D.&.J Przybysz

Oddychaj za mnie

Projektant okładki Sztuczna inteligencja

© D.&.J Przybysz, 2026

© Sztuczna inteligencja, projekt okładki, 2026

Sara jest młodą kobietą, która w trudnych chwilach życia znajduje pracę opiekunki chorego Jona — przystojnego, zgryźliwego mężczyzny z nieuleczalną chorobą. Ich relacja zaczyna się od nieporozumień, cierpienia i frustracji, ale z czasem rodzi się głęboka miłość. Nawet w obliczu śmierci i straty, życie daje nadzieję — w postaci dziecka, które staje się symbolem nieśmiertelnej miłości.

ISBN 978-83-8440-811-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Oddychaj za mnie

Rozdział I — Dom, w którym nikt nie czeka

Sara nie miała domu.

Miała tylko miejsca, w których na chwilę mogła położyć głowę i udawać, że to wystarczy.

Ściany były cienkie jak papier. Słyszała kłótnie obcych ludzi, ich telewizory, ich śmiech, ich życie. Nigdy swoje. Pokoje pachniały cudzymi perfumami, wilgocią i czymś, co przypominało rezygnację.

Brała każdą pracę.

Sprzątała.

Opiekowała się dziećmi, które nie były jej.

Zmywała w barze do drugiej w nocy.

Nauczyła się nie narzekać.

Nauczyła się znikać, zanim stanie się problemem.

Tego ranka stała na przystanku autobusowym z torbą przewieszoną przez ramię. Cały jej dobytek mieścił się w środku: dwie bluzki, sweter, zdjęcie matki i książka bez okładki.

Wiatr wciskał się pod kurtkę, ale nawet nie drgnęła.

Patrzyła na mokry asfalt.

— To tylko praca — szepnęła do siebie. — Nic więcej.

Ale słowo „zamieszkaniem” z ogłoszenia wciąż dudniło jej w głowie.

Poszukiwana opiekunka.

Młody mężczyzna.

Praca z zamieszkaniem.

Wysokie wynagrodzenie.

„Wysokie” brzmiało jak obietnica.

Jak ratunek.

Jak coś, co może wreszcie sprawić, że przestanie liczyć monety przed kasą.

Autobus przyjechał spóźniony. Jak zawsze.

Usiadła przy oknie. Miasto przesuwało się za szybą, szare i zmęczone. Bloki wyglądały jak twarze ludzi, którzy dawno przestali wierzyć, że coś może się zmienić.

— Może ja też przestałam — pomyślała.

Dom stał na obrzeżach miasta.

Był zbyt duży. Zbyt cichy. Otoczony drzewami, które wyglądały jak strażnicy czyjejś tajemnicy.

Gdy wysiadła, coś ścisnęło ją w klatce piersiowej.

To nie był zwykły adres.

To było miejsce, które wciągało ciszą.

Zadzwoniła.

Dźwięk rozlał się po ogrodzie i zgasł, jakby dom go połknął.

Drzwi otworzyła starsza kobieta. Jej dłonie drżały lekko.

— Pani Sara?

— Tak.

Kobieta przyjrzała jej się długo, jakby próbowała ocenić, ile wytrzyma.

— On nie jest łatwy — powiedziała w końcu. — Wielu już nie wytrzymało.

— A pani? — zapytała Sara spokojnie.

Starsza kobieta uśmiechnęła się bez radości.

— Ja nie mam wyboru.

To zdanie zostało z Sarą, gdy weszła do środka.

Wnętrze było chłodne. Zbyt uporządkowane. Na ścianach wisiały obrazy pełne światła — morze, łąki, zachody słońca. Jakby ktoś próbował przykleić do ścian szczęście, które dawno stąd uciekło.

— Czeka na górze — powiedziała kobieta. — Jeśli po pięciu minutach będziesz chciała wyjść… zrozumiem.

Schody skrzypiały pod jej stopami.

Każdy krok brzmiał jak pytanie:

Jesteś pewna?

Zatrzymała się przed drzwiami na końcu korytarza.

To był ten moment.

