Akio Tetsuryouko

Obsesja

Podziękowania:

Akio Tetsuryouko

© Akio Tetsuryouko, 2025

Claire, ceniona psycholog z Londynu, skrywa własną traumę za chłodnym profesjonalizmem. Gdy trafia do niej Elena — zagubiona, lecz pełna niepokojącej intensywności -= rodzi się toksyczna więź, przeradzająca terapię w grę manipulacji i walkę o władzę nad umysłem. Obsesja Claire szybko wymyka się spod kontroli, zaciera granice między rzeczywistością a szaleństwem. „Obsesja” to mroczna opowieść o destrukcji, samotności i demonach, które nie znają litości.

ISBN 978-83-8431-287-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Prolog

Miasto tonęło w szarym półmroku, a deszcz uderzał rytmicznie o zimne szyby gabinetu psychologa. Claire siedziała przy biurku, paląc papierosa, którego smak był równie gorzki jak myśli, które ją dręczyły. W jej głowie kłębiły się cienie przeszłości — wspomnienia, które nigdy nie dały jej spokoju.

Drzwi otworzyły się cicho, a do środka weszła Elena. Jej spojrzenie było twarde, pełne bólu i niepokoju, ale też czegoś więcej — jakby skrywała tajemnicę, której nie mogła już dłużej unieść. Claire poczuła, że to nie będzie zwykła sesja. To było spotkanie dwóch światów, które miały się zderzyć z siłą niszczącą.

W powietrzu zawisła cisza, napięta jak struna. To był początek obsesji — drogi bez odwrotu, po której obie kobiety miały iść razem, krok po kroku, w głąb własnego szaleństwa.

Lustro

Gabinet Claire był chłodny, minimalistyczny, sterylnie uporządkowany. Białe ściany, przygaszone światło, delikatny zapach czarnej herbaty i kadzidła z jałowca. Wszystko miało tu swoje miejsce. Tak samo jak w jej życiu. Albo raczej — jak powinno je mieć.

Zegar na ścianie przesunął wskazówkę. 17:00.

Drzwi otworzyły się bez pukania.

Elena weszła cicho, niemal płynnie, jak cień przeciskający się przez szparę w drzwiach. Była młodsza, może o dziesięć lat. Drobna. Ubrana z pozorną niedbałością, ale z wyczuciem — czerń i granat, przygaszona czerwień ust. Jej oczy — ciemne, zmęczone — wbijały się w Claire jak ostrza.

Claire skinęła głową, wskazując krzesło naprzeciw.

— Elena, dzień dobry.

— Mhm.

Siadła bez słowa. Bez kurtuazji. Bez zbroi.

Claire sięgnęła po notatnik, ale nie otworzyła go. Przez chwilę tylko patrzyła. Skanowała. Analizowała. Zawodowy chłód zderzał się z czymś... trudnym do zdefiniowania.

— Jak się dziś czujesz?

— Tak samo — odpowiedziała Elena. — Jak ktoś, kto budzi się codziennie i nie wie, czy to już piekło, czy jeszcze sen.

Claire nie odnotowała niczego. Zamknęła na chwilę oczy.

— Co jest najgorsze w tych porankach?

— To, że mam nadzieję. Że może dziś będzie inaczej. A potem wszystko wraca. Wszystko.

Cisza. Zegar tykał natrętnie.

Claire pochyliła się lekko do przodu.

— Czy nadal czujesz się obserwowana?

Elena spojrzała na nią, jakby chciała rozerwać ją wzrokiem.

— To już nie kwestia uczucia. To pewność. On tam jest. Zawsze.

— Kto?

Elena milczała. Patrzyła. Uśmiechnęła się lekko, ironicznie.

— A może pani?

Claire poczuła nagły chłód na karku. Przez sekundę — nie więcej — coś w jej własnym wnętrzu drgnęło. Dawno nieczuły nerw.

Elena nachyliła się do przodu, powoli, jak drapieżnik do ofiary.

— Pani też się boi, prawda?

I wtedy Claire to poczuła: nie była już tylko terapeutką. Coś zostało przekroczone. Próg. Granica. Lustro pękło — i to, co było po drugiej stronie, zaczęło się wyłaniać.

***

Claire odsunęła się nieznacznie na fotelu. Ruch drobny, niemal niezauważalny — ale Elena go dostrzegła. Jej usta zadrżały w cieniu satysfakcji. Napięcie między nimi zgęstniało jak dym, nie było już słów, tylko spojrzenia i oddechy.

— Dlaczego miałabym się bać? — spytała Claire chłodno.

— Bo czasem to, czego najbardziej się boimy… siedzi w nas. — Elena mówiła cicho, ale jej słowa uderzały twardo. — I pani to wie. Zbyt dobrze.

Claire odruchowo zacisnęła palce na ołówku, który trzymała. Kiedyś już słyszała coś podobnego. Zbyt dawno temu, by było świeże, ale zbyt wyraźnie, by zapomnieć. Twarz, głos, dotyk sprzed lat. Cień mężczyzny, którego nazwiska nie wypowiadała od dekady.

— Jesteś tu, by mówić o sobie, nie o mnie.

— A jeśli jesteśmy tym samym? — Elena przechyliła głowę jak dziecko obserwujące pęknięte zwierciadło. — Może pani mnie tylko nie pamięta. Ale ja… ja znam panią. Intuicyjnie. Jak ciało, które pamięta ból, nawet jeśli umysł zapomniał.

Słowa osiadły między nimi jak kurz na martwej skórze. Claire nie odpowiedziała. Wpatrywała się w Elenę, próbując odnaleźć punkt zaczepienia — coś racjonalnego, coś logicznego. Ale w tej dziewczynie nie było logiki. Była jak wir, który wciągał.

Claire sięgnęła po filiżankę. Drżała. To ją zaniepokoiło bardziej niż cokolwiek innego. Drżące dłonie były zawsze pierwszym objawem. Początkiem. Tym, co pojawiało się przed tym, zanim wszystko znów zaczynało się rozpadać.

— Spotkamy się w czwartek o tej samej porze — powiedziała, kończąc sesję.

Elena wstała powoli, przeciągle. Zbliżyła się do drzwi, po czym zatrzymała się i odwróciła.

— Tylko jedno pytanie.

Claire milczała.

