Krzysztof Jan Derda-Guizot

Wyprawa do opactw Notre-Dame de Sénanque, Hautecombe, Thoronet, i Vaucelles

© Krzysztof Jan Derda-Guizot, 2021

Opactwo Notre-Dame de Sénanque jest To czynny i aktywny do dziś dnia cysterski klasztor znajduje się w mieście Gordes, w francuskim departamencie Vaucluse w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże. Założone zostało w 1148 roku, w 1150 zostało opactwem. Wraz z opactwem Silvacan i opactweThoronet należy do tak zwanych trzech sióstr prowansalskich, które świadczą o wielkim wpływie zakonu cystersów w Prowansji, zwiedzimy dziś opactwa Hautacombe, Thoronet i Vaucelles

ISBN 978-83-8245-819-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

  Książka powstała w oparciu o materiały własne autora jak i przy pomocy  Francuskiej Wikipedii, a także portalu zdjęć Pixabay. Na okładce książki opactwo Notre Dame de Sénanque

Non Nobis Domine, Non Nobis Sed Domini Tuo Da Gloriam

Le auteur Templar militi

Tobie Panie Boże Wszechmogący na wieczną chwałę

Opactwo Notre-Dame de Sénanque

Kościół opactwa Notre-Dame de Sénanque z absydą

Opactwo Notre-Dame de Sénanque z lotu ptaka

Opactwo w remoncie w 2020 roku.

Kapitele kolumnowe z wodnymi liśćmi.

Klasztorny wirydarz z krużgankami dziedzińca

Dzwonnica opackiego kościoła

Absyda kościoła zwana łożem boleści

Opactwo i jego ukwiecone pole lawendy widok od północy

Opactwo w panoramie

Mury obronne opactwa i kościół klasztorny

Fasada główna kościoła z murem opactwa

Głowa diabła z opactwa

Rozbite sklepienie kolebkowe i rozeta dormitorium.

