Angelika Sumera

Sheila

Bezwzględność Mroku

Redaktor Mint Concept Sp. z o.o

Korektor Topolska Justyna

Fotograf Guzik Agnieszka

Projektant okładki Bianga Joanna

© Angelika Sumera, 2024

© Guzik Agnieszka, fotografie, 2024

© Bianga Joanna, projekt okładki, 2024

Odkąd jej świat stanął na głowie, wszystko nabrało większego znaczenia. Sheila jest świadoma tego, co się dzieje. Samodzielnie podejmuje decyzję, które będą miały wpływ w najbliższym nadchodzącym czasie. A Bloodwolf? Bestia tylko czeka na jej potknięcie. Ale czy tylko jego dziewczyna powinna się obawiać? I gdzie w tym wszystkim jest Fedl?

ISBN 978-83-8384-848-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Dla moich bliskich, bez których

moje życie byłoby inne…

PROLOG

Nigdy nie przypuszczałam, że będę zmuszona stanąć na krawędzi życia. Na środku lasu bez moich przyjaciół. Zdana jedynie na potwora, który próbował mnie dopaść. Miałam ostatnie kilka sekund na ocalenie siebie, nim całkowicie zniknę z tego świata. Wyparuję lub stanę się duchem. Nicością. Bo po to zostałam stworzona, żeby umrzeć, prawda? Biegłam, choć wiedziałam, że to bez sensu. Całe moje dotychczasowe wysiłki poszły na marne. Moja egzystencja stała się nicością. Przepadłam przez własne nogi. To koniec! Nie potrafiłam biec dalej. Wiedziałam, że on wyczuł moją słabość i mnie znajdzie. Już po mnie! Miał nade mną władzę i chcąc nie chcąc, musiałam mu się pokłonić. Jakbym była jego służącą. Tego właśnie ode mnie oczekiwał. Abym oddała swoją godność i całą siebie. Przestała istnieć.

Jego słudzy nadeszli jako pierwsi. Śmiali się z mojego upadku i czekali na swojego pana, by wykonał zadanie. Dokończył to, co zaczął już dawno temu. Nie miałam dokąd biec ani gdzie się podziać. Byłam bezdomna, bez rodziny i przyjaciół. Nic mi już nie pozostało. Moja moc okazała się bezużyteczna, nie dałam rady… czułam się wykończona. Przybita. Osłabiona przez ból i wyrządzone przez niego cierpienie. Zabił każdego, kogo kochałam, kto mnie wspierał, był dla mnie ważny. Nie miał litości ani skrupułów. Zamordował wszystkich bez wyjątku. Na wspomnienie o tym chciało mi się płakać. Niektórym powyrywał serca, innym odgryzł głowy. Zostałam tylko ja. Ocalona? Czy po prostu pechowa?

Moja dusza krwawiła, a wiara chyba opuściła mnie na dobre. Zabrakło już nadziei. Byłam przerażona. Słyszałam go, nadchodził rozprawić się ze mną. Kroczył w moją stronę niczym władca świata. Długo na to wyczekiwał, aż skończył się mój czas. Historia dobiegła końca. Co teraz? Nic. Nogi odmówiły posłuszeństwa, ciało drżało ze strachu. Czułam jego triumfalny oddech, kiedy kazał mi upaść przed sobą na kolana. Złożyć mu hołd jak jakiemuś królowi. Ostatkiem sił próbowałam się jeszcze podnieść i uciec jak najdalej. Zostałam jednak zatrzymana. Podwładni szybko zorientowali się, co chciałam zrobić. Obserwowali mnie, a ja głupia myślałam, że mi się uda. Przytrzymali moje ręce i odwrócili mnie w stronę jego pyska, abym przypatrywała się swojej egzekucji. Moim ostatnim sekundom życia.

Patrzyłam na nich wszystkich: Heidi, Evę, dziewczyny, Simona, próbując znaleźć w nich ostatnią iskrę człowieczeństwa. Coś, co pozwoliłoby mi uwierzyć, że są po prostu ludźmi. Szukałam w ich mimice twarzy reakcji na to, co miało nadejść. Strach, przerażenie lub cokolwiek co pozwoli mi uwierzyć, że żałują tego, co się stało. Mogłabym im wtedy w jakimś stopniu wybaczyć. Wiem, że byłoby to ciężkie i po tych wszystkich przejściach nie powinnam tego robić. Jednak w momencie, kiedy miałam odejść na zawsze, chciałam uwolnić swoją duszę od nienawiści. Inaczej cząstka mnie mogłaby utknąć tutaj na zawsze. Musiałabym patrzeć na kolejne zło, które by wyrządzali. To byłoby dla mnie torturą. Miałam tego dosyć. Naiwnie szukałam skruchy w ich oczach. Ich serca były ze skały, nie wzruszyło ich moje cierpienie. Domagali się znacznie większego widowiska. To wciąż było dla nich mało. Jak można być tak podłym? Moja klęska, załamanie i depresja dawały im za mało satysfakcji. Chcieli więcej. A może tylko pragnęli się przypodobać swojemu władcy? Nie wiem, co siedziało w ich głowach, ale kiedy spojrzałam w oczy mojego potwora, widziałam tylko pustkę. Wilk był skory do demonstracji swojej przewagi. Czuł się bezkarny. Jakby świat należał do niego. Decydował o wszystkim i nikt nie mógł mu się przeciwstawić. Choć z drugiej strony, czy ktoś próbował?

Podszedł bliżej. Chciał się upewnić, że nie uda mi się znów uwolnić. Jakby to było w ogóle możliwe… Gdy nabrał pewności, rozdziawił szeroko swą paszczę i wbił zębiska w moje prawe ramię. Z łatwością odgryzł kawałek ciała. Krzyczałam z bólu, płacząc nad swym losem. Byłam związana i poraniona. Przepełniała mnie chęć zemsty, ale i rozpacz. Nie z powodu tego, że za chwilę mój koszmar miał dobiegnąć końca, tylko dlatego, że tyle osób pokładało we mnie nadzieję, a ja nie podołałam. To było okropne! Nigdy nie sądziłam, że doznam czegoś takiego. Moje czyny doprowadziły mnie do tej sytuacji. Czy ktoś mógłby cofnąć czas? Krew spływała po mnie i nie zamierzała przestać. Ubranie zrobiło się czerwone. Wykrwawiałam się, a oni stali i tylko mi się przyglądali. Chciałam zwyzywać swojego oprawcę ostatni raz, ale nim zdołałam cokolwiek uczynić, podeszli do mnie jego ludzie i przytrzymali mi głowę. Eve zjawiła się szybko. Wyjęła nóż z kieszeni, a potem ucięła mi język. Nie miałam siły im się przeciwstawić. Byłam zdana tylko na siebie ze świadomością, że być może szybko się wykończę i nie potrwa to długo. Modliłam się o to. Pierwszy raz pragnęłam śmierci.

Myślałam, że już więcej nie będą w stanie mnie skrzywdzić. To ich cały plan. Zaczekają, aż dusza opuści moje ciało, a oni będą tylko nad nim triumfować. Myliłam się. Nie pozwolili mi nawet na to. Nie chcieli jeszcze kończyć przedstawienia. Z oczu płynęły mi łzy. Błagalnym wzrokiem prosiłam o zakończenie tortur. Uśmiechnęli się, ale nie zamierzali przestać. Bloodwolf gwałtownie zatopił zęby w moim biodrze, by następnie ostatni raz spojrzeć mi w oczy i z pełną satysfakcją odcisnąć kły na mojej szyi. Czy to koniec? Zatrzymał się, czekając jedynie, aż rozpaczliwie nabiorę powietrza, a potem zacisnął mocniej szczękę. Nacisk był silny, zęby weszły bardzo głęboko. Czułam, jak jego kły przebijają mi wszystko w środku. Wiedziałam, że to już ostatnie sekundy. Nic już mnie nie uratuje. Nie zobaczę już tego świata. Wygrał, a ja przegrałam.

Po chwili każdy mięsień odrywał się od siebie z łatwością. Nic nie stało już na przeszkodzie. Krok po kroku zaczął mnie rozrywać, aż w końcu przestałam czuć cokolwiek. Moja głowa została wyrwana…

W NAJGORSZYM KOSZMARZE

Kiedy myślisz, że gorzej już być nie może. Uwierz, to tylko początek twoich problemów.

Kilka dni temu

— Jak to go porwali?! Nie mogli! — krzyczałam. — Był cały czas ze mną! Dlaczego nie wzięli mnie? Nie! To nie dzieje się naprawdę! To na pewno jest sen, to musi być tylko sen!

Nie mogłam przyjąć tego do wiadomości. Świadomość, że zabrali ostatnią osobę, na której mi zależało, doprowadziła mnie do szaleństwa. Wszystko mi mówiło, że to tylko beznadziejny koszmar, z którego jeszcze się nie wybudziłam. To musiał być sen! Nadal spałam i to nie działo się naprawdę. Zazwyczaj tak to się zaczynało. Bloodwolf zawsze mieszał w moim umyśle, żeby zadać mi jak największy ból. To była jego taktyka. Zniszczyć mnie od środka. Tylko w ten sposób mógł mieć nade mną kontrolę. Może teraz nadal prowadził jakąś grę, a to wszystko nie jest prawdą. A jeśli się mylę? Przecież po zaakceptowaniu mocy, nie dopuszczałam go do siebie. Jakim cudem udało mu się do mnie dotrzeć? Coś było nie tak. Chciałam cofnąć czas i uciec z Fedlem jak najdalej, aby nigdy go nie znaleźli.

— Sheilo, nie umiem ci na to odpowiedzieć — powiedział Muhtadi załamanym głosem.

— Skąd wiedzieli, gdzie nas znaleźć?! — Wciąż nie panowałam nad sobą. — To miało być bezpieczne miejsce. Nasz azyl!

Muhtadi na chwilę się zamyślił, próbował przeanalizować raz jeszcze każde wydarzenie. Wyglądał na załamanego. Wpatrywałam się w niego, czekając, aż powie mi, że to tylko kiepski żart.

— Musieli was śledzić — szepnął jakby do siebie. — Sądzę nawet, że zaczekali na odpowiedni moment, aż wszystko ucichnie.

— On im nic nie zrobił! Czemu nie zabrali mnie? Skoro byłam im potrzebna, to dlaczego akurat Fedl? To ja byłam celem. Do cholery!

— Nie wiem. — Spuścił wzrok. — Przez zaklęcie nie mogli wejść do środka.

— Więc skąd pomysł, że został porwany? Może po prostu wybrał się na spacer? — Próbowałam wyjaśnić całą sytuację, choć w gruncie rzeczy sama nie wierzyłam w to, co mówiłam.

Własne słowa wydawały mi się bez sensu, a do głowy przychodziły różne pomysły. Jedynie broniłam się przed tym, co naprawdę się stało. Byłam przerażona, a prawda mnie przytłaczała. Nie chciałam jej tak po prostu zaakceptować.

Muhtadi sięgnął po list, który leżał na stoliku, otworzył kopertę i podał mi jej zawartość.

— Przeczytaj — powiedział.

— Co to jest? — spytałam, trzymając w ręce kartkę.

— Coś, o czym powinnaś wiedzieć — odparł. Podszedł do swojego ulubionego fotela i usiadł na nim załamany, jakby świat mu się nagle zawalił.

Zrobiło mi się go żal. Cierpiał tak samo jak ja, ale nie potrafiłam go pocieszyć. Przystałam na jego prośbę. Skupiłam wzrok na dziwnej treści, która wywołała ciarki na mojej skórze.

Podobała ci się gra? Myślę, że tak. Nie sądziłem, że wywiniesz mi taki numer. Amnezja? Przyznaję, zaimponowałaś mi. Odważna jesteś, ale i głupia. Wystarczyło nam się oddać, a nikt by nie ucierpiał. Śmierć Kana to było dla ciebie za mało! Sądziłaś, że ukryjesz się przede mną? Teraz przez ciebie ucierpi twój cenny mały ptaszek. Nie myśl, że uda ci się go znaleźć. Postarałem się o to.

Bloodwolf

Kiedy skończyłam czytać ostatnią linijkę, myślałam, że zapadnę się pod ziemię. Po twarzy spłynęły mi łzy, a moje ciało odmówiło posłuszeństwa na tyle, że upadłam bezwiednie na kolana. Uderzyłam nimi o podłogę. Zlekceważyłam ból. To nie było teraz ważne! Nie potrafiłam się uspokoić. Płakałam jak dziecko. Dotarło do mnie, co tak naprawdę zrobiłam. To moja wina! Przeze mnie go porwali. Gdyby nie ja i mój pomysł z poznaniem wroga, to nic by się takiego nie wydarzyło. Fedl nadal byłby przy mnie, a Kan dalej by żył. Jestem najgorszą plagą, jaka mogła istnieć. Niszczę wszystko na swej drodze.

— Myślę, że musieli go wywabić nad ranem — rzekł. — Nie mogli przekroczyć bariery ochronnej, więc prawdopodobnie czymś wzbudzili jego zainteresowanie. Mógł wyjść poza pole i został zmuszony do oddania się w ich ręce.

— To wszystko przez mój zły występek! — odparłam, w ogóle nie skupiając się na tym, co mówi. Nie interesowało mnie żadne tłumaczenie. Byłam załamana.

— Co?

— To przeze mnie! — Głos zaczął mi się łamać, a emocje sięgały zenitu.

Nie panowałam nad sobą. Wszystko, co jeszcze do tej pory siedziało we mnie, po prostu pękło. Nie potrafiłam ukrywać już swoich odczuć.

— Nawet tak nie mów — powiedział, wstając i próbując do mnie podejść.

— A co innego? — zdziwiłam się. — Wyraźnie napisali to w liście. Nie możesz zaprzeczyć. Jestem temu winna.

— Nie przejmuj się słowami zawartymi w tej chorej wiadomości! — krzyknął. — Nie masz na to wpływu. Wcześniej czy później by do tego doszło. Taka jest kolej rzeczy.

— Ale byliby tu teraz! — przerwałam mu. — Może mogłabym ich obronić… coś zrobić. Cokolwiek!

— Nie widzisz, że oni wszystko zaplanowali? — Potrząsnął moimi ramionami, jakby to miało pomóc mi się opamiętać. — Chcą, abyś tak się czuła, myślała. Nie dawaj im tego, inaczej wygrają.

— Więc spełnię ich życzenie.

Miałam dość. Panicznie bałam się, że go stracę, poza tym obwiniałam się o to, co się stało. Co ja sobie wcześniej myślałam! Igrałam z ogniem, a teraz dostałam za swoje. Powinnam była to przewidzieć. Myślałam, że jeśli go poznamy, łatwiej będzie nam z nim walczyć. Zamiast tego, sprowadziłam na nas kolejne nieszczęście. Wilk miał się przestraszyć i zrozumieć, że nie jestem taka bezsilna. Teraz to ja obawiam się o mojego chłopaka. Jeśli ktoś mógł coś z tym zrobić to tylko ja! Muszę mu pomóc za wszelką cenę, choćbym miała przepłacić to życiem. Nie interesowało mnie już nic, mogłam znieść wiele, ale nie to.

— Zwariowałaś! Czekają na ciebie. — Próbował mnie zatrzymać.

— Nie dbam o to! Sprawy zaszły za daleko… powinnam była to przewidzieć!

— Chcesz, aby śmierć Kana i mojego brata poszły na marne?! — Patrząc srogo, chwycił mnie za ramiona, jakby znowu chciał mną potrząsnąć.

Spojrzałam na niego dwuznacznie. Wpatrywałam się w jego oczy i próbowałam raz jeszcze przeanalizować to, co powiedział. Początkowo myślałam, że się przesłyszałam. Przecież on by tego nie powiedział. Kiedy jednak nie odezwał się ani słowem, do oczu napłynęły mi łzy. Nie mogłam uwierzyć, że właśnie uśmiercił swojego brata. Śmierć? Jak on mógł o czymś takim pomyśleć? Nie przypuszczałam, że mogłabym usłyszeć coś tak okrutnego z jego ust. Ogarnęły mnie smutek i gniew. Miałam ochotę mu przywalić, aby się ocknął.

— Twój brat nadal żyje! — wrzasnęłam.

— To kwestia czasu… — przyznał ze smutkiem.

— Jak możesz coś takiego mówić? Fedl nigdy nie przestałby cię szukać. Jesteś jego rodziną. — Miałam gdzieś, co sobie o mnie pomyśli, musiałam przemówić mu do rozsądku, nim całkowicie oszaleje. — Znajdę go i przyprowadzę! Z tobą lub bez ciebie — powiedziałam ze złością i wyszłam z namiotu, nie czekając na niczyje pozwolenie. Czułam, że jeśli jeszcze chwilę z nim zostanę, to dojdzie do rękoczynów, a tego bym nie chciała. Fedl by tego nie chciał.

Po twarzy nadal spływały mi łzy i za cholerę nie mogłam nad tym zapanować. Nawet chyba nie chciałam. Nie mogłam zrozumieć, dlaczego jego najbliższy przyjaciel i brat w jednym spisał go na straty, podczas gdy istniał cień szansy na odnalezienie żywego dowódcy. Nie było dowodów na to, że nie żyje. Nawet nie dopuszczałam do siebie takiej myśli. Co z niego za człowiek? Powinien go szukać! Nigdy nie myślałam o nim źle. Po tym jednak, co usłyszałam, nie miałam pojęcia ani co myśleć, ani co robić. Byłam na niego wściekła. Czułam się zagubiona i zrozpaczona.

Moja dusza cierpiała, a serce było rozerwane na milion kawałków. Wydawało mi się, że już bardziej cierpieć nie mogę. Myślałam, że odebrali mi już wszystko, ale się myliłam. Zrobili to dopiero teraz. Niedawno pochowałam swojego przyjaciela i jedyną osobę, która mogła powiedzieć mi coś na temat mojej mamy. Pomóc poznać jej życie. A dzisiaj? Człowiek, w którym się zakochałam i który był dla mnie bardzo cenny, został mi ot tak odebrany. Skazany na cierpienie. Na dodatek nie miałam pojęcia, czy go kiedykolwiek jeszcze zobaczę. Usłyszę. Czy może być jeszcze gorzej? W sumie nie wiem, czy powinnam się nad tym zastanawiać. Za każdym razem po takim postawieniu pytania, działo się jeszcze gorzej. Co mam robić?

Oddałabym siebie, by go tylko zobaczyć i jeszcze raz przytulić. Zapewnić go, że wszystko będzie dobrze. Uciec z nim gdzieś, by nigdzie nie mogli nas znaleźć. Postarać się, by był bezpieczny. Dlaczego to zawsze musi spotykać mnie? Nie chciałam takiego życia. Odnoszę wrażenie, że w ostatnim czasie wszystkie nieszczęścia, jakie są tylko możliwe, spadają na mnie. Jakbym przyciągała je do siebie. Nie przeżyje, jeśli coś mu się stanie, jest dla mnie wszystkim. Nie zasłużył na to. Zemszczę się na nich tak, że będą błagać, abym przestała, ale to nie nadejdzie. Nie wybaczę im tego. Jeśli choć włos spadnie mu z głowy, nie przeżyją kolejnej sekundy! Już się o to postaram. Tak jak Bloodwolf w swoim liście złożył mi obietnicę, tak i ja słowa dotrzymam.

Byłam rozwścieczona, a zarazem załamana. Szczerze to nie wiedziałam, która emocja była silniejsza. Obie górowały nade mną i nie zamierzały przestać. Nawet nie chciałam, by to zrobiły. Pragnęłam też umrzeć. Uwolnić się od tej męki, która zbyt długo mnie męczy. Tylko jak to zrobić? Poza tym chyba nie byłabym w stanie, wiedząc, że on gdzieś tam jest. Zachowałabym się wtedy jak jego brat, a nawet i gorzej. Stałabym się morderczynią. Mój czyn zabiłby go i odebrał nadzieje, na jego odnalezienie. To nie w moim stylu. Dla niego mogłam znieść każdy ból. Czy naprawdę musiałam przez to przechodzić? Ile razy jeszcze zadadzą mi cios?

Gdy dotarłam do swojego pokoju, od razu rzuciłam się na łóżko, próbując zatopić szloch w poduszce. Miałam nadzieję, że to zabierze ode mnie wszystkie złe rzeczy lub pozwoli na chwile wyobrazić sobie, że Fedl wciąż jest koło mnie. Modliłam się o to, by to całe zdarzenie okazało się jednym wielkim nieporozumieniem. Koszmarem, z którego za chwilę powinnam się obudzić. Może to Bloodwolf nadal bawi się w mojej głowie? Sieje zamęt jak zawsze. Próbuje znaleźć coś, co mogłoby go do mnie doprowadzić. Takie rzeczy już robił, więc dlaczego teraz by nie miał. Musi istnieć jakieś logiczne wyjaśnienie.

— Sheilo? — odezwała się Alarieris. — Mogę jakoś pomóc?

— Nie — odparłam, próbując złapać oddech.

— Może…

— Nie bądź na mnie zła — przerwałam jej — ale chcę być teraz sama. Nie mam ochoty z nikim rozmawiać, nawet z tobą.

— Dobrze — odpowiedziała bez entuzjazmu, a potem wyszła, zostawiając mnie w spokoju.

Pewnie zrobiłam jej tym przykrość, ale potrzebowałam pobyć tutaj bez świadków. Nie chciałam pocieszenia z ich strony i słuchania, że wszystko będzie dobrze. Wiedziałam, jak to zawsze się kończy. Nie musieli mnie okłamywać. Potrzebowałam skupić się na sobie. Tak, byłam teraz samolubna. Pragnęłam najzwyczajniej w świecie się wypłakać. Ten jeden jedyny raz wylać wszystkie łzy. Miałam dość i tylko cienka linia odgradzała mnie od poddania się. Wiem, że chcieli mnie złamać, ale jeśli zrobią mu coś, to ja wykończę siebie. Daję słowo. Myślę, że byli świadomi ryzyka, jakie wiązało się z tym, co mi zrobili. Ich szansa na tę chorą magię minie i nic ani nikogo już nie skrzywdzą. Odejdę w zapomnienie. Przepadną ich mroczne plany. Zostaną z pustymi rękami. „Gdyby było coś, co mogłabym zrobić”, powiedziałam do siebie w myślach, ocierając łzy.

— Może niekoniecznie jestem do niczego.

To, co wymyśliłam, wydawało mi się dobrą rzeczą, ponieważ miałam w sobie moc. Czułam ją płynącą w moich żyłach, w ciele i umyśle. Przepełniała mnie z każdym moim oddechem. Dziwne, że zapomniałam o tym, a przecież moje życie obracało się wokół magii. Dzięki niej mogłam znaleźć Fedla. Dlaczego więc wcześniej o tym nie pomyślałam? Nikt i nic nie stanie mi na drodze. Udało mi się zablokować potwora w moim umyśle, więc na pewno będę w stanie go namierzyć. Dam radę. Choć przyznam szczerze, że nigdy tego nie robiłam, ale kiedyś trzeba zacząć działać, czyż nie?

— Gdzieś tu musi być jakaś mapa… — szepnęłam, grzebiąc w swoich rzeczach jak opętana.

Sordes przypadkowo ją kiedyś u mnie zostawił i nie chciał przyjąć z powrotem. Nawet gdy chciałam mu ją zwrócić. Nie nalegałam wtedy na to. Tak więc straciła swojego właściciela, a ja ją przygarnęłam, twierdząc, że kiedyś może mi się przydać. Nie sądziłam tylko, że będzie potrzebna mi akurat dzisiaj. Na dodatek w takim momencie. Miałam nadzieje, że jej tylko nie wyrzuciłam. Powinna tu być.

— O jest! Idealnie!

Jeszcze raz przetarłam oczy, aby nie płakać nad papierem, bo inaczej ją zamoczę i nic z tego nie będzie. Tego bym nie chciała. Nie miałam żadnej innej mapy. Tylko ona mi została.

— Weź się w garść dziewczyno! Znajdziesz go, nie denerwuj się aż tak — mówiłam, jakbym sama chciała się pocieszyć i miało mnie to uspokoić.

