Karolina Pietrusińska

Chłopiec, który był trzeci

© Karolina Pietrusińska, 2022

Książka przedstawia losy chłopca, który całe swoje życie mierzy się z przeciwnościami losu. Choroba, z którą się zmaga odbiera mu dzieciństwo i sprawia że nie może normalnie funkcjonować. Czy w końcu jego los się odmieni? Czy będzie mógł żyć tak jak żyją inne, normalne dzieciaki?

ISBN 978-83-8324-311-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Rozdział 1

Mama czyli taka ja i moje małe problemy.

Tak bardzo mnie bolało że myślałam że nie wytrzymam. Że nie wyrobię. W tamtej chwili chyba wolałam umrzeć. Chciałam po prostu przestać żyć. Takiego bólu najgorszemu wrogowi nie życzę. Dzisiaj wspominając tamte chwile zastanawiam się do czego porównać ten ból. Ból miesiączkowy to przy tym Pikuś. Nie ma gorszego bólu niż ból kamieni w woreczku żółciowym. Niż masa kamieni zatykająca ci przewody żółciowe. ból jest nie do zniesienia. W pewnym momencie już nawet nie miałam siły wymiotować, bo po prostu nie było czym. Czułam napierający na brzuch kamień i żadna pozycja, siedząca, leżąca, stojąca nie była w stanie ulżyć mi w cierpieniu. Dziwię się osobom, które mają to samo, co ja i nie chcą się tego pozbyć. Szybka operacja, dwa cięcia, trzy dziurki na brzuchu i później życie bez bólu i strachu. Koniec cierpienia. Obecna medycyna wszystko ułatwia, zabiegi wykonywane laparoskopowo, bez cięcia. Po dwóch dniach pobytu w szpitalu wychodzi się zadowolona i szczęśliwa. I lekarze są bardziej wykształceni i empatyczni a technologia bardzo rozwinięta. Nie ma nawet śladu.

Nigdy nie wiedziałam kiedy i w jakiej sytuacji ten ból mnie dopadnie. Mógł pojawić się po zjedzeniu plasterka chleba, czy jak w moim przypadku po wypiciu za szybko szklanki wody. Albo po prostu bez powodu. Nie wiadomo. Tym razem obudził mnie w nocy właśnie bez wyraźnego powodu. Cóż to jest ten dzień a właściwie noc kiedy będzie się działo. I będzie bolało. Bardzo bolało.

Wielokrotnie myślałam „wyciąć to diabelstwo. Bez tego można żyć.” Na co mi potrzebny woreczek żółciowy? Chyba tylko po to by mnie bolał. Ale nie miałam odwagi. Można żyć bez woreczka żółciowego, bez nerki jak mój najmłodszy synek Kacper. Ja żyję jeszcze bez ¾ żołądka. Nie wszystkie narządy są człowiekowi do szczęścia potrzebne. Można żyć i normalnie funkcjonować. Po co się męczyć kiedy można sobie ulżyć?

Tym razem stwierdziłam że to ostatni raz kiedy choroba ma nade mną przewagę. To już ostatni raz kiedy nie jestem w stanie poradzić sobie z bólem jaki mi zadawał. Przecież do licha ciężkiego jestem jeszcze młoda, całe mam przed sobą życie, tyle marzeń, pragnień. Czas najwyższy coś z tym zrobić. Tylko trzeba było ułożyć jakiś plan działania, bo przecież są dzieci a rąk do pomocy przy nich jak na lekarstwo. Można by nawet pokusić się o stwierdzenie, że gdy potrzebowałam pomocy, każdy miał co innego do roboty. Pranie, sranie, sprzątanie i te tłumaczenie: „wiesz no pomogłabym ale…”. Ale to, ale tamto, życie. Już się przyzwyczaiłam, że ze wszystkim musiałam sobie radzić sama.

Przewracałam się w nocy z boku na bok. Siadałam. Wstawałam. Chodziłam po pokoju „wte i we wte”, starają się nie robić niepotrzebnego hałasu. Kucałam. Wstawałam, kładłam się. To znów wstawałam. Wdech, wydech, wdech wydech, nic nie pomagało. W końcu zajrzałam do szafki — apteczki z lekami. Ostatnie leki przeciwbólowe wzięłam około godziny szesnastej. Przeszukałam jeszcze inne skrytki, gdzie mogłam schować teki, półki z talerzami, szafkę z herbatą, szufladę z bibelotami. O! znalazłam młotek. Ale co on robi w szafce z widelcami? Jakoś mnie to nie zdziwiło. Odkąd urodziły się bliźniaki znajdywałam przedziwne rzeczy w jeszcze bardziej dziwnych miejscach, tam gdzie nie powinno ich być. Nie mówiąc już o tym ile znajdywałam porozrzucanych w domu narzędzi, Śrubokrętów czy innych dziwnych narzędzi, linijek, ekierek, wkrętaków i wiele innych, których nie potrafiłam nawet nazwać po imieniu. A co dopiero wiedzieć do czego służą.

Spojrzałam na zegarek. 2:16. Niedobrze… Miałam wrażenie że ból się nasila. Już wcześniej miałam podobne bóle. Jakby słabsze. Ale szybko przechodziły. Ten był jakiś inny. Długi. Natarczywy. Raz kujący, tak, że nie mogłam złapać tchu. Nie mogłam złapać oddechu. I to mnie naprawdę przerażało. Nie odpuszczał tak jak poprzednie.

W końcu położyłam się delikatnie do łóżka. Starałam się zrobić po cichutku by nie obudzić Roberta i śpiących za ścianą bliźniaków. Ścianą. dobre sobie. Ściana to za dużo powiedziane. W rzeczywistości była to cienka płyta OSB, ścianka działowa za którą dzieciaki spały na antresoli. Mieszkaliśmy na 25 metrach kwadratowych. Trzeba było to jakoś „ogarnąć”. Ten pokój — nasze mieszkanie i podzielić tak, by każdy miał swój kąt. Wcześniej mieszkaliśmy w jednym z warszawskich blokowisk na Ursynowie w dwupokojowym mieszkaniu z moimi teściami, na trzecim piętrze bez windy w jeszcze mniejszym pokoju niż ten. Nauczyłam się tam chodzić na paluszkach. Dosłownie. Nie czułam się tam dobrze. Miałam wrażenie że rodzice męża wiecznie mnie obserwują. Widzą choć nie patrzą, słyszą, choć nie słuchają. Śledzą każdy mój krok i ruch i czekają na moje potknięcia i błędy.

A może wpadałam już w jakąś fobie? Może miałam paranoję? Możliwe, ale wtedy miałam wrażenie że moja teściowa mnie nie lubi a teść „na golfa nie zaprosi”.

Gdy urodziły się bliźniaki postanowiliśmy wrócić do mojego rodzinnego domu. Miało być łatwiej. Miało być prościej. Przynajmniej lokalowo. Tak mnie się wydawało. I mama za ścianą. Miałam wielkie nadzieje i dużo sobie obiecywałam po tej przeprowadzce. Niestety patrząc na to z perspektywy czasu wiem że nie był to dobry pomysł, ponieważ już po niespełna roku przeprowadzaliśmy się w kolejne miejsce. Ale na razie nie musiałam się martwić kwestą wnoszenia bliźniaczego wózka na trzecie piętro. Tu miałam trzy schodki i własne podwórko, gdzie swobodnie ten że wózek mógł stać, bez obaw, że ktoś mi go ukradnie sprzed bloku.

W rzeczywistości na tych „parunastu” metrach kwadratowych mieliśmy trzy małe pomieszczenia, kuchnię, małą garderobę i przedpokoik. Do tego większy pokój podzielony na dwie części. Kilka lat wstecz był to duży pokój gościnny w moim rodzinnym domu, gdzie stała niebieska kanapa, dwa fotele do kompletu, długi na całą ścianę regał z kryształami, rodzinnymi pamiątkami a pośrodku pokoju stół z drewna, potężny i ciężki jak Dąb Bartek. Do tego wkoło niego stało sześć krzeseł z ciemnogranatowymi materiałowymi ukuciami, takimi samymi jak ta nieśmiertelna kanapa. Niech żyje PRL. Wieczny, nieustający, dla niektórych czarujący. Dla mnie dołujący i zły…

Wszystko w tym pokoju przypominało zacne czasy przed gomółkowe, kiedy to wyznawano zasadę „zastaw się a postaw się”. Kiedy to półki sklepowe były puste a zakupy robiło się na tak zwany przydział. Ale dobrze pamiętam ten stół, te krzesła, ten regał, ten obrzydliwy dywan. Wszystko to miało swój urok. Urok dawnych lat. Rzekomych lepszych lat. I w jakiś zaskakujący sposób do siebie pasowało. Pamiętam te drewniane okna, które się nie domykały a jak już się zamknęły to z trudem otwierały. Do tego skrzypiały jak w jakimś tanim horrorze. Koszmar. Pamiętam jak szlag jasny trafiał mamę kiedy musiała te okno myć. szybka po szybce.

Okno składało się z dziewięciu małych szybek oddzielanych od siebie drewnianymi deseczkami. Marzenie każdej pani domu. Ładnie to one wyglądały ale myć je to był istny koszmar.

Pokój ten przechodził wiele metamorfoz, przeróbek i przemeblowań. Był kilkakrotnie malowany na przeróżne kolory, w zależności od tego, kto tam mieszkał. Mieszkały tam chyba wszystkie pokolenia Chacińskich i inne rodziny nie wymienię ich z imienia i nazwiska a teraz mieliśmy zamieszkać my. Kolejne dumne i młode pokolenie z dziećmi. Gotowe podbijać świat. Młode małżeństwo z dwójką dzieci i wielkimi planami i nadziejami na przyszłość. I zamieszkaliśmy. Byłam bardzo szczęśliwa gdy brat zaproponował nam byśmy właśnie ten pokój zajęli a on przeniósł się na pierwsze piętro. Przed przeprowadzką zrobiliśmy generalny remont, pozbyliśmy się starych, znienawidzonych przeze mnie okien na poczet bardziej nowoczesnych. Pozbyłam się stołu, krzeseł a regał wzięła do swojego pokoju mama. Mija dwadzieścia lat a ten regał ciągle tam stoi. Za każdym razem, kiedy przyjeżdżam do mamy w odwiedziny, patrzę na ten regał, przypomina mnie się miejsce gdzie pierwotnie on stał.

Po naszej przeprowadzce a raczej wprowadzeniu się z Ursynowa, (ja bym to nazwała ucieczką) zrobiliśmy to małe mieszkanko. Z tego malutkiego pokoiku zrobiliśmy nasz mały „raj”. Mieliśmy tu małą kuchnię a w niej kuchenkę gazową na cztery palniki wziętą na nasze wspólne pierwsze małżeńskie raty, lodówkę, długi blat i szafki kuchenne. Mieliśmy zmywarkę. Doprowadziliśmy nawet wodę, zamontowaliśmy grzałkę, by mieć też ciepłą wodę. Postawiliśmy kominek bo nie było ogrzewania. Wszystko jak w normalnej kuchni. W normalnym mieszkaniu. Jak może nie obca ale oddzielna i samodzielna rodzina. Bo wiadomo najlepiej na swoim. Pokój bliźniaków, znajdował się zaraz za nami. Było to małe pomieszczenie z antresolą gdzie spali i ganiali się wkoło. Wszystko oddzielone ścianką działową. Otwierając drzwi do naszego mieszkanka na wprost rozciągał się mały korytarz. Mierzył jakieś dwa kroki. Po prawo i lewo rozciągały się wieszaki na kurtki i szafki na buty. Małe półki nad głowami gdzie można było położyć jakieś bibeloty, czapki, szaliki i tym podobne. Zazwyczaj był tam wiecznie bałagan. Można było tam znaleźć przysłowiowe mydło i powidło.