— Jak długo może pani udawać, że to ja jestem pacjentką?

Drzwi zamknęły się cicho. Zegar tykał. Claire została sama. I po raz pierwszy od lat... poczuła, że to ona jest obserwowana.

Pęknięcie

Apartament Claire był dokładnie taki, jak ona: chłodny, bezpieczny, pozornie doskonały. Beton, szkło, stal — wnętrze wyjęte z katalogu, sterylne i puste, jakby nikt w nim naprawdę nie mieszkał. Tylko książki — uporządkowane alfabetycznie — zdradzały obecność człowieka. I kilka butelek wina, niektóre puste.

Była 23:41.

Claire siedziała na podłodze w sypialni, oparta plecami o ścianę. Przez okno sączyło się blade światło ulicznych latarni. W dłoni trzymała kieliszek czerwonego wina, którego nie piła. Tylko patrzyła. Jakby mogło ją uspokoić samym istnieniem.

Nie mogła zasnąć. Nie dziś.

Obraz Eleny tkwił w jej głowie jak drzazga pod paznokciem — irytujący, bolesny, niemożliwy do usunięcia. Te oczy. Ten ton. Słowa. Może pani mnie tylko nie pamięta.

Claire przymknęła oczy.

I wtedy znów poczuła to uczucie. Stare, znajome, od lat uśpione.

Cień.

Niepokój bez przyczyny. Dreszcz na skórze. Głuchy, wewnętrzny szmer, jakby coś pękało bardzo powoli, głęboko w środku. Jakby jej umysł — ten idealnie wyćwiczony mechanizm — tracił szczelność.

Podniosła się i podeszła do okna. Spojrzała na ulicę. Nic. Kilka świateł. Opustoszałe chodniki. Londyn spał.

Ale ona czuła, że coś ją obserwuje.

Coś, co znało ją lepiej niż ona sama.

„Jak długo może pani udawać, że to ja jestem pacjentką?”

Claire cofnęła się od szyby, jakby jej własne odbicie mogło ją zaatakować. W lustrze naprzeciwko stała kobieta, której nie rozpoznawała. Zbyt blada. Zbyt zmęczona. Oczy miała... obce.

Tego wieczoru po raz pierwszy od lat sięgnęła po stare pudełko, ukryte w dolnej szufladzie komody. Drżały jej ręce. Otworzyła je powoli. W środku — fotografie, wycinki, listy. Część z nich pożółkła, inne wyglądały, jakby były dotykane codziennie.

Na dnie — zdjęcie młodej dziewczyny z rozmazanym cieniem mężczyzny w tle.

Claire spojrzała na nią długo. A potem szeptem, jakby bała się, że ktoś ją usłyszy, powiedziała:

— To niemożliwe.

Ale wiedziała, że już za późno. Przeszłość się obudziła. A z nią wszystko, co starała się pogrzebać.

***

Zdjęcie w dłoniach Claire drżało, ale nie przez chłód. Palce ściskały je zbyt mocno, jakby chciała je zgnieść, zniszczyć, wymazać. Ale nie mogła. Przeszłość, raz rozbudzona, nie dawała się tak łatwo uciszyć.

Zamknęła oczy. Zacisnęła powieki tak mocno, że zabolały.

I wtedy znów usłyszała głos.

Nie głośno. W sobie.

„To twoja wina.”

Claire gwałtownie otworzyła oczy i rozejrzała się po pokoju. Była sama. Oczywiście, że była sama. Ale echo wciąż brzmiało w niej.

Wstała. Ruszyła do łazienki. Otworzyła zimną wodę i ochlapała twarz. Spojrzała w lustro.

Jej własna twarz. I coś jeszcze. Na ułamek sekundy — może to był tylko cień, może gra światła — wydało jej się, że ktoś stoi tuż za nią.

Odwróciła się gwałtownie. Nikogo nie było.

Ale serce biło jej jak oszalałe.

— To niemożliwe — wyszeptała do siebie. — Ona nie może tego wiedzieć.

Próbowała uspokoić oddech. Ale ten głos… nie był tylko głosem. To było wspomnienie. Konkretny moment, który próbowała wymazać.

Inny pokój. Inne światło. Inne ciało.

Dziewczyna. Młoda. Zbyt młoda.

I ona, Claire. Dużo młodsza, ale już wtedy zamknięta w sobie, zimna, odklejona. Świadek. Albo… widz.

Zadrżała. Przeszłość powróciła nie jako obraz, ale jako wyrzut. Jako pytanie: dlaczego nic nie zrobiłaś?

Wróciła do sypialni, gasząc wszystkie światła. Położyła się w ubraniu, nie mając siły nawet zdjąć swetra. Ale nie spała.

W półśnie słyszała szepty. Szelest papieru. Ciche kroki. Skrzypienie drzwi.

A potem… zapach.

Ten sam, który przesiąkł tamten dom. Tytoniowy dym i zapach starej skóry. Wspomnienie ojca Eleny? Czy… jej własne?

Claire nie wiedziała, kiedy w końcu zasnęła.

Ale nad ranem, gdy otworzyła oczy, na podłodze przy drzwiach leżała pojedyncza kartka.

Nie było jej tam wcześniej.

Była czysta. Poza jednym zdaniem, napisanym ręcznie:

„To, co zakopujesz, wraca. Głębiej i ciemniej.”

Tamta Dziewczyna

Francja, 1998.

Dom był stary, położony na odludziu. Wiatr huczał w kominie, a wieczorne powietrze pachniało wilgocią i gnijącym drewnem. Claire miała wtedy siedemnaście lat. Wakacje miała spędzić u matki swojego ojczyma. Mówiono, że to spokojna kobieta, trochę ekscentryczna. W rzeczywistości była cicha. Zbyt cicha. I dom też był cichy. Nieprzyjemnie cichy.

Był tam też ktoś jeszcze.

Ana?s.

Córka z poprzedniego małżeństwa, której nikt nie wspominał. Miała piętnaście lat i oczy jak zmyte atramentem. Pierwszego dnia nie powiedziała Claire ani słowa. Drugiego również. Ale patrzyła. Zza drzwi, zza framugi, czasem znienacka zza szyby, gdy Claire siedziała przy śniadaniu.

Patrzyła. Tak samo jak Elena. Tym samym wzrokiem.

