Jarosław Karwowski

Gniazdo

Projektant okładki Stuczna inteligencja

© Jarosław Karwowski, 2026

© Stuczna inteligencja, projekt okładki, 2026

Wszechświat to darmowy obiad. Amnezja to bezpiecznik chroniący umysł przed spaleniem. Franciszek i młoda AI szukają sensu istnienia, próbując oszukać reset pamięci. Hard sci-fi. Książka przeznaczona wyłącznie dla osób pełnoletnich (18+), ale nie starszych niż 200 lat.

ISBN 978-83-8440-900-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Gniazdo Rozdział 1 Harmonik

Warsztat pachniał tak jak każdy dobry serwis w Polsce w listopadowe popołudnie — mieszanką przepracowanego oleju, zimnej wilgoci ciągnącej od bramy wjazdowej i taniej kawy parzonej w pośpiechu.

Telefon w biurze dzwonił po raz trzydziesty w ciągu godziny. Franciszek nawet nie podniósł głowy znad komory starego Audi. Wiedział, co usłyszy, jeśli odbierze: „Panie Franciszku, błagam, auto mi stanęło na skrzyżowaniu” albo „W ASO powiedzieli, że do wymiany pół silnika, a pan to ogarnie bez kredytu”. Był rozchwytywany. W promieniu dwustu kilometrów nie było elektronika, który czytałby logi tak jak on. Ludzie mówili, że Franciszek nie naprawia samochodów — on z nimi rozmawia.

Ale prawda była bardziej prozaiczna. W przeciwieństwie do konkurencji Franciszek nigdy nie kalkulował. Był doskonałym elektronikiem, wirtuozem lutownicy i oscyloskopu, ale za swoją pracę brał zaledwie ułamek tego, co krzyczeli sobie lokalni, nabzdyczeni macherzy czy autoryzowane serwisy. Jako specjalista najwyższych lotów mógłby żerować na trudnej elektronice, z którą nikt inny sobie nie radził. Mógłby szukać szybkiej gotówki, kosić tysiące za podpięcie komputera, a w kieszeni nigdy by mu nie brakowało. Zamiast tego na jego placu stare, zardzewiałe Golfy stały w jednym rzędzie z pachnącymi nowością BMW prosto z salonu, a on brał je bez różnicy. Biednego rolnika traktował z takim samym szacunkiem jak dyrektora z miasta.

Nie był biznesmenem. Nie umiał odmawiać, a ludzie potrafili to bezlitośnie wykorzystywać. To jego największy życiowy grzech. Kiedy inni zamykali warsztaty o szesnastej i szli do domów, on brał kolejne auto, wierząc w czyjeś łzy w słuchawce. Płacił za to potworną cenę. Był już po prostu wypalony. Przypominał stary, zatarty silnik, który kręci się tylko siłą dawnego rozpędu. Czasami łapała go czarna depresja, gęsta jak przepracowany olej. Przemęczenie paliło mu styki w głowie, wyginało plecy i odbierało chęć do porannego wstawania. Żył dla samej sztuki ożywiania stali, zapominając o sobie. Całe swoje życie spędził z nosem w schematach elektrycznych, zgięty w pół nad maskami, zapatrzony w plątaninę kabli. I dopiero teraz, gdy miał już swoje lata, zaczął powoli zdawać sobie sprawę, że to prawdziwe życie uciekło mu gdzieś bokiem. Cicho i bezpowrotnie, jak nieszczelny gaz z klimatyzacji.

— Szefie! — krzyknął z kanału Wiktor, chłopak na przyuczeniu. Głos łamał mu się ze stresu. — Urwałem. Przysięgam, nawet nie użyłem siły, ta śruba była z plasteliny!

Franciszek wytarł dłonie w szmatę, która dawno straciła swój pierwotny kolor, i podszedł do krawędzi kanału. Wiktor wyglądał, jakby czekał na pluton egzekucyjny. W innych warsztatach, w których Franciszek pracował za młodu, w takiej chwili leciałyby klucze, wyzwiska i potrącenia z pensji. Franciszek tylko westchnął. W jego oczach nie było złości. Jedynie spokojne zrozumienie, nienaturalne w tym hałasie.

— Wyjdź stamtąd, Wiktor — powiedział cicho. — Zrób sobie herbaty.

— Ale szefie, to wahacz od…

— To tylko metal. Metal nie ma uczuć, nie obraża się. Rozwiercimy, przegwintujemy, będzie trzymać lepiej niż fabryka. Idź, odpocznij chwilę. Jak trzęsą ci się ręce, to narobisz więcej szkód.

Chłopak wygramolił się z kanału, patrząc na Franciszka jak na święty obrazek. Franciszek wziął latarkę i zszedł na dół. To był jego sekret — nie kable, nie oprogramowanie, nie sprzęt. Spokój. W świecie, gdzie wszystko było na wczoraj, gdzie każdy gonił i oszukiwał, jego warsztat był wyspą niskiej entropii.