Delikatnie rozłożyłam mapę na podłodze. Starałam się przywołać wspomnienie, które mogłoby mnie z nim połączyć. Dzięki temu byłabym w stanie rzucić zaklęcie odnajdujące. Czar lokalizujący. Znajdę go, a wtedy znowu będziemy mogli być razem. Powróciłam więc do najbliższych wspomnień, jego uśmiechu i wszystkiego, co mogło mnie do niego zbliżyć. Sięgających do ramion czarnych podkręcanych włosów, które często opadały bezwiednie. Oczu wyrażających wewnętrzny spokój, rzucających spojrzenia przyprawiające mnie o gęsią skórkę. Zapachu przypominającego delikatny aromat jaśminu opatulonego piżmem z orientem. Choć to dziwne, bo nigdy nie zwróciłam uwagi, by używał jakichkolwiek perfum. A jednak jego męskie feromony oddziaływały na mnie jak nic innego. Zawsze tak było, ale nigdy przedtem tego nie okazywałam. Dopiero kiedy zrobił krok w moją stronę. Tamtego wieczoru przestałam się bronić i udawać, że nic do niego nie czułam. Jego ciało należało do mnie i nikt nie mógł tego zmienić. Dotyk, który koił najmniejsze zdenerwowanie. Uspokajał i jednocześnie przyciągał, prosząc o więcej. Wspominałam nasze spotkanie — pierwsze w Egipcie. Sprzeczki w drodze z mojego rodzinnego miasta, kiedy jechaliśmy do portu lotniczego. Rozmowę w lesie, w moim domu, a nawet wydarzenie z targu. Jego obawę, że coś mi się stanie. Grecję i walkę między nami. Tych chwil być może nie mieliśmy za dużo, ale były na tyle intensywne, że z pewnością nie będę miała problemu z realizacją mojego zadania.

— Serrate inte lar — rzuciłam pierwszą lepszą sentencję.

Liczyłam na to, że zaklęcie „Znajdź moją miłość” będzie najtrafniejsze w tym momencie, ale kiedy otworzyłam oczy, mapa nawet nie drgnęła. Kompletnie nic się z nią nie działo. Stała w miejscu. Jakby protestowała.

Po policzku spłynęła mi łza, a ręka zaczęła się trząść. Czyżbym wariowała? A może to wszystko jest snem, a ja nie mam żadnej mocy? To niemożliwe. Nie pozwolę, aby spotkało dowódcę to, co mamę i Kana. Obiecałam sobie przecież, że nie dopuszczę już do takiej sytuacji. Wystarczy. Dosyć traumatycznych wydarzeń w moim życiu. Tym razem nie dam mu wygrać. Potrzebuję jedynie się skupić i to dobrze. Może coś robię nie tak? Z pewnością. Na pewno istniał jakiś haczyk. Coś przeoczyłam.

Wiedziałam, że zwierzaki obserwują moje poczynania. Świetnie wszystko rozumiały, nie były głupie. Podejrzewałam, że gdyby to było możliwe, to pomogłyby mi, ale nawet one zdawały się w tej chwili bezsilne. Nie mogłam jednak teraz do nich podejść. Powiedzieć, że wszystko będzie dobrze i nic mi nie jest. Zbyłam je, choć nie były niczemu winne. Wpadłam w trans. Chciałam znalezienia mojego przyjaciela tak bardzo, że nie liczyło się dla mnie nic więcej. Całe otoczenie nagle przestało istnieć. Nie dbałam o nic ani o nikogo tak bardzo jak o Fedla. Tylko on się teraz dla mnie liczył.

Pomyślałam wtedy, że być może potrzebuję jego rzeczy. Coś, co nosił lub co miało z nim jakiś związek. Udałam się więc szybko do jego namiotu z nadzieją, że coś znajdę.

— Sheila? — spytał Bahir, który kręcił się w pobliżu i postanowił, sprawdzić co robię.

Wiem, że i on był załamany, ale nie potrafiłam go pocieszyć. Nie miałam czasu, liczyła się każda minuta, a nawet i sekunda. To było znacznie ważniejsze.

— Nie teraz — odparłam, skupiając się na tym, po co przyszłam i tym samym go ignorując.

Myślałam, że kiedy tu przyjdę, będzie to prostsze. Patrzyłam na jego nietknięte rzeczy i to jeszcze bardziej pogrążało mnie w rozpaczy. Silniej niż przedtem odczułam jego brak. Próbowałam się uspokoić, aby łzy pozwoliły mi coś dostrzec. Przetarłam oczy i odczekałam chwilę, aż powróci ostrość widzenia. Kiedy się udało, moją uwagę przykuł pas, który Fedl miał na sobie jeszcze parę dni temu. Może to będzie w stanie mnie do niego zbliżyć? Spróbuję.

Wzięłam znaleziony przedmiot do ręki i ruszyłam w stronę mapy. Położyłam na niej pas, a następnie raz jeszcze użyłam czaru z nadzieją, że tym razem odniosę sukces. Nie udało się. Zrozpaczona wypowiedziałam kolejne zaklęcie, które również okazało się cholernym niepowodzeniem. Co jest? Czyżbym po raz kolejny robiła coś nie tak? Dlaczego nie mogę nic zrobić? Jeśli jestem tą całą potężną Sheilą, dlaczego moje słowa nie działają? Już dawno powinnam była ruszyć za nim.

Spanikowałam, chwyciłam się za głowę, ukrywając twarz.

Nie chciałam, aby ktoś mnie oglądał w takim stanie. Czułam się do niczego…

— Co z tobą? — spytał Sordes, widząc mnie na ziemi, całkowicie zanurzoną w histerii.

— Nie mogę go zlokalizować — wydukałam, przełykając słone łzy.

— Zlokalizować? — powtórzył.

— Tak, chciałam go znaleźć, więc rzuciłam kilka zaklęć. Próbowałam się z nim skontaktować. Nawet wzięłam jego pas, ale to na nic! — Byłam wściekła.

— Spokojnie, na pewno coś da się wymyślić. — Próbował mnie pocieszyć.

— Nie mamy czasu! — krzyknęłam. — Widziałeś, do czego są zdolni. Zrobią wszystko, aby mnie zniszczyć i chyba im się to udaje. Jestem gotowa się poddać. Mam dość!

Tutaj liczyła się każda sekunda. Nie było miejsca na pomyłki. Jeśli nie zdążę, nie wiem, co sobie zrobię. Nikt inny mu nie pomoże. Jest zdany tylko na mnie, a to najgorsze co może być. Nie wiem, co robić. Dlaczego oni są tacy spokojni? Nie widzą, że to niszczy mnie od środka? Czy tylko ja przejmuję się obecną sytuacją?!

— Dobrze wiem, co zrobili z Kanem! — podniósł głos. — To był mój przyjaciel i gdybym tylko mógł coś zrobić, żeby ich powstrzymać, zrobiłbym to.

Widziałam w jego oczach niepokój, ale dostrzegłam też prawdę. Może tego nie okazywał, ale cierpiał tak samo jak ja. Oboje nie chcieliśmy dać za wygraną, ale nie wiedzieliśmy, jak się do tego zabrać. Nie powinnam na niego naskakiwać. Co się ze mną działo?

— Wiesz, co zrobią z Fedlem… — szepnęłam.

— Nie dopuścimy do tego.

— Więc mi pomóż — poprosiłam.

Spojrzał na mnie i wiedziałam, że nie będzie w stanie mi odmówić. Nie wyglądałam najlepiej. Miałam stanowczo za dużo wrażeń jak na ostatni rok. Wszystko się sypało, a chwilowe szczęście się ulotniło. Jak zawsze zresztą.

— Dobrze, pomogę ci, ale tylko pod jednym warunkiem. — Jego głos stał się surowszy niż zwykle.

— Jakim?

— Jeśli to nie wyjdzie, dasz sobie spokój i pozwolisz nam działać. OK?

— Chcesz, abym zaprzestała poszukiwań Fedla? — wymamrotałam. — Nie potrafię. Nie zmuszaj mnie do tego!

Jak on w ogóle mógł na to wpaść? Mam siedzieć bezczynnie i czekać na dalsze wydarzenia? To nierealne! Chciałam czuć się potrzebna, mieć satysfakcję z tego, że znajdę go pierwsza. W głębi duszy czułam, że właśnie na to liczył. Nie mogłam pozostawić go na pastwę losu z tymi bandytami. To nie w moim stylu. Nie jestem taka! Nie potrafiłam zrozumieć, że mógł o czymś takim pomyśleć.

— Wiem, że go nie zostawisz, ale proszę, abyś nie przesadziła. Odbijemy dowódcę, tylko musisz też uwierzyć w nas. Nie jesteś z tym sama.

— Wierzę, ale…

— Więc uwierz bardziej.

Czułam, że jeśli nie przystanę na ich propozycję, nie pozwolą mi na żadne działania. Będę siedziała jak publiczność w sądzie, czekając na wyrok i obserwując całą sytuację. Nie tego się po nich spodziewałam. Nie chciałam jednak z nimi walczyć. Nie uważałam ich za słabych graczy, bałam się o ich bezpieczeństwo. Za dużo straciłam, żebym miała jakiekolwiek inne wyjście. Wolę poświęcić siebie niż ludzi, na których mi zależy. Na dodatek porwali moją miłość i osobę, przy której czułam się bezpieczna. Zbyt mało czasu spędziliśmy ze sobą i nawet nie mogłam się z nim pożegnać, nie wspominając już o Kanie. Tylko z mamą udało mi się chwilę przed śmiercią porozmawiać. Nie znaczy to jednak, że dalej tego w głębi duszy nie przeżywałam. Być może odrobinę było mi lżej na sercu, ale wspomnienie ran i tego, że nie udało mi się jej uratować, odcisnęło na mnie piętno.

Po twarzy znowu spłynęły mi łzy. Byłam gotowa przystać na jego propozycję, aby tylko go odzyskać.

— Zgoda. — powiedziałam. — Co teraz? Moje zaklęcia są bezużyteczne. Niczego nie mogę zrobić. — Byłam zdruzgotana. — Masz jakiś inny pomysł?

— A próbowałaś krwi?

— Nie.

Teraz całość ułożyła mi się w głowie. Więzy krwi, oczywiście. Dlaczego nie wpadłam na to wcześniej? To był mój brakujący element, teraz na pewno mi się uda.

— Spróbuj — rzekł.

Nie odpowiedziałam. Natychmiast pobiegłam do namiotu Muhtadiego. Tak bardzo ucieszyłam się, że nie długo zobaczę Fedla, że dopiero po chwili zrozumiałam, że jego brat zostawił przeszłość za sobą. Siedział na swoim ulubionym fotelu. Wpatrywał się w jeden punkt. Był załamany i przez chwilę odniosłam wrażenie, że się poddał, stracił wszelką wiarę. Postanowiłam działać. Nie pozwolę, aby żywcem pochował brata, przynajmniej dopóki istnieje jeszcze nadzieja.

— Potrzebuję twojej krwi — poinformowałam, podchodząc do niego bez jakiegokolwiek uprzedzenia.

— Po co? — zdziwił się.

— Do zaklęcia lokalizującego.

— Zaklęcia lokalizującego? — powtórzył.

— Tak.

— Myślisz, że się uda?

Wyczułam w jego głosie nutkę entuzjazmu.

— Mam taką nadzieję.

Kiedy otrzymałam jego zgodę, szybko zaczęłam szukać czegoś ostrego, co nadawałoby się do nacięcia skóry. Natknęłam się na leżący na stoliku nóż, więc wzięłam go do ręki wraz z pustą szklanką. Zabrałam ją i bez zająknięcia przeszłam do działania. Byłam gotowa zrobić wszystko. Kazałam mu przytrzymać szkło, podczas gdy ja miałam zabawić się w chirurga. Nie ukrywałam jednak, że nigdy tego nie robiłam, co mogło stanowić problem. Z jednej strony potrzebowałam jego krwi, ale z drugiej nie chciałam zrobić mu krzywdy. Nie byłam przecież potworem.

Gdy ułożyłam ostrze na jego nadgarstku, zawahałam się, wpatrując się w jeden punkt, jakby on właśnie był w tej chwili najważniejszy. Skaleczenie go wywoływało u mnie wstręt. Nawet jeśli przedtem chciałam go uderzyć za to, że się poddał. Teraz nie byłam w stanie go zranić. Bałam się, że zbyt mocno przycisnę ostrzę i zrobię mu krzywdę, a tego przecież nie chciałam. Muhtadi mi się przyglądał, czym wcale mi nie pomagał. Powinien mnie dopingować, a zamiast tego wpatrywał się we mnie jak błędna owca, z nadzieją, że uratuję jego brata. To nie pomagało.

— Może lepiej, jeśli ja to zrobię — powiedział, wyciągając ostrożnie nóż z mojej dłoni.

— Przepraszam, ja… — próbowałam coś powiedzieć.

— Rozumiem — odparł, a potem przeciął swoją skórę, aż krew powoli zaczęła płynąć.

Odruchowo odwróciłam głowę, nie mogąc patrzeć na ten ruch. Byłam na siebie zła, że próbując ratować jednego z nich, kaleczyłam drugiego. Nie miałam jednak innego rozwiązania.

— Nie wiedziałem, że moja krew tak cię zniechęci do działania — przyznał, próbując zmusić się do uśmiechu.

— Raczej zranienie cię — odparłam.

— Tak się o mnie martwisz?

— Zawsze się o was martwiłam i nigdy nie przestanę tego robić.

Spojrzał na mnie dosyć dziwnie. Odniosłam nawet wrażenie, że szydzi odrobinę z mojego zachowania, ale cieszyłam się, że polepszyłam mu tym humor. Chociaż jednemu z nas udało się trochę rozweselić.

— Ile potrzebujesz?

— Tylko kilka kropel — odpowiedziałam, wciąż zerkając w inną stronę.

— A więc gotowe — poinformował, a potem oderwał kawałek swojej szaty i owinął nim nadgarstek.

— Dziękuję — rzekłam, odbierając od niego szklankę i kierując się do wyjścia.

— Nie ma za co, powodzenia.

Skinęłam głową, a potem opuściłam go, udając się na swoje stanowisko. Usiadłam na podłodze i wylałam krew bezpośrednio na mapę. Byłam pełna nadziei, wierzyłam, że się uda. Przepełniała mnie nadzieja jak nigdy dotąd. Chciałam jak najszybciej go przytulić i powiedzieć „udało mi się, znalazłam cię”.

W tym samym czasie do pomieszczenia weszła Alarieris, by przyjrzeć się całemu zajściu. A może chciała być przy mnie w razie niepowodzenia? Choć takiego scenariusza nie brałam w ogóle pod uwagę. Nie wyobrażałam sobie tego. Moje serce chyba by się załamało. O nic jednak nie pytała. Stanęła z boku, nie przerywając mi. Bez trudu skupiłam się na swoim zadaniu, jakby jej tu nie było. Nie mogłam się rozpraszać.

Raz jeszcze zamknęłam oczy, wyobrażając sobie go, aby lepiej się skoncentrować. Wreszcie wypowiedziałam słowa zaklęcia lokalizującego.

— Fetre vin sercast akrebat — powtarzałam kilkakrotnie, by wpaść w pożądany trans.

Po paru sekundach otworzyłam oczy i zobaczyłam, jak krew zaczęła krążyć po całej mapie. Uśmiechnęłam się, widząc to, a łza spłynęła po mojej twarzy ze szczęścia. Już chciałam zacząć krzyczeć, że mi się udało, kiedy stało się coś dziwnego. Zamiast wskazać mi jeden punkt, zalała cały kontynent. To sugerowało jedno. Dała mi w ten sposób do zrozumienia, że może być wszędzie. Oznaczało to, że mogę szukać dniami, a nawet latami, i nigdy nie uda mi się uzyskać odpowiedzi. Nie mogłam na to pozwolić. Nie po to prosiłam o krew Muhtadiego, aby teraz tak bezpodstawnie nie chciała mi powiedzieć, gdzie mogę go znaleźć. Coś było nie tak, tylko co? A może źle dobrałam słowa? Skupiłam się po raz kolejny na zadaniu, wypowiadając to samo zaklęcie trzy razy. Dla pewności… to musiało być to, niemożliwe, żebym się pomyliła.

Gdy skończyłam ostatni werset, ogień buchnął niemal w moją twarz, paląc doszczętnie cały papier. W jednej chwili spłonęło wszystko wraz z poświęceniem Muhtadiego.

— Nie! — krzyknęłam, ale było już stanowczo za późno. — Co się stało? Dlaczego to nie zadziałało?

Zadawałam pytania, choć przeczuwałam najgorsze. Nie chciałam dopuszczać tej myśli do siebie.

Duch przyglądał się całemu zdarzeniu, a jego mina sugerowała nie tylko zaskoczenie, ale i strach. Był tak samo zdezorientowany jak ja.

— Myślę, że zablokowali twój czar lokalizujący — odparła po chwili, próbując przerwać ciszę.

— Co? O czym ty mówisz?

— Wiedzieli, że będziesz go szukać, dlatego postarali się, abyś go nie odnalazła.

— Nie!

— Przykro mi…

Widziałam jej smutek, ale wypowiedziane słowa dobiły mnie, jakby wcześniejsze wydarzenia nie zrobiły na mnie żadnego wrażenia. To znaczy, że to, co robiłam, poszło na marne i nic już nie mogę zrobić?

— To nie prawda! — Mój głos znów zaczął się łamać. — Musi być jakieś inne rozwiązanie. Nie dam im wygrać. Nie pozwolę na to.

— Sheilo? — zawołała, podchodząc do mnie powoli.

— Nie podchodź!

— Uspokój się, proszę.

— Dlaczego wszyscy jesteście tacy spokojni?!

— Ktoś musi zachować pozory — odpowiedziała po chwili. — Poza tym krzyki tutaj w niczym nie pomogą.

Nie słuchałam jej. Nie miałam ochoty się opanowywać. Wewnątrz cała płonęłam i kipiałam ze złości. Żadne słowa o przegranej do mnie nie dochodziły. Liczyło się tylko to, że znowu będę mogła go zobaczyć. Nie mogli mi tego odebrać.

— To nie może być prawda — mówiłam przez łzy.

— Rozumiem, że nie chcesz przyjąć tego do wiadomości i jest ci ciężko…

— Problem w tym, że nic nie rozumiesz! Nikt z was nawet nie próbuje uświadomić sobie tego, co się stało.

— Opanuj się. Znajdziemy go.

— Nie umiem, zrozum. Wtedy Kan a dzisiaj Fedl! Kto będzie następny?! Cały czas się mną bawią. Grają na moich uczuciach. Co ja im zrobiłam? — Byłam zdruzgotana. — Dlaczego to wszystko padło na mnie?!

— Sheilo…

— Nie! Nie dotykaj mnie — powiedziałam, kiedy Alarieris chciała się zbliżyć i mnie przytulić.

— Proszę.

— Nie Eris, nie tym razem — szepnęłam.

— Pozwól sobie pomóc.

— Chce zostać sama — odparłam twardo.

— Nie powinnaś teraz…

— Czy ja cię pytałam o zdanie? — przerwałam jej. — Powiedziałam, żebyś wyszła!

Patrzyła mi prosto w oczy, jakby czekała jeszcze przez moment, aż moje emocje opadną i będę w stanie racjonalnie myśleć. Kiedy jednak nie znalazła dla mnie nadziei, spuściła wzrok, a potem odwróciła się na pięcie i odeszła w milczeniu.

Jakaś część mnie chciała ją zatrzymać i przeprosić za swoje zachowanie, ale wstydziłam się tego, co zrobiłam. Nie powinnam działać tak impulsywnie. „To wszystko przez Bloodwolfa”, powiedziałam w myślach. „Gdyby nie on, nie byłabym taka”. Miałam dość! Pchnęłam rzeczy leżące na moim stoliku, aż te spadły na ziemię i rozbiły się w drobny mak, robiąc przy tym niemałe zamieszanie. Przez moment o to nie dbałam. Dopiero gdy wyładowałam emocje, postanowiłam pozbierać rozbite kawałki szkła. Nie byłam ostrożna, przez co skaleczyłam się w rękę. Syknęłam. Patrzyłam przez chwilę, jak krew wypływa z rany, ale nic sobie z tego nie robiłam. Mogłabym się teraz wykrwawić i nie zrobiłoby mi to różnicy. Ten ból był niczym w przeciwieństwie do tego, co czułam w środku. Nic nie mogło się z tym równać. Chciałam krzyczeć, opuścić ten świat i uciec jak najdalej. Jednak czy jest gdzieś miejsce, gdzie mogłabym się skryć? Gdzie nie czułabym niczego? Co powiedziałby Fedl, gdyby wrócił i dowiedział się, że zakończyłam swój żywot tylko dlatego, że sprawy mnie przerosły, poddałam się? Czy jeszcze kiedykolwiek go zobaczę?

To moja wina! Ściągnęłam na wszystkich niebezpieczeństwo, zamiast rozprawić się z potworem. Gdyby nie ja, nie musieliby się ukrywać. Wiedliby normalne życie z dala od wszelkich trosk. A tak natrafili na mnie. Dziewczynę, która przyciągała zło jak magnes. Obwiniałam siebie za każdą rzecz i nie potrafiłam przestać. Wiedziałam dobrze, że to prawda.

Upadłam na kolana, chowając głowę w dłoniach, a potem zaczęłam głośno płakać jak małe dziecko. Pozostali mnie słyszeli, ale wiedzieli, że nie wejdą do namiotu bez mojego pozwolenia. Chciałam zmierzyć się z tym sama. Wypłakać się za wszystkie czasy, w których nie mogłam tego zrobić, bo musiałam być silna. Miałam gdzieś zranioną dłoń i to, że wampir zapewne już z daleka wyczuł krew i powiadomił innych. Nie liczyło się dla mnie nic. Nikt nie mógł mi pomóc, nawet gdyby chciał. Stworzyłam barierę ochronną wokół siebie — na wypadek, gdyby mnie nie posłuchali i zlekceważyli moją prośbę. Odizolowałam się. Musieli to uszanować.

Byłam rozdrażniona i zmęczona, ale mimo tego nie poprzestawałam na zaklęciach. Dalej usiłowałam się przebić przez tę głupią przesłonę, która doprowadzała mnie do szaleństwa. Nie dawałam za wygraną. Wpadłam w szał, zignorowałam zdrowie i bezpieczeństwo swoje oraz innych. Wiedziałam, że najważniejszy jest tutaj czas, którego mam zbyt mało. Jeśli jest jakaś skaza, przez którą mogłabym się przebić, zrobię to, wyciągnę go.

ZAGUBIONA WE WŁASNYCH ROZTERKACH

Kiedy zdaje ci się, że możesz wszystko, a tak naprawdę jesteś do niczego.

Obecnie

Byłam przybita i zdezorientowana, a jednocześnie ostatkiem sił wciąż próbowałam zlokalizować Fedla. Nadaremno! Jakby cały wszechświat spiskował za moimi plecami. Odniosłam wrażenie, że wszystko jest mi przeciwne. Nie rozumiałam tego. Ślęczałam na podłodze jak kołek wbity w spalone doszczętnie resztki mapy i trzymałam jego pas w ręce. W nadziei, że w końcu zacznie się coś dziać. Jakiś mały fragment układanki nagle wskoczy na swoje miejsce i zaprowadzi mnie do niego. Odzyskam swojego ukochanego. Nie wiedziałam nawet, która jest godzina, wszystko zlewało mi się w jedną całość. Czas nie miał dla mnie żadnego sensu. Nie liczyło się nic. Miałam dość! Pogubiłam się w tym dziwnym magicznym świecie.

— Sheilo, zaczynam się o ciebie martwić — powiedział Muhtadi, który stał w progu i przypatrywał mi się uważnie.

— Niepotrzebnie.

— Czyżby?

— Nic mi nie jest — odpowiedziałam słabym głosem.

— Przeciwnie — odparł, robiąc krok do przodu.

Zdziwiłam się, widząc go w środku, bo przecież wcześniej rzuciłam czar, aby nikt nie był w stanie mi przeszkodzić. Zabarykadowałam się przed nimi, próbując uciec od pocieszeń i tłumaczeń. Pragnęłam być sama i skupić się na znalezieniu Fedla. Nie sądziłam jednak, że nawet to mi nie wyjdzie. Jak on to zrobił? Czyżby moja moc nagle gdzieś wyparowała?

— Ty…

— Zdziwiona? — przerwał mi. — Siedzisz tutaj od paru dni, nie jesz, nie pijesz. Nikogo do siebie nie wpuszczasz, więc nie bądź zaskoczona, że twoje moce szwankują. Wyglądasz jak wrak człowieka — powiedział, kucając naprzeciwko mnie. — Choć nie wiem, czy jeszcze mogę cię do tego porównywać.