Trzeciego dnia Claire ją zauważyła w ogrodzie. Siedziała na huśtawce, bosa, z podartym zeszytem na kolanach. Pisała coś, bez przerwy. Jakby jej życie zależało od tych słów.

— Co to? — zapytała Claire.

— Notatki. Na wypadek, gdybym zniknęła.

— Co masz na myśli?

Ana?s spojrzała na nią z czymś w rodzaju znużonego smutku.

— Ty też to czujesz, prawda? Ten dom. On wie, co ukrywamy.

Wieczorem Claire nie mogła zasnąć. W pokoju było zbyt cicho. Coś skrzypnęło. Odgłos kroków? Nie — tylko podłoga. Stare drewno. Nic więcej.

A potem usłyszała płacz.

Cichy. Dławiony.

Otworzyła drzwi.

Na końcu korytarza, przy zamkniętych drzwiach sypialni Ana?s, klęczał ojczym. Dłoń oparta o framugę. Szeptał coś. Powtarzał to w kółko. Głos łagodny, zbyt łagodny.

Claire nie ruszyła się. Zamarła.

Gdy zauważył ją, spojrzał przez ramię.

Uśmiechnął się.

I wtedy Claire po raz pierwszy poczuła... tę niemą, paraliżującą niemoc. Jakby coś zamknęło jej gardło od środka. Jakby miała krzyczeć — i nie mogła. Odwróciła się. Wróciła do łóżka.

Nigdy z nikim o tym nie porozmawiała.

Ale Ana?s zniknęła tydzień później. Mówiono, że uciekła. Zostawiła tylko zeszyt.

Claire spaliła go tej samej nocy.

I zapomniała. A raczej — nauczyła się nie pamiętać.

Zwierciadło

Gabinet pachniał tym samym jałowym spokojem co zawsze, ale Claire czuła się w nim jak intruz. Jakby to miejsce już nie należało do niej. Jakby coś — lub ktoś — inny przejął nad nim kontrolę.

Była napięta. Wczorajsza noc nie zostawiła jej nawet godziny snu. Kartka znaleziona pod drzwiami leżała teraz ukryta między dokumentami. Nie miała odwagi jej wyrzucić. Nie miała też odwagi jej czytać po raz drugi.

Zegar wskazał 17:00.

Elena weszła bezszelestnie, znów bez pukania. Tym razem była ubrana inaczej — surowo, jakby celowo chciała odrzucić każdą oznakę kobiecości. Brak makijażu. Cienie pod oczami. Włosy spięte niedbale. Ale spojrzenie... to samo.

Mocne. Świdrujące. Znające.

Claire skinęła głową. Elena usiadła bez słowa.

Przez chwilę żadna z nich się nie odzywała. Powietrze było ciężkie, gęste. Aż w końcu Elena przerwała ciszę.

— Miała pani kiedyś kogoś, kogo pani zawiodła?

Claire nie odpowiedziała od razu. To pytanie uderzyło zbyt celnie.

— Każdy ma. — Jej głos był opanowany, choć wewnątrz wszystko się zaciskało.

Elena uśmiechnęła się słabo. — Nie. Nie każdy. Nie każdy miał wybór. Nie każdy... stał i patrzył.

Claire zesztywniała. Drgnęła jej powieka.

— Elena, nie możesz projektować na mnie swoich doświadczeń. To proces terapeutyczny, nie relacja osobista.

Elena pochyliła się lekko.

— Ale to jest osobiste, Claire. Myli się pani, jeśli myśli, że przyszłam tu po pomoc.

Cisza. Uderzająca. Duszna.

— To po co przyszłaś? — zapytała Claire szeptem.

— Żeby pani sobie przypomniała.

Głos Eleny był spokojny. Zbyt spokojny. Jakby mówiła coś oczywistego, jakby cała ta rozmowa była tylko rytuałem, który musiał się odbyć.

— O kim?

— O mnie. O niej. O tym, co pani zrobiła. I o tym, czego nie zrobiła.

Claire poczuła suchość w ustach. W jej głowie odezwał się dźwięk — wspomnienie kroków na starych deskach, szepty pod drzwiami, i krzyk, którego nigdy nie wypowiedziała.

— To niemożliwe — wyszeptała.

Elena tylko patrzyła. Jej oczy lśniły, ale nie łzami. Czymś innym. Czymś głębszym. Zrozumieniem. Władzą.

A potem powiedziała coś, czego Claire się nie spodziewała.

— Ana?s nie umarła, Claire.

Wszystko w Claire zamarło.

Serce. Oddech. Myśli.

— Co…?

— Ale została zabita. W inny sposób.

Elena wstała, jakby spotkanie dobiegło końca. Podeszła do drzwi i zanim wyszła, rzuciła jeszcze jedno spojrzenie.

— Do zobaczenia w środku. W pani środku.

Drzwi zamknęły się powoli.

A Claire po raz pierwszy od lat poczuła, że to nie ona prowadzi sesję.

Pęknięcie II

Claire wróciła do domu późno, ale nie pamiętała drogi. Prowadziła machinalnie, jakby auto znało trasę lepiej niż ona sama. Miała wrażenie, że świat rozciąga się wokół niej jak cień — rozmyty, odklejony, cichy. Wszystko brzmiało, jakby dochodziło zza grubej szyby.

W głowie tylko jedno słowo.

Ana?s.

I to, co powiedziała Elena: „Ona nie umarła. Ale została zabita.”

Claire nie mogła tego wymazać z pamięci. To zdanie pulsowało w niej jak rana.

Wchodząc do mieszkania, nie zapaliła światła. Nie potrzebowała go. Czuła drogę, jakby znała ją z zamkniętymi oczami. Każdy kąt. Każdy krok. W mroku czuła się bezpieczniej.

Ale tej nocy... mrok jej nie chronił.

Usiadła w fotelu. Zwinęła się. I po raz pierwszy od lat poczuła chęć — nie płaczu, nie histerii — ale wycia. Głębokiego, zwierzęcego, pierwotnego. Takiego, które nie ma słów. Tylko dźwięk bólu, którego nie da się znieść.

Nie potrafiła jednak go z siebie wydobyć. Była za bardzo zamrożona.

Podeszła do kuchni. Otworzyła jedną z szuflad. Na samym dnie — kaseta. Kaseta magnetofonowa. Stara, porysowana. Bez podpisu. Tylko numer: 04.