Opactwo Notre-Dame de Sénanque jest To czynny i aktywny do dziś dnia cysterski klasztor znajduje się w mieście Gordes, w francuskim departamencie Vaucluse w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże. Założone zostało w 1148 roku, w 1150 zostało opactwem. Wraz z opactwem Silvacane i opactwem Thoronet należy do tak zwanych trzech sióstr prowansalskich, które świadczą o wielkim wpływie zakonu cystersów w Prowansji. Dziś klasztor z Lérins i całe opactwo, jako klasztor, położone jest w dolinie, gdzie płynie rzeka Senancole, i jest nadal zajęte przez społeczność mnichów cysterskich z Cystersów Zgromadzenia Niepokalanego Poczęcia. Klasztor został założony na terenie Gordes 23 czerwca 1148 roku, lub 9 dnia w lipcu, z inicjatywy Alphanta, lub Alsaura, biskupa Cavaillon, oraz przez cystersów pochodzących z Mazan, lub Mansiade w Ardèche. Osiedlają się oni w wąskiej dolinie Senancole, która jest częścią prerogatywy lordów Gordes. W październiku 1150 roku, jeden z nich, Guiran de Simiane, podarował miejsce pierwszemu opatowi Pierre’owi. Sénanque prosperował szybko do tego stopnia, że od 1152 roku, a jego społeczność była wystarczająco duża, aby założyć drugie opactwo w Vivarais. Mnisi korzystali wówczas z licznych darowizn, w szczególności od rodziny Simiane i lordów Venasque. Klasztor niedługo wybudował, niekiedy bardzo odległe stodoły, rodzaje przybudówki dla kierownika folwarków, które rozwijali bracia świeccy, oraz mnisi pomocniczy odpowiedzialni za zadania rolnicze. Ale opactwo gromadzi bogactwa niezgodne ze ślubami ubóstwa z XIV stulecia, i samej dekadencji. Rekrutacja i zapał maleją wraz z rozluźnieniem dyscypliny. Sytuacja jednak poprawia się i klasztor odzyskuje swoją godność poprzez dążenie do poszanowania ducha fundatorów. W 1544 roku, podczas wojen religijnych powieszono zakonników, a klasztor został spalony przez Vaudów, a budynek konwersów zniszczony. Pod koniec XVII wieku, Senanque ma tylko dwóch zakonników. Na szczęście został sprzedany jako własność narodowa w 1791 roku, nabywcy, który uchronili opactwo od wszelkiego zniszczenia posunęli się do dalszej konsolidacji. Kupiony przez opata z Lérins, Dom Barnouin, w 1857 roku, odnajduje swoje pierwotne powołanie: nowe budynki otaczają stare i osiedla się tam 72 mnichów. W 1903 roku, po wypędzeniu kongregacji, mnisi zostali wypędzeni z opactwa. Dopiero w 1926 roku, życie mnichów konwentualnych zostało wznowione o Sénanque, obecnie także w klasztorze w Lérins to także ich opactwo. W 1969 roku, pięciu pozostałych mnichów nie było w stanie pokryć kosztów utrzymania klasztoru. Opuszczają obszar, aby przejść na emeryturę do swojej firmy macierzystej na Wyspach Lérins. W tym samym roku ksiądz Lérins i przemysłowiec Paul Berliet wynegocjowali umowę sponsoringu przemysłowego, który szukał miejsca na założenie centrum kulturalnego. 24 października firma Berliet podpisała trzydziestoletnią umowę najmu z zakonem. Wspiera się tam renowację i zobowiązuje się do zachowania religijnego aspektu miejsca, odrestaurowania oraz utrzymanie budynków a także umożliwia mnichom powrót na teren przed wygaśnięciem kontraktu. Praca, w połowie jest finansowana przez firmę Berliet, i jest wykonywana z poszanowaniem oryginalnych materiałów i technik średniowiecza. Paul Berliet poprosił poetę i pisarza Emmanuela Muheima o utworzenie narodowego centrum spotkań w Sénanque, przy wsparciu Francuskiego Ministerstwa Kultury. Od 1970 do 1988 roku, centrum spotkań Sénanque było jednym z tych miejsc skupienia i odosobnienia, gdzie historycy i poeci, specjaliści od religii, artyści i socjologowie wymieniają się doświadczeniami bez granic, działaja tu, François Cheng, Alain Touraine, Jean Tinguely, Michel Rocard, Edgar Morin, Claude Geffré, Henri Maldiney, Pierre Mendes i inni spędzą tam swój czas wolny. Opactwo jest otwarte dla zwiedzających od 1988 roku, jest ich blisko 20 000 rocznie, opactwo posiada własną księgarnię i hostel. Przez blisko dwadzieścia lat będą tu odbywały się koncerty, kolokwia, seminaria, konferencje, były tu wystawy Jacquesa Bouffartigue w 1972 roku, Robert Droulersa w 1970, 1973,i 1986 roku, projekcje filmowe, imprezy, staże, rekolekcje, koła naukowe, publikacje itym podobne przedsięwzięcia kulturalne. Kolejna część opactwa, czyli najnowsze skrzydło na północ mieściła w latach 1977 do roku 1985, pod kierunkiem Claude-Louisa Renarda wystawy stowarzyszenia Incitation à la Création, a na piętrze zorganizowano muzeum Sahary oraz na parterze sklep z pamiątkami, w którym mieści się również księgarnia religijna. Wznowienie życia monastycznego. Nowa mała wspólnota cystersów przybyła z Lérins w 1988 roku. W 2012 roku, dziesięciu z nich przebywało w Sénanque, klasztor pozostający własnością opactwa Lérins. W 2019 roku mają tylko siedem lat. Lista pierwszych opatów. Od roku 1150 do 1184 roku, Piotr I. Od roku 1184 do roku 1198, nie wiadomo. Od 1198 do roku 1208, Wilhelm I Dalmace. Od 1208 do roku 1212, Piotr II. Od roku 1212 do roku 1216, Dolicjan I. Od roku 1216 do roku 1222,opatem był Bonifacy. 