Nie sądziłam, że pogrążę się w takim skupieniu, że stracę rachubę czasu. Nie planowałam tego. Kiedy to minęło? Czy to ważne? Skupiłam się tylko na jednym. Choć moje wysiłki nie przyniosły żadnego efektu. Nie pamiętam nawet, aby mój żołądek potrzebował czegokolwiek. Chciałam tylko jednego i myśl o nim dodawała mi sił. Mój organizm zdawał się mi wtórować. Momentami wyczuwałam walkę w sobie, ale nie przejmowałam się nią. Nic nie było dla mnie cenniejsze niż znalezienie ukochanego.

— Nie dbam o to — szepnęłam ledwo słyszalnym głosem.

— Widziałaś się w lustrze? Ty nie jesteś w stanie nawet mówić. Nie chce cię martwić, ale według mnie jesteś jedną nogą pod ziemią.

— Nie zależy mi na życiu — odparłam. — Zabrał mi wszystkich, których kochałam. Nie mam siły i nie chce jej mieć, chyba że po to, by mu nakopać do tych czterech włochatych liter.

Dobrze wiedziałam, o czym mówi. Nie czułam się z tym lepiej, ale moc użyta w ciągu ostatnich dni mnie wyczerpała. Byłam jak warzywo w stanie wegetacji. Nawet mój oddech zdawał się cięższy. Miałam wrażenie, że leżę gdzieś pod gruzem i usilnie łykałam powietrze, jakbym wydawała swoje ostatnie tchnienie. Ból w klatce piersiowej zdawał się przejmować nade mną kontrolę. Umysł chyba już dawno przestał troszczyć się o jakiekolwiek myśli. Była w nim pustka, jakby każdy temat został już wyczerpany. Koncentracja? A co to jest?

— A jeśli uratujemy go, a potem dowie się, że jego dziewczyna nie wytrzymała presji i się zabiła? — spytał, potrząsając mną jak małym dzieckiem.

— Niby jak to chcesz zrobić?

— Nie wiem.

— Oni go nie wypuszczą — stwierdziłam, a po twarzy znów zaczęły płynąć mi łzy. — Wiesz, że mam rację…

— Skąd ta pewność?

— Widziałam, co zrobili mamie i Kanowi. Muhtadi, myślisz, że dla niego będą łaskawi? Zrobią wyjątek i nagle dojdą do wniosku, że jednak nie chcą mnie krzywdzić? Chyba sam w to nie wierzysz.

Spoglądał na mnie przez chwilę zamyślony. Chyba się tego nie spodziewał. A może to tylko mnie się tak wydaje? A co, jeśli on też o tym rozmyślał? Z pewnością chciał mnie pocieszyć, abym stanęła na nogi. Miała nadzieję, na lepsze jutro, znalazła siłę do walki i tym sposobem z dnia na dzień zapomniała o troskach. To nie było proste, tym bardziej, że to nie był pierwszy raz. Byłam z nim szczera i powoli traciłam nadzieje, podobnie jak on w noc zdarzenia. Oddałabym wszystko, byle tylko zobaczyć Fedla…

— Bredzisz — rzucił. — Powinnaś odpocząć, nie myślisz racjonalnie. Prześpij się.

— Nie.

— Dlaczego?

— Nie mam na to czasu.

— Musisz odpocząć. — Uśmiechnął się delikatnie.

— Zrobię to, kiedy go znajdę.

— Zrozum, nie jest z tobą za dobrze. Jeśli zaraz nie pójdziesz spać, osobiście przykuję cię do łóżka. Nie wyjdziesz z niego, póki nie wrócisz do żywych.

Wiedziałam, że nie żartuje, ale nie mogłam tak po prostu się położyć, wiedząc, co przeżywa mój chłopak. Zapewne znęcają się nad nim jak nad każdym moim bliskim. Biją, kopią i maltretują. A jeśli robią jeszcze coś gorszego? Nie mogę nawet dopuścić tych myśli do siebie a co dopiero zaakceptować. Widziałam przecież zdjęcia mamy… na samą myśl robiło mi się niedobrze. Starałam się jakoś to z siebie wyrzucić. Skupić się na jego odzyskaniu, a nie na tym, w jakim stanie go odbiję. Co ja plotę! Umysł chyba płata mi figle. Nie myślę racjonalnie. Wiem, że powinnam wypocząć, ale moje zmęczenie to nic w porównaniu z tym, co on przeżywa. Dam radę! Muszę. To nie był dobry moment na odpoczynek i nikt nie mógł mnie do tego zmusić. Nie miałam na to czasu, ale nie potrafiłam o tym powiedzieć. Skinęłam Muhtadiemu głową na znak zgody, ale myślałam swoje. Odpocznę dopiero wtedy, kiedy uda mi się go odnaleźć i to nie podlega dyskusji. Wytrzymam. Muszę to zrobić dla niego, nie poddam się tak łatwo. Choćbym miała walczyć ze sobą. On by nie przestał, więc i ja nie mogę. Przystanę na to, dopiero gdy będzie bezpieczny i wszystko wróci na swoje miejsce.

— Miłych snów — powiedział i wyszedł, zostawiając mnie samą.

Nie zamierzałam się jednak położyć. Musiałam wziąć się w garść i zacząć działać, choć moja koncentracja się pogorszyła. Nie skłamię, jeśli powiem, że spadła do zera. To było trudne. Potrzebowałam się ogarnąć w takim stopniu, w jakim to było możliwe. Przecież nie zacznę działać w takim stanie. Próbowałam więc stanąć o własnych siłach, lecz nie było to takie proste. Miałam wrażenie, że wrosłam w podłogę jak roślina. Moje korzenie wbiły się w ziemię, jakby usilnie bały się wyrwania. To było straszne. Dopiero teraz poczułam, jak bardzo jestem wykończona, a moje ciało nie jest zdolne do walki — trudno. Kiedy udało mi się stanąć na nogi, świat zaczął wirować. Nie mogłam utrzymać równowagi, potykałam się o własne nogi. Czyżbym zapomniała, jak się chodzi? Nie, nie mogłabym. Nogi się pode mną ugięły, ale nie upadłam. Poczułam, jak ktoś łapie mnie w talii i próbuje mi pomóc się utrzymać. Odwróciłam się w jego stronę, aby podziękować.

— Mam cię — powiedział Bahir. — Cholera! Sheilo, jakie ty masz wory pod oczami. Chcesz u nas wszystkich wywołać zawał? — zadrwił, widząc mnie taką.

— Dzięki. Wiesz, jak mnie pocieszyć — przyznałam.

— Kiedy to prawda. Robisz konkurencję zombie. Choć z drugiej strony, myślę, że zdecydowanie wygrywasz.

Spojrzałam na niego spode łba, ale nie miałam siły się wykłócać ani droczyć. Nie tym razem. Nie interesował mnie mój wygląd, nic nie było dla mnie istotne. Może mnie dręczyć, ile chce, dzisiaj mu na to pozwolę.

— Do tego to jeszcze mi trochę daleko — szepnęłam.

— Uwierz, nie — żartował dalej. — Idź się prześpij i nie wychodź wieczorem, żebym cię nie pomylił i nie musiał z wrażenia zabić. Nie wiem, jak bym się później z tego wytłumaczył.

Dobrze, że chociaż jemu towarzyszył dobry humor. Przez to na moment i ja się lepiej poczułam. Nie sądziłam, że to w ogóle możliwe. Chyba potrzebowałam takiej osoby albo nawet żartu, choć nie było mi wcale do śmiechu. Nie powinnam się dołować. Tylko czy umiem tak po prostu przestać o nim myśleć? To przecież tak, jakbym pytała siebie, czy mogę przestać oddychać.

— Nie mam ochoty spać.

— Dobrze by ci to zrobiło — obstawał dalej przy swoim.

— Nie czuję się zmęczona — rzuciłam tak, jakby nie robiło to na mnie żadnego wrażenia.

— Nie kłam, proszę.

— Potrzebuję po prostu dobrej kawy, mogę na ciebie liczyć?

— Oczywiście, ale zdajesz sobie sprawę, że przy takim zmęczeniu kawa nie utrzyma cię za długo na nogach?

— Wiem, ale nie mamy czasu — przypomniałam. — Potrzebuję tego lekarstwa.

Spojrzał na mnie dwuznacznie i chyba właśnie zrozumiał, że nie zamierzam w ogóle iść spać. Miał rację.

— Co ty kombinujesz?

— Zobaczysz, na razie przynieś, proszę, to o co cię prosiłam.

— Obym tego nie żałował — burknął, a potem wyszedł niespecjalnie zadowolony.

Tymczasem mnie udało się doczłapać do krzesła i na nim usiąść. Nie sądziłam, że będzie to dla mnie taki wyczyn. Co najmniej jakbym właśnie wyszła na Mount Everest. Cała spocona i bez sił. Byłam wykończona. Ledwo udawało mi się utrzymać otwarte oczy i nie zasnąć.

— Ogarnij się — mówiłam do siebie.

Choć jak mam być szczera, to średnio mi to wychodziło, więc postanowiłam trochę podleczyć się zaklęciem, dzięki któremu nie mogłam zamknąć swoich powiek. Powinno mi pomóc na tę chwilę.

— Nat drimer — rzekłam, po czym poczułam się o niebo lepiej, nawet jeśli nie usunęło to moich worów pod oczami.

Po paru minutach Bahir dotarł z moją kawą, podając mi ją powoli, jakby się bał, że utrzymanie filiżanki będzie dla mnie walką o przetrwanie. W zasadzie trochę to tak wyglądało. Patrzył na mnie przez chwilę, a potem chyba się zorientował, że musiałam się wspomóc. Teoretycznie to było niemożliwe, aby w moim stanie jeszcze nie zapaść w sen zimowy. Nie powiedział jednak nic, tylko pokręcił głową, a następnie zostawił mnie samą. Pewnie nie był zadowolony z moich poczynań, ale nie potrafiłam mu tego racjonalnie wytłumaczyć. Być może chciałam być przygotowana na najgorsze lub po prostu utrzymywać się w gotowości do walki, gdyby przyszła taka potrzeba. Sama nie mam pojęcia, dlaczego się tak męczę, ale to zapewne załamanie. Ta cała sprawa mnie przytłoczyła i odebrała racjonalne myślenie. Czułam się, jakbym była na jakimś chorym spektaklu, z którego nie mogę wyjść, bo tak przecież nie wypada, więc oglądałam dalej ten sam cyrk. Bez przerwy. Chciałabym zmienić bieg wydarzeń, cofnąć czas i uratować moich bliskich przed tym, co ich spotkało. Zamknąć ten rozdział i cieszyć się życiem. Uchronić ich przed złem i podłymi konsekwencjami. Och, gdybym tylko wiedziała, gdzie mogą go przetrzymywać…

W momencie, kiedy kończyłam dopijać swoją kawę, coś sobie przypomniałam. Jakbym doznała olśnienia. W głowie pojawił mi się pewien pomysł, który być może nie był najlepszy, ale wypadało go przetestować. Nic nie stało na przeszkodzie, no może poza moimi towarzyszami, którzy z całą pewnością będą tryskać energią, gdy powiadomię ich o moich przypuszczeniach.

Odstawiłam więc filiżankę na bok i pobiegłam wprost do Muhtadiego. Na miejscu jednak zastałam całą naszą paczkę. Tylko mnie tam nie było. Poczułam się pominięta, po raz kolejny. Z ich min wynikało, że dyskutowali o czymś ważnym, choć z drugiej strony to nie wiem, czy ja nie byłam głównym tematem tej rozmowy. Dlaczego? Gdy tylko przekroczyłam próg, ucichli natychmiast, jakby się czegoś wystraszyli. A może to mój wygląd ich tak przestraszył? Niemniej jednak miałam świetne wyczucie czasu. Nic nowego, zawsze wiedziałam, kiedy mam się zjawić. Swoją drogą, powinni się do tego już przyzwyczaić.

Wyglądali na lekko zdezorientowanych, widząc mnie po tylu dniach wciąż na nogach. Żywą. Na ich twarzach rysował się grymas niezadowolenia, że wciąż nie posłuchałam ich polecenia i wcale im się nie dziwiłam. Mieli prawo być źli, tak samo jak ja miałam prawo ich nie posłuchać. Nie mogli decydować o wszystkim ani niczego mi zabronić.

— Miałaś spać. — Muhtadi uniósł się lekko.

— Zmieniłam zdanie — oznajmiłam.

— To nie była prośba!

Przeraził mnie jego ton głosu, ale rozumiałam to. Wkurzyłam go. Myślę, że nawet nie tylko jego. Martwił się o mnie podobnie jak wszyscy inni przebywający w tym pomieszczeniu. A ja ewidentnie ich od siebie odpychałam. Ale czy miałam inne wyjście? Dowódca stracił brata i nie chciał, by to samo przytrafiło się mnie. Nie miał jednak żadnego wpływu na to, co robię. Nie byłam łatwa do upilnowania a co dopiero do lubienia. Miałam szczęście, mając ich wokół siebie, ale nie potrafiłam stać z boku, tak po prostu się przyglądając. Chciałam pomóc za wszelką cenę. Nawet jeśli odbędzie się to kosztem mojego życia.

— Powinnaś się położyć — powiedziała Alarieris, która próbowała załagodzić napiętą sytuację.

— Zrobię to, kiedy wszystko się skończy — przyrzekłam.

— Do tego czasu nie zostanie z ciebie nic! — zdenerwował się Muhtadi.

— Dam radę.

— Wiem, ale to nie jest warte twojego stanu.

— Posłuchaj. Zdaje sobie sprawę, że chcecie dla mnie jak najlepiej, ale nie mogę tego zrobić… — Chciałam się jakoś wytłumaczyć. — Poza tym nie przyszłam tu po to, aby się z wami kłócić.

— Więc po co? — spytał Sordes.

— Bo chyba wiem, gdzie jest Fedl.

— Zlokalizowałaś go? — dopytywał duch.

— Niezupełnie.

— Skąd więc ta pewność?

— Czary to nie wszystko — poinformowałam. — Myślałam nad tym długo i chyba to wydaje się najbardziej prawdopodobne.

— Co masz na myśli? — spytał Bahir.

— Ja… — zaczęłam i przystanęłam na moment, by nabrać powietrza i spokojnie z nimi porozmawiać. — Myślę, że jest w domu Heidi i Eve.

Nie byłam co do tego przekonana, bo z racjonalnego punktu widzenia mógł być wszędzie. Skoro przywieźli mnie tam wcześniej i pokazali to miejsce, to całkiem możliwe, że i jego tam znajdę. Dlaczego nie mieliby na mnie czekać? Chcieli przecież mojej mocy, więc nie mogli się ukrywać. Wyszliby na tchórzy, a to chyba nie leżało w ich naturze. Byli potworami bez skrupułów. Może właśnie to chcieli osiągnąć? Zdawali sobie sprawę, że będę go szukać. Sama nie wiedziałam, co o tym myśleć, ale każda poszlaka się liczyła. Nie mogłam niczego bagatelizować. Czas na gdybanie się skończył, trzeba było zacząć działać. Jeśli Bloodwolf chciał mnie dopaść, to wydaje mi się, że spodziewali się mnie właśnie tam. Gdzie indziej mógłby go wziąć?

— Dlaczego tak uważasz? — dopytywał Muhtadi.

— Czeka na zemstę… tylko to miejsce przyszło mi do głowy — odpowiedziałam. — Muszą trzymać go tam.

— A co, jeśli nie?

— Nie mylę się. Jestem pewna, że właśnie tego ode mnie oczekują.

— Znowu chcesz się wystawić na tacy? — burknął zimnokrwisty.

— Nie. Po tym, co się stało, nie mogę ryzykować po raz kolejny waszego życia — wydukałam.

— Więc co planujesz? — spytał Muhtadi.

— Pojechać tam i tym razem włamać się na ich posesję. Nie będę siedzieć z założonymi rękami.

Przez moment patrzyli na mnie podejrzliwie. Założę się, że uznali mnie nawet za osobę niepoczytalną, choć wcale się za taką nie uważałam. Niewyspanie z całą pewnością zrobiło też swoje. Trudno. Muszą mnie ścierpieć.

— Dobrze, sprawdzimy to.

— Jak to wy? — zdziwiłam się.

— Bo ty zostajesz.

— Teraz brzmisz jak swój brat — burknęłam. — Nie powiedziałam wam o tym, żebyście ryzykowali. Mówiłam o sobie.

Muhtadi zamilkł na chwilę i chyba sam zrozumiał, że nie przekona mnie do zmiany decyzji. To nie miało najmniejszego sensu. Odrobinę zmienił więc zachowanie, widząc, jak bardzo to przeżywam. Wpatrywał się w moje oczy, jakby szukał tam odpowiedzi. A może dostrzegł w nich siebie? Może zrozumiał, że stał się dla mnie zbyt surowy? Kiedyś dużo łatwiej byłam w stanie go przekonać do moich pomysłów, a teraz nie odstępował od Fedla. Przypominał mi go.

— Sheilo, proszę — zaczął. — Wróć do swojego namiotu i odpocznij, zajmiemy się wszystkim. Zaufaj nam.

— Nawet nie wiecie, gdzie to jest — próbowałam przeciągnąć ich na swoją stronę.

— Poradzimy sobie. — oznajmił.

— Nie twierdzę, że nie, ale jestem pewna, że lot w jedną i drugą stronę zajmie wam trochę czasu, a mamy go mało, czyż nie?

Widziałam po jego minie, że właśnie wbiłam mu sztylet, bo nie mógł zaprzeczyć. Dobrze wiedział, że jak zwykle miałam rację. Liczyła się każda chwila, a podróż samolotem była zbyt czasochłonna. Wszystko mogło się zdarzyć w ciągu kilku sekund. Zdawał sobie sprawę również, że jeśli nie przystaną na moją propozycję, zacznę działać na własną rękę. A wtedy nikt i nic mnie nie powstrzyma.

— Co proponujesz? — spytał ostrożnie.

— Polecę z wami albo raczej przetransportuje nas w odpowiednie miejsce.

— To nie jest dobry pomysł.

— Dlaczego?

— Nie spałaś od kilku dni, a w dodatku jesteś osłabiona. — Wziął głęboki wdech. — Zobacz! Jeśli pójdzie coś nie tak, będziesz jeszcze w gorszym stanie, niż jesteś teraz. Zaczniesz się obwiniać, a potem przy pierwszej lepszej okazji popełnisz samobójstwo.

Patrzył na mnie z pewnością siebie, ale i też z przerażeniem w oczach. Dostrzegłam jego strach przed utratą kolejnej osoby. Nie tylko ja straciłam kogoś ważnego. Wiedział, że jestem zdolna do zadania sobie ciosu. Zwłaszcza po tym, co przeszłam, nie zawaham się przed opuszczeniem tego świata. Miał prawo tak mówić, ale jakaś dziwna siła z zewnątrz mówiła mi, że sobie poradzę. Muszę. Pozostało mi tylko w to uwierzyć. A to graniczyło z niemożliwym.

— Myślisz, że naraziłabym was na niebezpieczeństwo? — zapytałam, spoglądając mu prosto w oczy. — Zdajesz sobie sprawę, że nigdy bym sobie tego nie wybaczyła, ale wiem, że się uda. Zrobię to z wami lub bez was. Decyzja należy do ciebie.

Gdy skończyłam to zdanie, obróciłam się na pięcie i wyszłam, nie czekając na odpowiedź. Wiedziałam dobrze, że jeślibym została, skończyłoby się to kłótnią i zmarnowalibyśmy kolejny moment. Poza tym byłam pewna jednego. Choć nie wiem jakby byli na mnie źli, to nie puszczą mnie samej. Po prostu na to nie pozwolą. Mogą nie zgadzać się ze mną w różnych kwestiach, ale nie zostawią mnie na lodzie, są moimi przyjaciółmi. Moją rodziną. Za to byłam im wdzięczna. Musiałam tylko zaczekać, aż przemyślą sobie to i podejmą odpowiedni krok.

Stanęłam więc pośrodku obozowiska, czekając, aż inni do mnie dołączą. Pewna siebie, zupełnie jakbym znała przyszłość. Nie pomyliłam się co do tego, bo przyszli wszyscy nawet Muhtadi.

— Niech ci będzie — powiedział.

— Dziękuję.

— Postaraj się nas umieścić dalej od domu, aby się nie zorientowali. Inaczej nasza szansa przepadnie.

— Zrozumiałam — odpowiedziałam, a potem przymknęłam powieki, próbując się skoncentrować. — Sherit.

Aby przenieść dużą liczbę ludzi, potrzebowałam znacznie więcej energii niż do tej pory. Rzucenie zaklęcia nie było tak proste jak wtedy, gdy razem z Alarieris udałyśmy się na miasto. To było zupełnie coś innego. Przez moje niewyspanie znacznie trudniej było mi się poruszać a co dopiero teleportować nas w grupie. Prawda. Mieli racje, byłam za słaba. Nie mogłam się do tego przyznać, od razu zaczęliby panikować. Całą misję trafiłby szlag. Nie miałam więc wyboru, musiałam ich okłamać. Udawać, że wszystko jest dobrze i nie potrzebuję pomocy. Czekała mnie przecież jeszcze podróż w drugą stronę i to z dodatkową osobą. Nie wspominając o walce, którą pewnie będę musiała stoczyć. Jak na ironie, chciałam, by było już po wszystkim.

Po paru sekundach udało nam się dotrzeć kilka przecznic od celu. Musieliśmy działać niepostrzeżenie, aby nikt nas nie zauważył. Cała ulica mogła mieć przecież swój własny monitoring, a nikomu nie mogliśmy tutaj ufać. Każdy był podejrzany. Jakie było moje zdziwienie, kiedy dostrzegłam tego samego przygłuchego starszego pana, który zawsze pojawiał się dosłownie w tym samym miejscu i czasie. Dziwne. Przyszło mi nawet na myśl, że jest on robotem ustawionym na odpowiedni czas i nakręcany w odpowiednim momencie. Zabawką. Choć z logicznego punktu widzenia to chyba nierealne. Z drugiej strony, co tutaj jest normalne?

— Coś się stało? — spytał Sordes, przyglądając mi się.

— Nie, ale mam wrażenie, że déjà vu coraz częściej mnie nawiedza w świecie rzeczywistym — odparowałam, niemal szepcząc. — Za mną.

Bez trudu przeszłam na drugą stronę i natrafiłam na znajomą mi ścieżkę. Znacznie ciężej się po niej poruszałam i to nie tylko z racji mojego stanu. Wspomnienia zaczęły grać pierwsze skrzypce. Przeszłość za bardzo mąciła mi w głowie. Wracały wspomnienia, których nie chciałam pamiętać. Pogubiłam się na tyle, że zaczęłam się zastanawiać, czy przypadkiem nadal nie jestem w tamtym czasie, kiedy pojawiłam się tu po raz pierwszy. Czy to też była jakaś gra, czy umysł płata mi figle?

— W porządku? — Alarieris się przeraziła, widząc moje ruchy.

— Tak — zapewniłam. — To po prostu zmęczenie.

— A mówiłem, żebyś siedziała w domu? — wtrącił Muhtadi.

— Gdyby nie ja, to do tej pory sprawdzałbyś najbliższe loty — przypomniałam.

— To nie czas i miejsce na kłótnie — powiedziała duchowa księżniczka.

— Racja. Przepraszam — rzuciłam szybko. — Trzymajmy się blisko, dom jest niedaleko.

Zatrzymałam się na chwilę, wahając się, a potem ruszyłam na wprost piekielnej pieczary. Do najgorszych z mieszkań w jakich byłam. Miałam nadzieje, że to będzie ostatni raz i moja noga nigdy więcej tu nie postanie. Nie będę musiała oglądać tego budynku ani ludzi w nim mieszkających.

— Gdzie teraz? — zaciekawił się Bahir.

— To tutaj, jesteśmy na miejscu — oznajmiłam. Po chwili dopiero do mnie dotarło, że budynku tutaj już nie ma. — Nie! — krzyknęłam, biegnąc za ogrodzenie.

— Poczekaj! — próbował mnie zatrzymać Muhtadi.

Nie słuchałam, tylko zatrzymałam się na samym środku gruzowiska. Pustej przestrzeni. Przypatrywałam się resztkom po tym, co kiedyś inni nazywali domem. Teraz nie było tutaj niczego, a już na pewno nikogo. Nie mogłam w to uwierzyć. To, co do tej pory widziałam, stało się jednym wielkim wspomnieniem. Pustką. Jakby ktoś po prostu pstryknął palcami i w jednej chwili wszystko się rozpadło na drobne kawałki. Myślałam, że znalazłam się pośrodku jakiegoś chorego filmu albo miejsca, gdzie jeszcze niedawno była wojna. Czy na pewno jestem w swoim kraju? Jak to możliwe, że nagle to miejsce przestało istnieć? Co mogło się tutaj wydarzyć? Czy naprawdę nie ma żadnej nadziei?