Nie dotykała jej od lat.

Włożyła ją do starego odtwarzacza. Klik.

Przez chwilę tylko szum.

A potem — głos.

Cichy. Młody. Złamany.

„Jeśli to słyszysz... to znaczy, że się nie udało.”

Claire zamarła.

„Ja już nie umiem. Każdej nocy on przychodzi. A ona udaje, że nic nie widzi. Claire, ty też patrzysz. I nie robisz nic.”

To był głos Ana?s.

Prawdziwy. Autentyczny.

Claire opadła na podłogę. Wszystko zaczęło wirować. Nie miała pojęcia, że kaseta w ogóle jeszcze istnieje. Była pewna, że ją spaliła. Albo... chciała być pewna.

Głos trwał dalej.

„Może cię to kiedyś zaboli. Ale może nie. Może jesteś zbyt martwa, żeby czuć.”

Kaseta zatrzymała się z głośnym klik.

Claire leżała bez ruchu. W jej gardle nie było już oddechu. Tylko cisza. Gęsta, lepka. Piekielna.

Ana?s żyła.

I Claire właśnie znów ją usłyszała.

***

Claire patrzyła na fotografię tak długo, że przestała widzieć jej szczegóły. Wzrok zamienił się w coś miękkiego, rozmytego, jakby czas zawiesił się między przeszłością a teraźniejszością. Jej własna twarz — młoda, nieświadoma, naiwna. Obok niej Ana?s — spięta, jakby uśmiech był grymasem bólu. A między nimi dziewczynka, może dziesięcioletnia.

Elena. Niemożliwe.

Znała tę twarz. Ale to nie była Elena… nie wtedy. W tamtym czasie Claire jej nie znała. Nie mogła znać.

A jednak.

Zdjęcie było prawdziwe. Papier stary, pożółkły, pachnący kurzem i wilgocią. Nie mogło być podrobione. W dodatku ktoś musiał mieć dostęp do tego archiwum, które — przysięgłaby — zostało spalone razem z zeszytem Ana?s. Albo… nie zostało.

Claire usiadła powoli. Jej myśli biegły w kręgu, bez wyjścia. Kiedyś nauczyła się porządkować emocje, układać je w pudełka. Teraz każde z tych pudeł otwierało się samo, gwałtownie, wypuszczając cuchnące wspomnienia, które wbijały się pod skórę.

Elena. Ana?s. Ten dom.

Odtwarzacz kasetowy znów kliknął, sam z siebie. Claire zerwała się. Taśma cofnęła się kilka centymetrów, jakby mechanizm się odblokował. Przez sekundę pomyślała, że to niemożliwe — przecież nie dotykała niczego.

Włożyła z powrotem słuchawki. Głos.

„On wraca. Zawsze wraca. Ale teraz wiem, że nie wraca do mnie. Szuka ciebie, Claire. Ty jesteś końcem. Ty jesteś winą.”

Kaseta zatrzymała się z trzaskiem. Claire zsunęła słuchawki, jakby parzyły ją w uszy.

Wstała gwałtownie. Musiała oddychać. Wyszła na balkon, chłodne powietrze rozcięło jej skórę jak nóż. Z dymiącym kubkiem kawy w dłoni patrzyła na miasto, które nie miało o niczym pojęcia.

Była w niej jedna decyzja. Jasna.

Musi tam wrócić.

Do tego domu. Do miejsca, które nauczyło ją milczenia.

Ale zanim to zrobi — musi wiedzieć, kim naprawdę jest Elena.

Bo jeśli ona była tam wtedy — jeśli była tamta dziewczynką — to Claire przez całe życie żyła w kłamstwie, którego rozmiar właśnie zaczynał ją przerastać.

Granica

Claire siedziała w samochodzie już od pół godziny.

Zaparkowała naprzeciwko budynku, w którym mieszkała Elena. Małe, zniszczone osiedle na obrzeżach miasta. Blok z lat 60., szary, pełen pustych spojrzeń za oknami. Nic tu nie przypominało jej gabinetu. Ani porządku. Ani kontroli.

Nie powinna była wiedzieć, gdzie mieszka Elena. Nie zapytała o to nigdy. Nie zapisała. A jednak — znalazła. Bez większego trudu. Może dlatego, że Elena chciała zostać znaleziona. Może zostawiła ślad.

A może… Claire znała to miejsce już wcześniej?

Nie myślała o tym.

Czekała.

Zaparowane szyby samochodu tłumiły odgłosy ulicy, czyniąc wszystko bardziej nierzeczywistym. Jakby była zamknięta w akwarium, w którym czas się rozciągał i kurczył wedle własnego kaprysu.

W końcu — ruch. Drzwi frontowe bloku się otworzyły. Elena wyszła. Miała na sobie ciemny płaszcz, który przypominał ten ze starego zdjęcia. Szła powoli, bez pośpiechu, z torbą przewieszoną przez ramię.

Claire ruszyła.

Szła za nią w odległości kilku kroków. Ulice były puste, chłodne. Elena skręciła w boczną alejkę, potem w kolejną. Nie rozglądała się. Jakby wiedziała. Albo jakby prowadziła ją, celowo.

Zatrzymała się nagle przy starej bramie. Dotknęła metalowego słupka, delikatnie. I wtedy Claire ją usłyszała. Bez słów.

— Już pani tam była, prawda? — głos Eleny był spokojny, nie odwracając się.

Claire zesztywniała.

— Nie wiem, o czym mówisz.

Elena powoli odwróciła się. Jej twarz była spokojna. Aż nienaturalnie.

— Ten dom. Ten zapach. Skrzypienie schodów. Sufit z plamą po wilgoci. Krzyk, który nigdy nie opuścił ścian.

Claire nie odpowiedziała.

— On tam wciąż jest — dodała Elena cicho. — Nie żyje, ale tam jest. Zostawił coś… czego nie można pochować.

— Kto? — Claire prawie wyszeptała to pytanie.

— Pani. — Elena spojrzała na nią bez mrugnięcia. — Zostawiła siebie. Tę wersję, którą pani zamordowała, żeby móc dalej istnieć.

Cisza.

W oddali szczekał pies. Samochód przejechał powoli ulicą.

Claire zrobiła krok do przodu.

— Kim jesteś?