1222—1230: Pierre III d’AlbègaArchitektura zewnętrzna. Opactwo, przedstawia bardzo trzeźwy styl romański, został zbudowany w wapieniu, rzeźbione i zmontowane w dużym kościołem stacjonarnym. Dachy pokryte są łupkiem. Ma rzadką orientację, konodyna jest zorientowana na północny wschód, a główna fasada na południowy zachód. Zwykle symboliczne, było to określane przez znaczenie doliny. Chevet i dzwonnica. Kościół opactwa składa się z pojedynczej półkolistej apsydy. Ta absyda z kolei jest zwieńczona i uformowana gzymsem, oraz jest przebita przez trzy pojedyncze płaskie i półkoliste wnęki, każda jest podtrzymywana przez łuk w kształcie półkola. Opiera się na skrzyżowaniu transeptu, który ma ścięte boki, kręgle otwory, mają pozostawione wnęki poprzez rusztowanie i wystający gzyms wsparty na geometrycznych wspornikach. Skrzyżowanie transeptu zwieńczone jest niewielką kwadratową dzwonnicą również przeprutą otworami do środka i zwieńczoną dachem z kamienia, zakończonego kamiennym krzyżem. Ta dzwonnica jest typowa dla cysterskiej architektury romańskiej, która opowiada się za utrzymaniem stylu romańskiego. Fasada boczna jest ujęta pięcioma potężnymi przyporami umieszczonymi nad nawą boczną i zwieńczona wysuniętym gzymsem z geometrycznymi wspornikami, podobnymi do krzyża. Główna fasada, wspierana jest przez dwóch potężnych przyporami, jest przebita przez dwa wąskie okna z podwójnym otworem i wybrzuszenia w półkolistym łuku zwieńczonym dużym oculusem ozdobionym przez dwanaście płatków. Ona też jest przebita otworami do kręgli. Klasztor. Opactwo posiada również romański krużganek, którego krużganki przerywane są łukami odciążającymi osłaniającymi trójdzielne arkady w półkolistym łuku wspartym na kolumnach z kapitelami wodnymi. Możemy dziś odwiedzić część opactwa, taką jak dormitorium mnichów chóralnych, opactwo, krużganek czy kapitularz. Mnisi zgromadzeni w tym ostatnim, zasiadający są i dziś na trybunach, aby czytać i komentować Pismo Święte, przyjmować śluby nowicjuszy, czuwać nad zmarłymi i podejmować ważne decyzje. Życie klasztorne. Ruch cystersów opowiadał się za ideałem ascetycznym, a prymitywną regułę benedyktyńską w placówkach przestrzegano ze skrajnym rygorem: izolacja, ubóstwo, prostota, jedyne drogi, które mogły prowadzić do błogosławieństwa. Warunki życia cystersów są więc do dziś, bardzo ciężkie nabożeństwa, modlitwa, pobożne czytania na przemian z pracą ręczną, odpoczynek nie przekracza 7 godzin a pierwsze nabożeństwo odbywa się o 4.30 rano, drugie o świcie, posiłki spożywane są w głębokim milczeniu a są dość oszczędne. Dawniej mnisi spali kompletnie ubrani we wspólnym dormitorium pozbawionym najmniejszego komfortu. Dziś każdy z nich śpi w oddzielnym pokoju zwanym celą. Działania. Głównymi zasobami mnichów są, wizyta w opactwie ich księgarnia religijna, i uprawa lawendy, sprzedaż miodu i olejku lawendowego, oraz sprzedaż różnych produktów z innych opactw.Rekolekcje duchowe. Wspólnota cystersów z Notre-Dame de Sénanque posiada pensjonat i przyjmuje osoby pragnące dzielić życie modlitewne wspólnoty w ciszy i skupieniu. Pod koniec października 2018 roku, mnisi wspólnoty apelowali o datki na ochronę opactwa. Nawa kościoła z XII wieku, grozi upadkiem, chociaż ją zabezpieczali niestety się wali, musimy zamknąć budynek awaryjny przed rozpoczęciem prac na konsolidacji i aktualizacji mówili nam mnisi, a szacowany remont opiewa dziś, na 2 miliony dwieście tysięcy euro. Ale państwo i społeczności nie mogą założyć wszystkiego i trzeba znaleźć co najmniej 800 tysięcy euro darowizn. Mnisi wobec tego rozpoczęli dużą kampanię komunikacyjną i wezwali kilku celebrytów, w tym komika Élie Semouna, który przekazał wezwanie do datków na swoim koncie na Instagramie. Stephane Bern następnie przejmuje, w imię obrony dziedzictwa. Notre-Dame de Sénanque, i jest jedną z 18 francuskich witryn wybranych do Loto du pont w 2020 roku, i 2019 roku. Finansowanie prac naprawczych jest już zapewnione, dzięki ogromnemu napływowi darowizn i prognozom, co może przynieść Loto du Patrimoine. Prace trwają od lata 2020 roku. Opactwo zostało wykorzystane jako miejsce kręcenia filmu Les Moinions, w którym grały dzieci ze szkoły Gordes. Do opactwa prowadzi droga departamentalna 177,jest to krótkie przedłużenie tej samej drogi.