Albo coś się zmieni.

Albo coś w niej pęknie.

Zapukała.

Cisza.

Zapukała drugi raz.

— Proszę wejść — odezwał się szorstki głos. — I nie udawać, że pani tu chce być.

Zamarła na sekundę. Potem nacisnęła klamkę.

W półmroku leżał młody mężczyzna.

Nie wyglądał na chorego.

Wyglądał na wściekłego na świat.

— Więc to pani — powiedział, nie otwierając oczu. — Kolejna.

— Sara — odpowiedziała cicho.

— Nie przywiązuję się do imion — mruknął. — Szybciej się odchodzą.

To uderzyło ją mocniej, niż powinno.

Podeszła bliżej. Teraz widziała jego twarz — napiętą, zmęczoną, jakby każdy dzień był walką, której nie wygrywał.

Wyglądał jak ktoś, kto nie wierzy w dobro.

Jak ktoś, kto nie potrzebuje opiekunki.

Jak ktoś, kto potrzebuje cudu.

Ich spojrzenia w końcu się spotkały.

W jego oczach było wyzwanie.

W jej — coś, czego jeszcze nie rozumiała.

Nie wiedziała wtedy, że ten dom stanie się jej więzieniem.

I jej ocaleniem.

A on — jej największym bólem.

I największą miłością.

Rozdział II — Pierwsze rany

Sara weszła do pokoju ostrożnie, jakby bała się, że sam dźwięk jej kroków go rozzłości.

Zasłony były przymknięte. Światło wpadało wąskimi smugami, w których unosił się kurz. W powietrzu było coś ciężkiego — jakby ktoś od dawna nie wietrzył nie tylko pokoju, ale i nadziei.

Jon leżał z rękami splecionymi na piersi. Oczy miał zamknięte.

— Może pani zamknąć drzwi? — odezwał się bez otwierania powiek. — Przeciąg mnie dobija. Choć właściwie… niewiele już może mnie dobić szybciej niż to, co i tak nadchodzi.

Sara zatrzymała się w pół kroku.

— Zamknę — odpowiedziała spokojnie.

Kliknięcie zamka zabrzmiało zbyt głośno.

— Nazywam się Sara. Jestem tu, żeby…

— Zarobić — wszedł jej w słowo. — Proszę nie dorabiać do tego ideologii.

To nie był ton człowieka zgorzkniałego.

To był ton człowieka, który testuje.

Sara podeszła bliżej łóżka.

— Tak. Żeby zarobić — powiedziała. — Ale to nie znaczy, że nie mogę zrobić tego dobrze.

Kącik jego ust uniósł się minimalnie.

— „Dobrze” to względne pojęcie. Moja ostatnia opiekunka wytrzymała tydzień. Poprzednia dwa dni. Jedna rozpłakała się pierwszego wieczoru.

— To imponujące statystyki — odpowiedziała sucho.

Tym razem otworzył oczy.

I wtedy poczuła to uderzenie.

Nie były to oczy chorego człowieka. Były ostre. Inteligentne. Zbyt uważne.

— Zakładamy się? — zapytał. — Jak długo pani wytrzyma?

Przez sekundę naprawdę chciała wyjść.

Ale zobaczyła coś pod warstwą ironii. Zmęczenie. Głębokie. Takie, które nie bierze się z jednej nocy bez snu.

— Nie wiem, ile wytrzymam — powiedziała uczciwie. — Ale dziś zostaję.

Przez chwilę mierzyli się spojrzeniami.

W tym pokoju właśnie rozpoczęła się pierwsza wojna.

Sara rozejrzała się. Leki w równych rzędach. Książka, której nikt dawno nie otwierał. Na ścianie zdjęcie młodego chłopaka — uśmiechniętego, zdrowego, z życiem w oczach.

— Proszę nie patrzeć — powiedział nagle Jon.

Zadrżała.

— Słucham?

— Na zdjęcie. Tamten człowiek nie istnieje.

— Istnieje — odpowiedziała cicho. — Tylko bardzo go boli.

To był błąd.