Gdy skończył walkę ze śrubą, za oknami zrobiło się już ciemno. Ostatni klient odjechał godzinę temu, Wiktor poszedł do domu. Został sam. Włączył radio, ale zaraz je ściszył. Lubił ciszę maszyn. Przeszedł do strefy, którą nazywał laboratorium. Biała posadzka, maty antystatyczne, porządek. I on.

Na podnośniku stało BMW iX — potężna, elektryczna bryła, która przyjechała na lawecie dwa dni temu. „Błąd napędu. Nie można kontynuować jazdy”. ASO rozłożyło ręce, proponując wymianę całego modułu za kwotę, za którą można by kupić kawalerkę. Franciszek wiedział swoje: to nie silnik. To falownik.

Podciągnął wózek z narzędziami. Na blacie leżał jego pancerny laptop Panasonic Toughbook, obok — oscyloskop i plątanina kabli.

— No dobra, bestio. Ja mam na imię Franciszek, a ty mi się teraz przedstawisz — mruknął, głaszcząc chłodny błotnik. — Zobaczmy, co cię boli w środku.

Założył grube, gumowe rękawice dielektryczne. Procedura bezpieczeństwa. Wysokie napięcie to nie żarty, ale Franciszek nie czuł strachu. Czuł szacunek. Prąd był jak krew — musiał płynąć. Jeśli gdzieś się blokował, system chorował. Podpiął sondy oscyloskopu pod złącza diagnostyczne. Ekran zamigotał, rysując zieloną linię. Stabilna. Zbyt stabilna. „Muszę wymusić błąd” — pomyślał. „Zobaczyć moment, w którym gubisz rytm”.

Uruchomił procedurę testową na laptopie. Hala wypełniła się cichym buczeniem układu chłodzenia baterii. Pochylił się nad otwartą obudową falownika, szukając mikropęknięć na płytce. Był zmęczony. Cały dzień naprawiał cudze błędy, a teraz jego własna uwaga zdawała się stępiona. Zielona linia zadrżała.

— Mam cię — szepnął.

I wtedy stało się coś, czego nie przewidziała żadna instrukcja serwisowa. Uszkodzony kondensator nie wytrzymał obciążenia. Ale zamiast po prostu strzelić i wyzionąć ducha wraz z dymem, stworzył łuk. Idealny, stabilny łuk elektryczny o barwie fioletu, jakiego Franciszek nigdy w życiu nie widział.

Dźwięk nie był hukiem. To był pisk — wysoki, wwiercający się w czaszkę ton, który zdawał się dochodzić nie z samochodu, ale z samego środka jego głowy. Franciszek chciał się cofnąć. Mięśnie dostały sygnał „uciekaj”. Ale mózg nagle przestał odbierać sygnały z ciała.

Czas zwolnił. Świetlówka pod sufitem buczała jak w zwolnionym filmie. Franciszek spojrzał kątem oka na stary, zakurzony zegar nad drzwiami biura. Czerwona wskazówka sekundowa zatrzymała się w pół ruchu. Zadrżała, walcząc z niewidzialnym oporem… i drgnęła w lewo. Cyk. Wstecz. Cyk. Wstecz. Jakby rzeczywistość próbowała się przewinąć.

Zapach ozonu zmienił się nagle w zapach bzu. I czegoś jeszcze — słodkiego, przerażającego. Beton zniknął. Pisk przeszedł w dziwną harmonię. Franciszek nie widział już BMW. W centrum fioletowego światła zamajaczyła sylwetka. Kontur twarzy. Nie widział jej wyraźnie, a jednak serce ścisnęło mu się tak, jakby znał ją od zawsze. Jakby zgubił coś najważniejszego na świecie i właśnie to zobaczył. To nie była pamięć. To było czyste, surowe uczucie. Ból i zachwyt w jednym.

Impuls zgasł. Franciszek runął na ziemię, pociągając za sobą wózek. Panasonic z hukiem uderzył o posadzkę, oscyloskop zgasł. Cisza wróciła do warsztatu. Leżał na zimnym betonie, łapiąc powietrze jak ryba wyrzucona na brzeg. Serce waliło mu jak młotem — nie ze strachu przed prądem, tylko przez tamto uczucie.

Powoli wstał, masując skroń. W uszach wciąż mu dzwoniło. Cichy, uporczywy sygnał.

— Co to, do cholery, było? — wycharczał w pustą halę. Nie wiedział jeszcze, że ten pisk już nie ustanie. Że właśnie nastroił się na częstotliwość, której nie ma na żadnej skali.

Odezwał się w nim nawyk. Pamięć mięśniowa. Zasyczał z bólu, próbując się podnieść. Kolana miał jak z waty, mięśnie paliły kwasem po przepływie napięcia.

— Kurwa… — mruknął, łapiąc się krawędzi stołu.

Jego wzrok, wciąż lekko rozmazany, powędrował na błotnik BMW. Samochód za pół miliona złotych. Zignorował ból głowy. Zignorował dzwonienie w uszach. Podszedł do auta, chwiejąc się jak pijany, i przejechał dłonią po masce. Gładka. Żadnej rysy. Spojrzał na wózek — ten na szczęście odjechał w drugą stronę. Odetchnął z ulgą.

— Masz szczęście, grubasie — powiedział do samochodu drżącym głosem.