Opactwo Hautecombe

Opactwo Hautecombe jest aktywnym opactwem cysterskim, a znajduje się w gminie Saint-Pierre-de-Curtille na zachodnim brzegu Lac du Bourget, w Sabaudii we Francji. Zostało założona w 1125 roku, przez Amedee z Lozanny, za pomocą hrabiego Amadeusza III i wsparciu Bernarda z Clairvaux i zbudowany w XII wieku, przez mnichów cystersów. Jest ono szczególnie znane bowiem jest z nekropolią z dynastii sabaudzkiej pochowani są tu hrabiowie Sabaudii, ich rodzina i niektórzy członkowie książęcej rodziny Savoy, a następnie niektórych królów i królowych Włoch. Po aktywnym i dostatnim okresie aż do początku XV wieku, opactwo, podobnie jak wiele innych domów zakonnych w tym czasie, kiedy to władza nad opactwem spadła pod opata komendatoryjnego jak zarządzanie aktywami fizycznych przez osoby spoza opactwa, a pobożność życia zakonnego jest silnie afektowana. Te powołania są stopniowo mniej aż do XVIII wieku, i powołania nekropolitalne są całkowicie zatracone.

Opactwo Hautecombe od strony brzegu wody.

Opactwo Hautecombe nad brzegiem Lac du Bourget widziane z belwederu Mont de la Charvaz.

Opactwo Hautecombe widziane z Lac du Bourget.

Hautecombe miejsce zamieszkania na palach na pierwszym planie, jest dziś zatopione

Dwa stanowiska Hautecombe stare za grzbietem masywu Chambotte, w tle i nowe nad brzegiem Lac du Bourget na pierwszym planie.