W jego oczach zapłonęło coś ostrego.

— Pani nic o mnie nie wie. — Jego głos był teraz twardszy. — Niech pani nie udaje, że rozumie.

— Nie rozumiem — przyznała. — I nie będę udawać. Ale mogę być obok. Bez udawania.

To go zaskoczyło.

Maska na sekundę pękła.

Nie spodziewał się, że nie będzie z nim walczyć.

Odwrócił głowę do ściany.

— Proszę mnie zostawić w spokoju. Przynajmniej dziś.

Nie było w tym rozkazu. Było zmęczenie.

Sara wyszła z pokoju z uczuciem, jakby przeszła przez coś niewidzialnego, co zostawiło na niej ślad.

W kuchni oparła dłonie o blat.

— On chce, żebym uciekła — szepnęła do siebie. — Więc nie ucieknę.

Wieczorem zaniosła mu kolację.

Postawiła talerz na stoliku.

— Zostawię tutaj. Jakby pan był głodny.

— Nie jestem.

— W takim razie niech pan udaje — odpowiedziała i ruszyła do drzwi.

— Sara.

Zatrzymała się.

To pierwszy raz, kiedy użył jej imienia.

— Tak?

Spojrzał na nią. Już bez ironii.

— Dlaczego pani się nie boi?

Zaskoczył ją.

— Boję się — powiedziała po chwili. — Tylko nie pana.

Cisza między nimi była gęsta.

Kiedy się odwróciła, usłyszała ciche:

— Dziękuję.

Tak ciche, że mogła uznać je za złudzenie.

Ale to jedno słowo było pierwszą rysą w murze.

A Sara właśnie zrobiła pierwszy krok w stronę człowieka, który nauczy ją, że najgłębsze rany nie zawsze są widoczne.

Rozdział III — Noc, w której zabrakło powietrza

Sara obudziła się nagle.

Nie z powodu hałasu.

Z powodu ciszy.

Takiej, która jest zbyt ciężka. Zbyt pełna czegoś, czego nie powinno w niej być.

Przez chwilę nie wiedziała, gdzie jest. Obcy sufit falował w półmroku. Cienie gałęzi przesuwały się po ścianach jak długie, powolne palce.

Usiadła gwałtownie.

I wtedy to usłyszała.

Nie krzyk.

Nie wołanie.

Urywany wdech.

Jakby ktoś próbował napić się powietrza, ale szklanka była pusta.

Serce uderzyło jej o żebra tak mocno, że aż zabolało.

Wybiegła na korytarz boso. Deski jęknęły pod jej stopami. Nie zapukała.

Drzwi były uchylone.

Jon leżał na boku, skulony. Jego palce wbijały się w prześcieradło. Twarz miał mokrą od potu. Usta rozchylone. Każdy wdech był walką.

Nie tak wygląda strach.

Tak wygląda walka o życie.

— Jon…

Nie zareagował.

Jego klatka piersiowa unosiła się nierówno. Zbyt szybko. Zbyt płytko. Jakby płuca zapomniały, jak się oddycha.

Przez sekundę zamarła.

Potem ciało ruszyło szybciej niż myśl.

Butla z tlenem. Maska. Inhalator.

Strąciła pudełka z lekami. Tabletki rozsypały się po podłodze. Nie obchodziło jej to.

Założyła maskę na jego twarz.

— Oddychaj. Słyszysz mnie? Oddychaj.

Jej głos był spokojniejszy niż powinna być w tej chwili. W środku krzyczała.

Jon otworzył oczy.

Były zamglone. Przerażone.

I wściekłe.

— Nie… dotykaj… — wychrypiał. — Nie chcę… litości.

To zdanie przeszło przez nią jak ostrze.

— To nie litość — wyszeptała. — To strach.

Nachyliła się bliżej.

— Boję się, że umrzesz.

Cisza.

Tlen syknął cicho.

Przez kilka sekund nic się nie zmieniało.

Potem jeden głębszy wdech.

Potem drugi.

Powoli. Jakby jego ciało wracało z bardzo daleka.

