się uśmiecha – przydałby się zimny okład. Thomas masz gdzieś apteczkę?

– Z przodu. Ben od kiedy ktoś zwraca się bezpośrednio do mnie, nie wykazując przy tym strachu? – Thomas pyta patrząc we wsteczne lusterko i oboje się śmieją, a ja nic nie rozumiem, więc chłopak wyjaśnia – większość ludzi się mnie boi. Ty nie, dlatego mnie to zdziwiło.

– Wkręciliśmy cię w to bagno, więc jestem ci wdzięczna, że nam pomagasz – odpowiadam szczerze.

Przez chwilę nikt nic nie mówi. Thomas pędzi ulicą, nie zatrzymując się na światłach i wprawiając boczne drogi w niewielkie korki.  

– Głowy w dół – mówi po chwili.

Chcę spytać po co, lecz Ben zmusza mnie do schylenia się
i osłania mnie przed atakiem rozbitego szkła.

– Strzelają do nas! – krzyczy Thomas – i niszczą mój samochód! Ben pożałujesz tego – skręca gwałtownie, a nami zarzuca na lewo. Częściowo leżę na Ben'ie i gdyby nie okoliczności pewnie podobałoby mi się to – przesiądźcie się do przodu!

Ben idzie pierwszy i wyciąga ku mnie ręce. Czuję jak kule przelatują obok i chowam głowę między kolana. Kula trafia przednią szybę, więc Ben musi rozwalić ją do końca nogą. Słyszę strzelaninę, czuję jak Thomas szaleńczo jeździ i powoli zaczynam wpadać w panikę. Nie mogę! Zaczyna boleć mnie wtedy głowa, czasami nawet wymiotuję. Nie mogę się poddać, ale nie wiem jak się uspokoić.

– Lily chodź tutaj! – Ben próbuje przekrzyczeć strzały.

 Co to do licha jest? Myślałam, że policjanci są bardziej dyplomatyczni. Tak powinni zachowywać się wobec prawdziwych przestępców, morderców, a nie zwykłych cywili. Nie zrobiliśmy przecież nic złego!

– Lily chodź do mnie! – powtarza się Ben, lecz ja ciągle nie słucham.

Zaczyna boleć mnie głowa. To źle wróży. Samochodem mocno zarzuca, jakby ktoś w niego uderzył i  ląduję na ziemi pośród kawałków szkła. Ben coś krzyczy, przeklina, chce mi pomóc, lecz gdy tylko się wychyla na wylot przelatuje kolejna kula. Leżę na ziemi, to bardzo duży samochód i nie sądziłam nawet, że jakiekolwiek auto może mieć tyle przestani! Łzy lecą mi po policzkach, podnoszę głowę i widzę Ben'a. Ciągle wciąga ku mnie ręce.

– Idź do niej – słyszę Thomas'a.

– Tu jest bezpieczniej – odpowiada Ben i odzywa się do mnie – Lily proszę, zaufaj mi. Nic złego ci się nie stanie, musisz tylko przyjść tutaj!

Kolejny pocisk i Ben chwilowo zniknął mi z pola widzenia. W końcu ryzykuję i po chwili siedzę skulona u niego na kolanach.

– Dobra dziewczynka – mówi i próbuje mnie uspokoić.

Siedzę przodem do Thomas'a. Coś mówi do przyjaciela, coś o mnie, lecz nie wiem co. Po chwili oboje lekko się zniżamy.

– Lily, wiem że ci się to nie spodoba, ale to konieczne – mówi Ben patrząc mi w oczy, po czym wyciąga dwa pistolety ze schowka.

Odruchowo chcę się wyprostować, lecz Ben mnie powstrzymuje. Zaczynam się trząść. Ciągle mnie trzyma. Jeden pistolet daje Thomas'owi, drugi trzyma i zaczynają strzelać. Zakrywam dłońmi uszy, by choć trochę odciąć się od tego okropnego
i głośnego dźwięku. Przy kolejnym skręcie spadłabym, gdyby Ben mnie nie trzymał. Doceniam jego starania, to że tak się troszczy o moje bezpieczeństwo, lecz to co się dzieje poza naszym samochodem, mnie przerasta. Nie wytrzymuję.

Rozdział 18

Otwieram oczy i widzę nad sobą Ben'a głaszczącego mnie po policzku.

– Co się stało? – pytam lekko zachrypniętym głosem i przy próbie siadania, moja głowa eksploduje, więc się poddaję.

– Zemdlałaś – odpowiada Ben i współczująco się uśmiecha – przepraszam. Nie wiedziałem, że to wszystko tak na ciebie zadziała. Inaczej nie próbowałbym ucieczki.

– I wrócilibyśmy do twojego taty z niczym i pewnie nasza ciężka paca poszłaby na marne. Jestem ci wdzięczna. Mimo całego zamieszania ochraniałeś mnie. Dziękuję.

– Przyniosę ci coś do pica.

Mówi po czym znika. Próbuję usiąść i tym razem mi się udaje. Rozglądam się i widzę, że jesteśmy w jakimś mieszkaniu. Wraca Ben ze szklanką wody. Wypijam ją za jednym haustem.

– Gdzie jesteśmy? – pytam i odstawiam szklaneczkę na stole.

– W pokoju nad klubem – unoszę brwi, więc chłopak tłumaczy – często z Thomasem chodzimy do klubu pograć w bilard, pokera i obstawiać. Nad tym klubem są pokoje. I właśnie teraz tu jesteśmy.

– A gdzie Thomas?

– Pojechał odstawić swoje auto do mechanika i wziąć jakieś nowe. Gdybyś widziała jego minę jak wysiadaliśmy. Dzięki temu, że cię niosłem, nie zabił mnie.

Śmieje się. Chciałabym dowiedzieć co się stało z innymi ludźmi, do których strzelali, dlatego pytam.

– Nic im nie jest. Są może trochę ranni, poobijani, ale przeżyją – odpowiada.

– A jak z tobą? – pytam i dotykam jego rozwalonej wargi
i rozcięcia na czole.

Bierze moją dłoń w swoją i nic nie mówi. Ciągnę go do łazienki, którą szczęśliwym trafem znajduję za pierwszym razem. Biorę ręcznik i obmywam jego rany na twarzy. Potem
z apteczki, która jest w szafce w lustrze, opatruję rozcięcie na czole. Na koniec uśmiecham się i ryzykuję spojrzeć w swoje odbicie. Wyglądam okropnie, ale nie mam spuchniętej wargi. Najwidoczniej „niby policjant” nie uderzył mnie tak mocno, jak mi się zdawało. Odwracam się z powrotem twarzą do Ben'a i przez chwilę patrzymy sobie w oczy. Mam ochotę zapytać go milion rzeczy, ale nie chcę przerwać tej chwili. Gdyby nie Thomas, który właśnie wszedł do łazienki, byśmy się pocałowali. Ben stanął luźniej, wcale nie zawstydzony tym, że jego przyjaciel w czymś nam przerwał i sypał:

– Masz samochód?

– I żarcie – macha nam torebką z supermarketu i odchodzi.

Wymienimy uśmiechy i idziemy za nim. Siadamy w niewielkiej kuchni i Thomas wyciąga pudełka z chińskim jedzeniem.

– Nie było czegoś normalnego? – pytam, lecz gdy widzę wymowną minę chłopaka, mówię – sorry. To i tak lepsze niż nic.

Uśmiecha się i wszyscy zaczynamy jeść. Ryż z sosem i warzywami nie jest najgorszy, co nie oznacza, że gustuję w takim jedzeniu. Przynajmniej nie ma mięsa, bo jestem wegetarianką.

– Która godzina? – pytam z ustami pełnymi jedzenia.

– Wpół do czwartej – odpowiada Ben i dodaje – musimy obmyślić plan wejścia do biblioteki. Podejrzewam, że mój tata obstawił wyjścia i ten ktoś kto chciał cię znaleźć też może mieć tam swoich ludzi. Może mój tata nie zasłużył sobie na te wszystkie pochwały, ale głupi też nie jest.

– O czym ty mówisz?

– To raczej nie jest najlepszy czas na wyjaśnianie tego – odpowiada Ben i zostawia nas samych.

– O co chodzi? – pytam Thomas'a.

Przez chwilę przygląda mi się bacznie, po czym mówi:

– Ben ma problemy z ojcem. A on nie jest taki za jakiego ludzie go uważają – patrzę na niego czekając na więcej – Lily to skomplikowane i może mieć jakiś związek z twoim tatą. Lepiej, abyś przez jakiś czas pozostała w niewiedzy. Uwierz mi. Wszystkiego się dowiesz, ale w swoim czasie. Tak jest bezpieczniej, dla ciebie. 

Kiwam głową i kończymy nasze jedzenie w niezręcznej ciszy. Wraca Ben. Wyrzuca swoje pudełko do śmieci i siada z powrotem przy stole.

– Więc, mamy jakiś plan? – splata ręce, a ja przyłapuję się na tym, że gapię się na jego piękne, duże dłonie.

Z zamyślenia wyrywa mnie dźwięk telefonu. Nieznany numer. Pokazuję Ben'owi i Thomas'owi, a oni kiwają głowami, żebym odebrała.

– Halo? – pytam.

– Lily, jak miło usłyszeć znów twój głos.

Przełączam na głośnomówiący i teraz wszyscy słyszą porywacza mojego taty.

– Czego chcesz? – pytam.

– Musimy wyjaśnić sobie pewną rzecz – słyszę jak nabiera powietrza i kontynuuje – postanowiłem działać na własną rękę. Już nie jestem na zawołanie Szefa. Sam jestem swoim szefem – śmieje się jakby powiedział jakiś kawał – chodzi o to, że on tego nie może znieść i dlatego chce mnie powstrzymać. Uprzedzam cię więc, że nie wolno ci z nim współpracować, bo nigdy nie zobaczysz tatusia.

– Ale ja nawet nie wiem o kim mówisz – wtrącam mu.

– Twoi koledzy wiedzą – patrzę na chłopaków, którzy unikają mojego wzroku – będę się streszczał. Ktoś cię szuka, tym kimś jest człowiek mojego Szefa. Byłego Szefa – przerywa na moment, by po chwili mówić szybciej – jeśli doprowadzisz tego człowieka, do czegoś czego pragnę, twój tata zginie. Radzę ci się śpieszyć, twój czas mija.

Rozłącza się. Mam ochotę wrzeszczeć z bezradności, rwać włosy z głowy, ale nie mogę. Patrzę jak głupia na chłopaków, którzy wciąż milczą.

– Macie mi do powiedzenia coś ciekawego? – pytam zbyt sfrustrowana, by podnieść głos – tylko nie mówcie mi, że lepiej dla mnie bym nie znała tożsamości tego człowieka. I nie proście bym wam zaufała. Chcę poznać prawdę.

– Lily... – zaczyna Ben, lecz mu przerywam.

– Chcę poznać prawdę! – powtarzam głośniej.

– Wiemy kto to jest, znaczy podejrzewamy – zaczął Thomas – ale ci nie powiemy. Jeszcze nie. Niezależnie od tego jak bardzo będziesz błagać. Daliśmy komuś słowo.

– Ciekawe komu. Wiecie co, mam po dziurki w nosie...

– Twojemu tacie – przerywa mi Thomas wytrącając z równowagi. Kiedy się nie odzywam i czekam na wyjaśnienie dodaje ciszej – daliśmy słowo twojemu tacie. I nie zamierzamy go złamać.

– A nie prościej by było gdybyście jednak mi powiedzieli? –  pytam z nadzieją w głosie.

Patrzę na Ben'a, ma spuszczoną głowę. Siadam z powrotem na krześle, z którego zeszłam pod wpływem złości. Kładę głowę na blacie i oddycham głęboko. Próbuję się uspokoić. Liczę do dziesięciu. 1... 2... 3... 4... 5... 6... 7... 8... 9... 10.

– Dobra. Powiedzmy, że wam wierzę. Wszyscy chcemy odnaleźć mojego tatę, więc zabierajmy się za to – mówię wstając.

Przeczesuję palcami włosy, które powychodziły mi z warkocza i sprzątam po swoim „obiedzie”.

Nagle Ben i Thomas gwałtownie wstają. Odwracam się i widzę za sobą jakiegoś człowieka. Stoi swobodnie i wymierza we mnie pistolet. Puls mi przyspiesza, nikt się nie rusza. Wszyscy czekają. Każdy by stał nieruchomo przed obcym człowiekiem, który mierzy do ciebie z broni. Jednak skądś go kojarzę.

– No proszę. Tyle się za wami nabiegałem i wreszcie was mam – mówi i uśmiecha się.

Robię krok w tył, chcąc się oddalić, ale wpadam tylko na stół.

– Nie ruszaj się – zatacza pistoletem kółeczko.

To o nim mówił porywacz taty. To on szukał mnie w bibliotece i to jego powalił Ben.

– Idziecie ze mną. Ty – wskazuje na mnie, potem na Ben'a – i ty.

– Nigdzie nie idą – odzywa się Thomas.

Nie było to dobrym pomysłem. Pistolet nagle zmienia swój kierunek na Thomas'a i wystrzela pocisk. Trafia w okolice barku. Hałas jest zduszony przez tłumik. Thomas pada, Ben obok niego, a ja stoję sparaliżowana strachem. Zakrywam usta dłonią by nie krzyczeć, lecz nie mogę się ruszać. Mężczyzna podchodzi do mnie, chwyta mnie mocno za ramię i zaczyna ciągnąć w stronę drzwi.

– Zostaw ją! – krzyczy Ben zza stołu.

– Idziemy. Ty też.

– Nie zostawię przyjaciela – mówi Ben. Mężczyzna przykłada mi pistolet do głowy i widzę jak w chłopaku coś się zmienia.

Łzy napływają mi do oczu. Słyszę tylko jak Thomas mówi Ben'owi by szedł i go zostawił. W końcu  Ben kiwa głową i rusza w moją stronę.

– To też – mówi mężczyzna i wskazuje na naszą torbę z lotniska. Tam jest coś co nie miało do niego trafić. Zaczynam myśleć o tacie i łzy zaczynają lecieć po policzkach – nie rycz – rzuca do mnie i wypycha mnie za drzwi.

Ben mnie dopada i od razu wtulam się w niego. Popychani przez pistolet mężczyzny wychodzimy z klubu.

 Jak gdyby nigdy nic.

Rozdział 19

Szef usiadł wreszcie i odetchnął głęboko. Wie, że jego najlepszy człowiek ma to czego pragnie. Ma dzieciaka. Zrobią to co chce, tylko muszą poczekać na odpowiedni moment.
W końcu cała sytuacja zaczęła się układać i Szef nie ma zamiaru zaprzepaścić tej szansy. Nie może wydać się jego wielka tajemnica, nie może wyjść to na jaw. A jeśli wszystko pójdzie według planu i więcej, upiecze dwie pieczenie na jednym ogniu. Wygra podwójnie. A on lubi takie zwycięstwa.

Wyciąga telefon i dzwoni do młodego. Odbiera po dwóch sygnałach:

– Halo? – pyta podekscytowany.

– Rory ma dziewczynę i chłopaka – mówi Szef – nie wtrącaj się na razie.

– Ale to ja...

– Powiedziałem, że masz się nie wtrącać. Trzymaj się
z boku. Kiedy nadejdzie odpowiedni moment, pozwolę ci zgarnąć udział.

Rozłącza się szybko by nie słuchać wywodów dzieciaka. Nie ma zamiaru słyszeć jak bardzo chłopak się nad sobą użala, ani jaki o dobry nie jest. Prawda jest taka, że jest wielu lepszych od niego, ale on był potrzebny. Szef potrzebował go do tej roboty. Miał za zadanie zająć się dziewczyną. Osłabić jej czujność. Był idealnym kandydatem. Nawet jeśli nie podobało mu się to. Obiecał zapłacić mu większą część, lecz nie wspomniał nic o eliminacji. Po wszystkim nie będzie już potrzebny. Zresztą nawet on zawalił, a był ostatnią osobą, po której się tego spodziewał. 

Rozdział 20

Siedzimy w samochodzie człowieka, który postrzelił Thomas'a. Kiedy wyszliśmy z klubu, wepchnął nas do czarnego minivana i kazał Ben'owi prowadzić. Nie podobało mi się to, gdyż on usiadł z tyłu i ciągle miał nas na celowniku. No i dlatego, że byłam bardzo oddzielona od Ben'a, a właśnie wtedy potrzebowałam go bardzo. Ciągle pochlipywałam, co denerwowało naszego oprawcę, więc musiałam przestać.

Teraz siedzimy w aucie przed uniwersytecką biblioteką. Mężczyzna dowiedział się jakoś, że musimy się tu udać i teraz czekamy na odpowiedni moment by do niej wejść. Trochę ludzi tutaj chodzi, jest w końcu za dziesięć czwarta po południu.

– Masz jakieś imię? – pytam nagle naszego oprawcy. Czuję się głupio, ale jakoś muszę go nazywać w moich myślach.