Lekko na prawo znajdowały się drzwi wejściowe do głównego pomieszczenia. Była to nasza sypialnio — salon gdzie spaliśmy i jedliśmy wspólne posiłki. To tam piłam z mamą kawę przy palącym się kominku i oglądałyśmy jakieś głupkowate stare i nowe seriale telewizyjne.

Po prawo był zbudowany kominek, w którym paliliśmy drewnem. Po przeciwnej stronie fioletowy narożnik z wielkimi puchowymi poduchami, marzenie mojego dzieciństwa na którym spaliśmy wraz z mężem, małe biurko, jeden fotel i podwieszana szafka na telewizor. Niestety było tam tak mało miejsca, że mogliśmy zapomnieć o normalnej komodzie, na której stałby telewizor. Każdy centymetr pomieszczenia się liczył. zarówno ten na ziemi jak i w powietrzu. Dalej ścianka działowa i pokoik bliźniaków. Bardzo malutki ale było tak wygospodarowane miejsce na ich zabawki, szafa na ubranka dziecięce i antresola, na której spali. Garderoba robiła właściwie za mały składzik. Oprócz naszych ubrań miałam tam półki na chemię gospodarczą i kosmetyki. Łazienka znajdowała się w innej części budynku, dzieliliśmy ją z innymi domownikami a myliśmy się w wanience bliźniaków grzejąc wodę na gazie. No cóż takie były czasy. Osiem lat temu mieszkaliśmy w całkiem innych warunkach a od tamtego czasu naprawdę wiele się zmieniło. Człowiek nabrał nowych doświadczeń i można powiedzieć — wydoroślał i wiele spraw w głowie poukładał, przemyślał. Chciał czegoś więcej niż „kąpiel” w misce z wodą.

Ból nie ustępował. Zaczęłam lekko panikować ale w końcu udało mnie się usnąć. Nie pamiętam ile jeszcze razy patrzyłam na zegarek. Ile jeszcze razy przewracałam się z boku na bok. Następnego dnia zaplanowany mieliśmy grill ze znajomymi męża. Bawiłam się średnio. Raczej siedziałam przy stole, bo nie wypadało było nie siedzieć czy leżeć w domu. Brzuch mnie ćmił, pulsował. Bałam się cokolwiek zjeść. Gdy w końcu poczułam głód, postanowiłam coś jednak zjeść. Zjadłam kiełbaskę z grilla i to był błąd. a może i nie? Gdyby nie ten „posiłek” może do dzisiaj chodziłabym z tykającą w sobie bombą — woreczkiem żółciowym… a może już by mnie nie było bo bym następnego bólu nie przeżyła?

Tak szybko to chyba nie jechałam jeszcze nigdy samochodem. Kiedy znalazłam się w szpitalu przy ul. Banacha w Warszawie naprzeciwko gabinetu lekarskiego lekarze stwierdzili niedrożność przewodów żółciowych i skierowali szybko na zabieg ich odetkania. Na szpitalnym oddziale ratunkowym została mi pobrana krew i zrobiono mi USG brzucha, po czym skierowano mnie na salę chorych. Właściwie to od razu poszli za ciosem i po upływie godziny siedziałam już przed salą zabiegową zabieg Endoskopowa cholangiopankreatografia.

Nie będę wam tutaj tłumaczyć na czym polegał ten zabieg, bo na początku sama dobrze nie wiedziałam o co chodzi. Miało mnie po prostu przestać boleć i tyle.

Leżeć nie byłam w stanie. Ból nasilał się i malał. Miałam wrażenie że każdy kolejny atak był gorszy. Że każdy oddech sprawiał mi kolejny ból. Tak, jakbym obrywała raz po raz nożem kuchennym. Starałam się wyciszyć. Myśleć o czymś przyjemnym. Zamknęłam oczy. Wyobrażałam sobie że jestem już w domu z bliźniakami. Że czytam im bajki, że z nimi maluje, rysuje, układam puzzle. Że znów się bawimy. Zamknęłam oczy i zobaczyłam, jak te dwa małe diabły biegają po pokoju. „To dla was” — pomyślałam. Muszę być zdrowa. Muszę być silna. Inaczej nie wiem co się stanie. No właśnie. Nie wiem co się stanie. Jakbym wywołała wilka z lasu. Co się stanie? Wytną woreczek, udrożnią przewody żółciowe i po krzyku. Czyżby. Jakby tego było mało to czego się dowiedziałam o mało nie zwaliło mnie z łóżka. W przenośni i dosłownie. Poderwałam się na równe nogi mimo bólu.

Docierały do mnie tylko strzępy słów zza uchylonych drzwi… ciąża… czwarty tydzień… nie ma przeszkód. przejdziemy bokiem. Wszystko będzie w porządku. Tylko jak poinformować pacjentkę by się nie przestraszyła?

Długie rozmowy jakie przeprowadziliśmy z lekarzami uświadomiły mnie w jak beznadziejnym jestem położeniu. Nie sama ciąża była tą beznadzieją ale to, czy zabieg się uda a dzidziuś nie ucierpi. Przecież nie wybaczyłabym sobie, gdyby przez moje nieprzemyślane decyzje coś poszło nie tak albo nie daj boże straciłabym dziecko. Tego chyba bym naprawdę nie przeżyła. Ale ciąża? Jeszcze jeden bobas? Gdzie ja zmieszczę kolejne łóżeczko niemowlęce??

To były ostatnie słowa i myśli jakie pamiętam z tamtego dnia. Kiedy się obudziłam w szpitalnym łóżku, każdy, kto do mnie przychodził szczerzył się i gratulował. Pielęgniarki, lekarze. Nawet personel pomocniczy pytał czy mi czegoś nie trzeba. Potrzeba! Snu. Miałam wrażenie że to był sen. Że to wszystko to jakiś żart a ja się zaraz obudzę w domu i znów będę gotować zupę pomidorową. Gdy zobaczyłam Roberta wchodzącego do sali, w której leżałam z bukietem kwiatów zrobiło mi się gorąco. Czyli jednak mnie się to nie śniło. Będzie dzidziuś. „Chłopiec, który był trzeci” pomyślałam. Jednak sama skarciłam się w duchu. Skąd wiesz że to będzie chłopiec. Przeczucie? Złudzenie? Czy po prostu środki przeciwbólowe zrobiły już swoje. Ale zaraz odpłynęłam. Byłam bardzo zmęczona a narkoza jeszcze nie do końca odpuściła. Ostatnią myślą jaką pamiętam to: „jak to możliwe? Przecież uważaliśmy”. Chciałam mieć jeszcze jedno dziecko ale jak skończę studia i napiszę magisterkę. Widocznie ktoś miał dla mnie inne plany. Ktoś chciał bym swoje plany odłożyła na później i zajęła się czymś innym — wychowywaniem dzieci. Odkąd pamiętam „swoje sprawy” odkładałam na później. Żyłam dla innych. Teraz też musiało tak być.

Fakty były takie. I śmieszne. Chociaż w tamtym momencie mnie osobiście nie było do śmiechu. Byłam może nie załamana ale ciut zagubiona. Zaszokowana. O tak. To najlepsze słowo, jakie opisywało stan, w którym się znajdowałam. I co powie matka? Co powie teściowa? Kolejne dziecko całkiem przewróci moje życie do góry nogami. Przecież mam malutkie bliźniaki, nie mam stabilnego domu, mieszkania. Gdzie do tych kiepskich warunków lokalowych kolejny maluszek?

Cała gastrologia szpitala przy ul. Banacha huczała od plotek. Pielęgniarki uśmiechały się pod nosem, gdy mijały mnie na korytarzu a lekarz, który mnie operował chodził dumny jak paw że to on jako pierwszy zdiagnozował ciąże a ja wróciłam do domu bez woreczka żółciowego i z lokatorem w brzuszku.

Najważniejsze że wszystko dobrze się skończyło. Przynajmniej na razie. Bóle ustąpiły i już nigdy więcej ich nie miałam a ja przyzwyczajałam się do myśli że nie jestem sama. Że obok bliźniąt za dziewięć miesięcy będzie mi koło nóg pełzał jeszcze jeden chłopczyk. Nie pytajcie mnie dlaczego chłopiec. Po prostu chłopiec.. „Chłopiec, który był trzeci.”

Dwa lata później

Kacper

Stanąłem nad brzegiem morza. Nóżki miałem całe brudne i mokre. Oblepiły się paskiem po kolanka. Wcale nie przeszkadzało mi to. Wręcz przeciwnie. Pomyślałem, że to kolejna świetna zabawa, których w ostatnim czasie miałem coraz więcej. Zaraz wskoczę do wody, klapnę pupą na piasek a przy okazji umyje je. Wychodząc z wody znów je ubrudzę. I klapki i stópki i kolanka. I kąpielówki. Mama kupiła mi takie fajne niebieskie. Z przodu miałem Strażaka Sama a z tyłu były całe niebieskie. Bardzo lubiłem te bajkę. I jeszcze raz i jeszcze raz. Mimo iż pierwszy raz byłem nad morzem czułem się bardzo dobrze. Jakbym znał to miejsce od dawna.

Piasek był ciepły. Ale był inny niż ten co miałem w domu czy w piaskownicy. Ten z piaskownicy miał inny kolor. Był żółty. Miał dużo kamyczków i nie miał muszelek. Zastanawiałem się dlaczego tamten nie ma muszelek. Przecież w sumie piasek to piasek. Jaka jest różnica. Ale gdzie się tam podziały muszelki? Może dziadek jak go przywoził zapomniał dosypać? A może specjalnie je zabrał i schował jak tata skarby? A może te wszystkie ślimaczki tak się spieszyły uciekając że zabrały je ze sobą? Mama mówiła, że te muszelki to domki ślimaka. I że on nosi je na plecach. Musi być mu bardzo ciężko skoro cały dom nosi na plecach. I zabiera go wszędzie. Ciekawe czy ma tam kuchnie i łazienkę? A jak mu się chce siusiu czy wychodzi z muszelki na zewnątrz? Ja jak chce mi się siusiu to idę do łazienki. Jest to takie pomieszczenie w domku. Jest tam też zlew i wanna. Albo prysznic. I można się umyć. Rączki i nóżki. I buzie jak jest brudna. I zrobić wielką pianę w wannie. I jest wtedy dużo fajnej zabawy.

Ten piasek, tutaj na plaży to w ogóle takie cudo że można z niego lepić różne rzeczy i się to nie psuje! Nawet jak poleje go wodą. Bo znam trzy rodzaje pisaku. Ten tutaj na plaży, ten z piaskownicy i ten w domu.