Sara dopiero teraz poczuła, że drży. Tak mocno, że musiała usiąść na brzegu łóżka.

Nie zabrała dłoni z jego ramienia.

Jakby bała się, że jeśli przestanie go dotykać, on zniknie.

Minuty ciągnęły się jak godziny.

W końcu jego oddech wyrównał się na tyle, że mógł mówić.

— Nie zadzwoniłaś po karetkę — powiedział słabo.

— Nie.

— Dlaczego?

Zawahała się.

— Bo nie chciałam, żebyś był sam wśród obcych ludzi.

Spojrzał na nią uważnie.

Pierwszy raz bez zbroi.

— I tak umrę — powiedział cicho. Bez prowokacji. Bez ironii.

Tym razem to ona poczuła, że brakuje jej powietrza.

— Nie dziś.

To nie była obietnica.

To było wyzwanie rzucone śmierci.

Zamknął oczy.

— Dlaczego zostałaś? — zapytał po chwili. — Każdy wcześniej wychodził.

Długo milczała.

— Bo ktoś kiedyś wyszedł ode mnie — odpowiedziała w końcu. — I nikt nie wrócił.

W jego gardle coś drgnęło.

— Nie obiecuj, że nie odejdziesz — wyszeptał. — Ludzie zawsze odchodzą.

Sara poprawiła mu kołdrę.

Delikatnie. Jakby był z porcelany.

— Nie obiecuję. Ale jeśli kiedyś zabraknie ci powietrza… możesz oddychać za mnie.

Otworzył oczy.

Coś między nimi zmieniło się bezgłośnie.

Tamtej nocy Sara zrozumiała jedno:

od tej chwili jego oddech nie był już tylko objawem choroby.

Był czymś, co trzymało ją przy tym domu.

I jeśli kiedyś go zabraknie — ona też przestanie oddychać tak jak wcześniej.

Rozdział IV — Dotyk, który nie boli

Poranek przyszedł ostrożnie.

Światło wsunęło się przez szczelinę w zasłonach i położyło na podłodze jasną smugę. Dom wydawał się zmęczony nocą. Jakby i on walczył o oddech.

Sara obudziła się z bólem karku. Przez sekundę nie wiedziała, dlaczego śpi na krześle.

Potem usłyszała kaszel.

Unoszący się, chropowaty, ale spokojniejszy niż w nocy.

Jon patrzył na nią.

Nie było w jego spojrzeniu ironii. Ani gniewu. Było coś bardziej niebezpiecznego.

Wdzięczność.

— Nie musiałaś — powiedział ochryple.

Jej głos był jeszcze zaspany.

— Wiem.

— Więc dlaczego?

Przeciągnęła się lekko, ignorując ból mięśni.

— Bo chciałam.

To słowo zawisło między nimi. Chciałam.

Nie „musiałam”. Nie „powinnam”. Nie „taka praca”.

Chciałam.

Sara podeszła do okna i odsunęła zasłony szerzej. Światło rozlało się po pokoju, wypierając nocne cienie z kątów.

— Otworzyć okno?

— Nie — odpowiedział po chwili. — Lubię to powietrze. Jest spokojne. Nie wymaga ode mnie niczego.

Odwróciła się powoli.

Zauważyła jego dłonie.

Zbyt blade. Zbyt nieruchome.

Wczoraj nie chciał, by go dotykała.

Dziś wyglądał, jakby nie miał już siły protestować.

— Mogę? — zapytała cicho.

Wskazała jego dłoń.

Przyglądał się jej długo. Jakby sprawdzał, czy ten gest nie będzie kolejnym dowodem na jego słabość.

W końcu ledwo zauważalnie skinął głową.

Sara ujęła jego dłoń.

Była chłodna. Lżejsza, niż się spodziewała. Jakby ciało powoli rezygnowało z ciężaru życia.

Jon napiął się odruchowo.

Czekała.

Nie cofnęła dłoni.

Po kilku sekundach jego palce rozluźniły się. Bardzo powoli. Jakby uczył się na nowo, że dotyk nie zawsze zapowiada ból.