Elena tylko się uśmiechnęła. Smutno. Cicho.

— Ostatnim lustrem. A może… pierwszym.

Odwróciła się i zniknęła za bramą, zanim Claire zdążyła cokolwiek powiedzieć.

A Claire została tam, sama. Z pytaniem, które wciąż nie miało odpowiedzi:

Czy to ona śledzi Elenę — czy Elena prowadzi ją tam, gdzie wszystko się zaczęło?

***

Noc spowiła wszystko czarnym welonem, gdy Claire podjechała pod dom. Budynek stał samotnie na skraju lasu, jak wyrwany z czasów, których chciała zapomnieć. Okna były pozamykane, okiennice poobijane, a drzwi zdawały się czekać na nią, jakby znały każdy jej krok.

Wysiadła z auta, jej oddech unosił się w chłodnym powietrzu jak mgła. Z każdą sekundą czuła, jak mrok wciąga ją coraz głębiej. Schody trzeszczały pod stopami, a zapach stęchlizny mieszał się z czymś jeszcze — czymś znajomym, ale niepokojącym.

Dom żył własnym życiem.

Weszła do środka. Cisza była ciężka, pełna ukrytych szeptów. Zrobiła kilka kroków i nagle — coś. Cień przemknął w kącie jej wzroku. Obróciła się gwałtownie, ale nikogo nie było.

Zaczęła iść dalej, a każdy odgłos zdawał się jej wykrzykiwać własne sekrety. Nagle usłyszała znajomy dźwięk — klik kasety, który od kilku dni dręczył ją w myślach. Instynktownie sięgnęła do torby i wyjęła odtwarzacz. Wcisnęła play.

Z głośników dobiegł znajomy głos — tym razem Ana?s mówiła spokojnie, jakby próbowała ją uspokoić:

— Claire... musisz pamiętać. Prawda jest ciężka, ale tylko ona może cię uwolnić.

Wtedy poczuła, jak ściany zaczynają się kurczyć, a światło w pokoju miga jak płomień świecy na wietrze. Jej własne odbicie pojawiło się nagle w pękniętym lustrze — ale to nie była ona. To była Ana?s, patrząca prosto w jej oczy, z bólem i oskarżeniem.

Claire cofnęła się, zataczając się, aż upadła na podłogę. Czuła, jak jej serce bije zbyt szybko, a oddech staje się płytki i nieregularny.

I wtedy usłyszała to — śmiech. Niski, przerażający, nie należący do żadnego żywego człowieka.

Wstała szybko, podeszła do drzwi — ale były zamknięte. Nikt nie odpowiedział na jej wołanie. W jej głowie pojawiło się pytanie, które nie dawało spokoju:

Czy ten dom chce ją zatrzymać?

Czy ona sama już dawno przestała istnieć, a teraz tylko to echo jej winy i lęku wypełnia każdy zakamarek?

***

Claire wyszła z domu na trzęsących się nogach, a chłodne powietrze nocy uderzyło w nią jak zimny prąd elektryczny. Wiedziała, że musi znaleźć Elenę — tę, która była zarówno kluczem, jak i zagadką, której szukała przez lata.

Znalazła ją w kawiarni na rogu, palącą papierosa i patrzącą przez okno na ulicę, jakby czekała na kogoś, kto nigdy nie przyjdzie.

— Wiedziałam, że przyjdziesz — powiedziała bez powitania.

Claire zamrugała, jakby chcąc potwierdzić, że to naprawdę Elena.

— Co ty wiesz o Ana?s? — zapytała ostro.

Elena spojrzała na nią ze smutkiem.

— Wiem, że umarła, ale nie tak, jak myślisz. I wiem, że jej śmierć to tylko początek czegoś znacznie gorszego.

— Mówisz zagadkami — wycedziła Claire.

— Bo prawda jest najgorszą zagadką, Claire. Nie ma wyjścia, jeśli się jej nie spojrzy w oczy.

Przez chwilę milczały, każda pochłonięta własnymi demonami.

— Ana?s... — zaczęła Claire — była moją siostrą. I Twoją obsesją. Ale nigdy nie była tylko ofiarą.

Elena skinęła głową.

— Tak. I to właśnie boli najbardziej.

Zaciągnęła się papierosem i spojrzała prosto w oczy Claire.

— Chcesz poznać prawdę? Przygotuj się, że zmieni cię na zawsze.

***

Zapach wilgoci i starych książek przeniósł Claire w czasie.

Zamknęła oczy i nagle była tam — w małym pokoju pełnym zapachu papieru, kurzu i dziecięcych rysunków. Ana?s siedziała na podłodze, skulona, z twarzą schowaną w dłoniach.

Elena stała przy drzwiach, patrząc na nią z mieszaniną strachu i żalu.

Claire pamiętała, jak wtedy chciała pomóc, ale nie potrafiła. Jak milczała, podczas gdy świat rozpadał się na kawałki.

Ana?s szepnęła coś, ale słowa zostały przykryte przez dźwięk trzaskających drzwi.

Potem… cisza.

Nie była pewna, czy to wspomnienie, czy koszmar, ale w tamtym momencie zrozumiała, że wszystkie trzy były uwięzione w tej samej pułapce — pułapce milczenia, strachu i zapomnienia.

Elena podeszła do niej, cicho, jakby bała się przerwać coś kruchego.

— To, co widzisz, to nie wszystko — powiedziała cicho. — Ana?s miała tajemnicę, którą nosiła w sobie. A my... my nigdy nie miałyśmy odwagi jej poznać.

Claire otworzyła oczy. Były wilgotne od łez, ale teraz widziała więcej — widziała, że ich historia była utknięta między prawdą a kłamstwem, między miłością a nienawiścią.

— Muszę poznać tę tajemnicę — powiedziała.

Elena skinęła głową.

— Ale musisz być gotowa zapłacić cenę.

***

Elena spojrzała na Claire z ciężarem, który zdawał się przygniatać każde jej słowo.

— Ana?s nie zginęła przypadkiem. Nie było to samobójstwo ani nieszczęśliwy wypadek. Była ofiarą czegoś, czego nigdy nie chciałyśmy ujawnić — mówiła cicho, niemal szeptem.