Piasek w domu był różnych kolorów. Był: różowy, czerwony niebieski i zielony. Mama nasypała go do takiego płaskiego przeźroczystego pojemnika bym miał do niego swobodny dostęp. I nie rozsypywał go po całej podłodze w salonie. ale jak zabawa jest przednia i wspaniała, trudno jest nie wysypać go za pojemnie. Ale mama się nie gniewa. Bierze wtedy szczotkę i szufelkę i zamiata go. Albo sam próbuje go posprzątać. Skutek jest taki, że piasek ląduje wszędzie. I jeszcze nazywa się jakoś tak dziwnie. Mama mówiła że ten piasek to piasek kinetyczny. Bardzo trudne słowo. I dziwne. Ledwie mi się udało zapamiętać te trudną nazwę.

W późniejszym swoim życiu już się nad tym nie zastanawiałem. Bo po co? Ważne że można się nim bawić i w zimie i w lecie, wtedy kiedy mam na to ochotę. Wsypany jest do wielkiego plastikowego pudełka. W każdej chwili mam do niego dostęp. Mam też foremkę w kształcie dużej muszelki, trójkąta i ślimaka. I łopatkę i grabki, wiaderko, konewkę. Ale te ślimaki to nie takie prawdziwe ślimaki. Te prawdziwe są mniejsze i uciekają. Nie wiem dlaczego przecież lubię się z nimi bawić.

Czekałem na nadchodzącą falę. Widziałem ją już z daleka. Ciekaw byłem co się stanie kiedy do mnie przyjdzie. Długo nie musiałem czekać. Woda z siłą wodospadu oblała moje małe stópki i zabrała piasek z moich małych nóżek. Spojrzałem w dół kolanka też miałem czyste. Fajna zabawa. Chciałem znów zakopać się w piasku ale zanim zdążyłem usiąść woda połaskotała mnie aż pod pupą a fala tak silna przewróciła mnie na piasek. I znowu byłem cały w piasku. Od pupy po najmniejszy palec nóżki. Roześmiałem się głośno.

Podbiegła mama.

— Kochanie nie odchodź za daleko.

Usłyszałem jej ciepły, miękki i delikatny głos. Był zatroskany ale nie zmartwiony. Wiedziała że nie stanie się nic złego. Przecież była w pobliżu. Siedziała na kocyku i spoglądała to na mnie to na bliźniaków i na tatę.

Niedaleko był tata a bliźniaki pływały niedaleko brzegu. W pasie miały wielkie dmuchane niebieskie koła. Tata co chwila podbiegał do nich. Łapał piłkę, skakał przez fale. Znowu rzucił im piłkę. I tak bez końca.

Mama wzięła mnie za moją małą rączkę i odeszła kawałek od brzegu morza. Już woda nie sięgała moich gołych stópek. Teraz piasek na nowo się do nich przykleił.

Spojrzałem w lewo — woda. Spojrzałem

w prawo — woda … i wszędzie pełno piasku. Skąd się go tu tyle wzięło? Czy koparki jeździły i przywoziły go tutaj? A może wielkie spychacze? Przecież ta plaża była ogromna! Ile tych spychaczy musiałoby tu przyjechać? Całe mnóstwo…

I koparek. I czy się nie zakopały? A jak się zakopały to jak stąd wyjechały? Kiedyś zapytam o to mamę.

Gdzieś w oddali kończył się świat. Tam hen daleko nic nie było widać. Nie widać lądu po tamtej stronie morza. Tylko woda i woda. I znów pytanie. Skąd tyle wody? Czyżby deszcz padał tysiąc dni i tysiąc nocy i aż tyle napadało? Ale chyba musiało by więcej dni padać. Może była ulewa? Tylko czemu ta woda nie zalała piasku? Można przecież po nim chodzić. A jak się po nim idzie to zostawia się ślady.

Zrobiłem dwa kroki i obejrzałem się za siebie. Zobaczyłem swoje ślady. Spojrzałem na mamę. Wskazałem na nie paluszkiem.

— Tak kochanie to twoje ślady, to twoje malutkie stópki — powiedziała.

Kucnąłem i zacząłem się im przyglądać. Dotknąłem paluszkiem miejsce gdzie moja stópka zostawiła swój odcisk. Zobaczyłem stopę i pięć paluszków. Jak to możliwe że ten ślad tu został? Ale nie długo, bo za chwilę pojawiła się wielka fala i je zmyła. Nie szkodzi. W te wakacje zrobię tysiąc takich śladów. Przecież mogę! Kto mi zabroni? Mogę chodzić. Mogę biegać! Mogę skakać. Mogę się bawić i nic się złego nie stanie.

Przypomniałem sobie coś co mnie zasmuciło. Kilka miesięcy wcześniej leżałem w szpitalnej sali. Ściany były białe. A ja miałem wkoło siebie masę skrzyń, skrzynek i innych urządzeń. Masę rurek, przewodów, kabli i podłączeń. Nie mogłem się ruszać a ten otaczający mnie sprzęt wyglądał okropnie. Nie wiedziałem co się dzieje. Słyszałem gwar, rozmowy różnych ludzi. Nie rozpoznawałem tych głosów. Wiedziałem tylko że to nie mama. Że to nie tata. A gdzie oni są? Czyżby mnie zostawili w mojej chorobie? Nie! Są! Otworzyłem jedno oko zobaczyłem mamę. Otworzyłem drugie oko. Zaoczyłem tatę. Uff. Ulżyło mi szczerze mówiąc. Nie jestem tu sam! Nie pamiętałem jak się tu znalazłem. Nie miałem pojęcia ale najważniejsze było że nie byłem tu sam. Najważniejsze że kiedy się obudziłem ze śpiączki zobaczyłem mamę i tatę… i już było mi weselej i lepiej. I już brzuszek nie bolał tak jak dawniej. Byłem słaby i śpiący ale szczęśliwy. Bo była mama i tata. Brakowało tylko bliźniaków Kubusia i Wiktorka. Ale już wkrótce się okazało że zobaczę ich wcześniej niż się tego spodziewam.

Tamto wspominam jak przez mgłę. Jak zły sen, który szybko się skończył. Ale niestety pamiętam i ilekroć wspomnienia wracają tulę się mocno do mamy. Zawsze mogę się do niej przytulić. Teraz też przytuliłem się do nóg mamy tak mocno że ona już wiedziała co się stało.

Kucnęła przy mnie. Przytuliła mnie. — Kochanie już dobrze. Choć, poszukamy kamyczków i muszelek. Przecież babcia Ewa czeka na muszelki od ciebie. Pamiętasz? Obiecałeś że przywieziesz jej całą garść ślicznych muszelek i kamyczków. Zobacz! Tam jest mewa! To taki wielki ptak, pewnie szuka rybki na kolację, spróbujemy ją złapać? — krzyknęła tak głośno że ptaki poderwały się do lotu. Zatoczyły nad nami krąg, jakby chciały pokazać nam że to one są nad nami górą i odleciały kawałek dalej. Usiadły na pisaku. Jedna szukała coś dziubkiem w piasku. Myślałem że mama będzie chciała je złapać tak jak powiedziała ale trzymała mnie mocno za rękę i przyglądała się im.

Mama zawsze wiedziała co powiedzieć i co zrobić kiedy jestem smutny. Zastanawiam się skąd ona to wszystko wie? Skąd wie co powiedzieć, kiedy jestem smutny? Jakby zmienia temat bym zapomniał o smutku, który mnie w tym momencie otaczał.

Przed nami były tylko lekkie fale i wiał wiatr. Ciepły i przyjemny. Szum morza i śpiew mew. Nie widać lądu. Zastanawiałem się dlaczego. Tylko woda, w oddali zarys mola. Czy tam kończy się świat? Przecież za tą wodą musi coś być.

Od czasu do czasu widziałem maleńkie statki, dryfujące po bezkresnych falach. Miałem wrażenie że widzę w nich małe ludziki machające do mnie z oddali. Ludziki miały uśmiechnięte, radosne i zadowolone buzie.

Te wakacje były piękne. Były wyjątkowe. Pierwsze nasze wakacje. Wspólne wakacje. Wreszcie mama się uśmiecha, szczerze. Chyba już się nie boi. Albo się boi ale tego nie okazuje.

*

Od ostatnich badań lekarskich wzrok mnie się poprawił. I słuch też. Widziałem i słyszałem więcej. Już nie musiałem tak wytężać bardzo słuchu by coś usłyszeć.

I marszczyć czoła i noska. Mama mówiła że jak wytężam słuch to marszczę czoło. I nosek. I nadstawiam uszu. Wiedziała bardzo dobrze że nie słyszę. Kucała wtedy przy mnie i mówiła tylko do mnie a ja patrzyłem na jej buzię i usta. I już było lepiej. Lepiej bo skupiałem się na tym co do mnie mówiła. Wiedziała też że potrafię podsłuchiwać. Zawsze wtedy powtarzała i tyczyło się to nie tylko mnie ale i bliźniaków, że jak mamy ochotę podsłuchiwać o czym rozmawia z tatą to mamy podsłuchiwać dwoma uszami. Bo jak podsłuchujemy jednym to niedosłyszymy albo usłyszymy nie do końca i są wtedy nieporozumienia.

Kiedyś Kubuś przyszedł bardzo smutny ze szkoły. Oczka miał czerwone od płaczu. Mama się zmartwiła i przestraszyła. W końcu udało się mamie dowiedzieć co się stało. Kubuś usłyszał jak dwie panie nauczycielki rozmawiały że jednej z wychowawczyń klas trzecich umarło dziecko. Kubuś to bardzo przeżył. To bardzo wrażliwe dziecko. Mama wytłumaczyła mu że tak się w życiu zdarza. Że ja też byłem chory ale udało się mi pokonać chorobę. Kilka dni później mama rozmawiała z wychowawczynią bliźniaków. Bo bliźniaki chodzą do szkoły. Do jednej klasy. Przy okazji spytała co się stało z tym chłopczykiem, który umarł. I co się okazało? Że Kubuś podsłuchiwał właśnie jednym uszkiem a nie dwoma. A sprawa dotyczyła starszego pana, który kiedyś był uczniem szkoły, w której uczą się bliźniaki. Teraz już wiecie dlaczego mamy podsłuchiwać dwoma uszkami? Kiedy wytężam słuch chce wtedy usłyszeć więcej niż mogą słyszeć moje uszka. Chciałbym to zobaczyć. Chciałbym zobaczyć jak marszczę nosi robię śmieszne miny. Na pewno śmiesznie to wygląda. Czasem staję przed lustrem i marszczę nos, pokazuje język. Otwieram buzie i robię miny. Próbuje językiem dotknąć nosa, otwieram szeroko buzie. Czasami przeglądam się w lustrze. Chucham na nie i dmucham. Śmieje się do lustra tak głośno że przychodzi mama. Klęka przede mną i razem robimy podobne miny i jest fajnie.

*

Jakiś czas temu miałem operację. Miałem wtedy dwa latka. Wycięto mi nerkę. Na szczęście wszystko dobrze się skończyło a ja wróciłem z mamą i tatą do domu. Wreszcie zobaczyłem bliźniaki. Już się nie mogłem doczekać kiedy się z nimi pobawię. Dlaczego lekarze wycieli mi nerkę? Ponieważ urodziłem się chory. Mama już w ciąży dowiedziała się że będę chory. Że będę inny. Moja nerka wyglądała jak winogrona. I nie chciała pracować tak jak prawa. Sprawiała że czułem się źle, bolał mnie brzuszek i siusiak. Nie mogłem spokojnie się wysiusiać bo wszystko mnie bolało. W dodatku sprawiała że musiałam bez przerwy być w szpitalu. Wieczne zakażenia wielonarządowe, leki, kroplówki, badania. Wszystko to zajmowało bardzo dużo mojego dziecięcego życia i nie miałem czasu na zabawę. Na zabawę, na psoty, na odwiedziny babci i dziadka. Wiecznie rozłąka z braćmi i wielotygodniowe niewidzenie się z babcią i dziadkiem. Wreszcie lekarze zdecydowali. Wreszcie chyba wszyscy odetchnęli z ulgą. Wreszcie informacja o usunięciu chorego narządku — nerki.

