Adam Lamch

dowód osobisty

Korektor Nina Galas

© Adam Lamch, 2021

Młody autor wydając pierwszą publikacją chciał podsumować swoje życie wkraczając w dorosłość. W książce znajdziecie między innymi wiersze o wegetacji, miłości oraz cierpieniu, a na koniec przeciwieństwo jakim jest wyjście na prostą. Całość powstawała na przestrzeni kilku lat i była natchniona wieloma emocjami krążącymi po umyśle dojrzewającej jednostki społeczeństwa.

ISBN 978-83-8126-581-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

dowód osobisty

słowa wstępu

opowieść o chłopcu, który płakał gwiazdami

rozdział pierwszy cyklamenty

drzewa litości

piekło

niema ty

miasto

(bez)względna całość

odczucie

strach

jesień

noc

mim

przewodnik

niespodzianki

kamień u szyi

poezja

nasza wspólna książka

prawdziwy spektakl

notes zmartwień

autor nieznany

ucieczka

klepsydra

rozdział drugi hiacynty

lot w nieznane

chwila

pustka

optyk

oddech na czas

poranna rutyna

łza

lata świetlne

matematyka

urojenia

gwiezdny bukiet

kwiaty

myśli

awizo

krok

miłosna fotosynteza

bezsenność

(bez)dusz(n)a

kawiarnia

cięty język

czas

poczta

zawody

agnostycyzm

1/4 miesiąca

heroina

dojrzewanie

rozdział trzeci bez (miłości)

granica

papierosy

klucz jaskółek

uśmiech

skromność

strefa milczenia

ludzie

społeczeństwo

straszne słowa

cykl słoneczny w moim sercu

wycieczka do wczoraj

(nie)zapominajka

rozmowa codzienna

puste zwierciadło

ulewa

wyjście ewakuacyjne

poszukiwany/poszukiwana

sumienie

pamiętasz?

dowód osobisty

słowa wstępu

Z tego miejsca chciałem podziękować wszystkim, którzy zdecydowali się zakupić pierwsze papierowe wydanie mojej książki.

Dołożę wszelkich starań, aby nie była moją pierwszą i ostatnią publikacją.

Nie sądziłem, że tak spodoba Wam się moja książka. Nie sądziłem, że to się stanie. Kawałki moich uczuć pomnożyły się o kolejne kopie.

WYDANIE DRUGIE

opowieść o chłopcu, który płakał gwiazdami

chciałbym się przedstawić.

tak,

ja to ten co płacze

kometą wspomnień,

falą gniewu.

na ludzi

stale patrzę

dwoma mokrymi,

błękitnymi guzikami.

teraz weź je ze sobą,

doszyj do płaszcza tak,

abyśmy razem mogli patrzeć

ze łzami w oczach

jak to się stało,

że nie zauważyłem

ściętych drzew

i zasianych uczuć?

rozdział pierwszy cyklamenty

drzewa litości

drzewa rodzą się raz do roku.

nie popełniają tego błędu kolejny raz.

i mimo tego, że cierpią,

że się duszą,

nie mogą stąd pójść,

bo bez nich

nie byłoby nas

— uczucie

piekło

będąc na drodze

widzę tylko ogień.

nic go nie wskrzesiło,

to tylko źli ludzie

niema ty

oczy.

czy one coś jeszcze mówią?

chyba są nieme.

nie patrzą,

nie kochają.

miasto

miasto cicho żyje nocą,

boi się w czasie dnia;

wtem zauważam,

że coś łączy nas

(bez)względna całość

wyjęta z pudełka

zapałka

oddzielona od całości

wciąż jest w sobie pełna

odczucie

piszę

lecz nie mówię,

żyję

lecz nie czuję

strach

para znika

ze szklanej powieki

drugich oczu,

strach pozostaje

na powierzchni

tych pierwszych.

jesień

powiedziałem sobie,

że gdy drzewa zgubią liście

ja zgubię wspomnienia,

tak jak niegdyś marzenia.

noc

gdy saturacja błękitu opada

żaden truizm nie jest tak piękny

mim

świat założył mi maskę,

pod, którą nie ma

miejsca

na łzy.

przewodnik

każdy w swoim życiu

potrzebuje Wergiliusza,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.