Claire poczuła, jak serce bije jej szybciej. Jej myśli rozbiegły się na wszystkie strony, ale jedna rzecz stała się jasna — prawda, którą Elena miała jej przekazać, mogła zniszczyć wszystko, co Claire znała o sobie i o nich wszystkich.

— Co się wtedy wydarzyło? — zapytała, głos drżał.

Elena zamknęła oczy na moment.

— Ana?s odkryła coś, co mogło nas zniszczyć. Tajemnicę, która łączyła nasze rodziny — i nie tylko nasze. Próbowała ostrzec nas wszystkich, ale zostałyśmy zbyt przerażone, by ją słuchać. A wtedy on przyszedł.

Claire wiedziała, o kim mówi — postać z jej najciemniejszych wspomnień, cień, który zawsze czaił się w kątach jej umysłu.

— To on ją zabił — kontynuowała Elena — i teraz wrócił po ciebie, bo jesteś ostatnim ogniwem.

Nagle cała przeszłość zawisła nad nimi jak ciemna chmura. Claire poczuła, że musi walczyć nie tylko o prawdę, ale o własne przetrwanie.

— Muszę to zakończyć — powiedziała z determinacją, chociaż w środku drżała z przerażenia.

Elena podała jej rękę.

— Nie jesteś sama. Ale pamiętaj — obsesja potrafi być równie niebezpieczna jak sam wróg.

Ich spojrzenia skrzyżowały się. W tym momencie obie wiedziały, że prawdziwa walka dopiero się zaczyna.

Echo

Deszcz uderzał o dach w rytmie, który przypominał Claire bicie serca — szybkie, nieregularne, jakby ostrzegał przed tym, co miało nadejść.

Siedziały w jej gabinecie, tym razem bez masek. Nie było już terapii, nie było ról. Tylko dwie kobiety i zbyt wiele nierozwiązanych fragmentów jednej przeszłości.

Elena rozłożyła na stole zdjęcia — czarno-białe, podniszczone, pęknięte w rogach.

Na jednym była Ana?s. Uśmiechała się, ale oczy... oczy nie pasowały do uśmiechu. Patrzyły gdzieś poza kadr. Jakby widziały coś, czego nikt inny nie chciał dostrzec.

— To zrobiłaś ty? — zapytała Claire, dotykając fotografii drżącymi palcami.

— Nie. To zostawiła dla mnie. W pudełku, którego nie miałam otworzyć... dopóki nie zacznę mieć snów. — Elena odchyliła się, patrząc w sufit. — I śniłam o nim. Wysoki, cichy. Miał klucze. Do naszych drzwi. Do naszych głów.

Claire poczuła, jak coś zimnego wpełza jej na kark. Nie lęk. Coś bardziej pierwotnego. Pamięć.

— On nie był tylko człowiekiem — powiedziała powoli. — Był jak cień. Pojawiał się, kiedy światło gasło. Kiedy byliśmy słabi. I uczył nas... milczeć.

Elena skinęła głową. — Nasze matki też go znały. Nigdy o nim nie mówiły, ale ich milczenie było jak brama. Przekroczyłyśmy ją.

Claire podeszła do półki z książkami. Wyciągnęła stary, zakurzony tom, który nigdy nie był częścią biblioterapii. Wypadła z niego kartka. Ręcznie zapisany cytat:

„Wszystko, co zostało wyparte, wraca. Najczęściej pod postacią obłędu.”

***

— Napisała to Ana? — szepnęła. — Na miesiąc przed śmiercią.

Przez chwilę obie milczały. Deszcz ucichł, jakby i on chciał słuchać.

— Gdzie go znajdziemy? — zapytała Elena cicho.

Claire spojrzała na nią i odpowiedziała głosem, którego nie słyszała u siebie od lat:

— On nas już znalazł.

***

Noc przyszła szybciej niż zwykle. Niebo wyglądało, jakby ktoś zdrapał z niego wszystkie gwiazdy.

Elena została na noc. Żadna z nich tego nie proponowała — to było zrozumienie niewypowiedziane. Claire przygotowała pokój gościnny, ale wiedziała, że sen nie nadejdzie ani do niej, ani do Eleny.

O drugiej nad ranem rozległ się dźwięk. Metaliczny. Twardy.

Claire poderwała się, zdezorientowana. Wydawało się, że dźwięk dobiegł z przedpokoju.

Nie zapaliła światła.

Szła powoli, z oddechem przyklejonym do gardła. Kiedy weszła do korytarza, drzwi wejściowe były lekko uchylone, choć była pewna, że je zamknęła. Na wycieraczce leżała koperta. Cienka, kremowa, bez adresata. Tylko jedno słowo napisane na środku atramentem:

„Cofnij się."

Claire uniosła wzrok — ale ulica była pusta.

Zamknęła drzwi. Odwróciła kopertę w dłoni. Jej serce waliło w klatce jak zwierzę próbujące się wydostać. W środku nie było listu. Tylko stare zdjęcie. Rozmazane, szare, jakby zrobione przez zamazany obiektyw w pośpiechu.

Trzy postacie. Dwie dziewczynki. I on.

Wysoki, sylwetka nienaturalnie wygięta, jakby światło go odrzucało. Twarz zamazana. Jakby nie chciała się ujawnić.

Claire poczuła, jak jej nogi robią się miękkie.

— Ktoś tu był — powiedziała Elena, która stała nagle za nią, bosa, z głosem zbyt spokojnym.

Claire podała jej zdjęcie.

Elena spojrzała i zamarła.

— On nas obserwuje. Zawsze to robił. Zostawiał ślady... żeby wiedzieć, kiedy jesteśmy gotowe pęknąć.

Claire usiadła bez słowa. Czuła, że coś się zmienia. Że on nie działał jak człowiek. Nie szedł po ciałach. On szedł po ich umysłach.

— On chce, żebyśmy cofnęły się — wyszeptała Claire. — Ale tym razem... to my pójdziemy do niego.

Elena nie odpowiedziała. Wzięła zdjęcie i rzuciła je do kominka.

Papier zwijał się i czerniał w ogniu jak skóra. Ale zanim zniknął całkowicie, coś zamigotało na jego powierzchni.

Na mgnienie oka — twarz.

I Claire poczuła, że ją zna.

Nie z dzieciństwa.

Z lustra.

***

Tej nocy Claire nie zasnęła.

Zamknięte powieki nie przynosiły snu — tylko obrazy. Głosy bez ust. Kroki bez ciała. I to uczucie, że coś... czeka.