– Rory – odpowiada za niego Ben – dobrze mówię?

– O! Widzę, że koleżka się przygotował – odpowiada mu Rory.

Jestem ciekawa skąd Ben to wie, dlatego patrzę na niego, ale on nie patrzy na mnie. Wgląda przez okno. Nad czymś myśli. Zastanawiam się co Rory chce z nami zrobić i czy Thomas'owi nic nie jest. To wszystko moja wina, teraz to sobie uzmysłowiłam. Mam ochotę się rozpłakać, ale wiem, że nie mogę. To tylko pogorszy naszą pozycję, zresztą ja nie pokazuję, że jestem słaba. Przy Kayle'u, przy Ben'ie pokazałam to dziś kilka razy. Nie wytrzymuję i łapię go za rękę, którą trzyma swobodnie na kolanie. Żadne z nas na siebie nie patrzy i już chcę zabierać rękę, kiedy on odwzajemnia uścisk. Opuszkami palców głaszcze moją dłoń i dzięki temu mogę choć trochę się uspokoić. Ma taki kojący dotyk, że mam ochotę trzymać go tak cały czas. Niestety dziś nic nie idzie po mojej myśli i Ben mnie puszcza.

– Muszę się odlać – mówi do Rory'ego – moje drzwi się zacięły, muszę wyjść jej stroną. Mogę?

Rory przygląda mu się przez chwilę. Wreszcie kiwa głowa. Odpinam pas by wysiąść, kiedy Ben powstrzymuje mnie ruchem ręki. Przechodzi nade mną i czuje jego perfumy. Mimo tak ciężkiego dnia, wciąż ładnie pachnie. Jego twarz mija moją zaledwie o centymetry i gdybym nie zjadła chińskiego jedzenia w klubie, pomyślałabym, że mam omamy.

– Jak dam ci znać uciekaj do biblioteki. Znajdę cię tam – rzuca i wychodzi.

Patrzę dyskretnie na Rory'ego, ale on nic najwyraźniej nie zauważył. A jeśli coś usłyszał, dobrze to maskuje. Ben oddala się kawałek i staje. Rory przypatruje się bibliotece. Zastanawiam się nad słowami Ben'a. Powiedział, że jego drzwi się zacięły, ale wszyscy dobrze wiemy, że kłamał. Więc co mi pozostaje? Zaufać mu? Czemu nie. Nie raz udowodnił mi dziś, że mogę na nim polegać. Dlatego też zrobię tak jak powiedział.

Patrzę na niego i widzę, że wraca. Kiwa mi głowa, więc przesiadam się na miejsce kierowcy. Wtedy Rory reaguje, ale jest za późno. Ben otwiera jego drzwi i zaczynają się bić. Ja uciekam, tak jak kazał mi Ben. Biegnę w stronę biblioteki, przebiegam przez jezdnię między pędzącymi samochodami. Ledwie unikam potrącenia. Wpadam do biblioteki i omijam gapiów, których zainteresowało moje 'wejście smoka'. Nie wiem, gdzie mam biec, ale moje nogi wiedzą. Udaję się do ulubionego miejsca taty. Nie do jego gabinetu. Biegnę między regałami szukając tego odpowiedniego. Mój tata uwielbia horrory. Na końcu każdego rzędu jest stolik, kilka krzeseł i fotele. Razem tworzą miły kącik dla tych co lubą czytać na miejscu. Obok jest pomieszczenie, tak zwana kuchnia. Jest tam lodówka, ekspres do kawy i automat z drobnymi przekąskami. Jeśli ktoś chce sobie zrobić kawę, gorącą czekoladę czy coś zjeść, przychodzi tutaj, płaci i voilà. Tam też się udaję. Mój tata uwielbia czytać horrory i często przesiaduje na końcu tego regału. Oczywiście nie zostanę na widoku. Mam nadzieję, że Ben domyśli się, że tutaj jestem i mnie znajdzie. Wchodzę do kuchni i opieram się o blat, by złapać oddech.

Rozglądam się po pomieszczeniu i szukam jakiejś broni, której mogłabym użyć, gdyby coś. Znajduję jedynie mały scyzoryk. Biorę go i zapisuję sobie w pamięci, by potem oddać go do rzeczy znalezionych. Lepsze cuda tam się znajdywało.

Gdy byłam młodsza, zgubiłam tutaj moją bransoletkę. Tata postanowił założyć pudło rzeczy zgubionych i znalezionych. Gdy przychodziłam go odwiedzić, a był akurat zajęty, siadałam i patrzyłam. Znajdowałam książki, maskotki dzieci, jakieś drobnostki. Kilka miesięcy temu znalazłam stanik. Od razu domyśliłam się co tam robił i co robiła osoba, która go rzekomo zgubiła. Opowiedziałam później wszystko Kayle'owi i oboje śmialiśmy się do rozpuku, wmyślając historię zagubionego stanika.

Czekam na Ben'a około dziesięciu minut. Mam nadzieję, że tak mało, ponieważ każda minuta się liczy. Postanawiam więc pójść go poszukać. Mam broń, co prawda to tylko scyzoryk, ale lepsze to niż nic. Wystawiam głowę zza drzwi i w pobliżu nikogo nie widzę. Chowam nożyk za siebie i idę na piętro. Mam nadzieję, że Ben kręci się gdzieś koło gabinetu taty. Minęło dość sporo czasu, jeśli nie szuka mnie po bibliotece, to coś musiało się stać. A tego chyba nie wytrzymam.

Mocniej ściskam rękojeść mojej małej, poręcznej broni. Może nie trzymam jej bezpośrednio przed sobą, ale świadomość, że mogę szybko i sprawniej jej użyć dodaje mi odwagi. Ruszam do gabinetu taty. Wątpię, aby był tam porządek po porannym zajściu, ale mam nadzieję znaleźć tam Ben'a. Staram się zachowywać cicho, mimo że nie ma tutaj zbyt wielu ludzi. Przez balustradę zauważyłam tylko dwóch policjantów. Pewnie to ludzie Trent'a. Otwieram drzwi do gabinetu i widzę, że ktoś zamienił poranne pobojowisko na przyzwoity porządek. Wszystkie książki, które wcześniej znajdowały się na podłodze poustawiano w małe stosy, a drobne rzeczy taty znajdują się znów na biurku.

– Ben – szepczę cicho – Ben, jesteś tutaj?

Odwracam się i staję twarzą w twarz z jakąś osobą. Wymierzam w niego mój broń, lecz on zatrzymuje moją rękę w połowie drogi do swojej głowy.

– I co z tym zrobisz? Zabijesz mnie? – pyta ze śmiechem Ben.

– To nie jest zabawne – mówię i cofam rękę – czekałam na ciebie dziesięć minut i zaczęłam się martwić.

Mimo że stoimy bardzo blisko siebie żadne z nas się nie odsuwa.

– Szukałem cię – mówi – myślałem, że będziesz tutaj.

– Byłam w kuchni, ale doszłam do wniosku, że albo coś się stało, albo tu czekasz. Więc postanowiłam przyjść.

– Uzbrojona? – unosi jedną brew.

– Tak. Co się stało na zewnątrz?

Pytam, lecz Ben nie odpowiada od razu. Przestaje się uśmiechać i staje się poważny. Przyciska mnie do ściany za drzwiami i zakrywa dłonią usta. Stoję spokojna, ponieważ wiem, że ma powód by tak postępować. Nawet jeśli nie podoba mi się to za bardzo.

Po chwili słyszę kroki na korytarzu. Ktoś przechodzi, cofa się i staje pod drzwiami do gabinetu.

Nie słychać nic prócz tykania zegara w gabinecie. Jakby wszystko stanęło w bezruchu i czekało z  nami na coś. Po chwili kroki się oddalają. Ben mnie puszcza i mówi:

– Poszedł sobie – po chwili dodaje – Rory. Pobiliśmy się trochę w samochodzie. Nie udało mi się powalić go jak dziś rano. Ale mogłem mu przynajmniej uciec. Wiem kim jest. Jak już powiedziałem w samochodzie, Rory Brock, groźny typ, zaraz obok Thomasa.

– Obok Thomasa? – powtarzam pod nosem, ale Ben to słyszy.

– Nieważne. Kiedyś ci wyjaśnię.

Mimo wszystko robi mi się smutno. Zostawiliśmy Thomas'a samego sobie. Nie chcę żeby coś mu się stało, czułabym się winna. To przeze mnie znalazł się w tej sytuacji.

– Jak myślisz, wyjdzie z tego? – pytam nagle, a Ben patrzy na mnie zdziwiony, więc dodaję – Thomas. Nic mu nie będzie? Martwię się.

Chłopak ku mojemu zdziwieniu zaczyna się śmiać. Stoję oniemiała i patrzę na niego jak na wariata. Kiedy się uspokaja, mówi:

– Thomas to silny chłopak. Poradzi sobie. Gdyby tak nie było, nie pozwoliłby mi z tobą iść.

Stoimy chwilę w niezręcznej ciszy, którą w końcu przerywam:

– Dochodzi czwarta, a my nie mamy tej szkatułki.

– Cholera – mówi – przepraszam, nie pomyślałem nawet
o tym. Zawiodłem cię.

Staję bliżej niego, biorę jego twarz w dłonie i mówię:

– Nie waż się tak odzywać. Pomagasz mi od rana, mimo że mnie nie znasz. Nawet nie wiesz jak wiele ci dzisiaj zawdzięczam. Dzięki tobie mam nadzieję, że znajdziemy tatę.

– Chodźmy więc po ten klucz.

Puszczam jego twarz lekko zażenowana i wiem, że na moich policzkach robią się rumieńce. Odwracam więc głowię
i oboje wychodzimy na korytarz. Zanim jednak opuszczamy gabinet taty, z rzeczy na biurku biorę na rękę jego zegarek.
W jakiś sposób mnie z nim łączy, dlatego też uważam, że przyniesie mi szczęście. Ostrożnie schodzimy na parter i cudem udaje się nam ominąć policjantów. Na nasze szczęście pani, która powinna teraz tutaj stać, poszła do toalety. Znajdujemy tablicę pełną kluczy. Ben chce sprawdzać czy któryś ma nietypowy podpis, albo nie ma żadnego. W najgorszym wypadku, chce wziąć wszystkie. Zatrzymuję go i wskazuję na ostatnią szufladę w biurku. Wiem, że należy do mojego taty i jest zamykana na klucz. Wyciągam ze spodni scyzoryk, podważam szufladę, aż w końcu wskakuje i możemy zajrzeć do środka. Jest tam jakaś teczka, kubek, pudełko herbat i pęk kluczy. Ben go chwyta, a ja biorę teczkę. Czuję, że jest ważna, nawet jeśli tata nie lubi, gdy narusza się jego prywatność. Szybko stamtąd odchodzimy i wychodzimy tylnym wyjściem. Zdążam zamknąć drzwi i się odwrócić, kiedy napotykam Kayle. Stoi z pistoletem wymierzonym w nas.

Rozdział 21

Szef odbiera telefon od Rory'ego. Skoro dzwoni pierwszy to są dwie opcje: albo spieprzył robotę, albo zdobył to czego chce.

– Powiedz, że masz dobre wieści – mówi Szef.

– Nie. Dzieciaki mi zwiały – Szef chwyta się za głowę, lecz to co słyszy po chwili daje mu nową nadzieję – ale mam coś co będą chcieli.

– Załatw to!

Rozłącza się, lecz po chwili wykonuje kolejny telefon. Dzwoni do młodego. Wyjaśnia mu całą zaistniałą sytuację. Ma nadzieję, że chociaż on go nie zawiedzie. Długo planował tę akcje. Powierzył ją swoim najlepszym ludziom. Nie przyszło mu na myśl, że jeden z nich wykorzysta to przeciw niemu. Że zmieni bieg wydarzeń i sam będzie chciał zgarnąć cała kasę.

Jeden z jego najlepszych ludzi, obok Rory'ego. Pracuje pięć lat w tej organizacji. Miał parę wpadek, popełniał błędy jak każdy. Ale zawsze umiał je naprawić. Zawsze był lojalny, chociaż Szef często słyszał jak rozmyślał nad własnym życiem,
z dala od oszustwa i zabijania. Nigdy jednak się nie postawił, nie odszedł. Musiał zacząć planować to wtedy kiedy i Szef, albo to po prostu podjął decyzję pod wpływem emocji.

Rozdział 22

Kayle – mówię spokojnie do przyjaciela... no byłego przyjaciela – odłóż to i porozmawiajmy.

– Idziemy do Roryego.

– Kale proszę cie... – chcę coś powiedzieć, lecz przerywam gdy kładzie palec na spuście. Ben zasłania mnie sobą. Wiem, że nic nie da się zrobić, lecz próbuję – proszę.

– Idziemy do Roryego – powtarza.

– Czy ty wiesz w ogóle co robisz? – Ben przejmuje pałeczkę – wiesz dla kogo pracujesz?

– A ty? - Kayle odpowiada pytaniem na pytanie.

– Tak. I wiem także, że z tobą skończy, gdy odwalisz dla niego brudną robotę.

– Jasne, bo ty go akurat tak dobrze znasz – mówi z ironią Kayle i popycha nas w stronę bramki.

– Proszę cie, nie rób tego. Wiesz, że chcę odnaleźć tatę – mówię i zatrzymuję się nagle.

Coś mi przychodzi do głowy. Dlaczego Kayle prowadzi nas do Rory'ego? Przecież on nie pracuje z policją, a z ludźmi, którzy mojego tatę porwali. Tak myślę. Na pewno nie pracują
z Trent'em. I o kim rozmawiał z Ben'em? Wiem, że Ben i Thomas mają drugie życie, takie o którym chyba nie chcę wiedzieć, ale Kayle? Przecież przyjaźniłam się z nim tyle czasu. Znam go, chyba że...

– Dla kogo pracujesz? – pytam patrząc mu w oczy.

– Dla niebezpiecznych ludzi – odpowiada dumnie.

– To stąd masz samochód, prawda? Cały czas o to chodziło? Twoje drugie życie. Jesteś podłym kłamcą. Kiedy ja potrzebowałam pomocy, ty z innymi planowałeś jak porwać mojego tatę!

Trochę mnie ponosi i uderzam go mocno w twarz. On nie jest mi dłużny i siła uderzenia rzuca mnie na ziemię. Czuję pulsowanie w wardze, dotykam jej i na palcu zostaje krew. W tym czasie Ben oddaje Kayle'owi. W końcu chłopak się poddaje
i upada. Ben pomaga mi wstać, chce obejrzeć wargę, lecz odwracam głowę. Oboje patrzmy na Kayle'a, który już się pozbierał i znów do nas mierzy. Tym razem jest gotów strzelić.

– Wiesz, cieszę się, że dostałem to zlecenie. Zaczynałem mieć cię dość i wreszcie mogłem się od ciebie uwolnić – mówi całkiem szczerze.

– Od kiedy? – pytam zła, ponieważ Kayle nigdy nie wykazywał wobec mnie jakiś negatywnych emocji.

– Odkąd powiedziałem ci, że... cię kocham! A ty? – pluje na ziemie, po czym mówi dalej – jesteśmy tylko przyjaciółmi. Pamiętasz?

Mam ochotę krzyczeć, bić go. Wiem na pewno, że nie będę płakać, nie po takim człowieku jak on. Nie zasługuje na to. Przez to, że nie odwzajemniłam jego uczuć, próbuje zemścić się na mnie krzywdząc tatę? To jest nie fair. Zresztą nie mówmy o moralności. Kayle najwyraźniej się jej pozbył. 

– Nawet nie wiesz jak bardzo cię nienawidzę! – krzyczy
i wtedy coś we mnie jednak pęka.

Zawsze uważałam go za przyjaciela od serca, był dla mnie jak brat. Nawet w tej całej zdradzie dla Trent'a, myślałam, że go odzyskam. Że gdzieś tam w środku jest mój Kayle. Ale jego nie było od dawna. Nie dość, że mnie zdradził, bierze udział
w krzywdzeniu mojego taty to jeszcze to. Od tych wrażeń zaczyna kręcić mi się w głowie, wiem że zaraz wpadnę w panikę. Nie chcę tego nie chcę znowu zemdleć i dodawać Ben'owi kolejnego zmartwienia.

– Nie mów, że ci na mnie zależało – dodaje Kayle z irytacją – nie sądzę, że będziesz za mną tęsknić. Szybko się pocieszasz jak widzę – wskazuje głową Ben'a.

Chłopak napina mięśnie i chce rzucić się na Kayle'a, lecz go powstrzymuję. Nie chcę kolejnej postrzelonej osoby.

– Daj spokój – mówię cicho do Ben'a. Cicho ponieważ nie chcę by głos mi się chwiał – lepiej chodźmy.

On patrzy na mnie z troską, kiwa głową i obejmuje w pasie. Idziemy za Kayle'm.

– Uciekaj, kiedy dam ci znać – mówi nagle do mojego ucha.