— To dziwne — powiedział cicho. — Nie pamiętam, kiedy ktoś dotykał mnie jak człowieka.

Nie jak pacjenta.

Nie jak problem.

Nie jak przypomnienie, że coś się kończy.

Sara przesunęła kciukiem po grzbiecie jego dłoni. Gest był mały. Intymny. Zwyczajny.

— Dlaczego jesteś dla mnie dobra? — zapytał.

— Nie jestem dobra — odpowiedziała po chwili. — Po prostu nie uciekam.

Spojrzał na nią uważnie.

— Uciekniesz.

Nie było w tym oskarżenia. Było przekonanie.

— Może — przyznała. — Ale nie dziś.

Cisza.

Jon zamknął oczy.

— Kiedy byłem zdrowy, byłem kimś — powiedział nagle. — Miałem plany. Dziewczynę. Biegałem rano. Oddychałem bez zastanowienia.

— A teraz?

— Teraz jestem ciężarem.

Sara ścisnęła jego dłoń mocniej.

— Ciężarem jest coś, co chce się zrzucić — powiedziała spokojnie. — Ciebie nikt nie chce zrzucać. Po prostu nie wiedzą, jak cię unieść.

Otworzył oczy.

Coś w nim pękło. Cicho. Bez dramatu.

— Uważaj — wyszeptał. — Jeśli będziesz dla mnie taka… mogę się przyzwyczaić.

To było bardziej intymne niż wyznanie.

— To się przyzwyczaj — odpowiedziała. — Nie każę ci oddychać samemu.

W jego gardle coś drgnęło.

Nie cofnął dłoni.

Został w tym dotyku.

A Sara zrozumiała, że od tej chwili nie chodzi już tylko o to, by mu pomagać.

Chodzi o to, że jeśli kiedyś przestanie ją potrzebować — to zaboli bardziej, niż powinna pozwolić.

Bo najniebezpieczniejszy nie jest ból.

Najniebezpieczniejsze jest przyzwyczajenie do czyjejś obecności.

Rozdział V — Śmiech w miejscu, gdzie nie powinno go być

Sara naprawdę nie pamiętała, kiedy ostatni raz śmiała się szczerze.

Jej śmiech zawsze był cichy. Uprzejmy. Krótki. Taki, który nie zajmuje miejsca.

Tamtego popołudnia zabrzmiał inaczej.

Jon był oparty wyżej na poduszkach. Wyglądał słabiej niż zdrowy człowiek, ale silniej niż w nocy. Oddech miał spokojniejszy. Wciąż nierówny — jakby jego płuca nadal negocjowały z życiem warunki umowy — ale stabilny.

Sara poprawiała poduszki z przesadnym skupieniem.

— Wiesz, że robisz to źle? — odezwał się nagle.

— Co dokładnie? — nie spojrzała na niego.

— To całe ratowanie mnie. Poduszka jest pod złym kątem. Jeśli umrę, będzie to twoja wina.

Zatrzymała się.

— To bardzo niewdzięczne z twojej strony.

— Jestem konsekwentny.

Poprawiła poduszkę jeszcze bardziej teatralnie.

— Teraz?

— Teraz wyglądam jak ktoś, kto ma bardzo drogiego, ale niekompetentnego personelu.

Parsknęła.

Prawdziwie.

Dźwięk był krótki, ciepły, zaskoczony. Jakby jej ciało wyprzedziło rozsądek.

Zamarła.

On uniósł brwi.

— Czy ty właśnie się śmiałaś?

— Nie.

— Tak.

— To był odruch.

— Bardzo ładny odruch.

To powiedział ciszej.

I nagle powietrze w pokoju zmieniło temperaturę.

Sara usiadła na krześle obok łóżka, czując, że coś delikatnie wymyka się spod kontroli.

— Zwykle ludzie nie żartują przy mnie — powiedział Jon. — Patrzą tak, jakby każde słowo mogło mnie zabić.

— A może po prostu nie jesteś aż tak kruchy, jak wszyscy myślą?

— Jestem — odpowiedział spokojnie. — Tylko nie tam, gdzie im się wydaje.