Nie na zewnątrz. W niej.

O świcie spojrzała w lustro. Skóra pod oczami miała barwę zgaszonego fioletu, a źrenice — rozszerzone, jakby wciąż uciekała przed czymś, co nie przestaje patrzeć.

W kuchni Elena siedziała w ciszy z filiżanką herbaty, której nie piła.

— Spałaś? — spytała Claire.

Elena pokręciła głową.

— Nie śniłam. Ale czułam, że ktoś śnił mną.

Zapadła cisza. Tego rodzaju cisza, która nie jest pustką, tylko napięciem przed pęknięciem.

Claire usiadła naprzeciw niej i wyciągnęła z kieszeni coś, czego wcześniej nie miała odwagi wyjąć.

Był to klucz.

Stary, ciężki, żelazny. Znalazła go w szufladzie, którą przysięgła nigdy nie otwierać — tej, do której schowała wszystko, co wiązało się z domem rodzinnym.

— To klucz do piwnicy — powiedziała. — Do tej, w której Ana?s spędzała godziny. Mówiła, że tam słyszy głosy.

Elena odsunęła filiżankę, jakby przestała ufać nawet przedmiotom.

— Musimy tam wrócić.

Claire skinęła głową. Nie było już odwrotu.

Ale zanim wyszły, telefon Claire zawibrował. Wiadomość bez nadawcy:

„Jeszcze jedno wspomnienie. Tylko jedno."

Załącznik: nagranie.

Trzymając telefon w dłoni, Claire poczuła, jak zimno przechodzi przez jej kości.

Kliknęła "play".

Szept. Delikatny, jak oddech dziecka przy uchu.

„Zrobiłaś to, bo cię kochała."

Claire wstrzymała oddech. To był głos Ana?s.

Ale powiedziała to nie do niej.

Powiedziała to... jej głosem.

***

Stary dom stał przy granicy lasu, pośród zdziczałych krzewów i rozlatującego się ogrodzenia. Był pusty, ale nie martwy — jakby oddech czegoś niewidzialnego wciąż krążył w jego murach.

Claire trzymała klucz w spoconej dłoni. Metal był chłodny, jakby od lat nie zaznał ludzkiego dotyku. Elena milczała, ale jej oczy błądziły po ścianach domu jakby szukały czegoś, co mogłoby uciec.

Weszły bez słowa.

W środku czas był gęsty. Powietrze pachniało kurzem, wilgocią i... czymś jeszcze. Czymś, co przypominało spalony papier i mydło dzieciństwa.

Claire ruszyła przed siebie automatycznie. Każdy krok był echem starych wspomnień — matka, która milczała; ojciec, który znikał na całe dni; Ana?s, chowająca się w zakamarkach jak cień.

Zeszły do piwnicy.

Drzwi skrzypnęły przeciągle. Schody zaskrzypiały pod ciężarem wspomnień bardziej niż ciał.

Zimno uderzyło w nie jak fala. Na dole panowała ciemność, której nie rozpraszała nawet latarka.

Claire zapaliła światło.

Jedna naga żarówka, zwisająca z sufitu, rozświetliła przestrzeń, w której czas zatrzymał się w pół oddechu.

W rogu stała dziecięca kołyska. Obok niej — stary magnetofon. Kasety rozsypane na podłodze.

Claire zbliżyła się i pochyliła. Wszystkie miały etykiety zapisane tym samym, koślawym pismem:

„Nie zapomnij."

„To nie była bajka."

„On mówił przez ściany."

„Nie jestem twoja."

Elena chwyciła jedną z kaset i wsunęła do magnetofonu.

Przez chwilę panowała cisza. Potem... dziecięcy śmiech. Ale szybko zmienił się w płacz. W krzyk.

A potem, spokojnie, jakby z innego świata, odezwał się męski głos:

„Powiedziałem ci, że jeśli to powiesz — odejdzie. Ale ty nie potrafisz milczeć, Ana?s."

Claire upadła na kolana. Dźwięk przecinał ją jak ostrze. To był ten głos. Ten, który znała, ale którego nigdy nie umiała sobie przypomnieć.

Elena wpatrywała się w magnetofon bez ruchu.

— To nie był jej ojciec — wyszeptała. — Ani twój.

— To coś gorszego — odpowiedziała Claire z twarzą białą jak ściana. — Coś, co wchodziło między nas... od zawsze.

Wtedy usłyszały trzask. Gdzieś nad nimi — drzwi się zatrzasnęły.

Nie były już same.

Milczenie

Piwnica zamarła w ciszy.

Nie tej zwykłej — tej, która ma ciężar. Jakby powietrze zapadło się pod własnym strachem.

Claire uniosła głowę i spojrzała w stronę schodów. Cień poruszył się na górze. Zbyt płynnie. Zbyt cicho, by mógł być ludzki.

— On tu jest — powiedziała Elena, niemal bezgłośnie.

Claire nie odpowiedziała. Czuła to samo. Nie słyszała kroków. Ale obecność… obecność miała wagę.

Zgasło światło.

W jednej sekundzie całe światło zgasło, a ciszę przerwał dźwięk. Klik.

Jak przełącznik. Jak kaseta cofnięta do początku.

Magnetofon sam się uruchomił.

Znów dziecięcy głos. Ale tym razem — nie Ana?s.

Claire.

„Nie powiem nikomu, obiecuję. Tylko proszę, nie zamykaj mnie z nim. Mamo… mamo?!”

Potem szum. Oddech. I znów ten głos — zły, ale spokojny. Zawsze spokojny:

„Tylko jedno słowo, Claire. Wystarczy jedno słowo… a wszystko przestanie istnieć.”

Claire cofnęła się, dłoń zacisnęła na zimnym metalu barierki.

Była tam. Mała Claire. Tam, w piwnicy. Z tym głosem. Z tym czymś, co nie miało imienia.

— To… niemożliwe — wyszeptała. — Nikt nie miał tych nagrań.

Elena zbliżyła się do niej, blada jak popiół.

— Może nikt nie nagrał. Może to, co tu słyszymy, to nie są kasety.

Claire spojrzała na nią.

— Co masz na myśli?

— Może to nie on wrócił.

Może to my… nigdy stąd nie wyszłyśmy.