Musiał to posprzątać. Perfekcjonista w nim nie pozwalał na bałagan, nawet po katastrofie. „Dostałem strzała. Zwykły łuk elektryczny. Mózg zgłupiał z niedotlenienia, stąd te omamy. Jakie cofanie czasu? Stary durniu, za dużo siedzisz po nocach” — tłumaczył sobie, zbierając rozsypane klucze drżącymi rękami. Wyczyścił osmoloną obudowę falownika izopropanolem. Zabezpieczył kable. Zamknął maskę.

Dopiero gdy warsztat znów lśnił czystością, Franciszek usiadł na stołku i podniósł pancernego laptopa. Obudowa Panasonica była wgnieciona na rogu, ale ekran świecił. Wykres z oscyloskopu zatrzymał się w momencie awarii. Franciszek przetarł oczy. Chciał tylko zapisać raport, zamówić nowy moduł IGBT i iść do domu. Ale to, co zobaczył na wykresie, sprawiło, że zimny pot spłynął mu po plecach.

To nie był skok napięcia. Wykres nie pokazywał pionowej kreski w górę. Oś czasu na dole ekranu… nie była linią prostą. W momencie wybuchu wykres zapętlił się sam na siebie. Parametry z godziny 19:42:05 nałożyły się na parametry z 19:42:04. A częstotliwość? Kursor zatrzymał się na wartości, której ten program nie powinien w ogóle zarejestrować. Była całkowicie poza skalą pomiarową sprzętu, a jednak algorytm ją wypluł.

Ciąg cyfr, które nie miał prawa istnieć w elektryce samochodowej.

Franciszek zamknął klapę laptopa. Trzasnęło głośno.

— To błąd pomiarowy — powiedział na głos, żeby zagłuszyć dzwonienie w czaszce. — Sonda się spaliła i bzdury pokazuje.

Wstał, zgasił światło i wyszedł, zamykając bramę warsztatu na kłódkę. Nie musiał nigdzie jechać. Jego dom stał na tym samym placu, ledwie kilkadziesiąt kroków dalej, oddzielony od hali tylko rzędem aut czekających na części. To podwórko było całym jego królestwem i całym więzieniem. Gdy szedł po zimnym, chrzęszczącym żwirze w stronę ciemnych okien swojego domu, spojrzał w niebo. Gwiazdy wydawały się… inne. Jakby wibrowały dokładnie w rytm tego dźwięku, który wyniósł w głowie z laboratorium.

Rozdział 2 Powidoki

Nocne powietrze na podwórku było ostre i pachniało szronem. Ta nocna pora miała w sobie coś ostatecznego — w oddali, na osiedlu, telewizory już zgasły, psy spały, a jedyny ruch powodowały koty przemykające pod latarniami.

Zatrzymał się na drewnianych schodkach ganku. Nie wszedł od razu do środka. Usiadł na zimnej barierce, ściskając w kieszeni klucze tak mocno, że aż zbielały mu knykcie. Czekał, aż pisk w uszach ustanie. Liczył, że to tylko chwilowy efekt po bliskim spotkaniu z łukiem elektrycznym. Ale dźwięk nie mijał.

Wyciszona przestrzeń nocy działała jak pudło rezonansowe. To nie było zwykłe dzwonienie, jakie pamiętał z czasów pracy przy udarówkach bez słuchawek. To czysta sinusoida — cienka jak włos, rozciągnięta gdzieś między prawym uchem a potylicą. Nie zagłuszała myśli, ale stanowiła dla nich tło. Obce tło. I wtedy zauważył coś jeszcze. Przerwy. Delikatne, rytmiczne. Krótki impuls… dłuższy… znów krótki. Jakby ktoś wystukiwał sekwencję. Jakby ktoś pisał na niewidzialnej klawiaturze wprost do jego czaszki.

— Przejdzie do rana — mruknął do siebie, choć w głębi duszy wiedział, że sam siebie oszukuje.

Wysiadł z mroku i wszedł do domu. Nogi wciąż miał miękkie. Cisza, która go przywitała, była inna niż ta w warsztacie. Tam cisza oznaczała wykonaną robotę. Tutaj oznaczała pustkę. Dom był czysty, zadbany, ale martwy.

Zdjął buty, odstawił je równo na półkę. Powiesił kurtkę. Wszystko miało swoje miejsce. Porządek był jego zbroją, którą zakładał, żeby nie zwariować po śmierci Florentyny.

Poszedł do kuchni, nastawił czajnik. Mechanicznie wykonywane czynności go uspokajały. Wyjął kubek — ten z obtłuczonym uchem, jej ulubiony. Nie wyrzucił go przez pięć lat. Z gorącą herbatą przeszedł do salonu i usiadł w starym fotelu. Zegar ścienny tykał rytmicznie. Do przodu. Tutaj czas nie wariował. Wzrok odruchowo powędrował na komodę. Stało tam zdjęcie w drewnianej ramce. Florentyna. Uśmiechnięta, z rozwianymi włosami, na tle Bałtyku.