— Jesteś pewna, że to tutaj? — dopytywał Sordes.

— Nigdy nie byłam niczego tak pewna jak tego, na czym obecnie stoję — próbowałam dać im do zrozumienia, że nie zwariowałam, nadal licząc na to, że jest to po prostu iluzja. Za chwilę wyjdzie Bloodwolf, śmiejąc mi się w twarz, a po nim zobaczę mojego poobijanego ukochanego. Wierzyłam w to głęboko.

— Co tutaj się stało? — zdziwił się podwładny.

— Jak to co? — odezwał się Sordes. — Wysadzili budynek, bo wiedzieli, że tutaj przyjdziemy. Nie chcieli, abyśmy znaleźli jakąkolwiek poszlakę na temat Fedla. Woleli to zniszczyć.

Słysząc tę rozmowę, znowu do oczu napłynęły mi łzy. To była jedyna rzecz, która dawała mi nadzieję na jego odzyskanie, a teraz odebrali mi nawet to. „Bestie, potwory”, krzyczałam w myślach. „Jak mogli! Chcieli mnie, więc przyszłam do nich, a oni wycięli mi kolejny numer? Jak mogli!”

Nie panowałam nad własnym ciałem. Po twarzy zaczęły znowu spływać mi słone łzy. Czułam się jak jakaś beksa. Jak dziecko, któremu zabrano ulubioną zabawkę. Jak matka, która straciła swoją pociechę. Ogarnęło mnie w sekundę tyle emocji, że nie potrafiłam przypisać ich do niczego. Nic nie pasowało do stanu, w którym się teraz znajdowałam. Pragnęłam zapaść się pod ziemię, zniknąć. Przestać istnieć. Nie mogłam uwierzyć, że tak to wszystko się skończyło.

— Przykro mi.

„To znaczy, że już go nigdy nie zobaczę? Nie usłyszę, nie dotknę? Moja szansa tak po prostu przepadła? Gdzie mam teraz szukać i w którą stronę się udać? Jak go odnaleźć?”

Patrzyłam na całą sytuację z przerażeniem, a krew w moich żyłach zaczęła się gotować. Złość powoli brała nade mną górę, krok po kroku przejmowała kontrolę nad moim ciałem. Bez protestu się jej poddałam. Nie było potrzeby z tym walczyć. Organizm doskonale wiedział, przez co przechodzę i przyjął całą nienawiść. Umysł ogarnął chaos, a w myślach pojawiały się tylko sposoby tego, jak zemszczę się na sługach Bloodwolfa, kiedy tylko ich dopadnę. Układałam cały plan tortur. W głowie krzyczałam bezlitośnie. Wyłączyłam się ze świata. Przestałam wszystkich słyszeć, skupiłam się wyłącznie na swoich emocjach, które teraz zdawały się silniejsze niż wszystkie dotychczasowe. Nic nie było już dla mnie ważne. Miałam gdzieś opinię innych. Skupiłam się na wyładowaniu frustracji. Nie dbałam o to, czy zostanę zauważona i czy jestem teraz obserwowana. Jeśli nawet byli tam gdzieś i śmiali się głośno z tego, co mi zrobili, to musieli zobaczyć, że ich czas dobiegł końca. Liczyło się tylko to, że miałam teraz dość i chciałam to z siebie wyrzucić jak najprędzej.

Uniosłam więc rękę i poczekałam, aż moc dotrze do mnie, a cała złość się w nią wleje.

— Co robisz? — zdziwił się Sordes.

Nie odpowiedziałam, tylko przybliżyłam dłoń, a następnie z impetem cisnęłam energię w kupę gruzu. Pocisk trafił w gruzowisko i to dosyć konkretnie. Jakby bomba w nie uderzyła. To nie wystarczyło. Adrenalina nadal pulsowała w mojej krwi. Potrzebowałam czegoś znacznie potężniejszego. Wykonałam więc ruch, jakbym chciała pstryknąć palcami. Bez najmniejszego wysiłku. Patrzyłam, jak błysk uderza w pozostałości. Resztki budowli obróciły się w drobny mak, unosząc w powietrzu ostatnie pyłki. Były teraz jak śnieg, osamotnione, krążące gdzieś nad nami. Tylko kolor miały inny. Jeśli tamci liczyli na jakąkolwiek wiadomość ode mnie, to chyba nic lepszego nie mogli dostać. Wszystkie emocje, które siedziały we mnie od dłuższego czasu, eksplodowały.

Spodobała mi się ta reakcja na tyle, że nie chciałam w ogóle przestać. Dobrze się bawiłam, niszcząc jeszcze bardziej ten teren. Teraz nie interesowało mnie zdanie innych, po prostu tego potrzebowałam. Odreagowania. Bezsensownej walki samej ze sobą. Wyżycia się za każdy ból, który mi zadali. Poczułam się wolna, rozżalona i zdruzgotana w jednym. Nic nie mogło opisać tego, co czułam, ale mogłam to pokazać.

— Uspokój się! — wykrzyczał Muhtadi.

Szybko jednak zorientował się, że straciłam orientację w tym, co czyniłam. Wciąż się przypatrywał i trzymał z daleka. Czyżbym aż tak strasznie wyglądała? Bał się mnie? To i tak nie miało już znaczenia. Chciałam, by moi wrogowie się zjawili, pokazali. Byłam gotowa na starcie, którego pragnęli od początku. Teraz albo nigdy!

Osłabiona moc zaczęła mi szwankować. Nim zamachnęłam się po raz drugi, lekceważąc swój stan, Muhtadiemu udało się mnie złapać. Chwycił mnie mocno, obejmując i dopiero wtedy coś we mnie pękło. Emocje zeszły. Łzy zaczęły spływać mi po twarzy, a nogi ugięły się pode mną jak u szmacianej lalki. Poczułam się taka bezsilna. Upadłam, lecz zdążył mnie podtrzymać tak, bym się o nic nie uderzyła.

— Nic nie może mu się stać — wydukałam przez łzy. — Nie może…

— Wiem — odparł. — Odbijemy go.

— Jak?

— Znajdziemy sposób. Obiecuję.

Głaskał mnie po głowie jak małą dziewczynkę, chcąc mnie uspokoić. I chyba zaczęło to działać, bo w środku wszystko wróciło na odpowiednie tory. Gniew gdzieś zniknął. Poczułam się bezpiecznie. Z pewnością tego potrzebowałam. Nie umiałam wytłumaczyć, dlaczego wcześniej ich odsuwałam od siebie. Jakbym nie była sobą albo bała się, że właśnie tak się zachowam? Wystraszę ich. Przestanę panować nad sobą? Pokażę słabość? Wiedziałam tylko, że było mi niesamowicie przykro przez to, co się stało. Najgorsze było to, że nie mogłam nic poradzić. Chyba to dobijało mnie najbardziej.

— Musimy wracać — powiedziała Alarieris. — Dasz radę nas przenieść?

Pokiwałam głową, a potem pomogli mi wstać. Wzięłam głęboki wdech, aby choć trochę móc dojść do siebie. Nie było to wcale łatwe. Czułam się okropnie. Zamknęłam oczy i ostatkiem sił przeniosłam nas z powrotem do naszego obozowiska. Nie byłam szczęśliwa, wracając tutaj bez niego. Nie mogłam nic zrobić. Przyglądali mi się. Stałam jak bezbronna owca i nie mogłam się ruszyć. Czyżby moje ciało odmówiło posłuszeństwa?

— Sheilo, twój… — nie dokończyła.

Przez sekundę nie wiedziałam, o co jej chodzi, ale po chwili odruchowo przetarłam ręką nos. Poczułam, że coś jest nie tak. Nie pomyliłam się. Spojrzałam na rękę ubrudzoną czerwonym płynem. Dobrze wiedziałam, co on oznaczał. Z nosa zaczęła lecieć mi krew. Chyba posunęłam się za daleko. Organizm nie był w stanie znieść dłużej moich poczynań. Nie przejęłam się tym. Uważałam, że to tylko chwilowe i zaraz mi przejdzie. Potrzebowałam tylko więcej kawy i czaru, aby znowu stanąć na nogi. To na pewno mi pomoże. Nie mogę pozwolić, aby przejęło to nade mną kontrolę. Nie poddam się. Wytrzymam.

— Ledwo stoisz — powiedział Muhtadi, podchodząc do mnie i asekurując przed kolejnym upadkiem.

— Nic mi nie jest — szepnęłam.

— Nie kłam.

— Nie kłamię.

Oszukiwałam nawet samą siebie i próbowałam być silna, ale najwyraźniej przestałam dawać sobie radę. Nadal jednak nie zamierzałam wybierać się do łóżka. Wiedzieli o tym. Spojrzałam na Muhtadiego i dostrzegłam, że skinął do kogoś głową. Nim zdołałam się obrócić, by dowiedzieć się do kogo, poczułam dziwne ukłucie. Ktoś ewidentnie wbił mi coś w rękę. Tylko dlaczego? Jak oni mogli?

Uniosłam wzrok i dostrzegłam stojącego nade mną Sordesa. Chciałam coś powiedzieć, zapytać, lecz poczułam się nagle zbyt zmęczona, aby zrobić tak prostą rzecz. Moje oczy przegrały walkę, pozwoliłam powiekom opaść i osunęłam się w ramiona Muhtadiego.

— Śpij — szepnął.

To było ostatnie słowo, jakie usłyszałam.

PROPOZYCJA

Czasami warto zaprzyjaźnić się z potworem i znaleźć w nim sprzymierzeńca, kiedy bliscy cię zawodzą.

Dwa dni później

Obudziłam się i leżałam zaspana w swoim namiocie. Przynajmniej takie miałam wrażenie, choć to, co mi podali, wciąż we mnie krążyło. Czułam, że w jakiś sposób nadal ma to na mnie wpływ. Organizm toczył walkę z dziwną substancją. Głowa jeszcze szwankowała, co odbijało się na mojej koncentracji. Z trudem zbierałam myśli. Czyżbym była na ciężkim kacu, nie pijąc wcześniej żadnego alkoholu?

Próbowałam się podnieść, wstać o własnych siłach, ale moje ciało nie do końca chciało ze mną współpracować. Zupełnie jakby stawiało opór. Nie wiedziałam, jak mam mu pomóc. Dziwne. To według nich miało mnie wesprzeć czy bardziej dobić? Jak mogli posunąć się do czegoś takiego? Zdecydowanie wolałam swój poprzedni stan. Przynajmniej nie byłam naćpana i wiedziałam co się wokół mnie dzieje. A teraz? Na nowo potrzebowałam zbudzić się do życia, które ostatnio tak bardzo mnie zawodziło.

— Obudziłaś się już — powiedziała zadowolona Alarieris, wchodząc do mojego namiotu, jak gdyby nigdy nic.

— Co mi zrobiliście? — Wciąż byłam oszołomiona.

— Och! Spokojnie, nic takiego. Daliśmy ci tylko coś, dzięki czemu mogłaś się w końcu wyspać.

Spojrzałam na nią spode łba i odniosłam wrażenie, że w całej tej sytuacji dobrze się bawili. Nie przejmowali się moim stanem. Nie poznawałam ich. Nigdy tacy nie byli. Czyżby oni się też zmienili? Tak nagle z dnia na dzień po zniknięciu dowódcy? A może po prostu upadłam tak nisko, że doprowadziłam ich do ostateczności? Momentami nawet myślałam, że tylko ja tak naprawdę go szukam. Chciałam, aby wrócił. Nie rozumiałam tego wszystkiego.

— Podaliście mi narkozę? — Uniosłam brew.

— Widzisz… — zaczęła speszona tym pytaniem. — Nie miałaś ochoty się zdrzemnąć, nie słuchałaś nas, więc postanowiliśmy wziąć sprawy w swoje ręce. Nie chcieliśmy cię stracić, ale nie dawałaś nam innego wyboru. A to jedyne co przyszło nam do głowy.

Powoli dochodziło do mnie to, co właśnie mi zakomunikowała. Naprawdę nie było innego sposobu? Jestem w tym momencie najgorszą rzeczą, jaka ich spotkała, a nadal się o mnie martwią. Czuję się jak jakaś plaga egipska. Myliłam się co do nich. Nie oni są winni. To tylko ja jestem za to odpowiedzialna. Choć z drugiej strony, gdyby nie Bloodwolf, nie doszłoby do tego. Nie wiem, kiedy im to wszystko wynagrodzę, ale zrobię to. O ile się uda i nie wpadnę w wir niszczenia każdej rzeczy na swej drodze. W zasadzie byłam temu bliska, patrząc na własną krucjatę. Nie umiałam inaczej sobie radzić. Przerażało mnie to.

— Kroplówka? — zdziwiłam się, widząc, do czego jestem podłączona.

— Odwodnienie nie jest dobre. Biorąc pod uwagę, że nie byłaś skłonna nic z tym zrobić w ciągu ostatnich kilku dni — wytłumaczyła. — Zostałaś przegłosowana.

— Oszaleje kiedyś z wami — przyznałam, gdy dotarły do mnie ostatnie słowa. Nie mam pojęcia, dlaczego akurat one przykuły moją uwagę. — Kilka dni? Jak długo spałam?

Alarieris na chwilę się wzdrygnęła i wyczułam, że na jej twarzy pojawiło się małe zakłopotanie. Czyżbym zadała niewygodne pytanie?

— Nie długo… — wydukała.

— To znaczy?

— Dwa dni.

Wpatrywałam się w nią przez kilka sekund. Nadal w głowie przetwarzałam jej słowa. Czyli straciłam ponad tydzień. Zmarnowałam tyle czasu, a on dalej tam cierpiał. Sam jak palec w tym chorym świecie! Nie mogłam znieść myśli, że coś mu się mogło stać, a oni tak po prostu wyrzucili mnie z gry. Stałam się niepotrzebna. Odsuwali mnie od niego i całej tej sprawy, podczas gdy wszystko działo się z mojej winy. To nie tak powinno być. Skoro zostałam do tego stworzona, powinnam brać w tym udział.

— Dwa dni? — powtórzyłam.

— Wiesz… — Zatrzymała się na moment. — Bahirowi za dużo sypnęło się środka nasennego, ale nie bądź na niego zła. Robił to pierwszy raz. Początkowo miałaś zasnąć na godzinę, ale…

— Zła? — zdenerwowałam się. — Lepiej, żeby mnie unikał, bo nie ręczę za siebie. Poza tym przy takim wyczerpaniu, jakie miałam, nie było to trochę niebezpieczne?

— Było — przyznała. — Ale spokojnie, wyczułabym, gdybyś miała przejść na drugą stronę.

— Dzięki. — Spojrzałam na nią. — Pocieszyłaś mnie.

Nie wiem dlaczego, ale jakaś cząstka mnie chciała ich wszystkich po kolei udusić. Dosłownie i w przenośni. Nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy. Wiem, że często straszyli, że mnie zamkną, ale to już była przesada. Nie mogą takich rzeczy robić. Zaskoczyli mnie, ale nie dam się drugi raz podejść. Będę ostrożniejsza. Nie pozwolę im na dalsze działania związane ze mną. Inaczej stanę się ich więźniem, a do tego nie mogę dopuścić. Nie mogę siedzieć bezczynnie. Powinni zajmować się ważniejszymi rzeczami niż moim zdrowiem fizycznym i stanem psychicznym. To nie jest istotne. Z góry byłam spisana na straty i dobrze o tym wiedzieli. Nie mogli mnie niańczyć całe życie i udawać, że nic się nie stało. Muszę sama podejmować decyzje dobre lub złe, ale one powinny należeć do mnie, a nie do nich.

— Czy jest coś, czego potrzebujesz? Jesteś głodna? — wypytywała, choć wiedziałam, że robi cokolwiek, aby załagodzić sytuacje.

Coś przyszło mi do głowy, ale postanowiłam jej tego nie mówić, bo doniosłaby innym i uśpiliby mnie na dłużej. A przecież chodziło o czas. To on był tutaj najważniejszy. Dlatego musiałam się jej jak najszybciej pozbyć, jeśli chciałam wdrożyć swój plan w życie. Nie mogła ze mną zostać, inaczej by mnie powstrzymała.

— Czy mogłabyś przynieść mi wodę?

— Wodę? — zdziwiła się. — Sheilo jesteś podłączona do kroplówki.

— Owszem, ale mimo tego chciałabym się czegoś napić. Czy mogłabyś to dla mnie zrobić?

— Z przyjemnością — powiedziała i wyszła, zostawiając mnie samą.

Nie chciałam potulnie siedzieć w łóżku i zerwałam natychmiast kroplówkę. To było jedyne wyjście. Wstałam gwałtownie, przez co odrobinę zakręciło mi się w głowie. Dotknęłam ręką skroni, jakby to miało pomóc mi się uspokoić. Nie mogłam się poddać i upaść. Nie teraz. Po kilku sekundach odzyskałam panowanie nad sobą. Udało się. Rzuciłam zaklęcie ochronne, by żadna osoba nie weszła do namiotu, dopóki nie wymyślę jak się za to wszystko zabrać. Znowu się odizolowałam, tym razem dla ich dobra.

Przemyłam twarz, a potem stanęłam przed lustrem, tworząc kolejne ubranie, które nadawałoby się do dzisiejszego wypadu. Tak! Nie zamierzałam tutaj zostać. Czekać, aż ktoś przyniesie mi dobrą bądź złą wiadomość. To nie byłoby fair w stosunku do Fedla i innych. Poza tym nie wybaczyłabym sobie tego. Jeśli chciałam coś zmienić, musiałam zacząć działać. Wszystko jedno jak, po prostu nie mogłam stać w miejscu. Planowałam uciec stąd jak najdalej i znaleźć odpowiedzi na swoje pytania. Inaczej to nigdy nie będzie miało sensu.

Zamknęłam na chwilę oczy, wyłączając myślenie. Wsłuchiwałam się w cisze, próbując wychwycić jakikolwiek szelest. Odkryć znak, który pomógłby mi znaleźć odpowiednią drogę. Zatrzymałam się przez moment w skupieniu, z nadzieją, że w końcu go dostrzegę. Mój oddech stał się ciężki, a serce biło mocniej. Starałam się je uspokoić. Wmówić sobie, że będzie dobrze, mimo że było to niewykonalne.

Gdy podniosłam powieki, miałam już na sobie krótkie czarne spodenki z wysokim stanem oraz czarny opięty top. Nie wiem, dlaczego akurat te rzeczy wybrałam, ale wydały mi się najodpowiedniejsze. Może miało mi to pomóc poczuć się komfortowo na wypadek, gdyby doszło do walki. Musiałam być przygotowana w każdej chwili. Upięłam też włosy w lekki kok, dodałam odrobinę makijażu, żebym nie wyglądała, jakbym dopiero wstała. Oznaki zmęczenia nie wchodziły w grę. Szybko by się zorientowali, że jestem słaba. Poza tym to nie był mój czas na wylegiwanie się w łóżku. Doprowadzenie się do ładu, było pierwszą rzeczą, jaką musiałam zrobić w trybie natychmiastowym.

— Sheilo, dlaczego nie mogę wejść do środka? — spytała zaskoczona Alarieris, stojąc na zewnątrz ze szklanką wody.

— Wybacz. — Odwróciłam się w jej stronę. — Nie mogłam ryzykować, że znowu przykujecie mnie do łóżka.

— Zrobiłaś to celowo?

— Tak.

Spoglądała na mnie przerażona, dostrzegając przy okazji, że nie planuję wcale się położyć czy też odpocząć. Wiedziała, że nie zamierzam jej posłuchać. Zbuntowałam się. Przyglądała się mojemu ubiorowi. Obserwowała. Chyba nawet zdawała sobie sprawę, że nie da rady już odwieść mnie od tego, co postanowiłam. Choć może tylko grała na czas, aby inni spróbowali nade mną zapanować. Nie interesowało mnie to.

— Muhtadi nie puści cię samej, zwłaszcza o tak późnej porze.

— Nie zamierzam pytać go o zdanie.

— Czyli to wszystko? Opuszczasz nas? — Wyglądała na zdruzgotaną. — Jesteś na nas zła, więc wyjeżdżasz, narażając się na niebezpieczeństwo? Zresztą nie tylko siebie. Wiesz dobrze, że o to mu chodzi.

Spojrzałam raz jeszcze na Alarieris. Zrobiło mi się jej żal, ale nie mogłam zabrać jej ze sobą. Doskonale wiedziałam, że nie poparłaby mojego zachowania. Nie zamierzałam również uciekać czy odejść stąd na zawsze. Potrzebowałam tylko zacząć pracować, bo jak na razie to nie zrobiłam nic, co mogłoby pomóc Fedlowi. Byłam silna i zarazem słaba. Musiałam poszerzyć swoje horyzonty, jeśli chciałam coś zdziałać.

— Dobrze wiesz, jakie mam zdanie na ten temat — rzuciłam. — Nie mam zamiaru odchodzić, chcę coś sprawdzić. Mam pewien plan, ale nie mogę się z wami nim podzielić, bo uznacie, że zwariowałam. — Wzięłam wdech i powoli wypuściłam powietrze. — Musicie mi zaufać.

— Ufamy — odparła. — Ale nie chcemy, by coś ci się stało.

— Wiem. — Uśmiechnęłam się do niej. — Jestem wam naprawdę wdzięczna. — Spojrzałam na kubek z wodą. — Czy teraz możesz położyć go na ziemi? Strasznie chcę mi się pić.

— Dlaczego więc nie zdejmiesz bariery?

— Powiedzmy, że nie lubię strzykawek.

Chyba domyśliła się, że nie tak łatwo będzie mnie przekonać do opuszczenia namiotu. Nie byłam głupia. Wiedziałam, że jeśli wyciągnę rękę po kubek, Sordes natychmiast przyciągnie mnie do siebie i wbije mi na nowo środek usypiający. Zwiążą mnie, tym razem mocniej, i nie pozwolą wstać. Będę jak warzywo i nic z tym nie zdziałam. Nie chciałam ryzykować. Zamierzałam dopiąć swego.

Grzecznie zrobiła to, o co ją poprosiłam. Użyłam swojej mocy i powoli przybliżyłam kubek do takiej odległości, aby nikt znienacka nie wywlókł mnie na zewnątrz. Działałam ostrożnie i nie spuszczałam z niej oczu. Podobnie zresztą jak ona ze mnie. Wypiłam przyniesioną mi wodę niemalże duszkiem. Przez cały ten czas Alarieris nie powiedziała nic więcej, tylko czekała na moje dalsze kroki. Stwierdziłam, że nie będę się tym przejmować i zajmę się sobą, nie tracąc przy tym czasu.

Postanowiłam zrobić jeszcze jeden manewr i stworzyć termoochronną czarną pelerynę z kapturem, która miała ogrzewać mnie w nocy i w niesprzyjających warunkach atmosferycznych. Prosta, a zarazem jedyna w swoim rodzaju. „To mi się przyda”, powiedziałam w myślach i zawiązałam ją na sobie. Ubranie powinno pomóc mi przetrwać, przynajmniej tyle mogłam dla siebie zrobić.

— Teraz jestem gotowa. — Pożegnałam się z moimi zwierzakami. — Wrócę niedługo.

Dopiero w tej chwili zdecydowałam się na całkowite zdjęcie bariery, by przekroczyć śmiało próg i ruszyć przed siebie. Nie było to jednak takie proste, bo w jakimś stopniu wyczuwałam ich zamiary. Czekali na mnie. Wiedziałam, że gdzieś tam kryją się ze swoim sprzętem, gotowi powalić mnie w każdej chwili. Nie spodziewali się jednak tego, że tym razem dobrze się przygotuję. Będę ostrożniejsza. Nie zaskoczą mnie.

— Nie tym razem. — Skierowałam się do Sordesa, którego dzieliła dosłownie sekunda od tego, by wbić mi strzykawkę z kolejnym środkiem nasennym. — Zabezpieczyłam się.

— Widzę — odparł. — Co to?

— Zaklęcie ochraniające moje ciało. Jak widać skutecznie. — Byłam z siebie zadowolona.

— Chcesz, żebyśmy cię zaciągnęli siłą?

— Możecie próbować. — Spojrzałam na nich z pewnością siebie. — Dobrze wiecie, że nie utrzymacie mnie zbyt długo w ryzach.

— Tak, ale zawsze możemy znaleźć inne rozwiązanie.