– Nie – patrzy na mnie zdziwiony – nie zostawię cię.

Na jego twarzy pojawia się łobuzerski uśmiech.

– Ja ciebie też nie.

Mówi i mocniej mnie ściska. Jego dotyk przypomina mi
o tym, że mogę mu ufać. Znajdzie jakiś sposób tak jak to robił do tej pory. Kiwam więc głową, a on wkłada do mojej tylnej kieszeni pęk kluczy. Teczka wciąż tkwi w moich dłoniach, co jest trochę niewygodne, ale nie mam jej gdzie zostawić. Moja torba została w klubie.

– Hej Kayle! – woła Ben, a gdy chłopak się odwraca, uderza z zaskoczenia.

Powala go na ziemię, wtedy ja uciekam. Przebiegam przez ulicę. Zauważam, że policjanci wyszli z biblioteki na papierosa, więc kucam za jakimś autem. Po chwili orientuję się, że to ten sam minivan, którym tu przyjechaliśmy. Zaglądam do środka. Kluczyki są w stacyjce, a auto stoi puste. Nasza torba leży
z tyłu. Tyle szczęścia. Długo nie czekając wskakuję za kierownicę i odpalam silnik. Zawracam i podjeżdżam blisko bijących się chłopaków.

– Wsiadaj! – krzyczę do Ben'a.

Uderza Kayle w brzuch i wskakuje do samochodu. Odjeżdżam i sama nawet nie wiem, gdzie jadę. Ręce mi się trzęsą, co powoduje, że jadę trochę krzywo. Ben kładzie swoje dłonie na moich i zabiera je dopiero wtedy, kiedy się uspokajam. Mój manewr zainteresował dwóch policjantów na papierosku i teraz jadą za nami na sygnale.

– Cholera – mówię głośno, a po chwili pytam – gdzie mam jechać?

– Do szpitala Wellington – odpowiada szybko Ben.

– Dlaczego tam?

– Moja ciocia tam pracuje. Pomoże nam.

– Twoja ciocia? – zerkam ze zdziwieniem na Ben'a – myślałam, że to twoja mama.

– To siostry. Od dziecka ciocia się mną opiekuje, ponieważ moja mama zmarła przy porodzie.

– Przykro mi.

Jest prawie dziesięć po czwartej, gdy parkujemy pod szpitalem. Szybko opuszczamy samochód i biegniemy do głównego wejścia. Ben przerzuca przez ramię naszą torbę i prowadzi mnie schodami na czwarte piętro. Podchodzimy do dyżurki, Ben zamienia z pielęgniarkami kilka słów po czym prowadzi mnie do gabinetu doktor Adrienne Cross. Siadamy na krzesłach i czekamy w ciszy. Po około pięciu minutach wchodzi ciocia Ben'a. Jestem pewna, że to ona, mają identyczne oczy i bardzo podobne uśmiechy. Kobieta wygląda na młodą. Ma niebieski fartuch i białe spodnie, a blond włosy spięła w kucyk, który kołysze się przy każdym ruchu.

– Cześć – mówi Ben i wstaje by się z nią przywitać.

Ja także wstaję.

– Dzień dobry – mówię i wyciągam rękę, którą ona ściska – jestem Lily.

– Cześć – odpowiada i wszyscy z powrotem siadamy na krzesłach – co was tu sprowadza Ben?

– Potrzebujemy pomocy.

– Znowu podpadłeś tacie?

– Gorzej.

Jego ciocia spoważniała, więc Ben opowiada jej całą historię. Kiedy kończy pytam:

– Mogę skorzystać z toalety?

– Tak. Tutaj – wskazuje mi drzwi w gabinecie.

Dziękuję jej i zamykam się w środku.

Staję przed lustrem i wypuszczam z siebie całe emocje, które trzymałam od spotkania z Kayle'm. Nie wiem, dlaczego tak bardzo mnie to zabolało. A może wiem? Do tego dochodzi jeszcze cała sprawa z tatą, postrzelony Thomas i myśl, że możemy wpakować w kłopoty kolejną osobę. Płaczę chwilę, po czym doprowadzam się do porządku jak i moją wargę. Jest na niej zaschnięta krew i trochę boli, ale wytrzymam. Załatwiam się i wychodzę. W gabinecie jest tylko Ben. Stoi oparty o drzwi łazienki.

– Gdzie twoja ciocia? – pytam, byśmy tylko nie zjechali na mój temat.

– Zaraz przyjdzie. Wszystko w porządku? – kiwam głową, lecz on nie daje za wgraną – na pewno? – znów kiwnięcie – Lily, jeśli mogę ci jakoś pomóc...

– Nie. Dziękuje, ale nie. To jest coś z czym muszę poradzić sobie sama – mówię wreszcie.

Pociągam nosem, a on wyciąga ręce. Przytulam się do niego. Możliwość czucia jego bliskości trochę poprawia mi humor. Czuję się bezpieczniej, kiedy jestem z nim. Powstrzymuję się od kolejnego rozklejenia. Puszczam więc Ben'a i uśmiecham się nieśmiało. Sadza mnie na krześle, a na podłodze stawia naszą torbę. Wyciąga z niej szkatułkę, a ja z kieszeni klucze. Dopiero czwarty pasuje. W środku są... pieniądze. Siedzę wryta. Prawda, zbieraliśmy na wjazd i byliśmy oszczędni, mieliśmy pieniądze na życie, czasem lepiej, czasem gorzej, ale żeby tata miał tyle pieniędzy? To niemożliwe. To się nie mieści w głowie. Nie mogę uwierzyć, że tata trzymał schowane pięć tysięcy funtów (po przeliczeniu tego przez Ben'a). Żadne z nas się nie odzywa. Ben zaczyna powoli chować pieniądze, lecz powstrzymuję go. Coś przykuło moją uwagę. Okazuje się, że jest drugie dno. Podnoszę je i pod spodem jest klucz. Tylko klucz.

– Znowu jakaś zagdaka? – pyta zmęczony Ben – nie wierzę. Twój tata to mistrz łamigłówek.

Chowam klucz do kieszeni, a Ben pieniądze z powrotem do szkatułki.

– Nie możemy z tym chodzić – mówię, gdy szkatułka już jest w torbie.

– Zostawmy ją tutaj.

– Możemy? – pytam i widzę, jak Ben umieszcza torbę
w szafie.

Wzrusza ramionami z uśmiechem i nagle do gabinetu wchodzi jego ciocia z Thomas'em.

– Co ty tu robisz? –  pytam.

– Przyjechałem do Adrienne, żeby mnie opatrzyła – odchyla bluzę i widzę opatrunek na ramieniu.

– Jak się czujesz? – pyta Ben.

Thomas wzrusza ramionami i odpowiada:

– Bywało gorzej. A tobie co się stało? – to pytanie zwraca do mnie.

Przypominam sobie o rozwalonej wardze. Prawda jest dla mnie zbyt wstydliwa i świeża, więc mówię tylko:

– Wypadek przy pracy.

Ben przygląda mi się uważnie, lecz nie zdradza mojej tajemnicy. Jestem mu za to wdzięczna.  

– Nie możecie tutaj zostać. Na dole czeka na mnie parka policjantów. Dodali dwa do dwóch, więc musicie stąd iść. Chodźcie, pokaże wam tylne wyjście – mówi ciocia Ben'a
i idziemy za nią. 

Rozdział 23

Jeździmy autem po ulicach miasta. Thomas i Ben zastanawiają się od czego jest klucz ze szkatułki, a ja przeglądam dokumenty z teczki. Są to głównie długi spłacone i nie spłacone, rachunki i dziwne kwitki. Tak jakby tata grał w karty i wygrywał duże pieniądze. Większości nie rozumiem, ale czuję, że tata nie był ze mną szczery i trochę mnie to boli. Podejrzewam też, że coś knuł. Coś co mogło się źle skończyć. I wciąż może. Jeden dokument zainteresował mnie najbardziej, nakaz eksmisji. Wiedziałam, że mieszkanie jest wynajmowane, ale nie sądziłam, że mamy problem ze spłatą rachunków. Zresztą niezrozumiałe dla mnie jest też to, skoro tata miał pieniądze, czemu po postu nie uregulował długów?

– Ben spójrz na to – wręczam mu nakaz eksmisji.

Ogląda go i czyta dla Thomas'a. Oboje milczą, więc mówię im o innych dokumentach. Są zdziwieni, najwidoczniej oni też nie wiedzieli, mimo tak dobrego kontaktu z tatą. Ben oddaje mi papiery, a ja chowam je z powrotem.

Nagle dzwoni mój telefon. Odbieram i włączam głośnik. Nie pomyślałam, że to może być ktoś inny niż porywacz mojego taty.

– Lily! – krzycz Trent – Lily, gdzie jesteś?!

– Rozłącz się – mówi Ben.

Próbuję, ale z nerwów zablokowałam telefon i teraz nie mogę tego cofnąć.

– Lily nie ufaj Benowi! Nie znasz go! Wróć do domu, znajdziemy twojego tatę razem! Lily, proszę! Nie pozostawiasz mi wyboru!

Ben wyrywa mi telefon z ręki, rozłącza się i chowa go do swojej kieszenie. Jest wkurzony, co widać po jego minie, ale nic nie mówi. Zapadam się w fotelu i zamykam oczy. Błądzimy po mieście tracąc czas. Nie chcę tego. Biorę więc od Ben'a klucz i przyglądam mu się.

– Widziałam go gdzieś – mówię na głos i nagle mnie olśniewa – reklama telewizyjna! Banku! To klucz od depozytu bankowego!

– Jesteś pewna? – pyta Ben.

Kiwam głową z uśmiechem, lecz zaraz sobie coś uświadamiam.

– Tylko nie wiem jaki to bank. Nie możemy chodzić do każdego i sprawdzać. Będzie to zbyt podejrzane, a założę się, że Trent wysłał za nami już list gończy. A jak spytamy tylko
w jednym, to pomyślą, że jesteśmy złodziejami i też zadzwonią na policję.

– Mój kumpel może nam pomóc – mówi Thomas i skręca gwałtowni samochód – jest hakerem.

Przyspiesza i w dziesięć minut jesteśmy pod niewielkim, ładnym domem. Wysiadamy z auta i zamiast wejść głównym wejściem idziemy na tyły mieszkania. Thomas puka dwa razy, po czym otwiera drzwi i wchodzimy do środka. Przechodzimy przez niewielki salon, kuchnię i jesteśmy w dużym pokoju
z komputerami, a na podłodze walają się kable i puszki po coli.

– Cześć – mówi Thomas i wita się z młodym chłopakiem
w kręconych włosach i okularach – to jest Ben i Lily.

Wita się z nami i mówi:

– Jestem Edd – siada z powrotem na obrotowym krześle
i pyta – czego potrzebujecie?

Chłopaki patrzą na mnie, więc wręczam Edd'owi klucz.

– Dasz radę ustalić z jakiego to banku?

– Potrzebuję trochę czasu. Ich serwery to katastrofa. Usiądźcie – zaczął rozglądać się po pokoju. Kanapa jest cała zawalona puszkami i papierkami – poczekajcie w salonie.

Wypchnął mnie i Ben'a za drzwi, a Thomas został w środku. Idziemy więc do salonu i tam siadamy na kanapie. Chłopak włącza telewizję żeby sprawdzić czy jego tata nie posunął się za daleko. Na szczęście nic tam o nas nie ma. W pewnym momencie dzwoni mój telefon. Ben patrzy na wyświetlacz, po czym odbiera.

– Halo? – pyta – tak.

Oddaje mi telefon.

– Halo? - powtarzam jego pytanie.

– Cześć Lily – mówi porywacz mojego taty – jak tam wasze... poszukiwania?

– Dobrze – odpowiadam drżącym głosem – chcę porozmawiać z tatą.

Chwila ciszy. Patrzę na Ben'a. W końcu w słuchawce słyszę głos taty.

– Lily? Jesteś tam.

– Tata? – z wrażenia wstaje i zaczynam chodzić po pokoju – tato nic ci nie jest? Zrobili ci krzywdę? Tato!

– Wszystko dobrze, naprawdę. A tobie nic nie grozi?

– Nie, nie – odpowiadam bliska płaczu – jest ze mną Ben...

– Ben – pyta tata – możesz mi go dać?

Trochę mnie to uraża, ale oddaję telefon Ben'owi.

– Tak? – pyta zdziwiony.

Nic nie mówi, nic nie odpowiada tylko słucha. Siadam zrezygnowana na kanapie. Po chwili Ben oddaje mi komórkę. Oczywiście nikt już nic nie mówi. Chowam ją do kieszeni
i pytam:

– Czemu chciał z tobą porozmawiać? – wiem, że zachowuję się trochę jak dziecko, ale myślałam, że w takich chwilach jak ta, będę dla taty najważniejsza.

– Chciał się spytać czy jesteś bezpieczna i... – chwilę się zastanawia nad tym czy powiedzieć mi prawdę, aż w końcu mówi – i nie chce, abyśmy szukali tego czegoś.

Patrzę na niego oniemiała. Co on ma do ukrycia? Ciągle się nad tym zastanawiam. Co takiego zrobił?

– Nie martw się – mówi Ben – znajdziemy go. Nic mu nie będzie. Musimy tylko znaleźć ten bank...

– I co wtedy?

– Jak co wtedy?

– Co wtedy zrobimy? Znajdziemy bank, wymienimy to coś na tatę i co dalej? Będę miała udawać, że nic się nie stało? A co z Trentem?

– Nim się nie przejmuj – odpowiada Ben. Wzdycha i kontynuuje – wymiana nie będzie ostatnią rzeczą, którą musimy zrobić. Jest jeszcze sprawa porywacza twojego taty i obiecuję ci, że nie zostawimy tego tak. Spotka ich kara.

– Obiecujesz? – pytam ze łzami w oczach.

– Obiecuję.

Obejmuje mnie. Puszczam go, gdy doprowadzam się do porządku. Uśmiecha się i ociera mi łzę z policzka. Z pokoju
z komputerami wychodzi Thomas i mówi:

– Stary, chodź tu na chwilę.

Ben więc idzie i zostaję sama. Moje myśli o tacie i jego tajemnicy nie dają mi spokoju. Nie mam nic przeciwko tajemnicom, każdy je ma, ale nie każdy posiada takie zabójcze, że tak to ujmę. Zresztą boli mnie też to. Nigdy nie mieliśmy przed sobą sekretów, zwłaszcza jeśli chodziło o dobro rodziny. Zwierzałam mu się nawet wtedy, kiedy pokłóciłam się z Kayle'm,
a on mi kiedy zaczynał na nowo tęsknić za mamą. Taką tęsknotą, która jedną myślą potrafiła rozedrzeć serce na pół. Dobrze się dogadywaliśmy, aż tu nagle takie zaskoczenie. Nie powiedział mi o nakazie eksmisji, o jego długach i planach. Mógł mi przynajmniej zdradzić część. Nie ufał mi? Czy po prostu nie chciał mnie martwić, wiedząc że mam własne problemy na uczelni i w pracy?

Z zamyśleń wyrywa mnie mój telefon. To nie może być porywacz, ponieważ dzwonił dwie minuty wcześniej. Mimo wszystko odbieram.

– Lily? – słyszę głos Trent'a.

Wiem, że nie powinnam z nim rozmawiać, ale muszę się czegoś dowiedzieć.

– Wiedziałeś, że mamy nakaz eksmisji? – pytam więc.

– Lily, ja...

– Wiedziałeś? – znów mam łzy w oczach. Jestem na siebie zła, że dzisiejszy dzień jestem tak słaba.

– Tak.

Chwilę zajmuje mi ogarnięcie się, po czym pytam ponownie:

– Dlaczego mi nie powiedział? Tata. Dlaczego nic mi nie powiedział?

– Nie mam pojęcia, ale możemy się tego dowiedzieć. Musisz tylko wrócić do domu. Proszę.

– Nie mogę – mówię cicho – nie ufam ci.

– Benowi też nie powinnaś – chwila ciszy. Nagle Trent mówi coś co mnie zaskakuje – wrócisz do domu, albo Ben trafi za kratki.

– Co? Nie możesz tego zrobić! Jesteś jego ojcem.

– Mogę i zrobię. Rozesłałem po was ludzi. Wiesz, że możemy was namierzyć? Wiem, gdzie jesteście. Ale daję ci wybór. Inaczej Ben i Thomas trafią za kratki. A jeśli będą się stawiać, zostaną skrzywdzeni. Masz dwadzieścia minut na to by wrócić do domu.

Rozłącza się, a ja stoję zaskoczona i zdruzgotana. Ben wyszedł z pokoju i teraz stoi naprzeciw mnie. Chyba się domyślił z kim rozmawiałam, ponieważ wydaje się być zły. Nie dziwię mu się, miałam nie odbierać telefonów, chyba, że to porywacz taty.

– Ben, ja... - chcę coś powiedzieć, ale słowa więzną mi
w gardle.