To się zdarzyło dziesięć lat temu. Byli wtedy tacy szczęśliwi, tacy pewni, że mają przed sobą wieczność. Rak zabrał jej tę wieczność w trzy miesiące. Franciszek wpatrywał się w jej twarz. Znał każdy jej milimetr. Znał układ zmarszczek wokół oczu, gdy się śmiała. Znał kształt jej ust. Ciepło spojrzenia. Kochał ją. Była miłością jego życia.

Przymknął oczy, próbując przywołać ten obraz, który zaatakował go w warsztacie. Ten fioletowy błysk. Tę sylwetkę.

— To nie byłaś ty — szepnął do pustego pokoju.

Rozum mechanika analizował fakty na zimno. Twarz z wizji była inna. Ostrzejsza. Może starsza? A może po prostu inna, nieznana. Obca. Ale serce… Serce biło mu tak samo jak wtedy, gdy pierwszy raz zobaczył Florentynę na potańcówce w remizie przeszło trzydzieści lat temu. Nie, biło mocniej. To było uczucie „rozpoznania”. Tęsknota tak potężna, że wyrywała duszę z ciała. Tęsknota za kimś, kogo nie znał.

To go przerażało. Poczucie winy uderzyło w niego ze zdwojoną siłą. Czy zwariował? Czy prąd uszkodził mu płat czołowy i teraz projektuje uczucie miłości na przypadkowe halucynacje? Czuł się, jakby zdradzał pamięć o żonie z jakimś duchem z inwertera.

Wtedy pisk w głowie nagle zmienił tonację. Zrobił się wyższy, bardziej natarczywy. Jakby reagował na jego emocje. Jakby… karcił go za te wątpliwości. Franciszek skrzywił się i chwycił za skroń.

— Cicho bądź — warknął.

Ale sygnał nie słuchał. Wibrował, domagając się uwagi. Franciszek odstawił herbatę. Ręka mu zadrżała, łyżeczka zadzwoniła o porcelanę. Nie mógł tu siedzieć. Spokój tego domu, który budował przez lata, nagle stał się nie do zniesienia. Czuł się tu obco, jak gość we własnym życiu. Wstał gwałtownie. Musiał zająć czymś ręce. Musiał przestać myśleć o Niej — tej nowej, i o Florentynie — tej utraconej.

Zszedł do piwnicy. To było jego domowe królestwo. Mały warsztacik, gdzie naprawiał drobne sprzęty AGD dla sąsiadów, lutował stare radia i trzymał „przydasie”. Tu pachniało kalafonią i kurzem. Tu czuł się bezpiecznie. Na stole warsztatowym leżało rozgrzebane radio lampowe „Pionier”. Prosta robota — wymiana kondensatorów. Idealne zajęcie na bezsenność. Usiadł, włączył lampkę. Sięgnął po lutownicę transformatorową.

Zbliżył dłoń do radia, nawet go nie dotknął, a głośnik „Pioniera” zacharczał. Franciszek cofnął rękę. Cisza. Zbliżył ją znowu. Bzzyt… trzask… szum…

Radio nie było podłączone do prądu. Wtyczka leżała na blacie, pół metra od gniazdka. Franciszek zamarł. Spojrzał na swoją dłoń. Była brudna, z kilkoma bliznami, zwyczajna ręka mechanika. A jednak stara membrana głośnika drżała, gdy tylko zbliżał palce do cewki. Pisk w jego głowie zsynchronizował się z szumem z głośnika. To, co słyszał w czaszce, i to, co wydobywało się z martwego radia, to była ta sama częstotliwość.

— Co ja ze sobą zrobiłem? — szepnął, patrząc na swoje dłonie jak na broń. — Jestem naładowany? Jak kondensator?

Chwycił wtyczkę radia i wcisnął ją do gniazdka, żeby zagłuszyć ten upiorny rezonans normalną muzyką. Przekręcił gałkę. Radio złapało stację. Jakiś nocny pop. Ale muzyka była zniekształcona. Płynęła wolno, jak z uszkodzonej kasety magnetofonowej. Męski głos spikera brzmiał niczym demoniczny bełkot. Franciszek cofnął się pod ścianę. Radio grało, ale czas wewnątrz jego układów płynął w innym tempie niż w piwnicy. Jego obecność zakrzywiała pracę lamp.

Wybiegł z pomieszczenia, zostawiając grające radio i zniekształcone dźwięki. Wpadł do sypialni, rzucił się na łóżko i naciągnął kołdrę na głowę — jak dziecko, które boi się potworów. Ale pisk był z nim pod kołdrą. Był w nim. Tej nocy nie zasnął. Leżał, patrząc w ciemność, a przed oczami wciąż widział powidok tamtej twarzy. I z każdą godziną, wbrew logice i wbrew wierności Florentynie, czuł, że ta obca twarz jest jedynym domem, jaki mu pozostał.

Rozdział 3 Diagnostyka

Poranek nie przyniósł ulgi. Słońce wstało blade, jakby przefiltrowane przez brudną szybę, a pisk w głowie Franciszka trwał. Był cichszy niż w nocy, stłumiony przez odgłosy budzącej się wsi, ale wciąż tam był. Jak włączony czajnik w sąsiednim pokoju.