— Przykujecie mnie do drzewa? — Patrzyłam na niego spode łba. — To również nie pomoże.

— Zdradź więc, dlaczego nie chcesz nam zaufać? — spytała Alarieris.

— Nie chodzi o zaufanie. — Podeszłam do niej bliżej. — Po prostu zbyt długo siedziałam w jednym miejscu. Nie chcę mieć później żalu do siebie, że nic nie zrobiłam. Jeśli zostanę tutaj, nie skupię się na niczym innym, nie dam rady, nie umiem czekać…

— Co zamierzasz? — przerwał Muhtadi.

— Mam pewien pomysł i muszę go zrealizować.

— Powiedz nam o nim, a ci pomożemy.

— Właśnie w tym rzecz, Muhtadi, nie mogę was narazić, poza tym są pewne kwestie, które muszę zrobić sama — powiedziałam, dosiadając konia Fedla.

— Nie umiesz zbyt dobrze jeździć konno — próbował mnie jakoś zatrzymać.

— Myślę, że damy sobie radę.

Nie wiem, czy nadawałam się do jazdy, zwłaszcza że nie szła mi wcale tak dobrze, jak myślałam. Nigdy się tego nie uczyłam. Odniosłam jednak wrażenie, że zwierzę także czuję potrzebę znalezienia swojego właściciela. On również niezbyt dobrze czuł się w tej sytuacji. Nie rozumiał jej. Tęsknił tak samo, więc wiedziałam, że dojdziemy do porozumienia. Nie mamy wyjścia. Musimy współpracować.

— Jeśli coś ci się stanie. — Muhtadi podszedł do mnie i chwycił za nadgarstek. — Mój brat urwie mi głowę.

— Zrobię to wcześniej, jeśli nie pozwolisz mi odejść. — Uśmiechnęłam się do niego, wyrywając się mu.

Przyglądał mi się przez chwilę, ale wiedział dobrze, że cokolwiek powie, nie przekona mnie do zmiany decyzji. To już postanowione. Nie mógł tego zmienić. Widział to w moich oczach i zachowaniu. Nie był w stanie mnie od tego odciągnąć, chociażby chciał. Nawet gdyby mu się udało, stawiałabym opór i w końcu musiałby mi ulec.

— Dobrze, więc zrób coś dla mnie i zabierz Sordesa ze sobą.

— Żeby przy pierwszej lepszej okazji wstrzyknął mi środek? Dziękuję, ale nie… — oburzyłam się. — Załatwię to sama.

— To zrób to dla Fedla — rzucił niemal błagalnie. — Sama powiedziałaś, że użyłaś czaru i twojej skóry nie przebije igła, czyż nie? — Posłał mi półuśmieszek, używając moich własnych argumentów przeciwko mnie.

— Niech będzie — przystałam na propozycję. — Ale jedna głupia myśl powstrzymania mnie a przetransportuję cię z powrotem, jasne? — Posłałam wampirowi groźne spojrzenie.

Sordes wyszczerzył kły, a potem skinął mi głową na znak akceptacji. Nie krył zaskoczenia. Sama chyba nie byłam świadoma tego, że jestem zdolna do takich rzeczy. Nie było mi to też na rękę, ale jeśli miało im pomóc w uspokojeniu i niezamartwianiu się, to czemu nie? Chyba mogłam zgodzić się na tak małą rzecz. Zrobić coś dla nich. Byłam im to winna.

Nie odezwałam się już więcej, tylko przewróciłam oczami. Ruszyłam przed siebie, nie czekając na niego. Byłam zła, ale nie z powodu tego, że ze mną wyruszył, ale dlatego, że tam, gdzie się wybieram, musiałam liczyć się z niepowodzeniami. Czułam to. Myślę, że oni też w jakiś sposób byli tego świadomi. Bywałam przecież nieprzewidywalna. Dlatego nie chcieli puścić mnie samej. Sordes szybko mnie dogonił i dorównał mi w jeździe, jakby się bał, że za chwilę mnie zgubi. Fakt! Byłoby to jakieś rozwiązanie, ale stosunkowo mało uczciwe z mojej strony. Co by mi to dało? Zamiast skupić się na zadaniu, zamartwiałabym się, czy znalazł drogę powrotną. Wiedziałam, że jest nadprzyrodzony i zapewne dałby sobie radę, ale moje sumienie chyba by sobie z tym nie poradziło. Poza tym jakaś część mnie cieszyła się, że nie musiała wyruszyć sama.

Jechaliśmy tak bez słowa przez dobrych kilka minut, nim odważył się do mnie przemówić. Cały ten czas musiał widocznie szukać odpowiedniego tematu do rozpoczęcia rozmowy. Nie miałam nic przeciwko konwersacji. Obawiałam się tylko, że gdy dowie się, w którą stronę zmierzamy, to każe mi zawrócić lub zaciągnie mnie na siłę do obozu. Znałam go bardzo dobrze. Nie miałam też pewności, że gdzieś w swojej kieszeni nie ma zapasu strzykawek. Wolałam nie ryzykować.

— Rozumiem, że nie chcesz rozmawiać, ale powiedz chociaż, dokąd się udajemy?

No i się zaczęło. Liczyłam na to, że pozwoli nam się poruszać bez zadawania niepotrzebnych pytań, ale nie wyszło. Teraz wszystko miało się wydać. Nie mogłam go też okłamywać, bo prawda sama wyszłaby na jaw prędzej czy później. Nie było wyjścia. Jeśli miałam z nim współpracować, powinnam być szczera. Musiał znać mój ruch.

— Kom Ombo.

Natychmiast się zatrzymał, przyglądając mi się jak okazowi nadającemu się do leczenia. Chwilę zajęło mu zrozumienie tego, co zamierzam. Czyżby przejrzał moje plany?

— Kom Ombo? — powtórzył. — Czy ty całkiem już postradałaś rozum? Dlaczego akurat tam?

— Bo jest tam ktoś, kto może mi pomóc.

— Akurat — wymruczał pod nosem.

— Mówię poważnie.

— Czekaj. Chyba nie masz na myśli tych podłych kreatur? — Uniósł brwi, zrównując się ze mną. — To niebezpieczne. Jeśli Fedl by tylko wiedział…

— Ale nie wie — przerwałam mu. — Nie mogę czekać, aż stanie się cud i go wypuszczą. — Spuściłam wzrok. — Oboje wiemy, że to nigdy nie nastąpi, a ja muszę mieć nadzieję, inaczej oszaleję. — W moim głosie słychać było rozpacz, ale dosyć szybko nad tym zapanowałam, przechodząc do konkretów. — Cokolwiek planujesz, przestań. Muhtadi ma się o tym nie dowiedzieć, przynajmniej na razie. — Spojrzałam na niego pewna siebie. — Nie powstrzymasz mnie i dobrze o tym wiesz, więc jeśli chcesz dotrzymać mi towarzystwa, nie przeszkadzaj, tylko pomóż.

Nadal czułam jego wzrok na sobie. Mierzył mnie i analizował. Nie spodziewał się tego, nie dowierzał. Zrozumiał, że teraz on musi liczyć się z moimi słowami, bo najwyraźniej nie cofnę się przed niczym, aby uwolnić mojego dowódcę. Dosłownie. Wiedziałam też, że choćbym nie wiem, co zrobiła lub powiedziała, to nie zostawi mnie, bo przysiągł to mojej matce. Mogłam więc być pewna, że nie zostanę przez niego zdradzona, nie pozwoli mnie skrzywdzić.

Po kilku godzinach ciszy dotarliśmy na wyznaczone miejsce. Nasze konie zostawiliśmy nie daleko bram miasta, aby nie przeszkadzały nam w dalszym marszu i były bezpieczne. Sami zaś udaliśmy się przed siebie, stąpając po ciemnych uliczkach i zakamarkach tego miasta. Nie wiedzieliśmy tylko, co nas tam czeka. A może tylko tak mi się wydawało? Przecież cel był jasno określony. Znaliśmy tutejsze potwory.

Jednak nic już nie było takie samo, jak zapamiętałam. Coś się zmieniło. Może to przez późną porę? Noc? Wokół panowała zupełna cisza, nikt nie spacerował po ulicach i słychać było tylko nasze kroki. Jakbyśmy byli tu zupełnie sami. Umysł zaczął płatać nam figle, przez co byliśmy bardziej ostrożni i każdy dziwny powiew wiatru, traktowaliśmy jak nieprzypadkowy. Odniosłam nawet wrażenie, że ktoś nas obserwuje i mógł być to którykolwiek z nich, przez co w środku poczułam lęk. Strach, który ogarnął mnie teraz, próbował mnie zdominować. Pomimo tego nie mogłam się poddać, musiałam iść naprzód bez względu na wszystko. Sama tego chciałam i nie mogłam się już wycofać. Robiłam to dla niego.

— Na pewno chcesz to zrobić? — spytał Sordes, któremu również to miejsce się nie podobało.

— Tak, to moja ostatnia nadzieja.

— Obym tego nie żałował… — powiedział, zatrzymał się i bacznie czegoś nasłuchiwał.

Nie ukrywałam, że jego zachowanie przeraziło mnie odrobinę. Czyżby próbował mnie nastraszyć, abym wróciła potulnie do obozowiska? Czy naprawdę za chwilę coś się stanie?

— Co jest? — szepnęłam.

— Coś jest nie tak — odparł ściszonym głosem.

Parę sekund później zapaliła się pojedyncza przydrożna lampa — ale tylko ona. Zupełnie jakby panowała tutaj nad wszystkim lub ktoś chciał nam zakomunikować, że właśnie złapał nas na gorącym uczynku. Poczułam się jak w horrorze. Nie wyglądało to za dobrze, ale czego innego mogłam się spodziewać? A jeśli to była zasadzka? Mogliśmy gdybać, czekać na wyrok śmierci albo stawić temu czoła. Wybrałam to ostatnie.

— Kto tu jest?! — krzyknęłam. — Wyjdź i się nam pokaż!

— Uważasz, że tak po prostu wyjdą nam na powitanie?

— Nie, ale z pewnością zwrócimy na siebie uwagę — szepnęłam.

Wampir spojrzał na mnie znowu, ale tym razem się nie odezwał. Pozwolił mi działać. Stałam się odważniejsza niż on, choć nie do końca wiem, czy to nie były tylko pozory. Gierka, która miała oznajmić, że nie będę ich ofiarą. A może chciałam udowodnić sobie, że dobrze zrobiłam, zjawiając się tutaj, albo tylko grałam na zwłokę?

Coś nadciągało z lewej strony, a wiatr nagle przestał być odczuwalny. Zupełnie tak jakby ta dziwna kreatura była przyczyną całego zajścia i rządziła nawet tutejszym powiewem. To nie było możliwe, a jednak udawało im się współgrać. Przez chwilę przeszło mi przez myśl, że być może to Bloodwolf bawi się z nami, ale kiedy istota postawiła swą łapę w pełnym świetle, odetchnęłam z ulgą. To lorgak i choć był równie przerażający, to coś mi mówiło, że jestem w stanie nad nim zapanować. Przynajmniej tak mi się wydawało.

Skradał się powoli ze swoim zwierzęcym wdziękiem i uniesioną głową, jakby był władcą całego świata. Był jedną z największych bestii. A przecież to Bloodwolf grał rolę pierwszoplanową w tym przedstawieniu. On jednak o tym nie wiedział. Już na dzień dobry powitał nas warknięciem. Lubił to robić. Chciał nas przerazić czy zabić? A może jedno i drugie? Cokolwiek próbował zrobić, dobrze mu to wychodziło.

— Cóż za smakowite kąski — rzekł swym chrapliwym głosem.

Sordes w szybkim tempie zjawił się przede mną, osłaniając mnie własnym ciałem na wypadek ataku. Bronił mnie, a przecież to ja przywiodłam nas w to miejsce. W dodatku świadomie.

— Tknij ją tylko, a cię załatwię — syknął mój przyjaciel.

— Widzę, że mamy zimnokrwistego. — Wyszczerzył kły.

Niemal w mgnieniu oka wyłoniły się z cienia kolejne ślepia podchodzące do nas coraz bliżej i bliżej.

— Pewnie smakujesz trochę jak gruz, ale przy odpowiednim doprawieniu będziesz jak danie z pięciogwiazdkowego hotelu.

To, co usłyszałam, odrobinę mną wstrząsnęło. Chcieli zjeść Sordesa, na co nie mogłam pozwolić. Mieli liczebną przewagę i nie wiedziałam, czy uda mi się obronić wampira. Nie powinnam zabierać go ze sobą. Nie jest tu bezpieczny. Z drugiej strony nie wiedzieli, kim jestem, bo przecież ukrywałam się pod długim kapturem, który specjalnie założyłam, zbliżając się do bram. Nie chciałam jednak jeszcze się ujawniać, czekałam na dalszy rozwój wydarzeń. Byłam przygotowana, gdyby planowali się na nas rzucić.

— A ty chciałaś od nich pomocy! — krzyknął Sordes. — To bestie.

— Pomocy? — pochwycił stwór. — Ależ nie ma problemu, pomożemy wam szybciej dostać się na tamten świat — kpił z nas, cały czas się zbliżając.

— Nie przyszliśmy tu zaspokajać waszego morderczego popędu.

— Nie? — zdziwił się. — Tak się składa, że jesteście na mojej posesji, a wchodząc tu, naraziliście swoje życie. Nikt wam nie pomoże. Należycie do nas!

Wampir zwrócił się teraz do mnie.

— Mówiłem ci, że nie ma sensu z nimi rozmawiać.

Przyglądałam się całemu zajściu, czekając na odpowiedni moment, ale kiedy zobaczyłam, w jakim kierunku zmierza ich rozmowa, postanowiłam się odezwać. Przerwać tę złośliwą konwersację. To do niczego nie prowadziło. W końcu przyszłam tu z propozycją, a nie na głupie pogawędki. To nie była odpowiednia pora. Powinni być świadomi, kto przed nimi stoi. Czas im przypomnieć.

— Ej ty! Kosteczka! Uważaj, bo się ślinisz — odparłam do niego.

Lorgak przystanął na chwilę, a wzrok skierował w moją stronę. Stałam się jego punktem zaczepienia. Wpatrywał się teraz we mnie, szukając natarczywie dziewczyny pod tym całym okryciem. Wiedziałam, że mnie rozpoznał.

— To ty?! — zdumiał się. — Stęskniłaś się?

— Owszem, brakowało mi twojego pyska.

Sordes zdawał się byś zdezorientowany naszym miłym przywitaniem, ale nie odezwał się, jakby czekał na dalszy bieg wydarzeń lub bał się przerywać. Ale czy było to możliwe? Dało się go tak po prostu przerazić? Nie sądzę. Stwór zaś nie wyglądał na zachwyconego.

— Czego chcesz? — syknął.

— Porozmawiać, więc jeśli możesz odpraw swoich przyjaciół.

— Przyszliśmy na kolację. Z tego, co wiem, to nie jest dobrze odsyłać gości z pustym brzuchem. — Wyszczerzył zęby.

— W takim razie będą musieli poszukać czegoś innego. — Starałam się utrzymywać powagę. — Nie mam zbyt dużo czasu, zrób to, co mówię, inaczej uznam, że boisz się zostać ze mną sam na sam.

Chyba dotknęły go moje słowa, bo natychmiast wydał rozkaz, aby tamci się oddalili. Zostaliśmy sami. Nie był tym zachwycony, ale z drugiej strony wiedział, że nie dałabym tak łatwo za wygraną i wcześniej czy później postawiłabym na swoim. Przekonał się już o tym ostatnio. Nie miał więc wyjścia.

— Ja niczego się nie obawiam — warknął. — Mów, czego chcesz!

Nie mam pojęcia dlaczego, ale się uśmiechnęłam, słysząc w jego głosie złość i niechęć spowodowaną tym, że znowu pojawiłam się w jego życiu. Z mojego punktu widzenia wyglądało to dosyć komicznie. To nawet nie brzmiało agresywnie, chyba że poznałam go już na tyle, że przestał dla mnie tak brzmieć.

— Chcę, byś pomógł mi kogoś znaleźć…

— Znaleźć? — spytał, przerywając mi. — Znowu kogoś zgubiłaś? Może powinnaś pomyśleć nad smyczą? — Bawił się w najlepsze.

— Jak! — krzyknęłam, ale Sordes mnie powstrzymał przed złością, którą chciałam wyładować na potworze.

Starałam się być silna, ale nie miałam czasu na jego gierki i tłumaczenie mu, jak bardzo w środku ubolewam. Fedl pewnie cierpi z bólu, a ten żartuje! Potrzebowałam się skupić, inaczej przy pierwszej lepszej okazji obrócę go w popiół i nie będzie już mu wcale do śmiechu. Zniknie, zanim powie „czekaj”!

— Drażliwy temat?

— Nie denerwowałbym jej — wtrącił Sordes.

— Uważaj, bo się przelęknę. — szydził dalej.

— Posłuchaj — zaczęłam. — Nie przyszliśmy się sprzeczać, potrzebuję tylko, żebyś pomógł mi kogoś znaleźć. To wyjątkowa sytuacja. Inaczej by nas tu nie było.

— A czy ostatnio też taka nie była?

— Tak, ale pewne sprawy potoczyły się zupełnie inaczej, niż tego oczekiwałam. Porwali kogoś, na kim mi bardzo zależy, a wszelkie próby odnalezienia, przyniosły znikome rezultaty. Jestem u kresu wytrzymałości. — Coraz trudniej było mi się powstrzymywać przed płaczem, ale zdawałam sobie też sprawę, że muszę być silna. Jeśli wyczują moją słabość, będę skończona.

— Pomogłem ci ostatnio, ponieważ miałem do wyrównania pewne rachunki, a poza tym powiedziałaś mi wtedy, że już nigdy się nie spotkamy — warknął. — Nie jestem twoją niańką ani nie będę rozwiązywał żadnych twoich problemów.

— Wiedziałem, że nic u nich nie wskórasz — dodał wampir.

Nie przejęłam się jednak jego komentarzem. Byłam świadoma tego, że potwór nie zgodzi się tak od razu. To byłoby zbyt proste i jednocześnie podejrzane. Stawka była wysoka, a oni nawet nie wiedzieli, z czym mają do czynienia. Nie zdawali sobie z tego sprawy. A może to po prostu kolejna sztuczka i są sługami tego chorego zbrodniarza? W tym wypadku przypomniało mi się coś, o czym rozmawiałam kiedyś z Fedlem. Może nie wszystko jest stracone?

— A jeśli jest rzecz, którą mogłabym wam dać w zamian za znalezienie i dorwanie najgorszej bestii naszej ziemi? — Nie byłam pewna, czy dobrze robię, nasuwając mu pewną myśl. Nic jednak nie stało na przeszkodzie, by spróbować.

Lorgak rzucił na mnie okiem, jakby się nad czymś zastanawiał. Czyżbym zainteresowała go na tyle, że zechce mnie wysłuchać?

— Po pierwsze nie masz nic do zaoferowania w zamian. Po drugie myślałem, że to ja jestem numerem jeden w twoich koszmarach — zaśmiał się. — Powiesz, komu przypadło pierwsze miejsce?

Zapadła niezręczna cisza. Nie było już odwrotu. Trzeba było wyznać prawdę. Po to tutaj przyszłam. Czy mogę jednak mu ufać? Zerknęłam na Sordesa, a ten skinął głową, abym wypowiedziała to imię. Klamka zapadła.

— Bloodwolf — szepnęłam.

Stwór, słysząc to, zrobił krok w tył. Nie krył swojego rozczarowania i gdyby nie ciemność pomyślałabym, że zadrżał ze strachu. A więc nie był mu obcy. Znał go. Widać, że nie miał z nim najlepszych relacji.

— Czyli to prawda — odparł po dłuższej chwili zastanowienia.

— Znasz go?

— Nie osobiście — powiedział i zaczął przechadzać się wokół nas. — Słyszałem, że szuka wspólników, buduje armię i nikt nie umie mu się sprzeciwić.

Słysząc, że zbiera sojuszników przeciwko mnie, zrobiło mi się nieco słabo. Wiedziałam o tym dobrze. Sama przecież widziałam to na własne oczy. Chciałam go poznać, co przyczyniło się do porwania mojego ukochanego. Byłam winna. A on czerpał z tego korzyści. Na dodatek inni przyłączali się do niego. Nie tylko ze strachu, ale i z chęci czynienia zła. To było najtrudniejsze.

— Jest gorzej, niż myślałem — szepnął Sordes.

— To prawda — syknął. — Zastanawia mnie tylko, co ty masz z tym wspólnego i dlaczego tak bardzo zależy ci na jego unicestwieniu. Chyba nie wiesz, z kim zadzierasz.

— Nie mogę ci powiedzieć.

— Bo?

— Mam swój powód — odparłam.

— Chcesz, abym wplątał się w twoje problemy osobiste, narażając nasz gatunek na jego zemstę, i nic nie chcesz wyjaśnić? Zapomnij! — zdenerwował się.

Miał powody, by być zły, ale on sam nie należał do grona aniołów, a skoro tak bardzo bał się Bloodwolfa, to jaką mam mieć pewność, że ten potwór mnie nie ubiegł. Nie przekupił lorgaka lub nie zamierza tego dokonać? To było możliwe. Nie mogłam jednak ciągle spekulować i bazować na własnych domysłach. Musiałam podzielić się z kimś tymi informacjami. Nawet jeśli ryzykowałam życie.

— Porwał moją matkę a teraz Fedla…

— Fedl? Niech no sobie przypomnę. — Udał, że się zastanawia. — Ten pajac, który zamknął mnie w klatce i torturował? — krzyknął. — Chyba ci słońce przygrzało! — Przystanął na moment. — Swoją drogą nie przypominam sobie, abyście się dobrze dogadywali, chyba że coś pominąłem?

Nie potrafiłam mu tego wyjaśnić. Poza tym, dlaczego mam mu się z tego tłumaczyć? To moja sprawa i tak powiedziałam za dużo. Faktycznie kiedyś nie mogliśmy się znieść, ale jestem świadoma, dlaczego tak się zachowywał. Pragnął, abym skupiła się na swojej mocy. Wyjaśnił mi to przecież. Wcześniej być może trudniej było nam się porozumieć, ale teraz nie wyobrażam sobie, żeby go nie było. Jest moim światełkiem w tunelu.

— Wiele się zmieniło. — Sordes się uśmiechnął.

— Interesujące. — Lorgak wyszczerzył kły. — Więc twój kochaś został porwany, a ja mam być rycerzem w lśniącej zbroi, który go ocali? Zapomnij. Nie chcę być okrutny, złotko, ale zapewne je już korzonki pod ziemią.

— On żyje! — zdenerwowałam się. — Czuję go!

— Czujesz? — podchwycił. — Smród jego zwłok ciągnie się za nim tak bardzo, że dotarł już do ciebie?

— Ty… — nie dokończyłam, bo Sordes znów mnie powstrzymał.

— Nie złość się tak, bo jeszcze wybuchniesz i rozwalisz nam tu pół wioski. — Lorgak bawił się w najlepsze. — Jestem za młody, by umierać.

— Mógłbyś przez chwilę być poważny? — spytałam poirytowana jego zachowaniem.

— Jestem śmiertelnie poważny. Powaga to moje drugie imię — odparł, a potem widząc, że nie doczeka się jakiejś większej reakcji z mojej strony, znudził się i powrócił do rozmowy. — Nawet jeśli, to nie mają powodu, dla którego mieliby go trzymać — wytłumaczył. — Sprawa z góry jest przegrana, lepiej zacznij szukać płyty nagrobnej.

— Mamy też nie musieli trzymać — przypomniałam.

— Fakt! — przyznał. — Ma to sens. Na mnie jednak nie licz. Nic nie jest warte tego, by mu się sprzeciwiać.

— A wolność? — spytałam.

— O czym mówisz? — dopytywał Sordes.

Po raz kolejny zlekceważyłam jego pytanie, nie miałam czasu mu tego tłumaczyć. To nie był najlepszy moment.

— Wolność? — Potwór zaczął się śmiać. — Jaką wolność możesz mi podarować dziewczynko? Nie zauważyłaś, że robię, co chcę?

Czułam, że nie za bardzo zrozumiał to, o czym mówiłam albo już dawno się z tym pogodził. Zapomniał. Musiałam dać mu nadzieje. Na nowo rozpalić w nim tę iskrę. Jeśli istniał jakiś cień szansy, że zdołam go przekupić, musiałam spróbować. To tylko przyszło mi do głowy. Moja własna karta przetargowa. Jedyna w swoim rodzaju.