Nie wiem co robić. Jestem pewna, że Trent mówił poważnie, a nie chcę żeby Ben'owi i Thomas'owi stała się krzywda. Muszę więc coś zrobić. I wiem co zrobię.

– Wracam do domu – oznajmiam.

– Co? – Thomas wyskakuje z pokoju i wszyscy patrzą na mnie zaskoczeni. Nawet tak jakby poczuli się zdradzeni.

– Lily nie możesz! – krzyczy Ben – mój tata to nie jest rozwiązanie. My ci pomożemy. Wiemy co to za bank. Nie możesz wrócić do domu!

– Ben uspokój się – biorę jego twarz w dłonie, drugi raz
w ciągu dnia – Trent dał mi wybór. Albo wrócę, albo skrzywdzi ciebie i twojego przyjaciela. Jak myślisz co wybiorę? Zresztą namierzył nas. Wie, że tu jesteśmy. Dobrze wiesz jak postąpię. 

– Nie możesz – odpycha mnie od siebie. Delikatnie, ale mimo wszystko poczułam się zraniona – nie pozwolę ci na to.

Uderza pięścią w ścianę. Mocno, ale nie tyle by zrobić sobie krzywdę.

– Ben, muszę – wyciągam telefon z kieszeni i mu go daję. Nie bierze go, więc kładę go na stoliku – ufam ci. I Thomasowi. Proszę tylko o odnalezienie taty, a Trentem zajmę się ja. Kazał wrócić mi, nie wam czy naszej trójce. Tylko mi.

– Powierzasz im życie swojego ojca? – pyta Edd, który wystawił głowę zza drzwi.

– Ufam im – mówiąc to patrzę na Ben'a.

On nie patrzy na mnie. Wciąż stoi oparty o ścianę, głowę ma spuszczoną. Mijam go i jestem koło kuchni, kiedy mnie dopada. Przyciska mnie do ściany i patrzy mi w oczy. Moje myśli krążą wokół jego ust, mam nadzieję, że zaraz się pocałujemy, lecz zamiast tego czuję na nadgarstku chłodny metal. Patrzę
w dół i widzę na prawej ręce kajdanki.

– Ben! – krzyczę mu w twarz, gdy dociera do mnie co planuje – nie możesz mi tego zrobić! Proszę cię!

Ciągnie mnie do kuchni. Staram się stawiać opór ale jest silniejszy. Blokuję się nogami, aż w końcu ląduję na podłodze. Thomas i Edd przyglądają nam się z mieszaną miną. Trochę smutku, trochę śmiechu. W normalnych okolicznościach sama bym się śmiała, ale nie dziś. Ktoś z zewnątrz mógłby pomyśleć, że Ben próbuje zrobić mi krzywdę. Mimo wszystko, nasza walka musi śmiesznie wyglądać. Szarpiąc się i krzycząc, Ben nie wytrzymuje, podnosi mnie i sadza obok krzesła, na ziemi. Zapina drugą cześć kajdanek o ramę krzesła. Bez rozwalenia go nie ma mowy o ucieczce. Kuca naprzeciw mnie i przygląda mi się ze smutkiem.

– Ben proszę cię! Ja ci zaufałam, więc ty mi też zaufaj! Pozwól mi jechać do domu! – krzyczę próbując wydostać rękę
z kajdanek.

– Ufam ci. Ale wiem do czego zdolny jest mój tata. On nigdy nie dotrzymuje słowa. Do tego cię skrzywdzi. A tego bym nie zniósł.

Głaszcze mnie po policzku, mamrocze przepraszam i wychodzi. Thomas rozmawia jeszcze chwilę z Edd'em i też wchodzi. Zostałam więc sama.

– Chcesz coś do picia? – pyta Edd.

Parzę na niego wkurzona. Wycofuje się więc do pokoju, lecz nie zamyka drzwi. Mam ochotę rozerwać wszystko wkoło.

– Chcę zadzwonić! – krzyczę za nim.

Wychodzi z pokoju i wręcza mi komórkę. Chwilę przypominam sobie numer, aż w końcu go wykręcam i czekam. Czekam i modlę się, by to co chcę powiedzieć mój rozmówca zaakceptował.

– Trent! – krzyczę do słuchawki, by się nie rozłączał – posłuchaj, mam problem.

– Jaki?

– Lily, co ty robisz? – pyta Edd i próbuje wyrwać mi telefon z ręki, ale nie pozwalam mu na to. Choć jest to trudne.

– Lily co się tam dzieje? Wracasz do domu czy mam wydać rozkaz moim ludziom.

– Przyjadę. Potrzebuję tylko trochę czasu.

– Czasu na co?

– Na dotarcie! – krzyczę wciekła do słuchawki.

Trent zgadza się dać mi dodatkowe pięć minut, co tylko podgrzewa moją złość. Nic więcej jednak nie udaje mi się powiedzieć, ponieważ Edd wyrywa mi w końcu komórkę. Wychodzi do swojego pokoju i znowu zostaję sama. Poprawiam włosy, które przy szarpaninie spadły mi na twarz i zaczynam myśleć. Patrzę na zegarek, jest za dwadzieścia piąta. Muszę być w domu minimalnie pięć przed piątą. Sprawdzam kieszenie, mam tylko scyzoryk. Byłby idealny, gdyby umiała otworzyć nim kajdanki. Krzesło jest całe drewniane, więc biorę je
w ręce i wstaję. Szukam po szafkach czegoś co pomoże mi wydostać rękę z obręcz. W szafkach jest pełno coli, popcornu lub chrupek. W jednej jest samo puszkowane jedzenie. Burczy mi w brzuchu z głodu, ale nie skuszę się na nic niezdrowego czy
z mięsem, a tylko to tutaj jest. Wreszcie udaje mi się znaleźć masło. Jest moim ostatnim ratunkiem. Smaruję nim całą dłoń
i trochę mnie to obrzydza, ale nie mam wyboru. Kiedy kończę próbuję wciągnąć dłoń. Moje starania są na nic. Pięć minut się męczyłam i jedyny rezultat to boląca ręka. Gdybym zrobiła to mocniej, złamałabym ją. A potrzebuję jej. Biorę ścierkę i wycieram jakoś skórę. Nagle do głowy wpada mi trochę szalony pomysł. Jestem pewna, że Edd się zdenerwuje, ale nikt nie pozostawił mi wyboru. Siadam z powrotem na podłodze i kopnięciami niszczę krzesło tak, że drugi koniec kajdanek jest wolny. Mogę spokojnie jechać, nawet jeśli będzie to dziwnie i podejrzanie wyglądać. Halas jaki narobiłam wywabił Edd'a z pokoju. Zdąża tylko otworzyć buzię, a ja już jestem na zewnątrz. Rozglądam się za samochodem, lecz dostrzegłam tylko rower. Sprawdzam adres. Do mojego domu jest dziesięć minut drogi, a moja kondycja jest niczego sobie. Wsiadam więc na i pedałuję ile sił w nogach. Na czas zdążam wbiec do mojej kuchni. Ben miał rację. Trent'owi nie można ufać. Ostatnie co pamiętam to uderzenie w głowę i ciemność.

Rozdział 23

– Myślisz, że to był dobry pomysł? – pyta Thomas swojego przyjaciel w drodze do banku NatWest.

– Miałeś lepszy?

– Mogłeś ją zabrać z nami.

– Wydostałaby się. Jest bystra.

– Więc stamtąd także ucieknie – mówi Thomas i oboje milką na chwilę – lubisz ją, co nie?

Ben wzrusza ramionami. Oczywiście, że w ten dzień polubił Lily, ale wie, że w słowach przyjaciela chodziło o coś więcej. Czy lubi ją bardziej?  Faktycznie jest ładna, mądra i te wszystkie rzeczy, ale związek z Ben'em naraziłby ją na niebezpieczeństwo. Nie wiedziałaby, co mogło by ją spotkać. Dlatego oni nie wiążą się z kobietami na dłużej. Ale Ben chciałby to zmienić. Myślał, że z Lily miałby szansę. Pewnie teraz go nienawidzi.

– Myślisz, że mi to wybaczy? – pyta Thomas'a.

– Tak. Ona też cię lubi.

Kolejny podtekst, lecz to akurat Ben'a ucieszyło.

– Zadzwoń do Edda. Mam złe przeczucia.

Thomas wyjął komórkę i wykręcił numer hakera. Ben wiedział, że to co przyjaciel usłyszał, nie wróżyło nic dobrego.

Rozłącza się i opowiada Ben'owi co się stało. Na koniec pyta:

– Wracamy?

– Nie. Ona i tak tam pójdzie. Zaufała nam z jej tatą, nie chcę jej zawieść.

Thomas kiwa głową i dodaje gazu.

Rozdział 24

Otwieram oczy i czuję potworny ból głowy. Chcę jej dotknąć, ale nie mogę poruszyć rękoma. Jestem skuta. Świetnie. Najpierw Ben, teraz jego tata. Niedaleko pada jabłko od jabłoni. Orientuję się gdzie jestem. Nie jest to mój pokój, wszędzie kręcą się jacyś ludzie. Leżę na kanapie w salonie.

– Obudziła się! – słyszę i zaczynam nerwowo kręcić głową.

– Cześć Lily – mówi Trent siadając przede mną na taborecie – jak się czujesz?

– Co się stało? I dlaczego jestem skuta?

Chciałam poruszać rękoma, lecz zaczęły mnie boleć, więc sobie daruję. Leżę w bardzo niewygodnej pozycji. Siadam więc i patrzę na Trent'a.

– Dlaczego to zrobiłeś? – pytam.

– Nie zastosowałaś się do moich poleceń, musiałem wyciągnąć większe działo.

– A Ben i Thomas? Nie zrobisz im krzywdy, prawda? – w odpowiedzi Trent tylko się uśmiecha, co nie wróży nic dobrego – ty kłamco!

– Siedź spokojnie, bo znów będziemy musieli cię uśpić – jak na zawołanie zabolała mnie głowa – porozmawiamy spokojnie czy będziesz stwarzać problemy?

Patrzę na niego wściekła. Nie mam ochoty z nim rozmawiać, ale zaczynam się bać. Jestem też zła na siebie, że nie uwierzyłam Ben'owi.

Trent chce coś powiedzieć, lecz dzwoni jego telefon. Odchodzi kawałek ode mnie. Rozglądam się wkoło i wiem, że nie mam najmniejszej szansy na ucieczkę. Pozostaje mi tylko liczyć na Ben'a i Thomas'a. Trent wraca. Nie wiem czy jest zły, czy gorzej, ale postanawiam pierwsza spytać:

– Która godzina?

Zaskakuję go, lecz odpowiada:

– Kwadrans po piątej. Nie martw się, jeśli będziesz współpracować znajdziemy twojego tatę.

– Możesz mnie przynajmniej rozkuć? – kręci głową, więc pytam dalej – dobra. W takim razie czego chcesz ode mnie?

– Ty, mój syn i jego pokręcony przyjaciel coś znaleźliście. Chcę wiedzieć co to jest i gdzie to jest.

Siedzimy w milczeniu. Zastanawiam się co mogę mu powiedzieć. Powiedziałam Ben'owi, żeby mi zaufał, że wiem co robię. Muszę teraz tego dowieść, muszę chronić ich i tatę. Muszę rozegrać to dobrze.

– Dlaczego chcesz to wiedzieć? – pytam.

– Dzięki temu łatwiej nam będzie odnaleźć twojego tatę.

– Skąd wiesz, że to może pomóc?

– Porywacz dzwonił też do nas.

– Kłamiesz – kiedy przygląda mi się dłuższą chwilę dodaję – niby dlaczego dzwonił do was?

– To proste. Chce okupu. Sto tysięcy funtów za twojego tatę.

– A wy pewnie odmówiliście – stwierdzam z pogardą.

– To nie takie łatwe. Nie wiemy, gdzie on jest i czy jest cały – przeszły mnie ciarki po plecach – robimy wszystko co w naszej mocy by go znaleźć. Nie możesz nas tak szybko skreślać – chcę coś powiedzieć, lecz Trent mi nie pozwala i mówi dalej – możemy działać razem, ale musisz powiedzieć mi wszystko co wiesz. Wiemy, że macie ten medalion. Musisz mi powiedzieć, dokąd was zaprowadził. Nie uważasz, że tak będzie łatwiej?

Mówił bardzo przekonująco, ale ostrzeżenia Ben'a i to co mnie dziś spotkało nie pozwalały mu wierzyć. Nic zatem nie mówię.

– Dobrze, zaczniemy od początku. Ja pytam, ty odpowiadasz? – kiwam głową i pada pierwsze pytanie – po co wam był medalion?

– Klucz.

– Może coś więcej? – kiedy nie odpowiadam zadaje drugie pytanie - po co byliście na lotnisku?

Zastanawiam się o wiele za długo. Trent pewnie już podejrzewa, że chcę go okłamać, a ja po prostu nie wiem ile mogę mu powiedzieć. Decyduję się na prawdę.

– Była tam torba.

– A co w niej było?

– Dokumenty o których ci mówiłam przez telefon.

– Nakaz eksmisji, tak? – kiwam głową – tylko? – znów kiwnięcie. Trent chwilę zastanawia się nad kolejnym pytaniem, aż w końcu je zadaje – po co więc byliście w bibliotece?

Kurczę. Tego nie przewidziałam. Szybko Lily, myśl!

– Chciałam sprawdzić czy w gabinecie taty, w jego notesie jest coś na ten temat. Chciałam dowiedzieć się więcej.

Przygląda mi się uważnie. Mam wrażanie, że zaraz powie, że kłamię i będę musiała wyznać mu prawdę.

– Okey – wpuszczam powoli wstrzymywane powietrze – ale powiedz mi jeszcze jedno – czekam – gdzie jest teraz mój syn?

Wzruszam ramionami, lecz tym razem Trent nie daje się nabrać. Nie mogę mu powiedzieć gdzie są.

– Dali sobie spokój z pomaganiem mi – mówię. 

– Nie Lily, w to akurat nie uwierzę. Znam mojego syna
i wiem, że jak coś zaczyna, to doprowadza to do końca. Mów więc gdzie oni są?

– Nie wiem, naprawdę. Powiedziałam im, że tu przyjadę,
a oni gdzieś pojechali.

– Gdzie im to powiedziałaś? – czy ja muszę wplątywać siebie w takie słowne zagadki – gdzie widziałaś ich po raz ostatni?

– W szpitalu Wellington – decyduję się na to miejsce. Wiem, że Trent od razu zrozumie u kogo tam byli i może znaleźć torbę z pieniędzmi, ale miałam za mało czasu by się namyślić – potem się rozdzieliliśmy.

– Adrienne – mówi pod nosem i odchodzi.

Nachodzą mnie straszne wyrzuty sumienia, że wpakowałam w to jeszcze ciocię Ben'a. Chciałabym się jakoś z nim skontaktować i mu to powiedzieć, ale nie mam jak. Zresztą czy to by coś dało? Czuję się winna i jeśli coś się stanie jego cioci, to przeze mnie. Zamykam na chwilę oczy by pomyśleć. Tutaj już nie będzie tak łatwo wyrwać rąk z kajdanek.

– Lily – słyszę głos Kale'a.

Otwieram oczy i widzę, że siedzi na miejscu Trent'a. Nie wiem jak mam zareagować, więc w ogóle nie reaguję. Wołanie po pomoc to zły pomysł. Trent jest zajęty mówieniem swoim ludziom co mają robić. Zresztą pewnie by się nie przejął. Podejrzewam, że nic nie wiem o drugim życiu Kayle'a.

– Czego chcesz? – pytam nie zdradzając swojego strachu.

– Pogadać. Gdzie Ben i Thomas?

Śmieję się. On naprawdę myśli, że mu to powiem? Jednak argumenty jakie wyciągnął, są mocne.

–Wiem, gdzie jest twój tata – poważnieję i przyglądam mu się.

Staram się odgadnąć czy mówi prawdę. Jeśli tak, to do moich uczuć dochodzi trudny wybór.

Rozdział 25

Ben i Thomas wchodzą do banku NetWest. Stają w rzędzie ludzi do pierwszego okienka. Jest kilka minut po piątej. Kiedy nadchodzi ich kolej młoda kobieta za ladą pyta:

– W czym mogę panom pomóc?

Ma białą koszulę i czarne włosy spięte w koka. Wygląda na co najmniej trzydzieści lat.

– Chcielibyśmy opróżnić nasz depozyt – mówi spokojnie Thomas.

– Oczywiście. Proszę podać numer depozytu.

To zaskoczyło chłopaków.

– Mam gdzieś zapisany. Może pani chwileczkę zaczekać? –  pyta Thomas, a kobieta kiwa głową.

Podchodzi do niej jakiś mężczyzna i Ben mówi szybko do przyjaciela:

– Wiem co to za numer – Thomas patrzy podejrzanie na przyjaciela – potem ci wyjaśnię. Tylko zależy od tego ile cyfrowy ma być.

– Już panowie znaleźli? – pyta kobieta.