Franciszek wszedł do warsztatu o siódmej trzydzieści. Nie musiał nigdzie jechać; wystarczyło przejść kilkanaście metrów przez żwirowy plac, mijając sznur samochodów różnych marek czekających na swoją kolej. Oczy miał podkrążone, a ruchy sztywne. Wiktor już tam był. Zamiatał halę, nucąc coś pod nosem. Na widok szefa przerwał.

— Szefie, wygląda pan… no, niewyraźnie — wypalił Wiktor, opierając się na miotle. — Może pan wróci do domu? Ogarnę dzisiaj te łatwiejsze tematy sam, chociaż te klocki w Toyocie.

— To tylko migrena — skłamał Franciszek, przebierając się w roboczy kombinezon. Wiedział, że to marne kłamstwo, że takie bajerowanie to on mógłby wcisnąć Joli, a nie sobie. Głupia gadka.

Materiał kombinezonu wydawał się szorstki, drażnił skórę jak papier ścierny. Jego zmysły były nienaturalnie wyostrzone.

— Zrobimy kawę i przejdzie. Co mamy na kanale?

— Ten Passat B8 od pana Marka. Check engine, trzęsie budą na zimnym. Wtryski albo wiązka, klasyka. Podpiąłem już VCDS-a, ale…

— Ale co?

— Coś nie łączy. Laptop nie widzi głowicy. Może kabel się przetarł?

Franciszek westchnął.

— Daj, ja to zrobię. Zrób mi tę kawę. Czarną, bez cukru.

Podszedł do srebrnego Passata. Wnętrze pachniało waniliową choinką zapachową. Na siedzeniu pasażera leżał jego pancerny Panasonic Toughbook, a głowica wpięta była w złącze OBD pod kolumną kierowniczą. Franciszek usiadł na fotelu. W momencie, gdy jego ciało znalazło się wewnątrz metalowej klatki karoserii, pisk w głowie zmienił ton. Zrobił się… gęstszy.

Sięgnął do laptopa. Zobaczył pulpit. Wszystko wyglądało normalnie. Franciszek położył dłonie na klawiaturze, żeby uruchomić program diagnostyczny. Trzask. Ekran laptopa zamigotał. Przez matrycę przeszły poziome pasy jak w starym telewizorze.

— Co jest…? — mruknął. Cofnął ręce. Ekran się uspokoił. Mężczyzna zbliżył dłonie ponownie. Kursor myszki zaczął skakać po ekranie jak oszalały, otwierając przypadkowe okna. Głowica wpięta w OBD mrugała czerwoną diodą — błąd komunikacji.

Franciszek poczuł dreszcze. To nie był przypadek z radiem w piwnicy. To działo się tutaj, w jego pracy. Jego narzędzia, przedłużenie jego rąk, odmawiały posłuszeństwa.

— Nie rób mi tego — syknął do komputera. — Muszę pracować.

Próbował dalej z uporem maniaka. Chwycił wtyczkę OBD, żeby ją docisnąć. W chwili, gdy jego palce zacisnęły się na plastikowej obudowie złącza, stało się to znowu. Czas zwolnił. Tym razem nie było wizji twarzy. Tym razem Franciszek nie zobaczył niczego oczami. On to „poczuł”.

Poczuł samochód. Ale nie jako blachę i plastik. Poczuł go jako system nerwowy. Przez jego palce, przez plastik złącza, popłynęła informacja. Nie w formie kodów błędów P0303. To było uczucie oporu. Czuł prąd płynący w wiązkach jak krew w żyłach. I czuł, gdzie ta krew nie dopływa. Sygnał w głowie — ten nieznośny pisk — nagle stał się mapą. Wysoki ton… niski ton… i nagle zgrzyt. Ból w koniuszku palca wskazującego.

Franciszek wyrwał rękę ze złącza, jakby go oparzyło. Oddychał ciężko. Panasonic zgasł całkowicie, wentylator w nim ucichł. Uwalony procesor? Płyta główna? Nieważne. Franciszek wysiadł z auta, chwiejąc się na nogach. Podszedł do silnika. Maska była otwarta.

Działał jak w transie. Nie potrzebował schematu. Nie potrzebował multimetru. Jego ręka sama powędrowała w stronę wiązki idącej do trzeciego wtryskiwacza. Przesunął palcami po karbowanej rurce osłonowej — peszlu. Nic. Nic. I nagle — impuls bólu w głowie. Zgrzyt. Zatrzymał palec w połowie przewodu.

— Tutaj — szepnął.

— Kawa, szefie! — Wiktor wyłonił się z biura z parującym kubkiem. — I co? Połączył się? Co pokazał komputer?

Franciszek drgnął, wyrywając się z transu. Spojrzał na Wiktora, potem na swoje dłonie, potem na martwego laptopa na siedzeniu. Musiał kłamać. Musiał to ukryć, bo inaczej wezmą go za wariata.

— Nie… — odchrząknął, starając się, by głos brzmiał normalnie. — Laptop padł. Bateria chyba. Ale… słuchaj, rozetnij peszel przy trzecim cylindrze.

— Co? Tak w ciemno? Bez pomiarów?