Obecnie o tej operacji przypomina mi tylko rana na boku. Mama mówi że mam drugi uśmiech na pleckach. W rzeczywistości to długa, jasna blizna. Od prawej strony do lewej. Ale nie zwracam na to uwagi. Bo po co? Mam ważniejsze sprawy na głowie. Po co zawracać sobie głowę czymś co mnie nie boli? Po co przejmować się czymś na co nie mamy wpływu.

Podobno i torbiel na moczowodzie też się wchłonęła ale ciiiichosza. To tajemnica. Nie myślę o tym bo nawet nie wiem co to torbiel. Chyba jakiś mały guz, czy narośl. Albo duży guz, którego nie powinno tam być. Podsłuchałem mamę jak rozmawiała z tatą że już jest dobrze. Przecież z jedną nerką można żyć. Że teraz będzie już tylko lepiej. I wiecie co? Wierzę jej. Mama nigdy nie kłamie. Bo niby dlaczego miałaby mnie okłamywać?

Można żyć z jedną nerką. Jeszcze nie wiecie jak bardzo można i co można wyprawiać. Łobuz ze mnie straszny. Chłopak pełen energii. Nic nie poradzę, że nie lubię siedzieć w miejscu.

Świat dziecka jest cudowny i bez wad. Bez trosk i zmartwień. Pełen zabaw, psot i tak powinno być. I tak jest. Choć nie zawsze tak było.

*

Idę zbierać muszelki. Przecież muszę coś przywieźć do domu. Obiecałem muszelkę babci Ewie i babci Danusi. I babci Stasi. Tak! Mam trzy babcie. Babcia Ewa to mama mojej mamusi. Babcia Danusia to mama mojego tatusia a babcia Stasia to najstarsza babcia. Ta babcia to babcia mojej mamusi. Czyli moja prababcia. Jeszcze mam czwartą babcię. Też ma na imię babcia Danusia to jest mama dziadka Leszka. Trochę to skomplikowane przyznam ale fajnie jest mieć tyle babć. Zwłaszcza jak idą Święta Bożego Narodzenia albo urodziny. Wtedy dostajemy masę prezentów! Od każdej babci jeden prezent to już cztery prezenty! Od mamy i taty jeden — no czasem dwa więc to już sześć prezentów. Jeszcze jak przyjadą ciocie: ciocia Gosia z wujkiem Tomkiem i ciocia Magda z wujkiem Sławkiem to kolejne dwa prezenty. I jest fajowo! I pewnie dziadek Jurek będzie chciał jedną muszelkę więc muszę się postarać i nazbierać więcej. Dziadek Jurek to tata mojej mamusi. Chyba już wszystko dokładnie wyjaśniłem i zapamiętałem. Bo strasznie skomplikowane to jest. O! Tam jest masa muszelek! Właśnie przypłynęły z kolejną falą na brzeg! Wezmę braciszków za rączkę. Kubę za prawą, Wiktora za lewą. Pójdziemy zbierać muszelki i piękne kamyczki. Tu jest tak pięknie!

Chciałbym tu wrócić za rok. W następne wakacje, gdy będzie tak ciepło i słonecznie. Gdy się skończy kolejny rok szkolny. Na pewno tu wrócimy. Wiem to. Rodzice już o to postarają. A jak nie na tę sama plażę to na inną. I tak będzie fajnie. Będą inne muszelki i kamyczki i znów będzie fala mnie przewracać.

Znowu przystanąłem nad brzegiem morza. Taki piękny widok. Zachwycam się co chwila. Rozglądam wkoło — wszędzie piasek i woda. I ten zachód słońca. Niebo jest wtedy kolorowe. Czerwone, żółte, fioletowe, pomarańczowe. Kolorów jest tak dużo że nie jestem w stanie ich ogarnąć i nazwać. Taki piękny świat. Świat bez szpitalnego łózka, bez badań, strzykawek. Z mamą, tatą, bliźniakami.

*

Grudzień 2019

Ile latek dzisiaj kończę zapytacie? Cztery! Dzisiaj zdmuchnę z wielkiego tortu w kształcie świnki Pepy cztery równie duże świeczki urodzinowe. I pomyślę życzenie. Sam nie wiem czego bym sobie życzył. Zapewne wielkiej góry zabawek i domu pełnego gości. Lubię jak przyjeżdżają babcie i dziadkowie, ciocie i wujkowie. Ale tak naprawdę to chyba chciałbym by mama i tata byli zawsze przy mnie. By byli szczęśliwi i uśmiechnięci. I bliźniaki. Bez nich świat jest smutny. Nie ma z kim się bawić i psocić. Tak, mam 4 lata. Jak to szybciutko minęło. Pamiętam jak były wakacje i jak pluskałem się w wielkim oceanie. Jak płynąłem statkiem i motorówką. Jak mama kupiła mi wielką maskotkę mewę i jak zasnąłem w wózeczku w Łebie a mama delikatnie kołysała wózek i osłaniała mnie przed oczami ciekawskich gapiów. I przed ciepłymi promieniami letniego słoneczka. Rok za rokiem, za krokiem krok, dzień za dniem. Ani się nie obejrzałem a już mam cztery lata.

Już biegam, już skaczę i cieszę się z każdej najmniejszej sprawy. Gram w piłkę, choć mama krzyczy, że w domu nie można. Dmucham balony choć jeszcze niedawno sprawiało mi ogromną trudność, bo moje małe płucka osłabione przez chorobę nie dawały sobie radę z oddychaniem.

Raz stłukliśmy razem z bliźniakami wazon na korytarzu w domu. Mama się bardzo zdenerwowała, ponieważ się skaleczyłem. Wazon spadł z wiszącego na ścianie stojaka i uderzył mnie w ramię. O mały włos a spadł by i uderzyłby mnie w główkę. Nie chciałem narozrabiać. Jakoś tak samo wyszło. Mama się strasznie przestraszyła, bo jakby uderzył mnie w główkę mógłby mi zrobić krzywdę. Rozbita główka i znowu szpital. A może nawet zszywanie rozciętej skóry na głowie. A ja już nie chce leżeć w szpitalu. Bo ja od urodzenia więcej byłem w szpitalu jak w domu. Do drugiego roku życia moim domem był szpital. Wieczne infekcje i choroba, która nie chciała się ujawnić. Albo lekarze, który nie potrafili jej zdiagnozować? Ale to już przeszłość. Mam nadzieje że nie wróci.

Ale tak już jest. Jestem dzieckiem, które rozpiera energia. Innym razem stłukłem kubek. Przecież nie wiedziałem że jest ze szkła… bo niby skąd miałem wiedzieć? Innym razem zrzuciłem inny kubek to się nie stłukł. Okazało się że był plastikowy. Tylko woda z wielkim rozmachem rozlała się po podłodze i zalała pół podłogi w salonie i ścianę i szybę. Mama podparła się pod boki uśmiechała się pod nosem a ja się zastanawiałem czy będzie na mnie krzyczeć. W końcu znowu narozrabiałem, bo taki niezdarny jestem. Ale teraz już wiem. Talerze i kubki są ze szkła. I szklanki też. Choć zdarzają się kubki z plastiku i talerzyki ale mama ich nie lubi. Mówi że bardzo źle je się myje i używa tylko szklanych i ceramicznych statków. Ciekawe dlaczego na talerze mówi się statki. Przecież one w niczym nie przypominają statków ani nawet żaglówki. Miałem jeden plastikowy kubek. Nazywał się niekapek. Moim zdaniem ten kubek był jakiś czarodziejski i magiczny. Gdy mama nalała do niego herbatki i zakręciła wieczko można było nim potrzasnąć i nic się nie rozlało. Robiłem różne eksperymenty. Przekręcałem go do góry nogami i nic. Nie wyleciała z niego ani kropla. Nawet próbowałem podrzucać go do góry czy stawiałem go na boku i nic. Mama patrzyła na mnie i kiwała głową co ja najlepszego wyrabiam.

Wazony i różne dziwne figurki też są ze szkła. Nawet świecznik mamy ze szkła. Dziwny on jest bo ma kształt prostokąta. A na samej górze ma taki dziwny zawijas. Nie wiem po co on jest ale śmiesznie wygląda. Kilka razy po kryjomu go brałem w rączki by obejrzeć go z bliska. Taki ciekawy byłem. Ale cichutko odkładałem go na półkę, kiedy tylko słyszałem kroki mamy.

Wiem że mama bardzo go nie lubi. Ale dlaczego to nie mam pojęcia. Może jej się nie podoba bo jest przezroczysty? Albo za duży? Albo to kolejny przedmiot, który trzeba myć i wycierać z kurzu? Mówi że stoi i kurz zbiera. Bo w domu jest dużo takich rzeczy. Rzeczy, które trzeba wycierać z kurzu i do niczego konkretnego nie służą.

Ostatnio mama się wzięła na sposób. Chciała sobie ułatwić pracę w domu. Powkładała wszystko do zmywarki, która podczas prania wydawała bardzo dziwne dźwięki. Bałem się że się otworzy i woda się wyleje. Albo że wszystkie talerze powypadają. Drzwiczki się nagle otworzy i wyjdzie z niej wielki potwór z piany. Albo inny wielki stwór i mnie nastraszy tak że zmoczę pieluchę. Nie no z tą pieluchą to żart taki bo ja już od dawna załatwiam się do ubikacji. Mam taki specjalny niebieski stopień z myszką Mickey i nakładkę by moja mała pupa nie wpadła do ubikacji. A zdarzyło się nie raz że w pośpiechu że zapomniałem nakładki i wołałem mamę na pomoc.

A mama biegła zdenerwowana bo znowu coś wymyśliłem. Śmieszny to musiał być widok, gdy mama wpadała do łazienki i widziała tylko moje machające w powietrzu nóżki. Na samą myśl uśmiecham się do siebie.

*

Nie lubię siedzieć w miejscu. Bo wtedy jest bardzo nudno. Zresztą, które dziecko lubi siedzieć w miejscu? Chyba żadne. W każdym razie ja takiego nie znam. Choćby bliźniaki, moi braciszkowie. Oni ciągle biegają a ja staram się dotrzymać im kroku i chociaż jestem mały i dużo młodszy czasem mnie się udaje. Na dworze to biegam i skacze. Jeżdżę na rowerze, pomagam babci w ogródku i po cichu podkradam jej soczyste i czerwone truskawki. Albo malinki. Albo agrest. Bo babcia ma ogródek. Rosną tam drzewa i krzewy. Ale i owoce. Jabłuszka, brzoskwinie, agrest i winogrona. Babcia mówi że w przyszłym roku będziemy sadzić marchewkę i pietruszkę. Wtedy to będzie zabawa. Wezmę swoje plastikowe grabki i łopatkę i popędzę na pomoc. Wykopie jeden dołek, później drugi i trzeci a babcia wrzuci tam nasionka warzyw, które będą rosły do nieba jak szalone. A warzywa są przepyszne. Lubię marchewkę. Podkradam ją mamie gdy ją obiera do zupki pomidorowej albo rosołu. Naprawdę jest pyszna i lubię ją chrupać a mama patrzy na mnie i cieszy się. Czasami próbuję zwędzić te marchewkę tak by mama nie widziała. Niestety. Mama ma by chyba jakiś szósty zmysł. Gdy tylko spojrzy na mnie to wie że coś zmaluje. I tym razem wiedziała. Spojrzała na moją usmarowaną na pomarańczowo buzie, później na blat i już wiadomo co się stało z marchewką.