– Tak – odpowiada Ben – to będzie 120694.

Kobieta patrzy na nich oniemiała. Boją się, że zaczyna coś podejrzewać, lecz ona grzecznie mówi:

– Nasze numery są czterocyfrowe.

– Ach, no tak – Ben uderza się lekko w głowę, dla pozorów, po czym mówi dalej – proszę wybaczyć. To data urodzin mojej dziewczyny. Łatwiej mi zapamiętać. Poprawny numer to 1994.

– Dziewczyny? – mruczy pod nosem Thomas, a Ben go szturcha.

Kobieta wpisała do komputera podane cyfry, lecz dalej nic się nie wydarzyło. Po chwili wyciąga rękę i mówi:

– Poproszę klucz – Thomas jej go wręcza, a ona zadaje kolejne pytanie – ile pieniędzy panowie chcą wyjąć?

– Pieniędzy? – oboje wypowiadają to słowa zbyt podejrzanie.

– No tak, pieniędzy. W depozycie jest dwadzieścia tysięcy funtów w dwóch sportowych torbach. Ile panowie chcą wypłacić?

– Tylko pieniądze? – pyta Ben, a kobieta kiwa głową. Chce o coś zapytać, lecz Ben ją wyprzedza – wszystko.

Uśmiecha się niewinnie i kobieta znika za rzędem szafek.

– Lily się wścieknie – Thomas patrzy zdziwiony na przyjaciela, więc ten tłumaczy – na lotnisku było pięć tysięcy i nakaz eksmisji? Coś tu nie gra.

Thomas wzrusza ramionami, nachyla się lekko i mówi:

– Wiedzą, że tu jesteśmy – Ben od razu sztywnieje – wszystkie depozyty mają dane osoby, która go założyła. Mogą mieć notatki dotyczące, że ktoś inny ma odebrać daną zawartość. Pewnie jest też zdjęcie. Jak myślisz, to dobry znak? - Ben kręci przecząco głową – właśnie. Kobieta uruchomiła stopą bezgłośny alarm. Idź odpal samochód, zaraz tam będę. I nie daj się złapać.

– Bardzo zabawne – odpowiada Ben i odchodzi.

Ochroniarz mierzy go wzrokiem, lecz nie zatrzymuje go. Wsiada do auta i odpala silnik. Po dwóch minutach zjawia się przyjaciel z dwoma sportowymi torbami. Ma dziwną minę, więc Ben pyta:

– Co się stało?

– Nic. I właśnie to jest dziwne. Jedź – Ben rusza – może on dał im znać, że przyjdziemy. Dlatego nas nie zatrzymali. Nie uznali tego za kradzież, ponieważ John ich ostrzegł.

– Ale skąd mógłby o tym wiedzieć?

Oboje milkną. Wiedzą doskonale. John McClure zaczął coś wcześniej podejrzewać i zaplanował to wszystko. Wliczając
w to powiadomienie banku o odbiorze pieniędzy przez kogoś innego. Torbę na lotnisku. Fax do Ben'a. Wszystko.  

Rozdział 26

– Gdzie jest Ben i Thomas? – powtarza pytanie Kayle.

Wciąż zastanawiam się jak mogę rozegrać tą sytuację. Nie powiem mu gdzie są, zresztą nawet gdybym skłamała nie mam pewności czy mówi prawdę o tacie.

– Udowodnij – decyduję się w końcu – udowodnij, że wiesz, gdzie jest tata.

Kayle milczy przez chwilę, po czym wyciąga telefon
i gdzieś dzwoni.

– Tak, daj go – mówi, po czym przykłada komórkę do mojego ucha.

Słyszę głos taty. Nie zdążam nic powiedzieć, ponieważ Kayle się rozłącza.

– Teraz mi wierzysz? – pyta.

– Nie – patrzy na mnie zdziwiony – to, że go słyszałam to żaden dowód na to, że wiesz gdzie jest. Jeśli mówisz prawdę, powiadom Trenta, a wtedy powiem ci gdzie jest Ben i Thomas.

– Nie.

Nigdy nie widziałam go tak pewnego siebie. Wzrusza ramionami i wstaje. Nie mogę pozwolić by odszedł, może mówić prawdę.

– Czekaj! – krzyczę za nim. Wraca – są w bibliotece.

Kayle kiwa głową i odchodzi. Podchodzi do Trent'a i rozmawia z nim.

– Co ja do cholery robię? – zaczynam mówić sama do siebie.

Jestem bliska płaczu. Z bólu od kajdanek, ze złości i z bezradności. Nie wiem co robić.

Kayle zniknął, Trent także, a po moim domu kręci się masa policjantów. Podchodzi do mnie jeden z nich ze szklanką wody.

– Cześć, jestem Eric – mówi – chcesz pić?

Kiwam głową. Wyciąga klucze i jedna moja ręka jest wolna. Biorę łyk wody i pytam:

– Gdzie Trent?

– Wysyła ludzi do szpitala, a twój przyjaciel pojechał do biblioteki.

– To już nie jest mój przyjaciel – mówię odruchowo.

– A nie sądzisz, że każdy zasługuje na drugą szansę?

– On nie. Nie po tym co zrobił – Eric kiwa głową – mogę skorzystać z toalety?

Oboje wstaliśmy. Eric spiął mi z powrotem ręce kajdankami, tylko, że z przodu, co jest o wiele wygodniejsze. Zaprowadził do toalety i powiedział, że mam się nie zamykać na klucz. Tak też zrobiłam. Postanowiłam poszukać czegoś co może mi pomóc. Sprawdziłam kieszenie spodni, lecz najwidoczniej zabrano mi scyzoryk. Zaczęłam przeglądać szafki i znajduję moją spinkę do włosów. Wsuwam ją do tylnej kieszeni jeansów
i wychodzę. Uśmiecham się do Eric'a i wracam na kanapę. Mam nadzieję, że uda mi się stąd zwiać i znaleźć chłopaków.

Po około dziesięciu minutach Trent pod moje nogi rzuca jakąś torbę. Dobrze ją znam, to torba z lotniska, którą jego ludzie musieli znaleźć w szpitalu.

– Okłamałaś mnie Lily – mówi i nachla się lekko nade mną – mieliśmy współpracować, dla dobra twojego taty. Nie chcesz go uratować?

– Chcę – odpowiadam twardo.

– Dlaczego nie powiedziałaś mi o pieniądzach? – cisza. Nie odpowiadam mu, nie wiem nawet jak mogłabym skłamać. Zwykłe „zapomniałam” raczej nie wystarczy – zadałem ci pytanie. Skąd twój tata je ma? I dlaczego ukrył je na lotnisku?

– Nie wiem – mówię – nie mam pojęcia skąd tata miał te pieniądze i na co.

– Kłamiesz.

– Nie! Mówię prawdę. Czy gdybym wiedziała, że ma pieniądze, byśmy ciężko zbierali na wyjazd?  Albo nakaz eksmisji? To były jego sprawy, tajemnice, o których ja nie miałam pojęcia i prawdopodobnie miałam się nigdy nie dowiedzieć.

– Zabierzcie to stąd – mówi do swoich ludzi, którzy wynoszą torbę – w innej spawie też nie powiedziałaś mi prawdy – unoszę lewą brew – Ben i Thomas. Dlaczego powiedziałaś Kayleowi gdzie są, a mi nie? Myślałem, że mi ufasz. A jemu nie.

– Nie ufam żadnemu z was. Ale miał lepsze argumenty niż ty.

– Lily! – krzyknął – tak jak ty chcę znaleźć twojego tatę, dlaczego nie możemy działać razem?! Dlaczego zaufałaś Benowi nawet go nie znając?

– Bo tata mu zaufał – mówię pod nosem, ale gdy Trent chce bym powtórzyła, po postu zamykam oczy dając mu do zrozumienia, że nie mam ochoty go widzieć.

Odchodzi wkurzony, a ja zostaję sama. Już wiem, że wkładanie wsuwki do tylnej kieszeni spodni nie było dobrym pomysłem, ponieważ nie mogę jej teraz wyciągnąć.

Rozdział 27

Szef stoi i patrzy. Na wszystko dookoła. Czeka na znak od Rory'ego, że ten zdobył resztę pieniędzy. Wyciąga telefon
i dzwoni do Bart'a Hill'a.

– Halo? – pyta Bart.

– Masz ostatnią szansę aby się poddać. Wtedy może coś dostaniesz.

– Kulkę w łeb? Nie, dzięki. Wiem, że dziewczyna dobrze zrobi to co ma zrobić i wtedy nic tu po tobie. Twój plan legł
w gruzach, pogódź się z tym.

– A skąd wiesz, że dziewczyna jest bezpieczna? – chwila ciszy. Szef zaskakuje Bart'a – może jest uwięziona?

– A chłopcy? – pyta Bart, na co Szef marszczy brwi – widzisz, nie wszystko stracone. Oni też są w grze. Nie ważne kto dostarczy mi nagrodę, ważne by dotarła. A wtedy John McClure będzie wolny.

– Nie pomyślałeś o tym co cię może spotkać?

– Nie zastraszysz mnie. Ukryje się przed tobą. Zresztą niedługo pewnie wszystkie twoje kłamstwa wyjdą na jaw i zostaniesz z niczym, trafisz za kratki i nawet Rory cię nie uwolni.

Rozłącza się, a Szef wciąż ma w uszach jego śmiech. Bart ma rację. Niedługo wszystko może się wydać, dlatego będzie musiał zlikwidować niektórych zawodników. Ale jeszcze nie teraz. Jak nadejdzie czas. Dzwoni do Rory'ego.

– Masz? – pyta.

– Nie. Nie mogę ich znaleźć.

– Cholera! Czy nikt nie potrafi dobrze wykonywać poleceń?

– Nie martw się. Masz jeszcze szesnaście godzin. Zdobędę to.

– Mam nadzieję. Ale to nie wszystko co będziesz musiał zrobić. Mam dla ciebie jeszcze jedno zadanie – Szef wziął głęboki oddech i wyrzucił z siebie to – musisz zabić Kaylea.

– Z przyjemnością.

– Ale nie teraz. Za kilka godzin.

Rory jednak już się rozłączył. Szef nie wie czy usłyszał ostatnie zdanie, ale nawet jeśli to nic. Najwyżej spotka go przedwczesna śmierć, o kilka godzin.

Rozdział 28

– Co teraz zrobimy? – pyta Thomas.

Siedzią w samochodzie na 39 Fairhazel Garden, dwa domy od McClure'ów. Pieniądze schowali w bagażniku. Nie mogą się one dostać w niepowołane ręce. Gdy tutaj jechali, zadzwoniła ciocia Ben'a z wiadomością, że dwóch policjantów wtargnęło do jej gabinetu w szpitalu i zaczęli go przeszukiwać. Znaleźli torbę z lotniska i zabrali ją. Kiedy spytał Thomas'a skąd się
o tym dowiedzieli, on bez zastanowienia odparł:

– Lily.

– Chyba nie myślisz, że nas zdradziła i działa z moim ojcem? – spytał wtedy Ben.

– Nie. Bardziej grała na czas, albo starała się powiedzieć po części prawdę, ale tak by nie wpakować nas w kłopoty. To mądra dziewczyna.

– Tak – powtórzył Ben.

– Nadal zaprzeczysz, że ją lubisz? – spytał nagle z uśmiechem przyjaciel.

– Możemy o tym nie rozmawiać teraz? Chyba mamy ważniejsze sprawy, musimy jej jakoś przekazać, że będziemy czekać.

– Tak. Ale to też oznacza, że nie odpowiedziałeś na moje pytanie.

I na tym skończyli rozmowę. Teraz gdy Ben o tym myśli, nie może odpędzić od siebie tego o co spytał go Thomas. Naprawdę ją lubił. Ale wiedział, co stoi na przeszkodzie do dalszej znajomości. I to nie dawało mu spokoju przez cały dzień. Bał się, że Trent, jego ojciec, ją skrzywdzi. Będzie musiała poznać prawdę, a to pewnie ją załamie. Kolejna przygnębiająca wiadomość jednego dnia, to za dużo jak na nią. Nawet jeśli jest mądra, silna i nie ma szesnastu lat, a pewne sprawy rozumie bardziej niż inni. Jego też zabolała prawda. On jest z nią związany bardziej, ale to nie znaczy, że dla innych będzie to lżejsze brzemię.

– Dobra, to jaki mamy plan? – pyta ponownie Thomas, wyrywając Ben'a z zamyśleń.

– Wejście smoka? – pyta poważnie przyjaciel, ale Thomas kręci głową – jak ninja?

– Nie wiemy co z Lily.

To było mądre. Nie wiedzieli czy Lily siedzi swobodnie, śpi czy może zamknęli ją w łazience. Bez tej wiedzy nie mogli wejść.

– Musimy to zrobić przed zmrokiem, bo wtedy zwiększą ochronę przed domem, widzisz? – pokazuje mu palcem miejsca, gdzie stoją policjanci pilnujący domu i jednego po drugiej stronę ulicy.

Nie wygląda na policjanta, ale Ben wie, że w te klocki Thomas jest jednym z najlepszych. Kiwa głową i mówi:

– Wiem jak wejść przez jej okno.

Thomas patrzy na niego i zaczyna się śmiać. Ben wie co przyjaciel sobie pomyślał. Po chwili jednak się uspokaja
i mówi:

– Okey. Więc idź. Będę tu na was czekał.

– Tak. Ty siedź z dupskiem na miejscu, ja odwalę całą robotę – mówi Ben z ironią.

– Przecież chcesz być jej bohaterem. Masz okazję.

Ben wychodząc rzuca mu mordercze spojrzenie, co jeszcze bardziej rozbawia przyjaciela. Potem wchodzi na posesję sąsiadów i tyłami domów dociera pod okno Lily McClure. Na szczęście jest to stary dom i gdzieniegdzie wystaje cegła. Na dodatek obok jest drzewo. Łatwiej być nie mogło dla Ben'a Thorton'a, zwłaszcza że w szkole średniej miał szóstkę z wuefu. A policjanci to idioci, że nie obstawili tutaj nikogo, po ich ostatniej ucieczce.  

Po kilku minutach i zadrapaniach na rękach jest w pokoju Lily i stoi twarzą w twarz ze swoim ojcem.

– Ben.

– Tato.

– Pewnie przyszedłeś po Lily? – pyta Trent, a Ben kiwa głową – niestety muszę cię zmartwić. Ona jest teraz po naszej stronie. Nic tu po tobie.

– Nie wierzę ci. Wiem, że Lily jest mądra i nie poszła na twoje zasady. Gdzie ona jest?

– Siedzi na kanapie na dole. Możesz sprawdzić. Czeka aż to my znajdziemy jej tatę. Nie chłopak, którego dopiero co poznała i jego szurnięty przyjaciel.

– Trent? – do pokoju wszedł Kayle – w bibliotece ich... –  chciał coś powiedzieć, lecz zamilkł, kiedy zobaczył Ben'a. Stanął prosto i spytał – co on tu robi?

– Szuka Lily – odparł ze śmiechem Trent – ale nie wierzy mi, że Lily jest teraz po naszej stronie.

– Na pewno nie po jego – odpowiada Ben i wskazuje na Kayle'a.

– Skończ z nim – mówi Trent do chłopaka – możesz nawet go zabić. Nigdy nie był moim synem.

Wychodzi i zostawia ich samych.

– Myślisz, że możesz mnie pokonać? Nie wiesz z kim zadarłeś – mówi Kayle.

Jest świadom tego, że Ben jest silniejszy i lepszy w bójce. Ale on ma coś, czego nie ma jego przeciwnik. I dostał pozwolenie by tego użyć.

Ben rozgląda się wkoło i szuka czegoś, co mogłoby się przydać do walki. Niczego jednak nie znajduje. Dziewczyny mają przecież w pokojach prawie wszystko – myśli. Stoi rozluźniony i wkłada ręce do kieszeni jeansów. To trochę zmyla Kayle'a, ale nie daje się on tak łatwo podejść.

– Dobra, dosyć tych gierek. Chcesz zginąć szybko czy nie? – pyta się Ben'a.

Ten tylko wzrusza ramionami, więc Kayle wyciąga zza paska nóż. Trzyma go przed sobą i szczerzy zęby, a Ben dalej jest niewzruszony. Nagle drzwi się otwierają. Kayle odwraca się gwałtownie i na ramieniu osoby, która miała wejść powstaje czerwona smuga. Opiera się o framugę, lecz nie może nawet dotknąć zranienia. Przeszkadzają jej w tym kajdanki. Ben zaskakuje i uderza Kayle'a. Jego nóż spada na podłogę, a on wymierza kilka mocnych ciosów i Kayle jest nieprzytomny. Wciąga go do pokoju i kładzie pod szafą. Potem wraca po dziewczynę. Wprowadza ją do pokoju i zamyka drzwi, sadza ją na łóżku i pyta:

– Bardzo boli?