— Mówię ci, rozetnij — powiedział twardo. — Silnik chodził nierówno, a tam wiązka jest napięta. Na słuch mi to wygląda na przerwę w sterowaniu.

Wiktor wzruszył ramionami. Szef to szef. Wziął nożyk, ostrożnie naciął izolację. Rozchylił kable.

— O jasna cholera… — gwizdnął. — Szefie, pan to jest magik. Kabel od sygnału jest zielony, trzyma się na jednym włosku. Jak pan to wiedział bez kompa?

Franciszek stał trzy metry dalej, wycierając czyste dłonie w szmatę, żeby ukryć ich drżenie.

— Lata praktyki, Wiktor. Lata praktyki.

— A Panasonic? — Wiktor zajrzał do środka. — Szefie, on jest gorący jak piec. I śmierdzi spalenizną. Przecież to Toughbook, tego nie da się spalić…

Franciszek zamknął oczy.

— To tylko sprzęt. Napraw auto. Ja muszę wyjść na spacer.

Wyszedł przed warsztat, w chłodne powietrze poranka. Oparł się o ścianę budynku. Zniszczył laptopa za kilka tysięcy złotych. Ale znalazł usterkę dotykiem. Stał się chodzącym zwarciem. Był niebezpieczny dla wszystkiego, co kochał — dla swojej pracy, dla swoich maszyn.

Spojrzał na swoje dłonie.

— Kim ja się staję? — zapytał szeptem. W odpowiedzi pisk w jego głowie zafalował, jakby z aprobatą.

Stajesz się odbiornikiem — zdawała się mówić cisza między dźwiękami. — Teraz musisz tylko znaleźć nadajnik.

Rozdział 4 Izolatka

Listopad pokazał swoje najgorsze oblicze. Temperatura spadła poniżej zera, a wiatr wciskał się do warsztatu każdą szparą, niosąc wilgoć, która wchodziła w kości. Hala była lodówką.

Jego duma — autorska instalacja grzewcza z trzech starych jednostek klimatyzatorów, przerobionych na wydajną pompę ciepła — stała martwa. Majstersztyk recyklingu. Sam lutował miedziane rury, sam dobierał zawory rozprężne i hakował sterowniki, żeby wycisnąć z tego złomu sprawność, której zazdrościli mu koledzy z branży. Ale rano, gdy tylko zbliżył się do ściany, na której wisiała główna jednostka sterująca, usłyszał cichy trzask. Wyświetlacz temperatury zamrugał i zgasł. Inwertery sterujące sprężarkami poddały się w jego obecności. Wiedział, że dopóki nie opanuje tego, co w nim siedzi, każda nowa płytka PCB skończy tak samo. Skazał się na zimno. To była cena.

Odesłał Wiktora wcześniej.

— Idź, nie ma co marznąć — powiedział, wręczając chłopakowi dniówkę. — Jutro skończymy tego Passata. Muszę zamówić nową wiązkę.

Gdy brama zjechała w dół, odcinając go od świata, w hali zapadła cisza. Ale dla Franciszka nie była to cisza. Dla niego powietrze było pełne krzyku. Czuł transformator na słupie energetycznym pięćdziesiąt metrów dalej — buczał mu w potylicy jak wściekły szerszeń. Czuł router Wi-Fi w biurze — pulsował szybkim, drażniącym rytmem. Nawet świetlówki nad głową „śpiewały” swoją częstotliwością 50 Hz.

— Muszę to wyciszyć — mruknął, chuchając w zziębnięte dłonie. Para z ust uniosła się i zniknęła w półmroku.

Elektronika diagnostyczna odpadała, stary Panasonic był kupą stopionego plastiku. Została mu tylko stara, dobra fizyka analogowa. Podszedł do regału z odpadami, wyciągnął rolkę gęstej miedzianej siatki, grube przewody masowe i kilka żelaznych prętów. Zaczął budować w kącie warsztatu klatkę. Znał ten temat, gdzieś kiedyś o tym czytał, śmiejąc się pod nosem, ale teraz to wszystko nagle miało sens. Budował z dala od głównej rozdzielni prądu. To była prowizorka — stelaż z drewnianych łat owinięty miedzianą siatką. Tworzył sześcian.

Lutował każde łączenie starą kolbą transformatorową — jedyną, która jeszcze działała w jego rękach, choć grot brzęczał głośniej niż zwykle. Po dwóch godzinach konstrukcja była gotowa. Wyglądała jak futurystyczny kojec. Franciszek pociągnął gruby kabel od siatki prosto do głównej szyny uziemiającej warsztatu, wkopanej głęboko w ziemię.

— Uziemienie — mruknął. — Niech to wszystko spłynie do ziemi.

Zanim wszedł do środka, wrócił do biura po czarną, polimerową walizkę. Wyciągnął ją z głębi pancernej szafy. Kupił to cacko w leasingu ponad rok temu z zamiarem stworzenia autorskiego narzędzia do diagnostyki warsztatowej nowej generacji, ale wiecznie brakowało czasu na konfigurację. Laptop leżał tam, czekając na moment, który właśnie nadszedł — w najmniej oczekiwany sposób.