Jak już mówiłem warzywa są pyszne. Nie rozumiem jak można ich nie lubić. Chyba wszystkie dzieci jedzą marchewki? Przecież są takie pyszne i zdrowe. Ale takie podbieranie jedzenia nie kończy się tylko na marchewkach. Z kuchennego blatu zwędzić można wszystko. Oczywiście jeśli tylko moja krótka rączka dosięgnie. Na przykład kiełbaskę, gdy mama robi domową pizzę, albo jabłuszko kiedy piecze szarlotkę. Uwielbiam też kabanosy. Mogę je jeść bez końca.

W domu mama stara się nam urozmaicić czas. Chociaż nie jest to łatwe. Oprócz obowiązków domowych i pracy zawodowej mama musi pomóc bliźniakom odrobić lekcje, ugotować obiad, uprać, uprasować. Na szczęście mama pracuje w domu przy komputerze i cały dzień nie spuszczam jej z oka. Potrafi nawet pisać na komputerze trzymając mnie na kolanach nie patrząc na klawiaturę. A ja zawsze potrafię wymyśleć zajęcie by skupiła swoją uwagę na mnie. Albo ją ciągnę za ucho, albo za nos. Czasem zabieram jej gumkę z włosów albo udaję że piszę na klawiaturze razem z nią. Wychodzą bardzo dziwne rzeczy, których nikt nie rozumie. Jakiś język kosmitów na przykład taki:

koabxkoc opjcjcalsdf lfdkfdjf odfjfDJ m[oi

Czy ktoś potrafi to odczytać? Bo nawet ja, autor tych bohomazów ma problem. Moim ulubionym zajęciem jest budowanie z klocków Lego, klocków Dublo i innych. Mam ich bardzo dużo i bardzo je lubię. Są bardzo kolorowe i fajnie się je buduje. Najbardziej jednak lubię inne klocki te niebieskie w kształcie wafli. Są naprawdę przeogromne! I mam ich naprawdę dużo. Można budować różne zbroje, które zakrywają mi rączki i nóżki i inne fajne rzeczy. Lubię układać przeróżne budowle. Wyobrażam sobie wtedy domy i wielkie wieżowce. Samochody, te duże i te małe, różne wieże i samoloty. Kiedyś zbudowałem statek. Był tak wielki że musiały mi pomóc bliźniaki. Trzymały go mocno bo się przewracał. Kuba trzymał z jednej strony, Wiktor z drugiej a ja stałem na stołku i budowałem. Dokładałem kolejne klocki wysoko, wysoko. Wyszło chyba fajnie bo mama robiła masę zdjęć na pamiątkę. Na końcu całą trójką usiedliśmy w nim i udawaliśmy że jesteśmy w łodzi. Na morzu i płyniemy, tak jak wtedy na wakacjach. Mama robi masę zdjęć. Oprócz tego że jest pisarką jest też fotografem. Fotograf to taki ktoś, pani lub pan, który robi dużo fajnych i ciekawych zdjęć. Mama robi ich naprawdę dużo. Z aparatem jeździ wszędzie. Na wakacje, na przejażdżki, na spacery. Wszędzie zabiera aparat fotograficzny oraz dwie duże torby ze sprzętem. Kiedyś zaglądałem do jednej. Szczerze mówiąc nie mam pojęcia do czego służą te wszystkie obiektywy, baterie, karty. Mama mówi że na karcie zapisują się wykonane zdjęcia a bez baterii aparat nie będzie robił zdjęć. To nawet logiczne jest.

Ale buduje klockami lego też sam. I lubię się bawić też sam. Nikt mi wtedy nie przeszkadza i nie zabiera klocków. Mam ich więcej i można zrobić więcej wspaniałych budowli. Choć często do zabawy wołam tatę. Tata jest takim moim kumplem do zabawy. Jeśli tata jest w domu, to zawsze do mnie przychodzi i bawi się ze mną. Siada na podłodze i pyta: „Co budujemy?” a ja na to krzyczę głośno: „tata pobawisz się ze mną?”, „zbudujemy wielki most.” A tata rzuca wszystkie swoje sprawy i siada ze mną na podłodze. Budujemy wtedy razem. I nie ważne czy są to klocki lego, czy klocki wafle, czy lepimy z plasteliny. Najważniejsze że bawię się z tatą. Bo bardzo go kocham i tęsknie kiedy jest w pracy. Czasami zabiera mnie ze sobą do pracy. Pomagam mu wtedy myć samochody. Bo tata pracuje przy samochodach. Myje je i czyści, czasem coś w nich naprawi. Biorę do mojej małej rączki ścierkę i poleruję bagażnik albo myje szybkę. Nie ważne że nie umiem dobrze trzymać szmatki. Najlepszą frajdą jest to że jesteśmy razem. Tata i ja. Tata się nigdy nie złości. Bierze mnie na ręce, przytula, całuje w policzki i moją małą szyjkę. Drapie mnie swoją krótką bródką i jest wtedy fajnie.

*

Mama też często siada na podłodze i bawi się z nami. Odkłada na bok wszystkie swoje sprawy, swoje obowiązki domowe, pranie, prasowanie, sprzątanie. Odkłada nawet pracę. Bo ona pracuje w domu. Przed komputerem. Coś tam pisze, wiecznie stuka w klawiaturę a odgłos ich słychać w całym domu. Zawsze mnie to śmieszyło. Tak mocno stuka w klawisze że czasami zastanawiałem się czy te klawisze nie odpadną. Nie poodklejają się od komputera i za chwilkę będę je zbierać spod stołu. Ale za chwilę myślę że głuptas ze mnie. Bo przecież nie odpadną. Mogą ewentualnie wcisnąć się tak, że już nie będzie już można nic napisać. Kiedyś nawet zakradłem się po cichutku do mamusi komputera. Przyglądałem się długo tym śmiesznym klawiszom i znakom na nich i zastanawiałem się co one mogą oznaczać. Były na nich kreski i kółka, kropeczki i strzałki. Podrapałem się po mojej małej główce. Położyłem rączkę na klawiaturze. Mimo tych znaczków były klawisze gładkie. Zdziwiłam się bardzo. Myślałem że poczuje jakieś znaczki pod paluszkami ale nic. Dzisiaj wiem że to są literki i uczę się o nich w przedszkolu i w szkole. Gdy bawię się z mamą mama wybiera wszystkie figurki zwierzaków z pudełka z klockami i ustawia je obok siebie a ja krzyczę że to ZOO! Czasem nie starcza mi klocków, co mnie trochę denerwuje bo chciałbym zbudować wieże do samego sufitu. Mama wtedy mówi, że dokupi mi klocki. I kupuje. Ale muszę czekać, a tego bardzo nie lubię, bo kupuje je przez Internet. I wtedy trzeba długo czekać aż przyjedzie pan dużym samochodem i je przywiezie. Mama mówi że to kurier. To taki pan, który ma dużo paczek na samochodzie i musi je wszystkie dostarczyć różnym panom i paniom. I w różne miejsca na świecie. Ciekawe jak on to robi? Kiedyś ten pan pozwolił mi zajrzeć do tego wielkiego samochodu. Wziął mnie na ręce i posadził w bagażniku. A ten bagażnik był tak duży że mogłem się wyprostować i stanąć na nóżkach! A ile tam było paczek! Małych i dużych w różnych rozmiarach i kształtach. Widziałem nawet okrągłe takie jak opona od samochodu. Kiedy dotknąłem jej faktycznie była twarda i przypominała oponę. A paczki miał poukładane pod sam sufit! Tak dużo ich było że z wrażenia podrapałem się po mojej małej rudej główce i otworzyłem buzie ze zdziwienia. Jak to możliwe że tam się zmieściło tyle paczek? Przecież ten samochód nie jest aż taki duży jak mnie się wydawało, kiedy obserwowałem go z okna mojego pokoju?

Ale najbardziej to chyba lubię grać w gry na telefonie komórkowym mamy. Który dzieciak tego nie lubi? Mam swojego ulubionego kota, to jest taka gra. Trzeba go nakarmić i musi iść do łazienki zrobić siusiu. Trzeba też się z nim bawić by był zadowolony i nie był smutny. I go umyć, bo jak tego nie zrobię to wokół niego lata bardzo dużo much. Nie czuć żeby brzydko pachniał ale z pewnością, gdyby to był prawdziwy kot to na pewno czuć byłoby że brzydko pachnie. Mam też inne gry których nazwy nie potrafię zapamiętać. Ale wszystkie są fajne. Mam kota, który biega i zbiera monety i węża co zjada jabłka i robi się wtedy coraz dłuższy i gadające jajko. I Lego duplo na telefonie też mam. Czasem nie potrafię się zdecydować w co mam zagrać tak ich dużo jest. Lubię też oglądać bajki na telefonie i w telewizorze. Lubię Vampirynę, Bingo i Roli, Smerfy i Piżamersów. Lubię też jak mama czyta nam codziennie bajki na dobranoc. Ostatnio poznajemy przygody Pluszowego misia i Kotki Kici. Pluszowy miś to tak naprawdę Miś Uszatek. On ma takie śmieszne oklapnięte uszko. Jest tam też zajączek i kogucik. I pajacyk Bim Bam Bom. I mają fajne przygody. Raz Miś Uszatek jechał pociągiem a innym razem znalazł świerszcza pod szafą. Jeszcze innym razem pił herbatkę z lalą o imieniu Róża. Mama natomiast lubi czytać książki. Ma ich mnóstwo. Chyba z tysiąc. Musiała z tatą kupić specjalny biały regał do swojego gabinetu by je pomieścić. Jechaliśmy wtedy całą rodziną do Ikei. To taki wielki sklep z meblami. Bardzo daleko od naszego domku. Mama kupiła trzy regały w białym kolorze. Kiedy ustawiła swoje książki okazało się, że nie wszystkie się zmieściły. Tata wieczorem gnał samochodem po jeszcze dwa! Ale ja już spałem i nie wiedziałem że tata pojechał. Rano gdy się obudziłem i gdy zszedłem na dół do mamy byłem zaskoczony ponieważ zobaczyłem w biurze mamy kolejne dwa regały a tam równiutko poustawiane książki. Oniemiałem ze zdziwienia. Stanąłem na progu biura mamy z otwartą ze zdziwieniem buzią. Bardzo mi się podobały takie regały. Pomyślałem sobie że sam chciałbym taki mieć na swoje zabawki, bo przecież mam ich tak dużo że już się nie mieszczą w mojej maleńkiej szafie. Mama chyba to widziała albo domyśliła się że mnie się podoba ten mebelek bo tydzień później kupiła taki sam i wstawiła do naszego pokoju na górze. Bo ja mam pokój z bliźniakami. Fajnie jest mieć pokój z braciszkami bo możemy rozrabiać razem i nie jest mi smutno. Poukładałem tam swoje zabawki i książeczki. I pudelka z klockami. I teraz jest ładny porządek. No, prawie porządek. Bo je jestem jeszcze mały i nie umiem tak ładnie sprzątać jak mama… Bardzo się staram ale niestety mi nie wychodzi. Po za tym ja nie lubię sprzątać. Wolę się bawić. Bliźniaki się na mnie wtedy złoszczą. Mówią że jestem mały bałaganiarz. Że wszystko psuje i rozwalam. Ale i tak je kocham. Przecież to moi braciszkowie są.