– Będę żyć – odpowiada Lily ze łzami w oczach. Ben szuka czegoś czym mógłby zawiązać ranę. Znajduje białą koszulkę, pokazuje ją Lily, a ona kiwa głowa. Kiedy ją rozrywa i sprytnie obwiązuje nią ranę, dziewczyna mówi – tak się cieszę, że cię widzę. Przepraszam, że ci nie wierzyłam co do Trenta. Mam nadzieję, że mi wybaczysz? – Ben patrzy na nią z troską i kiwa głową. Czuje się winny, że Lily jest ranna i to przez niego – przeszkodziłam wam? – kiwa głową na Kayle'a.

– Przyda mu się trochę snu.

Zaczyna przeglądać rzeczy na szafce nocnej i w szufladach.

– Czego szukasz? – pyta Lily.

– Czegoś czym mógłbym otworzyć kajdanki.

– W tylnej kieszeni moich spodni jest spinka do włosów.

Ben staje naprzeciw dziewczyny dosyć blisko i bez zastanowienia, czy zawahania wkłada rękę do  tylnej kieszeni jeansów. Nie, żeby mu się to nie podobało, jest przecież facetem, ale to nie czas na to. Szybko ją wyciąga, przekrzywia jeden koniec i zaczyna majstrować przy zamku. Po chwili ręce Lily są wolne. Rozmasowuje nadgarstki, a Ben pyta:

– Skąd wiedziałaś, że tu jestem?

– Słyszałam jak dwóch policjantów rozmawia o czarnym range roverze stojącym kawałek dalej i pomyślałam, że to wy. Postanowiłam to sprawdzić. Trenta akurat nie było na dole, nikt nie zwracał na mnie uwagi, więc...

Uśmiechnęła się, a Ben to odwzajemnił. Zaraz sobie coś uświadomił.

– Rozmawiali o range... Szybko, musimy iść.

Ciągnie dziewczynę do okna. Ona staje i patrzy na Ben'a
z politowaniem:

– Znowu? – pyta i uśmiecha się, po czym wychodzi pierwsza.

Teraz wie, że jej uśmiech może powalić na kolana każdego.

Rozdział 29

Biegniemy właśnie do auta, kiedy Ben mnie zatrzymuje
i cofamy się za ścianę. Przy range roverze stoi policjant.
W środku nikogo nie ma, co jest chyba dobrym pomysłem, ponieważ nasza trójka jest poszukiwana. Policjant obchodzi auto, mówi coś do mikrofalówki i odchodzi. Chcę iść, lecz Ben mnie powstrzymuje. Po chwili jednak ruszamy i siedzimy w aucie. Dziwne jest to, że auto ma przednią i tylną szybę. Po chwili do samochodu wsiada Thomas i ruszamy.

– Jakim cudem masz szyby? – pytam zaskoczona.

– Mam dobrego mechanika – odpowiada z uśmiechem.

– Jest wciąż trochę porysowane – dodaje Ben – ale on po prostu kocha to auto i nie potrafi się z nim rozstawać na dłużej. Zwłaszcza wtedy, gdy go potrzebuje.

Thomas gwałtownie hamuje na światłach i patrzy na Ben'a morderczym wzrokiem, a ten się śmieje. Gdy znów rusza Ben się odwraca i mówi:

– Byliśmy w banku – przesuwam się bliżej i słucham z niecierpliwością – w bagażniku mam dwie torby pieniędzy twojego taty. Dwadzieścia tysięcy funtów.

Siedzę osłupiała. Mam otwartą z wrażenia buzię, nie wiem co myśleć. Dwadzieścia tysięcy funtów?! Skąd tata wziął takie pieniądze? Pytania kotłują mi się w głowie, nie mogę wypowiedzieć żadnego słowa. Jestem w szoku. Biorę głęboki oddech i wolno wypowiadam każde słowo:

– Jesteście pewni? Może to pomyłka czy coś?

– Lily, wiemy że nie chcesz w to uwierzyć – to prawda – ale wszystko się zgadza. Teraz musimy tylko czekać na telefon od porywacza twojego taty. Dobrze?

Kiwam głową i opieram się. Próbuję wszystko sobie uzmysłowić. Dlaczego tata mnie okłamywał? Nie mogę tego pojąć. Dzisiejszy dzień to jakaś katastrofa.

– Gdzie jedziemy? – pytam.

– Muszę zatankować samochód – odpowiada Thomas i po chwili wjeżdżamy na stację paliw.

Kiedy Thomas wysiadł, Ben odwraca się do mnie i mówi:

– Może twój tata miał powód by to przed tobą ukrywać? –  zdobywam się tylko na wzruszenie ramionami – nie martw się. Jak go odzyskamy porozmawiacie sobie spokojnie.

– Dziękuję.

Mówię cicho i już zaraz Ben siedzi koło mnie. Przytula mnie, a kiedy Thomas wraca na miejsce kierowcy, pyta:

– Gdzie teraz?

– Znaleźć jakieś ustronne miejsce, gdzie będziemy mogli spokojnie pomyśleć – mówię. 

– Jedziemy do mnie.

Zgadzamy się z Ben'em i po około dziesięciu minutach jesteśmy u Thomas'a. Lubię jego mieszkanie. Jest takie proste, ale ładne i dobrze urządzone. Nie wiem czy sam to wszystko zaprojektował, czy ktoś mu pomagał, ale jest tu naprawdę ładnie. Wszystko w stonowanych kolorach: biel, beż i jasny brąz. Mieszkanie wydaje się ciche i spokojne, a w takim dużym mieście to atut.

Siadamy na kanapie, Thomas wziął torby żebym mogła uwierzyć im na słowo. Leżą przede mną na podłodze, ale jakoś jeszcze nie zebrałam się na odwagę by do nich zajrzeć. Patrzę na zegarek, dochodzi wpół do siódmej. Martwię się. Niby tyle godzin do dziesiątej rano, ale jednocześnie tego czasu wydaje się mało. Zwłaszcza teraz, gdy nie wiemy co robić.

Ben idzie do łazienki i po chwili wraca z apteczką. Odwiązuje prowizoryczną opaskę z mojej ręki, oczyszcza ranę, co strasznie szczypie i boli, po czym bandażuje ją poprawnie. Uśmiecham się do niego i zakładam bluzę, którą mi dał. Jest mi cieplej.

Dzwoni mój telefon. Szukam go po kieszeniach, ale zapomniałam, że dałam go Ben'owi. Odbiera i po chwili daje mi słuchawkę.

– Halo? – pytam.

Tym razem mam nadzieję, że to porywacz taty. I po raz kolejny moja intuicja mnie nie zawodzi.

– Lily. Dawno nie rozmawialiśmy, prawda?

– Tak.

– Dobrze. Jak już wspomniałem wcześniej, obserwuję cię
i wiem, że masz coś dla mnie.

– Tak.

– Przywieziesz pieniądze na kanał Regent. Wiesz gdzie to jest? – zanim zdążyłam odpowiedzieć dodał – twoi przyjaciele wiedzą. Jestem tego pewien. Masz być tam o siódmej, czyli za pół godziny. Jasne?

– Tak. Wtedy ja dam ci pieniądze, a ty wypuścisz mojego tatę?

– Tak. Ale chcę dostać pełną sumę. I jeszcze jedno, może być z tobą tylko jeden z twoich przyjaciół. I żadnej policji, bo twój tata zginie.

Rozłącza się, a ja oddaję telefon Ben'owi. Oboje wiemy, że tak będzie bezpieczniej, gdyby dzwonił ktoś inny.

– I co? – pyta Ben.

– Za pół godziny. Kanał Regent, powiedział, że wiecie gdzie to jest.

– Tak. Chodziliśmy tam kiedyś jak byliśmy w liceum. Każdy tam chodził.

– Mogę być tylko z jednym z was.

Ben kiwa głową i wstaje. Zanim jednak idziemy, zdobywam się na odwagę i odpinam pierwszy zamek. W środku jest masa pieniędzy. Zamykam ją zanim moja głowa pogrąży się w uporczywych myślach i pytaniach. Bierzemy więc torby i idziemy do auta, a Thomas zostaje w domu. Na kanał jedziemy w ciszy. Wprawdzie nie jest to daleko, ale Ben zanim zaparkuje objeżdża teren jeszcze raz. W końcu stawia samochód, bierzemy torby i schodzimy po schodach blisko wody. Siadam na ostatnim schodku i patrzę na zegarek. Jeszcze pięć minut. Tylko pięć minut. Ben stoi i czuwa. Kiedy wreszcie te pięć minut mija, podjeżdża tyłem półciężarówka. Wstaję i ustawiam się obok Ben'a, lecz on robi krok do przodu, by w razie czego mnie ochronić.
Z auta wysiada jakiś mężczyzna, około trzydzieści lat, krótkie czarne włosy i okulary przeciwsłoneczne. Stawiam, że to porywacz mojego taty. Za nim wysiada kolejny mężczyzna, podobny do swojego kolegi. Z tym wyjątkiem, że nie ma okularów. Stają obok siebie, jeden z nich, ten bez okularów otwiera tylne drzwi. Widzę skulonego i związanego tatę, i gdyby nie Ben pewnie pobiegłabym do niego. Mężczyzna w okularach robi dwa kroki naprzód i mówi:

– Jestem Bart Hill. Miło cię w końcu poznać Lily.

Przełykam ślinę i mówię:

– Wypuścisz mojego tatę, gdy dostaniesz pieniądze, tak?

– Jeśli będzie pełna kwota to tak.

Patrzę na Ben'a, kiwa mi głową więc biorę torby i rzucam je pod nogi Bart'a. Kuca, otwiera je i pyta:

– Ile?

– Dwadzieścia tysięcy – odpowiadam i już wiem, że gdyby nie pytał, byłaby to właściwa kwota.

– A gdzie jeszcze pięć?

Patrzymy po sobie z Ben'em. Nie, nie, nie, to niemożliwe!

– To wszystko! – mówię podniesionym głosem i patrzę ze łzami w oczach na tatę – powiedziałeś, że go wypuścisz...

– Jak będzie pełna suma. To nie jest pełna suma. Ma być dwadzieścia pięć tysięcy. Gdzie kasa z lotniska?

– Trent – mówię pod nosem.

– Masz czas do dziesiątej rano – dodaje Bart, a jego kolega zmyka drzwi – i sama masz mi przekazać pieniądze. Osobiście.

Chcę biec i otworzyć te drzwi, ale kolega Bart'a wyciąga pistolet i mierzy w nas.

– Nie chcę tego robić. Jak zdobędziesz te pięć tysięcy, zadzwonię do ciebie. I w żadnym wypadku nie współpracuj
z moim Szefem, bo pożegnasz się z tatą.

Zabiera torby i wsiada do auta, a po nim jego kolega. Odjeżdżają, a ja zaczynam płakać. Ben próbuje mnie uspokoić, ale ja nie chcę, nie mogę. Zaczynam bić go po klatce piersiowej
i dopiero po chwili udaje mi się opanować. Wtulam się w jego ramiona i swobodnie wypłakuję.

Rozdział 30

– Myślała, że mnie oszuka? – mówi do kolegi Bart Hill – to pięć tysięcy. Nie przepuszczę takiej kasy.

– Właśnie. Zresztą to nie dziwne, że zadaje się z tym chłopakiem? – pyta jego kolega.

– Benem Thortonem? Pewnie nie zna prawdy. Ciekawe jak będzie, gdy się dowie. Wpierw ten cały Kayle, potem Ben. Dziewczyna się załamie.

– Wygląda na twardą – mówi zamyślony pasażer.

– Taa... Nie napalaj się tak. Możesz nie doczekać juta.

Kolega patrzy na wspólnika i jedyne co widzi to lufa pistoletu. Potem nie zobaczył już nic. Bart zatrzymuje auta na poboczu, otwiera drzwi pasażera i wyrzuca swojego byłego-wspólnika. Potem rusza dalej. Z nikim nie podzieli się dwudziestoma pięcioma tysiącami funtów. I nikt mu w tym nie przeszkodzi. Zwłaszcza Szef.

Rozdział 31

Kiedy Lily się uspokoiła, wsiedli do auta i Ben ruszył. Jechali drogą do domu Lily, a po drodze napisał SMS do Thomas'a z wiadomością co się stało.

– Przepraszam, że wygadałam się przed twoim tatą – mówi nagle dziewczyna.

– Nic nie szkodzi. Thomas mnie przekonał, że chciałaś nas chronić, ale jednocześnie powiedzieć coś w co Trent uwierzy.

– Skąd o tym wiedziałeś? Nie wydawałeś się zaskoczony, gdy na wzmiankę o kasie z lotniska...

– Ciocia do mnie wtedy zadzwoniła.

– Tak, to wspaniała kobieta – mówi Lily i wpatruje się okno.

– A twoja? – patrzy na Ben'a – jaka była? Znaczy mama. 

– Cudowna. Wspaniała – zaczyna mówić – kochała mnie
i tatę najbardziej na świecie. Była po prostu najlepsza – robi przerwę, po czym kontynuuje – zawsze mogłam na nią liczyć, a kiedy umarła bardzo za nią tęskniłam. Wciąż tęsknie, ale teraz jest inaczej. Zawsze odprowadzała mnie do szkoły, gdy byłam mała i trochę starsza. Czesała mnie i była dobrą matką. Najlepsze jest to, że bardzo kochała mojego tatę. Mam z nią wiele wspomnień. Nigdy jednak nie zapomnę tego bólu po jej stracie. To było okropne i dlatego nie chcę by znów mi się to przytrafiło. Nie mogę stracić taty. 

Ben kiwa głowa, patrzy na dziewczynę i uśmiecha się do niej. Ona odwzajemnia uśmiech i odwraca głowę. Nie do wiary, że tyle przeszła. Mając dwanaście lat straciła matkę, dziś straciła najlepszego przyjaciela, który ją zdradził i okazał się dupkiem. Życie jej taty wisi na włosku. Mimo wszystko trwa
w tym dalej i się nie załamuje, ale jakie ona ma wyjście? Niestety Ben wie, że to nie koniec przykrych niespodzianek. Czeka ją jeszcze jedna.

Ben parkuje auto ulicę dalej od domu Lily, lecz nie tam gdzie ostatnio zrobił to Thomas. Gasi silnik i pyta:

– Okno?

Ona ze śmiechem mu wtóruje. Wysiadają więc i idą pod tyły domu, potem Ben wspina się pierwszy i pomaga Lily. To co widzą szokuje ich oboje. Jednak reakcja Lily jest zła. Zaczyna krzyczeć i płakać, Ben próbuje ją uspokoić, ale nie udaje mu się przed czasem. Do pokoju wbiega Trent w towarzystwie dwóch policjantów. Lily siada na łóżku i zakrywa twarz, by przestać krzyczeć.

– Ben Thorton, jesteś aresztowany... – mówi Trent.

– Za co? – pytają równocześnie z Lily.

Trent wskazuje na leżące na ziemi martwe ciała Kayle'a. Ma w piersi nóż, z którego leci krew. Jest już trochę zaschnięta, jednak oczy są wciąż otwarte. Mimo że to był przyjaciel Lily, który potem przestał nim być, nikomu nie życzyła śmieci.

– Byliście ostatni w tym pokoju – ciągnie dalej Trent – pod zarzutem zabójstwa zostajesz aresztowany. Masz prawo zachować milczenie. Wszystko co powiesz może zostać użyte przeciwko tobie. Masz prawo do adwokata, a jeśli cię na niego nie stać dostaniesz go z urzędu.

Po wypowiedzeniu praw Mirandy, dwóch policjantów skuwa Ben'a. Kiedy już to zrobili Lily patrzy na niego i mówi:

– Miał sobie tylko pospać, mówiłeś! Nie miałeś go zabić!

– Lily – próbuje się bronić – Lily to nie ja! Musisz mi uwierzyć! Zostałem wrobiony!

Ben próbuje się szarpać, ale policjanci przywracają go do porządku i stoi spokojnie.

– Lily, musisz mi uwierzyć – mówi cicho, ale widząc minę dziewczyny, rezygnuje.

Boli go to, że ona mu nie wierzy. Z jednej strony nie dziwi jej się, ale z drugiej jest zdenerwowany. Na wszystkich.

– Zabierzcie go do radiowozu – mówi Trent i policjanci
z Ben'em odchodzą. Zwraca się do Lily – a ty idziesz ze mną na dół.

Nie musi jej dwa razy powtarzać czy szarpać. Jest posłuszna. Śmierć Kayle'a to dla niej za dużo. Zapomina na chwilę
o wszystkim i robi to co powie Trent.

Rozdział 32

Siedzę z kubkiem herbaty na kanapie. Nie jestem związana, ale nie czuję się też swobodnie. Przed oczami wciąż mam obraz martwego Kayle'a. Tak, pokłóciliśmy się mocno, ale przecież kiedyś był moim przyjacielem. Może w tym dniu go znienawidziłam, ale nie życzyłam mu śmierci.