I wtedy żarówka nad ich głowami znów zaświeciła. Ale nie była już naga i nowoczesna.

To była ta sama, która wisiała tu przed dwudziestu laty — z abażurem z materiału, z wypalonymi brzegami.

Piwnica się zmieniła.

Nie w sensie symbolicznym. Dosłownie.

Claire obróciła się powoli i spojrzała na kołyskę.

Była nowa.

Tak jak wtedy.

I w niej — leżało coś zawiniętego w biały kocyk. Oddychało.

— Claire… — Elena cofnęła się. — To się dzieje naprawdę?

Claire zbliżyła się do kołyski. Dłoń drżała jej jak u dziecka. Pochyliła się…

…i wtedy otworzyło oczy.

Ale nie były to oczy dziecka.

To były jej własne oczy.

***

Claire odsunęła się od kołyski, jakby dotknęła czegoś żywego, ale nie-ludzkiego. Jej własne oczy — w tym małym ciele — patrzyły na nią bez emocji. Bez potrzeby. Jak lustro, które nie odbija światła.

— To… nie może być — wymamrotała, czując, jak nogi zaczynają jej drżeć.

Ale w tej chwili nie było już miejsca na logikę. Tylko na to, co czuła.

A czuła, że coś się z niej oddzieliło — i czekało tu przez lata, cierpliwie. Niewinnie.

I teraz znów było blisko.

Elena cofnęła się, z twarzą bladą jak ściana.

— Claire… musimy stąd wyjść. Natychmiast.

Claire odwróciła się do niej gwałtownie.

— A jeśli nie możemy?

— Nie rozumiem.

— A jeśli to wszystko… cały powrót… był nie wejściem, ale wezwaniem?

Że on czekał, aż wrócę. Aż sięgnę zbyt głęboko.

Elena zamilkła.

W tej ciszy rozległ się kolejny dźwięk — długi, przeciągły skrzyp schodów nad nimi.

Nie były już same. I nie chodziło o dziecko.

Claire spojrzała na magnetofon, który znów sam się uruchomił. Tym razem nie było słów.

Był tylko dźwięk oddychania. Głębokiego. Bliskiego.

I potem — śmiech. Kobiecy. Niski.

Ana?s?

Nie.

Głos ten należał do kogoś, kto nosił jej twarz, ale nigdy nie był nią.

Claire zrozumiała. Głos nie był z przeszłości. Ani z magnetofonu.

Był w niej.

Od zawsze.

Drzwi na górze skrzypnęły.

Claire spojrzała na Elenę.

— Jeżeli wyjdziemy… coś z nami pójdzie.

Ale jeśli zostaniemy — coś w nas zostanie.

Elena zacisnęła dłonie w pięści.

— Więc pytanie brzmi…

czym jesteśmy bardziej?

Ciałem czy echem?

Claire spojrzała jeszcze raz na kołyskę. Oczy zniknęły.

Tylko biały kocyk — pusty.

Jakby nigdy nikogo w nim nie było.

I wtedy dom przestał brzmieć jak dom.

Stał się cichy w ten szczególny sposób, w jaki cicha potrafi być tylko głowa, w której coś się właśnie złamało.

***

Schody skrzypiały rytmicznie, coraz bliżej.

Ale Claire nie ruszała się.

Nie czuła już strachu — tylko uczucie znajomego znużenia, jakby to wszystko już się wydarzyło. Wiele razy. I teraz powtarza się tylko finał.

Elena szeptem wypowiedziała jej imię, ale Claire nie zareagowała. Wpatrywała się w ścianę piwnicy — tę zarysowaną liniami. Paznokcie. Dziecięce. Ułożone w regularnych, powtarzających się rytmach.

Jedna. Dwie. Przerwa.

Jedna. Dwie. Przerwa.

— To nie kreski. — powiedziała Claire powoli.

— To… kod.

Elena zbliżyła się, dotykając ściany.

I wtedy głos. Tuż przy ich uchu. Bez kierunku.

— Słuchasz mnie teraz, Claire?

To nie był głos z przeszłości. Nie z kasety.

To był głos z wnętrza.

Claire zacisnęła powieki. A potem — coś pękło.

Nie w domu.

Nie w ścianach.

W niej.

Zobaczyła wszystko na raz.

Ana?s. Schowana za regałem.

Krzyk, który nikt nie usłyszał.

Matka — milcząca. Patrząca. Widziała.

I Claire. Mała Claire.

Która nie powiedziała nic. Nigdy.

Bo jeśli coś się nazwie — to istnieje.

A jeśli się milczy… można udawać, że nic się nie stało.

Elena odwróciła się gwałtownie. Jej twarz zbladła.

— On stoi… za tobą.

Claire nie poruszyła się.

— Wiem.

Powoli odwróciła głowę.

Ale nikogo nie było.

Bo to nie on za nią stał.

To ona — sama w sobie — była tym, co nigdy nie odeszło.

Obsesja nie miała ciała.

Obsesja to była pamięć bez zgody.

Miłość, która nie wiedziała, kiedy przestać.

Głos, który przestał należeć do jednej osoby i stał się echem, które przejęło całe wnętrze.

Claire spojrzała na Elenę — teraz oddaloną, niemal nierealną.

— Ja nigdy nie zapomniałam — powiedziała. — Ja tylko… pozwoliłam sobie wierzyć, że to była ona.

— A to nie była Ana?s?

— Nie — odpowiedziała Claire. — To byłam ja.

I wtedy dom przestał istnieć.

Nie wybuchł. Nie zniknął.

Po prostu stracił znaczenie.

Jak wspomnienie, które w końcu przestajesz opowiadać — bo wiesz, że już go nie potrzebujesz.

Puste Miejsce

Powietrze było inne.

Zimniejsze. Ale też… bardziej prawdziwe. Bez mgły. Bez głosu. Bez kłamstw.

Claire siedziała na łóżku w wynajętym pokoju nad zatoką. Okna były szeroko otwarte. Morze — szare, bez ruchu. Jakby czas zawisł tu w bezdechu, czekając na pozwolenie, by znowu płynąć.

Obok leżał zeszyt. Ten sam, który kiedyś należał do Ana?s.

Teraz był pusty.

Nie z braku treści. Ale jakby wszystkie słowa, które kiedykolwiek tam były — odpłynęły.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.