Małgorzata Abend

Miłość to pole minowe i sektor walki

Zawistne rymowanki

Redaktor Joanna Markiewicz

© Małgorzata Abend, 2023

Niniejsza książka to zbiór wierszy, fraszek oraz krótkich tekstów, które powstały podczas dwuletniego lockdownu, inspirowanych czytaniem artykułów, wierszy, memów i innych „środków zaradczych” w trudnym czasie pandemii.

Książkę dedykuję osobom, które wątpią w swój talent — aby nie bały się wykorzystywać kreatywności (pisania, malowania, śpiewania, tańca) i stosowały ją jako panaceum na samotność oraz pomoc w przepracowaniu własnych emocji w trudnym dla siebie czasie.

ISBN 978-83-8324-465-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Od tego się zaczęło…

Atak wirusa świrusa

Chodzili ze sobą rok przez net,

złapali się krasomówstwem niczym mucha na lep…

Słowami żonglowali,

frazą flirtowali,

żargonem przyciągali,

aż się zakochali…

Jak wróbelki gruchali

i nigdy nie spotkali…

Bez pardonu rozstali…

Gdyż profil widmo to był wróbel świr,

zamiast złotego pierścionka

podarował jej odpustowy souvenir,

tandetny „Spay Vir”.

Zakończył więc swój żywot

jak szekspirowski Król Lear…

Wymówka wirusa

(jak on to widział)

Och, moja Luba,

wiesz, że jestem Twoim największym Fanem,

dlatego wysłałem Ci wirusa na kompa, Kochanie…

Teraz śledzę każde Twoje poczynanie —

to jest dla mnie bardzo erotyczne doznanie.

Uwielbiam podglądać Twoje życie

i podsłuchiwać Cię skrycie…

Jesteś moim poetyckim natchnieniem,

cielesnym i duchowym spełnieniem!

Kocham Cię dotkliwie,

toteż będę Cię śledził żarliwie…

Będę Twoim niewidzialnym Kochankiem,

wirusem nad wirusami zwanym Trojankiem…

I tak sobie z nią poczynał…

Muzyk, poeta stalker,

tysiące fanek,

a on się uparł na nią,

pisał jak kochanek…

Tworzył teksty i memy,

wciąż ją podglądając.

Była jego muzą,

twórczym spełnieniem,

chorą inspiracją,

vojerysty natchnieniem.

Nocne igraszki

Przychodził więc „Mefisto” do niej nocą,

podglądał i kusił, a potem stymulował ją przez głowę.

Dziewczyna rozkraczała mu mózg,

tak aby mógł dokonywać penetracji

swoim olbrzymim, czerwonym od atramentu piórem.

Wchodził więc w nią i eksplorował wulgarnie jej mózg,

stosując przemoc słowną,

zapładniał, a potem odchodził.

I tak rodziła mu po kolei owoce inicjacji,

małe pokraki życiowe,

ułomne sylaby,

niedoskonałe wersy i frazy, które stały się

zadrą w jego oku.

Czara goryczy mu się przelała,

atak złości w mózgu zagościł…

Dokonał zatem rzezi na ich wspólnych „dzieciach”.

Jako że Mefisto był estetą, brzydził się zwykłością…

Chciał być wolny od obciążeń, więc

„usuwał” z radością!

Ale tak na dobrą sprawę…

To ona głupią pozerką była.

Mickiewicza ze Słowackim myliła,

błędy ortograficzne waliła

i ciągle się łudziła, że jest:

Virginą Woolf,

Marylin Monroe,

Sylwią Plath…

We mgle błądziła niczym byk kreteński w labiryncie,

iluzją żyła.

Raz sobie uroiła, że jest

feministką,

kobietą sukcesu,

Joanną Dark w tryumfie chwały nad męską dominacją!

Aż przyszło olśnienie, cudowne uzdrowienie…

„Blokada” poety, kara dla nieoczytanej kobiety!

Mocny emocjonalny szturchaniec,

mentalny kuksaniec

za ściemę i fantazjowanie,

aktorzenie i granie…

I tak sobie uprzytomniła,

iż życie konfabulującej kury domowej prowadziła,

żony przy mężu,

intelektualnej wydmuszki,

nieoczytanej prowincjuszki!

W końcu „Poecie” list wystosowała,

Bo tych „morderstw” zdzierżyć nie umiała.

List do pisarza Bufona

Można przeczytać miliony książek,

kochać biblioteki,

lecz to nie czyni Cię mędrcem

ni człowiekiem!

Boś ty społeczną mendą,

cynikiem i bufonem,

pożal się Boże egoistycznym ćwiekiem…

I jeszcze w liście mu nawtykała

i o lingwistycznym ubóstwie

wspomniała.

Jako że facet jest prosty jak konstrukcja cepa,

to język lingwistycznych analfabetek

skuteczniej trafia do językowego trepa!

Nie będę się dla Pana intelektualnie nadwyrężała,

bo najskuteczniejszym przekazem jest mowa ciała.

I tak go dalej wierszami obrzucała…

Bo go uwieść chciała…

Petycja do poety

Może jeszcze nic straconego…

Oczekuję od poety listu szczerego,

niekłamanych słów,

uczciwych deklaracji,

wymiany liryków,

podsycania uczuć,

głębszej penetracji tej platonicznej relacji,

która bez prawdziwych wyznań

i zapewnień,

codziennych rymów, celebracji,

nie byłaby w stanie odrodzić się

z marazmu i „dezyntegracji“,

kryzysu i kłamstw,

kleptomanii pomysłów,

rocznej separacji…

Juliuszem Słowackim nazywała

i o mentalnym „dopingu” wspomniała

„Mistrzu“, literacie, Juliuszu,

czemuś ty za swój „zryw twórczy”

i „intelektualną wenę”

po raz kolejny „chapnął“ desperatki,

grube świnie

i wariatki Małgorzatki

jako duchowe natchnienie?

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.