Pamiętam jak się poznaliśmy. Poszłam z przyjaciółką do naszej ulubionej kawiarni. Kupiłyśmy kawy i usiadłyśmy na zewnątrz, ponieważ było lato. Po chwili dosiadła się do nas grupka chłopaków. Zaczęli rozmawiać i flirtować. Szybko ich spławiłyśmy, ponieważ ani ona, ani ja nie lubimy takiego zachowania. Odeszli oburzeni i chyba lekko urażeni. Kiedy skończyłyśmy rozmawiać wybrałyśmy się na zakupy, które skończyły się późnym wieczorem. Zaczynało się robić ciemno, więc pożegnałam się z przyjaciółką i postanowiłam wrócić piechotą do domu. Gdzieś w połowie usłyszałam śmiechy. Odwróciłam się i zobaczyłam tych samych chłopków. Byli trochę wstawieni, ale było ich mniej – z piątki zrobiła się trójka. Przyspieszyłam kroku, lecz na moje nieszczęście potknęłam się
i upadłam. Szybko mnie dogonili i zaczęli między sobą popychać. Chcieli się zabawić. Wtedy właśnie wkroczył Kale i powiedział im, że mają mnie zostawić. Wyśmiali go i pobili. Miał rozwaloną wargę, podbite oko i był cały w siniakach. W ramach podziękowania zaprosiłam go do siebie na ciepłą herbatę. Następnego dnia znów umówiłam się z nim na spotkanie. Chciałam mu jakoś wynagrodzić pobicie i podziękować za uratowanie mojego tyłka. Jakoś tak wyszło, że zaczęliśmy spotkać się częściej i dowiedzieliśmy się, że chodzimy do tej samej uczelni. Tak powstała nasza przyjaźń.  

Może rok po tym Kayle zaprosił mnie na lunch i oznajmił mi:

– Słuchaj muszę ci coś powiedzieć.

– O co chodzi? – spytałam kładąc rękę na jego. Często tak robiłam, gdy miał jakiś problem i chciał porozmawiać. Chciałam mu dodać otuchy, tak jak i tym razem.

– Podobasz mi się – za szybko zabrałam rękę – jeśli ty czujesz inaczej, zrozumiem to, jednak nie chcę cę stracić.

– Kayle to... – nie wiedziałam co powiedzieć – przykro mi. Jesteśmy tylko przyjaciółmi i tak cię traktuję.

– Rozumiem. Mam nadzieję, że między nami nic się nie zmieni? – spojrzał na mnie ze łzami w oczach

Pokiwałam głową i oboje rozeszliśmy się do domów. Kilka dni było trochę niezręcznie, ale w końcu wszystko się między nami ułożyło.

Odstawiam kubek na stół, zapinam bluzę po szyję, która pachnie Ben'em i momentalnie do moich oczu napływają łzy. Nienawidzę dzisiejszego dnia! Tyle płaczu, strachu! Nigdy się tak nie czułam i nigdy więcej nie chce się tak czuć. Ocieram oczy wierzchem dłoni i powtarzam pod nosem, jak mantrę:

– To nie Ben. To nie może być on. On jest niewinny. Został wrobiony.

Bardzo bym chciała w to wierzyć, ale mam taki mętlik
w głowie. Przecież to nie Ben, on nie miał wtedy noża. Oni się tylko pobili. Nawet jeśli to był nóż Kayle'a, to Ben tego nie zrobił.

Ale przecież wyszedł za mną, mógł zrobić coś jeszcze. Nie mogę dopuszczać do siebie takich    myśli! Muszę znaleźć pieniądze i odzyskać Ben'a. To nie jego wina! Muszę w to wierzyć.

Koło mnie siada Trent i pyta:

– Jak się czujesz? – wzruszam ramionami – przykro mi. No wiesz... Nie sądziłem, że mój syn jest do tego zdolny.

Mówi z fałszywym przejęciem i smutkiem. On chciał go skrzywdzić, a teraz się przejmuje?! Zachowuje się dziwnie. Ale nie on jest teraz ważny. Muszę oczyścić Ben'a.

– To nie on – mówię stanowczo – ja mu wierzę – to mówię już mniej stanowczo.

– Lily... zaraz po waszej ucieczkę znaleźliśmy Kaylea martwego. Wzięliśmy odciski palców i badania wykazały, że to Ben.

– Czemu go stamtąd nie zabraliście? – pytam znów z oczami pełnymi łez.

– Wiedziałem, że jak ci to powiem nie uwierzysz mi. Musiałaś to zobaczyć, żeby uwierzyć. Przykro mi, że pomyliłaś się co do mojego syna. Nawet powiedzenie a nie mówiłem, nie przyniesie mi teraz ulgi.

– Gdzie on jest? – pytam.

– Czeka w radiowozie. Eric musi skończyć to co zaczął
i wtedy zawiezie go na komisariat.

– Muszę wziąć leki – kłamię.

– Co? – pyta Trent – jakie leki? Twój tata nic nigdy nie mówił.

– A co, miał się tym chwalić? Leki na uspokojenie. Jak wpadnę w panikę zarzygam ci cały dom – odpowiadam i idę do łazienki.

Zostawiam drzwi otwarte, by Trent nabrał pewności, że powiedziałam prawdę. Otwieram szafkę i przeszukuję moje rzeczy. Nie znajduję niczego co by mi się przydało, więc idę do kuchni. Trent stoi dalej i rozmawia z jakimś policjantem, ale wiem, że kątem oka mnie obserwuje. Przeszukuję szafki i tam też nic nie znajduję. Postanawiam więc powiększyć moje kłamstwo. Podchodzę do Trent'a i mówię:

– W gabinecie taty są moje zapasowe leki. Muszę je wziąć.

Nie czekając na jego reakcje idę. Wchodzę i mam ochotę skakać z radości. Pod biurkiem leży torba z lotniska. Zamykam cicho drzwi i dopiero teraz widzę, że tutaj też ktoś posprzątał. Za drzwiami stoi kij baseballowy, biorę go i torbę. Cofam się
i wychodzę tylnym wyjściem. Mijam jakiegoś policjanta, który śpi na krześle. Po cichu otwieram drzwi i wychodzę. Udaję się na przody domu, radiowóz z Ben'em stoi w zasięgu mojego wzroku. Na szczęście dochodzi wieczór i zaczyna się powoli ściemniać, więc jeśli podejdę, Trent nie zobaczy mnie przez okno. Mam taką nadzieję. Podbiegam do Eric'a i mówię:

– Trent prosił byś to też wziął.

– Serio? – kiwam głową.

Wzrusza ramionami i otwiera drzwi od strony pasażera, by wrzucić torbę. Wyciągam zza pleców kij i jednym ruchem ogłuszam go. Polubiłam go dziś i trochę mi szkoda, że to zrobiłam. Zresztą to do mnie niepodobne, ale konieczne. Mam tylko nadzieję, że nie zrobiłam mu poważnej krzywdy. Pakuje go na siedzenie, sama siadam za kierownicą i ruszam.

– Lily – mówi Ben z tyłu – co ty robisz?

– A jak ci się wydaje? Ratuję tatę i... ciebie.

Chcę zjechać na pobocze, ale Ben mnie ostrzega:

– Jedź dalej, nie zatrzymuj się. Radiowóz, dwójka ludzi
i nieprzytomny policjant mogą wywołać podejrzenia.

Słucham go i jadę dalej. Odruchowo jadę do Thomas'a.

– Zaparkuj od tyłu i najlepiej kawałek dalej od jego mieszkania.

Po kilkunastu minutach gaszę silnik. Wysiadam i otwieram drzwi Ben'owi. Wystawia nogi, ale nie wysiada. Ma spuszczoną głowę. Podejrzewam co teraz myśli.

– Ben? – pytam niepewnie.

W końcu bierze się w garść. Biorę torbę i idziemy do mieszkania. Thomas nie zadaje pytań. Zdejmuje przyjacielowi kajdanki i bierze ode mnie torbę, po czym zostawia nas samych.

–Ty go zabiłeś? – pytam patrząc mu w oczy.

– Nie. Przysięgam to nie ja.

– Okey. Wierzę ci. I przepraszam.

Mówię, a on podchodzi i mnie przytula. Nie płaczę już, nie mam siły na to. Jednak wiedza, że mi wybaczył to, że w niego zwątpiłam mnie uszczęśliwia.

– Przykro mi.

Mówi i stajemy osobno. Uśmiecham się i mówię:

– Teraz tylko musimy czekać na telefon od... – zaczynam szukać po kieszeniach mojej komórki, lecz nie mogę jej znaleźć. Przychodzi Thomas, a ja mówię – może upadła mi w radiowozie. Pójdę sprawdzić

Kiwają głowami i idą do salonu, a ja udaję się na zewnątrz. Otwieram drzwi. Eric wciąż leży nieprzytomny. Przy okazji sprawdzam puls, normalny, więc moje zmartwienie jest mniejsze. Szukam po podłodze komórki, gdy nagle przypominam sobie, że oddałam ją Ben'owi. Pewnie o tym zapomniał i dlatego mi nie powiedział. Prostuję się i czuję jak ktoś zarzuca mi worek na głowę. Ciemność, strach i panika. Znam to uczucie, staram się trzymać i nie poddać mu. Walczę z moim napastnikiem, lecz to tylko mnie wyczerpuje i czuję jak tracę powoli przytomność.

Rozdział 33

– Lily powinna już wrócić, nie sądzisz? – mówi Ben.

– Dokładnie szuka – rzuca Thomas.

Nagle słyszą dźwięk. Dzwonek komórki Lily. Automatycznie się odwracają, jakby właśnie miała wejść z telefonem przy uchu, lecz ten dźwięk dochodzi z kieszenie spodni Ben'a.

– Cholera – mówi i odbiera – tak?

– Macie pieniądze? – pyta Bart.

– Tak.

– A gdzie dziewczyna?

– Wyszła na chwile...

– Gdzie? – dopytuje Bart.

– Jeśli coś jej zrobiłeś... – zaczyna Ben i patrzy na Thomas'a.

Ten wybiega na zewnątrz i po chwili wraca. Kręci głową.

– Co jej zrobiłeś?! – krzyczy do telefonu Ben.

– Nic. Ale mówiłem, że was obserwuje. Ktoś ją porwał.

Ben patrzy na przyjaciela. Jest zły, że pozwolił Lily iść samej, że zapomniał o telefonie.

– O dziesiątej rano macie być na kanale z pieniędzmi. Lily też ma być, albo jej tata nie przeżyje.

Rozłącza się.

– Musimy ją znaleźć. Dlaczego ten idiota nie powiedział, gdzie ona jest?! – krzyczy Ben i chodzi w kółko po pokoju.

Thomas stoi spokojnie oparty o ścianę. Jego spokój zaczyna Ben'a denerwować, lecz zanim zaczną się kłócić, mówi:

– Ten kto porwał Lily miał powód. Czegoś od nas chce.
W końcu da znać i zadzwoni. Wtedy pomyślimy co dalej.
W innym razie próba znalezienia jej byłoby jak szukanie igły
w stogu siana.

Ben patrz na przyjaciela i kiwa głową. Siada na kanapie, lecz zaraz się orientuje, że muszą coś jeszcze zrobić i mówi do przyjaciela:

– Oddajmy im policjanta.

Thomas się zgadza i wychodzą na zewnątrz. Ben jedzie radiowozem, a Thomas swoim autem. Parkuje kilka domów dalej od domu McClure'ów, a Ben przed domem. Znajduje jakąś kartkę i długopis, pisze szybką, ale treściwą wiadomość
i umieszcza ją w kieszeni kurtki Eric'a. Wysiada z auta niezauważony i odchodzi. Kiedy jest w bezpiecznej odległości rzuca kamieniem w szybę radiowozu, tak żeby ktoś pomógł Eric'owi i wsiada spokojnie do auta przyjaciela. Razem odjeżdżają
w przeciwną stronę i parkują na parkingu należącym do szpitala, by nie tracić benzyny. Czekają na telefon od porywacza Lily. Wpierw jej tata, teraz ona... Ben zastanawia się czy na tą rodzinę nie została rzucona jakaś klątwa porywania.

Wreszcie dzwoni telefon. Chłopcy nawet nie potrafią wyobrazić sobie dłuższego czekania.

– Chcę pieniądze. Pięć tysięcy funtów Johna. Za godzinę
w jego gabinecie w bibliotece, albo ona umrze – mówi do słuchawki porywacz Lily, a Ben słyszy jej krzyki, by tego nie robił.

Koniec połączenia. Ben mówi to Thomas'owi.

– Nie możemy oddać mu pieniędzy. Ale coś wymyślimy – mówi Thomas i wysiada z auta.

Idą do Adrienne, z nadzieją, że ona pomoże im coś wymyślić.

Rozdział 34

Budzę się w jakimś pomieszczeniu. Ciemno, zimno i strasznie śmierdzi. Ręce i nogi mam mocno związane, lecz usta wolne.

– Halo! Pomocy! – krzyczę i zastanawiam się czy to dobry pomysł.

Po chwili słyszę kroki. Ktoś otwiera drzwi, przez które wpada promień światła. Mały, ale zawsze coś. Nie widzę twarzy, lecz po chodzie i ubiorze, wnioskuję, że to mężczyzna. Podnosi mnie i powadzi gdzieś. Nie przeczę, nie szarpię się, nie krzyczę. To tylko pogorszyłoby moją sytuację, gdzie chodzenie ze związanymi ciasno kostkami sprawia problem, a sznur wbija mi się w nadgarstki. Wchodzimy do innego pomieszczeni, które świeci tylko dzięki lampce. Po chwili orientuję się, gdzie jesteśmy. To gabinet mojego taty, w bibliotece. Przy biurku, na ulubionym fotelu siedzi nie kto inny jak Trent. A mężczyzna, który mnie prowadził to ten cały Rory Brock. Kayle dla niego pracował, ale jaki związek ma z tym Trent? O co tu chodzi?

– Siadaj – mówi Rory i sadza mnie na krześle, po drugiej stronie biurka, a sam siada obok. Wyciąga telefon i po chwili mówi – chcę pieniądze. Pięć tysięcy funtów Johna. Za godzinę w jego gabinecie w bibliotece, albo ona umrze.

Wiem do kogo dzwoni i zanim zdążę pomyśleć, krzyczę:

– Ben nie rób tego! Nie możesz! Ratuj tatę, nie mnie!

Rory się rozłącza.

– Pewnie chcesz, żebym ci wszystko wyjaśnił – zaczyna Trent – zacznę więc od początku. Jestem Szefem wielkiej, nielegalnej korporacji. Pracuje dla mnie Rory, pracował Kayle
i Bart. Jak wiesz, Bart się odciął, bo chciał dla siebie mieć wszystkie pieniądze twojego taty. Ale o tym zaraz – bierze oddech i wraca do początku – mówią na mnie Szef – oryginalne, myślę – duże firmy i nie tylko, często wynajmują mnie i moich ludzi do wykonania zadania. Pozbycie się jakiegoś szpiega lub wynajęcie go. Dostaję za to pieniądze, którymi dzielę się z liczną grupą moich współpracowników.

– Więc po ci ci były pieniądze taty? – wtrącam.

– Zebrałem tróję moich najlepszych ludzi, by okraść Johna. Na koniec miałem wyeliminować Bart'a i Kayle'a, ale...

– Więc to ty go zabiłeś? – wstaję zdenerwowana, lecz Rory daje mi znak, żebym lepiej usiadła, co czynię.

– Rory – mówi Trent – tak. Zabiliśmy go. Tak czy inaczej byłby martwy – znów mam łzy w oczach, ale nie dam Trent'owi tej satysfakcji – więc dwadzieścia pięć tysięcy miało być podzielone na dwóch. Ale sprawy się pokomplikowały.

– Jak rozmieszczenie pieniędzy po całym Londynie przez tatę?

– Nie. To wiedzieliśmy wcześniej. Obserwowaliśmy go. Bo widzisz, on, Thomas i mój syn zaczęli domyślać się czegoś. Ben i Thomas poszli do twojego ojca z prośbą o pomoc, a on im nie odmówił. Zaczęli szukać dowodów na moją drugą pracę, a potem chcieli iść z tym na policję. Niestety Bart odłączył się od nas i zaczął działać na własną rękę. Musiałem więc zmienić taktykę. Ale na początku wszystko szło dobrze, dopóki...

– Nie uciekłam z Benem.

– Tak – kiwa głową, po czym mówi dalej – porwaliśmy twojego tatę, bo nie chciał nam powiedzieć, gdzie są pieniądze. Uznaliśmy, że powiedział ci wszystko, albo zostawił jakieś wskazówki. Wydawałaś się szczera nic nie wiedząc, będąc zaskoczona jego zniknięciem. Chcieliśmy byś miała motywację do szukania forsy.

– Więc dlatego nie chciałeś bym zadawała się z twoim synem? – pytam.

– To też. Między innymi dlatego, że mógłby ci wszystko wyjaśnić, ale tego nie zrobił.