Rewolucja francuska która skupia niezależne zrzeszenie Savoy z Francji pod nazwą Mont-Blanc, po czym wypędza ostatnich kilku mnichów i niszczy część budynku klasztoru. Opactwo wraca do królestwa Sardynii po Kongresie Wiedeńskim na początku XIX wieku. Zostało następnie przebudowane w stylu barokowym z woli króla Sardynii Karola-Félixa de Savoie w latach 1765 do roku 1831, i Marie-Christine de Bourbon-Siciles. Prace prowadzone są pod nadzorem architekta Ernesto Melano. Opactwo ponownie powierzono cystersom od 1826 roku, opactwo odzyskuje funkcję nekropolii władców wraz z pochówkiem pary królewskiej. Aneksji Sabaudii do Francji przez Napoleona III w 1860 roku, ale nie zmieniło to zasad opactwa. Należy wówczas do prywatnej fundacji założonej przez Charlesa-Félixa i kierowanej przez opata wspólnoty religijnej, która zajmuje te tereny. Mimo relatywnie oszczędzonej przez prawo rozdzielenia kościołów od państwa w 1905 roku, opactwo w obliczu kryzysu po pierwszej wojnie światowej, które doprowadziły do zastąpienia cystersów przez benedyktynów od 1922 do 1992 roku. W czasie II wojny światowej Hautecombe przejściowo gościło polskich zakonników. Są oni aresztowani przez gestapo w murach opactwa. Pod koniec lat 80 tych. Benedyktyni postanowili opuścić opactwo Hautecombe, które stało się zbyt turystyczne. Wyjeżdżają do opactwa Notre-Dame de Ganagobie i proszą społeczność Chemin Neuf o przybycie i zastąpienie ich w tym opactwie. Zgodzili się tam zamieszkać w 1992 roku. Wspólnota ta inspirowana była zarówno duchowością świętego Ignacego Loyoli, jak i doświadczaniem odnowy charyzmatycznej. W szczególności organizuje wówzas szkolenia teologiczne. Opactwo Królewskie Hautecombe, położone na dzikim wybrzeżu zachodniego brzegu jeziora Bourget, u podnóża Mont de la Charvaz, znajduje się na terenie gminy Saint-Pierre-de-Curtille, 5 kilometrów od centrum wsi i niecały kilometr od miasta Ontex. Znajduje się około 10 kilometrów na północny zachód od Aix-les-Bains, 15 kilometrów na północ od Bourget-du-Lac, 25 kilometrów na północ od Chambéry i 45 kilometrów na południowy zachód od Annecy. Opactwo Hautecombe to jedyne opactwo cysterskie wzniesione w bezpośrednim sąsiedztwie naturalnego jeziora. Miejsce Hautecombe sprzed naszej ery wydawało się sprzyjać założeniu miasta nad jeziorem, zbudowanego w nieprecyzyjnym czasie, kilkaset metrów na południe od tego opactwa. To miasto było dość małe, w każdym razie bardziej niż te zbudowane na innych, korzystniejszych brzegach jeziora Bourget. Skromne jego szczątki zostały odkryte na koniec XIX wieku, a wymienione przez Laurent Rabut, w Savoy Towarzystwa Historii i Archeologii, w swoim pierwszym pamiętniku jeziora zabudowania Savoy. Datowano je na lata 3842 do roku 3835 przed naszą erą. Jako zabytek, odkryty także z innymi prehistorycznymi miejscami zamieszkania wokół Alp, stanowisko Hautecombe zostało sklasyfikowane od 27 czerwca 2011 roku, jako Światowe Dziedzictwo Ludzkości pod numerem F-73-06. Ogólna klasyfikacja UNESCO identyfikuje stanowisko Hautecombe pod numerem 1363—067, reprezentujące obszar o powierzchni 2,03 hektara czyli obszar 160 na 60 metrów, uzupełniony strefą buforową o powierzchni 5,7 hektara, położoną w zatoce na południe od Hautecombe, na południe od starego portu. Klasyfikacja światowego dziedzictwa doprowadziła również do klasyfikacji w inwentarzu zabytków 24 października 2011 roku. W przeciwieństwie do opactwa, które jest własnością Fundacji Hautecombe, ta strona jest własnością państwa. W I wieku, romańska świątynia poświęcona Augustowi stała na obecnym terenie opactwa. Napis nadal pokazał się w XIX wieku, napisany na kamiennym korycie, o treści August Sacrum SC Al Woltin Sabinus. Co znaczy w tłumaczeniu na język Polski. Tę świątynię wzniósł Augustowi Senniusz Sabinus z plemienia Voltinia, syn Kajusza. Ta osoba o imieniu Caius Sennius, nazywany Sabinusem, znany jest z senatorskiej prowincji Wiednia, z wystawnych gustów i hojności, kiedy to sprawował funkcję prefekta robotników w Genewie, czyli Genua wzniósł świątynię ku czci Marsa Augusta i innych w kraju Albańczyków. Pierwotny klasztor powstał we wczesnym okresie XII wieku, około roku 1101, jest oparty na Priory Roi znajdujący się w Cessens w masywie Chambotte, w miejscu zwanym pod nazwą Paquinôt plateau u podnóża Fornet, w Sessine Valley. Mnisi z opactwa Aulps, chcąc prowadzić życie pustelnicze, przybyli do miejsca, wówczas pełnego grozy i samotności, zwanego Hautecombe. Tam zbudowali oratorium