— Jesteś pewny? — zapytałam. — Czyli nie musisz mieć pana, możesz śmiało wychodzić poza mury miasta oraz podoba ci się to, jak przeżywasz każde jego zranienie? — mówiłam z lekką satysfakcją w głosie.

— A co taka zwykła osoba może mi dać? — ściszył nagle głos, smutniejąc trochę. Odniosłam wrażenie, że całe życie i ból właśnie przeleciały mu przed oczami. — Taki nasz los i nikt tego nie zmieni.

— Zwykła być może nic, ale ja do takich nie należę — powiedziałam, a następnie zdjęłam kaptur, odsłaniając swoją twarz. — Jestem Sheila.

Patrzył na mnie tymi swoimi ślepiami jak na coś niemożliwego, a nawet mało realistycznego. Jakbym nie istniała. Stał zamurowany, podobnie zresztą jak mój towarzysz. Nie spodziewał się, że wyjawię swój największy sekret. Ale czy był inny sposób? Jeśli liczyłam na ich zaufanie, oni również musieli je mieć ode mnie. Wiedziałam, że tym sposobem ryzykowałam życie własne i moich przyjaciół. Uznałam jednak, że postawię wszystko na jedną kartę. Skoro mamy współpracować, musimy się znać. A może się mylę?

— Sheila? — zakpił. — Mam uwierzyć w tę bajkę?

— Czyli o mnie słyszałeś? — wywnioskowałam. — Rozumiesz teraz, że jestem tak prawdziwa jak ten popapraniec? Możesz mi wierzyć lub nie, ale łączy mnie z nim pewna cecha, a mianowicie oboje nie dajemy za wygraną — kontynuowałam stanowczo. — Myślę, że zdążyłeś mnie już poznać na tyle, żeby wiedzieć, iż dotrzymuję danego słowa. Przekonałeś się już o tym. Wiem, że będzie chciał przyjść po ciebie, o ile już tego nie zrobił, ale wierz mi, jeśli chcesz przeżyć i coś zyskać, lepiej dołącz do mnie, a nie do niego. On ci tego nie da. Dobrze o tym wiesz.

Zapadła cisza, nikt nic nie mówił, jakby wszyscy czekali na dalszy ciąg wydarzeń, ale one nie nadeszły. Lorgak potrzebował przeanalizować moją wypowiedź raz jeszcze. Teraz ja musiałam być cierpliwa i pozwolić mu przekalkulować wszystkie za i przeciw. W głębi serca pragnęłam tylko, aby mądrze postąpił, bo nie miałam ochoty odbierać mu życia. Nie zasługiwał na to. Był, jaki był, ale wolałam zdecydowanie jego obecność niż mojego wroga. Przynajmniej mnie nie skrzywdził.

— Jak silna jesteś? — zaciekawił się.

Uśmiechnęłam się tylko, a potem spojrzałam na Sordesa, prosząc tym samym, aby mi zaufał. Gdy tylko skinął głową, machnęłam delikatnie ręką, a jego ciało rozsypało się na drobne kawałeczki. Przypominał wyglądem porozrzucane puzzle unoszące się w powietrzu, a on sam przestał na chwilę istnieć. Nie spodziewał się tego i przestraszyłam się, że zrobię mu krzywdę. Wiedziałam, że nie było to dla niego przyjemne. Musiałam działać szybko, aby nie stracić go przy tym pokazie.

Gdy zauważyłam przerażenie lorgaka, natychmiast poskładałam mojego towarzysza do kupy, a kiedy wrócił do żywych, ledwo łapał powietrze. Chyba sam nie był do końca świadomy tego, co się stało. Śmiało mógł mnie oskarżyć o próbę morderstwa. Wiedziałam też, że będzie wściekły. Niemal go zabiłam, a w zasadzie był martwy przez kilka sekund, ale nie miałam innego pomysłu na przedstawienie im swojej mocy. Potrzebowałam dobrego widowiska i chyba takie udało mi się też zrobić. Kosztem przyjaciela…

— Masz jeszcze jakieś wątpliwości? — spytałam, upewniając się i mając nadzieje, że to mu w zupełności wystarczy.

— Nie — odparł surowo. — Choć propozycja wydaje się kusząca, to i tak nie zostawię swojego pana.

— Wiem. — Wzięłam głęboki wdech, nim wypowiedziałam kolejne zdanie. — Dlatego go zabiję.

— Co?! — krzyknął Sordes zdezorientowany.

— Chyba zbyt mocno uderzyłaś się w głowę! — rozgniewał się lorgak. — Myślisz, że ci na to pozwolę?

— Owszem — oznajmiłam.

— Mylisz się! — warknął. — Nie będę się przyglądał, nie uzyskasz ode mnie pomocy.

— Prędzej czy później zrobi to Bloodwolf — poinformowałam. — To tylko kwestia czasu, nim zabroni ci wyboru, a wtedy nie zrobisz nic. Będziesz jego psem, żywą marionetką, póki nie odgryzie ci głowy. Ja chcę ci dać wolność — kontynuowałam. — Więc albo mi na to pozwolisz, a twoje męki będą trwały chwilę i uczynisz to dobrowolnie, albo zrobię to bez twojego pozwolenia. Wówczas zapomnij o mojej dobroci oraz propozycji. W zamian za to będziesz miał wrażeń jak na rollercoasterze — stwierdziłam, spoglądając mu prosto w oczy. — Dodam tylko, że jeśli znudzi ci się służenie u mnie, to wierz mi, że nie tak prosto będzie się mnie pozbyć.

Widziałam jego zdenerwowanie. Chciał rozerwać mnie na strzępy. Czułam to. Nie pierwszy raz zalazłam mu za skórę, ale z drugiej strony byłam jego ostatnią deską ratunku — kimś, kto dotrzymywał obietnic. Byłam pewna też tego, że nikt mu wcześniej takiej propozycji nie złożył. Żaden pan nawet nie pomyślał o tym, czego on chciał. Wykonywał rozkazy innych bez żadnych zarzutów. Tak długo był na uwięzi, że nawet nie przeszło mu przez myśl, aby zadbać o swoje potrzeby. Pytanie tylko, czy zechce skorzystać z mojego pomysłu. Co może być lepsze od tego?

— Zrób to, byle szybko — odparł po chwili, zaciskając zęby. — Mojej natury nie da się powstrzymać zbyt długo i prędzej czy później zatopię kły w twoim ciele.

— A więc załatwione.

Gdy skończyłam mówić, wpatrywał się we mnie przez moment, jakby czekał, aż zmienię zdanie. Kiedy zrozumiał, że nie odwołam swojego postanowienia, odwrócił się i zniknął gdzieś między budynkami. Zostaliśmy sami. Teraz musiałam tylko przygotować się na rozmowę z Sordesem.

PAN SWEGO LOSU

Czasami, by uratować bliskich, mamy tylko jedną szansę. Nie myślimy racjonalnie, zależy nam wyłącznie na tym, aby byli bezpieczni.

Patrzyłam przez okno tak, jakbym szukała na zewnątrz odpowiedzi. Widziałam ludzi przechadzających się nerwowo po ulicy. Zdawało mi się przez chwilę, że wiedzą, co się stanie i dlaczego tu jestem. Tylko jak? A może to tylko moja wyobraźnia? Wariowałam? Przecież w gruncie rzeczy to było nierealne. Nie mieli pojęcia, że tu jestem. Dlaczego więc czułam, że mam to wypisane na twarzy? To było straszne, zaczęłam gubić się w rzeczywistości, którą sama sobie stworzyłam. Nie byłoby tego, gdyby nie moje decyzje. Byłam stanowczo zbyt zdenerwowana, a jeszcze trudniej przychodziło mi udawanie, że wszystko jest w porządku. Nadchodzące wydarzenia były niczym w porównaniu z walką. Wiem, że nie powinnam tak mówić ani tego porównywać, ale nie potrafiłam inaczej.

Mój plan przyjazdu tutaj był szczegółowo przygotowany, choć wcześniej przechodziło mi to jakoś lżej przez gardło niż obecnie. Teraz czułam się tak, jakbym zjadła piołun zmieszany ze żrącym kwasem, który właśnie rozpuszczał moje ciało od środka. Kawałek po kawałku. Odbierałam w głębi siebie ból, ale nie mogłam z nikim o tym porozmawiać. Nie zrozumieliby. Strach, tęsknota, chęć zemsty i jednocześnie świadomość tego, że zamierzam zrobić coś okropnego, wywoływały u mnie niesamowitą mieszankę odczuć. Nie było jednak żadnego innego rozwiązania. Jeśli natomiast wampir wyczułby moją słabość, odciągnąłby mnie od działania, a ja sama straciłabym możliwość znalezienia mojego dowódcy. Muszę więc być silna! Co innego mogę zrobić? Lorgaków inaczej nie przekonam, a ich właściciel również nie będzie chciał mi pomóc. To jedyny sposób.

Nie mogę przestać myśleć o morderstwie, którego miałam dokonać. Czułam się jak jakaś psychopatka wybierająca właśnie swoją ofiarę, której lada moment miałam odebrać życie. To było chore, a nieprzespana noc utrudniała mi koncentracje oraz trzeźwe myślenie. W zasadzie to nic nowego, patrząc na ostatnie kilka dni, a mimo to czułam się z tym źle. Nie byłam przecież taką osobą. Jeszcze rok temu nie mogłabym o tym myśleć, a dzisiaj zastanawiałam się, od czego zacząć. Czy to znaczy, że stałam się zła? Nie chcę taka być. W dodatku ten bałagan w pokoju i smród po wypalonych fajkach wywoływał u mnie zawroty głowy. Co miałam innego zrobić? Musiałam przystać na tę opcję. Jeden z lorgaków załatwił mi tutaj nocleg, mówiąc, że inne pomieszczenia w tym mieście są już zajęte. Choć przeszło mi nie raz przez myśl, że zrobił to celowo, żeby się odgryźć za to, co powiedziałam. A może się mylę? Nie mam dowodów, więc chyba nie mogę nikogo oskarżać. Powinnam się cieszyć, że nie musiałam nocować na ulicy. Dlaczego więc nie umiem?

W pewnej chwili do pokoju wszedł Sordes, niemal wywołując u mnie zawał. Jako wampir mógł przemieszczać się bezszelestnie, ale przez to, jak go potraktowałam, nie zachowywał się cicho. Mogłabym przysiąc, że zrobił to celowo. Wystraszył mnie, dobrze wiedział, że będę dumać nad tą sprawą. Widząc jego minę, byłam świadoma tego, że nadal ma mi za złe to, co wczoraj z nim uczyniłam. Powinnam to naprawić, sprostować lub wytłumaczyć. Nie mogłam się tak zachowywać. Zupełnie nie wiem, jak mam się za to zabrać. Od czegoś jednak musiałam zacząć. Trudno. Co ma być, to będzie.

— Sordes? — zawołałam, chcąc przerwać milczenie. — Ja… — próbowałam się jakoś tłumaczyć, choć nie wiedziałam jak.

— Proszę, nie — odparł.

Ewidentnie nie chciał poruszać tego tematu. Nie dziwiłam mu się wcale. Czułam się, jakbym stąpała po kruchym lodzie, który zaraz po prostu pęknie. A ja będę stała i się temu przypatrywała. Sumienie nie dawało za wygraną. Nadal miałam uczucia. To dobrze. Nie chciałam go stracić. Zrozumiałam, że zrobiłam źle, ale wtedy tylko to przyszło mi do głowy. Musiałam zrobić na nich wrażenie, choć szkoda, że odbyło się to jego kosztem. Powinnam uprzedzić wampira, a nie zrobiłam nic w tym kierunku. Co ze mnie za kompan? Tak się nie robi. Muszę to naprawić…

— Posłuchaj…

— Nie, nie chcę — powiedział. — Wiesz, co czułem i jak mogło się to skończyć? — Spojrzał mi w oczy tak, jakby jego wyraz twarzy miał mi dać na tacy gotową odpowiedź. — Doświadczyłem, jak moje ciało w jednej sekundzie zostało gwałtownie poćwiartowane i to nie raz a milion razy. Zaufałem ci, ale gdybym zdawał sobie sprawę, co planujesz, nie wiem, czy zrobiłbym to ponownie. Rzucasz zaklęcia ot tak, nie zważając w ogóle na konsekwencje. A gdyby coś poszło nie tak? Naprawdę dałabyś sobie z tym radę? A co by powiedział Muhtadi? Czy to też zaplanowałaś?

— Ale żyjesz.

— Owszem, lecz gdybyś pomyliła zaklęcia lub coś poszłoby nie po twojej myśli, to dałabyś radę z tym żyć? Wątpię.

Miał rację. Nie myślałam wtedy o tym. Jakby mu się coś stało? Nie zniosłabym tego. Czasami robię coś zbyt pochopnie i nerwowo. Chyba to taki mój akt desperacji przed utratą kolejnego przyjaciela. Za dużo osób straciłam w moim życiu. Z drugiej jednak strony on też nie jest mi obojętny. Nie zasłużył na to. Powinnam być ostrożniejsza. Nie mogę zdobywać jednego kosztem drugiego. To tak nie działa.

— Przepraszam — wydukałam z opuszczoną głową. — Nigdy nie chciałam cię skrzywdzić, pragnęłam pokazać mu coś, co przekona go do współpracy. Myślałam, że jeśli zgodziłeś się mi pomóc, to nie będzie to dla ciebie kłopotliwe. — Westchnęłam. — Być może nie ufasz mojej mocy, ale ja tak. Przekonałam się do niej i czuję, że jest częścią mnie. Wierz mi lub nie, ale gdybym miała wątpliwości, po prostu nie zrobiłabym tego. — Spojrzałam na niego i dotknęłam jego ramienia. — Nie chcę cię stracić. Potrzebowałam tylko dobrego przedstawienia. Uwierz mi.

— Udało ci się — odparł, jakby przez zęby, potem wziął głęboki wdech, próbując sobie to wszystko poukładać w głowie. — A tak nawiasem mówiąc, skąd wzięłaś pomysł na uwolnienie tego stwora? Jeśli blefujesz i ich tylko zwodzisz, to wiedz, że nie będą z tego zadowoleni. Stracisz ich szybciej, niż uda ci się zyskać. Nie kłam, jeśli potrzebujesz ich zaufania.

Rozgryzł mnie. Nie miałam żadnych informacji na ten temat, ale sądzę, że jeśli coś zostaje stworzone, to można łatwo to też cofnąć. Tak to przynajmniej zawsze było przedstawiane. Wierzyłam, że uda mi się to wszystko rozwiązać. Faktem jest to, że obiecałam coś zupełnie niemożliwego. Mało tego! Gdyby to było takie proste, to pewnie dokonaliby tego już dawno temu, a nie czekali na kogoś, kto przyjdzie i da im rozwiązanie na tacy. Na pewno to sprawdzali, nie wierzę, że nie. Nie mogłam na tym jednak poprzestać i spekulować. Jeśli tylko uda mi się wyjść z tego cało, pomogę im, bo nie chce ich zawieźć. Dotrzymam obietnicy, choćbym miała stanąć na rękach.

— Wiem, że nie będzie to łatwe — szepnęłam.

— Nie. Nawet powiedziałbym, że niemożliwe. Nie mam pojęcia, jak zamierzasz to zrobić, ale jeśli czegoś nie wymyślisz…

— Znajdę sposób — przerwałam mu.

— Oby…

— Tylko jeszcze nie wiem jak — dodałam po cichu, delikatnie się łamiąc.

Spojrzał na mnie, a następnie wziął ciężki wdech i wypuścił powietrze. Chyba w ten sposób chciał się ugryźć w język, aby nie żałować później swoich słów. A może popadałam już w paranoje? Sama nie wiedziałam, co o tym myśleć.

— Znalazłeś go? — spytałam, próbując zmienić temat.

— Ich króla?

— Tak.

— Nie było łatwo — odparł, szczerząc się jak zwykle.

— Kto to jest?

— Zwą go Belluba i jest tutaj traktowany jak władca. Nie będzie łatwo się do niego dostać. One też nie pozwolą ci przemknąć niepostrzeżenie.

— Zdaje sobie z tego sprawę, ale to jedyne wyjście.

— Tak. — Uśmiechnął się. — Prócz lorgaków, ma jeszcze przy sobie kilku ludzkich ochroniarzy, ale o to nie musisz się martwić.

— Dlaczego?

— Zajmę się nimi — poinformował. — Ty i tak masz inne zadanie, jeśli chcesz objąć przywództwo. Nie patrz tak na mnie, sama się w to wpakowałaś.

— Wiem.

— Jesteś więc tego pewna?

Spojrzałam na niego spode łba.

— A istnieje inne rozwiązanie?

— Tak, zostawić to wszystko i zająć się czymś innym.

— Mam czekać, aż ten psychol zgarnie mi ich sprzed nosa, by powiększyć swoją armię i zmniejszyć jeszcze nasze szanse? — zdziwiłam się. — Wiesz, że potrzebujemy sojuszników, dlatego muszę to zrobić.

— A poradzisz sobie? — zapytał, unosząc brew i mi się przyglądając.

— Masz na myśli zabójstwo?

— Nie — odpowiedział. — Tego, co będziesz czuła później. To nie zabawa. Odbierzesz człowiekowi istnienie i to w dodatku pierwszy raz w życiu. Sumienie będzie cię gryzło długi czas, nawet i latami. To nie jest proste.

— Nie jestem aż tak wrażliwa.

Podszedł do mnie nieco bliżej, a potem przytulił, jakby chciał mnie w ten sposób pocieszyć.

— W gruncie rzeczy jesteś — powiedział. — Tylko cholernie nie chcesz się do tego przyznać. To może cię zdołować i w jakiś sposób zmienić.

Słysząc te słowa, zaczęłam sobie wszystko wyobrażać. To prawda, że nie jestem bezduszna, nawet wtedy, kiedy tak naprawdę powinnam być. Często udaję silną, a w środku czuję niekończący się ból, który zawsze jakimś cudem do mnie powraca. Bloodwolf zadaje mi tyle ciosów, że czasem nie jestem w stanie normalnie funkcjonować, a mimo to staram się walczyć. Choć chciałabym czasem z tym skończyć. Przestać próbować i po prostu się poddać. Jest tylko jedna osoba, która powstrzymuje mnie od tego — dowódca. Wiem, że to zadanie nie jest w porządku ani nie należy do najprzyjemniejszych. Nie sądziłam, że do tego kiedykolwiek dojdzie i będę zmuszona zabijać. Żaden normalny człowiek nie jest na to gotowy. Nie da się być. Jednak czasem sytuacja zmusza do postępowania właśnie w taki sposób. Przynajmniej mnie. Naprawdę chciałabym, by istniało jakieś inne rozwiązanie. A moja dusza nie musiała być skalana złem. Przecież odebranie komuś życia jest najgorszą rzeczą, jaką można zrobić. I właśnie takie miałam zadanie.

— Poradzę sobie, a jeśli nawet się zmienię to trudno. Zrobię wszystko, by uwolnić Fedla — powiedziałam szeptem. — Nie powstrzymuj mnie, proszę.

— Dobrze — przyrzekł. — Już dwunasta, powinniśmy się zbierać.

Skinęłam mu głową i nałożyłam kaptur, by nikt nie mógł mnie rozpoznać. Chciałam być niezauważalna i w miarę możliwości poznać człowieka, którego muszę dzisiaj zgładzić. O ile to możliwe. Tak ten pomysł był radykalny, bo zachowywałam się jak pozbawiony uczuć człowiek próbujący poznać swoją ofiarę. Kto by pomyślał, że zacznę być jak oni. Moi prześladowcy również obserwowali mnie latami. Chcieli tego samego, a dzisiaj ja robię to komuś innemu. Dziwne jak łatwo z ofiary można stać się łowcą. Nie widziałam jednak innego wyjścia. Chciałam pozbyć się władcy jak najbardziej humanitarnie.

Udaliśmy się więc w stronę targu, wiedząc, że Belluba tam będzie. Ponoć lubił się przechadzać w południe, przypominając o sobie mieszkańcom. Czyżby się bał? Nie wiedziałam, ile było w tym prawdy, ale nie mogłam tego tak zbagatelizować. To wszystkie informacje, jakie udało mi się ustalić na tę chwilę. Nie było ich za wiele. Potrzebowałam to sprawdzić i dowiedzieć się więcej. Chciałam w ten sposób ułatwić sobie zadanie. Ale czy to było w ogóle możliwe?

— To on — szepnął mi do ucha Sordes, wskazując na niskiego, otyłego mężczyznę w średnim wieku.

Nie wyglądał na niebezpiecznego, ale ochrona, która podążała za nim, wywoływała mieszane uczucia. Nie byli łatwymi przeciwnikami, ale nie przejęłam się tym. Co by mi to dało? Zmieniłoby to coś? Jego sytuacja była już z góry przesądzona. Postanowiłam więc go śledzić. Zobaczyć, czy jest wystarczająco zły, aby go zlikwidować. Choć czy da się to stwierdzić podczas jednego spotkania? Ludzie często oceniają pochopnie. A jeśli i w tym przypadku tak będzie? Czy naprawdę nie ma innego wyjścia? Nie. To moje sumienie nie pozwala mi tego zrobić. Męczyłam się pytaniami, mając nadzieje, że po drodze wymyślę znacznie lepsze rozwiązanie i wcale nie będę musiała zabijać. Oszukiwałam jednak samą siebie.

Władca wszedł do jednego z budynków, ale czujnie spoglądał przez ramię, jakby chciał mieć pewność, że nikt go nie śledzi. Ciekawe dlaczego. Czyżby miał coś do ukrycia? A może ktoś mu doniósł, że tu jestem? Niemożliwe. Lorgaki złożyły obietnicę, nie mogłyby mi tego zrobić. To zapewne tylko moja paranoja. Gdyby wiedział, że tu jestem i coś planuję z nim zrobić, z pewnością nie pozwoliłby mi żyć. Szybko by mnie znalazł, torturował a może i nawet publicznie zlinczował. W gruncie rzeczy zamierzałam pozbawić go wszystkiego. Cały jego świat miał się nagle zawalić.

Śledziłam go ostrożnie do samego końca. Krok za krokiem, starając się poruszać tak bezszelestnie, jak tylko to było możliwe. Chyba mi się nawet udało. Nie zorientował się. Wszedł do zamkniętego pokoju, skąd mogłam go obserwować tylko przez dziurkę od klucza. Widziałam, że usiadł, a potem wziął się za wypisywanie jakichś papierków. Nic konkretnego. Zwykły człowiek za biurkiem.

— Co do… — powiedział gość, który zjawił się w przeciągu kilku chwil w przedsionku. Widząc nas, wyciągnął broń.

Sordes jednak był szybszy i sprawnie się z nim rozprawił. Zaszedł go od tyłu i przydusił jedną ręką jego gardło. Za nim mężczyzna zdążył się zorientować, było już po wszystkim. Zsunął się, a wampir w ostatniej chwili złapał go, położył delikatnie na ziemi, a potem przesunął jego martwe ciało na bok. Nie mieliśmy w planach zabijać nikogo poza Bellubą, ale doskonale zdawaliśmy sobie sprawę, że jeśli się ocknie, powiadomi innych i zamiast jednego wroga, będziemy mieć kilku. W końcu widział nasze twarze. Nie mieliśmy wyjścia.

Co jakiś czas sprawdzałam również, czy Belluba nie jest ciekawy tego, co dzieje się tuż pod jego drzwiami. Wydawał się jednak zbyt zajęty, aby przejąć się czymś innym. A może nie wzbudziliśmy w nim wystarczającego zainteresowania? Chociaż patrząc na to, jak bezszelestnie poruszał się mój towarzysz, istniało duże prawdopodobieństwo, że po prostu nas nie słyszał. Poczułam ulgę, ale też przerażenie. Zastanawiałam się, czy korzystając z takiej władzy, człowiek naprawdę myśli, że nigdy mu się nic nie stanie. Jest pewny, że będzie mógł ochronić siebie i innych? Czy naprawdę ludzie sądzą, że mogą oszukać przeznaczenie? Czy po prostu jest im wszystko jedno i żyją chwilą. Nie wyobrażałam sobie, bym mogła żyć w ciągłym strachu i bez przerwy zastanawiać się, czy ktoś nie odbierze mi władzy.