*

Mama bardzo dba o swoje książki. Bardzo je lubi. Każdą ma równiutko ustawioną na półce. Mówi że zbiera je dla mnie i bliźniaków bo jak będziemy starsi to będą nam potrzebne w szkole i do nauki. Bo trzeba się uczyć. Trzeba być mądrym by mieć dobrą pracę. Bliźniaki chodzą do pierwszej klasy. Uczą się czytać i pisać. Ja na razie umiem liczyć do dziesięciu ale jak się nauczę dalej, to policzę wszystkie te książki, które znajdują się w domu. I jeszcze karze mamie kupić kolejne tylko dla mnie. Jedna po drugiej. I przeczytam je wszystkie nie tylko to co jest napisane na okładce. Bo na razie to ja tylko obrazki oglądam. I szukam piesków i kotków bo je najbardziej lubię. Są takie puszyste i milutkie. Ale trzeba uważać, bo kotki mają ostre pazurki i jak się zdenerwują to mogą podrapać.

*

Babcia Ewa ma kotka, który nazywa się Gucio. I on ma bardzo ostre pazurki. Jak mu niechcący stanąłem na ogonek, gdy byłem u babci w odwiedzinach to się zdenerwował i mnie udrapał. Bardzo bolało. Bardzo płakałem a Gucio schował się ze strachu pod stół. Ale Gucio jest taki fajny i milutki że nie potrafię się na niego gniewać. Jest taki miluśki że podrapałem go za uchem i chyba już było między nami dobrze, bo jak następnym razem pojechałem do babci Ewy to przybiegł do mnie i zaczął łasić się do nogi. Podniósł swój puszysty ogon i chodził wkoło moich nóżek. I mruczał bardzo głośno. Żałuje że nie zabrałem ze sobą do kieszonki paróweczki. Bo koty chyba lubią parówki. Ja uwielbiam. Dałbym mu taką paróweczkę to chyba już by nigdy mnie nie drapał. Polubiłby mnie już na zawsze. Gdy usiadłem koło babci na fotelu to wskoczył mi na kolana mrucząc jeszcze głośniej. Kręcił się w koło. Ten kotek jest słodki. Zapytam mamy czy i my w domku nie możemy mieć kotka.

Babcia Ewa też lubi książki. Chyba mama ma to po babci. Sam się dziwie że te wszystkie książki się w tym regale pomieściły! Wierzcie mi jest ich naprawdę bardzo dużo. Próbowałem je policzyć ale zgubiłem się przy pierwszej półce. Raczej znudziło mnie się to liczenie więc zająłem się czymś innym

Ale wracając do grania na telefonie. Mama nadje mi i bliźniakom telefon na godzinę przed spaniem. Bo bliźniaki też mają już swoje telefony. Głównie po to by do mamy i taty dzwonić ale ostatnio podejrzałem że maja na nich zainstalowane gry! Myślałem długo czy by nie powiedzieć o tym mamie na ucho ale pomyślałem że jeszcze nie teraz. Może ta wiedza kiedyś mnie się przyda? Jak mnie czymś zdenerwują to powiem im że wiem o tym że grają na telefonie i może coś z tego będę miał? Nie mam telefonu cały dzień. Nie wierzycie? Już wam wyjaśniam dlaczego. Przecież codziennie chodzę do przedszkola. Wstaje rano, ubieram się, myję ząbki. Nauczyłem się już sam zakładać skarpetki, majteczki i spodnie. Czasem zdarzy mnie się założyć majteczki na lewą stronę albo dwie różne skarpetki ale nic się wtedy nie dzieje. Jest śmiesznie i fajnie. Bluzeczkę z krótkim rękawem zakładam na końcu a na nią bluzę z długim. Szczególnie lubię te bluzy z kapturem i zapinane na suwak. Łatwo ją zdjąć w przedszkolu jak jest mi za gorąco. Nawet wybieram sobie sam ubranko jakie mnie się podoba danego dnia! Mama mi pozwala wziąć bluzkę z kotkiem czy pieskiem. Z samochodem albo z ciężarówką. Albo bluzę na suwak. Taką jaką chcę! Jest tylko jeden warunek. Nie mogę narobić w szafie bałaganu. Czasem się udaje. Innym razem niestety nie… Wywalam wszystko do góry nogami. Ale zaraz staram się jakoś ogarnąć ten bałagan. Z różnym skutkiem. Kończy się tak że przychodzi mama i układa wszystko po swojemu.

Czasem też się zdarza że założę bluzkę lub majteczki tył na przód, ale wtedy mama pomaga mi. Poprawia wszystko bym wyglądał ładnie i schludnie. Ale ja wolę ubierać się sam. Przecież nie jestem już małą dzidzią tylko dużym chłopcem! Mam już prawie 5 lat!

Mama na pożegnanie daje mi buziaka. A ja mamie, i mówię że ją bardzo mocno kocham. I to załatwia sprawę. Przynajmniej na jakiś czas. Ale mama rzadko się gniewa i wcale nie krzyczy na nas. Nawet nie kłóci się z tatą. Serio! W sumie to chyba nigdy nie słyszałem by mama i tata kłócili się. A nawet jak to robią to tak że ja nie słyszę.

Tak więc jak już się ubiorę to biegnę na dół bo pokój mam na pierwszym piętrze razem z bliźniakami Kubą i Wiktorem. Każdy ma swoje łóżko a w nim dużo maskotek. Bardzo lubimy przytulanki zarówno ja jak i moi bracia, mamy ich mnóstwo. Czasem musimy wyrzucać je z łóżka na podłogę bo inaczej nie byłoby dla nas miejsca. Kubuś ma swojego ulubionego pieska. Bardzo lubi pluszowe maskotki. Potrafi przytulić cztery naraz. Czasami zastanawiam się, jak mu się to udaje. I jak to możliwe? Przecież też ma takie małe rączki jak ja. No może nie całkiem takie malutkie jak moje ale małe i mieści się w nie cztery maskotki na raz! Wiktorek też lubi pieski i kotki. Ja mam swoją ulubioną kaczkę. Dostałem ją od babci Ewy. Babcie bardzo kocham a maskotkę wręcz uwielbiam. Ale nie jest to jedyna maskotka, którą mam. Mam misia Szumisia, którego dostałem w szpitalu w Międzylesiu, kiedy przyjechałem tam pierwszy raz, siedem dni po urodzeniu. Miałem rozpocząć wtedy diagnostykę w kierunku mojej chorej nerki ale nie wszystko szło tak jak chcieli lekarze. Bez przerwy chorowałem przez moją słabą odporność. Niestety to kolidowało z rozpoczęciem leczenia w kierunku wielotorbielowatości nerki z którą się urodziłem.

Miś ten jest śmieszny. Ma nóżki jak ośmiornica. Jak naciskam mu brzuszek to zaczyna szumieć. Może dlatego nazywa się Szumiś? Mamy też swoje ulubione poduszki, małe podusie i jaśki. Ja mam z pieskiem z Psiego Patrolu, Kuba ma z Rolblox a Wiktor nie pamiętam jak się ta gra nazywa. Chyba My Crafta. Mamy też podusie w kształcie serduszka które dostaliśmy od babci Ewy na Gwiazdkę. Poduszka ta jest włochata i nie bardzo ją lubię bo łaskocze mnie w buzie kiedy śpię. A jak chce spać to śpię i nie chce by coś mi w tym przeszkadzało, bo jak się budzę w nocy to się nie wysypiam. A jak się nie wysypiam to rano wstaje w złym humorze.

Jak byłem całkiem malutki mama kładła Szumisia koło podusi a jego szum, te dźwięki które wydobywał sprawiały, że bardzo szybciutko usypiałem. Odprężały mnie i sprawiały, że spałem długo i smacznie. Nic mi nie przeszkadzało i udawało mi się przesypiać całą noc. Mama mówiła że od urodzenia nie było ze mną problemu bo przesypiałem całą noc. Zresztą bliźniaki też. Mama miała trochę oddechu, przynajmniej w nocy. Mam też dużego różowego pieska. Jest on naprawdę przeogromny. Mamusia kupiła go kiedy pierwszy raz trafiłem do szpitala przy ulicy Niekłańskiej w Warszawie. Powiedziała mi wtedy na uszko że ten piesek jest tylko mój! Że ma mnie on pilnować i faktycznie pilnuje mnie do dzisiaj. Zawsze stoi w kąciku mojego łóżeczka i patrzy na mnie gdy śpię. Czasem mam wrażenie że mruczy głośno jak nie mogę usnąć. Albo mruczy jak Gucio — kotek babci Ewy.

Kiedy zamykam oczka śnią mi się tylko dobre sny. Nie śnią mnie się żadne duchy ani złe stwory czy mary. Zawsze śnię o bajeczkach, które przed snem przeczytała mi mama. A mama czyta nam codziennie na dobranoc przepiękne bajki. Czasem też wymyślała swoje bajeczki i opowiadała nam je na głos.

*

Mam jeszcze wiele innych maskotek. Mam dużą mewę, którą kupili mi rodzice w zeszłym roku na wakacjach w Łebie. Ma piękne rozłożone na boki skrzydła w kolorze białym, szarym i czarnym i długi żółty dziób. Mam też dwie myszki Mickey, słonia Niunia, małpkę i wiele, wiele innych. Czasem nie mogę się zdecydować, którą maskotkę dzisiaj wezmę do zabawy. Albo, z którą będę dzisiaj spał. To jest czasami naprawdę wielki dylemat małego dziecka.

Śniadanko jem w przedszkolu więc od razu jak się ubiorę to zakładam buciki i kurtkę. Czasami jem też w domku. Zależy od tego czy jestem bardzo głodny. Jestem bardzo niecierpliwym dzieckiem i nie mogę się doczekać, kiedy wreszcie dotrę na miejsce. Chociaż ostatnio potrafię też zjeść w samochodzie śniadanie taty. Tata robi sobie do pracy kanapki i bierze wodę do picia. Czasem bierze napój energetyczny, choć mówi że są bardzo niezdrowe. Tata już wie że musi zrobić jedną kanapkę więcej dla mnie. Bo ja zawsze mu jedną zjadam, w drodze do przedszkola. Czasem też ma schowane w aucie coś słodkiego. Wtedy jestem bardzo szczęśliwy i dzielę się słodkościami z bliźniakami. One też jeżdżą z nami do szkoły. To znaczy tata ich zawozi do szkoły. Jeździmy razem. Najpierw tata zawozi bliźniaków pod szkołę a później mnie do przedszkola.