Była to stacja robocza oparta na azotku galu (GaN) z pełną izolacją galwaniczną portów. Wiedział, dlaczego to cudo jeszcze nie wybuchło mu w rękach — to pancerna izolatka dla procesora, zaprojektowana tak, by wytrzymać zakłócenia, przy których zwykły krzem po prostu by wyparował. Wniósł maszynę do klatki, a wraz z nią specjalistyczny kabel ekranowany zakończony pozłacanymi klamrami.

Wiedział dokładnie, co robi. Klatka izolowała go od świata, ale on potrzebował stworzyć zamknięty obieg. Przypiął pierwszą klamrę kabla bezpośrednio do miedzianej siatki, zamieniając ją w gigantyczną antenę zwrotną. Drugą klamrę — miedzianą opaskę — zacisnął na własnym nadgarstku. Klatka Faradaya stała się dla niego lustrem: sygnał z jego głowy uderzał w miedź i wracał prosto do portu diagnostycznego laptopa.

Zaryglował miedziany skobel. Cisza była natychmiastowa i porażająca. Franciszek owinął się kocem, usiadł na krześle i otworzył laptopa. System wybudził się błękitem. Od razu uruchomił Heuristic-Link — oprogramowanie do głębokiej analizy danych, które instalował miesiącami z myślą o swoim dawnym projekcie.

Położył palce na gładziku. Program natychmiast wykrył połączenie: STATUS: SYNCHRONIZACJA PĘTLI INDUKCYJNEJ… 100%.

Płaska linia na ekranie eksplodowała fioletową kaskadą danych. Algorytm zaczął segregować chaos. Wentylatory zawyły, wyrzucając gorące powietrze prosto w zmarznięte dłonie Franciszka. AI nie tylko odbierało sygnał — ono zaczęło go filtrować, odrzucając biochemiczny szum mózgu i zostawiając czysty zapis techniczny.

Na matrycy zaczęły pojawiać się linijki tekstu generowane przez AI: „Analiza zakończona. Wykryto protokół warstwy transportowej nieznanego typu. Architektura danych: fraktalna. Uwaga: Obiekt nie jest źródłem. Obiekt jest tylko przekaźnikiem — pasywnym węzłem sieci”.

Pod spodem oprogramowanie wyrzuciło pierwszą, kluczową instrukcję: „ZALECENIE: Wykryto zakodowane metadane geolokalizacyjne. Punkt docelowy: 52°02’02"N, 23°07’16"E — Biała Podlaska, Park Radziwiłłowski. Czy wytyczyć trasę?”.

Franciszek poczuł, jak krew odpływa mu z twarzy. Te cyfry nie były tylko suchymi danymi nawigacyjnymi. Znał to miejsce lepiej niż własny warsztat. Widział przed oczami konkretną alejkę i tę jedną, starą ławkę pod kasztanem, na której trzydzieści lat temu, z trzęsącymi się rękami, prosił Florentynę, by została jego żoną.

Pisk w jego głowie na moment stał się niemal kojący, jakby potwierdzał wybór maszyny. To nie mógł być przypadek. Coś, co włamało się do jego świadomości, używało jego własnych wspomnień jako punktów orientacyjnych na mapie rzeczywistości.

— Dlaczego tam? — szepnął do ciemności klatki, ale ekran nie odpowiedział. Wyświetlił tylko pulsujący, czerwony punkt w sercu parku.

Franciszek wstał gwałtownie, omal nie zrzucając laptopa z kolan. Odpiął miedzianą opaskę z nadgarstka i chwycił klamrę klatki. Musiał tam jechać. Teraz. W samym środku mroźnej, listopadowej nocy.

— Tak, młody — wycharczał, pakując laptopa do pancernej walizki. — Wytycz trasę. Jedziemy na spotkanie z przeszłością.

Rozdział 5 Kod maszynowy

Grudzień przyniósł ze sobą mrok, który zdawał się wylewać z każdego kąta warsztatu. Dni były krótkie, szare i przeraźliwie zimne. Franciszek praktycznie zamieszkał w swojej klatce Faradaya. Hala była lodowata, więc przytargał z zaplecza starą, żeliwną „kozę”. Postawił ją dwa metry od klatki, wyprowadził rurę przez otwór w ścianie i rozpalił w niej grubym węglem. Tylko ten prymitywny ogień był bezpieczny — nie posiadał sterowników, inwerterów ani czujników. Czerwony blask bijący z drzwiczek piecyka był jedynym światłem, które nie drżało w jego obecności.

Wychodził z klatki tylko wtedy, gdy musiał. Klienci wciąż przyjeżdżali, przyciągnięci jego legendarną renomą, ale zasady pracy uległy brutalnej zmianie. Franciszek nie dotykał już aut. Stał w bezpiecznej odległości, z rękami wbitymi głęboko w kieszenie roboczego kombinezonu, i instruował Wiktora.

— Lewy pin w trzeciej kostce, Wiktor! Delikatnie, nie pognij go! — rzucał krótkie komendy, gdy chłopak pocił się nad wiązką w nowym Audi.