Po chwili nadszedł dowódca lorgaków z jednym ze swoich ludzi. Byli zmieszani i najwyraźniej wciąż się denerwowali — nie do końca wierzyli w nasz plan. Nadal mieli wątpliwości. Nasuwało się też dużo pytań i jedyne co mogli zrobić, to nam zaufać. Choć czy naprawdę byli w stanie to zrobić? W każdej chwili mogli rzucić się na nas tylko dlatego, że tak im nakazywała natura. Nie mielibyśmy tutaj z nimi szans. Byliśmy przecież na ich terytorium. Znali dobrze to miasto. Ucieklibyśmy? Nie. Kto wie, ilu ich faktycznie tutaj było. Nie poznaliśmy ich wszystkich, mogli być wszędzie.

— Masz pojęcie, w co się pakujesz? — spytał potwór, lecz dosyć cicho, aby jego pan nie usłyszał.

— Oczywiście.

— Więc wiesz, że kiedy tylko spróbujesz się do niego zbliżyć, będę chciał oderwać ci łeb?

— Mimo to, zaryzykuję — szepnęłam z uśmiechem.

— Cieszę się, że jesteś tego świadoma.

— Znam was nie od wczoraj, wiem, do czego jesteście zdolni — powiedziałam to tak, jakbym już kiedyś przez to przechodziła.

— Z opowieści — burknął. — A widziałaś kiedyś nas na żywo? Gdy rozwalamy innym gardła?

Nie wiedziałam, co mam mu odpowiedzieć. Miał całkowitą rację. Wszystko, co o nich wiedziałam, było tylko opowieścią, ale nigdy wcześniej nie miałam tak naprawdę przyjemności zobaczenia ich w akcji. Choć nie wiem, czy można tu użyć określenia przyjemność. Nie było w tym niczego miłego, a już na pewno niczego, o czym każdy z nas marzył. To było jak koszmar, a ja miałam być tego częścią. Czy mogło być coś gorszego? Nie. Zezwalałam na to i czynnie brałam w tym udział.

— Sheilo? — spytał Sordes, widząc, że się zamyśliłam.

— W porządku — odpowiedziałam po chwili.

— Na co czekasz? — zaciekawił się potwór.

— Na odpowiedni moment — odparłam, wracając do podglądania ich właściciela.

Przecież nie mogłam powiedzieć im, że nie wiem, jak się do tego zabrać i że rozważałam, czy naprawdę powinnam odebrać mu życie. Wyszłabym na tchórza, a nie sądzę, by chcieli mieć takiego przywódcę. Nigdy nie przeszło mi to przez myśl i nawet mając tak wielką moc, nie chciałam bawić się w boga. Czyjeś życie nie powinno ode mnie zależeć. Nie chciałam brać w tym udziału. Z jednej strony w głębi serca liczyłam na to, że da się tę sytuację jakoś inaczej rozwiązać, z drugiej chciałam odzyskać dowódcę za wszelką cenę. Oba przypadki wykluczały się nawzajem. Zdawałam sobie też sprawę, że jeśli ja nie wykonam tego zadania, to zrobi to ktoś inny, kto będzie miał mniej skrupułów.

Przypatrywałam się Bellubie przez chwilę. Zdawał się lekko zamyślony, ale z jego mimiki nie mogłam wyczytać niczego. To jeszcze bardziej utrudniało wydanie wyroku. Ciężko było stwierdzić, czy ma rodzinę, czy ktoś będzie za nim tęsknić. Nie zauważyłam obrączki, ale to nie znaczyło, że nie miał żony lub dzieci. A jeśli jest jedynym opiekunem i przeze mnie jego podopieczni trafią na ulicę? Kto by się nimi zajął? Być może jego dziewczyna jest właśnie na porodówce i czeka na wiadomość od niej. Och! Przez głowę przechodziło mi tyle myśli naraz. Nie byłam w stanie nad nimi zapanować. Co teraz? Myślałam, że będzie to prostsze…

— Wax! — krzyknął mężczyzna po chwili.

Dotąd nie słyszałam tego imienia, przez co nie wiedziałam czego się spodziewać. Czy to jakiś tajny szyfr? Czyżby wiedział, że tu jesteśmy? Zaczęłam panikować, a serce waliło mi jak opętane. Musiałam się uspokoić, inaczej wszystko trafi szlag. Nie pozwolą mi się wtedy zbliżyć do niego, a już na pewno nie dadzą mi drugiej szansy. Miałam tylko jedno podejście.

— To mnie woła — powiedział jeden z podwładnych. — Przesuń się, muszę tam wejść.

Nim jednak pozwoliłam mu na pójście do pana, groźnie na niego spojrzałam. Chciałam w ten sposób zakomunikować, że nadal obserwowałam każdy ruch.

— Jeśli piśniesz choć słowo, że tu jestem, gorzko tego pożałujesz.

Skinął mi niechętnie głową. Czyżby chciał mnie zdradzić? Bałam się tego, ale nie mogłam niczego zrobić. Musiałam mu zaufać. Wzięłam głęboki wdech i wypuściłam powietrze, jakby to miało pomóc mi się uspokoić. Puściłam go, chowając się za drzwiami, aby nikt mnie nie zauważył. Gdy się zamknęły, znowu mogłam obserwować wszystko przez dziurkę. Tym razem moje spostrzeżenia były inne niż dotychczas. Coś ewidentnie się zmieniło. Belluba wstał i podszedł do Waxa, uderzając go silnie w pysk, aż ten zaskamlał z bólu. Ze spokojnego człowieka przemienił się w potwora, który czerpał przyjemność z torturowania innych. Krzyczał i kopał, a żaden ze stworów nie zareagował, choć pan mógł go zabić.

— Nic z tym nie zrobisz? — parsknęłam do innego lorgaka, stojącego koło mnie. Byłam zła.

— Nie wolno mi się wtrącać — rzekł przez zęby.

— Dlaczego?

— Natura nam nie pozwala.

Widziałam po jego minie, że również nie podoba mu się ta sytuacja, ale wyglądał, jakby zastygł niczym kamień. Czyli tak to działa. Moc przejmuje kontrole nad jego ciałem, wywołując niezdolność do poruszania się i bronienia przed właścicielem. Mógł z nimi robić, co chciał, a stwory musiały się na to godzić wbrew swojej woli. Nie mogłam tego zrozumieć. Po co komuś żywe istoty, jeśli nie potrafi ich odpowiednio traktować?

— To chore. — Zbulwersowałam się. — Idę tam i nie waż mi się przeszkadzać.

— Wiesz, że to niemożliwe? Nie dopuszczę cię do niego.

Spojrzałam na Sordesa i delikatnym ruchem głowy kazałam się mu do mnie zbliżyć, aby lorgak się nie połapał, co zamierzam zrobić. Gdy wampir się przysunął, odwróciłam się w stronę potwora z pełną satysfakcją.

— Tak myślałam — odpowiedziałam i rzuciłam zaklęcie pola ochronnego, by nikt nie mógł się do nas zbliżyć.

Nie spodobało mu się to i próbował je przerwać. Choć nie miał takiej siły, to jednak nie poddawał się ani trochę. Nie wiedziałam tylko, jak to będzie wyglądało, kiedy zlecą się tu inni. Bałam się, że mogą się przedostać na drugą stronę. Nie miałam okazji jeszcze przetestować wytrzymałości magicznego pola. Musiałam liczyć na to, że na jakiś czas ich to zatrzyma, abym mogła odpowiednio rozprawić się z Bellubą.

— Masz tylko parę minut, nim zjawi się ich cały oddział, który z łatwością sobie z tym poradzi — poinformował wampir, dając mi tym samym odpowiedź na mój dylemat.

— Tyle mi wystarczy — odparłam, wchodząc do gabinetu jak do siebie.

Wax, wyczuwając moje zamiary, natychmiast rzucił się w moją stronę, aby usilnie bronić swojego pana. Odepchnęłam jego atak, zamrażając go w jednej sekundzie. Zrobiło mi się go szkoda, ale nie mogłam mu teraz niczego wytłumaczyć ani go przeprosić. Nie był to odpowiedni czas. Za to całą swoją uwagę skupiłam na jego właścicielu. Przestało się dla mnie liczyć cokolwiek, teraz najważniejszy był on i to, co planowałam z nim zrobić. Jeśli wcześniej miałam jakiekolwiek wątpliwości, to teraz one zniknęły.

— A więc to ty zaznałaś wczoraj mojej gościnności. Właśnie tłumaczyłem mu, że nie powinien nikomu udzielać noclegu bez mojego pozwolenia. — Uśmiechnął się szyderczo. — Przyszłaś mnie zabić?

Po tych słowach nabrałam przekonania, że to totalny dupek i zrobię tylko światu przysługę, jeśli zleci z tego stołka, którego tak usilnie się trzymał. Nawet jeśli miał rzekomą rodzinę, to i tak lepiej im będzie bez niego. Dadzą sobie radę. Znalazłam odpowiedź na męczące mnie pytania. Zastanawiałam się tylko, ile miał informacji o mnie oraz czy będę dobrym przywódcą. Choć z drugiej strony, patrząc na niego, to raczej idealnie się do tego nadawałam.

— Nie — rzuciłam. — Przyszłam nauczyć cię manier.

Z uśmiechem na twarzy zaczęłam do niego powoli podchodzić, dając mu czas na zorientowanie się, że z tego pokoju już nie ucieknie. Nie wiem dlaczego, ale ogarnęła mnie niesamowita pewność siebie, jakiej przedtem nigdy nie czułam. Coś mówiło mi, że nie mam się czego bać. To tylko moment, który zaraz minie. Głos wewnątrz mnie stawał się silniejszy i pchał mnie do czynów, których wcześniej nie byłabym w stanie zrobić. Mało tego, nawet nie przyszłyby mi do głowy. Czy to jeszcze jestem ja, czy staje się wcielonym złem?

— To będzie trudne, zważywszy na to, że za kilka sekund przybędą moi słudzy.

— Och, mówisz o tych, którzy czekają na zewnątrz i nie mogą się tu dostać?

Ciągle utrzymywałam głowę wysoko, mimo że nie do końca było, tak jak bym chciała. W każdej chwili bariera mogła pęknąć, ale musiałam go czymś nastraszyć. Chciałam, aby poczuł taki strach, jaki serwował swoim podwładnym, aby wiedział, że na takiego jak on nadszedł właśnie najwyższy czas. Pragnęłam, by odliczał teraz minuty do końca swojego marnego życia.

— Kim jesteś? — spytał, przymrużając oczy.

— Dziewczyną, która bierze się za tyłki, takich jak ty.

Mówiąc to, wyciągnęłam nóż ukryty pod płaszczem, po czym z pełną premedytacją usiadłam na blacie przed nim.

— Nie możesz mi nic zrobić. — Był pewny siebie. — Nie wiesz, kim jestem oraz kim są moi słudzy. Nie udźwigniesz brzemienia, które będziesz potem zmuszona nosić.

— Zabawne. — Uśmiechnęłam się. — Nie zauważyłeś, że zamroziłam jedynego lorgaka w tym pokoju? — Wyglądał po tych słowach na bardziej zdezorientowanego, ale chyba zaczął właśnie rozumieć całe zajście. — Zdziwiony, że mam pojęcie, kim są? Wiem doskonale, o czym mówisz i wierz mi, twoi ludzie przydadzą mi się bardziej niż tobie. — Nachyliłam się nad nim. — Jakieś ostatnie słowo?

— Idź do diabła! — krzyknął.

— Jestem przed nim — powiedziałam, a kiedy przez sekundę się zawahałam, do pokoju wparowały bestie, które zdołały przebić się przez barierę. Nie miałam już wyjścia. Wbiłam nóż w jego brzuch.

Lorgaki zatrzymały się na chwilę, wyjąc z bólu. Ostrze, które wbiłam w ich pana, sparaliżowało je i osłabiło na moment, dzięki czemu miałam czas na wyciągnięcie pistoletu, a potem wymierzyłam go w samo serce ofiary. Wstrzymałam się przez moment, ale klamka zapadła. Zamknęłam oczy i strzeliłam kilkakrotnie, na wypadek, gdybym chybiła. Nie miałam odwagi patrzeć na to, co robiłam. Czułam, że jeśli będę się temu przypatrywać, to widok martwego ciała przyśni mi się każdej nocy. Wiedziałam, że i tak poniosę tego konsekwencje, ale chciałam je w jakiś sposób zmniejszyć, nawet jeśli wydawało się to niemożliwe.

— Już po wszystkim — zakomunikował wampir.

Spojrzałam więc przed siebie, lecz mój przyjaciel szybko stanął naprzeciw, abym nie musiała oglądać Belluba siedzącego na krześle z kilkoma ranami na ciele. A jednak zrobiłam to… nie czułam z tego powodu satysfakcji.

Szybko jednak skupiłam się na czymś innym. Płacz i wycie jego sługusów przyprawiały mnie o mdlenie. Nie myślałam już o tym, co się wydarzyło, ale jak bardzo je to boli. Chciało mi się płakać, bo nie mogłam im całkowicie pomóc. Byłam bezsilna. To było jakieś przekleństwo. Widok był straszny na tyle, że uroniłam łzy. Nigdy nie słyszałam takiego dźwięku. Miałam wrażenie, że ktoś żywcem rozdziera ich na kawałki i nie mogą od tego uciec. Czułam się winna. Stałam się potworem. Kiedy to się zaczęło? Czy naprawdę moje serce jest w stanie to znieść? Musiałam coś zrobić, inaczej to ich krzyki będą mnie dręczyły po nocach. Nie miałam pewności, w jakim stopniu zaklęcie mogłoby złagodzić ich cierpienia, ale tutaj chyba liczył się każdy szczegół. Cokolwiek.

— Feelstis agaxa — szepnęłam.

Po kilku sekundach płacz i krzyki przeszły w skamlenie. Nadal czuły przerażające katusze, ale już nie tak jak przedtem. Udało się. Chociaż trochę zniwelowałam to uczucie. Nie były jednak zdolne do wstania ani do zrobienia czegokolwiek innego. Były teraz narażone na śmierć, o którą się nie prosiły, a ja to spowodowałam. Czy mogło być gorzej?

— Jak długo to potrwa? — spytałam z żalem w głosie.

— Nie wiem — odparł Sordes. — Potrzebują czasu. Powinnaś wrócić do pokoju. Nie patrz na to, nie chcą też, żebyś tu była.

Skinęłam głową niechętnie. Nim opuściłam to pomieszczenie, jeszcze raz zwróciłam się w stronę mojego towarzysza.

— Czy… — zatrzymałam się na chwilę. — Przeniesiesz je w bezpieczne miejsce? Są zbyt łatwym celem nawet dla ludzi z miasta.

— Dobrze — odpowiedział.

Wróciłam do pokoju.

* * *

Przez jakiś czas siedziałam samotnie na parapecie, przyglądając się miastu zza okna. Patrzyłam na to wszystko, próbując zapomnieć o sumieniu, które teraz zaczęło mnie dręczyć. Nie mogłam zasnąć. Po twarzy spływały mi łzy, a przed oczami przelatywały różne sceny, jakbym oglądała jakiś chory film. Nigdy wcześniej się tak nie czułam, ale też nie byłam morderczynią. W całym swoim życiu nie podniosłam na nikogo ręki, a teraz odebrałam życie. Nie ważne, czy był dobrym, czy złym człowiekiem. Najgorszy nie był strzał, lecz pierwszy zadany cios, to dręczyło mój umysł i serce. A kiedy przypominałam sobie widok lorgaków i ich krzyki, miałam dreszcze. Nawet nie wiem, do czego to porównać. To gorsze od koszmaru.

— Co się stało? — spytał zimnokrwisty, który właśnie zjawił się w pokoju.

— To… — próbowałam wydukać, ale szybko przerwałam.

— Dobrze ci poszło — odparł, podchodząc do mnie.

— Jak możesz tak mówić? — Skierowałam się w jego stronę.

— Wiem, co czujesz — wyszeptał.

— Jasne, przecież jesteś wampirem — burknęłam pod nosem i dopiero po chwili uświadomiłam sobie znaczenie tych słów. Byłam na siebie zła.

— Rozumiem, dlaczego tak uważasz. — Posmutniał.

— Sordes… ja… — Nie wiedziałam, co mam mu powiedzieć i jak wytłumaczyć swoje zachowanie. Z trudem pozbierałam myśli. — Przepraszam, nie powinnam tak mówić.

— W porządku — odparł. — Wiele w życiu już słyszałem.

— Powinnam ugryźć się w język.

— W tej chwili targają tobą emocje. Ostatnie wydarzenia i zabójstwo nieźle dały ci w kość. Nie musisz przepraszać.

— Nie usprawiedliwiaj mnie, proszę.

— Nie zamierzam. Po prostu wiem, co teraz odczuwasz i przez co przechodzisz — oznajmił.

Zdawałam sobie sprawę, że próbował mnie w jakiś sposób pocieszyć, ale i tak nie przyjmowałam tego do wiadomości. Co ze mnie za przyjaciel? Czy tak postępują bliskie osoby? Oceniłam go przez pryzmat gatunku i jego instynktu, bo z tego słyną wampiry. To nie powinno się wydarzyć. Nie jesteśmy świadomi, przez co przechodzą inni, co nimi kieruje oraz jakie uczucia skrywają przed światem. Dlatego bezpośredni atak w czyjąś stronę nie powinien mieć miejsca. Nigdy. W przeciwnym wypadku moglibyśmy sprowadzić ich na drogę samozniszczenia. A procesu tego nie dało się łatwo zatrzymać. Czasami nawet bywało to niemożliwe…

W tym samym momencie uświadomiłam sobie, że nigdy nie interesowałam się jego życiem. Zawsze bałam się zapytać albo miałam inne rzeczy na głowie. Chciałam to naprawić i poznać jego historie, przecież nie zawsze taki był. A może się mylę?

— Pamiętasz swój pierwszy raz? — spytałam po chwili namysłu.

— Pierwszą ofiarę zawsze się pamięta. Wiem coś o tym. Moja zbrodnia od twojej różni się jedynie tym, że ty zabijałaś, bo musiałaś to zrobić. U mnie wyglądało to inaczej… — przerwał na chwile. — A poza tym to był zepsuty gość, który dostał władzę przez własną głupotę. Ten koleś żył kiedyś na ulicy, popełniając drobne przewinienia. Pewnej nocy ukradł portfel jednemu człowiekowi. Mężczyzna, gdy tylko się zorientował, rzucił się na niego. Chciał odzyskać swoją własność. Doszło do walki. Upadli na ziemię i nóż, który Belluba miał schowany w kieszeni, wbił się w klatkę piersiową jego przeciwnika. Ofiara była władcą lorgaków, a Belluba został jego następcą. Przez przypadek. Potem nadużywał swojej władzy, co przynosiło miastu ogromne szkody. Jak widzisz, uratowałaś tutejszych ludzi. Teraz cię to boli, ale w końcu zrozumiesz, że nie zrobiłaś niczego złego — próbował pocieszyć. — To znaczy, jeśli biorąc pod uwagę prawo, to owszem, zrobiłaś źle — powiedział i zamyślił się przez chwilę.

— W zabójstwie nie ma niczego dobrego…

— Nie powiedziałem, że to jest dobre i nie powinnaś tego powtarzać. Rozumiem jednak, co cię do tego doprowadziło. Na świecie nic nie jest proste, ale gdy opowiem ci coś o mnie, może zrozumiesz, do czego zmierzam. — Zamyślił się przez chwilę, a potem wziął głęboki oddech i wypuścił powietrze. — Moja historia była zupełnie inna — rozpoczął. — Kiedy zostałem przemieniony, czułem niepokojący głód i chęć mordu. Nie panowałem nad tym. Któregoś dnia upatrzyłem sobie pewną kobietę. Nie sprawdzałem jej historii tak jak ty i być może, gdybym zrobił to wcześniej, nie doszłoby do tego. Zakradłem się do jej domu tylko po to, by wyssać z niej krew, a później urwać jej głowę. Byłem tym tak pochłonięty, że nie zwróciłem uwagi, iż z następnego pomieszczenia przyglądają mi się jej dzieci. — Wciągnął na chwilę powietrze, zanim odezwał się ponownie. — Szóstka maluchów w różnym wieku z przerażeniem wbijała we mnie wzrok. Nie umiały wydać z siebie głosu, dopiero później, dostrzegając rozczłonkowaną matkę, zaczęły płakać. Ten widok zostanie mi na zawsze w pamięci. Nigdy się go nie pozbędę. Takie czyny zawsze dręczą człowieka, nieważne jak bardzo udaje, że wszystko jest w porządku.

Byłam wstrząśnięta tym, co powiedział i jednocześnie zasmucona. Miał rację to, co zrobiłam dzisiaj, było niczym w porównaniu z tym, czego dokonał tamtej nocy. Nic nie mogło się z tym równać, nawet nie potrafiłam sobie tego wyobrazić, ale przecież taka była jego natura. Czyż nie? Nigdy mi o tym nie opowiadał, ale też nie miałam okazji zapytać go o jego przeszłość. Nawet gdybym mogła i znalazła chwilę, to czy powiedziałby mi wtedy? Podejrzewam, że zrobił to tylko dlatego, żebym nie czuła się źle. Abym wiedziała, że sytuacje czasami bywają gorsze. Chciał odwrócić moją uwagę na tyle, abym myślała o tym jak najmniej. Miałam widzieć w nim potwora, a nie w sobie. Jednak czy było to możliwe? W gruncie rzeczy po tym, co zrobiłam, nie uważałam siebie za dobrego człowieka. Widziałam w jego spojrzeniu, jak bardzo tego żałował i zapewne nie raz do tego powracał. Męczył się. Zrobiło mi się przykro.

— Nikt nie zadawał pytań?

— Nie — odparł zasmucony. — Spaliłem cały ich dobytek, włącznie z ciałem ich matki. Tylko tak mogłem nie wzbudzać podejrzeń. Nie było świadków, a tamtejsza policja doszła do wniosku, że cała rodzina zginęła w pożarze. Nikt ich nie szukał. Przestali istnieć.

— Co się z nimi stało?

— Z dziećmi?

— Tak.

— To co mogłem zrobić — westchnął. — Wyczyściłem im pamięć i znalazłem nowy dom.

— A co powiedziałeś drugim rodzicom?

— Prawdę, może nie całą, ale po części tak. — Uśmiechnął się delikatnie, jakby chciał pokazać mi, że się z tym już dawno pogodził, ale ja wiedziałam, jak było. — Po tej tragedii zabrałem dzieci ze sobą. Wmówiłem im, że jestem ich dalekim krewnym, więc łatwo było je przekonać do opuszczenia kraju. Pochodziły z Anglii, a ja zabrałem je do Ameryki. Długo szukałem im rodziny zastępczej. Chciałem znaleźć najlepszy i wyjątkowy dom.

— Myślałeś, że w ten sposób odpokutujesz swoje winy?

— Po części tak. Czułem się winny i w zasadzie taki byłem. — Pogrążył się w zamyśleniu. — Zająłem się nimi najlepiej, jak umiałem. Były dla mnie jak rodzeństwo, którego nigdy nie miałem. Po czasie jednak udało mi się znaleźć im odpowiednią rodzinę. Państwa Johnson. Zamożni i nie mogli mieć dzieci. Trafiłem idealnie, przynajmniej tak myślałem. Ale to było zbyt piękne, by mogło być prawdziwe. Przekonałem się o tym później. Wróciłem tam po roku, sam nie wiem dlaczego. Jakiś wewnętrzny głos podpowiadał mi, abym ich odwiedził. Znalazłem je wychudzone i brudne. Zastanawiałem się, czy to wina bankructwa, ale ich majątek wcale się nie skurczył, wręcz przeciwnie. Zrozumiałem, o co chodzi, gdy zacząłem przyglądać się im bliżej. Gdy miały miejsce przyjęcia, pokazanie się publiczności, zakładali im najlepsze stroje i czesali jakby były z jakiejś rodziny królewskiej. Po skończonych balach i kolacjach za zamkniętymi drzwiami były bite. Żywiły się resztkami ze stołu.

— To okropne… — cicho skomentowałam. — Zapewne nie zostawiłeś tego tak?

— Nie.

— Co zrobiłeś?

— Przestałem być kulturalnym dżentelmenem i w nocy zakradłem się do nich, kiedy spali. Obudzili się i wtedy zobaczyli moją prawdziwą naturę. Powiedziałem, że jeśli się nie zmienią i nie docenią tego, co mają, wrócę tu i rozszarpię ich gardła.

— Musieli się wystraszyć. — Uśmiechnęłam się, wyobrażając sobie to całe zajście.

— Byli przerażeni. — Roześmiał się. — Najśmieszniejsze jest to, że podziałało.