– Miał to zrobić na koniec.

Trent się śmieje i kontynuuje:

– Jednak współpraca z Benem szła ci dobrze. Kiedy już wiedziałaś co i jak, chciałem cię przejąć od niego, ale byliście nieuchwytni. Miałaś szukać pieniędzy przy mnie, żebym miał cię  na oku. A potem...

– Potem byś zwiał z kasą, mój tata nagle by się znalazł
i jeszcze zostałbyś bohaterem – kończę za niego, a on siada wygodniej z uśmiechem na twarzy. Zaczyna bić mi brawo
i przestaje.

– Niestety wszystko poszło nie tak – dodaje – ale możemy to cofnąć.

– Ben nie odda ci pieniędzy. Wie, że ważniejsze dla mnie jest życie mojego ojca i to jego będzie ratował, nie mnie.

– Ale on cię polubił. I znam go trochę lepiej niż ty. Wiem, że przyjdzie. Ma jeszcze – patrzy na zegarek – pół godziny.

Kolejna zdrada, w dodatku przez przyjaciela rodziny. Ciekawe jaka będzie reakcja taty... albo raczej jaka była, bo przecież on zaczął się tego domyślać wcześniej. On i Ben z Thomas'em. Gdy pomyślałam o Ben'ie zrobiło mi się smutno. Jego mama zmarła, a on nawet jej nie poznał. Do tego jeszcze jego ojciec. Nie dość, że jest szefem nielegalnej korporacji, zabija, kradnie, to jeszcze jest kłamcą. Może jednak nie tylko ja mam zły dzień.

Rozdział 34

– Ciociu co mamy robić? – pyta Ben.

Wraz z Thomas'em przyszli tutaj kilka minut po ósmej
i powiedzieli, że to ważne. Adrienne miała właśnie iść do domu, ale została. Teraz siedzą w jej gabinecie, kobieta pije herbatę i ze spokojem słuchała wszystkiego co ma do powiedzenia jej siostrzeniec. Wszystkiego, zwłaszcza tego wątku
o byłym mężu jej siostry.

– Jesteś pewien, że to on? – dopytuje Adrienne.

– Tak. Proszę pomóż nam.

– Ale jak? Co ja, zwykła lekarka, mogę zrobić?

– Wymyślić jakiś plan – mówi Ben bliski płaczu – proszę, cokolwiek.

– Lubisz ją, co? – pyta Adrienne, a Thomas kiwa głową za przyjaciela – dobrze. Nie macie w zapasie pięciu tysięcy funtów?

– Mamy – mówi Thomas – ale to nie o to chodzi. Nawet jeśli damy im te pieniądze, on ją zabije.

– Chyba, że wy też będziecie mieli broń. Nie mówcie mi tylko, że z was grzeczni chłopcy.

– Nie – odpowiada Ben – ale... Thomas – patrzy na przyjaciela i wtedy oboje sobie przypominają. 

– Bagażnik – mówi na głos Thomas, na co Adrienne się uśmiecha.

– Dzięki – mówi Ben do cioci i zanim wychodzą, całuje ją w policzek.

– Ben! – Krzyczy za nim Adrienne – fajna ta Lily.

Chłopak się uśmiecha i wychodzi.

Rozdział 35

Próbuję uwolnić ręce z więzów, ale są za mocne. Jednak udało mi się uwolnić kostki. Zawsze mogę kopać, a to już coś.

– Dochodzi ósma, a twoich przyjaciół jeszcze nie ma – mówi Trent.

– Mówiłam – po chwili namysłu zadaję mu pytanie – skąd mój tata wziął te wszystkie pieniądze?

– Grał w karty. Nie do wiary, że tyle można wygrać pieniędzy przez kilka miesięcy. Oh, do tego dochodzi jeszcze hazard.

– Hazard?

– Tak. Twój tata nie był uzależniony czy coś, grywał czasami. Ale karty, karty są tu podstawą. No więc, na początku dużo wygrywał. Graliśmy razem oczywiście i wiadomo, byłem zazdrosny. Dlatego przekupiłem właściciela waszego domu o nakaz eksmisji.

– Co? – mam ochotę go uderzyć!

– Tak, tak, wiem co sobie myślisz. Ale twój tata z tego wyszedł. Więc dorzuciłem jeszcze rachunki, podatki i inne bzdety, byle tylko pozbawić go tej wygranej. Narzuciłem jeszcze jeden nakaz eksmisji. Tym razem twój tata to zignorował – wstaje
i zaczyna krążyć po gabinecie – nie wiem czy miał jakiś plan. Ale nie spłacił tego, dług rósł, aż w końcu wpadłem na genialny pomysł. Potem wiesz co się stało.

– Twój pomysł szlag trafił. Nie wygrasz.

Trent odwraca mnie krzesłem ku sobie i mocno uderza
w twarz z otwartej dłoni. Mam ochotę krzyczeć z bólu, jednak tylko zagryzam wargę. Czuję na policzku ślad, ból tam, gdzie mnie uderzył. Będzie niezły odcisk!

– Zostaw ją – nagle słyszę głos Ben'a.

– Nie! – wrzeszczę i chcę wstać, lecz Trent mnie powstrzymuje.

Jednak Rory podchodzi do mnie i staje obok, wyciąga rękę
z pistoletem ku mojej głowie. Mam okazję, mogę użyć moich nóg.

– Puść ją, a dostaniesz pieniądze – mówi Ben.

– Ben, proszę cię – mówię cicho.

Nie chcę żeby mnie ratował. Miał ratować tatę. Patrzę na niego i widzę jak rusza ustami: zaufaj mi. Nie wiem czy to się zdarzyło naprawdę, czy to tylko moja wyobraźnia i cały dzisiejszy dzień spędzony u jego boku, ale dobrze. Ufam mu.

– Daj torbę – mówi Trent.

– Nie. Wpierw ona – Ben wskazuje na mnie, a Rory przeładowuje broń – dobra. Niech będzie.

Rzuca pod nogi Trent'a torbę z lotniska. Pieniądze, żeby uratować tatę. Trent zagląda do środka. Wstaje i celuje w Ben'a pistoletem. Teraz mam szansę i wykorzystuję ją. Oplatam nogami rękę Rory'ego tak, że wypada mu pistolet. Kopię go w twarz
i staram przewrócić go na ziemię. Wstaję i po chwili ja leżę, bo złapał mnie za nogi. Upadek był bolesny, ale się nie poddaję. Kopię go w twarz i chyba łamię mu nos. Puszcza mnie, więc wstaję, przebiegam obok bijących się Trent'a i Ben'a, i wypadam za drzwi. Stoi tam Thomas z naszą torbą. Patrzę na niego zdziwiona. Daje mi torbę i mówi:

– Samochód jest z tyłu. Odpalaj silnik.

Nie czekając na więcej ruszam biegiem. Dopadam do auta, wrzucam na tył torbę i siadam za kierownicą. Związanymi rękoma udaje mi się odpalić silnik. Po chwili do auta wpadają chłopaki, więc ruszam. Jedziemy ulicą, ale trudno mi zmieniać biegi.

– Moglibyście mi pomóc? - pytam, lecz nie słuchają mnie.

– Cholera Ben, dałeś się postrzelić własnemu ojcu? – mówi Thomas.

Odwracam się zaszokowana i zapominam na chwilę, że kieruję pojazdem. Samochód za nami trąbi i to mnie ożywia. Prostuję wóz na drodze i pytam:

– Co się stało?

– Nic mi nie będzie. Pomóż Lily, ma związane ręce i ciężko się jej powadzi – mówi Ben kasłając.

– Zaraz. Najpierw wyjmę ci kule, a ona cię opatrzy.

Nic nie widzę, ale wnioskując po krzyku Ben'a nie jest to przyjemnie. Wreszcie Thomas siada do przodu, przejmuje kierownicę i nawet nie wiem kiedy siedzę przy Ben'ie z wolnymi rękoma. Biorę z apteczki bandaż i opatruję mu ramię. Kiedy kończę pytam:

– Może być? W tym akurat nie jestem zbyt dobra.

Ben siada wygodniej i mówi:

– Jest dobrze. Jak się czujesz?

Wzruszam ramionami. Chcę mu opowiedzieć wszystkiego czego się dowiedziałam, ale on to wszystko wie. To te informacje ukrywali przede mną cały dzień.

– Przepraszam, że wam nie wierzyłam co do Trenta – mówię w końcu – i przykro mi też z powodu twojego taty. Musi być to dla ciebie trudne?

Ben wzrusza ramionami. Odgarnia mi kosmyk włosów
z twarzy i uśmiecha się, ukazując dołeczki w policzkach. Ma taki piękny uśmiech.

– Gdzie teraz jedziemy? – pytam.

– Do Edda – mówi Thomas – prześpimy się. Na dziesiątą mamy być na kanale. Bart powiedział, że chce dostać od ciebie pieniądze osobiście.

Kiwam głową i siadam wygodniej. Opieram się o Ben'a,
a po chwili on otacza mnie ramieniem. Jeszcze trochę i odzyskam tatę. Mam nadzieję, że wszystko pójdzie dobrze.

Dochodzi północ, a ja nie mogę zasnąć. Wpół do dziesiątej byliśmy u Edd'a. Gdy mnie zobaczył był zły. Pewnie za to krzesło. Ben uszykował mi kanapę do spania, a on i Thomas zajęli sypialnię. Skorzystałam z łazienki, zdjęłam bluzę, koszulę, i poszłam spać w samej koszulce i spodniach. Wiem, że spanie w ciuchach jest niehigieniczne, ale nie będę spała w samej koszulce i w majtkach w domu, w którym jest trzech facetów. Jednak wciąż kręcę się po łóżku i nie daję rady zasnąć. Muszę odpocząć, by odzyskać tatę. Wstaję i idę do kuchni. Nalewam sobie szklankę mleka, wypijam ją i widzę Ben'a. Stoi oparty o stół kuchenny. Jest ubrany tylko w jeansy. Szklanka
o mało co nie wypada mi z rąk, kiedy go widzę... kiedy widzę jego nagi tors i to wyrzeźbione ciało. Jedyne co mu nie pasuje to bandaż. Otrząsam się, opłukuję szklankę i odkładam do zlewu.

– Co jest? – pyta Ben wciąż seksownie opierając się o stół.

– Nie mogę spać.

– Martwisz się?

– Nie wiem. Może za dużo wrażeń. Może się martwię, albo po prostu boję.

Wzruszam ramionami i podchodzę do niego. Co mną kieruje? Nie wiem, ale podoba mi się to. Nie wiem czy jemu też, ale nawet gdyby, to nie jest odpowiedni czas.

– Chodź. Zostanę z tobą dopóki nie zaśniesz.

Odwraca się i kieruje na kanapę. Nawet plecy ma sexy.

Kanapa jest ciasna, ponieważ nie jest rozłożona, więc nie mamy zbytnio miejsca osobno. Ale nie przeszkadza mi to. Kładę rękę na jego torsie i zamykam oczy. Po jakimś czasie zauważam, że przysypiam. Ben też to chyba wyczuł, bo próbuje wstać.

– Ben – mówię cicho.

– Nie śpisz?

– Nie. Tak. To znaczy... chciałam zapytać czy zostaniesz? –  patrzę na niego w ciemności.

– Chcesz? – mruczę jakieś potwierdzenie – dobrze, więc zostanę.

Nakrywa nas bardziej kocem i mocniej mnie otula ramieniem. Wtulam się w niego i szybko usypiam. Ciekawe co by pomyślał tata, gdyby się dowiedział, że śpię z chłopakiem poznanym tego samego dnia.

Dochodzi dziesiąta. Czekamy na Bart'a i tatę. Mamy pieniądze, a Ben i Thomas mają broń. W końcu podjeżdża ta sama półciężarówka, co wczoraj. Wysiada tylko Bart. Otwiera tylne drzwi i mój tata staje obok niego. Nie jest związany, ale to też nie znaczy, że jest wolny.

– Gdzie kasa? – pyta Bart. Jest jakiś zdenerwowany.

– Puść tatę, to dostaniesz pieniądze – mówię stanowczo.

– Do połowy. Potem rzucasz kasę, a on idzie dalej.

Kiwam głową. Gdy tata dochodzi do połowy dzielącej nas drogi, rzucam pieniądze pod nogi Bart'a i wraz z tatą rzucamy się sobie w ramiona. Po moich policzkach lecą łzy szczęścia. Nagle słyszymy wystrzał. Patrzę na chłopków, ale to nie oni. Bart leży martwy, a obok niego stają Trent i Rory. Celują
w nas, ale ich górowanie nie trwa długo. Dookoła nas zjeżdżają się radiowozy, snajperzy, specjaliści. Trent i Rory zostają aresztowani, Eric podchodzi do nas i mówi:

– Mogę zabrać na chwilę twojego tatę?

– Tak – mówię – i przepraszam za to, że pana uderzyłam –  Eric uśmiecha się i odchodzi z tatą.

Patrzę na Thomas'a i Ben'a, i mówię:

– Dziękuję wam. Za wszystko.

Uśmiechają się.

– Skąd tu policja? – pyta Thomas i patrzy na Ben'a.

– Lily pobiła policjanta. Dałem mu wynagrodzenie w postaci wiadomości.

Ściskam Ben'a mocno. Thomas odchodzi i zostajemy sami.

– Dziękuje. Nawet nie wiesz jak bardzo jestem ci wdzięczna. Za wszystko.

Całuję go w policzek.

– Lily – mówi – jutro wylatuję z Londynu – patrzę na niego oniemiała – chciałbym zostać, naprawdę. Poznałem ciebie i... Chodzi o mojego tatę. Muszę odreagować. Wiec wylatuję na jakiś czas. Planowałem to od dawna i wszystko było okey. Nie wiedziałem, że pojawi się ktoś, przez kogo ten wyjazd będzie taki trudny.

Patrzy mi w oczy. Chcę coś powiedzieć, pocieszyć go jakoś. Zamiast tego po prostu go całuję. Mocno, namiętnie, tak jakby to był pierwszy i ostatni raz. Oby nie ostatni. Kiedy wreszcie odrywamy się od siebie przytulam go jeszcze raz i mówię:

– Jeśli kiedyś wrócisz, znajdź mnie.

Kiwa głową i odchodzi. Chwilę za nim patrzę. Nie chcę płakać, jestem mu wdzięczna, tata żyje i mam jakąś dziwną świadomość, że on kiedyś wróci.                                                                                              

Epilog

3 LATA PÓŹNIEJ

12 czerwca

Siedzę w ulubionej kawiarni i piję latte bez pianki. Kilka minut temu skończyłam zajęcia dodatkowe i postanowiłam tu zajść. Przed wyjściem muszę kupić kawę tacie i zanieść do biblioteki. Właśnie szykuję się do wyjścia, kiedy widzę jak do kawiarni wchodzi on. Urbany w jeansy i zwykły czarny T-shirt. Nawet teraz, po trzech latach, wygląda jeszcze bardziej sexy. Idzie do lady i zamawia coś. Rozgląda się po pomieszczeniu
i jego wzrok zatrzymuje się na mnie. Uśmiecha się. Uśmiech mu się nie zmienił. Bierze swoje zamówienie i siada naprzeciw mnie. Nawet chód ma ten sam.

– Cześć – mówi nieśmiało, jakbyśmy widzieli się pierwszy raz.

– Cześć – odpowiadam mu tak samo – wróciłeś?

– Tak. Wczoraj – odpowiada z uśmiechem – dziwne. Właśnie miałem iść na 37 Fairhazel Garden.

– Nie mieszkam już tam – patrzy na mnie zaskoczony – tydzień po tamtym dniu przeprowadziliśmy się. Mieszkamy bliżej biblioteki.

– To świetnie. A co u twojego taty?

– W porządku. Właśnie miałam iść zanieść mu kawę. Chcesz iść ze mną? – pytam nieśmiało.

Boję się, że mogę drugi raz dostać kosza, ale Ben kiwa głowa.

Wstajemy, składamy zamówienie na czarną kawę dla taty
i wychodzimy na słońce.

– Tak w ogóle, wszystkiego najlepszego z okazji urodzin – patrzę na niego miło zaskoczona. Pamiętał – trudno zapomnieć takiej daty, co nie?

Uśmiecha się ukazując dołeczki.

– A co z twoim tatą?

– Wciąż siedzi w więzieniu. Pewnie planuje zemstę. Szczerze? Nie obchodzi mnie to.

– To dobrze – mówię – a co u Thomasa?

– Pozdrawia cię.

Oboje się śmiejemy. Dochodzimy do biblioteki, więc zadaje najbardziej nurtujące mnie pytanie:

– Na długo wróciłeś?

Ben zatrzymuje się przed drzwiami. Przygląda mi się uważnie, po czym odpowiada:

– Na jak długo zechcesz.

Z uśmiechem wchodzę do biblioteki. Jestem szczęśliwa. To chyba najlepszy prezent urodzinowy jak mogłam sobie wymarzyć.