i prowadzili święte i samotne życie zgodnie z regułą świętego Bazylego.To miejsce o nazwie Dolina Vandebert w 1126 roku, jako dolina z XVI wieku, obecnie znajduje się pomiędzy miejscowościami Granges i Topy. Ziemia ta została podarowana mnichom przez Gauthiera d’Aix księdzu Varrinowi około 1121 roku, ale już po ich osiedleniu się, napisano w kronikach. W imię Pana, ja, Gauterin, oddaję błogosławionej Marii z Alp i Lord Varrin, opat tego kościoła, dla reszty mojej duszy, wszystkich moich przodków i mojego syna Gauterina, ziemi dawniej nazywanej wulgarnie Le Fornet, a dziś La Combe, położonej w kraju albańskim, na górze, na której znajduje się zamek Cessens. Rodolphe z Château de Faucigny, jego żona, ojciec, bracia i synowie zatwierdzili tę darowiznę, jako darowiznę, którą potwierdził również Amédée III. Z tego klasztoru nie pozostają w końcu XVI wieku, żadne części budynku, dziś nadal stojąc, jest kilka innych budynków, takich jak pozostałości studni, a od połowy XIX wieku, nie ma żadnego z murów wciąż stojącego. W XX wieku nastąpiła zmiana przynależności religijnej. Bowiem 21 marca roku 1098, Robert z Molesme i dwudziestu jeden innych mnichów z Cluny postanowili zostawić Molesme aby znaleźć ślady Cystersów, którzy doprowadzili do powstania zakonu cystersów, i szczególnie promowanych zasad przez Bernarda z Clairvaux w początkach XII tego wieku. To bardziej wymagające przestrzeganie reguły świętego Benedykta jest bardzo udane i przyciąga wiele powołań. Bernard de Clairvaux, aby udać się do Rzymu, kiedy został wezwany przez Innocentego II, musiał przekroczyć Alpy, zwłaszcza Chambotte, i dlatego spotkał mnichów z Cessens. Nieufny wobec życia pustelników, był bardziej podatny na nadużycia niż życie wspólnotowe, doradzał mnichom z Cessens rozwijanie swojego powołania. Pod jego wpływem święty Guérin i mnisi z Hautecombe postanowili wstąpić do zakonu cystersów, co nastąpiło 14 czerwca 1135 roku. Opactwo Hautecombe następnie dołączyło do bardzo znanej linii Clairvaux. Miejsce to, choć stosunkowo opuszczone, jest uważane przez mnichów za zbyt ruchliwe, a ich styl życia jest bardzo zacofany. Dlatego szukają bardziej odizolowanego miejsca. Idąc za radą świętego Bernarda, który wracał z wyprawy po Niemczech i Włoszech, i po zobaczeniu światła wznoszącego się z Cessens, postanowił aby także oświetlić skały Charaïa, wybierają to drugie miejsce na swoje nowe opactwo. Nazwa Hautecombe jest zatem nieodpowiednia ze względu na swoje położenie geograficzne i odzwierciedla jedynie pamięć o dawnym miejscu. Klaudiusz Blanchard, opierając się na darowiźnie dokonanej przez Amédée III na rzecz ówczesnego opata Amédée de Lausanne a przyszłego biskupa Lozanny, który uchodzi za pierwszego opata Hautecombe, uważa, że przeniesienie dawnego miejsca Cessens na obecną Chara w miejsce z roku 1125. Uważamy, że rzeczywiście datę w dokumentach historycznych i jest ona ogólnie przyjęta do XIX wieku. Ale badania historyczne od czasu Claudius Blanchard zgadzają się, że dokument był prawdopodobnie antydatowany, przypuszczalnie przez Samuela Guichenona. Akt nadania jest bardziej prawdopodobny od 1139 roku, ponieważ darowizna jest dokonywana na rzecz nowego przeora Amédée, następcy Vivien. Ten ostatni był jeszcze nowicjuszem w Cîteaux w 1125 roku. Darowizna dokonywana jest w następujących warunkach i pisze w nim. Ja, Amédée, hrabia Sabaudii, z wstawiennictwem mojej żony, oddaję Bogu i Błogosławionej Marii, Amédee, opatowi Hautecombe i jego braciom z tego samego miejsca, zarówno obecnym, jak i przyszłym, bez żadnych ograniczeń oszukańczy, ziemia allodialna, którą posiadam lub do której mam prawo, na brzegu jeziora Châtillon, obejmująca łąki, pola, drzewa owocujące i owocujące krzewy, jest to dawniej zwany Charaïa i Exendilles dziś Château Saint-Gilles, około dwóch kilometrów na północ od opactwa a obecnie jest to Hautecombe. W rzeczywistości miejsca te nie były puste, Charaïa i Exendilles były dwiema małymi wioskami, szczególnie biednymi. W Charaïa kapliczka stała na placu świętego Andrzeja widać to w aktualnych terminach kaplicy z XI wieku. Ta kaplica miała zapewne więcej elementów z sarkofagów pochodzących od VII do VIII wieku. Zakonnicy zbudowali opactwo w Charaïa i stodołę w Exendilles. Opactwo jest prawie pozbawione środków do życia, książęta Sabaudii starają się przyznać mu, a w szczególności Humbert III, który daje Bogu i Świętej Marii d’Hautecombe, za zbawienie jego duszy i duszy jego przodków, dwadzieścia