To zdanie zawisło między nimi.

— Opowiedz mi o sobie sprzed choroby — poprosiła.

Westchnął.

— Byłem nieznośny.

— To się nie zmieniło.

Uśmiechnął się szerzej.

I zaczął mówić.

O bieganiu o świcie. O spontanicznych wyjazdach. O tym, jak kiedyś zgubił się z przyjacielem w obcym mieście i zamiast panikować, uznali to za przygodę. O dziewczynie, która śmiała się głośniej niż on.

Kiedy opowiadał, jego twarz się rozjaśniała.

Nie był wtedy pacjentem.

Był mężczyzną.

Sara złapała się na tym, że patrzy na niego zbyt długo.

— Ten Jon nadal tu jest — powiedziała.

— Nie — pokręcił głową. — Tamten miał przyszłość.

— A ten ma mnie, która krzywo układa poduszki.

Cisza.

Krótka. Miękka.

— Uważaj — powiedział nagle. — Jeśli będziesz mnie tak rozśmieszać, mogę zapomnieć, że jestem chory.

— To chyba dobrze?

Spojrzał na nią intensywnie.

— Nie. Bo kiedy człowiek zapomina… zaczyna chcieć więcej.

Jej serce przyspieszyło.

— Więcej czego?

Nie odpowiedział od razu.

Jego wzrok zsunął się z jej oczu na jej usta.

I wrócił.

— Więcej czasu — powiedział w końcu. — Więcej dni, w których jest… lekko.

Sara poczuła, że coś w niej drży.

— A to takie złe?

— Tak — wyszeptał. — Bo wtedy strata boli bardziej.

Ich spojrzenia się nie odrywały.

To nie była jeszcze miłość.

To było coś bardziej niebezpiecznego.

Nadzieja.

Nagle Jon skrzywił się lekko, łapiąc oddech głębiej.

— Widzisz? — mruknął. — Śmiech mi szkodzi.

— W takim razie będę bardzo ostrożna.

— Nie bądź — odpowiedział. — Dawno nie było tu czegoś, co brzmi jak życie.

To było najbardziej intymne wyznanie, jakie do tej pory usłyszała.

Tego dnia w domu, który przywykł do ciszy, pojawił się śmiech.

Krótki. Ciepły. Nieostrożny.

I oboje zrozumieli coś, czego jeszcze nie nazwali:

jeśli w miejscu, gdzie czeka śmierć, zaczyna być dobrze —

to znaczy, że ktoś zaczyna mieć coś do stracenia.

Rozdział VI — Kiedy strach ma imię

Deszcz zaczął padać tuż przed zmrokiem.

Nie gwałtownie. Nie burzowo.

Równo. Uparcie. Jakby ktoś odmierzał czas kroplami.

Sara kroiła chleb w kuchni. Nóż uderzał o deskę zbyt głośno. Każde stuknięcie brzmiało jak coś nieodwracalnego.

Wiedziała, że dziś padnie pytanie.

Od kilku dni wisiało między nimi jak cienka nić — wystarczyło dotknąć, by pękła.

Zapukała.

— Wejdź.

Jon siedział wyżej niż zwykle. Patrzył w okno. Krople deszczu rozmywały świat w smugi. Jakby przyszłość też dało się tak rozmazać.

— Pachnie domem — powiedział, kiedy postawiła tackę. — Zapomniałem, że jedzenie może pachnieć… ciepłem.

Przełknęła ślinę.

— To tylko kanapki.

— „Tylko” to najcenniejsze słowo świata — odpowiedział cicho. — Wszystko, co „tylko”, boli najbardziej, kiedy znika.

Usiadła.

Deszcz przyspieszył.

— Sara.

Tym razem spojrzał na nią.

Nie uciekał wzrokiem.

— Wiesz, ile mi zostało?

Świat skurczył się do jego oczu.

— Nie.

— Może dwa lata. — Wzruszył ramionami lekko, jakby mówił o pogodzie. — Może mniej. Lekarze lubią zostawiać sobie margines błędu.