Ostatnio mama musiała mi kupić nową kurteczkę bo stara była już za mała. Albo urósł mi brzuszek albo po prostu skurczyła się w praniu. Obstawiam ten brzuszek, bo raczej trudno by było, by coś się zmniejszyło. Chociaż może i takie rzeczy się zdarzają? Skoro skarpetki giną w praniu i ciągle ich brakuje to może i kurtka potrafi się zmniejszyć? Pomyślę jeszcze kiedyś na ten temat. Albo zapytam o to mamy i taty. Ciekawy jestem co oni mi na ten temat powiedzą.

Nowa kurteczka jest czerwona. Ma super ekstra kaptur z misiem i na całych pleckach naszytego Zygzaka MC Queen. Dla tych, którzy nie wiedzą jest to taki superszybki samochód. Bardzo szybko jeździ, ściga się i jest czerwony. Bardzo lubię oglądać te bajkę, jak bardzo szybko jeździ ulicami miasta. Chciałbym by tata tak szybko jeździł. Często podczas jazdy do przedszkola krzyczę głośno: „tata szybciej! Szybciej!” Ale tata nie chce jechać szybciej. Mówi, że tak nie wolno. Że musi uważać i jeździć powoli, zgodnie z zasadami ruchu drogowego, ponieważ wozi bardzo cenny skarb. No ale przecież nie wozi żadnych kamieni w bagażniku? Bo skarb to kamienie i diamenty. Albo jakieś perły jak w „Piratach z Karaibów” czy w „Piotrusiu Panu”. Ostatnio jednak postanowiłem tego skarbu poszukać w naszym samochodzie. Zgubiłem czapkę. Pomyślałem że poszukam jej w samochodzie, bo przecież jeżdżę codziennie z tatą samochodem to może zawieruszyła się gdzieś w aucie. Jak pomyślałem tak zrobiłem. Wdrapałem się na tylnie siedzenie i jak szukałem czapki to nic nie znalazłem. Ani pod fotelem, ani w bagażniku. Może tata ma jakieś tajemne schowki, których nie widać gołym okiem i tam chowa ten skarb? Może jeszcze gdzieś indziej schował ten skarb? Muszę poszukać dokładniej. Może jest pod fotelem kierowcy? Kurczę, tam nie zaglądałem… Ale właściwie, co to jest ten skarb? Kamienie? Monety? Kiedyś oglądałem Piratów z Nibylandii i tam kapitan Hak miał wielką skrzynię ze skarbem. Były tam monety, korale, muszelki… Czy to jest ten skarb, którego nie znalazłem u taty w bagażniku? Piraci go porwali i ukryli gdzieś gdzie go nie widać? A może poszukam w drugim samochodzie, bo jest większy i tam się taka wielka skrzynia zmieści…

Jak już ubiorę te super kurteczkę to mama się musi wtrącić. Zakłada mi komin lub szalik, którego powiem wam w tajemnicy nie cierpię. Uwiera mnie w szyję i strasznie mnie to denerwuje. Ale go zakładam bo jest mi w nim ciepło i wiatr nie wieje mi po szyjce. Nie lubię też jak mi zakłada kaptur na głowę. Jest tak ogromny że nic nie widzę. Zasłania mi oczy, uszy i calutką głowę. Jak tylko wychodzę z domu i mama nie widzi to zdejmuje go szybciutko i chowam się w samochodzie by mama nie widziała. Przecież w samochodzie mi ten kaptur nie jest do niczego potrzebny. Oczywiście pięć razy przypomina mi o czapce na głowie a dziesięć razy bym nie zapomniał jej dać buziaka. Odwracam się wtedy, obejmuje jej szyję moimi malutkimi rączkami i mocno ją do siebie przytulam. Całuje w oba policzki trzy razy i mówię że ją bardzo mocno kocham. Powtarzam jej to wiele razy by nie zapomniała o tym. Ale mama nie zapomina. Zawsze mówi mi, że za nami tęskni i że mnie kocha, ale wiem że jak wychodzimy z domu i zostaje sama w domu, to od nas odpoczywa. Ale tak naprawdę to wiem że mama nigdy nie odpoczywa. Ma dużo obowiązków w domu i czasem kładzie się spać późno w nocy a wstaje bardzo wcześnie, gdy my jeszcze smacznie śpimy. Odpoczywa nie tyle od nas, ale od hałasu jaki robimy. Tak naprawdę jak wracam codziennie z przedszkola w domu jest porządek, poodkurzane i pomyte podłogi, powycierane kurze na czarnych szafkach i meblach. Stół, przy którym jemy wspólne posiłki jest wyczyszczony a krzesła przy nim równo ustawione. Mama wielokrotnie mówi że lubi pracować w domu bo „wszystko ma pod kontrolą”. Ciekawe co to oznacza? Mama dużo pisze na komputerze. Mówi że pisze książki, opowiadania. Tata mówi że mama jest pisarką. Czy to znaczy że ciągle coś pisze i pisze? Ale o czym są te opowiadania? Jak nauczę się czytać to przeczytam wszystkie książki, które napisała mama.

Do przedszkola bardzo lubię chodzić a raczej jeździć, ponieważ codziennie wozi mnie tata. Wstajemy bardzo rano. Czasem jest jeszcze ciemno a czasem jest bardzo zimno. W zimie jest śnieg a w lecie świeci słońce. Osobiście wolę jak jest słoneczko. Gdy świeci wysoko na niebie i ptaszki śpiewają. Wtedy nie muszę zakładać kurtki z tym wielkim znienawidzonym kapturem. W lecie można robić wiele fajnych rzeczy. I są wakacje. Wtedy wyjeżdżamy nad morze, na plażę, którą tak uwielbiam. Mama mówi, że wakacje bez wyjazdu nad morze to nie wakacje. Lubimy wylegiwać się na plaży, szukać muszelek i robić babki z piasku. Bliźniaki uwielbiają kąpać się w morzu, chlapać wodą czy grać w piłkę na plaży. Zakładają wtedy swoje dmuchane ogromne plażowe kółka i biegną w stronę wody. Tata oczywiście biegnie za nimi. Wpadają do wody, pluskają się z tatą, grają w piłkę. Piszczą i strasznie wrzeszczą. Ja siedzę z mamą na plaży. Chociaż ostatnio i ja pobiegłem w stronę wody jak szalony. Też chciałem zamoczyć się cały w wodzie a nie tylko nóżki. Piasek jest cieplutki i suchy a słoneczko świeci wysoko na błękitnym niebie. Czasem można zaobserwować ptaszki albo meduzy. Wszystko w zależności od tego w jakim mieście nam morzem się znajdujemy. a słoneczko świeci wysoko na błękitnym niebie. Czasem można zaobserwować ptaszki albo meduzy. Wszystko w zależności od tego w jakim mieście nam morzem się znajdujemy.

*

W przedszkolu mam bardzo dużo zabawek. Kolorowych zabawek. Bawią się nimi wszystkie dzieci. Jest ich więcej niż w domu. Są klocki, tory, samochodziki, książeczki, maskotki. Pani czyta nam bajki, śpiewamy i uczymy się nowych piosenek. Malujemy kredkami, farbami, robimy wycinanki, laurki i inne fajne rzeczy. Wykonujemy dużo fajnych ciekawych prac plastycznych. Prace z okazji dnia mamy i taty, babci i dziadka. Laurki, serduszka, piszemy szlaczki, literki i cyferki.

W tym roku z okazji dnia mamy zrobiłem piękne serduszko na drewnianym patyczku. Pomalowałem je na czerwono i przykleiłem cekiny i błyszczące ozdóbki. Ale najbardziej to chyba lubię taki duży plastikowy domek. Ma schodki i drzwiczki i można tam wejść a się nawet położyć! Kiedyś zdarzyło mi się tam usnąć. Tak tam fajnie i przytulnie. I ciepło. Pani szukała mnie z dziećmi a ja sobie tam słodko spałem!

W przedszkolu nie sposób się nudzić. Jemy śniadanko, obiad i podwieczorek. A gdy mama lub tata przyjeżdżają po mnie o godzinie szesnastej i tak jestem głodny. Wtedy zaglądam czy zostały jakieś kanapeczki z podwieczorku, czy może jakieś owoce i jak to się mówi biorę pod pachę na odchodne i pałaszuje smacznie w aucie. Nic nie poradzę na to że lubię jeść.

Najbardziej lubię płatki z mlekiem na śniadanie. Ale lubię też jak mama zrobi pyszne kanapeczki. Lubię sparowany pasztet z keczupem i serek żółty. Takie to pyszne że nie mogę się powstrzymać. Lubię zjeść jabłuszko i banana. Ale najbardziej to chyba lubię arbuza i truskawki, które przynosi nam babcia. Denerwują mnie tylko te pestki, bo trzeba je wydłubywać.

Babcia Danusia przyjeżdża do nas w każdy piątek. Na co dzień mieszka w Warszawie ale w każdy piątek przyjeżdża z dziadkiem do nas na Majdan. Mamy tu na posesji dwa domki. W jednym mieszkamy mi w drugim w weekendy mieszka babcia. I wtedy przywozi nam różne słodkości i owoce. Czasami zdarza się że przywiezie nam inne fajne rzeczy. Ostatnio przywiozła nam farby do szkoły i plastelinę, długopisy i ołówki. Praktycznie całą wyprawkę do szkoły. Ale przywozi i klocki i zabawki. I jest wtedy bardzo fajnie. Cieszę się z każdego najmniejszego podarku.

Cieszę się jak mama na obiad ugotuje zupę pomidorową. Albo rosołek. A szczęśliwy jestem kiedy mama usmaży placki ziemniaczane. Zapachy rozchodzą się po całym domu a ja z bliźniakami zajadamy się ze smakiem. Bardzo lubię zajęcia dodatkowe w naszym przedszkolu. Mamy zajęcia z tańca, rytmikę i robotykę. Ta ostatnia jest w piątki o godzinie piętnastej trzydzieści. Czekam na nią cały tydzień i nie mogę się na nią doczekać. Bardzo lubię te zajęcia, ponieważ budujemy z klocków Lego roboty i programujemy je. Wykonują różne czynności. Na przykład robot idzie a samochód jedzie. To naprawdę wielka frajda jest. Nigdy do tej pory nie widziałem by samochodzik sam chodził. Albo robot poruszał.

Do domu wracam zawsze około szesnastej. Jem obiad — drugi bo jeden zjadam w przedszkolu. Obiad w przedszkolu panie kucharki przynoszą nam do Sali około godziny 12:30 więc nie dziwcie się że o godzinie 16:00 jestem już bardzo głodny. Na podwieczorek są zazwyczaj jakieś małe kanapeczki. Znikają w mgnieniu oka z talerzyków. Gdy już zjem obiad w domku wraca tata z pracy. Też je obiadek i później odpoczywa. Ale nie daje mu za długo leniuchować, bo mam ochotę na psoty i zabawę. Tata siada wtedy na podłodze i budujemy z klocków wielkie budowle albo puszczamy do siebie samochody. Czasem układamy puzzle.

Bliźniaki są już na tyle duże, że wracają do domu ze szkoły autobusem. Autobus zatrzymuje się tuż koło naszego domu. Ale nie jest to taki zwykły autobus. Mama mówi że to specjalny autobus. Znaczy to tyle, że jest to autobus tylko dla dzieci z naszej szkoły. Odjeżdża o określonych godzinach i przyjeżdża także o określonych godzinach. Podjeżdża pod szkołę i tam zostawia dzieci, które wcześniej zabrał z przystanków z naszej wsi i innych wokoło.