funtów, pieprzu, jakie należy podjąć w każdym roku od opłat Susa w święto świętego Andrzeja, i tak samo deklaruje Sibaud II de Clermont. Jedną z prawdopodobnych przyczyn oddawania Charaïa mnichów jest pragnienie, którzy kontrolują w imieniu dynastii sabaudzkiej wielki szlak komunikacyjny, który stanowi w Bourget jezioro i jego przedłużenie kanału Savières. Nowy układ terenu był tak niedostępny, że do pierwszego kościoła można było dostać się tylko drogą wodną. Jedną z godnych uwagi cech Humberta III jest jego pobożność i pociąg do monastycznego stylu życia. Po śmierci swojej trzeciej żony, Clémence de Zahringen, chciał złożyć śluby zakonne, ale ponieważ nie miał potomków, jego poddani poprosili go o ponowne małżeństwo. Po długim zwlekaniu poślubił więc Béatrice de Vienne, z której miał syna Tomasza, który był jego następcą na tronie sabaudzkim. Przywdział habit monastyczny na krótko przed śmiercią, która miała miejsce w Hautecombe lub Chambéry w dniu 4 maja 1189 roku. Pomyślność nowego opactwa jest przedwczesna, i wydaje się, że kościół opacki był na ukończeniu w 1153 roku, a większość budynków była już wybudowana w 1159 roku, do tego stopnia, że święty Bernard, zaskoczony tym wzrostem, wypowiedział te fatalne słowa. Altacumba, nimis alta cades. Hautecombe, jesteś zbyt zamożny, nadejdzie dzień twojego upadku. Dla Romaina Claira wydaje się jednak oczywiste, że słowa te zostały przypisane Bernardowi a posteriori. Tak czy inaczej, prace nad kościołem opackim najprawdopodobniej rozpoczęły się już w 1139 lub 1140 roku, i zostały z pewnością zakończone wraz ze śmiercią świętego Bernarda w roku 1153, co odpowiada bardzo rozsądnej średniej wśród kościołów cysterskich epoki. Rozwój nowej fundacji jest w każdym razie taki, że od 1135 roku, opactwo Fossanova, do tego czasu benedyktyńskie, łączy się z opactwem Hautecombe, które wysyła tam wielu mnichów, aby utworzyli ówczesną, jeśli nie pierwszą fundację cystersów we Włoszech, jest to przynajmniej pierwsza z linii Clairvaux. Sześćdziesiąt lat później, z okazji wypraw krzyżowych, które dawały nowe możliwości ewangelizacji na Wschodzie, opactwo Hautecombe wysłało mnichów do Achai, i oni założyli tam opactwo Zaraka i być może Isova, a dalej na wschód, przy okazji czwartej krucjaty, zakonnicy z Hautecombe założyli opactwo Saint-Ange de Petra w 1214 roku. W obu przypadkach ta orientalna przygoda trwa krótko bowiem Bizantyjczycy wypędzają krzyżowców z Konstantynopola w 1261 roku, niszczą opactwo Isova w 1263 roku, a opactwo Zaraka zostaje zamknięte około 1275roku. Pełną listę mnichów i ich systematycznie opracowywanie powstawało aż do początku XVI wieku. Wcześniej liczba i tożsamość mnichów mieszkających w Hautecombe znana jest jedynie fragmentarycznie. Wiemy, że w 1190 roku, opactwo liczyło siedemnastu mnichów, w tym czterech braci świeckich w 1201 roku, było dwudziestu dwóch, w tym dwóch konwersów, a w 1356 roku, trzydziestu ośmiu, trzydziestu dziewięciu w 1395 roku, a liczba ta spadnie do dwudziestu w 1422 roku. Spadek ten może być związany z wysoką śmiertelnością europejską z początku XV wieku, ze względu między innymiod tak zwanej Czarnej Śmierci. Liczbę mnichów wciąż poniżej czterdziestu tłumaczy być może obowiązek uchwalony przez Benedykta XII, w bullach Fulgens sicut stella, a zwłaszcza Summi magistri dignatis, dla każdego klasztoru cysterskiego z ponad czterdziestoma zakonnikami, aby wysłać mnicha na studia teologiczne do Paryża. Dom Joseph-Marie Canivez znalazł jednak ślad kilku fragmentów mnichów studenckich w Collège des Bernardins, przynajmniej jeden w studium w Tuluzie i jeden w opactwie Berdoues. Większość mnichów pochodzi z regionu Chautagne, Albanais, Combe de Savoie, Bugey jednak spotyka się ich z nieco bardziej odległych regionów jak Lyonnais, Burgundia, Dauphiné, czy też z Włoch, a nawet co najmniej jeden mnich pochodził z Yorkshire. Nierzadko też, zwłaszcza w okresie prosperity opactwa, niektórzy mnisi oddani są do służby okolicznym parafiom zwłaszcza do Saint-Pierre-de-Curtille i Saint-Innocent. Na początku posiadłości opactwa składały się tylko z Charai, czyli około trzydziestu hektarów podarowanych przez Amédée III. Ale ten skromny majątek, główny zasób mnichów, rósł bardzo szybko, głównie dzięki darowiznom. W roku 1125, znajdujemy wśród jego dobrodziejów Bernarda de Chevelu. Ziemie należące do opactwa znajdują się głównie w Chautagne, nad brzegiem Lac du Bourget, w masywie Bauges, w albańskim Bugey, ale także ziemie położone