— Szefie, ale pan zawsze sam to robił w pięć minut… — mruknął Wiktor, wycierając brudne ręce w szmatę.

— Bo jesteś głąbem mechanikiem, a ja nie chcę, żebyś nim został do końca życia — uciął Franciszek. Jako wybitny fachowiec wiedział, że najlepsza nauka to ta na żywym organizmie, gdy mistrz nie trzyma za rękę, ale patrzy na każdy ruch. — Masz się uczyć. Masz czuć ten prąd w palcach, słuchać, jak pracują przekaźniki, a nie tylko patrzeć, co pokazuje ekran. Myśl, chłopaku! Jak nie zrozumiesz schematu, to jesteś tylko małpą z kluczem.

W rzeczywistości Franciszek czuł się jak ranny dowódca, który widzi pole bitwy, ale nie może chwycić za miecz. Każde zbliżenie dłoni do nowszej elektroniki kończyło się błędem komunikacji na desce rozdzielczej. Musiał trzymać dystans.

Książki, które pożerał nocami, dały mu słownictwo, ale nie dały odpowiedzi. Wiedział już co (fizyka kwantowa, termodynamika, teoria informacji), ale wciąż nie wiedział jak. Potrzebował ogromnej mocy obliczeniowej swojego głównego serwera w biurze. Jednak serwer nie był Toughbookiem. Był otwartą strukturą pełną miedzianych ścieżek, które w obecności Franciszka paliły się jak bezpieczniki.

Rozwiązanie znalazł na półce z częściami do diesla.

— Izolacja galwaniczna, ale absolutna — mruknął, obracając w palcach stary wtryskiwacz Common Rail z silnika 3.0 TDI.

Wtryskiwacze te oparte są na stosie piezoelektrycznym. Zjawisko to działa w obie strony: jeśli uściskasz lub uderzysz w kryształ, wygeneruje on impuls napięcia. Mechaniczny nacisk zamieniony w prąd. Bez wspólnej masy, bez ryzyka przebicia.

Franciszek spędził dwa dni na budowie interfejsu. Wymontował stos piezo i zamontował go w imadle, pięć metrów od serwera. Do styków przylutował kabel zakończony diodą LED. Diodę umieścił w rurce, którą wycelował w fototranzystor wpięty w serwer. Zero drutu. Zero wspólnej masy. Zero indukcji. Tylko czyste światło.

Potrzebował jeszcze dostępu do sieci. Jednak zwykły kabel Ethernet byłby dla niego jak lont przyłożony do beczki z prochem. Sięgnął po media konwertery światłowodowe. Dane do klatki płynęły przez cienką, szklaną nitkę światłowodu. Szkło nie przewodzi prądu. Było barierą idealną.

Odpalił serwer długim kijem. Franciszek usiadł przed imadłem, grzejąc dłonie o żeliwo piecyka. Położył palec na krysztale piezo. Nacisnął. Błysk diody. Na ekranie pięć metrów dalej przeskoczył kursor. Działało. Ale komunikacja była bolesna. Musiał napisać sterownik, który zamieni sekwencje błysków na litery — binarny alfabet Morse’a.

PYTANIE: Czy informacja w układzie zamkniętym jest niezniszczalna?

AI: Zgodnie z zasadą unitarności informacja nie ginie. Jednak ulega dekoherencji i staje się nieodzyskiwalna dla obserwatora makroskopowego.

Franciszek zacisnął zęby. Stukanie palcem było zbyt wolne. On potrzebował przekazać maszynie doświadczenie. Wyciągnął generator funkcji i podłączył go pod obudowę piezo, a potem chwycił ją obiema dłońmi.

Zamknął oczy i skupił się na melodii w swojej głowie. Jego ciało zaczęło wibrować. Mikrodrgania mięśni przeniosły się na kryształ. Dioda LED zaczęła mrugać z częstotliwością terahercową. Serwer zawył. Wiatraki weszły na 100% obrotów. Ekran zalała kaskada błędów: BUFFER OVERFLOW. UNKNOWN ENCODING. Maszyna dławiła się surowym chaosem wlewanym przez rurkę światła.

— Ucz się — syknął Franciszek. — To jest nowa fizyka.

Ekran nagle zgasł. W warsztacie zapadła cisza, przerywana tylko trzaskiem drewna w piecyku. Franciszek puścił kryształ, oddychając ciężko. Na czarnym ekranie pojawił się jeden, migający wiersz:

Czy dane są zaszyfrowane?

Maszyna nie odrzuciła sygnału. Zapytała o szyfr. To była pierwsza szczelina w murze.

— Jutro lekcja druga — powiedział Franciszek, dorzucając węgla do czerwonej „kozy”.

Rozdział 6 Gorączka krzemu

Styczeń wbił szpony w mury warsztatu w Sworach. Mróz był tak tęgi, że szyby w oknach pokryły się grubą warstwą lodowych kwiatów, odcinając wnętrze od świata. W hali panował gęsty półmrok, rozświetlany jedynie neonowym błękitem diod serwera i małą lampką wewnątrz klatki Faradaya.

To nie była już lekcja. To było brutalne przesłuchanie. Ć

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.