Bliźniaki wpadają do domu jak granaty z hukiem. Od progu krzyczą że już są i idą przytulić się do mamy. Jestem bardzo szczęśliwy jak przyjeżdżają, bo tęsknię za nimi ogromnie jak ich nie ma i cały dzień o nich myślę. Zastanawiam się co robią w szkole i jak mija im dzień. Co jedzą na śniadanie i na obiad. Czy się pilnie uczą czy rozrabiają. Choć nie zawsze chcą się ze mną bawić ja naprawdę cieszę się jak już jesteśmy razem w domu. Mówią że jestem mały i robię duży bałagan w pokoju. Ale ja chcę się tylko z nimi bawić!

Gdy już zjedzą obiadek w domu muszą odrobić lekcje, które zadała im pani w szkole. Ja staram się im nie przeszkadzać, ale jestem bardzo ciekawy jak piszą w zeszytach albo czytają zadane czytanki. Sam wtedy biorę do mojej niesprawnej prawej rączki ołówek i próbuje ich naśladować. Wychodzi mi to niezbyt dobrze gdyż moja niepełnosprawna rączka nie chce się mnie słuchać ale mama mówi że jak będę nią ćwiczył to już niedługo nie będę miał problemu z trzymaniem kubeczka w rączce albo z pianiem długopisem po kartce papieru.

Pewnie zastanawiacie się co się stało z moją rączką. Prawą rączkę mam nie w pełni sprawną. Urodziłem się w 36 tygodniu ciąży przez cesarskie cięcie. Mama długo czekała na poród przy ulicy Karowej w Warszawie. Mama bardzo o siebie dbała ale w ostatnich tygodniach ciąży czuła się źle. W tym dniu, kiedy chciałem już przyjść na świat udali się do szpitala. Miała wrażenie że odeszło jej część wód a ja czułem że zaczyna brakować mi powietrza. Kopałem, wierzgałem. Chciałem dać znać że coś złego się dzieje. W końcu zasnąłem. Spałem bardzo długo a gdy się obudziłem i otworzyłem oczka zobaczyłem nad sobą bardzo dużo nieznanych mi osób. Panie były ubrane na biało a panowie na zielono. Postacie te były różnego wzrostu. Miały na twarzach maski a na rękach rękawiczki. Na sali panował straszny gwar i hałas, który mi przeszkadzał. Było mi zimno. Światło oślepiało moje oczka. Zacząłem głośno płakać. Później dowiedziałem się że to był bardzo dobry sygnał. Znak że się urodziłem i że wszystko jest w porządku. Ale nie było. Urodziłem się siny i słaby. Dostałem tylko 6 punktów w skali Apgar. Okazało się że lekarze zbyt długo zwlekali z operacją cesarskiego cięcia i rodząc się miałem już sinicę i obustronny wylew krwi do mózgu. Abstrahując już od tego że urodziłem się z wielotorbielowatością nerki lewej co doprowadziło do tego iż ten narząd został mi w późniejszym czasie usunięty.

To wszystko, doprowadziło że w późniejszych latach szkolnych miałem bardzo duży problem nie tylko z pisaniem ale i z mową. Inni specjaliści zdiagnozowali problemy ze słuchem, opóźnioną mowę, częściowy paraliż prawej rączki oraz obniżone napięcie mięśniowe. W późniejszym czasie słyszałem jak mama rozmawia z tatą. Mówiła, że pojechała do szpitala o godzinie 12:00 a na oddział położniczy została zabrana z izby przyjęć dopiero o godzinie 19:30. Ja urodziłem się o 22:53. Tyle czasu dusiłem się w brzuszku mamusi a wody płodowe powoli sama odpływały. Niestety nikt nie poniósł za ten błąd odpowiedzialności… lekarze nie znaleźli czasu by odpowiedzieć tacie na pytanie dlaczego tak długo mama czekała by wykonano jej zabieg cesarskiego cięcia. Wiem jeszcze jedno. Że mama to bohaterka. Powiedziała wtedy lekarzowi, który ją trzymał na szpitalnym oddziale ratunkowym że ona nie wyjdzie stąd póki dziś nie urodzi bo czuje że ze mną dzieje się coś złego. Od kilku godzin już nie czuła moich ruchów i gdyby odpuściła wtedy, tam na tym szpitalnym korytarzu pewnie by mnie na świecie nie było.

*

Gdy już bliźniaki odrobią lekcje mama pozwala im pograć w gry. Mają do wyboru konsolę, komputer, telefon lub tablet. To dużo sprzętów jakie posiadamy w domu. Mama ma komputer, tablet i telefon. Ale mówi że te sprzęty potrzebne jej są do pracy. Chociaż ostatnio podejrzałem jak grała na tablecie w misia, który się nazywa Toon Blast. Była tp aplikacja — gra na telefon, tablet polegająca na zbijaniu klocków o takim samym kolorze.

Mama co do grania na tabletach jest bardzo rygorystyczna. Możemy grać tylko dwie godzinki dziennie. Ja też mam swój telefon dostałem go od babci Damusi na urodziny. Mam na nim zainstalowane gry, które bardzo lubię na przykład kota. Już Wam o nim wcześniej pisałem. To moja ulubiona gra. Ale o tych grach też już Wam opowiadałem. Ale telefon często szybko mi się nudzi. Wtedy odkładam go na półkę i pędzę w poszukiwaniu taty. Tata ma zawsze dużo do roboty. Mówi, że zawsze ma coś do zrobienia. Kiedy jest w domu to naprawia auta lub grzebie w garażu. Bardzo lubi to robić. Mówi też że doba jest za krótka a pracy za dużo. Jak nie naprawia samochodu to kosi trawę lub tnie drewno na opał by w zimę było nam w domku ciepło. Trawę zazwyczaj kosimy w soboty z rana. Później jest gorąco a tata mówi że to niebezpieczne, bo jak słoneczko mocno grzeje to można dostać udaru i zemdleć. A ja zawsze wtedy zakładam na główkę czapkę z daszkiem i dumnie kroczę za tatą. Najpierw idziemy do garażu. Przygotowujemy kosiarkę i długi przedłużacz by sięgnął w najdalsze zakątki naszego podwórka. Tata to jest super gość. Bardzo nas kocha a my jego. Nie wyobrażam sobie życia bez taty. Nie lubię jak jedzie do pracy a wraca wieczorem. Tyle zabaw go omija. Ale tata musi jechać do pracy. Chciałbym by pracował w domu tak jak mama wtedy bym mógł w każdej chwili poprosić go by się ze mną pobawił. Mógłbym usiąść mu na kolanach i bawić się z nim bez końca. Mógłbym też rysować z nim i malować. Tata robi przepiękne rysunki. Szkicuje samochodu i kampery. Rysuje wszystko o co go poproszę. A on bierze kartkę za kartką i rysuje. A ja jestem szczęśliwy bo jestem z tatą.

*

Ale nie zawsze było tak fajnie i różowo, jak jest teraz. Teraz jestem duży i silny. Umiem już chodzić i mówić. Nawet po angielsku policzę do dziesięciu. Potrafię nazwać kolory i jeździć sam na rowerze. A jak mnie się nie chce to wozi mnie tata lub mama w specjalnej przyczepce przypiętej do roweru.

Pamiętam, jak przyszedłem na świat. Jak się urodziłem. Pamiętam szpital, lekarzy, gwar sali porodowej i buziak mamusi z pytaniem: „dlaczego on nie płacze?” I odpowiedz:

— Bo jest słaby i dla dziecka poród to też duży wysiłek.

Dokładnie 4 lata temu przyszedłem na świat. Jako trzecie dziecko swoich rodziców. Najpierw był Kuba. Później był Wiktor. A może odwrotnie? Choć urodzili się tego samego dnia, o tej samej godzinie. Właściwie to minuta po minucie. Jak to możliwe? W mojej małej główce się to nie mieści. Dwie dzidzie w jednym brzuszku? Niepojęte dla mnie to jest. Mama musiała mieć wielki brzuch. Jestem najmłodszy. Są tego zalety i wady. Zaletą jest to że jak narozrabiam to często mnie się upiecze. Choć ostatnio to już niestety nie…

Ale do rzeczy. Cztery lata temu walczyłem z chorobą, której następstwa odczuwam do dnia dzisiejszego i choć wiele przeszedłem dzisiaj wiem, że z tą chorobą można żyć. I żyję. Choć niektórzy lekarze nie dawali mi szans. Mówili, że nie dam rady. Że będę za słaby. Że nie zrobię kroku. Że będzie ciężko. A tu proszę. Żyję i będę żył. Najpierw nauczyłem się podnosić główkę, później usiadłem. A jak się zdziwiłem, kiedy zobaczyłem wokoło siebie tyle ciekawych rzeczy. Zobaczyłem mamę, tatę i choć widziałem ich już wcześniej teraz wyglądali jakoś inaczej.

Z tej perspektywy jeszcze nie patrzyłem. Do tej pory, kiedy otwierałem oczka widziałem sufit i karuzelę przymocowaną do łóżeczka. Kręciły się na niej zwierzątka i wydobywały różne przyjazne dźwięki i piosenki. Często usypiały mnie do snu ale także budziły kiedy za głośno grały. Często też budziły mnie śmiechy bliźniaków gdy chichotały za barierki mojego łóżeczka. Trzymały się rączkami za barierki i gadały coś w swoim bliźniaczym języku. Często mama mówiła że ich nie rozumie. Że zanim nauczyły się mówić miały swój „magiczny bliźniaczy język”. Znany tylko im. Ja też ich nie rozumiałem. Widziałem dużo zabawek, maskotek w łóżeczku. I babcie z dziadkiem. Ale która to była babcia? Stale kręciło się koło mnie dużo ludzi. Wielu z nich nie pamiętam. W końcu mały byłem i chciałem tylko jeść i spać. Bo co innego może robić noworodek jak nie spać?

[1] Popularny od 2000 roku komunikator internetowy stworzony przez firmę GG Network, którym logo było uśmiechnięte słoneczko.

[2] Endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna (ECPW) — badanie dróg żółciowych i trzustki. Badanie ECPW jest połączeniem metody endoskopowej i radiologicznej. Największe znaczenie endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna ma w terapii zwężeń dróg żółciowych i trzustkowych oraz kamicy przewodu żółciowego. Źródło Wikipedia.

[3] Leki zapobiegające wczesnemu porodowi.

[4] Usunięcie nerki z organizmu.

[5] Święto katolicki — chrześcijańskie to obchodzone jest w Polsce 6 stycznia na pamiątkę wędrówki trzech króli: Kacpra, Melchiora i Baltazara do Betlejem. Przybyli oni złożyć pokłon nowo narodzonemu Jezusowi.

[1] miejscowość wypoczynkowa na Węgrzech, w komitacie Somogy, położona na południowym brzegu Balaton

[2] https://www.ilecimydalej.pl/wyprawki/560-torpedownia

[3] Do zobaczenia wkrótce -portugalski

[4] Do zobaczenia wkrótce — hiszpański

[5] Do zobaczenia wkrótce — włoski

[6] Do zobaczenia wkrótce — angielski

[7] Hymn o miłości św. Pawła Apostoła.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.