w największej odległości, w regionie Lyonu, Genevois, Dauphiné, Baronnies i aż do Pierrelatte. Kolejne źródło dochodu powstało w Hautecombe za panowania Humberta III, który bardzo lubił tam przychodzić i modlić się. Rzeczywiście, jego żona Clémence de Zähringen zmarła przedwcześnie, przeżywa wielki smutek i często pragnie medytować nad jej grobem, również prosi i uzyskuje, aby jego kobieta została pochowana w klasztorze Hautecombe. Następnie, logicznie rzecz biorąc, kiedy sam umiera, chce być pochowany u jego boku, a tradycja trwa. W ten sposób opactwo staje się nekropolią Domu Sabaudzkiego. W konsekwencji klasztor otrzymuje roczną rentę na modlitwę za dusze zmarłych. Podczas XIII wieku, opactwo otrzymało wiele darów, zwłaszcza w krajach Albańczyków i wysokiego kraju Aix. Syn Humberta III, Thomas I, przyznał mu wiele przywilejów w handlu, własności gruntów, łowiectwa, i to też sprawiło, że wiele bezpośrednich darowizn, a szczególnie z 11 listopada 1203 roku, gdzie nadał opatowi odpowiednie lokum, a w 1209 roku, gdzie jeszcze w lokacji hrabia nadał przywileje opackie. Pod Robertem, opatem Roi na początku XIII wieku, klasztor otrzymał wiele darów, zwłaszcza nadań i uprawnień w tej dziedzinie. Biskup Anzelm z Patras z Grecji przekazuje pieniądze przeznaczone na wyposażenie wnętrza kościoła, oraz dwie relikwie, głowę świętej Ireny z Salonik, która zostaje patronką opactwa i wioślarzy jeziora oraz palec świętego Andrzeja. Pod koniec panowania Amédée V opactwo Hautecombe było realną potęgą feudalną, posiadającą wiele praw suzerenów, poza tymi specyficznie hrabstwami, zwłaszcza w sprawach urbanistycznych i wymiaru sprawiedliwości. Jego posiadłości silnie rosły, zwłaszcza w Bauges na zboczach Mont Margériaz, w Jarsy, Arith, Bellecombe-en-Bauges. Archiwa turyńskie śledzą liczne spory terytorialne między opactwem a sędziami châtellenies i bailiwick z Lavours i Lignin. We wczesnym XIV wieku, Conrad jest opatem Roi, przed podjęciem opactwa Dieu de Lyon, a następnie ma stać się w 1313 roku, opatem z Clairvaux. Oprócz Dieu de Lyon, opactwo otrzymuje generalną jałmużnę Lyonu, placówki przeznaczonej dla pielgrzymów, oraz utrzymanie sąsiedniego mostu przerzuconego nad Rodanem, który dziś stał się Pont de la Guillotière. Szpital ten został założony przez Jeana de Faverges, który powierzył go cystersom z Hautecombe, pod których jurysdykcją pozostaje przez około trzy wieki. W szczytowym okresie prosperity darowizny i zapisy dokonywane na rzecz opactwa umożliwiły mu rozszerzenie ziem. Z drugiej strony opaci są czasami wybierani przez władców Sabaudii na wykonawców testamentu. Ojciec Robert otrzymuje od papieża Grzegorza IX specjalną misję dotyczącą odpustów związanych z jałmużną przeznaczoną na budowę wielkiego kościoła w Genewie, którego budowa została przerwana z powodu odwołania pierwotnie obiecanych odpustów. Następnie papież powierzył księdzu Robertowi inne misje dyplomatyczne, przede wszystkim na uwagę zasługuje jego akcja w 1233 roku, kiedy to wraz z arcybiskupem Sens Gaultier le Cornu i z królem Ludwikiem IX, odradzał mu pójście na wojnę przeciwko Anglii z Henrykiem III, jednak misja uwieńczona jest sukcesem.Lista pierwszych opatów regularnych Hautecombe, od roku 1135 do roku 1139,Vivien, od roku 1139 do roku 1144, Amédée de Clermont d’Hauterives, a od roku 1144 do roku 1159, Rodolphe i w każdym razie poświadczono, że był opatem w 1156 roku. Od roku 1160 do roku 1176,był opatem przyszły kardynał Henri de Marcy w roku 1176,Gonard. Pierwszymi zakonnikami, którzy przybyli do restauracji Hautecombe, są wszyscy Włosi i dlatego uważają się za wygnańców w Sabaudii. Ich skargi na ten temat sięgają do papieża Grzegorza XVI, który powołuje od 19 czerwca 1832 roku, Martineta arcybiskupa Chambéry, przełożonego tego domu, z tytułem delegata apostolskiego. W szczególności sprowadzał do opactwa francuskich nowicjuszy. Stosunki między włoskimi mnichami, zwolennikami rządów Konsolaty, a Francuzami, zwolennikami reżimu zalecanego przez delegata apostolskiego, są trudne. W 1841 roku, musieli odwołać się do księdza Tassiniego, a prezesa generalnego cystersów i kardynała Ostiniego, prefekta Kongregacji Zakonników. Prałat Billiet arcybiskup Chambéry przekazuje klasztor Hautecombe pod jurysdykcję prowincji włoskiej. Tak więc, gdy wikariusz generalny z zakonu cystersów, Ojcze Marchini, pobłogosławił nowego opata Roi w 1847 roku, nadał mu tytuł opata w partibus

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.