Dwa lata.

To słowo miało wagę betonu.

Sara poczuła, że oddycha płycej.

— Przepraszam — wyszeptała.

— Za co?

— Że nie wiem, jak to przyjąć.

Uśmiechnął się słabo.

— Ja też nie wiem.

Cisza między nimi była inna niż dotąd. Nie była już ostrożna. Była naga.

Sara wstała i usiadła na brzegu łóżka. Nie pytała o pozwolenie.

Położyła dłoń na jego ramieniu.

Pod palcami wyczuła napięcie. Jakby jego ciało wciąż próbowało udowodnić, że ma siłę walczyć.

— Boję się — powiedziała.

Zaskoczyło ją, jak łatwo to wyszło.

— Czego?

— Że któregoś dnia zabraknie ci powietrza… i mnie tu nie będzie.

Jon wciągnął oddech wolniej.

— Ja boję się czegoś gorszego.

— Czego?

Spojrzał na nią tak, że zrozumiała, zanim odpowiedział.

— Że pozwolę ci zostać. A potem będę musiał cię zostawić.

To było bardziej brutalne niż wyrok lekarza.

Łzy napłynęły jej do oczu, ale nie odwróciła twarzy.

— Nie chcę się w tobie zakochać — powiedział cicho. — To byłoby okrutne.

Jej serce zadrżało.

— Może już jest okrutnie — wyszeptała. — Może nie da się kochać kogoś, kto ma datę końca… i nie cierpieć.

Ich twarze były teraz bliżej.

Zbyt blisko jak na rozmowę o strachu.

Zbyt daleko jak na coś więcej.

— Jeśli odejdziesz teraz — powiedział — zrozumiem.

Nie zastanawiała się ani sekundy.

— Nie odejdę.

— Nawet wiedząc, że to się skończy?

— Tak.

Deszcz uderzył mocniej w szybę.

— Dlaczego? — zapytał prawie bezgłośnie.

Odpowiedziała prawdą, której sama się bała:

— Bo nie wszystko, co się kończy, jest pomyłką.

Zadrżał.

To zdanie weszło w niego głębiej niż diagnoza.

Powoli podniósł rękę i dotknął jej policzka. Niepewnie. Jakby sprawdzał, czy ma do tego prawo.

Nie cofnęła się.

Ich oddechy wymieszały się.

Na sekundę świat zniknął. Był tylko on. I ona. I to niebezpieczne „moglibyśmy”.

Jon przymknął oczy.

— Jeśli mnie pocałujesz — wyszeptał — nie będę umiał przestać.

Serce waliło jej w klatce piersiowej jak oszalałe.

Nie pocałowała go.

Zamiast tego oparła czoło o jego czoło.

— W takim razie poczekajmy — powiedziała. — Niech strach jeszcze chwilę będzie silniejszy od nas.

Oddychali tak przez kilka sekund.

Razem.

Nie jak opiekunka i pacjent.

Jak dwoje ludzi, którzy właśnie podjęli decyzję, że będą cierpieć świadomie.

Tego wieczoru nie wyznali sobie miłości.

Zrobili coś trudniejszego.

Zostali.

A kiedy zostajesz, wiedząc, że możesz wszystko stracić —

to już jest początek czegoś, co boli jak miłość.

Rozdział VII — Bliskość, która boli najbardziej

Po tamtej rozmowie dom się nie zmienił.

Zmieniło się powietrze między nimi.

Było gęstsze. Uważniejsze.

Każde spojrzenie trwało o sekundę za długo. Każde milczenie mówiło więcej niż słowa.

Jon stał się cichszy.

Nie chłodny. Nie odległy.

Czujny.

Jak człowiek, który wie, że jeśli zrobi krok za daleko, nie będzie już odwrotu.

Tego popołudnia Sara pomogła mu usiąść na wózku.

Pierwszy raz od miesięcy wyjechał do ogrodu.

Ziemia pachniała deszczem. Powietrze było wilgotne, ciężkie, prawdziwe. Jon zamknął oczy i spróbował wciągnąć je głęboko.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.