— Nie dziwię się, ale zastanawia mnie, czy nie zgłosili jakoś tego incydentu.

— Nie mogli. Uznano by ich za wariatów. Poza tym w okolicy nic takiego się nie działo. Zapewne po czasie stwierdzili, że to był tylko koszmar, ale mimo wszystko nie chcieli, by do nich powrócił.

Odczekałam chwilę, aż wszystkie emocje opadną. A potem musiałam zapytać. Sama nie wiem czemu.

— Dlatego stałeś się dobry? — spytałam wprost. — Zrobiłeś coś złego i wyciągnąłeś z tego wnioski.

— Nie wiem, czy dobry, ale na pewno inny. To nie przez tę sytuację zacząłem myśleć inaczej. Fakt, odmieniło mnie to. Z pewnością nie robiłem już takich rzeczy i nie osierociłem już nikogo. Potem dokonałem jeszcze innych zbrodni, ale były one raczej przemyślane. Niestety nie byłem idealny, ale dzięki twojej matce tamto wydarzenie stało się zaledwie wspomnieniem. Mam nadzieję, że u ciebie też tak będzie i znajdziesz ukojenie. Wybaczysz sobie.

— Nie wiem, czy będę umiała. — Posmutniałam na chwilę, analizując jego słowa. Przypomniałam sobie o czymś.

— Uwierz mi, że tak się stanie, ale potrzebujesz dużo czasu. Jesteś dobrą dziewczyną i nie odbieraj tego przez pryzmat przymusu. Nie wybrałaś takiego życia. To Bloodwolf zmusił cię do tego.

— A lorgaki? — dopytywałam.

— Uprzedziłaś je, więc w jakimś stopniu przygotowałaś na to — odparł. — Twoja gra aktorska w pokoju również była zrozumiana, chciałaś pokazać im, że nadajesz się na przywódcę, nie przedstawiłaś siebie jako słabej osoby. Wyszło ci idealnie. Teraz musisz być już tylko gotowa na poprowadzenie ich w odpowiednim kierunku, inaczej twoja praca pójdzie na marne. Za to twoja pomoc myślę, że zostanie u nich doceniona.

Uśmiechnęłam się, kiedy to powiedział. W jakimś stopniu podniosło mnie to również na duchu. Miałam lepsze samopoczucie, ale mimo tego wciąż słyszałam w głowie przerażający płacz lorgaków. Czy to kiedyś zniknie? Ich krzyki przypominały obdzieranie żywcem ze skóry, kawałek po kawałku. Rozdzieranie ciała… A najgorsze w tym wszystkim było to, że to ja spowodowałam to wszystko. To chyba bolało najbardziej.

— Co z nimi?

— Są bezpieczne. Gdy będą gotowe, przyjdą do ciebie — powiedział. — Powinnaś teraz odpocząć.

— Masz racje — odparłam. — Prześpię się przez chwilę.

Spojrzałam na niego jeszcze przez kilka sekund, a potem skierowałam się do łóżka. Nie wiedziałam, czy uda mi się zasnąć, ale czułam również w sobie wyczerpanie. Potrzebowałam relaksu. Zapomnienia. Dlatego tak łatwo przystałam na jego propozycję.

* * *

— Sheilo?

Usłyszałam głos, a kiedy uniosłam powieki, ujrzałam stojącego nade mną Sordesa. Zegar wskazywał drugą w nocy. Zaspana przetarłam ręką oczy. Nie mogłam uwierzyć, że po tylu próbach zaśnięcia teraz ktoś usiłuje mnie wywlec z łóżka. A może tak mi się tylko wydaje?

— Co się dzieje? — wyszeptałam.

— Już czas — powiedział. — Czekają na ciebie.

Słysząc to, dotarło do mnie, że ostatnie wydarzenia miały miejsce naprawdę. To nie był sen, a teraz musiałam ponieść tego konsekwencje. Chcąc nie chcąc. Do tego przecież dążyłam. Stałam się złym człowiekiem, aby Bloodwolf nie zgromadził więcej wojska. A przede wszystkim, by odzyskać najważniejszą dla mnie osobę. Dziwne, do czego człowiek może się posunąć w ostateczności. Trudno, stało się. Nie jestem w stanie cofnąć czasu. Będę musiała zmierzyć się z własnymi demonami.

Wygrzebałam się z pościeli, próbując poprawić swój wygląd. Jakby te wszystkie starania miały wpłynąć na mój stan wewnętrzny i pomóc mi zapomnieć o tym, co zrobiłam. Chciałam założyć maskę, pod którą ukryję swoje prawdziwe uczucia. Zaczęłam zbierać się tak szybko, że nawet wampir stwierdził, że nie ma sensu mi pomagać w żadnych czynnościach. Postanowił więc usiąść i poczekać. Cieszyłam się, że nie plącze mi się pod nogami i nie przeszkadza w niczym. Byłam mu za to wdzięczna. Wiedział, jak bardzo się denerwuję całą sytuacją.

Następnie zeszłam na dół razem z moim towarzyszem. Przed wejściem stał główny dowódca z kilkoma swoimi ludźmi, a pozostali nadal dochodzili. Wyłaniali się z ciemności, jakby była do nich dodatkiem. Przyglądali się mi, ale ciężko stwierdzić, czy z zachwytem, czy z nienawiścią. Czy mogłam spodziewać się od nich takiego oddania? A może zaryzykują i przy pierwszej możliwej okazji urwą mi łeb? Nie, ich natura na to nie pozwoli. Może komuś zlecą moje zabójstwo, ale wtedy i tak będą zmuszone mnie bronić. A więc czy mogę obdarzyć ich zaufaniem?

— Teraz już wszyscy — poinformował zachrypnięty lorgak.

— Ilu was jest? — spytałam, mając problem z doliczeniem się wszystkich par oczu, które na mnie spoglądały.

— Czterdziestu pięciu.

Słysząc tę liczbę, odrobinę się przeraziłam i ucieszyłam zarazem, że ta nieoczekiwana rzesza potworów powiększy moją osobistą armię. Jakkolwiek by to źle nie brzmiało. Skoro Bloodwolf zbierał przeciwko mnie grupę terrorystyczną, to ja też musiałam się uzbroić. To jedyne sensowne wyjście.

— Nie wiedziałam, że jest was tylu — oznajmiłam.

— Dobrze się maskujemy. Tylko przywódca może znać prawdziwą liczbę swoich sług. Gdyby wiedział o tym wróg, przygotowałby się i nasze szanse na przeżycie by zmalały.

— Jestem pod wrażeniem — przyznałam.

— Dziękuję — odparł. — Poinformowałem już swoich kompanów o złożonej przez ciebie przysiędze. Dzięki tej nadziei zyskałaś szanse na dotarcie do naszego pana — wyjaśnił. — Niestety, czy dotrzymasz tej obietnicy, czy nie, jesteśmy zmuszeni ci służyć. Od ciebie jednak zależy, jakie stosunki będą między nami — rzekł, po czym zaczął się przechadzać, jakby to on panował nade mną.

— Obiecałam, więc zrobię wszystko, by dotrzymać danego słowa. Jeśli pomożecie mi wygrać bitwę i pozbyć się tego psychopaty, poświęcę nawet życie, aby was uwolnić. Możecie mi zaufać. Tego samego oczekuje od was i jeśli mnie zdradzicie, zrobię wszystko, byście cierpieli katusze już zawsze. Uwiężę was w samym środku wesołego miasteczka. Rozumiemy się?

— Tak jest, wasza wysokość — powiedział szyderczo, a potem mi się ukłonił.

— Tylko bez takich.

— Szkoda.

Spojrzałam z podniesioną głową na resztę, jak na dowódczynie przystało. Z jednej strony musiałam stworzyć pozory, że nie obawiałam się tego, co mogło się stać w każdej chwili. Z drugiej czułam się dobrze, nawet za bardzo, patrząc na okoliczności. Ogarnęła mnie teraz niezwykła odwaga i pewność, że mogę zrobić wszystko. Mam swoich ludzi i nikt mi ich nie odbierze. Chyba że mnie ktoś wcześniej zabije…

— Nie chcę być waszym wrogiem, pragnę, abyśmy pomogli sobie nawzajem. Ten, z którym stoczymy walkę, jest silny i niebezpieczny. Jego ludzi również nie warto lekceważyć. Będzie trudno — ciągnęłam. — Wielu zginie, ale jeśli chcemy żyć bez strachu, musimy to zrobić. Moje pytanie brzmi, czy jesteście ze mną?

Bestie spojrzały w moją stronę i chwilę się zastanawiały, nim oddały mi swój ukłon, pochylając głowę, jak najniżej się dało. Nawet dowódca nie stał obojętnie. Wyraziły w ten sposób swoje pełne oddanie.

— Nasze życie w twoich rękach!

Słysząc to, poczułam dumę. To było dziwne odczucie. Miałam teraz własnych ludzi, a w zasadzie wielkie psy, które działały tylko na moje rozkazy. W innych okolicznościach zapewne bym to wykorzystała odrobinę, ale teraz nie liczyło się nic innego. Poza tym powinniśmy współpracować — bez względu na to, czy się lubimy, czy nie. Po prostu musieliśmy zacząć razem działać i się jakoś dogadać. W tej chwili to było najważniejsze.

— Co mamy robić?

— Musimy znaleźć Fedla — odparłam. — Dowiedzieć się, gdzie go trzymają i… — zawahałam się, zdając sobie sprawę, co chciałam przed chwilą powiedzieć.

— Dlaczego sama tego nie zrobisz? Jeśli jesteś tak silna, jak mówisz, nie powinnaś mieć z tym problemu — zasugerowała bestia.

— Gdybym tylko mogła, zrobiłabym to — powiedziałam ze smutkiem w głosie. — Niestety odpychają moją magię, tworzą barierę, przez którą nie mogę się przebić. Dlatego potrzebuję was, waszych kontaktów i działań. Musimy go znaleźć.

— Dobrze, ale mam jedno pytanie.

— Jakie?

— Jakim cudem ten nudziarz cię rozkochał? — znów szydził.

— Zapytasz o to, kiedy go znajdziemy. — Uśmiechnęłam się.

— O ile jeszcze dycha — dodał.

Wykorzystując swoją moc, uniosłam go, aby wszyscy widzieli, że nie powinni żartować ze mną w ten sposób. Zdziwił się. Inni również.

— Lepiej, żeby mu nic nie było, inaczej będziesz się modlił o śmierć. Czy to jasne?

— Tak — burknął. — Możesz mnie już postawić? Nie lubię wysokości.

Uśmiechnęłam się do niego, a potem spełniłam jego prośbę. Zgodnie z życzeniem położyłam go delikatnie na ziemi.

— A tak nawiasem mówiąc, masz jakieś imię?

— Jak każdy z nas.

— Brzmi ono?

— Lorg! — krzyknął.

— Lorg? To imię czy skrót od twojej rasy?

— Imię — warknął.

— OK. — Posłałam mu uśmiech. — Coś taki drażliwy? Tylko się z tobą droczę.

— Nie zachowujesz się, jakbyś cierpiała. A może wcale nie chcesz go szukać?

Poczułam się, jakby ktoś zadał mi cios pięścią w twarz. Zebrało się we mnie nagle tyle złości, że miałam ochotę cisnąć go o ścianę, aby tylko zrozumiał, jak bardzo mnie to zabolało. Zrobiłam kilka kroków w jego kierunku. W tym samym momencie Sordes chwycił mnie za ramiona, aby mnie uspokoić. Przez chwilę myślałam, że tylko ja poczułam wewnętrzny ból, ale kiedy spojrzałam na miny bestii zaciskających zęby, połapałam się, że one wraz ze mną czują cierpienie. Podeszłam więc bliżej Lorga i dotknęłam jego pyska, chcąc, żeby na mnie spojrzał.

— Teraz pojmujesz, co czuję? — upewniłam się. — Nie mogę siedzieć i płakać, bo nie wolno mi tego zrobić. Skazałabym wszystkich na porażkę i pewną śmierć. To, że się uśmiecham czy żartuję, nie znaczy, że nie czuję bólu. To po prostu mi pomaga przeżyć.

— Wybacz — wydukał.

— W porządku — odpowiedziałam, a potem znów wróciłam na swoje miejsce. — Nasz wróg to Bloodwolf, który będzie chciał włamać się podczas snu do waszego umysłu, gdy tylko dowie się, że jesteście dla niego nieosiągalni. Więc żeby żaden z was, świadomie czy też nie, nie chciał mnie zabić lub do niego przyprowadzić, napije się mojej krwi. — Wyciągnęłam swój nóż i przecięłam nim dłoń. — Wiem też, że Lorg jest waszym dowódcą, który was stworzył i jeśli chodzi o krew, to jesteście połączeni, dlatego te krople dostanie on. — Podeszłam do bestii i wyciągnęłam rękę w jego stronę, a on ją oblizał. — Nie martwcie się, poczujecie ją w swoim organizmie. Dzięki temu wasz umysł będzie odporny na jego ataki, przez co wszystko zostanie zniwelowane albo przeniesie się do mnie. Nieraz stawałam z nim w ten sposób do walki. Dlatego wiem, że sobie poradzę.

— Czy może cię skrzywdzić w ten sposób? — dopytywały.

— Oczywiście, ale nie jestem już tak słaba jak kiedyś — szepnęłam. — Lorg? — zwróciłam się do niego. — Wyznacz kilku swoich ludzi, żeby zebrali informację, gdzie przetrzymują Fedla. Pozostali wyruszą ze mną do obozu.

— Do obozu? — oburzył się. — Myślisz, że nie będą chcieli nas zabić?

— Oczywiście — odpowiedziałam. — Nie pozwolę na to. Teraz należycie do mnie i z całą pewnością nie pozwolę, aby działa wam się krzywda.

Lorgak wpatrywał się we mnie przez chwilę, jakbym była jakimś małym światełkiem w jego ciemnym tunelu. Potem spuścił wzrok. Nie wiedziałam, co on poczuł, ale domyśliłam się, że go pozytywnie tym zaskoczyłam i zyskałam u niego. Nie spodziewał się tego. Być może dlatego bez żadnych pytań i sprzeczek wykonał mój rozkaz, posyłając kilkoro z jego podwładnych na poszukiwania. Inni mieli pozostać w ukryciu, a on z najlepszymi podwładnymi udał się wraz ze mną. Dzięki magii mogliśmy się poruszać niemal niezauważalnie. Martwiłam się jedynie tym, jak zareaguje na to Muhtadi i jaką karę wymierzy mi tym razem.

OBÓZ

Czasami zastanawiasz się nad decyzjami. Jeśli jednak nie zaryzykujesz, możesz nigdy nie poznać odpowiedzi na pytanie, czy dobrze zrobiłeś.

Z daleka widać już było obozowisko. Zatrzymałam się, a reszta zrobiła to samo. Poprosiłam Sordesa, by wjechał ze mną jako pierwszy, a reszta miała chwilę zaczekać, kryjąc się za jedną z wydm. Chciałam, aby dali nam parę minut. Potrzebowałam czasu, by porozmawiać z dowódcą, zanim się na mnie zdenerwuje i całkiem możliwe, że wyrzuci z obozu. Jeśli lorgaki zjawiłyby się razem ze mną, mogłoby to zostać źle odebrane przez Muhtadiego, a tak zyskam czas na ich przygotowanie. Przynajmniej taką miałam nadzieję. O ile to w ogóle było możliwe.

Wielkim psom w pierwszej sekundzie nie za bardzo się ten pomysł spodobał, ale w końcu zrozumieli, że tak będzie lepiej dla nas wszystkich. Nie mieli wyjścia, musieli mnie słuchać. Wiedziałam, że trzeba to dobrze rozegrać, nim się pozabijamy. A do tego mogło dojść w każdej chwili.

Ruszyliśmy więc przed siebie, a gdy tylko przekroczyliśmy granicę ochronną, Bahir wyszedł nam na powitanie. Wyglądał na szczęśliwego, gdy nas zobaczył. Zaraz za nim kroczył Muhtadi. Przeraziłam się na jego widok i zrobiłam nagle krok w tył, a Sordes szturchnął mnie, abym więcej tego nie robiła. Dał mi w ten sposób do zrozumienia, że szybko się mogą zorientować, że coś jest nie tak. Spanikowałam. Dlaczego tak się zachowuję? A może się wstydzę lub boję, że teraz nie będzie mnie w stanie zaakceptować.

— Wróciłaś na dobre, czy to tylko przystanek? — Uśmiechnął się podwładny.

— Na razie zostaję — odparłam, odwzajemniając uśmiech.

— To dobrze, bo już myślałem, że będzie trzeba cię przywiązać do słupa, żebyś znowu nie uciekła — roześmiał się.

Puściłam ten komentarz mimo uszu. Skupiłam się bardziej na innym przyjacielu, który właśnie zmierzał w moją stronę, aby mnie objąć. To jego reakcji bałam się najbardziej.

— Witaj, Sheilo.

— Ciebie też dobrze widzieć — odparłam, przytulając go i ciesząc się na jego widok.

Gdy mnie już puścił, wpatrywał się we mnie przez chwilę, co spowodowało u mnie lekkie zdezorientowanie. Czyżby szukał zmian? Czy naprawdę aż tak bardzo je widać? A może zastanawia się, czy w tak krótkiej chwili mogłam stanąć na nogi, po tym, co zaszło? Cokolwiek to było, nie wróżyło niczego dobrego. Serce waliło mi jak opętane.

— Nie było cię trzy dni — powiedział. — Zdradzisz nam chociaż powód twojego wyjazdu?

— Chciałabym, ale obawiam się, że to ci się nie spodoba — poinformowałam.

— Dlaczego? — spytał zdziwiony. — Zawarłaś pakt z diabłem?

Przez moment nie wiedziałam, co mu odpowiedzieć ani jak nazwać ten czyn, który zrobiłam. Zamurowało mnie i nagle straciłam zdolność wypowiedzi. Otwarłam tylko buzię, próbując wydobyć z siebie jakikolwiek dźwięk, ale mój głos odmówił posłuszeństwa. Sordes przypatrywał się nam, a następnie wybuchnął śmiechem jak małe dziecko. Nie wiem, co było w tym śmiesznego.

— Jakbyś trafił w dziesiątkę — wtrącił.

— Oj, nie przesadzaj — skomentowałam nerwowo we własnej obronie.

— Ale to prawda.

— No… dobrze, może z jego krewnym, ale zapewniam cię, że wszystko mam przemyślane i nie ma powodów do obaw.

— Z twojego punktu widzenia na pewno.

— Sordes! Nie pomagasz — skarciłam go.

— Wybacz.

Muhtadi zmierzył nas wzrokiem i założył jedną rękę na drugą w oczekiwaniu na dalsze wyjaśnienia. Zainteresowaliśmy go. To spowodowało, że poczułam się jeszcze gorzej. Miałam ochotę zapaść się pod ziemię, ale nie mogłam. W głowie układałam właśnie cały plan wypowiedzi. Dlaczego wcześniej się do tego nie przygotowałam? Choć czy da się na takie coś przygotować?

— Dowiem się wreszcie, o co chodzi? — dopytywał zdezorientowany.

— Bo widzisz — zaczęłam powoli. — Pewnie zdążyłeś zauważyć, że ten wyjazd nie był zwykłym odpoczynkiem a pewną misją…

— Misją? — powtórzył lekko zdenerwowany, nadal wbijając we mnie swój wzrok.

— Tak.

— Wytłumacz, proszę.

Czułam, że ta rozmowa będzie ciężka. Miałam przechlapane. Wzięłam więc głęboki wdech, aby się opanować przed nadchodzącą burzą, którą sama wywołałam.

— Oboje wiemy, że moja moc nie mogła wykryć położenia Fedla ani mu pomóc. Twoi ludzie również byli bezsilni — ciągnęłam. — Moją jedyną nadzieją było odnalezienie kogoś, kto ma dostęp do wielu informacji i jest częścią tamtego świata. Nie wahałam się więc sięgnąć po pomoc, nawet gdy nasze relacje i przyjaźń są u kresu wytrzymałości — wyznałam ze smutkiem w głosie, kręcąc się przy tym niemiłosiernie. — Dla Fedla zrobię wszystko — powiedziałam pod nosem.

— Co zrobiłaś? — Patrzył mi prosto w oczy, próbując znaleźć w nich odpowiedź.

— Obiecaj, że dasz mi szanse i się nie wściekniesz.

— Sheilo, nie mogę ci tego zagwarantować — brzmiał całkowicie poważnie. — Świadomie wyruszyłaś w tę podróż, nie pytając mnie o zdanie. To już jest powód, by się na ciebie zdenerwować. A więc?

— Dobrze — odparłam niepewnie. — Niech się dzieje, co chce.

Po tych słowach zza pagórka piasku wyłoniły się lorgaki. Stąpały w moim kierunku, pewne siebie i z uniesioną głową, jakby szły po jakimś wybiegu. Chciały zwrócić na siebie całą uwagę i to im się udało. Gdy tylko pozostali w obozie je zauważyli, od razu chcieli chwycić za broń, uznali to za atak.

— Zabić je!

— Spokojnie! — wrzasnęłam, próbując stanąć im na drodze. — Są ze mną.

— Z tobą? — spytał z niedowierzaniem Bahir.

— Co ty wyprawiasz? — zdziwił się Muhtadi. — Dlaczego je tutaj przyprowadziłaś? Mogą zdradzić naszą pozycję!

— Nie zrobią tego.

— Skąd ta pewność?

Rzuciłam na nie okiem, a następnie powróciłam do konwersacji z głównym dowódcą. Wiedziałam, że klamka już zapadła i co się stało, to się nie odstanie. Bałam się, że mnie znienawidzi za ten czyn, ale świadomie go podjęłam. Skoro on nie chciał mi pomóc, potrzebowałam znaleźć kogoś, kto to zrobi. Dlatego posunęłam się do czegoś, co mocno się na mnie odbiło, ale nie chciałam dać tego po sobie poznać.

— Bo to moi ludzie — starałam się brzmieć jak przywódca.

Wszyscy patrzyli na mnie, co najmniej jakby zobaczyli ducha, nie wydając z siebie zupełnie żadnego dźwięku. Nie spodziewali się tego po mnie. Być może czekali, aż wyznam im, że to tylko żart, ale patrząc na moją powagę, powoli zaczynali rozumieć, że jestem szczera.

— Żeby to zrobić, musiałabyś… — próbował wydukać Bahir, spoglądając na mnie z przerażeniem.

Spojrzałam w oczy Muhtadiego. Pragnęłam w ten sposób odpowiedzieć na jego pytanie bez mówienia tego na głos. Wstydziłam się. Czułam, że go zawiodłam.

— Powiedz, że tego nie zrobiłaś — szepnął Muhtadi, a kiedy chciał się do mnie zbliżyć, Lorg wkroczył między nas, jakby się bał, że coś mi zrobi.

Brat Fedla stanął jak wryty, a jego twarz była przepełniona różnymi emocjami. Nagle świat mu się zatrzymał. Nie powiedział niczego, ale wszystko zaczynało mu się łączyć w całość. Chyba nareszcie pojął, co zrobiłam. Nie wiedziałam, czego mogłam się po nim aktualnie spodziewać. Jeśli zdecyduje, że powinnam odejść z obozu, to trudno — odejdę. Przyjmę każdą karę, jaką mi wyznaczy. Zrobię, co trzeba, byle tylko mi wybaczył. Jestem mu to winna.

— Dostałeś swoją odpowiedź.

Jeszcze przez parę sekund mierzył mnie wzrokiem, po czym odwrócił się na pięcie i odszedł, nie mówiąc nic. Najwyraźniej nie zasłużyłam nawet na komentarz. Odniosłam wrażenie, że w jakimś sensie nie chciał przyjąć tego, co się stało, do wiadomości. Zrobiłam coś, czego nie podejrzewał. Nie przeszło mu to przez myśl. Obawiałam się, że niczym się nie różniłam teraz od naszego przeciwnika. Byłam bezduszna. Inni również stali nieruchomo, czekali na dalszy rozwój wypadków. Czy ich zaatakuję? Przyprowadziłam do ich bezpiecznego miejsca tyle potworów, że spokojnie mogłabym wygrać tę bitwę. Nie chciałam tego jednak. Czułam się jak odludek, ale nie oznacza to, że żałowałam swoich czynów. Gdyby nie ja, wróg pewnie szybko by je znalazł, ale to nie znaczy, że byłam też z siebie zadowolona. Nie było prostej odpowiedzi lub wytłumaczenia na to, co zrobiłam. Dobrze o tym wiedziałam.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.